Hellenic Review

Ο Μαρκ Μαζάουερ για την κρίση: Ο πιο «νεοδημοκράτης» από τους νεοδημοκράτες Σημίτης, οι ευθύνες της Ευρώπης και η επόμενη μέρα...

2013-07-09T23:53:00.002+03:00

«Πολλοί εκτός Ελλάδας αναρωτιούνται πώς τα προβλήματα χρέους μιας χώρας με Α.Ε.Π. μικρότερο από το 3% της ευρωζώνης έχουν μετατραπεί σε διεθνές ζήτημα με τόσο μεγάλη βαρύτητα. Η έκπληξή τους όμως δεν δικαιολογείται:

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι η σκοτεινή πλευρά της ακραίας χρηματοπιστωτικής παγκοσμιοποίησης που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990 και επιταχύνθηκε στην Ευρώπη με τη δημιουργία του ευρώ. Η έκπληξη αυτή είναι δείγμα της βαθιάς άγνοιας την οποία έφερε στην επιφάνεια η κρίση: ο ρυθμός της χρηματοπιστωτικής παγκοσμιοποίησης επιταχύνθηκε αλλά η γνώση μας για τον κόσμο και τα αλληλένδετα πεδία της πολιτικής, των χρηματοοικονομικών και της οικονομίας δεν κατόρθωσε να συμβαδίσει με τις εξελίξεις».

Τα παραπάνω λόγια ανήκουν σε έναν από τους επιφανέστερους και πολυγραφότατους διανοούμενους της εποχής μας, του Μαρκ Μαζάουερ.

Ο Μαζάουερ είναι ιστορικός και συγγραφέας ειδικός στη σύγχρονη ελληνική, τη διεθνή και την ευρωπαϊκή ιστορία του 20ού αιώνα. Έχει σπουδάσει κλασική φιλολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, διεθνείς σχέσεις στο Bologna Center του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και πήρε διδακτορικό στη σύγχρονη ιστορία από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (1988).

Έχει δημοσιεύσει μεταξύ άλλων τα βιβλία Στην Ελλάδα του Χίτλερ: Η εμπειρία της Κατοχής, Αλεξάνδρεια, 1994, Σκοτεινή ήπειρος: Ο ευρωπαϊκός εικοστός αιώνας, Αλεξάνδρεια, 2001, Τα Βαλκάνια, Πατάκης, 2002), Μετά τον πόλεμο: Η ανασυγκρότηση της οικογένειας του έθνους και του κράτους στην Ελλάδα, 1943-1960 (επιμ.), Αλεξάνδρεια, 2003, Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων, Αλεξάνδρεια, 2006. Το 2008 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η αυτοκρατορία του Χίτλερ: Ναζιστική εξουσία στην κατοχική Ευρώπη (Αλεξάνδρεια, 2009), το οποίο πήρε το βραβείο καλύτερου ιστορικού βιβλίου των Los Angeles Times. Τελευταίο του βιβλίο είναι το Governing the World: The History of an Idea, Penguin, Λονδίνο/Νέα Υόρκη 2012).

Τέλος, είναι διευθυντής του Κέντρου Heyman για τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Άρθρα και κριτικές του για θέματα ιστορίας και τρέχουσας επικαιρότητας δημοσιεύονται τακτικά στα έντυπα Financial Times, Guardian, London Review of Books, The Nation και The New Republic.

Οι εναρκτήριες παράγραφοι αποτελούν μέρος παλαιότερου άρθρου του, το οποίο δημοσιεύτηκε την 1η Απριλίου 2013 στο αμερικανικό περιοδικό The Nation και μεταφράστηκε από τον Κώστα Αγιαννιτόπουλο για λογαριασμό του online περιοδικού πολιτικής, πολιτισμού και ιδεών «Χρόνος» (chronosmag.eu), απ' όπου και αντλήθηκαν τα αποσπάσματα που ακολουθούν. Αναφέρεται σε λογοτεχνικά έργα, μελέτες και περιοδικά με ελληνικές υπογραφές που κυκλοφόρησαν από το 2010 και αποτύπωσαν το προφίλ που απέκτησε στην Ελλάδα η «χειρότερη κρίση του καπιταλισμού από το Κραχ του Μεσοπολέμου».

Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για τα έργα:

Πέτρος Μάρκαρης, Ληξιπρόθεσμα δάνεια, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2010, σ. 428

Ανδριάνα Βλάχου, Νίκος Θεοχαράκης και Δημήτρης Μυλωνάκης (επιμ.), Οικονομική κρίση και Ελλάδα, Gutenberg, Αθήνα 2011, σ. 411

Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος μινώταυρος: Οι πραγματικές αιτίες της οικονομικής κρίσης, μτφρ. Γιάννης Βαρουφάκης και Άγγελος Φιλιππάτος, Λιβάνης, Αθήνα 2012, σ. 468

Νίκος Χριστοδουλάκης, Σώζεται ο Τιτανικός; Από το Μνημόνιο, ξανά στην ανάπτυξη, Πόλις, Αθήνα 2011, σ. 223

Χρήστος Λάσκος και Ευκλείδης Τσακαλώτος, 22 πράγματα που μας λένε για την ελληνική κρίση και δεν είναι έτσι, ΚΨΜ, Αθήνα 2012, σ. 238

Παναγιώτης Ρουμελιώτης, Το άγνωστο παρασκήνιο της προσφυγής στο ΔΝΤ: Πώς και γιατί φτάσαμε στο Μνημόνιο, Λιβάνης, Αθήνα 2012, σ. 383

Χριστόφορος Κάσδαγλης, Ανώνυμοι χρεοκοπημένοι, Καστανιώτης, Αθήνα 2012, σ. 242

Χρήστος Οικονόμου, Κάτι θα γίνει, θα δεις, Πόλις, Αθήνα 2010, σ. 264

Λεύγα, www.levga.gr.

Ακολουθούν τα κυριότερα αποσπάσματα του κειμένου:

«Διαβάζοντας ορισμένες από τις πρόσφατες ελληνικές εκδόσεις διακρίνει κανείς μια πιο πλούσια και σύνθετη εικόνα για την κρίση από οποιαδήποτε κυκλοφορεί σήμερα στις ΗΠΑ. Το πιο εντυπωσιακό ίσως στοιχείο είναι ο βαθμός συναίνεσης σε ορισμένα κεντρικά ζητήματα. Όλα ανεξαιρέτως τα έργα που παρουσιάζουμε εδώ αποδίδουν ευθύνες για την κρίση τόσο στους ίδιους τους Έλληνες όσο και στην ευρωπαϊκή ελίτ· οι Έλληνες θεωρούνται σε μεγάλο βαθμό (αλλά όχι εξ ολοκλήρου) υπεύθυνοι για την κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η χώρα στην αρχή της κρίσης, το 2010, ενώ οι Ευρωπαίοι κατηγορούνται ότι έκτοτε έκαναν τα πράγματα πολύ χειρότερα. Όλοι οι συγγραφείς απορρίπτουν ρητά ή υπόρρητα την άποψη ότι οι αιτίες των προβλημάτων της χώρας ανάγονται στο μακρινό παρελθόν. Κανείς δεν αναφέρεται στην οθωμανική κληρονομιά και την υποτιθέμενη επίδρασή της στη νοοτροπία που χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά των Ελλήνων έναντι του κράτους (δηλαδή την έλλειψη εμπιστοσύνης).

[...] Και τα κράτη μπορούν να χρεοκοπήσουν. Αυτό που μας διδάσκει όμως η μακρά ιστορία των χρεοκοπιών δεν είναι ότι δεν πρέπει να δίνονται δάνεια σε κάποιες συγκεκριμένες χώρες, αλλά αντίθετα ότι η ανάπτυξη του διεθνούς καπιταλισμού στηρίζεται σε παγκόσμιες συστημικές ανισότητες και ότι οι κρίσεις χρέους αξιοποιήθηκαν ως μέσο για την αντιμετώπιση της ανισόρροπης ανάπτυξης του κεφαλαίου. Η Ελλάδα δεν αποτελεί ειδική περίπτωση· ανάλογες εμπειρίες βίωσαν πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής.

[...] Οι ρίζες των σημερινών προβλημάτων φτάνουν πιο πίσω από την περίοδο του ενιαίου νομίσματος και της εγκαθίδρυσης ενός νέου συστήματος σταθερών ισοτιμιών, πράγμα που αποδείχτηκε πιο δεσμευτικό για τα ευρωπαϊκά κράτη απ' ό,τι ο παλαιότερος κανόνας του χρυσού. Η αποβιομηχάνιση που συντελέστηκε στη δεκαετία του 1990 χειροτέρεψε ακόμα περισσότερο τα πράγματα, καθώς προκάλεσε συν τοις άλλοις μια επιστροφή σε μια παραγωγική βάση που χαρακτηριζόταν από χαμηλό τεχνολογικό επίπεδο, όπως η επεξεργασία τροφίμων και η χειροτεχνία.

[...] Σύμφωνα όμως με την οπτική των περισσότερων συγγραφέων του Οικονομική κρίση και Ελλάδα, η πολιτική του Σημίτη συνέβαλε στην κυριαρχία των δυνάμεων της αγοράς στην ελληνική οικονομία πολύ πιο ριζικά και αποτελεσματικά απ' ό,τι οποιαδήποτε πρωτοβουλία της Νέας Δημοκρατίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως την εποχή του Σημίτη έγιναν μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις και ότι, ενώ οι μισθοί συμπιέστηκαν προς τα κάτω (σε αυτό συνέβαλε και η εισροή μεγάλου αριθμού μεταναστών), η κυβέρνηση και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ανέπτυξαν στενούς δεσμούς με τα επιχειρηματικά και τραπεζικά συμφέροντα. Στην πραγματικότητα, ο ελληνικού τύπου νεοφιλελευθερισμός δεν σήμανε την αποδυνάμωση του ρόλου του κράτους. Αντιθέτως, ενώ η οικονομική κατάσταση κάποιων τομέων της ελληνικής κοινωνίας επιδεινώθηκε, το κράτος (και πίσω από αυτό το κυβερνών κόμμα) «βολεύτηκε» βρίσκοντας νέους κολλητούς όπως η Goldman Sachs.

[...] Μεγάλο μέρος της κριτικής που δέχτηκε η Ελλάδα (σχετικά με την αποβιομηχάνιση, την απροθυμία να βελτιωθούν οι μηχανισμοί είσπραξης των κρατικών εσόδων ή να αυξηθούν οι φόροι) αφορά προβλήματα που είναι κοινά σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο και δεν αποτελούν ελληνική ιδιαιτερότητα. Το ζήτημα εδώ είναι ότι η θεραπεία της τρόικας δεν αποδίδει – όχι μόνο επειδή έριξε την οικονομία σε μια αυτοτροφοδοτούμενη ύφεση που καθιστά βέβαιη τη διαρκή απόκλιση από τους στόχους που έχουν τεθεί, αλλά κυρίως επειδή η προσέγγιση της τρόικας, που ευνοεί τις μεγάλες επιχειρήσεις και αντιτίθεται στα συμφέροντα των εργαζομένων, αγνοεί κάποιες θεμελιώδεις αλήθειες και πρώτα πρώτα ότι στην Ελλάδα πρέπει οι επιχειρήσεις και οι πλούσιοι να πληρώσουν περισσότερους φόρους και όχι λιγότερους.

[...] Σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους, το Δ.Ν.Τ., με την πιο παγκόσμια οπτική του, αν μη τι άλλο ήταν διατεθειμένο να παραδεχτεί ότι για τα προβλήματα της ευρωζώνης δεν ευθύνονταν μόνο τα ελλείμματα της Ελλάδας αλλά και τα πλεονάσματα της Γερμανίας. Το πλεόνασμα της Γερμανίας, που αυτή τη στιγμή είναι μεγαλύτερο και από το αντίστοιχο της Κίνας –συνέχισε να μεγαλώνει καθ' όλη τη διάρκεια της κρίσης και δεν παρουσιάζει σημάδια κάμψης–, απλώς τραβά σαν μαγνήτης τα κεφάλαια από την πτωχευμένη, υπερχρεωμένη περιφέρεια προς τις πλούσιες χώρες του πυρήνα της ευρωζώνης· έτσι αποκλείεται οριστικά η δυνατότητα των δανειζομένων να βγουν από την κατάσταση χρεοκοπίας σε εύλογο χρονικό διάστημα. Ταυτόχρονα, η νομισματική ένωση τους στερεί τη δυνατότητα να προβούν σε υποτίμηση του νομίσματος για να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητά τους και έτσι η ανάκαμψη καθίσταται ακόμα πιο δύσκολη.

[...] Ο αντίκτυπος της κρίσης είναι πολύ διαφορετικός στους νέους και τους μεγαλύτερους και, όταν κανείς στρέφεται στη στάση εκείνων που ενηλικιώθηκαν όχι στα χρόνια της δικτατορίας αλλά αμέσως μετά, στα χρόνια της μεταπολίτευσης εν μέσω της κατάρρευσης του Τείχους του Βερολίνου, διαπιστώνει μια πολύ διαφορετική και, από ορισμένες απόψεις, εντυπωσιακά ενεργητική οπτική. Κάτι τέτοιο ακούγεται παράδοξο, δεδομένου ότι συχνά εκείνοι που εισέρχονται τώρα στην αγορά εργασίας αντιμετωπίζουν τις μεγαλύτερες δυσχέρειες, ωστόσο οι νέοι άνθρωποι μοιάζουν να είναι πιο ενθουσιώδεις και να βασανίζονται λιγότερο από την κατάρρευση των παλιών κατηγοριών – αυτό φαίνεται παντού».

www.chronosmag.eu

ΠΑΣΟΚ & ΔΗΜΑΡ "διακονούν" σενάρια που οδηγούν στη ρήξη

2013-06-19T15:50:00.003+03:00

Του ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑ

Υπό την αίρεση ότι οι διαρροές που κάνουν ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, απηχούν τις πραγματικές τους προθέσεις, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι η αποψινή τους συνάντηση με τον Αντώνη Σαμαρά, θα επισημοποιήσει με τον πιο σαφή και κατηγορηματικό τρόπο ότι η χώρα οδηγείται στις κάλπες.

Το... "πρόσχημα" της ΕΡΤ, όπως αμφότεροι εμμέσως πλην σαφώς παραδέχθηκαν πομπωδώς και με σηκωμένο φρύδι από... "άμβωνος" το βράδυ της περασμένης Δευτέρας, πιστεύουν πως προσφέρεται για ν' ανακοπεί η πορεία την οποία συνομολόγησαν, στήριξαν και υπηρέτησαν πριν ο σημερινός πρωθυπουργός αναλάβει υπό επιτροπεία τα ηνία της χώρας. Το γνωρίζουν οι πάντες και, σύντομα θα γνωρίζουν πολύ περισσότερα για τα έργα, τις ημέρες και τα όχι και τόσο ιδεαλιστικά κίνητρα των δυο πολιτικών αρχηγών που συναντήθηκαν νωρίτερα το μεσημέρι στη Βουλή, επιδιδόμενοι στο παλαιοκομματικό παιγνίδι της... γάτας και του ποντικιού.

Ουδείς μπορεί να γνωρίζει εάν η διαχείριση που κάνουν επί του θέματος, συνιστά επικοινωνιακό τρικ μέχρις ότου αποσπάσουν από τον ισχυρότερο κυβερνητικό εταίρο, οφίτσια και δεσμεύσεις, ή αφορούν σε ενστάσεις ουσίας, ή πρόσχημα για να οδηγήσουν άρον-άρον τη χώρα σε εκλογές, εξασφαλίζοντας το πολυπόθητο για τους ίδιους ποσοστό του 3% που θα τους συντηρήσει μια ακόμη κοινοβουλευτική περίοδο στις σημερινές τους θέσεις.

Προθέσεις και μεθοδεύσεις κρίνονται τούτη την ώρα και μαζί ο δρόμος που όλοι μαζί αποφασίστηκε ν' ακολουθήσουν, συμπαρασύροντας τη χώρα ολόκληρη. Μια χώρα που θάβεται καθημερινά στο όνομα των δικών τους επιλογών. Εκατοντάδες χιλιάδες ανέργων, εκατομμύρια υποαμειβομένων, δεκάδων νεκρών, που πρώτα διαπομπεύτηκαν, στην συνέχεια οδηγήθηκαν στα πρόθυρα της ιδεολογικής και οικονομικής χρεοκοπίας κι εν συνεχεία αφέθηκαν με κλειστά σχολεία, κλειστά νοσοκομεία και πολλές - πολλές δόσεις στην πλάτη, κυριολεκτικά στην τύχη τους...

Με αυτά ως όπλα οι κύριοι Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης, θα κατέλθουν, εάν τελικά κατέλθουν, να διεκδικήσουν την ψήφο του εκλογικού σώματος. Και όχι με ό,τι οι ίδιοι βλακωδώς φαντάζονται.

Ας το έχουν υπόψιν τους...

Εγώ, ξέρω πως είναι. Εκείνοι, υποψιάζονται…

2013-06-14T14:36:00.002+03:00

Του ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑ

Στο άκουσμα της είδησης, στενοχωρήθηκα. Ειλικρινά. Αλλά μόνο και κυρίως για εκείνους, τους πολλούς που δεν βρέθηκαν σε λίστες αφού δεν υπήρχε λόγος, σαν κι εμένα, τους ξώφαλτσους, αλλά ενήμερους, τους ακούσιους, αλλά γνωρίζοντες καλά την γεύση του προθαλάμου που προηγήθηκε πριν την υπογραφή της σύμβασής τους με το ραδιομέγαρο και τους εκάστοτε, αλλά και τους αειθαλείς παχυλά αμειβόμενους δορυφορίσκους του με το σηκωμένο φρύδι και το μπλαζέ ύφος.

Την σύμβαση που ποτέ ή ελάχιστα σχετίστηκε με τον πολιτισμό που υποτίθεται πως το όλο εγχείρημα πρέσβευε ή την εικόνα και την φωνή της χώρας ανά την υφήλιο… Ευτυχώς δηλαδή, γιατί σε αντίθετη περίπτωση… Όχι πως δεν υπήρξαν εξαιρέσεις, αλλά ο κανόνας…

«Τέλος πάντων». Κι ας έχω δεσμευθεί πως δεν θα το ξαναπώ ή ξαναγράψω γιατί υποκρύπτει και υπαινίσσεται γκαντεμιά, αρνητική ενέργεια και πάει λέγοντας. Ας όψεται όμως…

Μετά τον κόμπο στον λαιμό, κυρίως από το (υποτίθεται) αιφνίδιο του πράγματος και το γνώριμο των συνεπειών στο πετσί, στην ψυχή και στο μυαλό, η επόμενη σκέψη ήταν η κίνηση. Η όχι και τόσο αιφνίδια –επαναλαμβάνω σκοπίμως- για το πολιτικό προσωπικό της χώρας στο σύνολό του, αλλά και για μένα τον ίδιο, όλους εμάς, αφού οι πληροφορίες ποτέ δεν έπαψαν, απλώς ήταν ελάχιστα πιστευτές για έναν και μόνο απλό λόγο: Ότι ποτέ κανείς σ’ αυτή τη χώρα, κυρίως εξ’ όσων επιχείρησαν ή επιχειρούν να την εκπροσωπήσουν με το ασθενές επιχείρημα ότι επεδίωξαν ή επιδιώκουν να την σώσουν, δεν τόλμησε να τα βάλει ευθέως και χωρίς περιστροφές με τον χώρο. Την συντεχνία. Με τον έναν ή άλλο τρόπο, το απέφευγε προσφεύγοντας σε αοριστολογίες προς λαϊκή κατανάλωση χωρίς να πράξει το παραμικρό. Έλα όμως που ο… «τρελαντώνης» το έκανε! Αυτό ήταν που αιφνιδίασε και όχι το περιεχόμενο της απόφασής του. Γι’ αυτό και το «σοκ», υποκριτικό για πολλούς, όχι όμως για όλους. Όχι πως στο παραμύθι των ημερών υπάρχουν άμοιροι ευθυνών. Δεν υπάρχουν. Υψηλόμισθοι και μη, συνασπισμένοι ή όχι, κυριολεκτικώς και μεταφορικώς, δεν έκαναν το παραμικρό. Αρκέστηκαν στον ρόλο του χειροκροτητή και του προσυπογράφοντος, σε κείμενα και «γραμμές» άλλων. Εκείνων των οποίων τον προθάλαμο επισκέφθηκαν ή σχεδίαζαν να επισκεφθούν. Με σκοπιμότητα και δεύτερες σκέψεις, που καμία απολύτως σχέση δεν είχαν ή έχουν με όλο αυτό το «θεσμικό» του πράγματος που τώρα αφειδώς διατυμπανίζουν καθήμενοι στις ίδιες ακριβώς καρέκλες που αναπαύονταν μακαρίως και αυτάρεσκα και την προηγούμενη εβδομάδα…

Όχι δεν τους πιστεύω, όπως δεν πιστεύω και την σάρκα εκ της σαρκός τους: Τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο, άλλοτε παρεπιδημούντα του Ραδιομεγάρου ελέω ονόματος, αλλά όχι μόνο. Το αξιοποίησε δεόντως το παλληκάρι, υπουργός έγινε, με κείμενα και υπογραφές άλλων, όμως. Κείμενα ενός επιφανούς πρώην συνεργάτη του Παπανδρέου, του Μόσιαλου και, τις υπογραφές, των επικριτών του που σήμερα δηλώνουν αιφνιδιασμένοι. Όλων εκείνων που συνηγόρησαν στο κλείσιμο της υποτίθεται «δημόσιας» τηλεόρασης που οι ίδιοι κατακρεούργησαν επί χρόνια κι εν συνεχεία συναίνεσαν στο κλείσιμό της με κάθε τρόπο. Με κάθε μέσον και χωρίς αιδώ.

Φοβάμαι πως αυτό που ζούμε, όμως, δεν είναι η ουσία. Κι ας χύθηκε «αίμα». Επί του παρόντος και για λίγες ακόμη ώρες σχετίζεται με το περιτύλιγμα… Διότι αυτοί που σήμερα προτρέπουν σε ανένδοτο είναι αυτοί που εκουσίως, με απόλυτη συνείδηση, βάζουν με τις πράξεις τους την ταφόπλακα σ’ ολόκληρο το σινάφι. Και δεν το κάνουν από συνείδηση. Για ψηφοθηρία το κάνουν. Για άρτον και θεάματα, που δεν αρκούν για να πληρώσεις το ρεύμα, το χαράτσι και το γάλα. Εγώ ξέρω πως είναι. Εκείνοι μέχρι τώρα υποψιάζονται… Προς γνώση και συμμόρφωση λοιπόν.

Τα σιδερωμένα του και δρόμο…

2013-06-08T14:16:00.001+03:00

Του Ανδρέα Καρακώστα

Χίλιοι μύριοι… Οθωμανοί έσπευσαν να σχολιάσουν, μπογιατίζοντας τις διαπιστώσεις τους με τα πιο μελανά χρώματα, τις «λάθος» εκτιμήσεις των think tank του ΔΝΤ και των ευρωπαίων υποστηρικτών του, με μια και μόνη εξαίρεση: Τον πρωθυπουργό της χώρας που κάθιδρος πασχίζει να διορθώσει κατά την οπτική του, τα λάθη που άλλοι έκαναν κι εκείνος κληρονόμησε!

Κατ’ αρχάς, αν είναι να κουράζεται το παλληκάρι, ok, ας τα παρατήσει. Κι ας το κάνει μια ώρα αρχύτερα μιας και ούτως ή άλλως ο κόπος των προσπαθειών του το μόνο που έχει αποδώσει είναι το να ρίξει περισσότερο κρασί στον μύλο του Αλέξη Τσίπρα και των Χρυσαυγητών.

Ως μη χείρον ψηφίστηκε. Ως εκδοχή, του λιγότερο κακού. Έπαιζε κατ’ ουσίαν χωρίς αντίπαλο και του έλαχε ο κλήρος, απλώς διότι αυτοί που ο ίδιος και οι συν αυτώ αντιλαμβάνονται ως ακροατήριό τους, ήταν (και φοβάμαι παραμένουν) ζαλισμένοι. Αποκαμωμένοι, όχι μόνο από το ΔΝΤ και τους ευρωπαίους εταίρους, τους οποίους και ποτέ δεν ψήφισαν, ποτέ δεν ρωτήθηκαν αν είναι διατεθειμένοι ν’ ανεχθούν και πάει λέγοντας…

Την ίδια ώρα που ο κ.Σαμαράς και οι φιλότιμες προσπάθειές του επιτρέπουν στον ίδιο και το επιτελείο του, το επικοινωνιακό φυσικά, να ομιλεί για ψήγματα ανάπτυξης και επιλογές που υπαινίσσονται προσδοκία, ο κόσμος ολάκερος βοά ότι τα έχουν κάνει μπάχαλο. Δεν προλαβαίνουμε να διαβάζουμε τα σιχτίρια του ενός μετά τον άλλον, ξένων αξιωματούχων. Αδυνατούμε πλέον να δούμε ποιος θα πρωτοπρολάβει να πετάξει το μπαλάκι στον άλλο. Τόσοι πολλοί Πόντιοι Πιλάτοι, έτσι στα ξαφνικά και μαζί τόσο, μα τόσο λίγοι. Προκλητικοί και λίγοι, να σηκώνουν στομφωδώς το φρύδι αξιώνοντας λήθη και άφεση αμαρτιών, με την μπούρδα που θα εκστομίσουν!

Δεν λέει κανείς ότι φταίει ο Σαμαράς, για όσα προηγήθηκαν. Έχει όμως την κεντρική, την κύρια ευθύνη, για όσα μας συμβαίνουν. Δεν μπορεί να τυρβάζει περί άλλων όταν η πατάτα είναι εδώ και μας έχει καταπλακώσει. Και δεν του είπε κανένας να πιάσει στασίδι στα τηλεπαράθυρα και να καταγγέλλει. Να πάρει τα σιδερωμένα του και το πρώτο αεροπλάνο για όπου τον φωτίσει ο Θεός. Να μιλήσει. Να διαπραγματευτεί. Ν’ ακουστεί.

Το οφείλει στους αδικοχαμένους. Στους καταθλιπτικούς. Στους άνεργους. Τους κατεστραμμένους, αυτής της χώρας. Στα εκατομμύρια των πολιτών της, τα πειραματόζωα των οποίων τυπικά ηγείται και εκουσίως ή ακουσίως κατευθύνει προδιαγράφοντας το αύριο των ίδιων και σίγουρα, των παιδιών τους…

Η συγκλονιστική επιστολή του Hλία Μαμαλάκη: "Αύριο στις 17:00 αυτοκτονώ"...

2013-06-07T22:24:00.002+03:00

Μια επιστολή- κατάθεση ψυχής, έγραψε ο Ηλίας Μαμαλάκης στην προσωπική του σελίδα στο Facebook. Ο δημοφιλής τηλεοπτικός μάγειρας δε φοβάται να πει αλήθειες.
Το παρακάτω γράμμα ξεδιπλώνει την προσωπικότητά του η οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την τηλεοπτική του παρουσία.

Διαβάστε την επιστολή του:
«Καμιά φορά νομίζω ότι ζω από λάθος. Νιώθω μια απέραντη κούραση που μαζεύεται στη βάση του μυαλού μου και στις ωμοπλάτες μου. Ίσως να έχω βουλωμένες καρωτίδες. Λίγο πιο ήρεμος σκέπτομαι ότι, μάλλον, με κούρασε το πολύ κυνήγι. Σε όλη μου τη ζωή ...κάτι κυνηγούσα, μια φρουτόκρεμα, μια αγκαλιά, μια μικρή αναγνώριση, μια γυναίκα, την τύχη, ένα πτυχίο, μια εξασφάλιση, το αναπάντεχο, το αδύνατο, ένα γλυκοφάγωτο καρότο που έτρεχε μπροστά μου με την ίδια ταχύτητα με μένα και που είναι της ράτσας «ΕΥΤΥΧΙΑ».

Αδύνατον να την πιάσει κανείς. Ζητάω κάτι, το αποκτώ και αυτόματα θέλω κάτι άλλο. Στιγμιαία υπόθεση η ευτυχία. «Στιγμή» την είπα πριν χρόνια σαν γύριζα στις κουζίνες και στα μονοπάτια του χρόνου.

Δεν γίνεται, όμως, να στρογγυλοκαθίσεις και να περιμένεις το απρόσμενο, το αναπάντεχο ή, ακόμα χειρότερα, το τέλος.

Μελαγχολώ θανάσιμα σε στιγμές που μάλλον θα έπρεπε να χαίρομαι. Όπως τώρα που έχω μπροστά μου ένα ηλιόλουστο πάρκο, χαμογελαστές σερβιτόρες φίλες μου θα έλεγα, δυο πιάτα νόστιμο φαγητό. Αλλά, κυρίως, έχω ευρώπουλα να πληρώσω τον λογαριασμό και το ταξί της επιστροφής...

Νυστάζω.
Πριν δυο-τρεις μήνες ένιωσα μεγάλη χαρά όταν έσπασε η αντίστασή μου στο facebook και έφτιαξα και εγώ μια καταραμένη σελίδα. Αλλά μου πέρασε και αυτή η χαρά. Είδα την ωμή πραγματικότητα της κοινωνίας μας. Δεν είναι τυχαίο που οι ανακοινώσεις μπαίνουν πάνω σε έναν τοίχο. Όλοι σκοντάφτουν επάνω του. Όταν μαθαίνουν ότι είναι τοίχος, μαθαίνουν και να τον αποφεύγουν.

Τέτοιο ατομικό παιχνίδι και εσωστρέφεια δεν έχω ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου. Όλοι γράφουν πράγματα για να δείξουν πόσο σπουδαίοι είναι. Σπάνια τα διαβάζει κάποιος. Όλοι θέλουν να βγάζουν τις δικές τους ανακοινώσεις για να τις διαβάζουν οι άλλοι. Σπάνια υπάρχει ένα τρέμουλο ομαδικό για κάτι που αφορά την κοινωνία.

- Εγώ είμαι πολύ όμορφος
- Εγώ έγραψα το καλύτερο βιβλίο
- Εγώ μαγείρεψα τα καλύτερα φασολάκια
- Εγώ ήπια το καλύτερο ουίσκι
- Εγώ πήγα στο ακριβό εστιατόριο
Και, τέλος, όλοι μαζί πάμε στο διάολο.
Τα like από υποχρέωση δίνουν κανένα πότε-πότε, για να πάρουν και αυτοί με τη σειρά τους.

Δίνω-παίρνω, είναι και αυτό ένα κοινωνικό μάθημα. Σκεπτόμουνα να κάνω ένα πείραμα. Να ανεβάσω στον τοίχο, τον μαντρότοιχό μου, μια μικρή ανακοίνωση.

«Αύριο το απόγευμα στις 17.00 αυτοκτονώ», και δίπλα -συμβολικά- μια κρεμάλα. Κανένας δεν θα ανησυχήσει. Έτσι, λοιπόν, μου ήρθε να σβήσω τη σελίδα μου μια και καλή από το FB.

Ντρέπομαι, όμως, τους λίγους, πραγματικούς φίλους μου, που έγιναν και virtual μέσα στο FB. Ακόμα το σκέπτομαι. Θα δω τι θα κάνω.
Πάντως, μην εκπλαγείτε και, κυρίως, μη με ψάξετε γιατί δεν υπάρχω ως «Ηλίας Μαμαλάκης», αλλά σαν «Άγγελος του θανάτου».

Με κούρασαν οι ψευτοφιλίες, με κούρασαν οι προβολές ταλέντων, οι ομορφιές, οι φιγούρες και οι πιρουέτες. Θέλω απλότητα, νόστιμες μπουκιές, πληθωρικά κρασιά, παγωμένα μπυρόνια, ανέμελες παρέες και κρυφό λογαριασμό στην τράπεζα να μπαινοβγαίνω χωρίς να με βλέπει κανείς. Και να είναι βαρβάτος ο λογαριασμός, 2-3 μιλιούνια, όχι φραγκοδίφραγκα, πενηνταράκια.

Ζητάω πολλά;

Απλώς γουστάρω την ελεύθερη, πλούσια και χαρούμενη ζωή».

http://www.newsbomb.gr

Πολύς, όχι όμως ανέξοδος, καυγάς για το τίποτα…

2013-06-05T14:31:00.001+03:00

Του Ανδρέα Καρακώστα

Άδοξα και με κάθε βεβαιότητα μετρήσιμου κόστους αποτελέσματα θα έχει το γαϊτανάκι των δηλώσεων και των αντιδηλώσεων, μυστικών και προφανών επιλογών, τόσο της κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένων του συνόλου των κομμάτων που την στηρίζουν, όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που δείχνει να βιάζεται, αλήθεια για ποιόν λόγο…

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα όλοι οι προαναφερόμενοι διαψεύδουν μετά βδελυγμίας τα σενάρια που οι ίδιοι διαρρέουν στον Τύπο! Ποια είναι αυτά; Ότι οι ενδοκυβερνητικές κόντρες θα καταλήξουν σε πρόωρες κάλπες, ίσως και στην διενέργεια τριπλών εκλογών, τοποθετώντας χρονικά το όλο σενάριo κοντά στις ευρωεκλογές. Γιατί το κάνουν; Γιατί εν ολίγοις και χωρίς περιστροφές διαρρέουν σενάρια που οι ίδιοι λίγο μετά ψιθυριστά διαψεύδουν; Για τον απλό και απλοϊκό μαζί λόγο, ότι δεν έμαθαν, δεν διδάχθηκαν, δεν θέλουν να μάθουν και να διδαχθούν, απ’ όσα δραματικά προηγήθηκαν, συμβαίνουν και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν, όχι τόσο στους ίδιους, κυρίως σ’ όλους εκείνους που θεωρούν ακροατήριό τους…

Ο «καυγάς» που εκτυλίσσεται το τελευταίο διάστημα με την κυβέρνηση, αλλά και την αξιωματική –κυρίως- αντιπολίτευση, αφορά και σχετίζεται αποκλειστικά με τα «κουκιά». Τις ψήφους, τις δημοφιλίες, την αναγνωρησιμότητα. Όχι και σε καμία περίπτωση με την ουσία.

Ο κ.Κουβέλης αγωνιά για την μακροημέρευση του κόμματός του και για τον κίνδυνο να του καταλογίσει το «αριστερό» ή «κεντροαριστερό» του ακροατήριο ότι σύρεται πίσω από τον ακόμη δημοφιλή ή με εμφανή σημάδια ανοχής από την κοινωνία Αντώνη Σαμαρά, όπως και ο Ευάγγελος Βενιζέλος που άρχισε ν’ αντιλαμβάνεται ότι έγινε αρχηγός ενός κόμματος που μεταφορικώς και ουσιαστικώς δεν υφίσταται… Όχι πως Κουβέλης και Βενιζέλος βρίσκονται απέναντι από τον Σαμαρά. Κάθε άλλο! Απλώς αξιοποιούν τις τελευταίες μετρήσεις που τον εμφανίζουν –τηρουμένων των αναλογιών- ενισχυμένο και αποφάσισαν να μειώσουν τα ποσοστά δημοφιλίας του Τσίπρα. Του… αποδυναμωμένου για την ακρίβεια Τσίπρα που δεν καταφέρνει να πείσει το σημαντικό ποσοστό του εκλογικού σώματος για την επάρκειά του. Το σώμα εκείνο των ψηφοφόρων, που δίνει την εντολή να κυβερνηθεί ο τόπος…

Περί αυτού πρόκειται. Γι’ αυτό και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ (και σημειωτέον: όχι των συνιστωσών) κλιμακώνει την αντιπαράθεσή του, γι’ αυτό και ο Σαμαράς αφήνει Κουβέλη και Βενιζέλο να παριστάνουν εκ του ασφαλούς τους αντάρτες που στήριξαν και στηρίζουν όλες ανεξαιρέτως τις μνημονιακές επιλογές που ο ίδιος δεν θα μπορούσε σε αντίθετη περίπτωση…
Όπερ μεθερμηνευόμενον σημαίνει, πολύ κακό για το τίποτα: Μέχρι να καταλαγιάσει ο πόλεμος που υποβόσκει με τους εκδότες, πιστεύουν τα think tanks των κομμάτων ότι με ανάλογες πρακτικές αξιοποιούν τον χρόνο προς όφελός τους. Ξεχνούν όμως μια λιλιπούτια για τους ίδιους παράμετρο: Την χώρα και τους πολίτες της. Εκείνους στους οποίους απευθύνονται, τους οποίους εξευτέλισαν διεθνώς και τώρα καλούνται να πληρώσουν τις ολιγωρίες ή τις λοβιτούρες των ίδιων.

Ποιος νοιάζεται όμως…

Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ ρίχνουν νερό στον μύλο της Χρυσής Αυγής…

2013-05-20T17:10:00.001+03:00

Του Ανδρέα Καρακώστα

Δεν ξέρω εάν οι επιλογές της τρικομματικής κυβέρνησης φλερτάρουν ή ανέχονται την Χρυσή Αυγή, όπως δεν είμαι πεπεισμένος ότι η ρητορική του ομογενοποιημένου κόμματος (πλέον) της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έχει δίκιο να διαμαρτύρεται πολλές φορές την ημέρα για κάτι τέτοιο… Το βέβαιο, φοβάμαι, είναι ότι αμφότεροι, και εκείνοι που ανήκουν στην συμπολίτευση, αλλά και εκείνοι που σήμερα τους αντιπολιτεύονται, ρίχνουν νερό στον μύλο της Χρυσής Αυγής. Αντί να την εκθέτουν, την νομιμοποιούν προσπαθώντας να εκθέσουν με τον τρόπο που το κάνουν σήμερα τον πολιτικό τους αντίπαλο. Θέτουν υπό σοβαρή αμφισβήτηση ακόμη περισσότερο το υφιστάμενο πολιτικό σκηνικό, που ας μην ξεχνούν πως είναι ποικιλοτρόπως και παντοιοτρόπως ευάλωτο.

Ας μην ξεχνούν επίσης ότι οι κύριοι αυτοί, (οι αμόλυντοι… υπερέλληνες), βρίσκονται εκεί που βρίσκονται με την ψήφο μερίδας του εκλογικού σώματος που δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι παρακολούθησε την επιχειρηματολογία, την αμετροέπεια, την συνθηματολογία, την πρακτική και την αισθητική τους… Γι’ αυτό ας μην κάνουν ελέω άγρας ψήφων οτιδήποτε για να τους νομιμοποιήσουν στην συνείδηση του εκλογικού σώματος που παρακολουθεί (δικαιολογημένα ζαλισμένο) τις εξελίξεις της τελευταίας περιόδου.

Πλιατσικολόγοι και λίγοι, ανίκανοι και με επιλογές που επιτρέπουν πολλές αναγνώσεις, αλλά εν πάση περιπτώσει τμήμα μιας ομάδας που δεν συνυπέγραψε, αλλά συνθηκολόγησε και ανέχθηκε. Αρκεί η παραδοχή; Φυσικά και δεν αρκεί, αλλά είναι σημαντικό να προηγηθεί μπροστά στον καθρέπτη, προτού μιλήσουμε για προσδοκία ή ενδείξεις της. Γιατί και οι δυο αυτές λέξεις έμειναν σκόπιμα κλεισμένες στο ντουλάπι κι ας λένε, όπως τόσα και τόσα, πιστοί στον καιροσκοπισμό τους.

Γιατί εκτός των άλλων, θα συνεχίσουν να μένουν, η χώρα παρά τα πολλά καλά στοιχεία της θα συνεχίσει να θάβεται εκπροσωπούμενη απ’ ό,τι πιο απεχθές θα μπορούσε να φανταστεί ακόμη και τώρα ο νους και, αφού όλα αυτά συμβούν, ανώριμοι και λίγοι θα ψάχνουμε πομποδώς για τις αιτίες!

Φύκια για μεταξωτές κορδέλες...

2013-04-22T12:28:00.000+03:00

του Ανδρέα Καρακώστα

Παιγνίδια εντυπώσεων και φύκια για μεταξωτές κορδέλες εκ μέρους του πολιτικού προσωπικού μιας χώρας που συνεχίζει να βαυκαλίζεται και ν’ αυτομαστιγώνεται για τα επουσιώδη, έρμαιο επιλογών ανθρώπων που δεν μοιάζουν αφού δεν είναι διατεθειμένοι να γράψουν ιστορία, κοπτώμενοι λιγουλάκι παραπάνω με την μακροημέρευση του λαού τους…

Ο Κουβέλης για μια βδομάδα στις Βρυξέλλες για να κάνει ένας Θεός ξέρει τι, ο Τσίπρας στην Πορτογαλία για συμπαράσταση και συμπαράταξη λαέ, ο Βενιζέλος τον χαβά του και ο Σαμαράς να κόβει ροδοπέταλα αντιλαμβανόμενος ότι ο ανασχηματισμός που προετοιμάζει πιεζόμενος δεν του βγαίνει ούτε σε επίπεδο ουσίας, ούτε πολύ περισσότερο σ’ εκείνο των εντυπώσεων.

Πρεμούρα τώρα τα προβλεπόμενα του πολυνομοσχεδίου «σκούπα» και το πώς αυτό μπορεί να περάσει στα γρήγορα από την Βουλή με τις μικρότερες δυνατές απώλειες. Κι όλα αυτά μετά από μια επέτειο που στιγμάτισε αν όχι μια ιστορική εφημερίδα, την εκδοτική και συντακτική ομάδα της, έναν σαστισμένο λαό που υπερφορολογείται για πλάκα άνευ λόγου και ιδιαίτερης σημασίας, αφού αστεία τ’ αποτελέσματα, απολύτως ανίκανα να διαμορφώσουν οτιδήποτε που θα μπορούσε να υπαινιχθεί ότι πιάσαμε τον πάτο, πολλώ δε μάλλον προσδοκία…

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα λίγο πριν το Άγιο Πάσχα με τους εκπροσώπους ενός Θεού επί γης να χαλάνε έτσι για πλάκα 3,7 εκατομμύρια ευρώ για την δημιουργία ιστοσελίδας που θα υποστηρίζεται από το ΕΣΠΑ και θα υποστηρίζει τον Εθελοντισμό…

Τελικά έχουμε αναμφιβόλως πολύ πλάκα, ηγέτες της πλάκας, αφού κι εμείς της πλάκας κι αναλώσιμοι σαν junk food από αλογίσιο και πάντως μη πιστοποιημένο κρέας.
Καλή εβδομάδα σε όλους… και εις άλλα με υγεία!

Όταν το «μαύρο» χρήμα επενδύεται σε γερμανικά ομόλογα, σε βρετανικά ακίνητα, σε ολλανδικές μετοχές ή τοποθετείται στην Ελβετία και το Λουξεμβούργο κανείς δεν νοιάζεται

2013-03-21T16:44:00.004+02:00

του Αντώνη Καρακούση

Ηθικό - οικονομισμός. Αυτό είναι το νέο γερμανικό δόγμα, το δόγμα Μέρκελ - Σόιμπλε που έρχεται να ξεπλύνει τις ντροπές της κρίσης του χρεοκοπημένου νεοφιλελεύθερου μοντέλου που διέλυσε όλες τις οικονομίες της προηγμένης Δύσης.

Οι παραγωγοί της φούσκας, οι εμπνευστές της δομημένης μόχλευσης και της γιγάντωσης των χρηματοπιστωτικών εργαλείων παγκοσμίως κατασκευάζουν τώρα ένα νέο εσωτερικό εχθρό προκειμένου να διασωθούν οι ίδιοι, αλλά το μόνο που θα κάνουν είναι να διαλύσουν την ευρωζώνη.

Αντιμετωπίζουν την Κύπρο ως εστία του μέγιστου κακού,την εγκαλούν για τα «μαύρα» λεφτά των ρώσων ολιγαρχών, για το παρκάρισμα και το ξέπλυμα του παράνομου διεθνούς χρήματος που δήθεν δεν θέλουν, αλλά κάνουν ότι είναι δυνατόν για να μεταφερθεί στις χώρες τους.

Ανακάλυψαν αίφνης ότι η Κύπρος έχει υπερμεγέθη πιστωτικό τομέα, ότι υποδέχεται «μαύρα» λεφτά, ότι είναι διεθνές πλυντήριο και γι' αυτό πρέπει να σβήσει από το χάρτη, να χάσει τις Τράπεζές της και να μείνει μόνο με τις παραλίες, όπως χαρακτηριστικά είπε ο υπουργός Οικονομικών της Σουηδίας.

Με τη διαφορά ότι κανείς έως τώρα, γερμανός, βρετανός, γάλλος, ολλανδός, αυστριακός ή σουηδός δεν διερωτήθηκε για την προέλευση των χρημάτων που επενδύονται από ξένους σε ακίνητα, ομόλογα, μετοχές και άλλα περιουσιακά στοιχεία στο Βερολίνο, στο Λονδίνο, στο Άμστερνταμ, στη Στοκχόλμη, στο Παρίσι ή στη Βιέννη.

Κάθε χρόνο από την Κύπρο, πέρα από τα «παρκαρισμένα» λεφτά, μεταστάθμευαν άλλα 12 - 15 δισ. ευρώ για να επενδυθούν στις ηθικές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Αλήθεια θα εφαρμοσθεί το ίδιο νεοηθικό οικονομικό δόγμα στο Λουξεμβούργο και στη Μάλτα,θα συμπεριφερθούν με τον ίδιο σκληρό τρόπο στην συγγενή Ελβετία, στην εθνική τους Τράπεζα Deutche Bank που διατηρεί συναλλαγές με φορολογικούς παραδείσους των νησιών Κέιμαν και άλλων εξωτικών νήσων;

Είναι για γέλια δυστυχώς το εφεύρημα των Μέρκελ και Σόιμπλε, θα οδηγήσει σε καταστρατηγήσεις της κίνησης κεφαλαίων, θα διαμορφώσει εστίες σύγκρουσης στην Ευρώπη και κάποια στιγμή θα προκαλέσει την έγερση κάποιας μεγάλης χώρας και τότε θα σημάνει το τέλος της ευρωζώνης.

Αυτή δυστυχώς είναι φορά των πραγμάτων. Εγκληματούν διπλά οι γερμανοί ηγέτες και οι υποτακτικοί τους στις Βρυξέλλες σε βάρος των αδύναμων λαών και σε βάρος της Ευρώπης και χωρίς αμφιβολία ο ηθικό - οικονομισμός τους θα αναδείξει τέρατα, οικονομικά και πολιτικά. Είναι απλώς θέμα χρόνου...

πηγή: http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=503776

Άρχισαν τα όργανα για Σαμαρά - Κάν'το όπως η Κύπρος, του λένε βουλευτές...

2013-03-20T15:02:00.000+02:00

Το "όχι" της Κύπρου στα σχέδια του Βερολίνου και της Τρόικα, φαίνεται ότι θα προκαλέσει πολύ μεγαλύτερους πονοκεφάλους στην τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά, απ' ότι αρχικά αναμένετο, αφού ώρα με την ώρα φαίνεται ότι θα βρεθεί αντιμέτωπη με κύμα αντιδράσεων φύλα προσκείμενων στην ίδια βουλευτών, που δεν κρύβουν πως η συνέχιση της πολιτικής λιτότητας και η πιστή εφαρμογή όσων η Τρόικα αξιώνει, έχει φέρει την κατάσταση της χώρας στο απροχώρητο και τους ίδιους σε... σκέψεις για τις επόμενες κινήσεις τους...

«Οι πολιτικές εξελίξεις στην Κύπρο εξόχως αποκαλυπτικές για την επιβαλλόμενη πολιτική της Γερμανίας και το μέλλον της Ευρώπης αναδεικνύουν συγχρόνως, την τεράστια ευθύνη της τρικομματικής συγκυβέρνησης της χώρας μας, η οποία δέχθηκε αδιαμαρτύρητα την ακραία και αδιέξοδη μνημονιακή πολιτική, οδηγώντας την ελληνική κοινωνία στον όλεθρο¨τονίζουν μεταξύ άλλων σε κοινή τους δήλωση οι Πάρις Μουτσινάς και Οδυσσέας Βουδούρης, με αφορμή το χθεσινό «όχι» της Κυπριακής Βουλής. Επιτέλους, είναι η κατάλληλη συγκυρία οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας, με αφορμή και την ομολογία της τρόικας για την αποτυχημένη συνταγή των μνημονίων, να απαιτήσουν μια άλλη πολιτική με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας, αποκρούοντας τη μονόπλευρη εξυπηρέτηση των δανειστών κι αυτών που επωφελούνται ανεμπόδιστα από την παραοικονομία», προσθέτουν οι δύο βουλευτές.

Αναλυτικά η δήλωση:

«Η Κύπρος καταρρίπτει το ψευτοδίλημμα: μνημόνιο ή χρεωκοπία

Οι πολιτικές εξελίξεις στην Κύπρο εξόχως αποκαλυπτικές για την επιβαλλόμενη πολιτική της Γερμανίας και το μέλλον της Ευρώπης αναδεικνύουν συγχρόνως και την τεράστια ευθύνη της τρικομματικής συγκυβέρνησης της χώρας μας, η οποία δέχθηκε αδιαμαρτύρητα την ακραία και αδιέξοδη μνημονιακή πολιτική, οδηγώντας την ελληνική κοινωνία στον όλεθρο.

Επιτέλους, είναι η κατάλληλη συγκυρία οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας, με αφορμή και την ομολογία της τρόικας για την αποτυχημένη συνταγή των μνημονίων, να απαιτήσουν μια άλλη πολιτική με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας, αποκρούοντας τη μονόπλευρη εξυπηρέτηση των δανειστών κι αυτών που επωφελούνται ανεμπόδιστα από την παραοικονομία.

Ο Ελληνικός λαός οφείλει να ξεπεράσει δισταγμούς κι αναστολές και να διεκδικήσει τη ζωή και το μέλλον των παιδιών μας. Εμείς δεν είμαστε διατεθειμένοι να δεχθούμε την παρακμιακή πολιτική της κυβέρνησης. Αντίθετα, ασπαζόμαστε τις ελπίδες των πολιτών, που αντιλαμβάνονται τα αδιέξοδα αυτής της πολιτικής και θέλουν να αγωνιστούν για την ανατροπή της. Θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε την πεμπτουσία της πολιτικής για να γίνει πραγματικότητα στην Ελλάδα η αριστερή προοπτική, η δημοκρατική και πατριωτική διέξοδος από την κρίση.

Λαμπρό είναι το παράδειγμα της Κύπρου, όπου η πρόθεση και μόνο της πλειοψηφίας της βουλής να καταψηφίσει την ληστρική μνημονιακή πολιτική ανάγκασε αρχικά το Eurogroup να αναμορφώσει τις αποφάσεις του, ενώ η τελική καταψήφιση –παρά το ανεπανόρθωτο πλήγμα που υπέστη η Κύπρος από την τρόικα- δεν οδήγησε σε χρεοκοπία, καταρρίπτοντας το ψευτοδίλημμα που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στην Ελλάδα και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες: μνημόνιο ή χρεοκοπία. Η ανάγκη συσπείρωσης των δυο λαών για την ανατροπή αυτής της πολιτικής είναι όσο ποτέ αναγκαία».

Κύπρος: Το παρασκήνιο για τ’ ασημικά – Τι προσπαθούν να επιτύχουν Βερολίνο, Μόσχα, Ουάσιγκτον και Αθήνα!

2013-03-20T11:26:00.002+02:00

Του Ανδρέα Καρακώστα

Ο Γιάννης φοβάται το... θεριό και το θεριό τον Γιάννη! Περί αυτού πρόκειται... Από την μια η Γερμανία προσπαθεί παντoιοτρόπως να “λιώσει” την Κύπρο στην προσπάθειά της να πείσει ότι ο μόνος ασφαλής αποταμιευτικός προορισμός είναι οι Τράπεζές της και από την άλλη, οι ενέργειές της προκαλούν τα έντονα αντανακλαστικά της Ουάσιγκτον η οποία βλέπει πεδίον δόξης λαμπρόν για την Μόσχα, που μέσω της βοήθειας προς την Λευκωσία θα επιτύχει σημαντικά οφέλη στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της...

Η Κύπρος με το ένα πόδι εκτός Ευρώ, φέρεται να εξετάζει την πρόταση της Εκκλησίας για την δημιουργία ομολόγου που θα υποστηρίξει με την δέσμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας και, την παροχή εγγυήσεων προς την Μόσχα ότι θα έχει σημαντικά οφέλη από το Φυσικό Αέριο που φιλοξενεί στα υποθαλάσσια σπλάχνα της.

Την ίδια ώρα η Αθήνα εγκλωβισμένη σε ό,τι μέχρι σήμερα έχει ακολουθήσει, επιχειρεί έναν ιδιαιτέρως παρακινδυνευμένο ακροβατικό ελιγμό. Από την μια προσπαθεί να δείξει πως συμπαρίσταται στην Λευκωσία και, από την άλλη να συνεχίσει να στηρίζει τις μέχρι σήμερα επιλογές της, που της επιτρέπουν… εμβαλωματική κυβερνητική ειρήνη. Και αυτό διότι αντιλαμβάνεται πως στην περίπτωση που η Κύπρος βγει ενδυναμωμένη από την χθεσινή επιλογή της, τότε η ίδια και οι αποφάσεις της περιορίζουν στο ελάχιστο την πιθανότητα να συνεχίσουν να υφίστανται...

Οι εξελίξεις ραγδαίες, οι διαρροές διαδέχονται η μια την άλλη με σκοπό όχι την διασαφήνιση όσων πίσω από τις κλειστές πόρτες συμβαίνουν, αλλά το μεγαλύτερο δυνατό όφελος.

Είναι χαρακτηριστικό το παιγνίδι των συστημικών τραπεζών στην Ελλάδα με το αίτημα απορρόφησης υποκαταστημάτων Κυπριακών Τραπεζών με το μοντέλο που ακολουθήθηκε με την Αγροτική, αίτημα το οποίο μέχρι πριν λίγες ώρες επισήμως και κατηγορηματικώς η Λευκωσία απέρριψε.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο στενός συνεργάτης του Προέδρου Πούτιν, Αλεξέι Μίλερ, επιστρέφει σήμερα στη χώρα μας, την ίδια ώρα που η εταιρία του (Gazprom) επισήμως διατείνεται ότι δεν προτίθεται να εμπλακεί στο εγχείρημα διάσωσης της Κύπρου και των Τραπεζών της. Οι New York Times όμως, φαίνεται ότι διαφορετικά αντιλαμβάνονται τα πράγματα… Βλέπουν ευθεία εμπλοκή της Ρωσικής εταιρίας.

Όπως είναι γνωστό, ο μεγάλος παράγοντας της ρώσικης οικονομίας ήταν εδώ και την προηγούμενη εβδομάδα και συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, με αντικείμενο την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ - ΔΕΣΦΑ. Φαίνεται όμως ότι η τωρινή του παρουσία ενδέχεται να έχει και ευρύτερους στόχους που να συνδυάζονται με την επιβεβαίωση από τους NY Times των πληροφοριών ότι η Gazprom προτίθεται να παίξει ρόλο σε ένα εναλλακτικό σχέδιο διάσωσης της Κύπρου, αν και η ίδια η εταιρεία είχε προ ημερών διαψεύσει αγορά κυπριακού χρέους με αντάλλαγμα την άδεια εξόρυξης φυσικού αερίου στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου», όπως είχε μεταδώσει το πρακτορείο Πράιμ...

Financial Times: Τι ακριβώς έγινε στο κρίσιμο Εurogroup για την Κύπρο - Τι είπαν Ευρωπαίοι και Κύπριοι

2013-03-20T10:03:00.000+02:00

Ο ανταποκριτής των «Financial Times» στις Βρυξέλλες Πίτερ Σπίγκελ επικεντρώνεται στο ιστολόγιό του στην αποποίηση της ευθύνης για την απόφαση φορολόγησης όλων των καταθετών στην Κύπρο από όλους τους παράγοντες του κρίσιμου Eurogroup. Αναφέρει ότι σε ανάλογες δηλώσεις έχουν προβεί οι κ.κ. Σόιμπλε, Ασμουσεν και Μοσκοβισί.

Ο συντάκτης επιχειρεί λοιπόν με νέα έρευνα να παρουσιάσει την εικόνα του τι διημείφθη στις Βρυξέλλες τα ξημερώματα του Σαββάτου.

Η πρώτη που έθεσε θέμα για τους μικρότερους καταθέτες ήταν η Κομισιόν, αλλά αξιωματούχος φίλα προσκείμενος στην Κύπρο διευκρινίζει ότι η πρόταση ήρθε από τον Ολι Ρεν ως προσπάθεια συμβιβασμού λόγω των σκληρών γερμανικών απαιτήσεων για εξοικονόμηση 7 δισεκατομμυρίων ευρώ από την κυπριακή κυβέρνηση. Ο επίτροπος Ρεν φέρεται να πρότεινε φόρο 3% για καταθέσεις έως 100.000 ευρώ, 5% έως το μισό εκατομμύριο και 7% για τις ακόμα μεγαλύτερες καταθέσεις.

Η πρόταση έγινε για αποτροπή του φόρου ύψους 40% στις καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ και πιθανώς πρόσθετων επιβαρύνσεων που ήθελε το ΔΝΤ με τη στήριξη της Γερμανίας και άλλων χωρών. Η Κομισιόν φοβόταν την έμμεση ζημιά και για τους μικροκαταθέτες καθώς η μεγάλη επιβάρυνση των μεγαλοκαταθετών θα προκαλούσε τη φυγή τους και την κατάπτωση των κυπριακών τραπεζών.

Νωρίτερα, στο Euro Working Group ο επικεφαλής Τόμας Βίζερ και ο Γιεργκ Ασμουσεν της ΕΚΤ είχαν αμφισβητήσει την ορθότητα εξαίρεσης των μικροκαταθετών από ενδεχόμενο φόρο. Ο μόνος που φέρεται να υποστήριξε με θέρμη την εξαίρεση των μικροκαταθετών ήταν ο Γάλλος αντιπρόσωπος.

Οταν η πρόταση Ρεν έπεσε στο τραπέζι ο πρόεδρος Αναστασιάδης δεν ενθουσιάστηκε, αλλά αποφάσισε να συναινέσει για τους ίδιους λόγους με τον επίτροπο Οικονομικών Υποθέσεων. «Από τη στιγμή που ήταν η μοναδική εναλλακτική πρόταση στην πλήρη συμμετοχή των μεγαλοκαταθετών στη διάσωση, συμφώνησαν επίσης η ΕΚΤ, αρκετές χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία, καθώς και ο επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ», δηλώνει άτομο με ανάμιξη στις διαβουλεύσεις. Αν και το σχέδιο δεν συγκέντρωνε και τα 7 δισ. ευρώ που αναζητούνταν, η Κομισιόν ήλπιζε πως ΔΝΤ και Γερμανία θα συμφωνούσαν.

Ωστόσο, σε συνάντηση των Ρεν και Αναστασιάδη με τους Σόιμπλε, Μοσκοβισί, Ασμουσεν, Ντάισελμπλουμ και Λαγκάρντ, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών δεν συμφώνησε. Υποστήριζε την πρόταση της επιβάρυνσης των μεγαλοκαταθετών με 40%, έχοντας τη στήριξη Φινλανδίας και Σλοβακίας.

Μία δεύτερη ενδιάμεση πρόταση από τον επικεφαλής του Eurogroup τοποθετούσε το φόρο για τους μικρότερους καταθέτες στο 7,5% και για τους μεγαλύτερους στο 12,5%. Ενώ ο Μιχάλης Σαρρής ήταν ανοιχτός στην πρόταση αυτή, ο κ. Αναστασιάδης αρνήθηκε, φεύγοντας από την αίθουσα. Πείστηκε να παραμείνει στη συνεδρίαση μετά την προειδοποίηση από τον κ. Ασμουσεν περί διακοπής της χρηματοδότησης της Λαϊκής από την ΕΚΤ.

Στο σημείο αυτό τα πράγματα «θολώνουν» κάπως. Ο κ. Ασμουσεν, παρά τα όσα ειπώθηκαν αργότερα, ήταν υπέρ της εξαίρεσης των μικροκαταθετών. Η σύγχυση αναφορικά με τη στάση του αποδίδεται πιθανώς στη θέση του επικεφαλής της ΕΚΤ στη Λευκωσία υπέρ της κυπριακής άποψης ότι ο ανώτερος φορολογικός συντελεστής για τις καταθέσεις δεν έπρεπε να ξεπερνά το 10%. Πάντως οι πηγές της εφημερίδας τονίζουν ότι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε σε αυτό το σημείο ήταν αδιάφορος, αφήνοντας την τελική απόφαση στην κυπριακή πλευρά.

«Πολλαπλές πηγές επιμένουν πως ήταν ο Αναστασιάδης που ήθελε να διατηρήσει τον ανώτερο συντελεστή κάτω από το 10%», σημειώνεται, με την επισήμανση ότι ο ισχυρισμός αυτός ενισχύεται από την αντίσταση του Κύπριου προέδρου στην αύξηση του φόρου πάνω από 9,9% στις διαπραγματεύσεις αυτών των ημερών στη Λευκωσία. Ανθρωπος που συνομίλησε με τον κ. Αναστασιάδη εκείνη τη νύχτα δηλώνει ότι ο πρόεδρος ήταν με «άγριο» τρόπο ενάντια σε ένα φόρο πάνω από 10%, «όπως είναι ακόμα».

Ο πρόεδρος, με τη στήριξη του Ολι Ρεν, σημείωνε ότι ένας υψηλότερος φόρος θα σήμαινε μαζική φυγή κεφαλαίων. Διατυπώθηκε επίσης η ανησυχία ότι θα υπήρχαν νομικά προβλήματα σε περίπτωση υψηλότερου φόρου, καθώς θα μπορούσε να εκληφθεί ως bail-in αντί για φόρο. Οι προσδοκίες του Ολι Ρεν για ένα μικρότερο φόρο στις καταθέσεις κάτω από 100.000 ευρώ διαψεύστηκαν λόγω της επιμονής ΔΝΤ και Γερμανίας. Με το ποσό που αναζητούσαν από τις καταθέσεις να έχει προσδιοριστεί στα 5,8 δισ. ευρώ και τον υψηλό συντελεστή στο 9,9%, ο φόρος του 6,75% προέκυψε μετά από απλή αριθμητική πράξη.

πηγή: http://www.iefimerida.gr

Κύπρος: Πολλές οι εκδοχές, μια η αλήθεια…

2013-03-19T11:16:00.001+02:00

Του Ανδρέα Καρακώστα

Πολλές οι εκδοχές, δικαιολογημένες οι αντιδράσεις και η αγανάκτηση, αλλά μία και μόνη η αλήθεια, όσων τις τελευταίες ώρες διακυβεύονται στην Κύπρο. Και τι είναι αυτό; Ότι το Βερολίνο αποφάσισε να κλιμακώσει την πολεμική του διαμηνύοντας σε κάθε κατεύθυνση ότι το μόνο ασφαλές καταφύγιο καταθέσεων είναι οι Γερμανικές Τράπεζες. Εκείνες που υπολογίζουν να βγάλουν τουλάχιστον 15 δις ευρώ επιπλέον από την υφιστάμενη κρίση μέχρι το 2023.

Τώρα σε ό,τι αφορά στην Λευκωσία και στον Αναστασιάδη, αν η στάση που τήρησε δεν είναι εκ του πονηρού, τότε είναι σαφές ότι έπεσε στον λάκκο που του επιφύλαξαν Μέρκελ και Σόιμπλε, κυριολεκτικά σαν μαθητούδι… Έπεσε στην παγίδα, προσπαθώντας να πείσει τους εξεγερμένους Κύπριους ότι δεν ήταν δική του η απόφαση για το hair cut των μικρότερων των 100.000 ευρώ καταθέσεων, διαψεύστηκε δις από την Γερμανία και τον σκληρό πυρήνα της ζώνης του Ευρώ και το αποτέλεσμα ήταν να εξοργίσει τους πάντες, συμπεριλαμβανομένων φυσικά και των Ρώσων, στους οποίους ο Σόιμπλε διεμήνυσε ότι τέλος το φθηνό ξέπλυμα, μισοκλείνοντάς τους το μάτι…

Ποιος θα πληρώσει το τίμημα των ακροβατικών χειρισμών τους; Η πρώτη ανάγνωση θέλει τους Κύπριους. Η αμέσως επόμενη, όλο τον ευρωπαϊκό Νότο, ο οποίος δεν μπορεί πλέον να προσδοκά επιστροφή καταθέσεων που διέφυγαν στο εξωτερικό διότι απλούστατα κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος πως ό,τι συνέβη στην Κύπρο δεν θα συμβεί αύριο στη χώρα μας, στην Ιταλία, στην Ισπανία ή και στην Γαλλία…

Η ανταπόκριση από τις Βρυξέλλες που αποδεικνύει πως την ευθύνη της απόφασης είχε αποκλειστικά η Λευκωσία...

2013-03-19T09:42:00.002+02:00

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές του Συμβουλίου, η κυπριακή κυβέρνηση δέχθηκε ορυμαγδό πιέσεων από τους ομολόγους της στην ευρωζώνη για να τροποποιήσει τα ποσοστά φορολόγησης των καταθέσεων που αποφασίστηκαν στην συνεδρίαση της 16ης Μαρτίου.

Οι 16 του ευρώ πίεσαν αφόρητα τον κ. Σαρρή εξηγώντας του τις καταστροφικές συνέπειες της απόφασης, που αποδίδουν στην κυπριακή πλευρά. Πηγές κοντά στις συνομιλίες μίλησαν στο Real.gr για ανταλλαγή βαριών κατηγοριών τόσο για την ουσία της επιμονής της κυπριακής κυβέρνησης να μην επιθυμεί την υψηλότερη φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου, όσο και για τις κυπριακές δηλώσεις σε σχέση με το ποιού ιδέα ήταν το κούρεμα.

Η ίδια πηγή αναφέρει ότι Κεντροευρωπαίος υπουργός που κυριολεκτικά είχε βγει από τα ρούχα του σε κάποια φάση εκστόμισε τη φράση «μα καλά, τόσους πλούσιους φίλους έχετε;». Η ευρωζώνη επιθυμεί να δει την κυπριακή κυβέρνηση να σέβεται το όριο των 100.000 ευρώ και να βρίσκει τα 5,85 δισ. φορολογώντας το μεγάλο κεφάλαιο. Ο κ. Σαρρής φέρεται να εξήγησε στους 16 ότι το σχέδιο ως έχει δεν περνάει και παρέθεσε μια σειρά από κοινωνικές αντιδράσεις. Οι υπουργοί της Γερμανίας, του Βελγίου, της Αυστρίας, της Φινλανδίας και του Λουξεμβούργου αντέδρασαν έντονα και του απάντησαν ότι «το μπαλάκι είναι στο δικό του γήπεδο» και πως «ξέρει πολύ καλά τι πρέπει να γίνει». Ο Βέλγος υπουργός ήταν ιδιαίτερα ανήσυχος όταν νωρίτερα επικοινώνησε με συνεργάτες του και προσπάθησε να αναλύσει την επίπτωση της απόφασης σε άλλες χώρες με εύθραυστη τραπεζική πίστη.

Οι 16 ομόλογοι του κ. Σαρρή, αποφάσισαν ωστόσο να τηρήσουν τα προσχήματα και να εκδώσουν ένα ήπιο ανακοινωθέν, όπου διακριτικά εξηγούν το τι πρέπει να γίνει. Αναμένουν μια προοδευτικότερη κλίμακα και μια όσο το δυνατόν δικαιότερη κατανομή για τις μικρές αποταμιεύσεις.
Οι Βρυξέλλες, το Βερολίνο και η Φρανκφούρτη δεν χάνουν ευκαιρία να διευκρινίσουν ότι η επιλογή των ποσοστών ανήκει στη Λευκωσία και έγινε με γνώμονα την μελλοντική ελκυστικότητα της Κύπρου ως χρηματοπιστωτικό κέντρο. Αυτό ήταν και το αντικείμενο ατέλειωτων παρασκηνιακών ενημερώσεων.
Στις Βρυξέλλες λένε ότι η Κύπρος έχει «τελειώσει» ως χρηματοπιστωτικό κέντρο και αυτή είναι η ομόφωνη απόφαση των 17 της ευρωζώνης. Η απόφαση αυτή περιγράφεται σε δύο επίσημα κείμενα: τις χειμερινές οικονομικές προβλέψεις της Κομισιόν για την Κύπρο και το ανακοινωθέν του Εurogroup της 16ης Μαρτίου. Η Κομισιόν, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ εκτιμούν ότι το μέγεθος του τραπεζικού τομέα στο νησί είναι δυσανάλογο με την οικονομία και αποτελεί πόλο έκνομων συναλλαγών. Συνιστούν λοιπόν στην Κύπρο, ανεξαρτήτως μνημονίου πως θα πρέπει να στραφεί σε άλλους τομείς της οικονομίας για να αντισταθμίσει τις απώλειες από το «ξεκούρδισμα» του τραπεζικού κλάδου. Ήδη από το καλοκαίρι του 2012, όσοι βρίσκονταν κοντά στις διαπραγματεύσεις με την τότε κυπριακή κυβέρνηση γνώριζαν πάρα πολύ καλά ότι ο τραπεζικός τομέας θα συρρικνωνόταν, όποιο κι αν ήταν το ύψος του τελικού δανείου. Τότε η επίσημη δικαιολογία για την καθυστέρηση στη λήψη απόφασης για την Κύπρο ήταν πως το Εurogroup περίμενε το αποτέλεσμα του ελέγχου της PIMCO για τις κεφαλαιακές απαιτήσεις του τραπεζικού κλάδου. Το αποτέλεσμα δεν δόθηκε ποτέ στη δημοσιότητα, οι πάντες όμως παραδέχονται παρασκηνιακά, τόσο στις Βρυξέλλες, όσο και στην Φρανκφούρτη ότι μιλούσαμε για ένα ποσό της τάξης των 17 δισ. - όσο και το κυπριακό ΑΕΠ. Για μια σειρά από λόγους 17 δισ. δεν μπορεί κανείς να δανείσει στην Κύπρο. Ο πρώτος ότι η Κύπρος δεν θα μπορέσει να τα αποπληρώσει ποτέ - θα έπρεπε να παράγει πρωτογενή πλεονάσματα 10 μονάδων του ΑΕΠ της για 10 χρόνια, πράγμα αδύνατο. Θα έπρεπε να μειώσει στο μισό την απασχόληση στο δημόσιο τομέα της και να αυξήσει τη φορολογία σε τέτοιο βαθμό που το εγχείρημα θα ήταν 4 φορές πιο υφεσιακό από το ελληνικό.
Το δημόσιο χρέος δε θα ήταν ποτέ βιώσιμο, ούτε και με κούρεμα ομολόγων. Λογιστικά η Κύπρος θα έπρεπε να κηρύξει default σε όλο της το δημόσιο χρέος μέχρι εκείνη τη στιγμή - άρα θα έχαναν ξανά οι τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία, οι μικροαποταμιευτές και η ευρωζώνη θα επαναλάμβανε το ελληνικό λάθος. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι στις κυπριακές τράπεζες εγνωσμένα στοιβάζονταν κεφάλαια Ρώσων ολιγαρχών, Γερμανών φοροφυγάδων και κέρδη από έκνομες δραστηριότητες. Μια απόφαση για τη διάσωση αυτών των κεφαλαίων σε αυτές τις τράπεζες με κοινοτικά κεφάλαια δεν θα περνούσε ποτέ από το Γερμανικό κοινοβούλιο. Γι΄ αυτό είχαν προειδοποιήσει ξεκάθαρα οι Γερμανοί Σοσιαλιστές.
Βεβαίως μέσα στα ποσά των καταθέσεων υπάρχουν και 400 εκατομμύρια των ασφαλιστικών ταμείων. Το κούρεμά τους θα μπορούσε να ξεπεραστεί αν οι αρχές και οι εταίροι περίμεναν το αποτέλεσμα των ελέγχων της ανεξάρτητης εταιρίας για το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος. Αν μη τι άλλο, 6 δισ. θα μπορούσαν να βρεθούν και να δεσμευθούν από εκεί...

πηγή: http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=218582&catID=11

Μείζον πολιτικό και ηθικό ζήτημα οι ακροβασίες Αναστασιάδη

2013-03-18T23:43:00.001+02:00

Του Ανδρέα Καρακώστα

Μείζον πολιτικό και ηθικό ζήτημα για τον νεοεκλεγμένο Κύπριο Πρόεδρο Αναστασιάδη και τον ευάλωτο σε επιθέσεις υπουργό Οικονομικών του, προκύπτει από τις αποφάσεις που ελήφθησαν λίγη ώρα πριν στο Eurogroup. Το μήνυμά τους σαφές και ανατρεπτικό: Προτρέποντας την Λευκωσία να μην φορολογήσει καταθέσεις που δεν φθάνουν μέχρι του ποσού των 100 χιλ. ευρώ, προδίδουν ομοφώνως και κατηγορηματικά ότι η Κυπριακή πολιτική ηγεσία ούτε λίγο, ούτε πολύ έλεγε ψέματα προς αποφυγή δυσμενέστερων εξελίξεων εντός Κυπριακής Δημοκρατίας, κατηγορώντας τον έτσι κι αλλιώς αντιπαθή στην ελληνική κοινωνία Σόιμπλε, όταν η ίδια ήταν εκείνη που κρατούσα το μαχαίρι και το καρπούζι και όχι οι ευρωπαίοι δανειστές...

Η πολιτική τρικλοποδιά Αναστασιάδη εξελίχθηκε σε φάρσα ολικής που μόνο τα συμφέροντα των Γερμανικών Τραπεζών εξυπηρετεί αφού η υιοθέτηση της εκδοχής που η Λευκωσία προέβαλε, ενίσχυε τον φόβο και τους ισχυρισμούς εκείνων που έλεγαν ότι αφού οι "27" αποφάσισαν να σπάσουν τα ταμπού βάζοντας χέρι στους μικροκαταθέτες, τίποτα δεν αποκλείει πως αυτό μπορεί να συμβεί και σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του ευρωπαϊκού νότου, που σήμερα (συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας) προσδοκά την επιστροφή των καταθέσεων που με πλάγιους ή μη τρόπους διέφυγαν στο εξωτερικό.

Υπ' αυτή την έννοια ίσως είναι λανθασμένη η απόφαση Μεϊμαράκη, να μην αποδεχθεί το αίτημα Τσίπρα για μια εφ' όλης της ύλης συζήτηση στη Βουλή επί του θέματος, μέσω της οποίας η Αθήνα θα διαχώριζε την θέση της και θα είχε την μοναδική ευκαιρία να στείλει σαφή μηνύματα τόσο προς τους εταίρους της, όσο και προς την Μόσχα...

Είναι που έπαιρνες τυρόπιτα χωρίς απόδειξη ηλίθιε!

2013-03-18T19:59:00.003+02:00

Τρία χρόνια έχουν περάσει απ’ την στιγμή που η χώρα μας έφτασε την αγκαλιά του ΔΝΤ. Κι ενώ ξένοι ηγέτες με κίνδυνο την ίδια τους την πολιτική οντότητα κάνουν ότι μπορούν για να μας βοηθήσουν τι με μνημόνια, τι με μεσοπρόθεσμα, τι με επιτρόπους εντός των τειχών της Ελλαδίτσας μεγαλώνει το τέρας του λαϊκισμού, της άνευ επιχειρημάτων αντιπαράθεσης, της ακραίας αντιμνημονιακής ρητορικής. Φυσικά όλα αυτά έχουν και τον χορηγό τους. Η αριστερά συνεπικουρούμενη με κάθε λογής συνδικαλιστή, χίπη, ρέμπελο, καταληψία, άθεο προσπαθεί συνεχώς να τορπιλίσει την εθνική προσπάθεια.

Η χώρα μας δεν χρεοκόπησε ούτε λόγω μνημονίου, ούτε λόγω σκανδάλων. Δεν χρεοκόπησε γιατί κάποιοι πολιτικοί πουλήθηκαν, γιατί κάποια συμφέροντα θέλουν μικρά μεροκάματα. Αυτά όλα μπορούν να λέγονται από καφενόβιους αργόσχολους αριστερούς. Όμως δεν είναι αλήθεια. Η χρεοκοπία ήρθε την στιγμή που ο κάθε λαϊκιστής έπαψε να κοιτάει το δικό του φταίξιμο, την δικιά του ευθύνη κι άρχισε να κρίνει με θράσος αλλά και αναίδεια τους εκλεγμένους άρχοντες, τους επιτυχημένους επιχειρηματίες, τα παλικάρια των σωμάτων ασφαλείας.

Έτσι μέσα σε μια παρανοϊκή ατμόσφαιρα η αναρχοαριστερή προπαγάνδα έμαθε τους πολίτες να μην νιώθουν ένοχοι που τρώνε την τυρόπιτα χωρίς να πάρουν απόδειξη αλλά να κοιτάνε δίπλα εκεί που ο πολιτικός κλέβει μερικά δισεκατομμύρια. Λες και δεν είναι και τα 2 εγκλήματα ίδιας σημασίας. Ή μάλλον όχι ίδιας. Το να είσαι πολιτικός και να κλέψεις μπορώ να το καταλάβω. Άνθρωπος είσαι. Λύγισες. Είδες τους άλλους να έχουν γιοτ και ζήλεψες. Είδες τους διάφορους αναρχικούς να έχουν Βίλλες (Αμαλίας) και είπες γιατί όχι κι εγώ. Το να μην παίρνεις απόδειξη όμως και παρόλα αυτά να μασάς την τυρόπιτα αμέριμνος χωρίς ίχνος μεταμέλειας, χωρίς καν ένοχη συνείδηση είναι κάτι αποτρόπαιο. Συγνώμη αλλά εγώ δεν μπορώ να το δικαιολογήσω.

Εσύ απλέ πολίτη έμαθες να χαζολογείς την ώρα που εργάζεσαι ληστεύοντας ουσιαστικά τον εργοδότη που σου δίνει ψωμί να φας. Εσύ έμαθες να χλευάζεις την Ορθοδοξία. Εσύ έμαθες να μπαίνεις στα λεγόμενα social media και να κρίνεις εκλεγμένους άρχοντες. Αλήθεια δεν θα ήταν πιο παραγωγικό αντί να χαλάς τον χρόνο σου για να ασκείς κριτική στην κυβέρνηση να εργάζεσαι αφιλοκερδώς σε κάποια επιχείρηση που έχει προβλήματα; Μα τι λέω; Τότε δεν θα ήσουν επαναστάτης ε;

πηγή: http://dakosmovement.wordpress.com/

Η Χριστίνα Κοραή στα σοκάκια της Μυκόνου παρέα με τον Μισέλ και τον Θόδωρο ξετυλίγουν την άγνωστη ζωή του Εθνάρχη

2013-03-08T10:17:00.000+02:00

της Χριστίνας Κοραή

Όχι. Χθες ο Μισέλ δεν ήταν εκεί για να ακούσει τον Αλέξη Τσίπρα να δοξάζει τον θείο του Εθνάρχη Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Επειδή για όλους εμάς ο Μισέλ πέρα και πάνω από πολιτικός παραμένει ένα σύμβολο καλής (οννεδίτικης) ζωής ταυτισμένος με λακόστ, τίμπερλαντ, ράγκλερ στη Κηφισίας και εκλογικούς πανηγυρισμούς κάτω από τα ιστορικά γραφεία της Ρηγίλης, κρατάμε από εκείνον τις επικές του στιγμές. Μία από αυτές φρόντισε να σμιλεύσει με το συγγραφικό της ταλέντο η δημοσιογράφος Χριστίνα Κοραή.

Αρκετά χρόνια πριν η τυχερή Χριστίνα ταξιδεύει στη Μύκονο του Καραμανλή με ξεναγούς τον Μιχάλη Λιάπη και τον Θόδωρο Χαριτόπουλο.

Ξεκίνησε σαν ένα ταξίδι στη Μύκονο των Καραμανλήδων, αλλά πήρε και λίγο άρωμα Παρισιού, εκεί όπου έζησε 11,5 χρόνια ο πολιτικός ηγέτης που σφράγισε τη νεότερη ιστορία της Ελλάδας. Όπου κι αν βρισκόταν -στην παραλία του Ορνού, στο προεδρικό μέγαρο ή στην οδό Μονμορασί- ένα στοιχείο της προσωπικότητάς του τον συνόδευε: ήταν «προγραμματισμένος» σε όλα του. Ακόμη και ένα νευρικό φτάρνισμα που τον βασάνισε κάποτε στο Παρίσι, την ίδια ώρα τον έπιανε! Η τότε σύζυγός του Αμαλία κοίταζε το δείκτη του ρολογιού να πλησιάζει έξι το απόγευμα και έλεγε στο Θόδωρο του προέδρου: «Άκου, τώρα θα φταρνιστεί». Και φταρνιζόταν...

Πολύτιμος οδηγός σ' αυτό το συναρπαστικό ταξίδι των μαρτυριών που φωτίζουν πτυχές της άγνωστης ανθρώπινης και πολιτικής πλευράς του Κωνσταντίνου Καραμανλή είναι ένα πρόσωπο-κλειδί: ο Θόδωρος Χαριτόπουλος, γνωστός στο πανελλήνιον ως ο «Θόδωρος του Καραμανλή», που μας αποκαλύπτεται, σε μια από τις σπάνιες μαρτυρίες του.

Τον συνάντησα ένα απόγευμα στη Μύκονο. Το νησί έκρυβε κι άλλες εκπλήξεις. Όπως ότι η μητέρα του σημερινού προέδρου της Ν.Δ., Αλίκη Καραμανλή, που είναι Μυκονιάτισσα, έχει κληρονομήσει μαζί με άλλους συγγενείς της το μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα στο Μαράθι.

«Άγκυρα» έχει ρίξει στη Μύκονο και ο άλλος ανεψιός του προέδρου. Αγάπησε το νησί από τις διακοπές του με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και έχτισε εκεί σπίτι, στην περιοχή Κούνδουρος, μακριά από την πόλη.

«Η Μύκονος των Καραμανλήδων δεν έχει καμία σχέση με τις γνωστές κοσμικότητες» λέει. «Ο πρόεδρος δεν κατέβαινε σχεδόν ποτέ στα πολυσύχναστα σοκάκια της πόλης. Ο Κώστας και η Νατάσα προτιμούν διακοπές σε πιο ήσυχα νησιά. Προσωπικά προτιμώ τις αποδράσεις με το φουσκωτό μου σε ερημικές παραλίες γύρω από τη Μύκονο».

Καθόμαστε στο «τραπέζι του προέδρου», όπως ακόμα και σήμερα το ξέρουν οι θαμώνες, στην ταβέρνα «Pigal» του Ηλία Χαριτόπουλου, αδελφού του Θόδωρου, στην παραλία του Ορνού. Ο Μιχάλης Λιάπης λέει ότι ο όρος «ο άνθρωπος του προέδρου» είναι ο πλέον ακριβής όταν μιλάμε για το Θόδωρο. «Ηταν κοντά του όχι μόνο στις καλές στιγμές, αλλά και στις δύσκολες, όπως στο Παρίσι, όπου ο πρόεδρος ήταν μόνος. Εγώ έτυχε να μείνω μαζί του την περίοδο '72-'74 που ήμουν φοιτητής. Αλλά ο άνθρωπος με τον οποίο συζητούσε από το πρωί μέχρι το βράδυ ήταν ο Θόδωρος. Αυτή η σχέση συνεχίστηκε και μετά. Ο πρόεδρος ρωτούσε το Θόδωρο για πολλά πράγματα. Ήθελε να ακούει τη γνώμη ενός ανθρώπου του λαού. Και τον εμπιστευόταν απόλυτα. Ο Θόδωρος ήταν ο μόνος ο οποίος ήξερε τα πάντα για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ποιους έβλεπε, ποιους δεν έβλεπε, τι σκεφτόταν. Και πάντα είχε κλειστό το στόμα του. Δεν του έπαιρνε κανείς κουβέντα. Μεγάλη υπόθεση η εχεμύθειά του».

«'Ενα ιστορικό βιβλίο που δεν έχει γραφτεί ακόμη είστε» λέω στο Θόδωρο. «Εγώ δεν ξέρω τίποτα. Δεν άκουσα, δεν είδα» απαντάει. Κάποια στιγμή έρχεται κοντά μας η Πίγκα. Είναι η γυναίκα του. Και εκείνη δούλευε κοντά στον πρόεδρο, πριν καν γνωρίσει το Θόδωρο. Την πήρε μαζί του, μετά από ένα ταξίδι στη Ρόδο. Ήθελε μια κοπέλα να τον φροντίζει, κι ένας φίλος του του συνέστησε την οικογένεια της Πίγκας.

Με τον ίδιο τρόπο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, λίγο καιρό μετά, γνώρισε και το Θόδωρο Χαριτόπουλο. Ήταν γύρω στο '60. Είχε πάει στη Μύκονο και έμενε στο ξενοδοχείο «Λητώ». «Η μητέρα μου -ζει ακόμη, όπως και ο πατέρας μου- περιποιήθηκε τον πρόεδρο» διηγείται ο Θόδωρος. «Εκείνος ευχαριστήθηκε και της είπε: "Θέλω κάποιον να μαγειρεύει ωραία σαν κι εσένα". "Εγώ δεν μπορώ, θα σου στείλω όμως το γιο μου" του είπε, καθώς εγώ από μικρός είχα ασχοληθεί με τη μαγειρική γιατί μου άρεσε. Ημουν 20 χρονών τότε, υπηρετούσα ναύτης. Με αναζήτησε ο Καραμανλής και με πήρε κοντά του, όπου και έμεινα μέχρι το τέλος».

Η «ιστορική αλήθεια» είναι ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής άρχισε να κάνει διακοπές στη Μύκονο εξαιτίας του Θόδωρου. «Στην Αθήνα, η οικογένειά του έμενε στα 10 χιλιόμετρα, αλλά εκείνος ήταν συνεχώς με τον πρόεδρο, μέρα και νύχτα» λέει ο Μιχάλης Λιάπης. «Δεν τον άφηνε να κάνει ρούπι. Ούτε όμως και ο Θόδωρος ήθελε να φεύγει τα βράδια». «Μα αφού ο πρόεδρος δεν είχε άλλον δικό του άνθρωπο κοντά» παρεμβαίνει ο Θόδωρος.

-Αισθανόταν ανασφάλεια;

«Όχι. Απλώς, τις προσωπικές του ώρες, που ήθελε να κάνει κάτι, δεν αισθανόταν άνετα με τα κορίτσια που είχαμε. Ήθελε εμένα».

«Το καλοκαίρι ήταν ευνόητο ο Θόδωρος να θέλει να περάσει κάποιες μέρες με την οικογένειά του” συνεχίζει ο Μιχάλης Λιάπης. «Ο πρόεδρος το καταλάβαινε και άλλαξε τον τόπο των διακοπών του. Επίσης, εμείς οι συγγενείς του και οι φίλοι του που τον συντροφεύαμε στις διακοπές του περνάγαμε καλά. Σε όλους μας άρεσε η Μύκονος. Ετσι, ο πρόεδρος ήταν κι αυτός ευχαριστημένος. Είχε και τον Ηλία, τον αδελφό του Θόδωρου, που του ετοίμαζε φρέσκο ψάρι, και αισθανόταν σαν στο σπίτι του».

Από το καλοκαίρι του '86 -μετά από μια εγχείρηση χολής που έκανε ξαφνικά ενώ βρισκόταν σε διακοπές στο Ρευματονήσι των Γουλανδρήδων- άρχισε να έρχεται ανελλιπώς στη Μύκονο και να μένει ένα μήνα, από αρχές Ιουλίου μέχρι αρχές Αυγούστου, θυμάται ο επί 11 χρόνια δήμρχος Χρήστος Βερώνης, 47 χρόνων, πολιτικός μηχανικός. Την πρώτη χρονιά έμεινε στο μικρό ξενοδοχείο του Θόδωρου, στο «Pigal», που βρίσκεται δίπλα στην ταβέρνα. Το δωμάτιό του ήταν μικρό και λιτό. Ένα κρεβάτι, ένα κομοδίνο, μια πολυθρόνα. Για να τηλεφωνεί, να διαβάζει τις εφημερίδες του και να κάνει συναντήσεις, χρησιμοποιούσε το μικρό σαλόνι που επικοινωνούσε με το δωμάτιο. Από το παράθυρό του όμως, η θέα στον όρμο του Ορνού ήταν μαγική.

Τα επόμενα χρόνια μετακόμισε στο σπίτι της Ειρήνης και του Θόδωρου Νικολαΐδη, που είναι οι ιδιοκτήτες της εφημερίδας το «Φως». Και αυτό βρίσκεται στην ίδια περιοχή του Ορνού, διακρίνεται καθαρά από το «Pigal».

Τα βράδια ο Καραμανλής έτρωγε με την παρέα του στην ταβέρνα του Ηλία Χαριτόπουλου. Την πρώτη χρονιά, ο σημερινός δήμαρχος, πολύ νεαρός τότε, με τους φίλους του ήθελαν να τον δουν από κοντά και να βγουν μια φωτογραφία μαζί του. «Πιάσαμε ένα μεγάλο τραπέζι κοντά στου προέδρου και περιμέναμε» θυμάται. «Γύρω στις 11.30 το βράδυ σηκώθηκε να φύγει. Ποιος θα του το έλεγε όμως; Κανένας δεν τολμούσε να πάρει την πρωτοβουλία, ούτε ο Θόδωρος. Τελικά μας έκανε το χατίρι ο Γιάννης Παλαιοκρασσάς και του μίλησε. Δέχθηκε και τον πλησιάσαμε. Εκεί που είχε σταθεί ήταν στενός ο χώρος και αρχίσαμε να σπρωχνόμαστε ποιος θα φτάσει δίπλα του. Ο Καραμανλής, με το ιδιότυπο χιούμορ που τον διέκρινε, μαζί και λίγο θυμωμένα, είπε: "Νομίζω ότι στο τέλος ο μόνος που δεν θα είναι μέσα στη φωτογραφία θα είμαι εγώ"».

-Ποιο ήταν το πρόγραμμα του προέδρου στις διακοπές; ρωτώ το Θόδωρο.

«Το πρόγραμμά του δεν άλλαζε ποτέ και με τίποτα. Ηταν σαν "κουρδισμένος". Να το πιστέψετε. Ηταν μετρημένες ακόμη και οι μπουκιές του. Αν του έβαζες 15 μπουκίτσες παστίτσιο, θα έτρωγε τις 14. Και μετά από ένα μήνα να του ξαναέβαζες παστίτσιο, πάλι 14 μπουκιές θα έτρωγε».

-Το πρωί τι ώρα ξυπνούσε;

«Πριν από τις εφτά. Επαιρνε το πρωινό του με τις εφημερίδες, έκλεινε τα ραντεβού του για το μεσημέρι και γύριζε στο δωμάτιό του».

-Πόσο χρόνο αφιέρωνε στο διάβασμα των εφημερίδων;

«Μπορεί και 2-3 ώρες, αν υπήρχαν σοβαρά θέματα ή έβρισκε άλλα πράγματα που τον ενδιέφεραν».

-Βιβλία έφερνε μαζί του από την Αθήνα στη Μύκονο;

Θόδωρος: «Πάντα. Κυρίως πολιτικά».

Μιχάλης Λ.: «Στο Παρίσι, μου είχε κάνει εντύπωση ότι είχε μελετήσει τους κλασικούς. Τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα, όλους τους ήξερε απέξω».

-Κρασί έπινε;

Θόδωρος: «Μόνο ουίσκι. Πάντα με το φαγητό του».

-Είχε κάποια ιδιορρυθμία πολύ χαρακτηριστική;

Μιχάλης Λ.: «Με τα ρούχα του. Ο Θόδωρος θα σου πει».

-Εσείς του ψωνίζατε;

Θόδωρος: «Όχι, μόνος του. Στο Παρίσι πήγαινε στα μαγαζιά και αγόραζε ό,τι του άρεσε. Εδώ ραβόταν στου Χρηστάκη. Είχαμε ένα ράφτη, τον Ησαΐα. Πολύ τον τυραννούσε. Μπορεί να έραβε και να ξήλωνε 30-40 φορές ένα σακάκι».

-Αλλαξε ποτέ το νούμερό του;

Μιχάλης Λ.: «Όχι. Κρατούσε ρούχα 20-30 χρόνια».

Θόδωρος: «Είχα στις ντουλάπες ρούχα του από το '60. Ήταν πάντα 74 κιλά με ύψος 1,81. Όταν έπαιρνε λίγο, από μόνος του έκανε μια δίαιτα. Μου έλεγε "θα μου φτιάξεις ένα τσάι". Ήταν λιτοδίαιτος».

-Τι του άρεσε να τρώει;

«Δεν ζητούσε τίποτα το ιδιαίτερο. Του άρεσε το ψάρι, καμιά πιτούλα, χόρτα πάντα».

-Γλυκά;

«Μια ζωή την έβγαλε με κομπόστα. Όταν έβγαινε έξω, μπορεί να έτρωγε λίγο γλυκό».

Μιχάλης Λ.: «Θυμάμαι ότι, όταν ήμασταν σε κάποιο εστιατόριο και κάποιος από την παρέα έτρωγε λίγο, του έλεγε: "Τη δίαιτα δεν την κάνεις έξω, την κάνεις στο σπίτι σου"».

Θόδωρος: «Αν όμως έπαιρνε κάποιος για δεύτερη φορά φαγητό, του έλεγε: "Εδώ ήρθες να χορτάσεις;". Εκείνος που την πλήρωνε πάντα ήταν ο καημένος ο Ιάσων Ρίζος. Μια φορά, εδώ στη Μύκονο, είχε στην τσέπη του καθαρισμένα σκόρδα. Τα έβγαζε ένα ένα και τα έτρωγε. "Τι κάνεις εκεί;" τον μάλωσε. "Εφαγες ένα, δύο... Δεν σου 'φταναν;"».

-Ακουγε;

Μιχάλης Λ.: «Στο σπίτι όχι, διότι ο πρόεδρος είχε πρόβλημα με τα αφτιά του. Άκουγε όμως στο αυτοκίνητο και συνήθως στη διαπασών».

-Από παλιά είχε το πρόβλημα με τ' αφτιά;

Θόδωρος: «Από πολύ παλιά. Το '50 έκανε μια εγχείρηση, αλλά αντί να πάει καλύτερα πήγε χειρότερα. Γι' αυτό και φορούσε πάντα το ακουστικό του».

-Με τις αρρώστιες πώς τα πήγαινε;

«Έλεγε "εμένα δεν με νοιάζει να πάθω τίποτα". Όταν όμως είχε κάποια, έστω μικρή, ενόχληση, ήθελε το γιατρό».

-Τηλεόραση έβλεπε;

Μιχάλης Λ.: «Α, ναι. Του άρεσαν πολύ τα καουμπόικα».

Θόδωρος: «Κάθε βράδυ έβλεπε όλα τα νέα και μετά του βάζαμε μια ταινία καουμπόικη μέχρι τη 01.00. Ο Τζον Γουέιν ήταν από τους αγαπημένους του».

Ο Μιχάλης Λιάπης και ο Θόδωρος αναπολούν στιγμές και πρόσωπα από τις μυκονιάτικες παρέες του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Καταρχήν ήταν οι αδελφοί του, ο Αχιλλέας με την οικογένειά του, που ερχόταν με το σκάφος του, ο Αλέκος και η Αλίκη και μερικές φορές και ο Γραμμένος. Αυτός που πάντα του έφτιαχνε τη διάθεση ήταν ο Τάκης Λαμπρίας. Φρόντιζε να χάνει στο τάβλι και να του λέει ανέκδοτα. Τα περισσότερα ήταν σόκιν. «Κύριε πρόεδρε, θα ήθελα να σας πω κι ένα σόκιν. Μπορώ;» του έλεγε. «Πες, πες» του απαντούσε κοφτά ο Καραμανλής.

Εναλλάσσονταν και ορισμένοι πολιτικοί φίλοι του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο Μιλτιάδης Εβερτ, ο Αναστάσης Παπαληγούρας, που ήταν ο εισηγητής της Ν.Δ. στο φάκελο της Κύπρου, ο Γιάννης Παλαιοκρασσάς. Επίσης ο Μιχάλης Βρανόπουλος, ο Σπύρος Μεταξάς. Φυσικά, οι οικογένειες του πρέσβη Πέτρου Μολυβιάτη και του Προκόπη Παυλόπουλου, με τους οποίους περνούσε πολλές ώρες συζητώντας. Σχεδόν πάντα τον ακολουθούσε και η γραμματέας του, Λένα Τριανταφύλλη. «Αν εγώ ήμουν στην άκρη του τραπεζιού με τον Χορν και συζητάγαμε, θυμάται ο Μ. Λιάπης, ο πρόεδρος ρωτούσε "Τι λέτε εσείς εκεί;". Ηθελε όλα να τα μάθει, να ελέγχει όλο το τραπέζι».

Τα πρωινά του στη Μύκονο έκανε κάποιες, λίγες, συναντήσεις. Τις περισσότερες ώρες όμως τις περνούσε μόνος στο δωμάτιό του.

-Απρόσκλητους δεχόταν; ρωτώ το Θόδωρο.

«Ποτέ».

-Ούτε το Μιχάλη Λιάπη, που ήταν ανεψιός του;

Θόδωρος: «Άλλο ο Μιχάλης. Κάποια πρόσωπα τα έβλεπε και χωρίς να τα καλέσει εκείνος. Αυτός ο κύκλος όμως ήταν πολύ στενός. Κανένας δεν τολμούσε να τον πλησιάσει αν δεν του έδινε το δικαίωμα εκείνος. Είχαν ένα δέος απέναντί του. Εβλεπα τους προέδρους και τους πρωθυπουργούς στις χώρες που επισκεπτόμασταν. Μεγάλο σεβασμό τού έδειχναν. Ιδιαίτερα στα τότε κομμουνιστικά μέρη».

Μιχάλης Λ.: «Είχε και προσωπικές σχέσεις ο πρόεδρος. Θυμάμαι τον Ζίβκοφ. Και βεβαίως με τον Ζισκάρ Ντ' Εστέν ήταν πολύ φίλοι. Του διέθεσε και το αεροπλάνο για να επιστρέψει στην Ελλάδα από το Παρίσι».

Εκείνη την ιστορική βραδιά του '74, ο Θόδωρος βρισκόταν στη Μύκονο. Είχε έρθει για λίγες ημέρες να δει την οικογένειά του. «Κάθισε ο Μιχάλης στο πόδι μου με τον πρόεδρο και γύρισε μαζί του με το αεροπλάνο» λέει. «Εφυγα με ένα κρις κραφτ για την Τήνο και από εκεί για τον Πειραιά. Ίσα ίσα πρόλαβα να φτάσω στη "Μεγάλη Βρεταννία" λίγο πριν από τον πρόεδρο. Στις έξι το πρωί, την ώρα που έλυνε τη γραβάτα του, με είδε μπροστά του και τρελάθηκε. Και τι δεν μου έλεγε... Ιστορικές στιγμές». Εκείνη τη νύχτα έκλεινε και ο κύκλος του Παρισιού. Η ζωή τους εκεί ήταν δύσκολη. «Είχαμε τη βαλίτσα πίσω από την πόρτα έτοιμη για να φύγουμε και μείναμε τελικά 11,5 χρόνια» λέει ο Θόδωρος.

-Τι χαρακτηριστικό στιγμιότυπο θυμάστε;

«Μια φορά είδα τον Ωνάση τυχαία και μου λέει: "Μπορώ να σας δώσω ένα ωραίο, μεγάλο διαμέρισμα στην Αβενί Φος, να σου στείλω και μια καινούρια Τζάγκουαρ να τη χρησιμοποιείτε". Μόλις το είπα στον πρόεδρο, μη σας περιγράψω τι άκουσα. "Και πώς τον συνάντησες;" και "Γιατί τον άκουσες;", χίλια δυο μου είπε. Μύγα δεν σήκωνε στο σπαθί του».

Επειδή η επέτειος της αποκατάστασης της δημοκρατίας συνέπιπτε πάντα με τις διακοπές του στη Μύκονο, όταν ήταν πρόεδρος πήγαινε με το ελικόπτερο στην Αθήνα για τη δεξίωση στους κήπους του προεδρικού μεγάρου και την επομένη επέστρεφε. Στις 24 Ιουλίου του '89 (δεν ήταν τότε πρόεδρος) τον θυμούνται να βλέπει σκεφτικός τηλεόραση στην ταβέρνα του Ηλία. Δυο τρεις γυναίκες μεγάλης ηλικίας, ανάμεσά τους και η μητέρα του δημάρχου, του πρόσφεραν ένα βασιλικό. Ο «σκληρός» Καραμανλής δάκρυσε.

Το 1990 πρότειναν στο Θόδωρο Χαριτόπουλο να κατεβεί υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στη Μύκονο. Μόλις το έμαθε ο πρόεδρος γκρίνιαξε. «Τι θες εσύ και μπερδεύεσαι μ' αυτά τα πράγματα; Εσύ είσαι με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας» του είπε. «Δεν μπορώ να κάνω πίσω, με βάλανε» επέμεινε ο Θόδωρος, που αγαπάει το νησί του (συνεχίζει να εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος). «Το έγραψε και η εφημερίδα, δεν είναι σωστό να κάνω πίσω» ήταν το επιχείρημά του. Τελικά ο Καραμανλής σταμάτησε να μουρμουράει.

-Όταν εκλεχτήκατε όμως, χάρηκε.

«Ναι, βέβαια. Αλλά ποτέ δεν με ρώτησε αν πηγαίνω στα δημοτικά συμβούλια. Εγώ όμως συμβούλιο παρά συμβούλιο έπρεπε να έρθω στη Μύκονο. Προσπαθούσα λοιπόν να βρω δικαιολογίες ότι θα λείψω για τη μια ή την άλλη δουλειά. Έπαιρνα το αεροπλάνο, έδινα παρών στο συμβούλιο και το ξανάπαιρνα για να γυρίσω πίσω. Μαραθώνιος. "Πού ήσουνα;" με ρωτούσε. "Είπες θα γυρίσεις στις 8.30 και πήγε 10 το βράδυ". Μου κρατούσε μούτρα δυο τρεις ημέρες μέχρι να του περάσει».

Το καλοκαίρι του '91 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, ανακηρύσσεται επίτιμος δημότης Μυκόνου. «Δεν θέλησε να έρθει στο δημαρχείο να παραλάβει τα εύσημα και πήγαμε εμείς στο σπίτι του Θόδωρου Νικολαΐδη να του τα παραδώσουμε» λέει ο δήμαρχος. «Καθώς ήμουν νέος, ο πρόεδρος φοβήθηκε μην τα χάσω και μου είπε: "Δήμαρχε, απλά τα θέλω". Έτσι όμως που σ' το έλεγε, σε άφηνε άφωνο και δεν ήξερες τι να πεις. Πάντως, όταν του είπα τα δυο λόγια που είχα ετοιμάσει, μου είπε: "Δεν είσαι μόνο καλός δήμαρχος, αλλά και ρήτορας". Είχε το δικό του τρόπο με τους ανθρώπους». Ζητώ να μου περιγράψουν με δυο λέξεις τον πρόεδρο.

Θόδωρος: «Ο πρόεδρος ήταν ένας άνθρωπος πολύ σκληρός με τον εαυτό του. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η κατάσταση στον τόπο».

Μιχάλης Λ.: «Η πιο δόκιμη λέξη που θα τον περιέγραφε είναι "αυστηρός"».

-Λένε ότι ήταν και αυταρχικός.

Μιχάλης Λ.: «Εγώ, εκτός από ανεψιός του, ήμουν και συνεργάτης του, διευθυντής του πολιτικού του γραφείου στην προεδρία της δημοκρατίας. Νομίζω ότι υπάρχει μια υπερβολή σ' αυτό που λέγεται για την αυταρχικότητά του. Παλιά, επί ΕΡΕ, ίσως να είχε κάποιες ακραίες συμπεριφορές. Μετά όμως έζησε στο Παρίσι, πήρε το ευρωπαϊκό στιλ, διάβασε πολύ, ηρέμησε αρκετά».

Θόδωρος: «Παλιά ήταν πιο αυστηρός. Ο τότε πρόεδρος της Βουλής, ο Τάκης Ροδόπουλος, και τι δεν άκουγε... Και από τον καλύτερο υπουργό είχε παράπονα».

-Οταν έπαιρνε τους υπουργούς του από το πορτοκαλί τηλέφωνο, τι τους έλεγε;

Θόδωρος: «Δεν χρησιμοποιούσε βαριές κουβέντες. Αλλά καμιά φορά σε κάποιους έβαζε τις φωνές».

Μιχάλης Λ.: «Ηταν όμως ακριβοδίκαιος ο πρόεδρος. Αυτό είναι το μεγαλείο του ηγέτη».

-Η ιστορία που έχω ακούσει είναι από τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ο Μιλτιάδης Εβερτ, νέος υπουργός του Καραμανλή τότε, είχε πεταχτεί για ένα Σαββατοκύριακο στη Μύκονο. Πρόσεχε να μη μαυρίσει, μην τυχόν και τον ρωτήσει ο πρωθυπουργός πού ήταν και δεν δούλευε.

Μιχάλης Λ. «Παρατηρήσεις, όντως, έκανε. Μπορεί να ρωτούσε επίμονα κάποιον συνεργάτη του "πού ήσουνα;", "τι έκανες;", "πώς είσαι ντυμένος;", "πώς τρως έτσι;". Δεν τη χάριζε σε κανέναν. Οπως ήταν άψογος σε όλα εκείνος, το ίδιο απαιτητικός ήταν και από τους άλλους. Στο βάθος όμως ο πρόεδρος ήταν ένας γλυκός άνθρωπος. Νοιαζόταν για τους ανθρώπους του, είχε στιγμές τρυφερότητας. Απλώς δεν έδειχνε πάντα τα συναισθήματά του».

-Το καλοκαίρι στη Μύκονο, μετά το χειμώνα που παραιτήθηκε από την προεδρία της δημοκρατίας, ήταν στενοχωρημένος που ο Παπανδρέου δεν τον πρότεινε για πρόεδρο;

Θόδωρος: «Το περίμενε. Πάντως, αν εγώ ποτέ τολμούσα να κάνω κάποιο αρνητικό σχόλιο για τον Παπανδρέου, έβρισκα τον μπελά μου. "Είναι ο πρωθυπουργός" μου έλεγε».

Μιχάλης Λ.: «Σεβόταν τους θεσμούς. Επίσης δεν του άρεσαν τα πολιτικά κουτσομπολιά. Μην έκανε κάποιος το λάθος να του πει "εκείνος έκανε αυτό ή το άλλο". Θύμωνε. Πολιτική κριτική άκουγε, χαρακτηρισμούς ποτέ. Ούτε καν από εμάς τους συγγενείς του και τους φίλους του».

-Η πολιτική τον απασχολούσε έντονα και στις διακοπές του στη Μύκονο;

«Οταν ήταν χαλαρός και κεφάτος, τον θυμάμαι που ερχόταν στην ταβέρνα του Ηλία και μας έλεγε: "Σήμερα δεν θα κάνουμε πολιτική συζήτηση". "Μπράβο, πρόεδρε" του λέγαμε κι αρχίζαμε τα ανέκδοτα. Σε λίγα λεπτά βαριότανε και ξεκινούσε ο ίδιος την πολιτική συζήτηση».

Ο δήμαρχος Μυκόνου μια φορά τον ρώτησε για το Σκοπιανό, που ήταν σε έξαρση τότε. «Μου είπε "ανοίξαμε ένα λάκκο και πέσαμε μέσα", χωρίς άλλες εξηγήσεις. Άλλη μια φορά είχε πει για το Κυπριακό ότι "άλλα συμφωνούσαμε μέσα κι άλλα έκαναν έξω", αναφερόμενος στις ηγεσίες της Κύπρου» (προφανώς εννοούσε το Μακάριο).

Ο σημερινός πρόεδρος της Ν.Δ., Κώστας Καραμανλής, πήγαινε παρέα στο θείο του, στη Μύκονο, τα πρώτα χρόνια, πριν εκλεγεί βουλευτής. Κάποια βράδια ο πρόεδρος καλούσε το δήμαρχο με μέλη του δημοτικού συμβουλίου της Μυκόνου. «Πριν καθίσουμε στο τραπέζι, μας δεχόταν σ' ένα σαλονάκι και μας ρωτούσε για το νησί, τι προβλήματα έχουμε, τι προχώρησε, τι όχι» λέει ο Χρήστος Βερώνης. «Σ' αυτές τις συναντήσεις είχε δίπλα του και τον Κώστα».

Μιχάλης Λ.: «Ο πατέρας του Κώστα, ο Αλέκος, ερχόταν στη Μύκονο πολλά χρόνια πριν τον πρόεδρο επειδή η Αλίκη είναι από δω. Περνούσε στο νησί ένα δυο μήνες κάθε καλοκαίρι. Ηταν πολύ αγαπητός, είχε αναπτύξει σχέσεις με αρκετούς Μυκονιάτες».

Θόδωρος: «Ο κ. Αλέκος ήταν ήσυχος άνθρωπος, τον αγαπούσε πολύ ο πρόεδρος. Και στο Παρίσι που ήμασταν, εκείνος ρύθμιζε τις υποθέσεις μας».

Πηγαίνω στην πλατεία Γομενιού της Μυκόνου, όπου βρίσκεται το σπίτι της Αλίκης Καραμανλή. Είναι κλειστό. Τα τελευταία χρόνια το ζευγάρι προτιμάει την άνεση του ξενοδοχείου «Λητώ». Ιδιοκτήτης είναι ο Μπάμπης Πανταζόπουλος, που έχει παντρευτεί εξαδέλφη της Αλίκης.

Η παλιά γειτόνισσά τους, κα Καλλιόπη Ξυδάκη, λέει τα καλύτερα λόγια. «Ηταν πολύ καλοί άνθρωποι, απλοί. Ο πατέρας του νοικάρη μου είχε πάθος με τη Ν.Δ. Μόλις έβλεπε να ανοίγει το σπίτι, έτρεχε. "Ηρθε ο Καραμανλής, πάμε να τον δούμε" φώναζε». Ο Μπάμπης Πανταζόπουλος μου λέει χαρακτηριστικά: «Τον Αλέκο Καραμανλή τον κάναμε σώγαμπρο στη Μύκονο, το αγάπησε πολύ το νησί».

-Πώς αντέδρασε ο πρόεδρος όταν έμαθε ότι ο ανεψιός του, ο Κώστας Καραμανλής, εξελέγη πρόεδρος της Ν.Δ.; ρωτώ το Θόδωρο.

«Χάρηκε πολύ. "Εχει μυαλό, θα πάει μπροστά" μου είπε».

-Μετά παρακολουθούσε τις κινήσεις του;

«Βέβαια. Τον καλούσε στην Πολιτεία και τα έλεγαν».

Όταν οι διακοπές πλησίαζαν στο τέλος τους, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συνήθιζε να κάνει ένα μεγάλο δείπνο στην ταβέρνα του ξενοδοχείου «Αφροδίτη», του Κυριάκου Καλαμαρά, στον Καλαφάτη. Καλούσε 10-15 Μυκονιάτες κι άλλους 50-60 Αθηναίους. «Δίπλα του καθόταν ο Αλέκος και η Αλίκη, απέναντι ο Αχιλλέας και μερικές φορές η Βάσω Παπανδρέου» θυμάται ο δήμαρχος. «Πάντα την καλούσε ο πρόεδρος όταν μάθαινε ότι βρίσκεται στο νησί. Οι τρεις μας, ο Αχιλλέας, η Βάσω κι εγώ, μιλούσαμε για τα έργα στη Μύκονο, ο πρόεδρος θύμωνε και μου έλεγε: "Δήμαρχε, σταμάτα". Στο τέλος της βραδιάς ο πατέρας του Κυριάκου, ο Γιώργος Καλαμαράς, τον αποχαιρετούσε σπάζοντας ένα πιάτο στο κεφάλι του».

Άραγε τον έπιανε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή η μελαγχολία του τέλους των διακοπών; Αναρωτιέμαι επίσης αν ένιωσε ποτέ την έλλειψη μιας δικής του οικογένειας. Είπε ποτέ στο Θόδωρο «τι κρίμα που είμαι μόνος, που δεν έχω δικά μου παιδιά;».

Θόδωρος: «Πολλές φορές. Μου έλεγε: "Αν είχα δικά μου παιδιά, θα έρχονταν στο σπίτι μου, θα είχα έστω έναν καβγά μαζί τους". Αλλά το καθήκον για την πατρίδα δεν τον άφηνε να ασχοληθεί με τίποτε άλλο».

Μιχάλης Λ.: «Πάντα είχε μεγάλη αδυναμία στα παιδιά. Έλεγε: "Είναι τα μόνα που δεν μπορούν να με βλάψουν"».

πηγή: http://kourdistoportocali.com/articles/19130.htm

To… «σιδέρωμα» της ιστορίας

2013-03-07T19:17:00.002+02:00

του Γιάννη Σιδέρη

Μια ευπρεπής κοσμική ατμόσφαιρα επικράτησε στο Μέγαρο Μουσικής, στην εκδήλωση για τα 15 χρόνια από το θάνατο του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ήταν εκεί σύμπασα η πολιτική ελίτ της χώρας σε ένα τυπικό, πανηγυρικό, αποψιλωμένο από το βάρος της ιστορίας και τις αιχμές της πολιτικής, μνημόσυνο.

Εντάξει, στα μνημόσυνα είθισται να ακούγονται καλά λόγια για τον εκλιπόντα, αλλά αυτό δεν μπορεί να ακυρώνει την ιστορική μνήμη, καθιστώντας μελιστάλαχτους υμνητές εκείνους τους πολιτικούς, των οποίων οι παρατάξεις πολέμησαν –γιατί υπέφεραν από –την δική του παράταξη.
Μελίρρυτοι οι Τσίπρας, Βενιζέλος και Κουβέλης, με τον πρώτο ειδικά να αποτελεί και το «χαι λαιτ» της εκδήλωσης, στην (αφελή;) προσπάθειά του να διεμβολίσει τον Σαμαρά, να δημιουργήσει φίλιες ζώνες (των καραμανλικής προσήλωσης οπαδών) στη ΝΔ, και να ενθυλακώσει Καραμανλικούς ψηφοφόρους στις επόμενες εκλογές!

Όλοι οι αρχηγοί δεν εφείσθησαν επαίνων! Απλώς ο Σαμαράς χρησιμοποίησε το γεγονός για να σημειώσει πόντους απέναντι στον Τσίπρα, λέγοντας «Οι ίδιες δυνάμεις που τότε πολέμησαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, μας αντιμετωπίζουν σήμερα με την ίδια πολεμική, τις ίδιες λαϊκίστικες κραυγές και τους ίδιους άδικους χαρακτηρισμούς». Ομοθύμως αυτό το έργο τίμησαν και οι άλλοι τρεις: Πέραν κάθε δίκαιης αποτίμησης, αναφέρθηκαν εξ ολοκλήρου στην μεταχουντική προσφορά του «εθνάρχη», στην συμβολή του στην εμπέδωση της δημοκρατίας, (λες και την έφερε αυτός με αγώνες και όχι η ίδια η χούντα με την κατάρρευσή της), στην επίλυση του πολιτειακού και στη νομιμοποίηση του ΚΚΕ – ο δε Τσίπρας, αναζητώντας πέραν των συμμάχων και άλλοθι, μνημόνευσε και τις κάποιες κρατικοποιήσεις που είχε κάνει μεταχουντικά – και είχαν καταγραφεί με τον όρο «σοσιαλμανία». Τον χαρακτήρισε επίσης ως «ξεχωριστή προσωπικότητα της σύγχρονης Ελλάδας» αφού «κατάφερε μια σπάνια πολιτική και προσωπική υπέρβαση», δηλαδή «να υπερβεί τα ασφυκτικά όρια που είχαν επιβάλει τόσο στη χώρα όσο και στην παράταξή του».

Άλλοθι έψαξε και ο Βενιζέλος, παρουσιάζοντας τον Καραμανλή ως …οπαδό της τακτικής συνεργασιών (που κάνει το ΠΑΣΟΚ) και εξέφρασε τη βεβαιότητα(!) ότι «ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα μας έλεγε σήμερα ότι είναι κοινή υποχρέωση όλων των πολιτικών δυνάμεων του συνταγματικού τόξου να διασφαλίσουμε ένα ελάχιστο επίπεδο συνεννόησης και πολιτικού». Ο Φώτης Κουβέλης πάντως υπερακόντισε υπενθυμίζοντας την συμβολή του Καραμανλή «στην οικονομική ανάπτυξη τη δεκαετία του 1950»!!

Φυσικά το έργο του Κωνσταντίνου Καραμανλή θα το αποτιμήσουν οι ιστορικοί, με την δέουσα ψυχραιμία της επιστημονικότητάς τους και της απόστασης του χρόνου. Όμως είναι πρόσφατα τα γεγονότα,( οι πάνω των 50 τα γνωρίζουν και βιωματικά), ώστε να εξαφανισθούν σε μια κοσμική αποτίμηση, κατασκευασμένης υστεροφημίας: Ξάφνου, μέσα στον καθωσπρεπισμό της πολιτικής ορθότητας ξεχάστηκαν οι εκλογές της βίας και νοθείας, με το όργιο των κρατικών οργάνων, αστυνομικών και στρατιωτών, εναντίον των πολιτών, με τα δέντρα και τους πεθαμένους να αποχτούν ζωή και να ψηφίζουν, με τραυματισμούς που απέβησαν και θανάσιμοι (ΕΔΑίτης Βελδεμίρης), με παρακρατικούς μηχανισμούς που στη συνέχεια αποτέλεσαν υπομόχλια της χούντας.

Ξάφνου η «οικονομική ανάπτυξη» που εκθείασαν οι ομιλητές, ακύρωσε τους το ανελέητο κυνηγητό αριστερών συνδικαλιστών, οι εξοπλισμένοι παρακρατικοί δεν υπήρξαν, η μισή Ελλάδα δεν ήταν στα ξερονήσια και στα στρατόπεδα, η ΕΚΟΦ προφανώς έκανε φιλανθρωπικό έργο, τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων ήταν …συστατικές επιστολές για να βοηθήσουν τους μη δεξιούς νέους σε ένα αξιοζήλευτο μέλλον, το έγκλημα της κακοποίησης της Αθήνας δια της αντιπαροχής δεν συνετελέσθη κλπ. Κλπ.

Σαφώς πρόθεση αυτού του άρθρου δεν είναι η τυμβωρυχία για πράματα που αποτελούν οδυνηρή συλλογική μνήμη, σε ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού. Άλλωστε πέρασαν πλέον αυτά, τώρα έχουμε νέα οδυνηρά, τα παλιά ανήκουν στην αρμοδιότητα της ιστορίας. Μόνο που αυτή η ιστορία δεν θα πρέπει να «σιδερώνεται» (όπως θα έλεγε και ο μπάρμπα Γιάννης Σκαρίμπας) για υπηρετήσει τρέχουσες σκοπιμότητες…

πηγή: new-deal.gr

Γιατί οι δικαστές καταδίκασαν με πολιτικά κριτήρια τον Παπαγεωργόπουλο

2013-03-02T09:35:00.005+02:00

Του Χρήστου Ράπτη

Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι η καταδίκη σε ισόβια του πρώην δημάρχου Θεσσαλονίκης ήταν υπερβολική και ότι η δικαιοσύνη στην περίπτωσή του αποδόθηκε κυρίως με «πολιτικούς» όρους και λιγότερο με δικονομικά κριτήρια.

Εννοούν προφανώς ότι οι συγκεκριμένοι δικαστές αγνοώντας κάθε επιχείρημα περί επιείκειας αποφάσισαν να τον καταδικάσουν στον απόλυτο βαθμό γιατί ήθελαν να μετατρέψουν την περίπτωσή του σε δημόσιο παράδειγμα.

Το μήνυμα που έστειλαν οι δικαστές του Κακουργιοδικείου Θεσσαλονίκης ήταν παραπάνω από σαφές: ο επόμενος πολιτικός που θα υπεξαιρέσει δημόσιο χρήμα θα αντιμετωπίσει την ισόβιο κάθειρξη, άρα θα το σκεφτεί διπλά και τριπλά πριν το κάνει.

Είναι προφανές ότι αν η Ελλάδα δεν είχε καταρρεύσει δημοσιονομικά παρασύροντας την κοινωνία στη βαθιά κρίση που βιώνουμε σήμερα, οι δικαστές θα τον είχαν κρίνει με μεγαλύτερη επιείκεια και σίγουρα δεν θα είχαν εξαντλήσει την αυστηρότητά τους.

Κυρίως η απόφαση δεν θα βασιζόταν στην αποκλειστική μαρτυρία του Σαξώνη και η απουσία των αντίστοιχων χρημάτων από τους λογαριασμούς του Παπαγεωργόπουλου (ακόμα και αν υποθέτουμε εύλογα ότι τα χρήματα της υπεξαίρεσης μπήκαν σε μυστικούς λογαριασμούς) θα σχετικοποιούσε τα ισόβια.

Προφανώς η καταδίκη σε ισόβια του Παπαγεωργόπουλου ανοίγει μια επικίνδυνη προοπτική αφού η απονομή της δικαιοσύνης οφείλει να αποδίδεται με αποδείξεις και όχι με υποθέσεις και κυρίως με αυστηρά δικονομικά κριτήρια και όχι με πολιτικές «σκοπιμότητες».

Σε εξαιρετικές όμως καταστάσεις και με την προϋπόθεση ότι η δικαιοσύνη θα συγκρατήσει την ψυχραιμία της, ίσως το παράδειγμα του Παπαγεωργόπουλου αποδειχτεί ευεργετικό.

Και μολονότι είναι απάνθρωπο να αντιλαμβάνεται κανείς τη μοίρα ενός ανθρώπου σαν δημόσιο παράδειγμα, σε ακραίες καταστάσεις, όπως αυτές που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα, ο σκοπός ίσως αγιάζει τα μέσα!

πηγή: http://www.iefimerida.gr/

Τα μάθατε τα νέα; Δεν είναι το ΠΑΣΟΚ που μας έσωσε…

2013-03-01T19:16:00.001+02:00

Επί τρία και πλέον χρόνια το ΠΑΣΟΚ «έσωζε τη χώρα». Αίφνης, από το μεσημέρι δηλαδή, έπαψε να το κάνει! Για την ακρίβεια δεν το έκανε ποτέ! Και αυτό όχι από το στόμα οποιουδήποτε, αλλά του ίδιου του συναυτουργού, όχι όμως και των βασικών «διασωστών» μας, με τον ένα απόντα γιατί φοβάται τον φωτογραφικό φακό και πιθανά ζουμ στις ελίτσες του και τον άλλο, το περιφερόμενο think tank με το μουστάκι, γιατί λέει είναι κεντρικός ομιλητής στην Κωνσταντινούπολη…

Κάποιοι ακούγοντας το μεσημέρι τον Βενιζέλο, μίλησαν για επικήδειο. Κάποιοι άλλοι για απέλπιδα προσπάθεια να πάρει πίστωση χρόνου και να παραστήσει τον ηγέτη από την ερχόμενη Δευτέρα, που μπορεί να κερδίσει περισσότερα υπουργικά έδρανα για τους χειροκροτητές του, από εκείνα που κατάφερε ν’ αποσπάσει μέχρι σήμερα. Ό,τι από αυτά κι αν συμβαίνει το βέβαιον είναι πως ελάχιστα θ’ αλλάξουν σε σχέση και με την δική τους μακροημέρευση και με την δική μας πραγματικότητα. Και αυτό γιατί στο καινούργιο που, δεν μπορεί, θα’ρθει κάποια στιγμή, σίγουρα δεν χωρούν αυτοί και μαζί τους, δεν θ’ αντέξουν και όλοι οι άλλοι…

Hellenic Review

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ: Δυσάρεστη έκπληξη για τον Κ.Σημίτη στην Γερμανία, ανάλογη εκείνης του Γιώργου...

2013-02-21T22:57:00.000+02:00

Λίγες ώρες αφότου έγινε γνωστό πως ο Ευάγγελος Βενιζέλος στην προσπάθειά του να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων μέσα στο κόμμα του, επικοινώνησε με τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη προκειμένου να μεταβάλει την αρχική του άποψη και να μετάσχει στο επικείμενο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ένα video με πρωταγωνιστή τον ίδιο, κάνει τον γύρο του διαδικτύου που δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην δημόσια εικόνα του...

Σύμφωνα με σχετική ανάρτηση του lykavitos.gr, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που διοργάνωσε το ίδρυμα Heinrich-Boll των Γερμανών Πρασίνων με θέμα "Η Ελλάδα στην κρίση; Πώς μπορεί η Ελλάδα να επαναπροσδιορίσει τη θέση της στην Ευρώπη;" (που ήταν ομιλητές ο Κ.Σημίτης και ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ), ανέβηκε στο βήμα μια νεαρή, μέλος της οργάνωσης Real Democracy Now του Βερολίνου, η οποία του τα έψαλε κανονικά.
«Είναι ιδιαιτέρως προβληματικό να καλείτε εδώ τον κ. Σημίτη, για να μας δείξει πού πάει η Ελλάδα» είπε στην αρχή, ενώ σε έντονο ύφος τον κατηγόρησε ότι η θητεία του ως πρωθυπουργός είχε ως αποτέλεσμα την εκτόξευση της διαφθοράς, φέρνοντας ως παράδειγμα τον κ. Τσουκάτο και τον κ. Μαντέλη.

Τέλος, τον κάλεσε να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών του και να αποσυρθεί. Από την πλευρά του, ο πρώην πρωθυπουργός προσπάθησε να απολογηθεί κάνοντας λόγο για «λόμπι της δραχμής».

Πολλαπλασιαστές: Για να ξέρουμε τι λέμε!

2013-02-21T10:05:00.001+02:00

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Αυτό τον καιρό η έννοια του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή έχει αποκτήσει σημαντική πολιτική σημασία, καθώς δραπέτευσε από τα εγχειρίδια των μακροοικονομικών και κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο τόσο στην Ελλάδα όσο και αλλού. Καλό είναι λοιπόν να ξέρουμε τι λέμε όταν αναφερόμαστε σε αυτόν.

Ο υπολογισμός του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή της χώρας δεν είναι απλή υπόθεση και πράγματι υπάρχει σοβαρός λόγος που οι οικονομολόγοι διαφωνούμε μεταξύ μας. Άλλο αυτό όμως και άλλο το να γράφονται αστειότητες.

Ως παράδειγμα παραθέτω κάτι που διάβασα σε γνωστή (τέως σοβαρή) καθημερινή, απογευματινή εφημερίδα: «Ας θυμηθούμε πως το 2009, με 10% πρωτογενές έλλειμμα, είχαμε ύφεση 2,8%. Ο πολλαπλασιαστής ήταν -3,5 – ούτε 0,5, ούτε 0,75, ούτε 1,7! Για κάθε παραπανίσιο ευρώ που έμπαινε στην οικονομία, χάνονταν τριάμιση ευρώ!» Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, το ΔΝΤ έκανε μεν λάθος υπολογισμό του πολλαπλασιαστή όχι επειδή τον «υποτίμησε» (θεωρώντας ότι ήταν της τάξης του 0,5 όταν έφτανε το 1,7) αλλά επειδή τον «υπερτίμησε» (καθώς στην πραγματικότητα ήταν -3,5 αντί για +0,5, +0,75 ή +1,7).

Αν ο αρθρογράφος ήταν πρωτοετής φοιτητής, και έγραφε τέτοιες ανοησίες, θα μηδενιζόταν. Όμως τέτοιες στοιχειώδεις παρανοήσεις παρατηρούνται σε πολλά άρθρα «σοβαρών» αρθρογράφων και για αυτό είναι αναγκαίο να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους.

Εν αρχή ήν το εθνικό εισόδημα, το ΑΕΠ της χώρας, η πηγή όλων των εισοδημάτων όλων μας. Καθώς το εθνικό εισόδημα «κυκλοφορεί» στην οικονομία (π.χ. καθώς οι καταναλωτές ξοδεύουν, οι επιχειρήσεις χρησιμοποιούν αυτά τα έσοδα για να πληρώνουν μισθούς, οι μισθωτοί από τους μισθούς τους καταβάλουν φόρους, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί μέρος των φόρων για να δίνει συντάξεις και επιδόματα, τα επιδόματα ξοδεύονται κλπ), κάποια ποσά «χάνονται», βγαίνουν από την κυκλοφορία του, και κάποια άλλα προστίθενται σε αυτήν.

Παραδείγματος χάριν, χρήματα που κερδίζουν οι εξαγωγικές επιχειρήσεις λειτουργούν ως τονωτικές ενέσεις στην ροή του εθνικού εισοδήματος. Το ίδιο και οι δημόσιες επενδύσεις (π.χ. επέκταση του Μετρό). Το ίδιο και οι ιδιωτικές επενδύσεις (π.χ. μια νέα επένδυση ξένης ή ελληνικής εταιρείας). Αυτά τα τρία, εξαγωγικό (ή τουριστικό) εισόδημα, δημόσιες δαπάνες και ιδιωτικές επενδύσεις, αποτελούν τις τρεις «ενέσεις» στο ΑΕΠ. Περιληπτικά, οι συνολικές «ενέσεις» στο ΑΕΠ είναι το άθροισμα των ιδιωτικών επενδύσεων, των δημόσιων δαπανών και των εισοδημάτων από το εξωτερικό (εξαγωγές, τουρισμός, εμβάσματα).

Από την άλλη, έχουμε και τριών ειδών «απώλειες» από την κυκλοφορία του ΑΕΠ της χώρας: (α) τα χρήματα που ξοδεύουμε για εισαγωγές (τα οποία ουσιαστικά εγκαταλείπουν την επικράτεια), (β) τα χρήματα που κάποιος βάζει στο σεντούκι για μια δύσκολη στιγμή (δηλαδή οι αποταμιεύσεις), και (γ) τα χρήματα που μας παίρνει η εφορία τα οποία, και αυτά, αφαιρούνται από την κυκλοφορία του ΑΕΠ. Περιληπτικά, το άθροισμα, σε ευρώ, αυτών των «απωλειών» ισούται με το άθροισμα των φορών που εισπράττει το κράτος, των αποταμιεύσεων, και των χρημάτων που ξοδεύουμε για εισαγωγές, ταξίδια στο εξωτερικό κλπ.

Ερχόμαστε λοιπόν στον πολλαπλασιαστή ή, για την ακρίβεια, στους δύο πολλαπλασιαστές της οικονομίας μας. Στον πολλαπλασιαστή «ενέσεων», έστω μ, και στον πολλαπλασιαστή «απωλειών», έστω λ. Η έννοιά τους είναι τόσο απλή όσο δύσκολος είναι ο υπολογισμός τους: Αν ξάφνου οι «ενέσεις» μειωθούν αυτόνομα κατά 1 ευρώ (τι σημαίνει αυτό το αυτόνομα θα το δούμε στην επόμενη παράγραφο – καθώς έχει μεγάλη σημασία), το ΑΕΠ της χώρας μειώνεται κατά μ ευρώ. Κι αντίθετα, αν οι «ενέσεις» αυξηθούν αυτόνομα κατά 1 ευρώ τότε το ΑΕΠ αυξάνεται κατά μ ευρώ. Κάτι αντίστοιχο, από την ανάποδη όμως, ισχύει για τον πολλαπλασιαστή «απωλειών», το λ: Αν αυξηθούν οι «απώλειες» κατά 1 ευρώ (π.χ. αυξηθούν οι φόροι αυτόνομα), τότε το ΑΕΠ μειώνεται κατά λ ευρώ (και το αντίθετο, αν μειωθούν οι «απώλειες» κατά 1 ευρώ τότε το ΑΕΠ, ανεβαίνει κατά λ ευρώ). Να γιατί οι αριθμοί μ και λ ονομάζονται πολλαπλασιαστές: επειδή πολλαπλασιάζουν τις αυτόνομες αλλαγές των «ενέσεων» και των «απωλειών» επηρεάζοντας έτσι πολλαπλασιαστικά το εθνικό εισόδημα. Π.χ. αν μ=1,8 και λ=0,8 και αυξηθούν οι φόροι αυτόνομακατά 1 δις, τότε το ΑΕΠ μειώνεται κατά 800 εκ. ευρώ (-λΧ1 δις) ενώ αν την ίδια στιγμή αυξηθούν οι ιδιωτικές επενδύσεις κατά 1 δις το ΑΕΠ θα «τσιμπήσει» μΧ1 δις =1,8 δις.

Σε αυτό το σημείο πρέπει εσπευσμένα να εξηγήσω γιατί επιμένω, ξανά και ξανά σε αυτό το αυτόνομα: Οι πολλαπλασιαστές αφορούν αποκλειστικά την αυτόνομη μεταβολή των «ενέσεων» (π.χ. των δημόσιων δαπανών) και των «απωλειών» (π.χ. των φόρων) και όχι τιςαυτόματες μεταβολές τους. Τι σημαίνει τώρα αυτόνομη και τι αυτόματη μεταβολή των «ενέσεων» και/ή των «απωλειών» και ποια η διαφορά τους;

Να τι δεν σημαίνει αυτόνομη μεταβολή:

• Όταν οι φόροι μειώνονται λόγω της ύφεσης, επειδή δηλαδή μειώνονται τα εισοδήματα των πολιτών (δηλαδή πέφτει το ΑΕΠ), δενέχουμε αυτόνομη μείωση των φόρων – η μείωση αυτή προκύπτειαυτόματα (και ουχί αυτόνομα) εξ αιτίας της μείωσης του ΑΕΠ.
• Όταν τα επιδόματα ανεργίας αυξάνονται λόγω του μεγαλύτερου αριθμού ανέργων, αυτό δεν αποτελεί μια αυτόνομη αύξηση των δημόσιων δαπανών (αλλά πρόκειται για άλλη μια περίπτωση αυτόματων μεταβολών που κι αυτή είναι απόρροια της μείωσης του ΑΕΠ).

Πότε θα χαρακτηρίζονταν ως αυτόνομες οι μεταβολές σε δαπάνες και φόρους; Η απάντηση είναι: όταν δεν αποτελούν αυτόματεςαντιδράσεις των δημόσιων δαπανών και των φόρων στις αυξομειώσεις του ΑΕΠ. Π.χ,

• Όταν οι φόροι αυξάνονται επειδή η κυβέρνηση αποφάσισε να αυξήσει τον ΦΠΑ, τον συντελεστή του φόρου εισοδήματος, ή τις «αντικειμενικές» αξίες των ακινήτων.
• Όταν οι δαπάνες μειώνονται επειδή η κυβέρνηση αποφάσισε να μειώσει τις συντάξεις ή τα κονδύλια των νοσοκομείων ή τα επιδόματα

Έχοντας ξεκαθαρίσει την διαφορά μεταξύ αυτόνομων και αυτόματων μεταβολών των «ενέσεων» και των «απωλειών» , προχωρούμε στον εξής απλό ορισμό: Οι πολλαπλασιαστές αφορούν το αποτέλεσμα επί του εθνικού εισοδήματος μόνο των αυτόνομων μεταβολών των «ενέσεων» ή/και των «απωλειών» - και όχι των αυτόματων μεταβολών τους.

Ας δούμε ένα απλό αριθμητικό παράδειγμα: Έστω ότι μια χρονιά (π.χ. το 2009) ο πολλαπλασιαστής «ενέσεων» μ ήταν ίσος με 2 και ο πολλαπλασιαστής «απωλειών» λ ήταν ίσος με 1. (Δεν λέω ότι αυτά ήταν τα μεγέθη τους. «Έστω ότι ήταν αυτά» λέω λόγου χάριν.) Έστω ακόμα ότι την ίδια χρονιά μειώνονταν οι αυτόνομες «ενέσεις» κατά 3,57 δις. Π.χ. λόγω της επερχόμενης Κρίσης (μετά την κατάρρευση της Wall Street και το παγκόσμιο «στέγνωμα» κεφαλαίων), οι επιχειρήσεις μείωναν τις επενδύσεις τους κατά, π.χ., 1,5 δις ευρώ την ώρα που ο τουρισμός απέφερε 2,07 δις λιγότερα (καθώς η Κρίση κράτησε κάποιους ξένους τουρίστες στα σπίτια τους). Αποτέλεσμα είναι το ΑΕΠ να πέσει κατά μΧ3,57 το οποίο, αν μ=2, ισούται με 7,14 δις ή κατά 2,8% ως ποσοστό του αρχικού ΑΕΠ (που το 2009 ήταν γύρω στα 255 δις). Παράλληλα, η πτώση αυτή του ΑΕΠ είναι λογικό να αυξήσει το πρωτογενές έλλειμμα δεδομένου ότι: (α) μειώνονται οι φόροι που λαμβάνει το κράτος (καθώς τα εισοδήματα και η απασχόληση έχουν υποστεί μείωση), ενώ από την άλλη (β) αυξάνονται οι δημόσιες δαπάνες (π.χ. μεγαλύτερη δαπάνη για επιδόματα ανεργίας καθώς οι ουρές στον ΟΑΕΔ μεγαλώνουν).

Το παράδειγμά μου δεν διεκδικεί την αριθμητική ακρίβεια καθώς τα νούμερα αυτά τα επέλεξα τυχαία. Αυτό όμως που δείχνει υπεράνω αμφισβήτησης είναι το εξής απλό και σημαντικό: Η σύμπτωση της μείωσης του ΑΕΠ μιας χώρας, δηλαδή μιας Ύφεσης, με την αύξηση του πρωτογενούς ελλείμματος της κυβέρνησης δεν σημαίνει επ’ ουδενί ότι έχουμε αρνητικό πολλαπλασιαστή! Όπως είδαμε στο πιο πάνω παράδειγμα, ο πολλαπλασιαστής αυτόνομων «ενέσεων» μπορεί να είναι κάλλιστα +2 και, την ίδια χρονιά, να παρατηρηθεί και ύφεση και αύξηση του ελλείμματος. Για την ακρίβεια αυτό συμβαίνει πάντοτε σε περιπτώσεις ύφεσης-κρίσης. Στην Αμερική, στην Γερμανία, στην Νότια Αφρική, στην Ελλάδα, παντού! Μόνο ένας αγράμματος μπορεί να συμπεράνει από την παρατήρηση της «σύμπτωσης» (α) μιας ύφεσης και (β) ενός διογκούμενου πρωτογενούς ελλείμματος ότι ο πολλαπλασιαστής μ είναι αρνητικός.

Τι σημασία έχουν αυτά; Τεράστια φίλες και φίλοι. Αν πράγματι (όπως τώρα παραδέχεται το ΔΝΤ) οι πολλαπλασιαστές μ και λ ισούνται με μ=1,7 και λ= =0,7, τα μέτρα των 9,6 δις που θα εφαρμόσει η κυβέρνηση το 2013 θα μειώσουν το ΑΕΠ της χώρας κατά 12,7 δις. Συγκρίνετε αυτή την περαιτέρω καθίζηση (άντε μετά η κυβέρνηση να συμμαζέψει την ανεργία όταν το ΑΕΠ κατρακυλήσει τόσο) με το τι θα συνέβαινε αν είχε δίκιο ο αγράμματος αρθογράφος και, τελικά, ο πολλαπλασιαστής «ενέσεων» μ ισούται με -3,5: τότε τα μέτρα των 9.6 δις θα αύξαναν το ΑΕΠ κατά περίπου 38,2 δις! Η διαφορά μεταξύ των δύο εκτιμήσεων ισοδυναμεί με το χάσμα που χωρίζει την θυσία εκατοντάδων χιλιάδων συνανθρώπων μας στον Καιάδα της Κρίσης από την εθνική σωτηρία.

Παράρτημα για... μαζοχιστές-αναγνώστες: Η σχέση των δύο πολλαπλασιαστών μ και λ

Ο πολλαπλασιαστής «ενέσεων» μ και ο πολλαπλασιαστής «απωλειών» λ σχετίζονται άρρηκτα μεταξύ τους. Για την ακρίβεια: λ=μ-1. Αυτό ισχύει επειδή ο πολλαπλασιαστής μ δίδεται από τον λόγο 1/γ όπου γ είναι το ποσοστό του τελευταίου ευρώ εθνικού εισοδήματος το οποίο «βγήκε» από την εγχώρια κυκλοφορία του εθνικού εισοδήματος. Παράλληλα, ο πολλαπλασιαστής λ=(1-γ)/γ. Άρα, λ = μ-1. Αυτό σημαίνει ότι μία μείωση των δημόσιων επενδύσεων (που συγκαταλέγονται στις «ενέσεις» Ε) κατά 1 δις ευρώ οδηγεί στην απώλεια μ δις εθνικού εισοδήματος ενώ μια αύξηση φόρων ακινήτων (που συγκαταλέγονται στις «απώλειες» Α) κατά 1 δις ευρώ μειώνει το ΑΕΠ κατά μ-1 δις ευρώ.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.oikonomia&id=22246

Λανσάρουν «φόβο» για μακροημέρευση…

2013-02-20T11:02:00.001+02:00

Του Ανδρέα Καρακώστα

Δυστυχώς ή ευτυχώς το ερώτημα ανεπίκαιρο. Αλλά υπαρκτό και πέρα ως πέρα δικαιολογημένο… Το σκηνικό το υπαγορεύει, οι συνθήκες το συντηρούν, οι πρακτικές το θέτουν στο προσκήνιο. Η ελληνική κοινωνία, έτοιμη να εκραγεί κατά τα λεγόμενά τους, με ελάχιστους να στέκονται στα αίτια. Γιατί μπορεί να βρίσκεται προ των πυλών, αλλά θα ‘πρεπε στοιχειωδώς την συζήτηση ν’ απασχολήσουν αίτιο κι αιτιατό… Τέλος πάντων. Άλλωστε δεν προβάλλεται, δεν… διαφημίζεται ουσιαστικά ως διαπίστωση. Ως απειλή διατυπώνεται, για να προκαλέσει φόβο κι όχι για να επιβάλει διορθωτικές κινήσεις. Ως απευκταίο που θα πρέπει να σιχτιρίζουμε χωρίς να πράξουμε το παραμικρό σε σχέση με τα αίτια που το προκάλεσαν.

Αυτό είναι το ένα.

Το… άλλο, αφορά στις προσλαμβάνουσες: Από την μια ενός κόμματος που φέρει τον θεσμικό ρόλο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, προέρχεται από συνασπισμό κομμάτων (συνιστωσών), ως εκ τούτου, θα έπρεπε να διαθέτει κουλτούρα συνεργασιών. Κι απ’ την άλλη μιας κυβέρνησης προερχόμενης από πολιτικούς φορείς δοκιμασμένους (παντοιοτρόπως) που ποτέ δεν επιδίωξαν την συνεργασία, αλλά αφότου με την ψήφο του εκλογικού σώματος τους επεβλήθη, κατάφεραν να σηκώσουν το φορτίο, να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι και, κάποιοι άρχισαν να λένε, να μακροημερεύσουν.

Οι πινελιές των δυο κυρίαρχων παιχτών, πράγματι επιδέχονται πολλών και συχνά αντικρουόμενων μεταξύ τους ερμηνειών. Στέκομαι στις απολύτως προφανείς: Ο Αλέξης Τσίπρας στην προσπάθειά του να μοιάσει «εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης» υιοθέτησε, φοβούμαι ασμένως, τους (δοκιμασμένους) τακτικούς ελιγμούς εκείνων που μέμφεται. Την ίδια στιγμή, εκείνοι που ο φέρελπις ηγέτης της Αριστεράς αντιπαλεύει, κάνουν πράξη με όλες τις γνωστές παραμέτρους την στάση (της πολιτικής) διαδρομής του, επιτυγχάνοντας αν μη τι άλλο να εξασφαλίσουν διακυβέρνηση στο τόπο!

Αδιέξοδο;

Η δημόσια εικόνα τους, εκείνη που εκπέμπουν, πράγματι είναι. Τουλάχιστον έτσι μοιάζει. Αφότου μοίρασαν το παιγνίδι σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς και στριμώχθηκαν όπως – όπως στο ένα από τα δυο «στρατόπεδα» ανεξαρτήτως της προσωπικής ή συλλογικής συμβολής τους στο έγκλημα και του πρότερου εντίμου βίου τους φυσικά, υπερασπίζονται ή κατακρημνίζουν αδιακρίτως, με μόνο πλαίσιο - διακύβευμα την πολιτική τους επιβίωση. Κανείς δεν είπε ότι ο κόσμος τούτος είναι δίκαιος και απαλλαγμένος από καιροσκόπους, πόσο μάλλον στην πολιτική, αλλά μπάστα αδέρφια υπάρχουν και όρια. Όρια που αν ξεπεράσεις κινδυνεύεις να βρεθείς αντιμέτωπος με τέρατα και κινδύνους ανάλογους εκείνων του Αλέξη που έτσι όπως το πάει θα παραμείνει εσαεί «εναλλακτικός», βλέποντας τους όρους που ο ίδιος επέβαλε να υλοποιούν οι άλλοι…

Δεν αρκεί να διατυπώνεις το προφανές, αν δεν μπορείς να υπαινιχθείς σιγουριά και μαζί προσδοκία. Κάνεις για εραστής, όχι για σύζυγος ή πατέρας. Νόμος της φύσης ή από εκείνους της φυλής που επικράτησαν, αλλά παραμένει νόμος. Αξεπέραστος, αειθαλής, παντοδύναμος.

Μπορούν να λανσάρουν όσο φόβο θέλουν. Να συνεχίσουν να επιβάλουν όση έκπτωση κι αποπληθωρισμό τους υπαγορεύεται. Αλλά μέχρις εκεί. Η φτιασιδωμένη πραγματικότητα, τέτοια είναι και θα παραμένει. Αλλά κι ο Αλέξης δεν θα πάψει να φοράει το κοστούμι του «εναλλακτικού» κι ο Σαμαράς εκείνου που επιβιώνει γιατί δεν είναι δα και Παπανδρέου! Αυτό είναι όλο…

Hellenic-review.blogspot.gr

Τα μπογαλάκια σας και σ’ άλλη παραλία…

2013-02-15T10:46:00.001+02:00

του ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑ

Δεν είναι που έκαναν κακό. Που προκάλεσαν, που μετείχαν, που συνθηκολόγησαν με το έγκλημα. Είναι που συνεχίζουν να το κάνουν με ζηλευτή ευκολία. Στο όνομα της αποκατάστασης του ονόματός τους, της δικαίωσης των επιλογών τους, της προσπάθειάς τους να μπορούν να κυκλοφορούν και πάλι ελεύθερα στον δρόμο. Γιατί, σήμερα –και δικαίως- δεν μπορούν.

Δεν θα μπω στον κόπο να θυμίσω τι έκαναν. Το γνωρίζουν οι πάντες. Το βλέπουν κάθε πρωί στον καθρέπτη. Στο άδειο τους πορτοφόλι. Στην χαμένη αξιοπρέπεια. Το ζουν στον εφιάλτη που υπόσχεται η κάθε μέρα που ξεκινά.

Και το έγκλημά τους δεν σχετίζεται απλώς με την μιζέρια του σήμερα. Αυτή θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να καταστεί και εύπεπτη. Ποιες όμως; Έστω μία: Ότι το αύριο που θα ξημερώσει θα μπορεί να υπαινιχθεί προκοπή. Δημιουργία. Νέο ξεκίνημα κι ας είναι μέσα από τις στάχτες. Γιατί στάχτες κι αποκαΐδια άφησαν πίσω τους. Και πόνο. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ο ένας μετά τον άλλο, λιγότερο ή περισσότερο πομπωδώς, προσπαθεί ψελλίζοντας ν’ αποκαταστήσει την δημόσια εικόνα του. Βγαίνει ο ένας μετά τον άλλο για να πει τι; Αηδίες. Μπούρδες για λαϊκή κατανάλωση. Ό,τι έλεγε πάντα δηλαδή, μόνο που το κοινό τώρα είναι υποψιασμένο. Καταδικασμένο, αλλά υποψιασμένο. Και κάθε μέρα που περνάει, όσο δύσκολη κι αν είναι, όσο ισοπεδωτική μπορεί ν’ αποδειχθεί, γεννά την ανάγκη για νέο ξεκίνημα. Κι αν μη τι άλλο, αυτό το «νέο ξεκίνημα» τους καθιστά απόβλητους. Οριστικά και αμετάκλητα. Όλους, χωρίς εξαιρέσεις. Κι αυτό δημιουργεί προβλήματα στην μακροημέρευσή τους, στην πολιτική τους επιβίωση, τους βάζει για τα καλά στο συρτάρι, πλιατσικολόγους, λιλιπούτειους και ψεύτες να καταγίνονται με τ’ αποκτήματα που υπεξαίρεσαν απ’ έναν ολόκληρο λαό που ακουσίως ή εκουσίως παραμυθιάστηκε επί χρόνια. Τέλος χρόνου κι εποχής όμως. Φαίνεται ότι επιτέλους πιάνουμε πάτο κι ας λένε. Κι όταν τον πιάσουμε με το καλό, θ’ αρχίσει και η αντίστροφη μέτρηση… Πού θα πάει; Πόσο ακόμα;

Είδα πριν λίγες μέρες τον Λοβέρδο, διάβασα τον Σημίτη, άκουσα τον Βενιζέλο και καθαρά λόγω επαγγελματικής διαστροφής –τι να κάνω;- τον Παπανδρέου. Όχι πως είναι μόνο αυτοί, αλλά έχω την αίσθηση ότι ασμένως ξεπερνούν τα όρια του προκλητικού και χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό… Είναι κι όλοι εκείνοι οι άλλοι που μακροημερεύουν κρυπτόμενοι. Ευτυχώς. Αλλά εκείνοι οι άλλοι –για τους πρώτους το λέω- δεν το κάνουν. Αξιώνουν και την ρεβάνς. Θέλουν να ρεφάρουν.

Ναι, ναι, να ρεφάρουν!

Κάποιοι απ’ αυτούς μάλιστα φθάνουν στο σημείο να ξαναδίνουν «ραντεβού με τον λαό»! Πάλι με χρόνια με καιρούς. Και σκέφτομαι: Ο Άκης τουλάχιστον είναι σε καλύτερη μοίρα. Τυχερός(!) κλείστηκε στον Κορυδαλλό. Δεν μπορεί να παραμυθιάζει και να παραμυθιάζεται ότι μπορεί να ξανακυκλοφορήσει στους δρόμους. Να ξανακυκλοφορήσει την αμετροέπεια και την ένδυα του. Απελευθερώθηκε. Άδικο για τους πολλούς, βολικό για τον ίδιο…

Άιντε λοιπόν: Τα μπογαλάκια σας και σ’ άλλη παραλία!

Να'σαι καλά, όπου και να'σαι...

2013-02-06T13:53:00.002+02:00

του Ανδρέα Καρακώστα

Αθήνα κέντρο, λίγο πιο πάνω από το Πολεμικό Μουσείο, το Χίλτον, το Κολονάκι και τους ρυθμούς του. Ευαγγελισμός. Στον τέταρτο όροφο κάποιας από τις πτέρυγές του. Επικρατεί σχετική ησυχία, η ώρα περασμένη, το επισκεπτήριο έχει λήξει. Στο δωμάτιο δυο γυναίκες. Συνταξιούχος η μια του Δημοσίου, προσφάτως συνταξιοδοτημένη και η άλλη μετά από σειρά ετών επαγγελματικής διαδρομής σε γνωστή ιδιωτική τράπεζα. Είτε γιατί έχουν την δυνατότητα, είτε γιατί… ανάγκα και οι Θεοί πείθονται, διαθέτουν την πολυτέλεια νυχτερινής βοηθού, αρκούντος δικτυωμένης κ.λπ.-κ.λπ. Η τηλεόραση τις γνωστές αηδίες παλαιάς κοπής, αμήχανο ξεφύλλισμα φυλλάδων που ξέμειναν πάνω στο τραπέζι, η όλη κατάσταση προσφέρεται για συζήτηση. Παράπονα κυρίως, απολογισμός του ποδαριού στην κυριολεξία για όσα έγιναν τόσο γρήγορα, για τις γκριζόμαυρες αποχρώσεις εκείνων που έρχονται. Αυτήκοος μάρτυς αντιμέτωπος με δυο γυναίκες που διέγραψαν παράλληλες διαδρομές, με πολλά και διαφορετικά σκαμπανεβάσματα μεταξύ τους και σίγουρα αλλιώτικο τρόπο να γράψουν την δική τους μικρή ιστορία, από ιδιοσυγκρασία, τύχη, συμπτώσεις, προσλαμβάνουσες παραστάσεις.

Διαβάζοντας στα γρήγορα για τους πιτσιρικάδες τρομοκράτες, δεν ξέρω γιατί αλλά ο νους επανέφερε στο προσκήνιο εκείνα τα λόγια. Την συζήτησή τους, με τα έντονα χαρακτηριστικά της αυτοκριτικής. Θυμάμαι να λέει, σαν τώρα το θυμάμαι, πως επέλεξε να μεγαλώσει την μοναχοκόρη της, μιλώντας για ιδέες, παραστάσεις, ιδεολογήματα. Την έσπρωξε στα βιβλία, στην γνώση, σε πλούτο με αξίες, στην καθαρή σκέψη. Ήθελε την ματιά της κρυστάλλινη, ανεπηρέαστη, αυτό που ψιθυριστά μάθαμε να λέμε… «αντισυμβατική». Ανήσυχο πνεύμα να δημιουργεί και να μην επηρεάζεται με το φαίνεσθαι, τα σκουπίδια που καθημερινά θα της κατατρώγουν το μυαλό, την ψυχή, την ζωή της την ίδια. Το παιδί μεγάλωσε, μαζί και η μητέρα της να βλέπει το δημιούργημά της να παίρνει σάρκα και οστά. Μεγάλωσαν, έλεγε, και οι δυο μαζί. Κι ας διέφερε η ματιά τους στα πράγματα κι ας ήξερε η μια ότι το ταμείο της διαδρομής και των θυσιών της θα γινόταν αποκλειστικά από την περπατησιά της άλλης. Η μικρή δεν ξεστράτισε, έμαθε ν’ αγαπάει την στιγμή, το κορμί, την ζωή. Την δική της, την κατάδική της. Έμαθε, γιατί το θέλησε ή γιατί έτσι της έμαθε να κάνει, να στέκεται απέναντι στα πράγματα για να τα βλέπει καθαρά κι εν συνεχεία να τ’ αξιολογεί. Να μετράει τα λόγια, τις κινήσεις της, φοβούμενη μην και μοιάσει μ’ όλους εκείνους τους άλλους που μπήκαν και, το έκαναν ασμένως, στον… κουβά και περιχαρείς μπλατσουνάνε… Το αποτέλεσμα; Η πιτσιρίκα μεγάλωσε. Κι όταν το έκανε η ματιά της την έσπρωξε μακριά. Από’δω, τους περιχαρείς, τις συνήθειές τους. Διεκδίκησε την ζωή της, κι αυτή, δεν μπορούσε να είναι εδώ. Στα σκατά. Στην εικόνα και στο τίποτα που εντέχνως φιλοτεχνούσε. Μαζί με τα λόγια της θυμάμαι και το στόμα που στέγνωσε. Και το δάκρυ το δικό της θυμάμαι. Και το βλέμμα της. Εύχομαι να ‘ναι καλά, όπου και να’ναι…