ÖRNEK SAYFA

başılk bu

2019-06-12T22:37:00.000-07:00

KELEBEK DERGİSİ

2019-02-23T10:36:00.000-08:00

KELEBEK’İN YOLCULUĞU

Küçüklüğümüzden beri bilimden sanata, sağlıkta spora birçok dergi okumuş, yarım bırakmış ya da uzaktan şöyle bir göz atmışımdır. Ama beni en çok heyecanlandıran hep okul dergileri olmuştur. Lisedeyken okula gelen dergileri büyük bir heyecanla açar ve gıptayla oradaki öğrencilere bakar, içeriği incelerdim.

Öğretmen olunca da dergilere olan ilgim devam etti. Sosyal medya platformlarında rast geldikçe dergi indiriyor ve belki bir ara bakarım diye arşivliyordum. Bir ara arşive baktığımda bu çalışmaların Office Word ve Office Puplisher’de yapıldığını gördüm. Dergi ve gazete gibi yayınlar için geliştirilmiş bir uygulama Publisher'de ben de birkaç afiş denemesi, ardından gazete ve dergi çalışması yapmaya başladım.

Dergi yaparken heyecanlanıyor ve her yeni sayfa beni mutlu ediyordu. Ama içim rahat değildi, bir şeyler istediğim gibi olmuyordu. Görseller ve metinlerle istediğim gibi oynayamıyor ve bana uygulamanın sunmuş olduğu kalıba göre hareket ediyordum.
Bir süre dergi yapımına devam ettim ve yaklaşık 15 sayfa falan ilerleme kaydettim. Bu süreçte de Eğitim Bilişim Ağı (EBA)’nı da aktif kullanmaya başlamıştım ve oradaki Dergiler bölümünü keşfettim. Sayıları yüzü bulan bu dergileri tek tek bilgisayarıma indirdim. Boş vakitlerimde bu dergilere göz atıp beğendiklerimi ve beğenmediklerimi ayrı ayrı tekrar dosyalıyordum. Dosyala işi bittiğinde beğenmediklerimin yüzde seksene yakın olduğunu gördüm ama yine de silmedim.

EBA’daki dergileri görünce kendi yaptığım dergide bir yavaşlama oldu ve zamanla da bıraktım. Beğenmediklerim dosyasındaki dergilerin birçoğundan güzel yaptığım halde, beğendiğim dergilere yakın bir şey yapmam gerektiğini hissediyordum. Tabi bu süreçte ben askere gittim ve hepsi yarım kaldı.

Askerlik dönüşü özgürlüğün de vermiş olduğu özgüven ve hevesle dergi konusuna tekrar eğildim. İlk olarak internetten Adobe’nin eğitim setinden birkaç kitap satın aldım. Adobe Photoshop, Adobe İndesgn, Adobe illüstratör bunların başlıcaları… Bazı arkadaşlar bu işlerin kitaptan öğrenilemeyeceğini ifade ederek beni uyardılar. Haklıydılar kitap beni amacıma ulaştırmazdı. Ama onlar benim yol haritam olacaktı. Nasıl ki haritalar yön bulmak, yer tespit etmek, bir yerden bir yere gitmek için en uygun yolu tespit etmek için kullanılıyorsa ben de kitapları bu amaçla kullanacaktım. İngilizce arayüzüne sahip olan programları kullanmak hiç de kolay değil. Bu yüzden kitaplar benim tercümanım, pusulam, rehberim olacaktı. Çalışmalarıma geniş açıdan bakmamı sağlayacak, gideceğim yolları belirlememe yardımcı olacak ve yeni stratejiler geliştirmemi sağlayacaktı. Kısacası çıkacağım yolculuk için hazırlığımı bu kitaplar yapacak, yolculuk sırasında da havadan takibimi yapacaktı. Yolculuğa ise bambaşka bir arkadaşla çıkacaktım; Bu da tabiki YouYube platformundan edindiğim video dersler oldu.

Dergi yapmak için çıktığım bu yolculuk bir yıl sürdü. Bu yolculuk aslında bir kişinin üstesinden gelebileceği bir şey değildir. Dergi işi ekip işidir. Bu ekip okul yönetimi, öğretmenler ve öğrenci temsilcilerinden oluşmaktadır. Bu kurul derginin amacını, içeriğini, sayfa sayısını vs. belirlerler. Bu doğrultuda dergide yer alan yazınsal ve görsel tüm dokümanları hazır ederek basım için matbaaya verirler. Matbaa, yazı işlerinden sorumlu müdür, yayın koordinatörü, editör, grafik tasarımcı vs. bileşenlerinden oluşan bir ekiple dergi yapımını gerçekleştirir ve dergiyi basım için hazır hale getirirler. Dedik ya dergi ekip işidir ve bu ekip dergiyi yukarıda bahsettiğim ve bahsetmediğim daha birçok işlemi gerçekleştirerek dergiyi kısa bir sürede hazırlayıp basabilir.

Benim yolculuğum çok uzun sürdü. Yukarıda saydığım ve ayrıntıya girmemek adına yazmadığım birçok aşama beni bekliyordu. Bir yandan İngilizce arayüze sahip programları kullanmayı öğreniyor, diğer yandan iyi bir derginin sahip olması gereken özellikleri dergime işlemeye devam ediyordum. Her konuda, her sayfada, her yazıda sürprizlerle karşılaştım. Mizanpaj, dosya formatları, paneller, görev ve durum çubukları, bütünlük, denge, renk uyumu ve modları, master sayfalar, çerçeve, yazı yolları ve fontlar, paragraflar, sütun, çizim, grafik, yollar, katmanlar, tablolar, stiller ve export derken onlarca hatayla karşılaştım. Çoğu kez sıkıldım, bunaldım ve günlerce, haftalarca ilgilenmedim. Bir şekilde tekrar motive olup şevkle çalışmaya başladım. Araştırdım; okudum, izledim ve hataları düzelttim. Hataların hata olmadığını, hataların hata teşkil etmemesi için yapılması gerekenleri öğrendim. Her bir çözüm beni mutlu etti ve tekrar tekrar çalışmam için beni motive etti.

Kelebek ismini koyduğum ve bu ismin gerekçesini editör yazısında açıkladığım bu dergiyi baskı için yapmaya başlamıştım. Fakat sonraları şartların da değişmesiyle fikrimden vazgeçtim. Tek bir sebeple bu derginin yapımına devam ettim;
KİŞİSEL GELİŞİM...

Bu dergi bana çok şey kattı. Özel eğitim sınıfımızı ve onların nezdinde engellileri konu alacağım bu derginin içeriği için birçok araştırma yaptım. Araştırma boyunca hep kendi alanımda hem de kendi alanımla ilişkili birçok konuda bilgi sahibi oldum. Bu bilgileri arşivleyerek kendi ulaşılabilirliğimi kolaylaştırdım. Adobe programlarının en önemlilerini kullanmayı öğrenmeye başladım. Zamanla ilgilenirsem çok daha iyi kullanabileceğimi gördüm. Hazır ettiğim dokümanları bu programlara aktarmayı öğrendim. Bulut sistemini öğrendim ve bulutla çalışan birçok siteden destek aldım. Dergi tasarımı nedir, nasıl yapılır gibi soruların cevabına muvaffak oldum. Fontlarla çalışmayı, yazıya göre font seçimini öğrendim. Afiş ve davetiye hazırlamayı öğrendim. Masaüstü yayıncılığın birçok özelliğini ve bu işin mutfağında neler olup bittiğini gördüm. ‘’Bunları nasıl yapmışlar abi ya’’ diye hayıflandığım şeyleri yapmanın çok da zor olmadığını ve basit bir düğün davetiyesi olarak çöpe giden çalışmanın nasıl bir emekle ortaya çıktığına şahit oldum.

Evet, birçok şey öğrenmiş olabilirim ama en nihayetinde amatörüm. Dergim de baştan sona yapmış olduğum onlarca hatayla dolu. Dolayısıyla bu işi meslek edinenlere büyük saygım olduğunu ve asla onlar kadar iyi bir çalışma yapamayacağımı ifade etmek istiyorum. Yaptığım tüm hataları mesleği özel eğitim öğretmeni olan birinin hobi çalışması olarak görmelerini istiyorum.

Bu yazıyı mutluluğumun göstergesi olarak ve benim gibi amatör olanların da okuyabileceğini düşünerek yazdım. Bu işle ilgilenmeyen birisinin taa buralara kadar inip bu yazıyı okuyacağını sanmıyorum :)

Kelebek’in yolculuğu burada sona erdi. Aslında bu yolculuğa sadece dergiyi okuyanlar şahitlik edecek. Fakat herkes bu dergiyi okuyamayacak. Bu dergi asıl yolculuk için sadece bir hazırlıktı. Öğrenecek daha çok şey, gidilecek daha çok yol var.

DERGİ PDF DOSYASI

PLASTİK ELDİVENDEN TAVUK YAPTIK

2018-10-06T11:48:00.002-07:00

Bir etkinlik sitesinde görmüştüm eldiven tavuk çalışmasını. Çok da hoşuma gitmişti. ‘’Acaba ben de öğrencilerimle yapabilir miyim?’’ diye düşünmeden edemedim.

Ertesi gün sınıfa gittiğimde eldiven paketi çantamdaydı. Etkinlik saati geldiğinde akıllı tahtayı açtım ve beğenmiş olduğum etkinliği sınıfa gösterdim. Çocuklar yine sevindi, annelerin yüzü güldü. Onlar da beğenmişti öyleyse yapmamak için bir nedenimiz yoktu. Tabi yeteneksiz değilsek :)

İlk önce çocuklardan eldivenleri balon gibi şişirmelerini istedim. Balonları şişirince bağladık. Onlar balon gibi eldivenle oynarken ben de tavuğumuz için bacak, ibik ve gaga çizdim. Sonra da bunları çocuklarla birlikte kalıplar halinde kestik. Yalnız bunu yaparken her iki kalıptan ikişer tane olmasına dikkat edilmelidir. Çünkü bu kalıplar simetrik olarak kullanılacaklar. Yani demek istediğim kesilen kalıpları karşılıklı olarak eldiveni iki kalıp arasında sıkıştırmak suretiyle yapıştıracağız. Daha sonra bir keçeli kalemle tavuğun göz kısımlarını yaptık. İsteyen burada pilot kalem benzeri şeyler de kullanabilir. En sonda da eldivenin düğüm yerine denk gelecek kısmın iki tarafına da tavuğun ayaklarını ve bacaklarını oluşturacak kalıpları yapıştırdık. Yaptık oldu :)

Etkinliğin en güzel kısmı yukardaki anlattığım bölümler değildi aslında. En güzel kısmı çocukların bu tavuklarla oynamaktan aldıkları haz… Ve benim için de çocukların mutluluğunu izlemek gibisi yok.

TAŞ KINASI NASIL YAKILIR?

2018-10-05T12:10:00.000-07:00

Yaz tatili olunca herkes nişan kınası, düğün kınası vs yapar. Benim gibiler ise ancak taş kınası :)

Köyde dere kıyısında dolaşırken geçmişe daldım. Küçükken taşların üzerinde elimize kına yakardık. Şimdi neden olmasındı?

Dereye indim ve boş bir kola kutusu bularak içine su doldurdum. Sonra güzel bir çakıl taşı alarak kına yakabileceğim bir yer aradım. Taş kınası istediğin yerde yakılmaz. Adı üzerinde taşın üzerinde yakılır. Taş olması da yetmez üzerinde yosunu da olmalı. İşte taş kınanın başarılı olması için bu yosunun olması şart.

Üzerine oturabileceğim bir kaya mı desem taş mı desem neyse ondan buldum JYosunun üzerine birkaç damla su döktüm. Elimdeki çakıl taşını başparmağım ve işaret parmağımın arasıyla tutarak ıslanan yosunun üzerinde daireler çizdim. Böylece ıslanan yosun alttaki kaya parçası ve elimdeki çakıl taşının arasında kalarak parçalandı ve toz halini almaya başladı. Sonra tekrar su damlatarak daha çok ıslattım ve daha çok daire çizerek yosunun sıvı bir hal almasını sağlamaya çalıştım.

On dakika sonra ıslatma ve çakıl taşıyla daireler çizme sonucu yosun sıvılaşmış ve gerçek kına kıvamına gelmişti. Balçık oluşmuştu demek daha mantıklı olur sanırım. O balçığı küçük bir çöp parçasıyla avucumun içine sürdüm.

Normal kına gibi bunun da kurumasını bekledim. Kuruması bitip yıkadığımda harika bir görüntü oluşmuştu. Aşağıdaki paylaşacağım videoyu izlediğinizde ne dediğimi daha iyi anlayacaksınız :)

VİDEO: TAŞ KINASI NASIL YAKILIR?

ÜTÜ YAPTIK

2018-10-05T07:54:00.001-07:00

Öğrencilerim sabah okula geldiklerinde ilk olarak onlarla sohbet ederim. Kevser bu sohbetlerin birçoğunda evde annesine yardım ettiğini söylüyor. İnek sağmak, bulaşık yıkamak, ütü yapmak vb.

Ama ütü yapmayı bilmediği için annesinin ona ütü yaptırmaktan vazgeçtiğini de ifade edip ona ütü yapmayı öğretmemi istiyordu.

İlk olarak sınıfa oyuncak ütü aldım. Onunla ütü yapıyormuş gibi oynamaya başladılar. İki hafta sonra da elimde ütüyle sınıfa girdim. Yusuf’un annesi Jale Hanım’ı ve çalışma arkadaşımız Özlem’i de sınıfa davet ederek etkinliğe katılmalarını istedim.

İlk olarak Özlem ve Jale Hanım nasıl ütü yapıldığını benim gömleğimi ütüleyerek gösterdiler J Sonra ben de bir tişört ütüledim ve çocukların görmesini sağladım.

Kevser çok heyecanlanmış ütü yapmak için acele ediyordu. Ütüyü ona verdim. O da başka bir tişörtü ütülemeye başladı. İlk etapta tişörtü güzelce açarak masaya yaydı ve ardından ütülemeye başladı. O sırada ben Yusuf’un su içmesiyle uğraşıyordum ki Kevser’in ‘’Of öğretmenim ya’’ demesini duydum yanına geldiğimde tişörtün bir kısmını yaktığını gördüm. Tişörtü yaktığı için üzgündü J

Ama bıraktırmadım ve tamamlamasını sağladım. Ardından sırasıyla Osman’ın ve Yusuf’un da ütü yapmalarını sağladık.

Son olarak ütülenen tişörtleri katlayarak dolaptaki yerlerine koyarak etkinliği bitirdik.

YAPRAK BASKISI YAPTIK

2018-10-04T09:53:00.000-07:00

Elimde dört adet kovayla sınıfa girdim. Çocuklar ve anneleri merakla bana bakıştılar. Öğrencim Kevser her zamanki gibi dayanamayıp kovalarla ne yapacağımı sordu. Söylemedim. Ben bile nasıl bir şeyin bizi beklediğini bilmiyordum. İlk defa yaprak baskısı yapacaktık.

Kovaların üçünü öğrencilere verdim ve birisini kendim elimde tutarak birlikte dışarı çıktık. Okulumuzun arkasında pek de kimsenin görüp bilmediği yeşil bir bahçe var. Ben oraya hep ‘’Saklı Bahçe’’ derim. Ağaçların ve çiçeklerin arasında bambaşka bir güzelliğe sahip… Sonbaharın kendisini hissettirmesiyle farklı türdeki ağaçların yaprakları da farklı renklere bürünmüşlerdi. Bir kısmı da yaprağını dökmeye başlamıştı. Yani Saklı Bahçe çok daha güzel bir hal almıştı. Hep birlikte Saklı Bahçe’ye gittik. Çocuklar ne yapacağını bilmemelerine rağmen dışarı çıkmış olmanın verdiği mutlulukla beni takip ediyorlardı.

Çocukların bakışları arasında yerden yaprak toplayıp kovama attım. Ağacın alçak dallarından da yaprak alarak aynısını yaptım. Çocuklar da anneleriyle birlikte benim yaptığımı yapmaya başladılar.

Yaprakların en güzellerinden toplayarak kovamıza atmaya devam ettik. Özellikle hafif kurumuş, geniş yüzeyli ve damarları belirgin olan yapraklar en sevdiklerimdi. Onların baskı için daha iyi olabileceğini düşündüm.

Kovalarımızı yarıya kadar doldurup sınıfa gittik. Öğrencilerin yerlerine geçmelerini sağlayarak en ortadaki masanın üzerinde ilk denemeyi yapmaya başladım. Meraklı bakışlar içinde gözüme kestirdiğim yaprağın bir yüzünü suluboyayla güzelce boyadım. Sonra beyaz bir A4 kâğıdının üzerine koyarak parmak uçlarımla hafifçe bastırdım. Tüm yüzeyin kâğıda temas ettiğini görünce avuç ayamla bastırdım. Ne kadar dengeli bastırıp basınç uygularsam o kadar güzel çıkacağını düşündüm. Yanılmamıştım, yaprağı kaldırdığımda harika bir baskıyla karşı karşıyaydık. Herkes şaşkın ve meraklı gözlerle izlemişti. Şimdi sıra öğrencilerimdeydi.

Öğrencilerim de benim ve annelerin yardımıyla baskı yapmaya başladılar. Doğrusu çok güzel bir sonuç almaya başladık. Özellikle Kevser tek başına baskı yapmayı başardı. Yusuf ve Mustafa da annelerinin yardımıyla yaptılar. İlk deneyimimiz olmasına rağmen başardığımızı düşünüyorum J

2018-10-02T12:09:00.003-07:00

Merhaba,

Ben Hasan İNCE… Ordu Akkuş doğumluyum.

***

Liseyi Tokat’ın Niksar ilçesinde bulunan Anadolu Öğretmen Lisesi’nde okudum. Şu an Fen Lisesi oldu kendileri. Bu durumda ben fen lisesi mezunu mu oluyorum bilmiyorum :))

Üniversiteyi de Trabzon’da Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde okudum. Şu an Gümüşhane Köse’de Özel Eğitim Öğretmenliği yapmaktayım.

***

Hakkımda sayfasını ziyaret ettiğinize göre bu blogun yazarı hakkında daha fazlasını merak ettiğinizi düşünüyorum. Hani olmaz da ben öyle düşünmek istiyorum :)) O zaman neden buradayım ve neler paylaşacağım bunlardan bahsedeyim:

***

‘’Herkes neden buralardaysa ben de o yüzden buralardayım.’’ Blogger olacağım, bir sürü takipçim, okuyucum olacak. İyi paralar kazanacağım. Sonra kimbilir daha neler yaparım o paralarla. Dur onu da düşünürüz :)

***

Eğer hala bu bölümü okuyorsan adres çubuğuna bir göz atmanı rica edeceğim. Bak kendime özel domain bile almadım. Kurumsallaşma, estetik ya da okunmama vs kaygım yok. Bu blogtan aslında hiçbir beklentim yok. Çok şükür maaşım ve ben birbirimize yetiyoruz. :))

***

Bu blogu arşiv olarak kullanmak için açtım. Burada öğretmenlik ve sivil hayatımda bildiklerimi, gördüklerimi, sevdiklerimi, fikirlerimi ve tecrübelerimi paylaşacağım. Okulumla ve özellikle özel eğitimle ilgili çalışma ve etkinliklere yer vereceğim.

***

Hobilerimden, özelliklerimden, özel hayatımdan vs ayrıntılı bilgi vermeyeceğim. Belki zaman zaman bu yazıyı günceller ve fikrimi değiştirirsem ayrıntıya girerim. Zaten bloga göz atarsanız bunları yazmamam gerek de kalmaz.

***

BİR MAHKUMU SEVDİM !

2018-10-02T11:17:00.001-07:00

‘’Sevelim, sevilelim, bu dünya kimseye kalmaz.’’ ( Yunus Emre)

Sevilmek mi bilmiyorum… ‘’Pek de umursamıyorum’’ diyerek kendimi de kandırabilirim. Ama seviyorum be kardeşim, bundan eminim.

Bugün öğretmenlik hayatımın ilk devamsızlığını yaptım. Günümün büyük kısmı kütüphanede geriye kalan kısmı da hastanede geçti. Hastaneyi değil ama O’nu sevmiştim. Hatta O’nu sevmeme vesile olduğu için hastaneyi bile sevebilirdim. Ah o gözler yok mu hala aklımda…

…Usulca oturdu karşımdaki sandalyeye. Tozlu ayakkabısı ve temiz bir pantolonu vardı. Hafiften solmuş mavi bir gömlek ve üzerinde takımdan bozmaya benzeyen güzel bir ceket giymişti. Kirli sakallarının altında tombul bir yüzü vardı. Abim olsaydı sıkar o yanakları severdim. Bıyıklarının kattığı olgunlukla birlikte 30 yaşında ya vardı ya yoktu. Ama gözleri çok daha yaşlı gösteriyordu. Ah o yaşlı gözler… Ağlardı ağlatırdı insanı. Ağlatıyor da… Ya elleri? Düzgün ve tertemizdi elleri. Ama saklamaya çalışıyordu. Kelepçeler salık vermiyorsa fiziğinin ne önemi kalıyordu ki?

Evet, usulca oturmuştu karşıma. Yanında bir infaz koruma memuru bir de rütbesini bilmediğim bir askerle gelmişti. Asker omzuna bastırınca oturmuştu. Kalabalıktık ve hepimiz bekliyorduk. Göz göze gelmemeye çalışarak arada bir onu süzüyordum. Kelepçeli ellerini bacaklarının arasına saklamaya çalışıyordu. Büzülmüş ve bacaklarını toplayarak usulca bekliyordu. Yaşlı ve pişmanlık okunan gözlerle diğer insanları hızlıca gözetleyip önüne bakıyordu. Arada bir kapı ve duvardaki uyarı yazılarını okuyor ya da en azından dudaklarını hareket ettirmesinden öyle olduğu sanılıyordu.

Gözleri ah ne de güzeldiler. O gözlerdeki yaşlar da aksesuar gibi bir başka güzellik katıyordu. Acı bir durumun yansıması bu kadar mı güzel olurdu. Acaba bu güzel ve yaşlı gözleri bekleyen bir eşi, sevdiği, anne ve babası var mıydı? O güzelim gözlerle karşı karşıya gelmemeye çalışıyordum. Utanmasındı, rencide olmasındı. Ben de başımı önüme eğdim ama dikkatim ondaydı. Ben başımı eğince o bana bakmaya başlamıştı. Bunu anlamıştım. Yanındaki infaz memuruyla asker ayaktalardı ve telefonlarıyla oynuyorlardı. Mahkûmla hiç konuşmadılar. Mahkûmla konuşmak yasak mıydı ki bilmiyorum. Sahi ben konuşmak istesem o da yasak mı olurdu. Ya da konuşsam, dertleşmeye çalışsam onu daha mı çok utandırırdım?

O güzelim insan ne suç işlemişti? Öyle bir insan nasıl suç işleyebilirdi? Çizgi filmlerde izlediğimiz ya da yazılarda tasvir edilen bir Habil masumiyetliği taşıyordu. O güzelim tertemiz eller hangi günaha bulaşmıştı acaba? O güzelim gözler hangi günaha şahitlik etmişti bilmiyorum. Düşündüğüm tek şey O bir mahkûm da olsa sevgiyi hak ediyor. Konumuna, suçuna, suçun gerekçesine bakmadan sevdim O’nu.

Düşünüyorum da ellerim kelepçeli bir şekilde kamuya açık bir hastaneye götürülseydim ne hissederdim? Büyüklerin nefret dolu, gençlerin meraklı bakışları arasında o kapıdan nasıl girerdim, hangi diz taşırdı beni o merdivenlerden? Ya da küçük çocukların ’’anne o abi kim, neden elleri bağlı?’’ sorularını nasıl duymazlıktan gelirdim. Cezaevleri ıslah yerleridir elbet. Ama bu şartlar altında ben nasıl ıslah olurdum ki… Bu şartlar altında beni de seven olur muydu?

‘’Sevdiğin kadar sevilirsin.’’ Diyen Can Yücel haklı mıdır acaba? O mahkûmu çok sevdim. Acaba o da beni sevmiş midir? Ya da özgür olsaydı beni sever miydi?

Bu soruları arkamda bırakıp Fuzuli’nin dediğini yapmalıyım; Emin olduğum güzelliği yaşamalıyım;

SEVMELİYİM!

ENGELSİZ GEZİ

2018-10-01T09:46:00.002-07:00

Köse Kaymakamlığı ve Köse Belediye Başkanlığı işbirliğinde engelli öğrencilerin motivasyonunu artırmak için Trabzon’a ‘’Engelsiz Gezi’’ düzenledi.

“10-16 Mayıs Engelli Haftası” kapsamında Trabzon’a düzenlenen geziye, Köse ve Kelkit ilçesinden öğrencilerimiz, velilerimiz ve görevliler olmak üzere yaklaşık kırk kişi katıldık. Köse’de başlayan yolculuğumuz Kelkit’teki katılımcıları da alarak devam etti. Gümüşhane’ye vardığımızda mola vererek topluca kahvaltı yaptık.

Kahvaltı sonrası otobüste tam bir şenlik havası vardı. İlk defa toplu bir etkinliğe katılan öğrencilerin heyecanı ve mutlulukları gözlerinde okunuyordu. Bazı öğrenciler müzik eşliğinde oyun oynayarak bu sevincini bize yansıttı. Öğrencimiz Yusuf da yol boyunca yaptığı şirinliklerle otobüsün neşe kaynağı oldu.

Trabzon’daki durağımız Forum AVM oldu. Öğrencilerimiz ve velilerimiz AVM’de gezerek alışveriş yaptılar. Çocuk oyun alanında oyun oynayıp eğlendiler. İlk defa yürüyen merdivene binmenin heyecanını yaşadılar. Ardından sinemaya giderek Maşa İle Koca Ayı animasyon filmini izlediler. Sinema çıkışı sevinçleri ve hayretleri görülmeye değerdi. Çok mutlu oldular.

AVM çıkışı parka giderek bura toplu fotoğraf çekimi yapıldı. Çocuklar parkta eğlendiler. Bazı veliler ve öğrenciler halay çektiler.

Bu gezi öğrenciler için birçok ilke tanıklık etti. İlk defa toplu bir etkinliğe katıldılar. İlk defa AVM gezisi yaparak defalarca yürüyen merdivene binmenin keyfini sürdüler. İlk defa sinemada film izlediler. İlk defa denizi görenler oldu. Emeği geçenlere teşekkür ederiz.

ZIKKIMIN KÖKÜNÜ YESEM MUTLU OLACAK MISIN?

2018-09-30T03:01:00.003-07:00

‘’Zıkkımın kökünü ye!’’

Hemen hemen herkes tanık olmuştur bu serzenişe. Annelerin yemekleri beğenmeyen çocukları için
kullandıkları bir numaralı repliğidir bu. Ayrıca haram yiyenlere de bolca sarf edilmektedir.

Peki onca duymamıza rağmen bu zıkkımın ne olduğunu hiç düşündük mü? Sanmıyorum.
Zira düşünsek her defasında bu ifadeyi kullanmazdık. Özellikle kendi çocuğumuza hiç kullanmazdık.

Peki nedir bu zıkkım?

Zıkkım, zakkum bitkisinden gelir. Zakkum cehennemde bulunan zehirli bir bitkidir. Kur’anda da
nankörlük eden kötü kulların cehennemde yiyeceklerinin zakkum olduğu ifade edilir.

Buradan da anlaşılacağı üzere karşımızdakine ‘’zıkkımın kökünü ye’’ derken ona bir nevi beddua
etmiş oluyoruz. Yani ‘’zıkkımın kökünü ye’’ demekle ‘’cehennemin dibine git’’ arasında hiçbir fark
yoktur.

Özellikle annelerimizin bu ifadeyi kullanmamalarını istirham ederken, bedduanın dinimizce de hoş
karşılanmadığını hatırlatmakta yarar görüyorum.

ELEKTRİK TELLERİNDEKİ TOPLAR NE İŞE YARAR?

2018-09-29T14:45:00.002-07:00

Küçükken yolculuklarda hep dikkatimi çekmiştir kırmızı, beyaz toplar. Elektrik tellerinde öylece asılı bir şekilde durur ama ne işe yaradığını bilmezdim. Hatta tellerin yaz ve kış mevsimlerinde uzayıp kısalmasıyla ilgili olduğunu sanırdım. Çünkü başkalarından öyle duymuştum. Bu düşünce saçma gelmemeli. Toplumda bunların ne işe yaramadığını bilmeyen bir ton insan var. Sokaktan geçen on kişiye sorsan dokuzu bilmez ve çeşitli sebepler sunarlar sana.

Daha sonraları merak edip internetten araştırma yapayım dedim. Ne işe yaradığını görünce şaşırdım ve bir rahatlama hissetmiştim.

Bu kırmızı ve beyaz kürelerin tellerin uzayıp kısalmasıyla ilgisi olmadığını gördüm. Aslında bu toplar bulunduğu hatta yüksek gerilim olduğunu gösteriyormuş.

Bu kırmızı beyaz toplar, helikopterlerin ve uçakların yüksek gerilim hatlarını fark etmesini sağlıyor. Özellikle artan helikopter sayısı nedeniyle daha güvenli bir uçuş için bu topların elektrik tellerine takılması kararlaştırılmıştır ve takılması zorunludur.

Özellikle sisli ve kapalı havalarda görülmesi zor olan yüksek gerilim hatları, bu kırmızı beyaz toplar sayesinde çok daha kolay fark edilmektedir.

Bu toplar takılmadan önce helikopterlerin yüksek gerilim hatlarına çarpması nedeniyle birçok kişi hayatını kaybetmiştir.

NUH DİYOR DA PEYGAMBER DEMİYOR

2018-09-29T03:22:00.000-07:00

Yine çevremizde çok kullanılan bir deyim daha; “Nuh diyor, peygamber demiyor.”

Manası: “Hz. Nuh adında peygamberlik davasında bulunan bir kimsenin yakından tanındığı
halde, yine de adı 'Nuh' söyleniyor, fakat en önemli vasfı olan 'Peygamber' denilmiyor.",
şeklindedir.

Bu sözün asıl muhatabı Hz. Nuh Aleyhisselam’ın kavmidir. çünkü onlar Nuh’u kabul ediyorlar
fakat peygamber olmasına inanmıyor, inkar ediyorlardı.

Günümüzde de ‘’bildiği halde bir şeyi kabul etmeyen’’ söz konusu kişinin inatçı, bile bile
hakkı kabul etmekten imtina eden ya da böyle olduğu sanılan kişiler için sıkça kullanılmaktadır.

Nuh aleyhisselam dönemi için kullanılan bu deyimin günümüzde kulanılmasını hoş
bulmuyorum. Çünkü bir Müslümanın yanlış anlaşılmaya müsait sözlerden sakınması
tavsiye edilir.

BİR GARİP KİRAZ OLAYI

2018-09-26T09:11:00.000-07:00

BİR GARİP KİRAZ OLAYI

Cuma namazından çıkmış ve hemen caminin önündeki pazara girmiştim. Meyve alacaktım…

Elma aldım ve kiraz almak için başka bir pazarcı bakınıyordum. Aldığım şeyleri farklı kişilerden almayı seviyordum. Bakınırken gözüme okulumuzda çalışan İsmail abi takıldı. Pazarcı değildi ama kiraz satıyordu. Yanına giderek iki kilo kiraz aldım. Sonra başka ne alabilirim diye dolaşırken okulumuzdan adını şimdi hatırlayamadığım bir çocuk gördüm. Köy ürünleri satıyordu ama ne sattığını bile şu an hatırlamıyorum.

Temiz yüzlü bir çocuktu. Onu görünce Ortaokul ve lise yıllarında yaz tatilinde çalıştığım aklıma geldi. İçim bir hoş oldu. Onda alabileceğim bir şey yoktu. Alsam bile kullanamazdım, çöpe giderdi. Ama çocuğu yaptığı şey için onurlandırmak ve cesaretlendirmek istiyordum. Yanına vardım. Biraz utanmıştı. Sohbet ettim bir süre. Sonra aldığım kirazı çocuğa verdim. Almayacak oldu. Almasını ve evde ailesiyle yemesini istedim. Öyle ya kiraz pahalıydı. Çocuk eve kiraz almanın mutluluğunu yaşarken, çocuğunun eve kiraz getirdiğini düşünen aile de sevinecekti.

Kirazı verip geri döndüm ve İsmail abiden iki kilo kiraz daha alarak evin yolunu tuttum.

Buraya kadar her şey normal…

Yaz tatili bitip okullar başlayınca İsmail abinin tekrar okulda çalıştığını gördüm. O çocuk da 8. Sınıfa geçmişti.

Bir süre sonra öğretmenler odasında arkadaşlar bu çocuk ve babasından bahsetmeye başladılar. Merak edip onları dinlemeye başladım. Konunun ne olduğunu yazmayacağım ama benim için şok edici bir andı.

Meğer bu çocuk İsmail abinin oğluymuş. Babası kiraz satarken kendisi de başka şeyler satıyormuş. Babasından parayla aldığım kirazı çocuğa bedava vermiştim ☺

Ama Allah biliyor ya niyetimi pişman değilim ☺

BABAM KIZIYOR ÖĞRETMENİM

2018-09-25T09:08:00.000-07:00

BABAM KIZIYOR ÖĞRETMENİM

Bilal 6. Sınıf öğrencisi ve diğerlerinden farklı bir çocuk…

Eğitsel değerlendirilmesi yapılacaktı ve onun Eğitsel Değerlendirme İstek formunu rehber hocamız olmadığı için ben dolduracaktım.

Bilal’i bilişsel becerilerinin ölçmek özel eğitim sınıfıma aldım. İlk saat öğrencilerim geç gelecekti ve sınıf performans alımı için gerekli materyallerle doluydu.

Onunla karşılıklı oturduk ve sohbet etmeye başladık. Bana karşı utangaç bir çocuktu ve kısa cevaplar veriyordu. Sohbete devam ederek performansını almaya başladım. Formun bir bölümünde ‘’istenilen basit şekilleri çizer.’’ Kazanımı vardı. Top çizdirmek istiyordum ama sohbet havasında geçmesini ve sıkılmasını önlemek için sordum;

-Bilal maç yapıyor musun?

-Ne maçı öğretmenim?

-Yani top oynuyor musun?

-Evet… Ya şey hayır öğretmenim.

-Evet mi hayır mı?

-Okulda bazen oynuyorum ama evde oynamıyorum.

-Evde neden oynamıyorsun?

-Babam kızıyor?

-Aaa neden?

-Top oynayınca ayakkabım patlıyor öğretmenim. Geçen yıl bi kez patlamıştı. Daha oynamıyorum.

Çok masum ve gerçekçi konuştu. Gözleri de çok güzeldi bakınca içim burkuldu. Elimdeki formu kapatarak performans alımını bıraktım. Bir süre ona öylece baktım. O da başını eğip ayak uçlarına bakıyordu.

-Bilal bana bak. Peki top oynamayı seviyor musun?

-Çok seviyorum öğretmenim.

-O zaman oynayabilirsin Bilal.

Nasıl der gibi bana baktı.

-Bilal seninle bir anlaşma yapalım mı?

-Yapalım öğretmenim.

-Anlaşma yapacağız ve anlaşmaya uyarsan sana bir ayakkabı alacağım. Ve sen de top oynayabileceksin olur mu?

-Olur öğretmenim.

-Peki anlaşmayı duymak ister misin?

-Evet

-Bak az önce okudun. Ama daha iyi okuyabilirsin. Kitap okuyor musun hiç?

-Evet öğretmenim. Kütüphaneden aldım.

Güzel. O elindeki kitabı okuyunca yanıma gel. Seninle başka bir kitap seçeceğiz. Bu kitabı güzelce okuyup bana anlatacaksın. O da bitince yine bana geleceksin. Yeni bir kitap seçip okuyacaksın. Eğer bu şekilde beş kitap okur bana anlatırsan ben de sana ayakkabı alırım.

Gözleri parladı.

-Krampon mu öğretmenim?

-Bilmiyorum bakacağız.

-Krampon daha iyi öğretmenim.

-Belki krampon alırız. Ama dediğim gibi beş kitap okuyacaksın ve ben okuduğundan emin olacağım. O zaman belki krampon alırım.

Sevinmişti. Zilin çalmasına da beş dakika kalmıştı. Akıllı tahtadan çizgi film açarak izlemesini ve zil çaldığında teneffüse çıkmasını söyleyerek öğretmenler odasına geçtim. Varsın sevincini tek başına doyasıya yaşasındı.

İMDAATT !

2018-09-24T12:19:00.000-07:00

Okulum bitmiş hızlı adımlarla eve gidiyordum. Yolda hep hızlı giderdim zaten.

Çarşıyı geçmiş eve yaklaşmıştım. Önümde Selçuklular İlkokulu’ndan bir öğrenci gidiyordu. Onun birkaç metre ilerisinde de öğrenciler vardı.

Benim hemen önümde olan çocuk ayak seslerimi duyunca başını geri çevirip bana baktı. Gözlüklü ve hafif bir bacağı aksayan bir çocuktu. Adımlarını hızlandırdı ve tekrar geri baktı. Aksayan ayağıyla hızlı gitmeyi pek de beceremiyordu. Ben aynı hızla peşinden yürümeye devam ettim. Anladım benden korkmuştu ve ben aynı hızla peşinden yürümeye devam ettim. Belki adımlarımı yavaşlatabilir ve korkmuş haliyle eve gitmesine izin verebilirdim. Ama bunu yapmadım. Anlamalıydı benden korkmaması gerektiğini. Eve korka korka gitmesine ve aklının bir ucunda bu korkuyu barındırmasına gönlüm razı olamazdı.

Benim aynı hızla kendisine yaklaşmakta olduğumu gören çocuk hafif koşar gibi yaparak öndeki çocuklara ‘’imdaaa!’’ diye seslendi. Aynı anda ben de ona yetişmiş ve yanıbaşında belirivermiştim. Öndeki çocuklar sesi duymuş ama ne söylediğini anlamamışlar ve yollarına devam etmişlerdi.

Elimi omuzuna attım. Onunla konuşmaya çalıştım. Benim de öğretmen olduğumdan bahsettim. Çocuk rahatlamış ve benimle konuşmaya başlamıştı. Öğretmeninin kim olduğunu, kaçıncı sınıfta olduğunu vs anlattı.

Ben evime gitmek için ondan ayrıldığımda bir süre gitmiş ve sonra geri dönerek bana el sallamıştı. Şimdi de hala gördüğünde gülümser selam mahiyetinde el sallar.

Bu yazıyı yazmamdaki sebep yaşanan korku değil. Bu korkunun nedenine anlam veremediğim için yazdım. Bu çocuklar bu korkuları nasıl ediniyorlar. Kimden böyle şeyler duyuyorlar. Ya da evde hangi programları, filmleri, dizileri ediniyorlar da bu tür korkuları ediniyorlar. Sadece peşinden gelen birisinden korkup kaçmasına sebep olan sahneyi nereden aklına getiriyor olabilir. Evde anne babalar hiç mi dikkat etmiyorlar çocuklarının ne izlediğine???

ALIÇLA DOYDUK

2018-09-23T12:41:00.000-07:00

Bu sezonun ilk yürüyüşüne Kermut Yaylası’yla başladık.

Sabah saat 07.30’da Köse’den yola çıktık ve Gümüşhane’ye vardık. Orda poğça yiyip çay içtik ve GÜDAK ekibine katıldık. Merkeze yakın olan parkurun başlangıç noktasına kadar minübüsle gittik.

Toplam 21 katılımcının olduğu yürüyüş boyunca alıç topladık. Alıcı yanı sıra kuşburnu toplamayı da ihmal etmedik. Katılımcıları en çok heyecanlandıran şey ise mevsimi geçmesine rağmen yer yer mantara rastlamamızdı. Ben yazıyorum diye söylemiyorum ama en çok mantarı ben buldum ve hepsini farklı kişilere verdim. Ama benim en çok sevdiğim şey alıçtı ve tadı çok hoştu.

Güzel manzaralar eşliğinde Kermut yaylasından Akçakale yaylasına geçtik. Toplam 15 km yol katettiğimiz yürüyüş çok zevkli geçti. Yürüyüş yapmayı özlemişim doğrusu.

Görsel açıdan pek de memnun kalmadığım yürüyüşü alıç sayesinde benim için anlamlı hale geldi. Ayrıca yürüyüşte emekli öğretmenlerle de tanışıp kaynaşmak yürüyüşü anlamlı hale getiren bir diğer unsur oldu.

Dönüş yolunda Ali (Ateş) başkanın armut ağacından armut alarak minibüse bindik ve evlerimize dağıldık.

BİR İLK; KÖSE’DE YÜRÜDÜK

2018-05-06T13:14:00.000-07:00

Uzun zamandır yapmak istediğimiz fakat bir türlü zamanlamasını ayarlayamadığımız etkinliğimizi sonunda gerçekleştirdik.

Okuldan öğrenciler, Selim hocam, Yusuf hocam, Kamile(Çeşmeci) hocam ve Dilek hocamın da katıldığı yürüyüş için Köse saat kulesinin önünde toplanıldı. Kelkit’ten gelen arkadaşlara çay ikramında bulunduktan sonra minibüse binerek yürüyüş başlangıç noktasına vardık.

Başlangıç noktamız Gümüşhane-Köse karayolu üzerindeki tarihi Üç Çat köprüsüydü. Oradan Hur deresi, Ekinyüzü, eski yayla sırtları, Gıranlar mevkiinden devam ederek Köse mesire alanında 12 kilometrelik parkuru tamamladık. Toplam 19 katılımcını olduğu yürüyüşümüz 3,5 saat sürdü.

Baharın tüm güzelliklerinin yaşandığı orman içi parkurda zaman zaman hafif yağmur altında ıslansak dabuna değdi. Çam ağaçlarının arasında çiçeklerin içerisinde gerçekleşen yürüyüş hepimizi adeta büyüledi.

Ekipteki tecrübeli arkadaşlar böyle güzel bir manzarayı birçok yerde görmediklerini söyledi. Köse parkuru herkesin beğenisini kazandı. GÜDAK Başkanı Mustafa Akbulut ise “Köse’yi ihmal etmiştik, bundan sonra daha çok program yapacağız” diyerek Köse’ye ışık yaktı.

Köse’de ilk kez yapılan bu yürüyüş ilçe halkının da ilgisini çekti. Ne diyelim inşallah ilerleyen zamanlarda Köse halkından da destek görürüz.

Kaynak: gümüşhane.gen.tr, Karar, Anayurt Gazetesi,

BİR YUSUF HİKAYESİ

2018-04-19T09:41:00.000-07:00

Sanma ki her kalıbın, içindeki insandır, insanı farklı kılan merhamettir, vicdandır.

Teneffüs vakti…

Yusuf sınıfta oynarken birden oyuncak stetoskopunu alarak yanıma yaklaştı. Elimden tutarak beni tahtanın önüne götürdü. Parmaklarıyla tahtayı gösterip bir şeyler söylemeye çalıştı. Konuşma güçlüğü çektiği ne söylemek istediğini anlamamıştım. Söylemek istediği şeyi anlamadığını fark edince koltuğumu aldı ve tahtanın önüne götürdü. Ardından koltuğa çıktı ve tahtanın üstündeki oyuncak tavuğa uzandı. ‘’öldü vah, öldü…’’ diyordu. İşte o zaman anlamıştım ne demek istediğini:               Birkaç gün önce muayene eldivenini şişirerek ondan tavuk yapmıştık. Güzel olanları da tahtanın üzerine yapıştırmıştık. Fakat şişen eldivenler zamanla buruşmaya ve güzelliğini kaybetmeye başladı. Buruşan oyuncak tavuklardan birisinin boynu da düşmüş ve yan yatmıştı. İşte Yusuf’un dikkatini çeken ve almak için uzandığı tavuk buydu. Tavuğu yapıştırıldığı yerden alan Yusuf masasının üstüne götürdü. Ardından kolonya ve peçete de alarak hasta olduğunu düşünüp ölmemesi için tedaviye başladı. Diğer arkadaşı Kevser ve Osman’dan da yardım alıyordu.
İşte benim minik öğrencimde kocaman kocaman insanlarda olmayan bir şey vardı; MASUMİYET… Bir yandan toplumun pek de kabullenmeye istekli olmadığı özel eğitime muhtaç çocuk, diğer yandan yine o toplumda olmayan bir vicdanı taşıyan koca yürekli çocuk…

İyi ki benim öğrencimsin Yusuf’um; Bana çok şey öğretiyorsun.

BU DAĞLAR BİZİMDİR

2018-04-08T12:28:00.000-07:00

Evett uzun zaman oldu gezmeyeli, yazmayalı… Askerden döner dönmez Kürtün yürüyüşle yeniden yazmaya başlıyorum.

Geçtiğimiz günlerde Kürtün ilçesi kırsalında gerçekleşen terör saldırısının yaşandığı yerin karşısında terörü kınamak için Türk bayraklarıyla yürüyüş yaparak ‘Bu dağlar bizimdir’ mesajı verdik.

Kulüp üyesi 20 kişi katıldığımız etkinlikte hepimiz ellerimizde Türk bayraklarıyla ilçeye bağlı Gürgenli köyünden yürüyüşe başladık. Denizden bin metre yükseklikteki köyden başladığımız yürüyüş sonunda Alan yayla ve Taşbaşı mevkiinden 9 kilometre tırmanarak 2 bin 300 metre rakımda bulunan Kabaktepe Şehitliği’ne ulaştık.

Birinci Dünya Savaşı sırasında bölgedeki Rus karargah ve cephaneliğinin bulunduğu alana sızma gerçekleştirerek cephaneyi patlatan 7 Türk askerinin kabrinin bulunduğu Kabaktepe Şehitliği’nde ilk olarak zirvede ve şehitlikte yıpranan Türk bayraklarını değiştirdik.

Daha sonra şehitlerimizin ruhu için Yasin ve Fatiha surelerini okuduk. Şehitlerimize dua ettik.

Şehitliğe ulaşmak için oldukça dik bir çıkış yapıp kar kütlelerini aşmak zorunda kalsak da baharın tüm renklerini yansıtan çiçekler ile dev çam ve gürgen ağaçlarından oluşan güzellik beni çok büyüledi. Şehitlik dönüşü de gürgen ormanlarının içinden, Gastana Yaylası’ndan Demirciler köyüne ulaştı. Bu yolda sonbaharda dökülen kuru yaprakların üzerinden yürüdük ve aynı günde dört mevsimin özelliklerini görmüş olduk.

Parkur boyunca patika yolu kullanarak, çiçekler, çam ağaçları, gürgen, doruk ağaçları içinden toplam 17 kilometrelik parkuru 8 saatte tamamladık.

Kaynak: Milliyet, İHA, Trabzon Gündem

ÖRÜMCEK ORMANLARI'NDA YÜRÜDÜK.

2017-11-05T09:38:00.000-08:00

Eşsiz sonbahar manzarası eşliğinde Örümcek Ormanları’nda yürüdük.

Bu hafta sonu Gümüşhane Dağcılık ve Doğa Sporları Kulübü’nün organize ettiği Kürtün ilçesine bağlı Örümcek Ormanları’daydık. Avrupa ve Kafkaslar’ın en uzun ve en geniş ladin ve köknarların bulunduğu tabiatı koruma alanında gerçekleştirilen yürüyüş Çifte Köprü denilen bölgeden başladık.

Yapraktan halılar üzerinde yürüdük.

Orman yoluyla yatay olarak kat ettiğimiz parkurda sonbahar mevsiminde bin bir renge bürünen, yeşilin, sarının, kahverenginin ve kırmızının tüm tonlarının görme fırsatı bulduk.

Yollara halı gibi serilen ağaç yapraklarının üzerinde yürüdük. Sonbahar yağmurlarıyla yeniden canlanan ve dik yamaçları yaran vadilerden akan derelerden geçen ve eşsiz vadi manzarası eşliğinde 12 kilometre boyunca molalar vererek yürüdüğümüz parkur, Elceğiz köyü çamurlu viraj mevkiine kadar 4 saatte tamamladık.

Kaynak: Milliyet, Habertürk, Karadeniz Gazete, Posta,

BAHARIN İLK YÜRÜYÜŞÜNÜ YAPTIK

2017-04-02T11:49:00.000-07:00

Kayak sezonu nedeniyle ara verilen doğa yürüyüşüne Reksene-Mavrengel Bahar Yürüyüşü ile yeniden başladık.

Toplamda 17 kişinin katılımıyla gerçekleştirilen yürüyüşümüz merkeze bağlı Çaltılı köyü kırsalında başladı. Çaltılı yaylasına ulaşıp, buradan Gangel mevkiine geçyik. Çamlıköy köyü Meletli Mahallesinden, Merkez Mahallesine ulaşarak 16 kilometrelik parkuru 5 saatte tamamladık.

Güneşli bir bahar gününün tadını doyasıya çıkardık. Özellikle orman içinde yer yer kalınlığı 1 metreyi bulan karlı parkurdan yürümek zorunda kalırken, baharın yeni yeni etkisini gösterdiği coğrafyada yüksek rakımlı zirvelerden manzaranın tadını çıkardık.

Parkur boyunca 2 kilometrelik kesimde ciddi kar kütlesi ile karşılaştık ve bu durum uzun zamandır doğa yürüyüşü yapmadığımız için bizi oldukça zorlasa da ‘’iyi ki gitmişim’’ diyebiliyorum.

Kaynak: Gümüşkoza

KAR ALTINDA YÜRÜDÜK

2016-12-04T10:51:00.000-08:00

Kalınlığı 60 santimetreyi bulan kar üzerinde doğa yürüyüşü gerçekleştirdik.

Sabahın erken saatlerinde Kelkit’e gittik. Kelkit’te Kelkitli ve Gümüşhane’den gelen ekiple birleştik. Sonra araçlarla Gümüşgöze(Alansa) Beldesine ulaştıktan sonra hafif kar yağışı altında yürüyüşe başladık.

İçinde bulunduğum 15 kişilik ekiple Eğnikler, Almanlar, Merekler ve Şenden yüzü mevkiinden Çamlık mevkiine ulaştık. Burada ki dağ evinde Fatih Mahallesi Muhtarı Servet Söylemez’in patates ve kara demlikten çay ikramı ve yanımızda götürdüğümüz yedik. Daha sonra tekrar Gümüşgöze Beldesinin eski köy mevkiine ulaşarak yürüyüşü sonlandırdı.

Toplam 11 kilometrelik parkuru 4 saatte tamamladığımız yürüyüşümüz, yeni yağan kar ve orman manzarasıyla birlikte çok güzel ve zevkli geçti. Yürüyüş boyunca Selim hocamla ve Gümüşhane PTT başmüdürü olan hemşerim Şinasi Duman’la bol bol fotoğraf çekildik.

ORGAN BAĞIŞINA DİKKAT ÇEKTİK

2016-11-19T10:34:00.000-08:00

Gümüşhane Kamu Hastaneleri Birliği Genel Sekreterliği, organ ve doku bağışına dikkat çekmek ve farkındalık oluşturmak için Gümüşhane Dağcılık ve Doğa Sporları Kulübü’yle ortak düzenlediği yürüyüşe katıldık.

ürüyüşümüz Torul ilçesine bağlı Zigana köyünden başladı ve tarihi ipek yolu üzerinde gerçekleştirildi. Sağlık çalışanları ve GÜDAK ekibinden toplam 61 kişi bu yürüyüşe katıldı. Bu 61’in 1’i ilk defa yürüyüşe katılan Yusuf Tarık Bulut hocamdı J

Soğuk havaya rağmen katılımın oldukça yüksek olduğu etkinlikte tarihi ipek yolu üzerinde yer alan ve 19.yüzyılın sonunda kazma-kürek yardımıyla yapılan zorlu Zigana yolunda yürüyüşün keyfini çıkardık.

Mola bölgesinde kurum tarafından termoslarla getirilen sıcak çaylarımızı yudumlayarak ısındık. Burada yemeklerimizi de yedikten sonra üzerlerinde “Hayata bağış” yazılı tişörtlerle “Bırakacağımız en değerli miras organlarımızdır” yazılı pankart açarak hatıra fotoğrafı çektirdik.

Burada ilgililer basın açıklaması yaparken biz üç öğretmen de bol bol fotoğraf çektik.

GÜZYURDU’NA ‘’GÜZ YÜRÜYÜŞÜ’’

2016-10-09T04:28:00.000-07:00

Gümüşhane Dağcılık ve Doğa Sporları Kulübü (GÜDAK) üyesi sporcularla birlikte, sonbahar mevsiminin güzelliklerini en cömert şekilde sunduğu Kelkit ilçesine bağlı Güzyurdu köyünde doğa yürüyüşü gerçekleştirdik.

Gümüşhane ve Kelkit’ten bizimle birlikte 32 sporcunun katıldığı yürüyüşün rehberliğini ise Güzyurdu köyü muhtarı Bilal Akman yaptı. Güzyurdu köyü içinden başladığımız yürüyüş zirve etrafında hilal çizerek toplam 14 kilometrelik parkuru yine aynı köyde tamamladık.

Yaklaşık 5,5 saat süren yürüyüş boyunca köyün Yapraklı, Mollanın Kumu ve Karapınar Yaylasından İspirli mevkiine ulaşan sporcular buradaki piknik alanında yanlarında getirdikleri yiyecekler ve köylüler tarafından ikram edilen yemekleri yedik, şifalı olduğuna inanılan sulardan içtik.

Gümüşhane yöresinde sonbahar mevsiminin “Güz” olarak adlandırıldığını, yürüyüşün gerçekleştirildiği Güzyurdu köyünün de sonbahar mevsiminde muhteşem görüntüler sunduğunu gördük. Yürüyüş boyunca arkadaşım Selim Ayar başta olmak üzere birçok fotoğraf çekildik.

Adeta renk cümbüşünün içerisinden hem tırmanış hem de yürüyüş olarak gerçekleşen etkinlikte orman içinden enfes manzaralarla karşılaştık. Yüksek kesimde yetişen alıç ve kuşburnu meyvesini toplamayı da ihmal etmedik.

Bu yürüyüş Selim hocam ve benim için bir ilkti. Gümüşhane Dağcılık ve Doğa Sporları Kulübü’yle ilk defa bir etkinliğe katılmış olmanın heyecanını taşıdık.

Kaynak:
1. Habertürk
2. Karar
3. Kelkit Haber
4. İstanbul Haber

GÜZ MANTARI VE ALIÇ YÜRÜYÜŞÜ

2016-09-10T08:15:00.000-07:00

Gümüşhane Dağcılık ve Doğa Sporları Kulübü (GÜDAK) üyesi arkadaşlarla ikinci yürüyüşümüzü yaptık. Kelkit Çambaşı Köyünden başlayan 20 kilometrelik yürüyüş Söğütlü Beldesi Ernek yaylasında son buldu.

Yürüyüşümüz 9 kişilik bir ekiple Çambaşı köyünden başladı. Parkurun büyük çoğunluğunun orman olması bizi sevindirdi. Yol boyunca mantar ve alıç arayışı içinde olduk. Mantar kalmamıştı fakat alıç az da olsa bulduk. İlk defa alıç yedim ve hoşuma gitti doğrusu.

Çambaşı köyünden sonra Gültepe’den geçerek asıl varmak istediğimiz alana vardık; Söğütlü Beldesi’ndeki Ernek yaylasına…

Önce ufak bir gölet göründü taa ilerde. Sonra yokuşu çıkmaya başladıkça o gölet büyüdü büyüdü kocaman göl oldu. Doğrusu gelmeden önce bu kadarını beklemiyordum. Harikaydı. Gölün kıyısında bol bol fotoğraf çekip dinlendik. Hemen gölün yanındaki camiide öğle namazını kıldık ve köyden güzel bir köy kahvaltısı yaparak yolumuza devam ettik.

Sayımızın az ve hepimizin genç olması yürüyüşün hızlı tempoda geçmesine neden oldu. Doğrusu çok yorulduk ama buna değdiğine eminim.