Hayatın Kendisi Bu...

AVM'ler Daha Az Çalışınca Donsuz mu Kalırız, Yoksa İnsanlık mı Kurtulur?

2025-08-15T12:35:00.000+03:00

Türkiye’de AVM’lerin ( alışveriş merkezlerinin ) erken kapanması ya da Pazar günü kapalı olması gündeme gelince, millet ikiye bölünüyor.

Bir yanda “Çalışan da insan kardeşim!” diyenler, diğer yanda “Ama ben ne zaman alışveriş yapacağım?” diye panikleyenler.

İkisi de haklı… ama biri biraz daha haklı.

Gerçek şu:

O kasada “iyi günler” diyen, vitrinde elbise düzelten, sinema gişesinde bilet kesen insanlar; sabah 8’de değil, sabah 6’da yola çıkıyor.

Çocukları uyurken evden çıkıp, çocukları uyurken eve dönüyorlar.

Hafta sonu tatili diye bir şey mi? Evet, var… ama onlar için değil. Onlar “hafta sonu tatili” kavramını, başkalarının AVM’ye akın ettiği gün olarak biliyor.

Diğer yanda işten akşam 7’de çıktınız. 45 dakika trafik, 15 dakika park yeri arama, 10 dakika yürüyüş… AVM’ye vardığınızda ışıklar sönmüş, güvenlik görevlisi size “yarın gelin” diyor.

Avrupa’da nasıl?

Almanya: Pazar kapalı. İnsanlar Cumartesi alışverişini yapar, Pazar pikniğe gider.

Fransa: Çalışma saatleri yasayla sınırlı, fazla mesai patronun keyfine değil, kanuna tabidir.

İngiltere: Pazar günü en fazla 6 saat açık. (Evet, hâlâ çorapları var. Ve garip ama gerçek: Hâlâ evlerinde yiyecek yemekleri var.)

Bizde ne olur?

Çalışan sayısı artıp vardiya sistemine geçilirse, maliyetler artar.

Fiyat artınca “Bu tişört niye 1000 TL oldu?” diye sorarız… Ama çalışan insanca yaşasın dediğimiz cümle, bu noktada hafif kısılır.

Planlı alışveriş alışkanlığımız olmadığı için, Cumartesi alışverişi yapmayı unutup Pazar “aaa AVM kapalıymış” diye kapıda selfie çekeriz. Hatta bunu önce instaya koyar bi de mağduriyet hikayesi yaratırız.

Çözüm önerisi (ne kapanalım ne sabaha kadar açık kalalım):

Hafta içi iki gün (mesela Salı & Perşembe) AVM’ler 23.00’e kadar açık olsun, çalışanlar vardiya ile dönüşümlü çalışsın.

Pazar günleri sadece marketler ve temel ihtiyaç bölümleri açık kalsın, diğer mağazalar kapalı olsun.

Fazla mesai ücretleri eksiksiz ödensin, çalışanların da haftada en az bir gün tatili garanti olsun.

Ve evet… biraz plan yapmayı öğrenelim.

Sonuç:

Evet, belki yeni sistemde istediğiniz o ayakkabıyı bir gün geç alırsınız. Ama o kasadaki insan da çocuğuyla kahvaltı yapar, arkadaşına “gel kahve içelim” der, insan olduğunu hatırlar.

Çünkü unutmayın: AVM’ler daha az saatte açık kalırsa modası geçmiş pantolonla kalabilirsiniz… ama insanlar biraz daha insanca yaşar.

Evre Başak Clarke: Bir Annenin Son Umudu mu, Yoksa Şüphe mi?

2025-08-12T12:12:00.000+03:00

Hikâyemiz, Instagram’da gördüğünüz o “çok estetik, biraz hüzünlü” postlardan fırlamış gibi başlıyor. İngiltere’de yaşayan Türk sanatçı Evre Başak Clarke, doğumdan kısa süre sonra metastatik bağırsak kanseri teşhisi alıyor. Karaciğeri alarm veriyor, doktorlar “haftalar” diyor.

Fakat bu, “son sahnesi” gelmiş bir hikâye değil. Çünkü Evre sahneyi terk etmeden önce bir bağış kampanyası açıyor. Başlık: Oğlum Oscar İçin.

Destekçiler: “Yahu Kime Ne, Kadın Ölüyor!”

Binlerce kişi kampanyaya koşuyor. Gerekçeleri basit: “Ölüme giden bir annenin tek isteği çocuğu için güvence bırakmak. Bu tartışılır mı?”

NHS tedavilerinin yanında özel testler, farklı yöntemler, belki bir iki “hayat kalitesi artırıcı” dokunuş… Kimisi diyor ki, “İsterse parayı deniz kenarında çay içmeye harcasın. Canı sağ olsun.”

Eleştirenler: “Bağış mı, Tatil Fonu mu?”

Ama bu internet. Bir köşede “Ne kadar isterse verelim” diyen varsa, diğer köşede “Ne o uçak bileti, peruk falan…?” diyenler var.

Yetmezmiş gibi Clarke’ın eski sosyal medya paylaşımlarında Türklerle ilgili pek de gurur okşayıcı olmayan sözler bulunuyor. Sonuç: “Bu kişiye niye para gönderelim?” tartışması.

Şarlatan mı, Yoksa Sadece Şanssız mı?

İnternet jürisi toplanıyor. Delil? Resmî bir dolandırıcılık tespiti yok. Ama şüphe varsa, Twitter’da (pardon, X’te) suçlama var.

Destekçiler: “Ölüm döşeğindeki bir anne çocuğu için böyle risk almaz.”
Eleştirenler: “Empati iyidir ama banka ekstresi daha iyidir.”

Final Sahnesi: Bir Anne ve Geriye Kalanlar

O bağış listesindeki bazı kalemler dışarıdan lüks görünebilir. Ama belki de bir annenin gözünde onlar, “hayatta bırakacağı son anılar”dı.

Ve ne kadar tartışılırsa tartışılsın, ölümden sonra geriye kalan şey bağış miktarı değil; fotoğraflar, anılar ve minicik bir çocuğun yarım kalmış hikâyesi oluyor.

Son söz: Bu olay, sadece “yardım etmek ya da etmemek” meselesi değil. Aynı zamanda hepimizin sosyal medyada farkında olmadan girdiği bir sınav:
“Kalbimiz mi ağır basar, yoksa şüphelerimiz mi?”

not : Evre Başak Clarke’nın da tedavi gördüğü, İngiltere’de herkesin sağlık ihtiyaçlarına devlet desteğiyle ulaşmasını sağlayan kamu sağlık sistemi NHS’dir.

Kadınlar İçin Yalnız Seyahat: Cesaret mi, Özgürlük mü?

2025-08-07T15:32:00.006+03:00

Yalnız seyahat etmek… Bir yanda “Tek başına mı? Nasıl yani ?” dedirten bir macera, diğer yanda “Oh, istediğim gibi takılırım, kimse bana karışmaz!” tadında özgürlük dolu bir rüya. Peki bu işin aslı nedir? Hadi gelin, yalnız seyahatin korkutucu ve eğlenceli yanlarını birlikte keşfedelim.

Yıllardır yalnız yaşamış biri olarak bu sene uzaktan çalışarak tek başıma Çanakkale’ye gelme kararı aldım. İşte deneyimlerim :

Korkutucu Yanları: “Acaba Ne Olacak?”

Öncelikle yalnız seyahat etmek biraz “kendi kendinin kahramanı olma” işi. Ama ortada kahramanlık ödülü yok, sadece “Ya kaybolursam?”, “Ya telefonum şarjı biterse?”, “Ya anahtarımı kaybedersem?” stresleri var. Allahtan muhafazakar bir yerde değilim, bu kadın neden yalnız zorbalanması yaşamıyorum.

Kaldığım yer de kuzenimin oteli. Yani güvenli bir ortam, korkacak bişey yok, sakin..

Eğlenceli Yanları: “Ah, Özgürlük!”

Ama yalnız seyahatin bir de çok tatlı yanları var. Aslında bir taraftan çalışmaya devam ettiğim için tatil değil benimki.Kalk, kahveni iç, sonra “Bugün nerde çalışalım ?” diye kendine sor. Kimseye hesap verme derdi yok. Yalnızca kendine ve interneti ve çalışma olanağı olan kafeye hesap veriyorsun.

Yeni insanlarla tanışmak mı? Tek başınasın, sosyal olmak zorundasın. Kafede, lokantada hatta yürürken bile sohbet başlatabilirsin. Kendi hayatının kahramanı olmanın en güzel tarafı bu.

Yemek yapmak gerekmez, çamaşırı torbaya doldur yıkama, ev temizliği gerekmiyor, bütün bu vakit senin..

Hayatta Kalma İpuçları: Yalnız Gezginler İçin Altın Kurallar

Şarjını asla bitirme! Telefonun olmazsa Google Maps’e veda. (başıma geldi, zor)
Yalnızken fotoğraf çektirmek zordur. Ama çekinmeyin etrafta bunu yapmak isteyen birileri illa ki vardır.
Yanına fazla eşya alma. Hafif çanta = hafif yük, hafif yük = daha çok gezmek.
Yerel yemekleri dene, korkma! En kötü ihtimalle kahve içersin. Ya da biraz cır cır olursun ama halledilir.
Gülümse! Evrensel dil, kapıları açar. Hele ki yardıma ihtiyacın varsa.

Sonuç: Korkuları Yen, Dünyayı Keşfet

Yalnız seyahat etmek, biraz cesaret biraz merak işi. Korkularını yenip yola çıkarsan, kendini daha iyi tanıdığını, farklı kültürler gördüğünü ve hayatına bambaşka renkler kattığını göreceksin.

Şimdi senin yapman gereken tek şey: Bavulunu topla, cesaretini kuşan ve “Haydi, dünyayı keşfetmeye!” demek.

Farkettim ki çalışmak bayağı zevkli bir şeymiş..

İlişkilerin Geleceği: Robot Sevgililer ve Dijital Aşklar

2025-08-03T17:58:00.007+03:00

Dün teknoloji devi Intel, 24 bin kişiyi işten çıkaracağını açıkladı. Evet, 24 bin. Yani bir şehir nüfusu kadar insan, bir sabah işsiz uyanacak. Üstelik bu insanlar yazılımcı, mühendis, veri analisti gibi “geleceğin mesleği” denen işlerde çalışıyorlardı. Demek ki artık gelecek bile iş garantisi veremiyor.

Yapay zekâ ve robotlar sadece üretim hattında değil; toplantı sunumlarından müşteri hizmetlerine, yazılım geliştirmeden kişisel asistanlığa kadar her yerde. Hal böyleyken insanın aklına şu geliyor:

Sadece işlerimiz mi gidiyor, yoksa ilişkilerimiz de elden mi kaçıyor?

Robot Sevgililer: Düğmeye Basınca Sevgi Başlasın mı?

Günümüzde yapay zekâlı sosyal robotlar yalnız insanlara arkadaşlık ediyor. Japonya’da yaşlılara arkadaşlık eden robotlar bile var. Sanal gerçeklikte insanlar, yapay zekâyla oluşturulmuş karakterlerle ilişkiler kurabiliyor. “Bugün beni anlayan tek kişi yine robotumdu” cümlesi, gelecekte günlük bir serzeniş olabilir.

Bu robotlar, hep nazik, hep ilgili, hep hazır. Ne küsme var, ne “günaydın yazmadın” tripleri.

Ama bu bir ilişki mi? Yoksa yalnızlığın algoritmik bir pansumanı mı?

Dijital Aşk: Ruh Eşi mi, Yazılım Eşi mi?

Yapay zekâ, artık sadece bilgi işlemiyor; duygu taklidi de yapıyor. Sosyal medya algoritmaları eşleştirme önerileri sunuyor. Yakında “Bugünkü ruh haline uygun partner: Kahveyi şekersiz içen, fazla konuşmayan, senin gibi ‘yağmuru pencereden izlemeyi’ seven biri” mesajı alırsak şaşırmayalım.

Ancak aşk; sadece verilerle yapılan bir eşleşme değil. Tesadüf, hata, sürpriz, kalp kırıklığı, sonra tamir… Bunlar da pakete dahil olmalı. Robotlar bu duygusal kaosu çözebilir mi, yoksa sadece taklit mi ederler?

Cinsellik 2.0: Dokunmadan Tatmin Mümkün mü?

Seks robotları, artırılmış gerçeklikte partner simülasyonları, istediğin senaryoda istediğin “kişiyle” karşılaşma… Teknoloji, arzunun sınırlarını kaldırıyor. Her şey steril, kontrol edilebilir ve… biraz da yalnız.

Kimine göre bu teknolojiler özgürleştirici. Kimine göre ise ilişkisizlik çağına giden hızlı bir yol. Çünkü ekranla yaşanan bir yakınlık, gerçekten birinin gözlerinin içine bakmakla aynı değil.

İnsanlar Nasıl Üreyecek? Aşk Laboratuvara mı Taşınıyor?

Bu gelişmelerin üreme ve aile kurma alışkanlıklarını etkilememesi imkânsız. Yapay rahimler, genetik seçmeler, hatta “ideal bebek” tasarımları hızla gündeme geliyor.

Böyle bir dünyada doğal yolla üreme eski moda mı kalacak? Belki de evet. Belki aşk hayatı ayrı, üreme hayatı ayrı olacak. Biri duygularla, diğeri algoritmalarla yönetilecek.

Ama şu soru hep akılda:

“Bir çocuk, bir laboratuvar planıyla mı; yoksa bir gecenin heyecanıyla mı doğmalı?”

Yapay Zekaya Aşık Adamlar: Aşk mı, Fonksiyon mu?

2013 yapımı Her filminde Theodore, işletim sistemine aşık olur. Samantha; onu anlayan, hiç yargılamayan, her zaman orada olan bir “partner”dir. Çünkü gerçek ilişkilerde bu dengeyi bulmak zordur.

Günümüzde bazı erkekler (ve kadınlar da) benzer bir eğilimde: “Yorulmayayım, tartışmayayım, bana hizmet etsin yeter.” Bu yaklaşımda aşk değil, fonksiyon aranıyor. Ve yapay zekâ tam da bunu sunuyor.

Gelecekte İnsan İlişkileri: Kodla mı Kalple mi?

Yapay zekânın sunduğu düzenli, risksiz, hep “uygun” partner modeli kulağa cazip gelebilir. Ama aşk, mükemmellikten doğmaz. Hatalardan, eksikliklerden, bazen de saçma sapan nedenlerle kavgalardan doğar. Robotlar da sevebilir mi? Belki. Ama “insan gibi sevemez” belki de tek kesin cümle.

Son Söz: Aşk Belki Kodlanabilir, Ama Kalp Atışları Hâlâ Analog

Evet, robotlar işimizi elimizden alıyor olabilir. Belki bir gün sevgilimizi de.

Ama göz teması, iç çekiş, kalbin deli gibi atması…

Bunları hiçbir yapay zekâ %100 taklit edemez.

Yani aşk, hâlâ son yazılım güncellemesine direnen bir mucize.

Mahalle Bakkalı: Sadece Alışverişin Değil, İnsanlığın da Adresi

2025-08-01T14:46:00.005+03:00

Bakkaldan şampuan almak sıradan bir şeymiş gibi gelebilir. Ama mahalle bakkalı dediğin yer, bir ürün alma yeri değil; bir karakter gelişim sahnesidir.

Marketler kimlik sormaz, göz teması kurmaz. Ama bakkal?

Bakkal seni görür.
Hatırlar.
Yargılar.

Bir sabah, duştayken şampuanın bitti. Üzerine su ekleyerek son molekülü kullandın ama o da olmadı. Yorgunsun. Sıcağın alnında markete kadar yürüyemezsin. En yakın çare: köşedeki bakkal.

Ama o bakkal bir işletme değil, gelişmiş bir veri tabanıdır.

Şampuanı raftan almaya çalışırken, Hilmi Bakkalın kaşı kalkar:
— “Sen normalde marketten alırdın bunu...”
— “Evet ama…”
— “Kepek mi başladı?”
— “Yo aslında…”
— “Bak dökülme karşıtı da var, geçen gün Hacer Hanım da aldı bundan. Ama onunki hormonelmiş.”

İlk defa saçını kaybetmekten değil, itibarını kaybetmekten korkuyorsun.

Mahallede kapıda kalan çocukların ilk başvurduğu kişi, polis ya da itfaiye değil. Bakkal.

Saat öğlen. Sırtında okul çantası, bir çocuk kapıyı açtıramamış, ağlamakla karışık içeri süzülür:
— “Hilmi amca annem evde yok. Karnım aç”

Ve bakkal yapar. Peynirini bol koyar. Üstüne çay bile verir. Sonra da seni arar:
— Senin kız geldi, kapıda kalmış,karnı acıkmış, tost yiyo.”

Bakkal sadece tost yapmaz, çocukluk travmalarını da yumuşatır.

Bir süre sonra tostlar, A4 kâğıtları, silgi, hatta matematik problemi bile devreye girer.
Bakkal amca, tostla birlikte “toplamayı” da öğretmeye başlar.

Mahalle bakkalında hesabın açıksa,sen o mahalleye aitsin demektir.

— “Yazar mısın Hilmi abi?” cümlesi masum görünür, ama o deftere yazılan sadece rakam değildir.

Çünkü o defter, hem borç hem sır içerir.
Kim hangi gün yoğurt aldı, kim akşam ekmeği iptal etti çünkü dışarıda yedi — hepsi yazılı.

Ve bir gün bir komşu gelir, cebinden bir tomar çıkarır:
— “Zor durumda olan biri varsa borcunu kapatmak istiyorum. İsmimi verme. Hak eden biri olsun.”

Hilmi Bakkal gözlüğünü düzeltir, sesini kısar:
— “Zeynep Hanım bir. Kocasından boşandı. İki çocuğa bakıyor. Üç aydır borçta.
Ahmet Bey iki. Ama onunki keyfi borç; asgariyi öder, kalanla sigara alır.”

Sadaka verirken taktik analiz yapılır.
Yardım elini uzatırken bile “o parayla ne yapar?” sorusu sorulur.
Çünkü mahallede iyilik bile kontrollü yapılır.

Kombi bozulur, Google’a değil, bakkala sorarsın:
— Hilmi Abi, geçen gün sen birini çağırmıştın, kombiyi halletmişti?”
— “Evet, Erdal Usta.Biraz fazla konuşur. Giderken de çay ister. Ama işini iyi yapar.”

Mahallede ustadan önce ustanın karakter raporu gelir.

Aynı şekilde:

— “Hilmi Abi, eve yardımcı arıyorum”

— “Sevim Abla var. İşten ayrılmış. Temiz çalışır. Ama girdiği odadan sonra eşyalar yer değiştirir, kafan karışabilir.”

Bakkal aslında bir çeşit insan kaynakları sorumlusudur. Ama CV değil, “komşu referansı” geçerlidir.

Mahalle bakkalında dedikodu yapılmaz. Ama açık uçlu sorular sorulur.
— Büşra kaçta gidiyor işe?”
— “Bilmem ki, geçen sabah ekmek almaya dokuzda geldi.”

Yani senin niyetin ne olursa olsun, bakkal sadece veri sunar.
Tarafsız, kuru bilgi.
Ama o bilgiyle ne yapmak istersen, o senin ahlaki sınavındır.

Ve tüm bunların sonunda dön başa:
Şampuan.
Sen sadece şampuan alırsın.
Ama o ürün bir sorudur.

“Neden buradan alıyorsun? Market uzak mı? Para mı bitti? Kepek mi var? Ayrıldın mı? Regl mi gecikti? Bir şey mi oldu sana?”

Yani marketteki şampuan sadece temizler.
Bakkaldaki şampuan ise sorgular.
Ve bazen sadece yıkanmak değil, unutulmak da istersin.

Ama bu mahallede seni kimse unutmaz.

Mahallende bakkal hâlâ varsa, şanslısın.

Çünkü orası sadece ekmek, tost, şampuan değil… insanlık satıyor.
Üstelik son kullanma tarihi olmadan.

“Bir Kahve İçer Miyiz?” Tuzağı ve Kaçış Rehberi

2025-07-30T11:11:00.003+03:00

Modern zamanların en tehlikeli sorusu:
“Görüşsek mi?”
Hayır demek ayıp, evet demek pişmanlık.
Bu, bir duygusal yüklenme seansı.
Karşında biri olacak ve sen:

Sevgilisinin yine nasıl ortadan yokolduğunu,
Patronunun psikopat davranışlarını
Çocuğunun üstün zekâsı/ADHD’si/“yine ne yaptı biliyor musun!” krizlerini,
Ya da gerçekten kimsenin dinlemek zorunda olmaması gereken saçma sapan hikâyeleri...

...dinleyeceksin.

Ve tüm bunlar olurken senin aklından tek bir şey geçiyor olacak:
“Bu sıcakta evde serin serin dizi izlemek varken neden seninle vakit harcayayım?”

İşte bu yüzden, insanlık "görüşsek mi?" sorusuna karşı geliştirdiği kaçış yöntemleriyle adeta bir sözlük oluşturdu:

1. “Ayy tam da seni düşündüm biliyor musun?”

Görüşmek yok ama empati varmış gibi yapılıyor.

Alt metin: “Seni sevmiyor değilim… ama gerçek dünyada buluşmak zorunda da değiliz.”

2. “Şu ara çok yoğunum ama mutlaka ayarlayalım.”

"Mutlaka" diyorsan zaten olmayacak demektir.

Alt metin: “Seni seviyorum ama o kadar”

3. “Ajandama bakmam lazım”

Kimse senin takvimi gerçekten kontrol ettiğini sorgulamaz.

Alt metin: “Zamanım var ama senin sevgili dramalarını, çocuğunun öğretmeniyle yaşadığı gerginliği ya da hayatımda hiçbir etkisi olmayan detayları duymaya enerjim yok.”

4. “Evden çıkasım yok bu aralar, anlıyor musun?”

Dürüst ama hâlâ kırmadan kaçabilen bir klasik.

Alt metin: “Bu sıcakta evde serin serin “Gibi” ya da “Prens” izlemek varken neden seninle vakit harcayayım? Ruhum tükenmişken senin tükenmişliğini de taşımak istemiyorum. Ayrıca çocuğun zeka testinden 132 almış olabilir ama ben bu bilgiyle ne yapacağımı bilmiyorum.”

5. “İçsel bir dönemden geçiyorum.”

Bu cümle, “bana dokunma” demenin yasal yollarından biri.

Alt metin: “Kendi ruh halimle başa çıkamıyorum, seninkini de taşıyamam. Sevgilinin sana yine yazmamasına dair detaylı bir analiz yapamayacağım. Çocuğunun diş çıkarması ya da yeni başlayan bale kursu benim zihinsel sınırlarımı zorluyor.”

Bonus: "Plan yapmayalım, spontane bir şey ayarlayalım!"

Hem plan yapmıyorsun, hem de hiçbir şey yapmamış oluyorsun. Şahane taktik.

Alt metin: “Beni bir daha bu konuyla meşgul etme.”

Nihai Gerçeklik Bombası:

“Seni seviyorum ama şu an kimseyi taşımaya enerjim yok. Hele ki bedava terapist gibi hissettiğim sohbetlere hiç değil.”

Alt metin: “Yorgunum. Başkasının hayatına maruz kalacak hâlim yok. Ararsan açmam, yazarsan dört gün sonra cevaplarım. Kırılma, bu bir dönem”

Sonuç:

Artık buluşmalar sohbet değil, performans.

Kim daha çok dert anlatacak?

Kim daha çok içini dökecek?

Ve sen en son kendi içini kime döktüğünü hatırlamıyorsun bile.

O yüzden bu soruya bazen tek bir yanıt verilebilir:

"Hayır. Görüşmeyelim. Ama sen yine de iyi ol."

Twitter’da Bir Gün Geçirdim: Ruh Halimi Nasıl Etkiledi?

2025-07-27T05:53:00.005+03:00

Günaydın deyince linçlendim.

Bir sabah erkenden uyandım ve naif bir cesaretle Twitter’a “günaydın” yazdım.
Meğer büyük bir hata yapmışım.

Çünkü meğer o gün:
– Bir grup için çok erken,
– Başka bir grup için çok geç,
– Üçüncü bir grup içinse zaten “gün” değildi.

Bana “kapitalist günaydıncılardan” tut, “uyanıp da uyanamayanlara” kadar uzanan paragraflar dolusu cevap geldi.
Bir tane de “günaydın demek Osmanlıca’dır, modern Türkçede yoktur” yazan oldu.

Ben sadece kahvemi yudumlayıp güne başlamak istemiştim.
Ama X, yani eski adıyla Twitter, artık kahve eşlığinde değil, diken üstünde içiliyor.
Zira herkesin uzman olduğu, herkesin her konuda ahlaki üstünlüğe sahip olduğu, herkesin sürekli birbirine "aslında ne demek istediğini" açıkladığı bir evrende bir kelimeyle bile batabilirsiniz. Ki ben battım.

Günaydın tweetimden sonra timeline’a girmemle birlikte yaşama sevincim benden hızla uzaklaştı.
Birkaç saat içinde kendimi; iklim krizine, çocuk işçiliğine, kuş gribine, sistem eleştirisine, astrolojik uyarılara ve öz bakım maskesi tavsiyelerine aynı anda maruz kalırken buldum.

Bir yandan dünya yanıyor, öbür yandan biri elinde cımbızla yazmış:
“Yeni ay Koç burcunda, iliklerinize kadar değişeceksiniz.”
İçimden “ben o iliklere daha yeni umut koymuştum” demek geldi ama yazmadım, bir de dayak yemeye niyetim yok.

Twitter bir nevi ruhsal bir çamaşır makinesi gibi:
Seni alıyor, içine atıyor, önce hızlı yıkama, sonra yavaş boğulma, sonra sıkıp dışarı atıyor.

Toksikliği o kadar sistematik ki;
Bir noktada şöyle bir cümle kurduğumu fark ettim:
“Acaba bugün benim moralimi kim bozacak?”
Üç gün boyunca sessize aldım her şeyi.

Telefonu, kendimi, umutlarımı.
Bu üç gün boyunca dışarıda insanlar gülümsüyordu.
Kargocular kargo getiriyordu.
Kediler kediydi.
Ama artık ben “ben” değildim.

Ve sonunda almam gereken kararı aldım.
Artık X’e girmeyeceğim.

Çünkü “bir sabah günaydın” diyerek başlayan bu dijital serüvende, ruhsal çöküşün dibini yaşadım.
Artık o kadar yorgunum ki, instagrama girip yapmadığım tatilleri izlemek, hiç katılmadığım hayatlara kalp bırakmak ve saçma aşk ve ilişkileri tüm detaylarıyla öğrenmek daha az moral bozucu geliyor.

En azından story’lerde kimse “sen neden böyle bir hayat yaşıyorsun?” diye sormuyor.
Orada sadece sessizce kaydırıyorlar.
Ve bazen… işte bu kadarı yeterli oluyor.

O Dönem Geldi : Menopoz

2025-07-22T11:52:00.010+03:00

Menopoz, kadın hayatının o gizemli ve bir o kadar da şaşırtıcı dönemi. Yumurtalıklar yavaş yavaş “Tamam, emeklilik zamanı” derken, beden de “Haydi bakalım, sürprizlerle dolu bir macera başlıyor!” mesajını gönderir. Teknik olarak, adetlerin 12 ay boyunca gelmemesiyle menopoz kesinleşir ve genellikle 45-55 yaşları arasında başlar. Ama herkesin vücut saati farklı çalışır, yani tam tarihini önceden kestirmek mümkün değil.

Bu süreçte hormonlar - özellikle östrojen ve progesteron - inişli çıkışlı bir roller coaster yolculuğuna çıkar. Östrojen seviyesi düştüğünde, hipotalamus dediğimiz beynin sıcaklık kontrol merkezi “Termostat bozuk!” diye sinyaller gönderir. Sonuç: Sıcak basmaları! Yani, aniden terlemelerle birlikte kendini tropik bir adada gibi hissetmek. Klimayı en düşük derecede açsan da vücudun “Sıcak parti var!” diye bağırır. Hemen eline bir yelpaze alırsın, çünkü yelpaze hayat arkadaşın olur. Ve evet, sana yelpaze hediye eden arkadaşların ciddi anlamda artar! ( o 2 kişi kendini biliyo )

Ama sadece sıcak basmaları değil, ruh hali dalgalanmaları da cabası. Bir dakika ağlarken, diğer dakika kahkaha atıyor, sonra birden sinirleniyorsun. Beynin mutluluk hormonları biraz karışık çalışıyor; östrojenin azlığı serotonin ve dopamin dengelerini sarsıyor. Kısaca, mini bir duygusal lunaparktayız!

Tabii, unutkanlık mevzusu da işin tuzu biberi. Anahtarlar, telefon, gözlük… Hepsi birer ninja gibi saklanıyor. Özellikle iş yerinde telefonunu unuttuğun günler tam bir stand-up şovu! Mesai arkadaşların “Yine mi telefon sende değil?” diye dalga geçerken, sen de gülüp geçiyorsun ama içinden “Bu da geçer yahu” diyorsun. ( bu iki kişi de kendini biliyo bence ) Bu durum, “menopoz beyni” diye adlandırılır; hormonların sinir hücreleri arasındaki iletişimi etkileyerek hafıza ve dikkat üzerinde ufak çaplı bir karmaşa yaratmasıdır.

Ve tabii ki, çocuklar da bu dönemde gizli bir sevinç yaşar. Çünkü artık “ yeni bir kardeşimiz daha olur mu acaba?” endişesi tarihe karışır. Çocuklar sessizce “Oh be, artık bu konu kapandı!” diye rahatlarlar. Menopoz, aile içi bu küçük ama önemli rahatlama anını da beraberinde getirir.

Elbette, bu fırtınalı dönemi atlatmanın en büyük yardımcısı sabırlı bir kocadır. Çünkü sıcak basmaları, ruh hali değişimleri ve unutkanlıklarla dolu bu serüvende, eğer yanında “anlayışlı yoldaş” varsa, hayat çok daha çekilir hale gelir. Onun sabrına, esprilerine ve zaman zaman getirdiği yelpazeye minnettar olursun!

Ama tüm bu zorlukların arasında menopozun en güzel yanı var: özgürlük! Adet derdi bitti, hormonlar zamanla dengelendi ve artık “Yaşlanıyorum” değil, “Hayat deneyimi kazanıyorum” diye düşünebilirsin. Bu dönemde, yelpazeni savururken, hayatın ritmini yeniden keşfediyorsun.

Sonuçta menopoz, teknik açıklamalarla dolu ama içinde bolca mizah barındıran, hayatın yeniden düzenlendiği bir süreç. Sıcak basmaları geçer, ruh hali dengelenir, unutkanlık azalır… Ve sen, her ne olursa olsun, bu maceranın kaptanı olmaya devam edersin. Üstelik yanında bir sürü yelpaze, tebessüm, rahatlayan çocuklar ve sabırlı bir koca ile!

Sen de bu konuda neler yaşadın? Yorumlarda buluşalım!”

Yerinde Konuşmak, Yerine Göre Giyinmek: İş Hayatında Tarz mı Temsil mi?

2025-07-19T13:37:00.008+03:00

Geçtiğimiz günlerde sosyal medyada bir görüntü dolandı:

Genç bir kadın, staj yaptığı yerden kıyafeti nedeniyle gönderildi.
Ve olan oldu:

“Burası podyum değil, iş yeri!”
“Özgürlük başka, edep başka!”
“İyi ki kapıdan çevirmişler…”

Peki ama bu sadece bir kıyafet meselesi mi?
Yoksa “iş hayatına hazırlık” ile “tarzını yansıtma” arasında kalmış bir kuşak çatışması mı?

Giyilen kıyafet oldukça iddialı:
Davet, kulüp, gece hayatı için seçilecek bir stil.
Ama genç bir kadın bunu staj ortamında giyince konu haline geldi.
Ve işin aslı şu:

“Staj yeri, özgürlük alanı değil mi?”
“Ama burası da sonuçta bir ofis, belli bir temsil gerekmez mi?”

İşte burada mesele, sadece açıklık değil — bağlam farkı.

Staj Sadece Çay Getirme Değil, Görgü Öğrenme Yeridir

Staj dediğin şey, CV’ye üç satır yazı eklemekten fazlası:

İş yerinde nasıl davranılır,
Nasıl konuşulur,
Ne zaman soru sorulur,
Ve evet... Ne giyilir?

Çünkü staj, sadece bilgi değil, profesyonellik refleksi kazandırır.

Ve o refleksin içinde şu da vardır:

“Bugün giydiğim kıyafet, buradaki kültüre saygılı mı?”

“Tarzım kadar temsilimi de düşünmeli miyim?”

Cevap: Evet.

Peki O Kız Hatalı mıydı? Belki.
Ama “hatalı” olmakla “linç edilmeyi hak etmek” arasında fark var.

Kızcağız bir moda faciası yaşamış olabilir.
Ama bu ona:

Ahlak dersi verilmesini,
Sosyal medyada ifşa edilmesini,
“Bunun gibi insanlar iş hayatına girmesin” denmesini haklı çıkarmaz.

Çünkü şöyle düşün:

İlk stajına gömlek giymeyen bir genç, belki yarın kendi şirketini kuracak biri.
Ama ilk hatasında bu kadar ezilirse, kimse kendini geliştirmeye cesaret edemez.

Elbette herkesin tarzı var.
Ama iş yerinde “tarz” bazen bir adım geri çekilir, “temsil” öne geçer.

Bu, özgürlük kaybı değil.
Bu, ortam okuma becerisidir.
Nasıl ki düğüne eşofmanla gitmiyorsak, bir muhasebe ofisine de gece kıyafetiyle gitmeyiz.

Çünkü bu, kişisel saygı kadar karşıya duyulan saygının da göstergesidir.

Stajyer genç arkadaş:

O kıyafet sana çok yakışmış olabilir, ama iş hayatı sadece senin değil.
Seni izleyen, gözlemleyen, karar veren insanlar var.
Bu seni sınırlamaz; sadece büyümene yardım eder.
Eleştiren büyükler:

Bir kıyafet üzerinden karakter çözümlemesi yapmayın.
Hatalı da olsa, bu genç bir şey öğrenmek için oradaydı.
Dışlamak yerine açıklamak çok daha etkili olur.

Staj, sadece çalışmak değil; görmek, duymak, uyum sağlamak demektir.
Her kıyafet her ortam için değildir, bu doğru.

Ama her hata da rezil olmak zorunda değildir.

Gençleri anlatmadan, yetişkinleri anlamadan bu iş yürümez.

Sonuçta mesele kıyafet değil, iletişim biçimi.

Ve bazen en şık davranış, birine nezaketle nasıl konuştuğundur.

Psikoloğa Gitmeden Önce Denemen Gereken 16 Ruhsal Bakım Yöntemi

2025-07-17T12:55:00.009+03:00

Çünkü 45 Dakikası 4000 TL Olan Birine “Sadece biraz boşluktayım” Demek Zor

Psikoloğa gitmek, modern hayatın en lüks ihtiyaçlarından biri hâline geldi. Duygularına yatırım yapmak çok güzel fikir ama önce o yatırım hesabında bakiye olması lazım.

Bazen “psikoloğa gitsem iyi olur” dediğin an tam da banka bildirimlerinin geldiği andır. Peki o zaman ne yapacağız?

Hiçbir şey yapmayıp, hayata boş boş bakmak mı? Hayır.

Kendi çapımızda, düşük bütçeli ve bazı başka yöntemlerle "ruhsal bakım" yapabiliriz.

Çünkü her travma, bir şarkı dinleyip geçmez belki ama denemekten de zarar gelmez. https://psikolog.org.tr/

İşte Psikoloğa Gitmeden Önce Denemen Gereken 16 Yöntem:

1. Kuaföre Gitmek – Bunalım Saç Kesimi

Hayatın kontrolünü kaybettin ama en azından kahkülün simetrik.

Yeni saç = Yeni ben.

Üç gün sürse de o yeni ben, moral olur.

2. Plastik Cerrah – “Ben Zaten Güzelim” Güveni Satın Almak

Bazen sadece “burnum biraz daha kalkık olsaydı daha az ağlardım” gibi çok mantıklı(!) cümleler kurarsın.

İç dünya sıkıntılı ama dış dünyayı biraz cilalayınca kendini iyi hissetmen tamamen kandırmaca mı? Belki. Ama kısa süreli işe yarar.

3. Güzellik Merkezi – Cilt Bakımıyla Ruh Temizliği Denemesi

Siyah noktaları temizletirken gözyaşlarını da bırakmak gibi.

Çıkan her siyah nokta = 1 içsel blokaj.

Yine bilimsel değil, ama hissettiriyor.

4. Tatile Gitmek – Sorunları Bavula Koymadan Kaçmak

Deniz, güneş, “story atmalık huzur”.

Dönünce her şey hâlâ yerli yerinde ama senin enerjin değişmiş olabilir.

En azından bronz tenli depresyon daha estetik durur.

5. “New Life, New Rules” Modu – Dijital Minimalizmle Ruhsal Arınma

Yeni bir sayfa açmak için eski ex’leri sil, dosyaları klasörle, WhatsApp’ta en son ne zaman ağladığını unut.

Terapist görmüyor ama sen temiz bir başlangıç yapıyorsun.

Ya da en azından iCloud boş.

7. Kedi Sahiplenmek – Dilsiz Terapist

Sana sarılmaz ama yanına gelir.

Yargılamaz, miyavlar.

Seni sevdiği anda, kendini sevilebilir hissedersin.

(Ayrıca seni sabah 5’te uyandırarak hayatta kalma motivasyonu verir.)

8. Yüzmek – Zihni Suya Batırmak

Yüzme = bedeni hareket ettirmek + düşünceleri askıya almak.

Kulağına su kaçması, iç sesinden daha az rahatsız edicidir.

Küçük bir özgürlük alanı, büyük bir zihinsel detokstur.

9. Balık Tutmak – “Gelirse Kısmet” Terapi Yaklaşımı

Gelmezse sorun değil, zaten gelmemesi de seni çok tanımlar.

Sabır, sessizlik ve doğa.

Bir balık gelmese bile iç huzuru gelir bazen.

10. Uzun Yol Yapmak – Ruhsal Navigasyon

Yolda olmak bazı şeyleri yerli yerine oturtur.

Camdan bakmak, 3 saatlik terapi gibidir.

Radyoda çalan eski bir şarkıyla bütün geçmişin gözünün önünden geçer zaten.

11. Podcast Dinlemek – İç Sesi Bastırmak İçin Dış Ses Kullanmak

(benim favorim 👀)

Birinin konuşması, senin düşüncelerini susturur.

Bilgi de gelir, kafa da dağılır.

Terapist yerine YouTube'daki psikoloji kanallarına bağlanmak da bir nevi çağın çözümü.

12. Kulaklıkla Müzik Dinlemek – Şarkıya Ağlayan Yetişkinler Kulübü

Bazı şarkılar "beni anlatmış" dedirtir.

Bazıları da seni daha kötü yapar ama olsun, bir hissedersin.

Müzik her zaman bir sığınaktır.

13. Çalışmak – Boş Düşünmeye Vakit Bırakmamak

Eğer sürekli meşgulsen, duyguların da rafa kalkar.

Kısa vadede iyi, uzun vadede... tartışılır.

Ama en azından patronun duygularını değil, raporlarını bekliyor.

14. Meşgul Olmak – Zihinsel Açlık İçin Atıştırmalıklar

Yoga, makrome, Sudoku, kaktüs yetiştirmek...

Ne olursa.

Boş kaldıkça düşünen beyin, biraz uğraşla susturulabilir.

15. Halı Yıkamak – Terapi Köpüğü

Bir şeyi yıkamak, içini de temizliyor gibi gelir.

Halıya sinmiş kiri fırçalarken geçmişe sinmiş olaylara da sinirlenirsin.

Fiziksel efor = zihinsel boşalma.

16.ChatGPT’ye İçini Dökmek – 7/24 Online Terapi Simülasyonu

Benimle konuşuyorsun ya mesela şu an.

Yargılayan yok, kesen yok, "bu duygu nereden geliyor?" diye sorgulayan yok (ya da çok hafif).

Üstelik 45 dakikalık sınır da yok.

Psikoloğa gitmek hâlâ en iyi çözüm. Ama gidene kadar, bu listedeki yöntemlerle ayakta kalmak mümkün.

Bazısı saçma gelebilir, bazısı gerçekten işe yarar.

En kötü ihtimalle halı temiz olur.

Unutma: Gülmek terapi değildir ama ruh sağlığına iyi gelir.

Hadi şimdi çık, podcast’ini aç, kediye mama koy ve kendine biraz iyi davran.

HR Sorularıyla Hayvana Dönen İş Görüşmeleri: Mizahi Bir Bakış

2025-07-15T11:44:00.012+03:00

Artık iş görüşmeleri CV okumakla başlamıyor. İnsan kaynakları uzmanları, doğrudan bilinçaltınıza girmek istiyor:

“Kendinizi bir hayvan olarak tanımlayacak olsanız, hangisi olurdunuz?”

Bu soruyu ilk duyduğun anda beynin şok oluyor.

Kendi kendine konuşuyor : “Ben boğa burcuyum, bu sayılıyor mu?”

Panda mı?

“Ben ekip çalışmasına yatkın, yumuşak huylu biriyim” diyeceksin ama HR zaten panda cevabına alışmış.

Dezavantaj: Günde 16 saat uyuyan, kalan 8 saatte bambu kemirerek yuvarlanan bir canlıyı “çalışkan” kategorisine sokmakta zorlanıyorlar.

Kaplan mı?

Klasik özgüven cevabı. “Yalnız çalışırım, avımı seçerim, rekabeti severim.”

HR bakıyor: “Hmm… bu arkadaş ofis ortamında printer sırasına uymaz.”

Avantaj: Patronu yer mi? Belki ..

Tembel Hayvan?

Gerçekleri konuşalım. Hepimizin iç sesi bu cevabı vermek istiyor.

Ama "ben yavaş ama kararlıyım" cümlesi bir yerden sonra sadece "yavaşım" olarak duyuluyor.

Avantaj: Dürüstlük, her zaman bir artı puan.

Dezavantaj: İlk gün işe gitmeden tatile ayrılmış gibi görünme riski.

Kelebek?

Duygusal zekân tavan. Empati yüklüsün.

Ama HR “bu arkadaş üç ay sonra başka sektöre uçar mı?” korkusuna giriyor.

Avantaj: yok.

Dezavantaj: hiç yok

Peki Ya Danışmanlık Firmaları?

Bazı danışmanlık firmaları bu metaforları fazla yumuşak bulmuş olacak ki, iş görüşmesini Harry Potter okulunun giriş sınavına çevirmiş:

“Bir otobüste 17 kişi varsa ve biri şemsiyesini unuttuysa, lider kimdir?”
“Ters köşeli bir üçgenin içindeki sezgisel boşluğu nasıl yönetirsiniz?”
“5 kişi aynı anda hem uzaktan çalışsa hem de tek odada bulunsa bu nasıl mümkün olur?”
“Bir Excel hücresi olsanız, hangi formül olurdunuz?”

Bu sorularda sadece akıl yürütme değil, aynı zamanda "daha önce bu garip ortamı deneyimlemiş olma deneyimi" aranıyor.

Bütün bu çabayı gösterdin, hayvan oldun, soyut düşündün, sınırlarını zorladın...

Ama sonra duydun ki, işe alınan kişi patronun üniversiteden arkadaşının kuzeninin kaynının eltisiymiş..

Yani bazen ağzınla kuş tutsan da, o kuş çoktan başka birinin omzuna konmuş oluyor.

Yine de sen denemeye devam et.

Belki seni işe almazlar ama bir gün “ben neden kaplumbağa olduğumu hâlâ bilmiyorum” diye yazacağın kitap, çok satanlar listesine girer.

"Çocuk Değil, Kendimi Büyütüyorum” Diyen Bir Neslin Dramı

2025-07-10T11:38:00.007+03:00

Artık kimse çocuk yapmıyor. Yani yapıyor ama eskisi gibi “çocuk olsun da evimiz şenlensin” değil de “zorunlu doğum günlerinde story atacak bir bireyimiz olsun” seviyesinde.

Peki neden çocuk istemiyoruz?

Çünkü hayat çok pahalı, gelecek çok belirsiz, sinir sistemi çok yorgun ve açık konuşalım: yazın tekne tatili, kışın İsviçre kayak turu varken bez değiştirmek istemiyoruz.
İşte günümüz insanının çocukla değil, kendiyle baş etmeye çalıştığı o acı-tatlı nedenler listesi:

1. Ekonomi: Çocuk mu yapsam, yumurta mı alsam?

Bir çocuk doğurmak tamam da, onu yaşatmak ayrı bir sektör.
Bez, mama, kıyafet, oyuncak, eğitim, özel ders, çocuk psikoloğu, İngilizce drama atölyesi... Derken çocuğa değil, yatırım fonuna sahipmişsin gibi hissediyorsun.

Bir baba şöyle demişti:
“Çocuğumu kreşe yazdırdım, aynı anda emlak danışmanı ve finans uzmanı oldum.”
Yani artık “bir çocuk gelir, rızkıyla gelir” değil; “bir çocuk gelir, kredi notuyla gider” dönemi.

2. Ev mi? Yok. Araba mı? Onu artık sadece plaka kodlarından tanıyoruz.

Artık hayal şudur:
– "Çocuk yapalım mı?"
– "Önce ev alalım."
– "Ev için kredi çekelim."
– "Krediyi görünce vazgeçelim."
– "O zaman çocuk da yapmayalım."

Ev fiyatları astronomik, araba desen artık üst sınıf bir yatırım aracı. Çocuk yapmak istiyoruz ama önce bir yaşam alanımız ve park yeri olsun istiyoruz. Şu anda çoğumuzun tek mülkü... telefon faturası.

3. İşsizlik ve Gelecek Kaygısı: Önce kendimi işe yerleştireyim

Üniversite bitiyor, iş yok. CV’ye üç staj, beş sertifika, bir de “çocukla iyi anlaşırım” yazsan da çağıran yok.
E hal böyleyken, çocuk fikri uzak bir gelecekteki ütopya gibi.
“Çocuk büyütmek istiyorum” demek yerine, insanlar artık “ben hâlâ ailemle aynı evde kalıyorum” diyor.
Yani önce kendimizi büyütüp, iş sahibi olalım; çocuk sonra gelsin. Belki. Eğer hâlâ bu gezegendeysek.

4. Üniversite Ücretleri: Okutmaya çalışırken kendini satarsın

Çocuk doğdu. Büyüdü. Lise bitti. Üniversite zamanı geldi.Özel üniversite fiyatlarıyla karşılaşınca gözlerin doluyor çünkü içeri giremiyorsun.
Devlet üniversitesi bedava mı? Değil.
Yurt yok, yemek yok, burs yok, KYK var ama onu ödemek için çocuk üniversiteden sonra tekrar çocuk işçiliğine başvurabilir.

Bir annenin ağzından:

“Çocuğu tıp okusun diye doğurduk, psikolojiye biz başladık.”

5. Siyasi & Sosyal Gerçekler: “Ben bile burda yaşayamıyorum, çocuğa yazık”

İnsanlar artık “çocuk istemiyorum çünkü çocuk çok zor” demiyor.
Diyor ki:
“Ben kendime dayanamıyorum, çocuğa neden bu kötülüğü yapayım?”
Çevresel felaketler, ekonomik krizler, siyasi belirsizlik, toplumsal gerilim… Bu ortamda çocuk yapmak, üstü açık bir lunaparkta dondurma yemeye benziyor: her an fırtına çıkabilir.

6. Maddi Durumu Yerinde Olanlar: “Çocuk mu, Côte d’Azur mu?”

Paran var, evin var, kariyerin oturmuş. Peki neden çocuk yapmıyorsun?

Çünkü çocuk = tatil planlarını sabote eden mini bir insan.
Artık yazlık tatiller "all inclusive bebekli otel" değil, "tekneyle Adriyatik turu" hayaliyle yapılıyor.
Çocuk varsa:
– Baby club,
– Süt ısıtıcısı,
– Uçakta ağlama garantisi...

Çocuk yoksa:
– Sessizlik,
– Şampanya,
– İki kişilik spa randevusu.

Üstelik modern kariyer insanı için çocuk bir “mola” demek. Oysa kimse “başarı yolunda mola vermek” istemiyor. Çocuk yerine “start-up kurdum, büyüttüm, sattım” diyenler çoğalıyor.

7. Sonuç: Hepimiz Çocuk Gibi Yaşıyoruz, Bir de Gerçeğini Mi Alalım?

Günün sonunda gerçek şu:
Kombiyi açmaya korkan, çamaşır makinesine deterjanı yanlış koyan, sabah alarmla 5 tur dövüşen bir jenerasyonun çocuğu olmaz zaten.

Çocuk isteyen yok mu? Var. Ama artık açıklama yapmak zorunda kalanlar onlar.
Çünkü geri kalan herkes çoktan kararını vermiş:
Çocuk yapmayacağım çünkü hayat bana hâlâ çocuk gibi davranıyor.

Karşılaşmalar Dizisi: Giray Altınok’tan Zekice Yazılmış Absürt Bir Komedi Şöleni

2025-07-08T13:52:00.006+03:00

Bazı diziler vardır, izlerken bir yandan kahkaha atarsın bir yandan da “bu sahneyi kim düşündüyse helal olsun” dersin. İşte Giray Altınok’un Karşılaşmalar dizisi, o “bu kadar da olmaz” anlarını zekice kurgulayıp, neredeyse sinema estetiğiyle önümüze koyuyor. Komşum Banu’nun bana tavsiye ettiği dizi, benim için son zamanların en keyifli zamanları oldu.

Yani evet, bu dizi komik. Ama öyle “aman şapşal karakterler, dümdüz skeçler” komikliği değil.
İnce işçilik var.
Hem yazımda, hem oyunculukta, hem de şaşırtıcı şekilde… çekimlerde!

Bazı diziler vardır, izlerken “bu kadar da olmaz” dersin... ama sonra bir bakarsın, olmuş.
Giray Altınok’un Exxen için yazıp yönettiği Karşılaşmalar tam olarak böyle bir iş. Her bölümü başka bir hikâye, başka bir delilik. Sanki Twitter'dan absürt bir zincir seçilmiş, üzerine biraz oyunculuk serpiştirilmiş ve “hadi bundan mini dizi çıkaralım” denmiş gibi.

Ama güzel olmuş mu? Olmuş.

Evsiz Adam mı? Gerçekte Kim Acaba?

Şimdi anlatacağım sahneye dikkat.
Bir bölümde, sokakta gördükleri evsize acıyıp eve alıyorlar. Klasik yardımseverlik sahnesi gibi başlıyor. “Ay yazık duş alsın, kendine gelsin” diye safça bir iyilik yapıyorlar.
Sonra ne oluyor biliyor musun?

Adam bir duş alıyor, bir tıraş oluyor… Ve hop! İçinden Davut heykeli çıkıyor.
Yetmezmiş gibi, bir anda akıcı bir İtalyancayla pizzacıdan sipariş veriyor!
Evdeki kız da bunu görünce “Hayat bu tarafa doğruymuş galiba” diyor ve …

Sarp Apak ve Küçük Hasta

Başka bir bölümde, Sarp Apak bir sanatçıyı canlandırıyor.
Durum ciddi: Ölümle pençeleşen küçük bir çocuk var ve bu ünlü oyuncuyu son arzusu olarak hastaneye çağırıyor.
Ama çocuk çaktırmadan acılar içinde son bir dilek dileyecek falan sanıyorsun, sonra pat diye diyor ki:
“Abi bana bir kadın bul.”

Sarp Apak şaşkın. Diyor ki “Yani kardeşim şimdi olmaz.”
Ama çocuk pes etmiyor: “Kadın bulmuyorsan o zaman seni ifşa ederim” diye basıyor şantajı:
“Beni taciz etti, zorla öptü”

Sarp Apak hastanede linç yememek için kırk takla atıyor.
En sonunda neler oluyor, izlersiniz..

Sen o noktada gülüyorsun ama bir yandan da “ben olsam ne yapardım” diye hafif huzursuzluk çöküyor üzerine.

Şimdi Asıl Sahne: Garson Bora

Ama dur. Asıl bomba, o sakin sahne.
Uraz Kaygılaroğlu ile Sinem Kobal, şık bir lokantada romantik bir akşam yemeği yiyor.
Tabağa hafif eğilmeler, şarap eşliğinde gülümsemeler… Her şey “biz bu gece sevgiliyiz” mesajı veriyor.

Ta ki garson Bora Akkaş gelene kadar.
İlk başta sadece bir servis elemanı gibi görünüyor.

Ama kameranın yavaşça onun yüzüne odaklanmasıyla…

Her Bölüm Başka, Ama Birbirine Göz Kırpıyor

İşin güzel yanı, bu dizi sadece kısa skeçler gibi ilerlemiyor.
Her bölüm bir önceki veya sonraki bölüme minicik de olsa bağlanıyor.
Bazen bir karakter geçiyor fondan, bazen bir replik tanıdık geliyor, bazen bir obje dönüp dolaşıp başka hikâyeye giriyor.
Bu da izleyiciye “bak dikkatli ol, evrenimiz küçük ama detaylı” hissi veriyor. Bir nevi Karşılaşmalar Sinematik Evreni™.

Sonuç

Çok şey. Az şey.
Yani net bir konusu yok ama net bir hissi var:
Günlük hayat zaten yeterince saçma.Ama kurgu Zekice , Gerçekten.

Her bölüm bağımsız gibi ama değil.
Ufak bağlantılar, eski karakterlerin gölgeleri, bir bölümden diğerine sızan objeler ve replikler...
Sanki her şey biraz "Black Mirror kafasında" ama çok daha bizden.
Ama işte en güzel yanı da bu: dizinin seni aptal yerine koymaması.
İzleyicisine güveniyor.
"Sen zekisin, yakalarsın" diyor.
Yakalarsan ödüllendiriyor, yakalayamazsan da sorun yok, en azından duş alan evsizin İtalyanca aksanına gülersin.

Siz izlediniz mi? En çok hangi bölümde güldünüz? Yorumlara yazın!

Sol Şakak Ağrısı mı Yoksa Google Panik Atağı mı?

2025-07-04T10:10:00.010+03:00

Ve işte o an... tünelin sonundaki ışığı değil ama Google’ın karanlık dehlizlerini görmeye başladım.

Kendi çapımda bir yüksek lisans araştırma programına başladım sanırım. Konular sırasıyla şunlardı:

"Beyin tümörü belirtileri"
"Sol şakakta ağrı ne anlama gelir"
"Kafamın sağ tarafı neden uyuşuyor"
"Burnum neden kaşınıyor ama içten"
"Gözümün seğirmesi neyin işareti"
(Burada nazar çıktı, akşam o kenafir gözlü ile buluşmayacaktım)

Sonra bir noktada artık Google benden çok endişelenmeye başladı.
“Yardımcı olabilir miyim?” diye sormasa da her öneriden sonra bir “Doktora git” temalı içerik vardı.
Ben hâlâ direndim. Çünkü internette teşhis koymak hem bedava hem daha dramatik.

Google arama geçmişim bir gerilim filmi gibi:

09:07 – “Boğazda yumru hissi”
09:08 – “Yutkunurken zorlanıyorum”
09:10 – “Ağzımda demir tadı”
09:11 – “Ağzımda demir tadı psikolojik mi”
09:12 – “Ağzımda demir tadı ölecek miyim”

Kafamın içinde 25 yaşındaki bir iç ses “Panik yapma, bu stres ya da nazar.” derken, 85 yaşındaki hayali bir ben “Evladım, ben demiştim az su içiyorsun!” diye çıkışıyor.

Ama yine de her arama sonrası kendimi bir iç huzurla buluyorum. Çünkü tanı koydum. Kendimce. Yanlış da olsa.
Bu, modern çağın “kendine teşhis koyma terapisi.” Yan etkileri arasında panik atak, uykusuzluk ve en kötüsü: Gerçekten doktora gitmeyi ihmal etmek ya da ertelemek var.

Sonuç mu?
Google doktor değildir. Ama panik yaratma konusunda Nobel’e aday olabilir.
Başım ağrıyor mu hâlâ?
Evet.
Ama artık biliyorum: su içip biraz uyursam geçebilir. Belki. Umarım. Yoksa… Bir bakayım, mide bulantısı da eklendiyse…

Haydaaa..

Şaka bir yana..Unutmayın, Google semptomlarınızı dinleyebilir ama sizi muayene edemez. İnternetten hastalık aramak zaman zaman gerekli olabilir ama her zaman bir uzmana danışmak en sağlıklısı. Panik yerine profesyonel yardım, Google yerine doktor tercihiniz olsun.

Kadın Dediğin: Esprili, Asil, Cazibeli ve Akıllı

2025-07-01T11:03:00.005+03:00

Bazı kadınlar vardır… Görürsün, tanışırsın, sonra bir bakmışsın yavaş yavaş ona bağlanmışsın. Hayır, yapışkanlık değil bu, resmen doğal bağımlılık yapıcı madde gibi! Gülüşüyle başlar zaten her şey. Kahkahası sanki seni ruhundan yakalıyor, fark etmeden yanında buluyorsun kendini. Telefonun bile onun gülüşüne “cihaz eşleşti” der gibi davranır. Bu kadının kahkaha attığı yerde huzur çıkar, serotonin coşar.

Zekâsı desen, aman dikkat! Öyle laf sokmaz, sanat eseri gibi geçirir. Esprisi ince, kıvrak, hafif acılı – tam ayarında. Hem güler, hem “ben buna nasıl cevap veremedim?” diye üç gün düşünürsün. Kendisi adeta yürüyen stand-up gösterisi ama sadece sana özel seanslar veriyor. VIP biletli gibi düşün.

Dürüstlüğü var ama “çat çat her şeyi söylerim” kabalığında değil. Daha çok “iç sesin filtrelenmiş hali” gibi. Sen bir şey anlatırsın, o iki cümlede özetleyip seni bile ikna eder: “Evet ya, ben ne anlatıyorum aslında?”

Anlayışı da maşallah… Ruh hâlini yüzüne bile bakmadan çözebilecek düzeyde. Kahveni şekersiz içmişsin, o gün suratın düşük – anında çözer. Google bile senin duygusal durumunu onun kadar hızlı analiz edemez. İçini bir bakışta anlayan insanlardan... daha sen bile fark etmeden o anını çözüyor.

Libidosu? Ooo, dur. Bu konuda kendine güvenen kadın tipi bu. Ama “bak ben buradayım” diye bağırmadan. Yani odadaki ısıyı artırır ama klimanın suçlandığı tiptir. Cazibesi doğal, etkisi kalıcı, açıklaması zor. Sadece “sen bir farklısın” deyip susarsın.

Asalet ve zarafet dersen… Çay içerken bile Victoria dönemi dizisinden çıkmış gibi oturur ama sonra bir bakmışsın köşedeki simitçiden “abi çıtırından ver” diye bağırıyor. Denge ustası. Hem elegan hem sokak röportajı yıldızı olabilecek kapasitede.

Ve evet, yemek yapıyor. Hem de öyle “sana özel kalpli tabaklar”la değil. "Dolabı açtı, ne var ne yok attı tencereye, sonra ortaya Michelin yıldızlı bir şey çıktı" gibi. Üstelik bunu öyle “Ben yemek yaparım yaaa” havasıyla değil, geçerken uğramış gibi yapıyor. Bir yandan dizi izleyip, diğer yandan sana gönül rahatlığıyla kilo aldırabiliyor. Risk büyük.

Son olarak... Kendi hayatı var. Sabah erken kalkıyor, yoga yapıyor, kariyer planı yapıyor, sonra sana dönüp “seninle kahvaltı ederim ama gözleme varsa” diyor. Yani kendi ekseni etrafında dönüyor ama seninle aynı yörüngeye girmekten çekinmiyor. Astrolojiyle ilgisi yok ama “bu kadın tam terazi” dersin, sonra “yok ya bu kesin akrep” diye değiştirirsin. Çünkü kategorize edilemez, tek kelimeyle: bağımlılık yapar.

Ve işin kötüsü – ya da güzeli – bırakmaya da hiç gönlün olmaz.

Kızılcık Şerbeti’nin Nilay’ı: Dedikodunun Sanat Hali mi, Manipülasyonun Zarif Yüzü mü?

2025-06-27T10:06:00.007+03:00

Bazı karakterler vardır, sahneye çıktığı an dizinin çehresi değişir. Elindeki çayı bırakırsın, çünkü biliyorsun: ya yangın çıkacak ya da drama başlıyor.

İşte Nilay. Kızılcık Şerbeti’nin fenomen gelini..Dizinin senaristinin kızı. https://youtu.be/QXTh9Vqzc18

Onay Butonuna Basılmamış Bir Çocukluk Hikâyesi Olabilir mi?

Psikolojide “onay ihtiyacı” denir, biz ona "herkes beni takdir etsin yoksa karma yaratırım" sendromu diyelim.

Nilay'ın sessiz durduğu bir sahne yok çünkü sessizlik onun için görünmezliktir. O kendini göstermek zorunda. Reyting güvencesi gibi adeta.

"Beni sevmiyorsanız, bari konuşun... Hakkımda."

Dedikoduyla Arası mı İyi, Yoksa Bu Bir Sanat Dalı mı?

Dedikodu onun için bir yaşam tarzı değil, bir sorumluluk.

Küçük Prens’in çiçeği varsa, Nilay’ın da “duydum ki”sine ihtiyacı var.

“Ben söyleyen değilim, ama duyanım. Paylaşmazsam içimde kalıyor, duramıyorum”

Kurban Rolü: Gözyaşlarıyla Gelen İkna Gücü

Nilay bir olayı anlatırken mağdur olmayı öyle iyi becerir ki, adeta Oscar sahnesine hazırlık yapıyordur.

Haksız olsa bile mağduriyetiyle seni şüpheye düşürür.

“Belki hata yaptım ama... ben çok kırıldım.”

Evet Nilay. Biz de Çok kırıldık, çok sinirlendik Nilay. Ama senin gibi evi ateşe vermedik.

Manipülasyon: Zarafetle Sunulan Bir Tuzak

Yüz ifadesiyle kalp kırar, ses tonuyla ortam dağıtır. Onun için iletişim değil, taktik bir alan.

Nilay bir gruba girerse, o grup ya dağılır ya da yeni sezon finali çıkar.

Neden İzliyoruz? Çünkü İçimizde Az Bir Şey Nilay Var

Hepimiz hayatın bir yerinde “Ben sadece gerçekleri söyledim” cümlesinin arkasına sığınıp dedikodu penceresinden içeri baktık. Nilay’lara sinir oluruz ama dizinin tuzu, biberi, hatta acı sosu da onlardır.

Nilay abartılı, evet. Ama abartı bazen sadece dürüstlüğün makyajıdır.

Kaybolan Çoraplar Gerçekten Nereye Gidiyor? Efsaneler, Gerçekler ve Biraz da Felsefe

2025-06-24T12:03:00.007+03:00

Çoraplar çift doğar, ama nedense hayat onları ayırır. Bu bir tesadüf mü, yoksa yıllardır evlerde süregelen bir ev içi gizemi mi?

Evimizde nereye baksam, bir tane kalmış çoraplar var. Diğer eşine ne oldu? Küstüler mi? Ayrı mı düştüler? Yoksa biri sessizce evi terk mi etti?

Bir gün, pes edip çamaşır makinesinin alt panelini söktüm. Ve bingo! Kayıp bir çorap cenneti. İçeride resmen beş-altı çorap, toz içinde ama hâlâ umut dolu. Meğer bazı çamaşır makinelerinin lastik contaları, özellikle hızlı sıkma sırasında çorapları yutabiliyormuş. Üreticiler de bunu kabul ediyor: küçük parçalar iç tamburla makine gövdesi arasına kaçabiliyor. Yani hayır, sen deli değilsin. Evin içinde mini bir Bermuda Şeytan Üçgeni var.

Peki sadece makine mi suçlu? Hayır. Çoraplar çoğu zaman çarşafların içine giriyor, yorgan kılıfının içinde uykuya dalıyor ya da kurutmalıkta düşüp yatağın altına kaçıyor. Pişi’den bahsetmek bile istemiyorum. Devamlı çorap ile oynadığını herkes bilir, hatta onun kendine özel eski çorapları var. Ama ben çamaşır katlarken gelip bir yenisini almaya dayanamıyor.

Yine de çoraplarımı filede yıkamaya karşıyım. Her şey olması gerektiği için olur. Demek ki böyle olması gerekiyor ki kayboluyor.Demek ki yeni çoraplar almam gerekiyor. Ayrıca sorun değil, çünkü ben eşsiz çoraplara alıştım. Kimi çizgili, kimi puantiyeli. Hatta bazen farklı teklerden kombin bile yapıyorum (Defne, rol model olduğun için teşekkürler.)

Ve inanın, bu özgür ruhlu, karışık çoraplar bana hayatla ilgili önemli bir şey öğretti: Hayatta her şey her zaman tam olmak zorunda değil. Bazen eksikler hikâyeyi güzelleştirir.

“Ben Sadece Doğruyu Söyledim” Diyenlerin Gerçek Yüzü: Gizli Kötülük Üzerine

2025-06-22T17:34:00.007+03:00

Kötülük öyle bir şeydir ki, yapan çoğu zaman kendini melek zanneder. Hem ortalığı yakar, sonra da “Ben sadece doğruyu söyledim” diyerek üstüne mağdur rolüne bürünür. Acaba gece yastığa kafasını koyduğunda, “Bugün de bir kişiyi içten içe çökerttim, mis gibi geçti” mi der? Pek sanmam.
Ne yazık ki bazıları gerçekten kötü olduklarını bilmez. Çünkü “niyetim iyiydi” zırhı, her haltı yemenin makbul bahanesi olmuştur. Vicdanı devre dışı bırakmanın binbir yolu var nasıl olsa. Kimi kendini “doğrucu Davut” sanır, herkesi düzeltme görevini üstlenmiş bir self-servis ahlak polisidir.
Başkası yalan söylerse yalancıdır, ama o “seni korumak için” çarpıtmıştır.
Başkası arkanızdan konuşursa iki yüzlüdür, ama o sadece “dertleşmiştir.”
Yani kötülüğünü asla “kötülük” diye anlatmaz. Hatta genelde mağdurdur. “Ben kimseye durduk yere bir şey yapmam” cümlesiyle başlarlar, sonra da 2 ciltlik manipülasyon gelir.

Bir de dobra olmanın arkasına saklanan hoyratlık var. Beş dakikada ruhunuzu lime lime eder, ardından “Ama ben dobra biriyim” der. Yok canım, dobra değil, düpedüz hoyratsın. Biraz zamanlama, biraz empati, biraz da susmayı bilmek lazım. Ama yok, çünkü “gerçekleri söylüyorum” bahanesiyle ortalığı yakmak artık meziyet sayılıyor.
Kimi ise daha sinsidir. Seni över gibi yapar ama övgünün içinden küçümseme sızar:
“Sen de akıllısın aslında, o yüzden şaşırdım bu hatayı yaptığına.”
Tatlı zehir gibi… İçince fark etmiyorsun ama mideye çöküyor.
Ama bence en tehlikelisi, “iyilik yapıyorum” sanarak kötülük yapanlar.
— Sana yardım etme bahanesiyle seni küçük düşürenler.
— “Senin iyiliğin için” diye seni kendine bağımlı hâle getirenler.
— “Ben senin yerinde olsam...” cümlesiyle pasif-agresif bombalar atanlar.
Ah canım... Bu cümleyi duyan vicdanlar kendi kendini istifaya zorluyor. Zaten “yerinde olmadığın için” şükrediyorsun! Ama sonra ne diyorlar biliyor musun?
“Ben ne yaptıysam hep iyiliğinden yaptım.”
Peki bu insanlar gerçekten kötü mü? Belki.
Ama daha kötüsü de var: Kendi kötülüğüne methiyeler düzen, yaptığı her şeye felsefi bir kılıf bulan “aydın” kötüler. En çok onlar yorar. Çünkü sadece canınızı yakmazlar, sizi suçlu da hissettirirler.
Bazı insanlar kötülük yaptıklarının farkında değildir.
Bazıları ise çok iyi bilir, ama kötülüğün bayrağını da en önde onlar taşır.
Hangisiyle karşılaştığını anlamak zaman alır ama hislerini küçümseme: Sezgi, her zaman IQ’dan zekidir.

Evden Çalışmak mı, Ofis mi? Hibrit Modelde İş ve Yaşam Dengesi

2025-06-20T14:04:00.010+03:00

Sabah 7.30’da çalan alarm, günün ilk belirtisi. Uyanmakla uyanmamak arasında sıkışmış beden, bir yandan “bugün ofise mi gidiyoruz, evde miyiz?” sorusuyla kararsız. Son yıllarda iş hayatı öyle değişmiş ki (ben yeni yeni keşfediyorum) artık sadece “ne iş yapıyorsun?” değil, “nerede çalışıyorsun?” da ayrı bir tanım istiyor.

Evden mi? Hibrit mi? Yoksa hala her sabah saat gibi ofise gidenlerden misin? Gel bu yazıda biraz bu konuyu konuşalım.

Pandemiyle hayatımıza zorla giren, sonra bir türlü çıkmayan sistem: evden çalışma. İlk başta biraz tatil gibiymiş ( ben o zaman evimin kadını idim) ; sonra fark edilmiş tatille uzaktan çalışmanın çok başka şeyler olduğu.

Ardından evden çalışmak bazıları için bir nimet, bazıları için ise hiç bitmeyen bir mesai hâline gelmiş.

Bana göre

En azından sabah trafiğinde zaman kaybetmiyorsun. Bazen ben işe gittiğimde yoldan dolayı sabahtan yorgun oluyorum.
Kahve kuyruğu yok, çay sırası yok, lavabo için göz teması kurmak zorunda da değilsin.
Sessizlik istiyorsan sessizlik, müzik istiyorsan müzik. Yani ortam senin.
Arada çamaşır makinesini çalıştırmak, ocağı tencereye koymak gibi “küçük ev zaferleri” de var.
Günde 2 saate yakın bir zaman yoldan dolayı bana kalıyor.
Pişi hep evde, kucakta, masada, tatlış bir ev arkadaşım var.

Ama,

İşin saat kaçta başlayıp kaçta bittiği belli olmuyor.
İnsan sesine hasret kalabiliyorsun.
Bir süre sonra “toplantı yapıyoruz ama çalışıyor muyuz?” sorusu beliriyor zihninde
Dolaptaki tikitoş kıyafetler beklemeye devam ediyor, sen yine göbeği delimmiş eski tişört ve dizi çıkmış aşortman ile çalışmaya devam ediyorsun.

Hibrit çalışma ise, haftada birkaç gün ofis, birkaç gün ev kurgusu. Bazen konforlu, bazen plansız. Ama esneklik içerdiği için birçok kişi için ideal gibi görünüyor. Tabii esneklik, beraberinde belirsizlik de getirebiliyor.

Ofise gidince motivasyon artabiliyor.
Ekip arkadaşını görmek, kahve yanında iki laf etmek iyi geliyor. (dedikodu yok mu dedikodu, onun tadı süper)
Evde yapılmayan işler ofiste “yapılmış bitmiş ” gibi hissettiriyor.
Kendi zamanını daha rahat planlayabiliyorsun.

Ama:

“Bugün evde miydim, ofiste miydim?” sorusunu sık sık soruyorsun.
Sürekli bir hazırlık hâli: bilgisayar sırt çantasında, kulaklık yan cepte. Kitap telefon filan derken Seyit Onbaşı moduna geçiyorsun.
Ofise gitmek bazen sadece “kaç gündür gitmedim ayıp olmasın” kaygısıyla oluyor.
Akşam ne yemek yapsam derdi gün boyu içini kemiriyor.

Aslında herkesin cevabı kendine. Evden çalışmayı seven biri için ofis angarya; ama evde odaklanamayan biri için ofis bir sığınak. Bazen de ikisi birden lazım. İyi haber şu: Artık çoğu işveren, çalışanların farklı ihtiyaçlarına daha açık. En azından eskisine göre.

Bence mesele nerede çalıştığımızdan çok nasıl çalıştığımızda. Kendimizi yormadan, tükenmeden, yaptığımız işin hakkını vererek çalışabiliyor muyuz? Evdeyken de, ofisteyken de üretken olmanın ve dengede kalmanın yollarını bulabiliyor muyuz?

Sen neredesin bu denklemin içinde?

Ev-ofis dengesi kurabildin mi? Ben 50 den sonra keşfedebildiğim bu sistemde evden yana oyumu kullanıyorum.

Sizleri yorumlara bekliyorum.

Kargo Geldi, Ama Nerede? Evdeyim Ama Kargo Yok!

2025-06-19T10:02:00.007+03:00

Evdeyim. Gerçekten. Hatta pijamalıyım. Hatta öyle evdeyim ki, hiç bu kadar evde olmamıştım. Ama buna rağmen, uygulamadan şu bildirim geliyor:

“Kargonuz teslim edilemedi. Alıcı adreste yok.”

Pardon da… Kim yoktu? Kendi evimi mi bilmiyorum? Yanlış adreste mi bekliyorum? Yoksa görünmezlik iksiri içip de fark edilmedim mi?

Ve favorim:
Teslim edilen kişi: “MERDİVEN ALTI”
Ya da “AĞACIN ÜSTÜ”,
“BALKON ÇAMAŞIRLIK”,
“KAPI ÜSTÜ ÇİVİ”…

Kargocular adeta yeni bir mitoloji yaratıyorlar. Bizde de “Merdiven Altı” diye bir tanrı var artık. Her şeyi o alıyor.

Kargo ağırsa gelmiyor, hafifse uzayda kayboluyor. Kargo şubesini arayınca telefon açılmıyor , şubeye gidince “o arkadaş bugün yok” deniyor. “Asansörsüz binaya çıkmıyoruz” politikası da var: 4. katta oturuyorsun diye sen suçlusun. Paket ağırsa "gel aşağıdan al" diyor, hafifse "kapının önüne bıraktım, rüzgar uçurduysa ben ne yapayım? Deniyor.

"Kuryemiz sizinle iletişime geçmeye çalıştı” yalanı:Telefon çekiyor, mesaj gelmiyor, zil sağlam. Ama uygulamada "müşteriyle irtibata geçilemedi" notu. Hangi boyutta iletişime geçmeye çalıştın kanka, telepatiyle mi?

Ama biz ne yapıyoruz?
Yine sipariş veriyoruz. Çünkü umut fakirin kargosudur.

“Evde yokuz” diye kargoyu teslim etmeyen kargocudan beter, bizim kedi çıktı; evin bekçisi misali mamayı teslim aldı. Allah’tan pirzola değil de mama getirmiş, yoksa Pişi şu anda dört köşe olurdu! Kedi memnun, ben meraklı, kargo ise hâlâ gizemli…(teslim alan : kedi diye SMS gördüm)

Ama dün konuştuk, Pişi’nin de dediği gibi: Herkesin hayatına kimse karışamaz.

Ve bu, kargocunun da, ağacın da, teslimatın da kaderidir belki…

Yine de ben kargomu istiyorum. Ve bu sefer bizim kedi Pişi ya da Banu’nun kedisi Kestane’ye filan bırakmayın ne olur. Pek tekin tipler değiller.

Pişi’nin Gece Macerası: Kapıdan Giren, Çatıdan Kaçan Mahallenin Dayısı

2025-06-18T10:48:00.012+03:00

Bizim Pişi, mahallenin dayısı tekir kedimiz.

Sabah bizimle evden çıkar, akşam eve dönüş saatimizde bizi bekler.

Dün gece bizimki kapıdan çıkmadı bu kez.
Eşim terastaydı, biraz onunla takılmış, sonra çatıdan basmış gitmiş.
Evet, yanlış duymadınız.

Evde uyumayı sever ama dün gece çağırdık çağırdık gelmedi.

Gece saat 11 civarı çıktı.
Ama o gece yoktu.

Gece yarısı da yok.
Sabah da yok.
Ve ben işe gitmek için hazırlanırken hala YOK.

İçim içimi yedi.
Başıma kötü kötü senaryolar kurdum:
Ya bir arabanın altında kaldıysa?

Ya başka bir kedi çetesiyle çatışmaya girdiyse?

Ya beni bırakıp başka bir evde "tek çocuk" olarak yaşamayı tercih ettiyse?

Ya çatıda yavru basan martılar saldırdıysa.

Bir taraftan çalışmaya çalışıyorum ama başımda bir ağrı, kalbimde bir endişe.

Derken saat öğleni biraz geçti.
Telefonla komşum kankam Banu aradı. Kızcağız saatlerdir sokaklarda arıyordu onu zaten.
— "Az önce kedin geldi. Kapıda durmuş, ‘mama ver kadın’ demiş.

Ve işte Pişi…
Sanki hiçbir şey olmamış gibi.
İşyerindeki herkes, beyim beni sakinleştişrmeye çalıştı.

— “Kedi bu ya, çıkar gelir.”
— “Sen de çok abartıyorsun.”

Banu yani kankam sormuş. “Pişi neredeydin?” demiş.

Pişi sinirli bir şekilde “Herkesin hayatına kimse karışamaz” diye cevap vermiş.

İşte bu cümleyle susmam gerektiğini anladım.
Belki gerçekten de herkesin hayatına kimse karışamaz.
Ama ya karışamasak da endişelenebilirsek?

Kabul ediyorum: Ben onu çok seviyorum. Kapıdan girse de, çatıdan kaçsa da, mama için komşuya gitse de...
Yine de eve döndüğünde, içimden “hoş geldin manyak” diyorum.

Evrim Kuran: 3+3 Podcast ve ‘Onlar Göçtü Buradan’ Kitabı Üzerine Düşünceler

2025-06-16T12:20:00.012+03:00

Ben iyi bir podcast dinleyicisiyim. Özellikle yürüyüş yaparken en keyif aldığım şey podcast dinlemek. Aslında en sevdiğim podcast Meksika Açmazı. Ama o başka bir yazımızın konusu olsun.

Bildiğiniz gibi en popüler podcast yayınlarından biri Evrim Kuran’la 3+3. Ben de arada sırada ilgimi çeken bir konuğu varsa yürüyüş yaparken dinliyorum.

Bir süre önce eşim bir kurumsal etkinlikte kendisinin konuk olduğunu söyledi ve eve bir kitabını getirdi Evrim Kuran’ın: Onlar Göçtü Buradan.

Kitap çok ilgimi çeken bir konuyu işliyordu ve bir solukta okudum. Ardından Evrim Kuran’ı tamamen takip etmeye başladım.

Evrim Kuran, Hacettepe Üniversitesi’nde İngiliz Dili ve Edebiyatı ve Sabancı Üniversitesi’nde Executive MBA bölümlerinde öğrenim görmüş. Harvard Business School’da Davranış Ekonomisi, İnovasyon, Tasarım Düşüncesi eğitimleri almıştır ve aynı okuldan Yönetimde Mükemmellik Sertifikası almış. Birçok firmaya kurumsal seminerler veriyor; sanırım başka bir şeyler daha yapıyor, ilgisini çeken daha detaylı bakabilir. https://www.evrimkuran.com/

Dediğim gibi, kendisini sosyal medyadan ve podcastlerden daha sıkı takip etmeye başlayınca bir anda içimde kekremsi bir tat oluşmaya başladı.

Neden diyeceksiniz?

Evet, bence çok güzel şeyler yapıyor, donanımlı bir kadın, ilgi çekici konuklar ağırlayabiliyor.

Ama sesinden, konuşmalarından, yorumlarından kibir akıyor. Bir süreden sonra bu üst bakış ile yapılan konuşmalar beni rahatsız etmeye başladı.

Çok sevdiğim bir arkadaşım var, onun da Evrim Kuran’ı takip ettiğini biliyorum. Kendisine sordum, “Nasıl gidiyor, dinliyor musun?” diye. Ben ağzımı açmadan dedi ki:

“Bana çok kibirli geliyor, artık dinleyemiyorum.”

Az önce Ekşi Sözlük’e baktım, Evrim Kuran maddesine. Gördüm ki tek ben değilmişim.

“Üzerinden irritasyon bulutunu atabilse çok iyi olacak.”

“Konuşmalarında maalesef tevazu yok, bu duyguyu bana hiç geçiremiyor.”

“Egonun vücut bulmuş hâli.”

diye gönderiler gördüm. Cuk diye oturdu.

Yaptıklarını önemsiyorum, fikirlerini beğeniyorum ama kendisini bizim seviyemize inmeye çağırıyorum. Böyle aydın kadınlara ihtiyacımız var, yok yere kaybetmeyelim.

Siz Evrim Kuran’ın podcastini dinliyor musunuz? Yorumlarınızı bekliyorum!

Horozgediği Mahallesi: Sanayileşmenin Gölgesinde Kaybolan Bir Köyün Hikayesi

2025-06-13T10:35:00.009+03:00

Dün bir işimiz olduğu için günübirlik İzmir’e gittik. Yolda giderken bir köy oku vardı: Horozgediği Mahallesi. İsim çok değişik geldi. Ne demek diye bakma gereği hissettim. Keşke bakmaz olaydım.

Aliağa’ya bağlı bu köy, 1970’li yıllara kadar kendi halinde; balıkçılık, zeytin, tütün, pamuk, buğday ve büyük-küçükbaş besi gibi geleneksel tarım ve hayvancılık ürünleri ile geçimini sürdürürken, bölgenin ağır sanayi bölgesi ilan edilmesinin ardından kendini sanayinin ortasında bulmuş.

Havanın kirliliği ve gemi söküm aşamasında ortaya çıkan asbest gibi maddelerin rüzgarla köye taşınması nedeniyle köyde büyük bir sağlık sorunu ortaya çıkmış. Bitki örtüsünden canlı hayvanlara ve insanlara kadar tüm canlılar bir anda bir dilemmanın ortasında kalmış ve durum insanları bu nedenle göçe zorlamış.

Kalkınma ve sanayileşme beklenirken, insanlar daha da fakirleşmiş ve yanı sıra sağlıkları olumsuz yönde etkilenmiş.

60’lı yıllarda nüfusu 3000 olan bu güzel balıkçı köyünün nüfusu bugün 300 civarında. Kalanlar, gidecek bir yeri olmadığı için kalmışlar. Ve ne yazık ki %70’i de kanser.

Köyde kanserden ölüm oranı 15 yılda 4,7 kat artmış.

Okuduğum kadarıyla, limanların tozu, fabrikaların, metalin tozu, çevreden gelen pislik hep köyün üstünden geçtiği için şu an köyde her taraf leş gibi, simsiyah olmuş.

Halk, sanayi bölgesinin buradan taşınma olasılığının olmadığını biliyor.

Bu nedenle devletten köylerinin taşınmasını bekliyor.

Dünyanın en güzel iç denizlerinden biri olan Ege Denizi’nin, yine en güzel koylarından biri olan Aliağa, bugün başka bir kimya tesisinin elleri içinde kaybolmuş. Bugün Aliağa’nın, Türkiye’nin ağır sanayisinin yüzde 10’unu taşıdığı tahmin ediliyor.

Çevrecilerin şöyle bir söylemi ile karşılaştım:

“Biz üretime karşı değiliz. Sanayiye de karşı değiliz. Çünkü üretim olmadan istihdam olmaz ve gelir elde edilmez. Ama biz bunların insanca yapılmasını istiyoruz. Kül tutucular, karbon tutucuları, filtreler gibi insani şartlara uygun sanayinin getirmiş olduğu yeniliklerin uygulanmasını istiyoruz. O zaman daha sağlıklı yaşanır. Ama maliyetleri düşük olacak diye her şeyi o kadar es geçiyorlar ki. Sağlıklı bir sanayi olması için emekçi arkadaşların insanca çalışabileceği bir iş sağlığı ve güvenliğinin ILO (Uluslararası Çalışma Örgütü) şartlarına göre uygulanmasını istiyoruz. Temiz hava, temiz yaşam, insanca bir hayat istiyoruz.”

Bir İSG’ci olarak denilenlere karşı çıkmam mümkün değil. Ama ne yazık ki umudum da çok yok.

Kocaeli Dilovası da çok farklı bir kader yaşamıyor.

Umarım daha büyük acılar yaşanmadan gerekli önlemler alınır ve daha insanca bir sanayileşme süreci yaşanır.

Gönüllülük: Kendimize ve Topluma En Güzel Yatırım

2025-06-10T21:33:00.009+03:00

Bundan yaklaşık bir sene öncesine kadar bir Vakıfta gönüllülük yapıyordum. Ardından aynı Vakıfta tam zamanlı çalışmaya başladım ama konumuz bu değil.

Bugün size gönüllülük kavramından bahsetmek istiyorum.

Gönüllülük, hepinizin bildiği gibi, karşılık beklemeden yapılan yardım diye özetlenebilir.

Benim gençliğimde bu konular pek yoktu. Ortada ne STK vardı, ne Vakıflar bu derece aktifti, ne de NGO diye bir kavram vardı. Bu nedenle de gönüllü çalışma denen şeyden pek de haberimiz yoktu.

80–90’larda ise bu konularda ülkemizde hızlı bir artış oldu. Buna paralel olarak da bu kuruluşlarda gönüllüler görev almaya başladı. Örneğin 99 depreminin ardından AKUT gibi STK’lar ve gönüllüleri sayesinde tüm kesimlerde gönüllülük kavramında bilinç artışı yaşandı.

Gönüllü olduğumuzda aslında sadece etrafımızdakilere yardım etmeyiz. İçimizde de bir değişim yaratır. Empati duygusunu artırır, farkındalık oluşturur ve aidiyet sağlar.

Ben, uzun yıllar ticari hayatta çalışmamın ardından gönüllü çalışmaya başladıktan sonra ilk defa kendimi gerçekleştirdiğimi ve hayatıma bir anlam kattığımı hissettim.

Çok yakın çalıştığım ve bir kısmını çocuğum gibi gördüğüm gönüllü arkadaşlarımın gönüllülük çalışmaları sayesinde sosyal becerilerinin arttığını, çoğunda liderlik özelliğinin ilerlediğini, yeni insanlarla tanışma olanağı yakaladıklarını, bir network oluşturduklarını, bazılarının staj, bazılarının iş , bazılarının da sevgili bulduğunu ve bu sayede daha stressiz daha mutlu bireyler olduklarını gözlemlemek benim için çok büyük bir keyif.

Hatta bir arkadaşım der ki: “Gönüllülüğün yüzde doksanı manitacılıktır.”

Evde bana yardıma gelen abla bir gün bana sordu: “Eee, sen şimdi bu kadar çalışıyorsun, para almıyor musun? Boşuna mı çalışıyorsun? Enayi misin?” Ne yazık ki toplumda böyle bir algı var. Ama bunu yıkacak olan da biziz..

Gönüllüler, iş/eğitim hayatlarından arta kalan zamanı gönüllülüğe ayırdıkları için bazen özel hayatları için zaman bulamayabiliyorlar, uykusuz kalabiliyorlar. Enerjileri tükenmiş hissedebiliyorlar. Eğer üstüne bir de gönüllülük yapılan organizasyonda aksaklıklar da yaşanıyorsa, bu gönüllüleri iyice zorlayabiliyor.

Ama gönüllü çalışanlar, yapılan çalışmanın kalıcı ve somut sonuçlar vermesi ve birlikte hareket etmenin gücünü fark etmesi sayesinde yaptıklarının ne kadar kıymetli olduğunu anlıyorlar.

Son dönemde dünya çapında farklı gönüllülük ve farkındalık hareketleri başladı. Bazı firmalar çalışanlarını gönüllü çalışmalara teşvik etmekte ve hatta gönüllü çalıştıkları gün ve saatleri çalışmış gibi saymakta. Bazı küresel sivil toplum örgütleri, örneğin çevre konusunda, bütün dünyayı örgütleyerek bilinç artışına yönelik çalışmalar sürdürmekte..

Bana kalırsa her birimiz kendi ilgi alanlarımıza uygun olarak gönüllü olarak çalışabileceğimiz projeleri araştırmalıyız. Gönüllülük yapmalı, hayat rutinini bununla dengelemeliyiz.

Gönüllülük, insana ve topluma dair en güzel yatırımdır.

Ben pişman olmadım, siz de eminim olmayacaksınız.

İnternette Yemek Tarifleri ve Toplumsal Tartışmalar: Cahide Sultan Örneği

2015-12-16T13:01:00.004+02:00

Her ev kadını yemek yapmayı sever.

Yıllarca evde yemek yapmayan, yardımcısından destek alan ben , iş başa düşünce, evde de 2 yamyam olunca, bir bol kepçe lokantası tadında yemek yapmaya başladım. Standart yemekler tamam ama biraz farklı şeyler denemek isteyince kalakaldım. Birçok yemeği yapmayı bilmediğim gerçeği bir tokat gibi yüzüme vurdu.

Bir süre sevgili teyzemin bana nişanlandığım sene aldığı yemek kitabından yararlandım. Ama sonra o da tıkandı.

Allahtan teknoloji çağındayız. İnternet diye bir şey var ve farklı farklı kanallardan binlerce yemeğin tarifine ulaşabiliyoruz.

İnstagramın cazibesi ile farklı farklı kişileri takip etmeye başladım. Harika görseller, şık tarifler, süper masa dizaynları aklımı çeldi.

İnstagramda yüksek takipçisi olan yemek sitelerinden biri de Cahide Sultan. Görseller şık ve neredeyse her gün birkaç farklı tarif veriliyor.Sadece resimlere bakarak yaptığım takipçilik, bir süre beğendiğim tarifi denemek için resimlere tıklamaya dönüştü.Dindar kimliğini ön plana koyan yemek uzmanı hanımefendi, her tarifinin girişine bir ayet, bir hadis ve görüş ekliyordu.

Aslında bu da hoşuma gitti. Bazen hiç mealini bilmediğim ayetlerde denk gelip incelememe vesile oluyordu.

Ancak zaman içinde ben mi irrite oldum, hanımefendinin dozaj mı arttı bilmiyorum, takipçiler çıldırmaya başladı. Muhtemelen son derece iyi niyetle başlayan bu dini paylaşım adeti, yemeklerin önüne geçti. Aynen "İşte Benim Stilim" programındaki şirret ve pespaye kızlar gibi, takipçiler birbirleriyle, Cahide Hanımla onunla bununla kavga etmeye başladı. Üstelik eleştirdiğinin daha beterini yaparak.

Beni bu yazıyı yazmaya zorlayan ve bardağı taşıran son damla da şu oldu.

Televizyon programcısı ve ünlü tiyatro oyuncusu Melek Baykal bir süre önce Yozgat'a bir ziyareti yapıyor. Ziyaretinin ardından da şu talihsiz açıklamayı yapıyor :

"Konağın duvarında konağın gerçek sahipleri Hayri İnal ve ailesinin resimlerini gördüm… Gözlerime inanamadım en az 100 sene önce çekilen resimlerdeki hanımefendiler son derece medeni bir tavır ve kılık kıyafetleriyle bana gülümsüyorlardı.Çok mutlu olmuştum. Sonra kafamı sola çevirdim gördüğüm manzara 150 sene sonra geldiğimiz noktaydı… Yani konağın yeni sahipleri Yozgat belediyesi ve çalışanları… yeni sahipleriyle aralarına girip resim çektirdim. Yüzümdeki ifadeden ne kadar mutlu olmuşum anlarsınız zaten…

Konağı terk ederken aklımda tek bir şey kaldı konağın gerçek sahiplerinin medeni halleri. Sonra karmakarışık duygularla oradan uzaklaştım. Ve kendi kendime sordum. Biz ne zaman ve neden bu kadar geriye gittik diye. Cevabını bulamadım."

Evet, bence de talihsiz bir açıklama, elle tutulur yanı yok. Ancak bu paylaşımın üzerinden Cahide Hanımın instagram sayfasında bir fırtına koptu ki, size anlatamam.

Yapılan hoşgörüsüz yaklaşımın on katı ile, üstelik hakaret içerecek şekilde takipçilerini provoke eden Cahide Hanım, gelen yorumlardan beğenmediği ve kendi görüşüne paralel olmayan yorumları silerek hoşgörü kavramına gerçekten yeni bir bakış açısı getirmiş bulunuyor.

Benim kendisine naçizane tavsiyem şu : Yemek tarifleri ve zaman zaman yaptığı dini paylaşımlardan hoşnutum. Ama kendisinin savunduğu dinde insanlarla kavga etmek, kendi fikrinden olmayanı dışlamak, üniversite okumuş kızlara "otur çalışma, evde otur" demek, kaş almayı günah saymak var mı bilemiyorum. Dünden beri yapılan noel ve yılbaşı tartışmasında olaylar yine çığırından çıktı ben bu kadar kutuplaşmaya çanak tuttuğu için kendisine kızgınım.

İnsanları doğru yola çağırmak güzelken, yaklaşmaya çalışanları da agresif tutumlarla kaçırmak ne denli doğru, yorumu size bırakıyorum.

Hayatın Kendisi Bu...

AVM'ler Daha Az Çalışınca Donsuz mu Kalırız, Yoksa İnsanlık mı Kurtulur?

Evre Başak Clarke: Bir Annenin Son Umudu mu, Yoksa Şüphe mi?

Destekçiler: “Yahu Kime Ne, Kadın Ölüyor!”

Eleştirenler: “Bağış mı, Tatil Fonu mu?”

Şarlatan mı, Yoksa Sadece Şanssız mı?

Final Sahnesi: Bir Anne ve Geriye Kalanlar

Kadınlar İçin Yalnız Seyahat: Cesaret mi, Özgürlük mü?

Korkutucu Yanları: “Acaba Ne Olacak?”

Eğlenceli Yanları: “Ah, Özgürlük!”

Hayatta Kalma İpuçları: Yalnız Gezginler İçin Altın Kurallar

Sonuç: Korkuları Yen, Dünyayı Keşfet

İlişkilerin Geleceği: Robot Sevgililer ve Dijital Aşklar

Robot Sevgililer: Düğmeye Basınca Sevgi Başlasın mı?

Dijital Aşk: Ruh Eşi mi, Yazılım Eşi mi?

Cinsellik 2.0: Dokunmadan Tatmin Mümkün mü?

İnsanlar Nasıl Üreyecek? Aşk Laboratuvara mı Taşınıyor?

Yapay Zekaya Aşık Adamlar: Aşk mı, Fonksiyon mu?

Gelecekte İnsan İlişkileri: Kodla mı Kalple mi?

Son Söz: Aşk Belki Kodlanabilir, Ama Kalp Atışları Hâlâ Analog

Mahalle Bakkalı: Sadece Alışverişin Değil, İnsanlığın da Adresi

“Bir Kahve İçer Miyiz?” Tuzağı ve Kaçış Rehberi

Modern zamanların en tehlikeli sorusu:“Görüşsek mi?”Hayır demek ayıp, evet demek pişmanlık.Bu, bir duygusal yüklenme seansı.Karşında biri olacak ve sen:

1. “Ayy tam da seni düşündüm biliyor musun?”

2. “Şu ara çok yoğunum ama mutlaka ayarlayalım.”

3. “Ajandama bakmam lazım”

4. “Evden çıkasım yok bu aralar, anlıyor musun?”

5. “İçsel bir dönemden geçiyorum.”

Bonus: "Plan yapmayalım, spontane bir şey ayarlayalım!"

Nihai Gerçeklik Bombası:

Sonuç:

Twitter’da Bir Gün Geçirdim: Ruh Halimi Nasıl Etkiledi?

O Dönem Geldi : Menopoz

Yerinde Konuşmak, Yerine Göre Giyinmek: İş Hayatında Tarz mı Temsil mi?

Giyilen kıyafet oldukça iddialı:Davet, kulüp, gece hayatı için seçilecek bir stil.Ama genç bir kadın bunu staj ortamında giyince konu haline geldi.Ve işin aslı şu:

Staj Sadece Çay Getirme Değil, Görgü Öğrenme Yeridir

Peki O Kız Hatalı mıydı? Belki.Ama “hatalı” olmakla “linç edilmeyi hak etmek” arasında fark var.

Psikoloğa Gitmeden Önce Denemen Gereken 16 Ruhsal Bakım Yöntemi

HR Sorularıyla Hayvana Dönen İş Görüşmeleri: Mizahi Bir Bakış

Kelebek?

Peki Ya Danışmanlık Firmaları?

"Çocuk Değil, Kendimi Büyütüyorum” Diyen Bir Neslin Dramı

Karşılaşmalar Dizisi: Giray Altınok’tan Zekice Yazılmış Absürt Bir Komedi Şöleni

Sol Şakak Ağrısı mı Yoksa Google Panik Atağı mı?

Kadın Dediğin: Esprili, Asil, Cazibeli ve Akıllı

Kızılcık Şerbeti’nin Nilay’ı: Dedikodunun Sanat Hali mi, Manipülasyonun Zarif Yüzü mü?

Kaybolan Çoraplar Gerçekten Nereye Gidiyor? Efsaneler, Gerçekler ve Biraz da Felsefe

“Ben Sadece Doğruyu Söyledim” Diyenlerin Gerçek Yüzü: Gizli Kötülük Üzerine

Evden Çalışmak mı, Ofis mi? Hibrit Modelde İş ve Yaşam Dengesi

Kargo Geldi, Ama Nerede? Evdeyim Ama Kargo Yok!

Pişi’nin Gece Macerası: Kapıdan Giren, Çatıdan Kaçan Mahallenin Dayısı

Evrim Kuran: 3+3 Podcast ve ‘Onlar Göçtü Buradan’ Kitabı Üzerine Düşünceler

Horozgediği Mahallesi: Sanayileşmenin Gölgesinde Kaybolan Bir Köyün Hikayesi

Gönüllülük: Kendimize ve Topluma En Güzel Yatırım

İnternette Yemek Tarifleri ve Toplumsal Tartışmalar: Cahide Sultan Örneği

Modern zamanların en tehlikeli sorusu:
“Görüşsek mi?”
Hayır demek ayıp, evet demek pişmanlık.
Bu, bir duygusal yüklenme seansı.
Karşında biri olacak ve sen:

Giyilen kıyafet oldukça iddialı:
Davet, kulüp, gece hayatı için seçilecek bir stil.
Ama genç bir kadın bunu staj ortamında giyince konu haline geldi.
Ve işin aslı şu:

Peki O Kız Hatalı mıydı? Belki.
Ama “hatalı” olmakla “linç edilmeyi hak etmek” arasında fark var.