HayaletKorkma

Sidewalks, Streets, Pavement & Walls Never Had It So Good – Julian Beever

2010-01-19T19:47:00.002+02:00

Sidewalks, Streets, Pavement & Walls Never Had It So Good – Julian Beever

Just look and see why so many of our visitors think this work is certifiably amazing.

Julian Beever is an artist in the U.K. who specializes in many things, including three dimensional optical illusions. They are fantastic and staggering works. Upon seeing them, it is not uncommon to stop in your tracks and re-examine his amazing and arresting pieces because he has mastered the ability to blend the real and surreal – with chalk.

English artist who’s famous for his art on the pavement of England, France, Germany, USA, Australia and Belgium.

Using Rembrandt pastels and a creative imagination, sidewalk traffic is baffled by the 3D look of these sidewalk renderings.

Some of the pieces are over thirty feet long but appear to be about three feet high.

Julian Beever is a British chalk artist who creates 3D chalk drawings on pavement using a projection called anamorphism that creates the illusion, or Trompe-l’oeil. His street paintings appear to defy the laws of perspective. Besides the 3D art, Beever paints murals and replicas of the works of masters. He is often hired as a performance artist and to create murals for companies. Beever is interested in advertising and marketing, as well. He has worked in the UK, Belgium, France, The Netherlands, Germany, Austria, the USA and Australia. Since 2004 a chain letter containing his art (sometimes mixed with similar art by Kurt Wenner) has been circulating the Internet. Many people have speculated that his work is a result of digital photoediting. These images are strikingly authentic. He also has some very nice wall murals.

http://users.skynet.be/J.Beever/pave.htm

2010-01-12T23:26:00.001+02:00

yıldızlara dokunamazsınız ama karanlık gecelerde onlar size yol gösterir...

***

inanç görünmeyene inanmaktır,

görünmeyene inanırsanız başkalarının görmediklerini görürsünüz...

2010-01-10T14:35:00.002+02:00

Bir zamanlar da bu maili yazmıştım ama gönderecek uygun bi zaman olmamıştı...

Strazburg'da Trafikte Olmak

Strazburg oldukça düz bir şehir ve bisiklet kullanmak için gerçekten çok elverişli... Avrupa'daki toplam bisiklet yolu uzunluğunda Strazburg açık ara önde gidiyormuş, yaklaşık 400 kilometre bisiklet yolu var... Fakat kış aylarında, yağmurlu günleri de göz önüne alınca bisiklet kullanmanın hiç de akıllıca olacağını düşünemiyorum... Yani nasip olur da burada doktoraya kalırsam en kısa zamanda bir araba almak şart... Aklımda Ford Ka ya da Peugeot 206 gibi küçük, ucuz ve de çok yakmayacak arabalar var ama, bakalım, eğer öyle bi durum olursa alman arabalarını da düşünmek lazım... Velhasılı-kelam araba almaya niyetleniyorum ama İstanbul trafiği ne kadar insanı çileden çıkarıyorsa burada da insanı sinir edecek bir o kadar şey var sanırım trafikte, mesela trafik lambaları, şimdiye kadar hiç yeşil yandığına şahit olmadığım lambalar var :D yani yaşasın yayalar ya da tramvaylar... öyle ki bir keresinde bir şoförün arabasını istop ettiğine şahit oldum yeşilin yanmasını beklerken... yetmezmiş gibi her köşe başında kesin bi trafik lambası var, sayıları da az değil ki sabredesin... neyse hele bi olsun bakalım araba olacaksa o zaman stres önleyici fransız müzikleri dinlerim (!) :D...

Ha bi de bu arada trafikte onlarca eski model araba var... geçende yol ortasında kırılmış bikaç dişli parçası gördüm, kesin bi arabadan düşmüştür :D o derece eski arabalar var yani… her ne kadar yeni 2000 üstü modeller varsa da ikinci el piyasası oldukça hareketli ve insanlar yeni ve pahalı araba alanlara gösterişçi gözüyle bakıyorlarmış... Türkiye'deki durumu düşününce ne kadar da farklı... bu arada burada çok nadir de olsa arabasının (ne yazık ki doğan görünümlü şahin değil) camlarını tamamen indirmiş müziğin sesini tavan yaptırmış, Türkçe müzik dinleyen gençlere de rastlamak mümkün... acaba Türkiye'den gelen gençler mi yapıyordur yoksa Fransa'da doğup büyümüş olanlar mı? olay genlerdeyse eğer yorum yapmak güç :D...

Bi de yollar karışık biraz, çok Türkiye yollarına benzemiyor, bazen birden daralıyor, bazı yerlerde gerçekten sadce bi arabanın geçebileceği kadar oluyor, dönüşler tam bir felaket, neredeyse her yerden tramway geçtiği için, yuvarlak kavşak yapılması mümkün olmamış, dolayısıyla aynı anda birkaç yola yeşil yanabiliyor, yani dönüşlerde çok dikkatli olmak lazım...

Asıl bomba park etme olayı burada... park edebilecek çok yer var her yerde, arabalar birbirlerine neredeyse sıfır park edilmiş, kaldırıma da aynen öyle, bayanlar bile bu şekilde park edebiliyorlar :D nasıl mı peki? Sadece önündeki ve arkandaki arabaya hafiften dokunarak, yani tamponlara çarpmakta hafifçe sorun yok... buraya gelmeden önce de duymuştum, burada direk gözlerimle de şahit oldum... şöyle bazı arabaların tamponlarını kontrol etmiştim ilk geldiğim zamanlarda, arabaların çoğunda çizik ezik falan var...

Burada trafiğe çıkabilecek miyim bilmiyorum ama çıkabilirsem eğer biraz garip bi tecrübe olacak...

Çıkıntı Ülke Fransa'dan Güzelim Ülkemin Sakinlerine Bolca Selamlarımla....

2009-12-27T20:49:00.008+02:00

Oct 4, 2009 at 3:33 PM

Salüüüümün Aleyküm everybody :D, giriş selamı benim bulduğum bir giriş, burada bi insanı az çok tanıdıysan, artık görünce bonjuu(ğ) demiyorsun, salüü diyorsun, ben de böyle bişe buldum :D

Neyse, herkese bolca selamlar Avrupa’nın çıkıntı ülkesi Fransa’dan… mail yazmayalı bayağı bi zaman oldu, çoğu haftasonu niyetlendim yazmaya ama bi türlü yazamadım tembellikten, şimdi de en son yazdığım zamandan bu zamana neler oldu kısa bi özet yapayım istedim… ama öncelikle şunu söylemem lazım ki bilgisayarım düşmekte olan bi şehir gibi her geçen gün bir kalesini kaybediyor, önce fanı bozuldu, bi elimde saç kurutma makinesi diğerinde buz kalıpları sakinleştirmeye çalışıyorum bilgisayarımı, sonra usb portlarından biri bozuldu, şimdi klavye de yazı yazmak bi işkence, daktiloda yazar gibi yazmak lazım, yoksa tuşlar basmıyor, o yüzden ekranınızda görünen yazmış olduğum yazılar öyle kola kolay silinmeyebilir ekranı değiştirdiğinizde, merak etmeyin, bi süre sonra geçer :D

Doktora haberi ile başlayayım, çok şükür, staj süreci iyi geçti, ve bi aksilik olmazsa doktoraya başlıyorum, hatta kayıt işlemlerine başladım bile :) inşallah bi 2-3 sene Strazburg’dayım,Fransa’dayım… bu haberden sonra artık Fransa’nın güzelliklerinden bahsedeceğim kısma geçebilirim :D En son bisikletimin çalınma haberi vermiştim size, o olayın üzerinden çok bi vakit geçmeden, ben bi bisiklet daha aldım, daha doğrusu arkadaşımın bisikletini makul bi ücrete zimmetime geçirdim, ama hemen akabinde tekerleğim patladı, sağolsun arkadaş kendi imkanları ile yaptı tekerleği… çok kısa bir süre sonra bi sabah çıktığımda evden, bisiklet 45 derece açıyla duruyordu bağlı olduğu yerde, niye mi? çünkü pek saygıdeğer hırsız arkadaş ön tekeri başka daha uygun yerlerde kullanmak için almış, ben de bundan sonra herhangi bir parçası dahi çalınamayacak tramway ı ulaşım aracı olarak seçtim, ve onu kullanıyorum :D bisiklet konusunda biraz şanssızdım sanırım bu sene, artık bisiklet maceraları bi dahaki bahara kaldı…

Kısa bi süre önce de, burada kalma durum belli olunca, bi önceki kaldığım ev küçük olduğu için arkadaşımla daha büyük bi eve taşındık, ev 16. katta. Bina iki bölümden oluşuyor, ve simetrik, iki taraftan da girişi var, ve içerisi tamamen simetrik, yazılarla ve oklarla bina içerisinde yönler belirtiliyor, beni tanıyanlar bilir, yön hususunda tam bir faciayımdır, ve buna alışana kadar canım çıktı. Binadaki asansörler de şifreli bu arada, gidiyorum asansöre şifreyi giriyorum, haydaaaa, yine yanlış tarafa gelmişim :D, şimdiler de çözdüm artık olayı… Bu asansör olayı da bi alem bu arada, farklı katlara gitmek için değişik şifreler var ve de merdivenlere açılan kapı da kilitli, yani her şey komşuluk için mükemmel :D çıkınca kata 3 daire var, onlarla sadece iletişime geçebilirsin, o da geçebilirsen tabi, en azından ben hangi dille iletişime geçeceksem… Neyse evimize taşındık ilk faciamız suyumuz, Allahım bi su bu kadar mı garip olur… demir tadı mı desem, acı mı desem, metal tadı mı desem, tuzlu mu desem bilmiyorum, alışana kadar dişlerimi fırçalamak için taşıma su kullandım :D ama şimdi normal suyu ağzıma alınca bi garip oluyorum, bu ne menem bişe diye :D ha bi de burada tuvalet banyo gideri yok, her şey bedava dermişim :D değil tabi ki gider derken bildiğiniz gider işte, bizim Türk teyzeleri buraları temizlerken düşünemiyorum valla, şöyle bol suyla akıtmadan naparlardı Allah bilir :D

Her şey bi yana, insan bi müddet sonra alışıyor ve hatta bağlanıyor bile, ben de alıştım sanırım, inşallah ilerisi adıma güzel olur, ve severek, sıkılmadan, bıkmadan bi doktora dönemi geçiririm.

Şimdilik benden bu kadar, inşallah yine ileride yazarım, herkese bolca selamlar, hepinizi tek tek çok özledim, en yakın zamanda tekrar görüşmek dileğiyle…

Strasbourg'dan Küçük Bir Hasbihal

2009-12-27T13:57:00.007+02:00

Eveeeettt, Ey ahali-i Türkiye, bugün itibariylen tam 6 haftadır, güzel ülkemizden uzaklarda, Napolyon amcamızın Fransa’sında ikamet etmekteyim, yani anlayacağınız 40 günü geçirdim ömer ağabeynin tabiriyle, el memleket ne kadar da güzel olsa kendi memleketini tutmuyor insanın… Öncelikle şunu söylemeliyim ki, geride bırakmış olduğum her bir insanı çok özledim, hasretlik zor yani, herkesi sevgiyle kucaklıyorum :)).

Sanırım en son yazdığımın üzerinden en az bir ay geçti, ve bu bir ayda baya bişeler yaşadım tabi. Öncelikle biraz “house” çılgınlığımdan bahsetcem, geldiğimin ilk günlerinde ısrarla kendimi house dizisine vermiştim, akşamları şöyle birkaç house izlemeden yatmıyordum, iki hafta içerisinde 4sezon bitirdim, malumunuz “house” garip hasta vakalarının çözüme kavuşturulduğu bir hastane dizisi. Dizide ana karakter olarak çatlak bir doktor var, ve vakaları çözmek için her şeyi yapıyor. Şimdi de ben ne zaman başım ağrısa hemen house karakterine bürünüp sorunun ne olabileceği hususunda fikirler yürütüyorum, yani geldikten sonra yarım da olsa doktor oldum sayılır… İnşallah kimseyi canından etmem :D malumunuz yarım doktor candan demişler. Biyeri ağrıyan olursa bi mail, ben hemen vakayı çözerim.

House hikâyesinden sonra başıma gelen komik bi olayı da anlatmak istiyorum. Geldiğimin üçüncü haftası civarı markete gittim bikaç bişeler alıp el kol yüz göz kaş işaretleri ile kasiyerle anlaşıp paramı ödeyip bi de poşet istedim, ve alıp sallana sallana evime gittim. Bi sonraki market ziyaretimde benden önceki adam poşetin parasını ödeyince bende jeton düştü. Poşet de paralıymış :D ben parayı ödedikten sonra poşetin parasını ödemeden çıkıp gitmişim, kasiyer de baktı ki heralde ben buna dert anlatana kadar bi tane deve bulup sonra da strasburg da çok olmasa da bi hendek bulup o bulduğum deveyi olmayan hendekten atlatırım :D insan zamanla öğreniyor işte, ama yine de posetin parayla olması garip…

Burası gerçekten gariplikler ülkesi… Devlet iyi miktarda kira yardımı yapıyor, yaklaşık üçte birini veriyor, bunun haricinde çocuk yardımı yapıyor, sıcak su, su parası kiraya dahil falan, yani aslında garip ama iyi, devlet baba sağolsun… Pazar günleri heryer kapalı, cana derman ekmek su arıyorsanız belki türk ve arap marketlerinde bulabilirsiniz, Fransız kardeşlerimiz Pazar dinleniyor… İnsanlar birbirlerine hep bonjor diyor her yerde, sanırsınız ne insan canlısı bir millet, değil aslında, iki birey arasındaki tek iletişim unsuru burada bonjor kelimesi, ya da şimdilik ben öyle müşahade ettim, bakalım zaman ne gösterecek…

Bu arada Fransa’ya gelmeden önce saç traşı olmamıştım, dolayısıyla uzun denecek bi saçla geldim, ve gitmem baya bi zaman aldı berbere. Bi ara insanlar yanıma sokulup günah çıkarmaya çalışınca (papaza dönmüşüm) anladım gitmem gerektiğine berbere ve bi Türk berberine gittim, televizyon açık; PowerTürk, giren çıkan Türkçe konuşuyor, çok duygulandım valla, bi saatliğine de olsa kendimi türkiye’de hissettim :) …

Şimdi asıl bomba olay… bisiklet almıştım kendime, ve de kocaman bi kilit, sokakta boş bulduğum bi yere parketmek için… bisikletin ikinci gününde pedalı bozuldu, yaptırmak da nasip olmadı, hep arkadaşın bisikleti ile gidip geldim enstitüye (halen o şekilde… her ne kadar neredeyse hergün yağmur yağsa da ve günde yarım saat gidiş yarım saat geliş sürse de… hah yağmur demişken güneş aklıma geldi, sahi yuvarlaktı değil mi şekli :D, unutuyo insan çok görmeyince) neyse, bu kadar bisiklet sürünce bacak kaslarım ironman ın kasları gibi oldu (bu bisiklet işi başlarda beni fena halde yordu, akşam gelince eve neredeyse yürüyemiyordum :))…), bazen yanlışlıkla ıspanak falan yiyince pantolon cart diye yırtılıyo, malum kaslar birden temel reis kaslarına dönüşüyor :D. Ben de karar verdim, ee bu kadar bacak kasım var bi Roberto Carlos Fransa temsilciliği açayım diye :D, şimdi onun prosedürüyle uğraşıyorum (Fransa bürokrasinin tavan yaptığı güzel bi ülke burası… her Türk genci hayatının bi bölümünü burada geçirmeli, Türkiye deki bürokrasiye şükretmek için, mesela geçende bi EFT yapayım dedim, sanırım bi haftaya ulaşacak karşıdaki hesaba, malum zor iş :D) Hah, ben asıl söyleyeceğim şeyi unuttum Mr Muscle’dan bahsederken :D, dün sabah arkadaşımın bisikletini bağladığım yerden almaya gittiğimde bi de ne göreyim, bisiklet yerinde duruyor ama hemen yanına bağladığım kendi bisikletimin yerinde Fransız yelleri esiyor, birileri neredeyse hiç kullanamadığım bisikletimi kendi nüfusuna geçirmiş :( bu olaydan sonra Sosyoloji bölümüne geçip “Öğrenciler, Bisiklet Kavramı ve Fransa Toplumundaki Hırsızlık” konulu bi doktora yapcam :D Geyik bi yana bisikletim çalındı anlayacağınız…

Velhasılı kelam zaman geçiyor, gülerek ağlayarak, düşünerek, boş boş bakarak ya da hiç bişe yapmayarak, ya da bi yerlere gidip gelerek… şimdilik gidip geldiğim yer her ne kadar sizinle aynı olmasa da, kaldığım yer her ne kadar aynı şehirde olmasa da, bilmenizi isterim ki düşüncelerimde, gülmem de, ağlamam da (burada mecaz var) hep siz varsınız. Hep hatırlanmak ve hatırlamak dileğiyle… Her nerede yaşıyor ve yaşatılıyorsak.

Fransa dan Posta var...

2009-12-27T03:06:00.004+02:00

21 Haziran 2009 Pazar 01:17

<-- IGBMC

Bugün Fransa ya geldiğimin tam 15. günü, yani 15 gün önce doğdum, ne bir şey konuşabiliyorum, ne de konuşulanlardan bir şey anlayabiliyorum, anne baba bile diyemiyorum daha… Bonjooorrrr, mersiii, salüüütt, şimdilik bunları öğrendim; merhaba, teşekkür ederim, daha içten samimi merhaba :). Yavaş yavaş şehri de öğrenmeye başladım, küçük bir şehir zaten, kendinizi bazen 1800’lü yıllarda, bazen 1980’li yıllarda falan hissediyorsunuz, yeşili bol, tarihi, bol turistli bir şehir. Her tarafta ren nehrinin kanalları var, ve tabiî ki İstanbul u bana mumla aratan havası, her ne kadar gün içerisinde birkaç mevsimi yaşama bakımından İstanbul a benzese de burası yağmur bakımından oldukça zengin. Kaldığım günlerin sanırım %60’ı yağmurlu geçti, kapalı havalar da cabası. Hatta birgün sırılsıklam oldum, şemsiyesizliğin cezası…(bakınız facebook, ikinci posta resimleri birazdan yükleyeceğim.) Bu arada enstitüden paramı alabilmem için hesap açtırmam gerekiyormuş, açtırayım dedim kolay iş, tabi Fransız bankacılık sisteminin 1800’lü yıllardan kaldığını nereden bileyim. Adamlarda bilgisayar kültürü daha gelişmemiş desem. Kadın zaten önce randevü almam gerektiğini söyledi, banka bomboş niye almam gerekiyor bilmiyorum ama, neyse randevuda da soru soruyor tercümanım aracılığıyla cevaplıyorum, o da kağıda not alıyor, hayırlısı, inşallah kağıdı kaybetmezler de ben de aç kalmam elin Fransa’sında. Bankalara bankamatikten para yatırma olayı yeni gelmiş o da yatırdıktan birgün sonra hesabına geçebiliyormuş. EFT, havale de o şekilde manuel olarak onaydan geçiyormuş sonra hesaba aktarılıyormuş. Bence Fransa Türkiye’yi kıskanıyor da o yüzden Avrupa Birliğine girmemize karşı çıkıyor, girsek Avrupa birliğine kesin Fransa’yı bir iki senede hem medenilikte, hem de modernlikte geride bırakırız. Modernlik demişken, ben gelirken, topuklu ayakkabı da getirmiştim, yanımda hani belki sokaklarda yürürken yardımcı olur diye, gerek yokmuş, her taraf temiz, her ne kadar dışarıdan gelenler yerlere izmarit ve çöp atsa da başka şeyler yapmıyorlar, yani 1800’lerin Fransa’sı gelişmiş, değişmiş.

Bu kadar lüzümsuz şeyle sizi meşgul ettim, biraz da labdan bahsedeyim. Yavaş yavaş izleme aşamasını geride bırakıyorum, larva kesip, boyama yapabiliyorum, western blot ve in sitü hybridizasyon izledim, önümüzdeki hafta da onları kendim yapacağım sanırım, hoca ara sıra garip çıkışlar yapsa da öğrencileri tarafından anlatıldığı gibi henüz şirret yüzünü görmedim, bakalım önümüzdeki günler neler gösterecek. Aynı zamanda kafamda canlandırdığım cevval hoca portresine de uymuyor, şu ana kadar çizdiği görüntü. Şimdilik daha erken aslında bu söylediklerim için. Labla alakalı bilgi almak için bakınız, facebook. Neyse şimdilik bu kadar, yine yazarım inşallah ilerleyen günlerde. Herkeslere çokça selamlar. Türkiye nin tadını benim yerime de çıkarın. Memleket gibisi yok canını sevdiğimin dünyasında….

Fransız peyniri soslu ÖFK :D

2009-12-27T02:11:00.005+02:00

Fransa ya staj için geldiğim dönemde yaşadıklarımı arkadaşlarımla maillerle payşamıştım bu onların ilki...

07 Haziran 2009 Pazar 15:46

Size aslında daha önce yazmalıydım ama ancak kendimi ve kafamı toparlayabildim, geldikten sonra. O kadar yorulmuşum ki uçağa bindikten yaklaşık 15-20 dakika sonra uyuyakalmışım, inmeye yakın birileri uyandırdı, ne olduğunu çözmeye çalışırken hostesin almanca konuşan sesi bir şeyler anlatmaya çalışıyordu. Kucağımdaki laptopu ayaklarımın arasına almalıymışım, nedense işaretlerle anlaştık, İngilizce bir şeyler söylemeye çalıştım ama o ısrarla almanca konuştu. Neyse, cumartesi sabahı 5 buçuğa doğru Basel havalimanına ayak bastım, yağmur eşliğinde. Basel sanırım küçük bir yer sadece bir otobüs yolculuğu yapabildim, ama şirin bir yer derler ya öyle işte. Otobüse binerken dışarıda bilet alıyorsunuz, otobüsün içinde bilet atma diye bir şey yok, arada sırada kontrol ediyorlarmış ama bilet almayan olmadı sanırım görebildiğim kadarıyla, zaten sonradan buradaki arkadaşıma sorduğumda bilet almayanlar sadece Araplar, Türkler ve Afrikalılar oluyormuş. Sonra tren yolculuğuyla Strazburg’a geçtim, bilette 7:18 kalkış 8:38 varış yazıyordu, gerçekten de 7:18 de kalktık, ama bi 10-15 saniye önce vardık, bu biraz canımı sıktı, benim gibi saate saniyesi saniyesine dikkat eden biri için oldukça zor (!) olacak sanırım. Tren de hep dışarıyı izledim, biricik kankamın bana hediye etmiş olduğu yadigar mp3 player dan müzik dinleyerek, ve dışarıyı nemli gözlerimle buğulu bir atmosferde gözlemledim.

Strazburg’a varınca arkadaşımı bir mc-donalds’ın önünde beklemem gerekiyordu, bir polise sorayım dedim istasyon çıkışında. Tabi İngilizce sordum, anlamadı sadece Mc-Donalds dedim, yine anlamadı. Mc-Dö demem gerekiyormuş, buradakilerin İngilizcesi süper yani :((. Neyse, Mc-Dö yü buldum ve buluştuk arkadaşla sonunda. Bir şey dikkatimi çekti beklerken. Her taraf bisiklet, insanlar bisikleti çok kullanıyorlar ulaşım için. Trafik levhaları, lambaları, ağaçlar yani yere sabitlenmiş neredeyse her şeye bir bisiklet bağlanmış. Şehir oldukça sessiz, haftasonu diye mi bilmiyorum, arabaların çoğu parkedilmiş, hiç trafik yok gibi, herkes tram denilen tamvaylara biniyor istedikleri yerlere gitmek için. Bilet meselesi burada da tramler için geçerli, yani biz Türkler atmasak da oluyormuş :D dermişim. Aslında tram e binmesen de mesafeler kısa yürüyerek de gidebiliyorsun istediğin yere. Dün öğleden sonra hatta akşama doğruydu, arkadaşla dışarı çıktık biraz şehri tanıyayım diye (Daha hiç uyumamıştım o vakte kadar ve deli gibi yorgundum), Yürüyerek şehri gezdik, bir arap lokantasında ekmek arası tavuk yedim arap şarkıları eşliğinde. Kola içtim 1,5 litrelik kola şişesinden. Burada kolalar ya kutu kola ya da 1,5 lik şişede. Ayrıca hiç öyle 3 kapaktan birinde bedava yok gençlik konseri tarzında promosyonu olan kolalar da değil. Sadece kola, hiç de promosyon olmuyormuş (lüzumsuz bilgi :D). Sonra şehri arşınladık, her tarafı tarih kokuyor şehrin ve su kanalları var şehrin içinde. Binalar genelde 2-3 katlı merkezde ve eski evler. Akşamüzeri 9 a doğru geri döndük, 2 gb lık bir harici bellek alarak, yakında fotoğraflar göndereceğim bol bol. Bu arada burada hayat saat 8 de bitiyor. Dükkanlar alışveriş merkezleri hepsi kapanıyor. Eve döndükten kısa bir süre sonra çekyatta uyuyakaldım, ta ki bu sabah buranın saatiyle 12 ye kadar. Yorgunluğumu daha atamamışım ama, inşallah atarım en geç birkaç güne kadar.

İlerleyen günlerde tekrar yazarım inşallah, şimdilik bu kadar….