HEM O HEM BU NE O NE BU

TeRcİhLeR

noreply@blogger.com (Volunteer) — Wed, 21 Dec 2011 21:57:00 +0000

Tercihler canım kardeşim...

Tercihler..!

Tercih ediyoruz çünkü;

Edebiliyoruz.

En basitinden seçenek görebildiğimizden,

Tercih ediyoruz.

Seçenek görebiliyorsak akabinde;

Tercih edebiliyoruz işte...

Görebildiğin seçenekleri tercih ediyorsun ya,

Tercihlerin ne görmek istiyorsan o oluyor işte...

Ne tercih ediyorsan sen "o" sun işte..!

Sahanda yumurta yerine rafadan yumurta tercih ediyorum......

EXTREME ways

noreply@blogger.com (Volunteer) — Mon, 28 Nov 2011 18:37:00 +0000

Extreme ways are back again
Extreme places I didn't know
I broke everything new again
Everything that I'd owned
I threw it out the window; came along
Extreme ways I know will part the colors of my sea
perfect colored me

Extreme ways they help me
They help me out late at night
Extreme places I had gone
That never seen any light
Dirty basements, dirty noise
Dirty places coming through
Extreme worlds alone
Did you ever like it planned?

I would stand in line for this
There's always room in life for this

Oh baby,
Then it fell apart...

Extreme sounds that told me
They held me down every night
I didn't have much to say
I didn't give about the life
I closed my eyes and closed myself
And closed my world and never opened up to anything
That could get me at all

I had to close down everything
I had to close down my mind
Too many things could cut me
Too much could make me blind
I've seen so much in so many places
So many heartaches, so many faces
So many dirty things
You couldn't even believe

I would stand in line for this
It's always good in life for this

Oh baby,
Then it fell apart...
Like it always does!!

luksemburg'da BAŞLARKEN

noreply@blogger.com (Volunteer) — Sat, 05 Nov 2011 17:45:00 +0000

Üzerine yer yer düşündüğüm sonrasında çok az bir düşünme süresi gerektiğini anladığım sonra da karar verdiğim birşey benim için EVS veya gezi bloğu açmamak.

Bunun ufak ama önemli birkaç sebebi var.

Birincisi bir bloğa yazı yazmanın bazı sebeplerinden biri;paylaşmak ihtiyacı. Lüksemburg'da olduğum süre zarfında birçok şey paylaşma ihtiyacı duyacağım için bir bloğa yazmam muhtemel tabi. Ama bu hala o bloğun bu blog olmayacağı anlamına gelmiyor.

İkincisi ben bu bloğa birşeyler yazarken yaşadıklarımdan öğrendiklerim ve bunun üzerinden son nefesimi vereceğim yerde bile hatırlamamda bir sorun olmayacağını düşündüğüm (sorun olanlarını başka yere yazıyorum) şeyleri yazıyorum. Aslında biraz da bu yüzden yazıyorum. Lüksemburg'la ilgili başka ne tür birşey yaşayıp yazmak isteyebilirim emin değilim. Dolayısıyla hala bu bloğun o blog olmayacağı anlamına gelmiyor.

Öte yandan üçüncü ve sonuncu olarak daha temelde birşey söyleyeyim. Yaşadığım veya gördüğüm şey bana herhangi bir katkı sağlamıyor veya üzerine söz söylemeyeceğim veya yorum yapmayacağım birşey olursa zaten yoktur ve zaten yazmıyorum. Bu durumda hala bu bloğun Lüksemburg'da ve Avrupa'da yaşayacaklarımı yazacağım bir blog olmayacağı fikrine ikna olamıyorum.

Nihayetinde burda, Lüksemburg ve Avrupa ile ilgili bende uyandırılmış ne varsa yer alacak, burda olacak diye düşünüyorum.

Düşünüyorum, düşünüyorum sonra düşünüyorum, buraya geldiğimin 3. günü olarak yaptığım tek etkinlik bu :)

Ha bir de bugün bisikletle tura çıktım. Hedefim buraya 10 km kadar uzaktaki Luksemburg merkez. Adamlar Lüksemburg merkeze kadar bisiklet yolu döşemişler. İnanmazsınız trafik ve trafik işaretçileri var. Sinyal verip falan geçiyosun önündekini.

Geçen Gün Ben

noreply@blogger.com (Volunteer) — Sun, 11 Sep 2011 23:27:00 +0000

Ya yaptığını görecek olmak
Veya duymaya çalışmak

İkisinden birine riyakar
İkisinden birine samimi olmak.

Davranışlarını belirleyebilmek
Rüyaya yatmak gibi gizemli gelmezse

Hayallerinin gerçek olduğunu düşünürken
Yaşadığın hayalkırıklığın en gerçeği olmaz mı?

Hayallerinin gürültüsü duymanı engellediğinde
Hayallerinin sisi davranışlarını görmene engel olduğunda

ve

dolayısıyla

Hayallerinin, sen yaşayıp giderken gördüklerinle hiçbir ilgisi yoktur.
Yaşamına ilişkilendirdiğin gündelik hayatının basit davranışlarına estetik yaklaşımdır hayal.

Yaşadığın şeyi daha başka nasıl yaşasaydın daha güzel olurdu? sorusudur hayal.

Geçen günkü ben bildiğim ben.
Geçen günkü ben hayallerimi sınayabileceğim ben.
Geçen günkü ben gerçek ben.
Geçen günkü ben olmadan geleceği nasıl hayal edebilirim?

Ben varya ben...

Hadi Yola Çıkalım

noreply@blogger.com (Volunteer) — Mon, 01 Aug 2011 20:02:00 +0000

Yalnız yanımıza çok fazla şey almayacağız. Hem ağır olur hem de hep kullandığımız, hep ihtiyacımız olacağını düşündüğümüz şeyler olacak yanımıza aldıklarımız. Biraz sıyrılsak?

Uzaklaşalım demiyorum. Uzaklaşmanın imkansız olduğunu görmedin mi? Kendinden en fazla bir adım uzaktasın o kadar. Hep birlikte gideceğiz. Alışkanlıklarımızı da alacağız, beklentilerimizi de belki biraz umutlarımızı da.

Kavga ederek, küfrederek veya tüm gemileri yakarak değil. Olamaz olduğunu görmedin mi? Her kelimeni geçmişinden öğrenmedin mi? Bildiğin herşey bir vakit gerinden şimdiye gelmiyor mu?

Yürüyeceğiz. Biraz başka türlü şeyler hoş gelmez mi? Hem seni güvende hissettiğin ve yaşama dokunmanın beklenmedik bir sonuç getirmeyeceğini düşündüğün gündeliğinden uzaklaştırır. Bak burda uzaklaşalım diyorum.

İşte iddialarımızı yanımıza almayacağız. Gerçekten kendimizi kabul edeceksek başka kelimelerle konuşamayız ki? Aynı kelimeler farklı dostluklar oluştursun diye çıkamaz mıyız yola?!! Mesela "seviyorum seni" demeyiveririz. Yerine seviyorum lan seni olur veya bakışlarımızdan anlarız yer yer. Hı!??

Yola çıkarız işte, tüketiriz, üretiriz, kavgaya tutuşuruz, öğreniriz, sonra unuturuz da. Yapamayacağımız şeylere daha çok meydan okuruz sonra oturur birlikte güleriz beceremediğimizde. İşte ne olacaksa olur artık deriz. Ne yollardan geçmiş, neler yaşamızdır. Bilir birbirimizi fena halde hemde. Yoldayken kendimizden, birbirimizden çok sıkılır sonra eğleniriz bu halimize. Arada habersiz kalırız belki. Ama biliriz geri döneceğimizi. Biliriz işte. Hem sen kaybolduğunda seni aramak, özlemek o kadar umut verir ki? Geleceğini bilmek kadar gideceğini düşünmek de sonra geri geleceğini tekrardan bilmek de hepsi de heyecanlı olmaz mı?

Hadi gel yola çıkalım! Yoksa çıkılacak yolları düşünmekle geçsin mi vaktimiz? Biliyorsun yola er geç çıkacağız? İnkar etme yoldayız!!

Ne dersin bizzatihi kendim? Ya sen ne dersin? Ya sen kimsin?

Paralel Gerçekler, Kesişen Evrenler ve İlahi Adalet

noreply@blogger.com (Volunteer) — Sun, 31 Jul 2011 21:46:00 +0000

Belli bir zamana veya belirli olaylar zincirine bağlı kararlar. İki insan yan yana dururken birbirinden tamamen farklı dünyaların paralel gerçekleriyle varlar. Farklı iki gerçekliğin zamanı veya belirli olaylar zincirinde kesişmeyen başka olaylar.

Zamana ve duruma müdahale etmek isteyen kişilerin iradi eylemlerinin sonuçları farklı iki evreni kesiştirir. Benim dünyam onun dünyasına yaklaşabilir. Çaba gösterilerek yakınlaşan evrenler harcanan efordan bağımsız olarak uzaklaşabilir. Onun dünyasına konuk olmak veya benim dünyama konuk olmak soğuk bir yabancılaşma ve canhıraş bir empati kurma çabasıyla dünyaları uzaklaştırır veya yakınlaştırabilir.

Paralel gerçeklerin bir evrende kesişmesi için gerekli tüm koşulların oluşabilmesi için kendine özgü dünyaları olan kişilerin birbirlerini tercih edebilmeleri gerekir. Herşeyden bağımsız olarak evrenlerin kesişmesi tercihlerin sonucudur. Ne hazindir ki tercihler her zaman ilahi adaleti sağlar. Evrenler kesişmemiş veya tercih edilenin tam tersi bir sonuç olsa bile.

İlahi adalet kişinin tercih etmek için iradi bir eyleme girişirken karşılaştığı sonuçlarla ifade edilir. İlahi adalet senden veya benden bağımsız senin veya benim istek ve ihtiyaçların(m)dan uzaktır. İlahi adalet kişilerin paralel gerçeklerinin, kesişen evrenlerin vuku bulduğu büyük evren ve tüm hayatlara paralel geçen gerçektir.

Gittim, gördüğümü biliyor ve istemeden onaylıyorum.

Suçluluk duygusunu sürekli tekrarlayan zihnimin, sürekli aynı duyguyu ifade etme çabası ve buna tanıklık edilmesi. Ayrıca doğru zaman, doğru yer olmamasına rağmen. Haksızlık etmiş olmama rağmen!!!

Buyurdum

noreply@blogger.com (Volunteer) — Mon, 20 Jun 2011 19:09:00 +0000

Benjamin:Savunacak tek bir argümanın olmadığı zaman mı?

Sarı Memed: Evet!

Benjamin: Sıyrılmak gibi mi yoksa temizlenmek gibi mi?

Sarı Memed: Zor... Ama pis değil...

Benjamin: Hatırlamak gerektiğini biliyorsun.

Sarı Memed: Farkındayım ama anlamıyorum. Bu sefer kabullenmek yerinde bir davranış değil.

Benjamin: Zamanının çok olduğunu düşünüyorsun.

Sarı Memed: Yeterince... Ama zamanı saymıyorum.

Benjamin: Değişmek için zamanı bekliyorsun o zaman.

Sarı Memed: Hayır. Değişmek için zamanı sayıyorum. Fakat saydıklarım nasıl davrandığım, ne hissettiğim. Zamanı ilerletiyorum.

Benjamin: Böyle düşünürsen hayat daha basit oluyor sanki.

Sarı Memed: Basit evet. Ama daha zor. Basit hiç adetten değil bu topraklarda.

Benjamin: Belki basite pratik diyoruz ne dersin?

Sarı Memed: Aynı şeyi anlamıyoruz. Değişmeye direncim o kadar basit ki!!

Benjamin: Ha bu arada ne istediğini bilmen gerekecek...

Sarı Memed: Değişmek için mi?... Evet. Ama soruyu ters sormak istiyorum; Ne istemiyorum?

Benjamin: ...

Sarı Memed: Sadece "ne istemediğim" karışık olmamalı. Tek kaygım bu.

Benjamin: Kaygı da değişime dair desene.

Sarı Memed: Değişirken kaygı duymak adettendir.

I will...

noreply@blogger.com (Volunteer) — Sat, 11 Jun 2011 17:44:00 +0000

When you try your best, but you don't succeed
When you get what you want, but not what you need
When you feel so tired, but you can't sleep
Stuck in reverse.

When the tears come streaming down your face
When you lose something you can't replace
When you love someone, but it goes to waste
Could it be worse?

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

And high up above or down below
When you're too in love to let it go
If you never try, then you'll never know
Just what you're worth.

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

Tears stream, down your face
When you lose something you cannot replace
Tears stream down your face
And I...

Tears stream, down your face
I promise you that I'll learn from my mistakes
Tears stream down your face
And I...

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

ANT

noreply@blogger.com (Volunteer) — Wed, 13 Apr 2011 21:43:00 +0000

İŞ;
Sabahları işe erken gideceğime
Önüme gelmiş bir iş kısa sürede yapılabiliyorsa yapacağıma
İş biriktirmeyeceğime
Zamanlamama dikkat edeceğime
Kalan son aylarımda kalan işleri bitireceğime
İşe ilgi duyacağıma
Ofisteyken sigara içmek için sık sık açık alana çıkmayacağıma
İş zamanlarında dikkatimi işe verip çalışacağıma
Güncel iş listeme arada dönüp bakacağıma
Bunlar ne kadar sıkıcı olsa da profesyonel olmak için bir yolunu bulacağıma
İşi sevmesem bile işi yapabilecek ayrımı netleştireceğime
ANT İÇERİM!!!

HAYAT;
Artık hiçbirşeyi ertelemeyeceğime
Dahası rasyonel sebepleri olmayan hiçbirşeyi ertelemeyeceğime
Spor yapmaya devam edeceğime
Sigarayı bırakacağıma
Sonra tekrar başlamayacağıma
Bunun için doğru yöntemi ve bilinci bulacağıma
Hayata ilgi duyacağıma
Otokontrol mekanizmamı sündürmeyeceğime
Sündürülmüş fikirlerden uzak duracağıma
Kişiliğimle savaşmayacağıma
Karakterimle barışacağıma
Barıştıktan sonra savaşmaya devam edeceğime
Arada bir durup düşüneceğime
Düşündüklerimi planlayacağıma
Planladıklarımı gerçekleştirmek için çabalayacağıma
Ayak direyen yönlerime acımasız davranacağıma
İşe yarayan yönlerimin üzerine yatmayacağıma
Farkettiklerimi anlamaya çalışacağıma
Anladıklarımı anlamlandırmaya çalışacağıma
Anlamlandırdıklarımı yorumlayacağıma
Yorumladıklarımı eyleme geçireceğime
ANT İÇERİM!!!

Kırmızı Çizgi

noreply@blogger.com (Volunteer) — Fri, 29 Oct 2010 11:47:00 +0000

Hazır olmak gerekir hep. Ayrıca dikkatli de olmalı insan.

Kırmızı çizginin herhangi bir tarafınde olabilirsin. Bu seni taraf yapar ama ait olmanı da sağlar, en azından yanlız değilsindir. Fakat kırmızı çizgi olmak da varmış safi yalnızlık içeren. Onu öğrendim.

Kırmızı çizgi olduğun an güvenebileceğin tek şey kendin olursun. O da bazen. Kocaman güvensizlikler yaşıyorsundur aslında. ("Türk'ün Türk'ten başka dostu yoktur" gibi). Politik kırmızı çizgiler hayatın bir tarafındaki bir çizgiymiş bize uzak gelen fakat ya gündelik hayatın kırmızı çizgileri? Bireysel yaşamın kocaman güvensizlikleri daha bir korkutucuymuş. Politika seyirlik bir satranç oyunuymuş kendinden uzak bellediğin. Ve zaten kırmızı çizgi olmamak gündelik hayatın politikasını başlatmakmış en temizinden.

Gündelik hayatın kırmızı çizgileri de, gündelik hayatta kırmızı çizgi olmak da kişisel bir çöküş hikayesinin başlangıcı gibidir.

Karakterin, yeteneklerin, inandığın ve alıştığın ilkelerin ve yaşam tarzın sürekli bir tehdit algısıyla seni durağanlaştırmak, önüne set çekmek, değişmeni engellemek ister. En kötüsü sen, etrafındaki tüm ilişkileri gerer, esnetir, koparır veya en basitinden zorlarsın.

Kırmızı çizgi olmak zordur. Kolay olmaması gerekir zaten. Kendin için yarattığın ideallerinin savaşıdır bu son kertede. Bu savaş rasyonel bir şeklide, neden ve sonuçlarıyla ilerlemez. İyi veya kötü, doğru veya yanlış, haram ya da helal gibi ikili ahlaki kurallarla ilerler. Bazı şeyler hep kötü, yanlış ve haramdır. Dolayısıyla yasaktır. İçindeki devleti anladığın zamanlardır hep kırmızı çizgi olmak. Kişisel bir anayasan vardır çağa ayak uyduramayan ve onu korumak için içinden çıkmış kolluk kuvvetlerini kullanırsın. Çok kanlıdır savaşın. Zaten o yüzden çizgi kan kırmızısıdır.

Bilgisayarda donanım ve yazılımın iki ayrı görevi vardır. Hangi yazılım kullanılacaksa donanım işletir onu. Donanımın yoksa yazılım hiçbirşeydir. Kırmızı çizgi de donanımsızsan vardır zaten.Yazılım bir araç, bir yöntemken senin için amaç oluverir. Kemikleştirir seni. Paulo Freire "Bilinç Yöntemdir" diyor. Kırmızı çizgi bilinçsizleşmektir. Bilincin olmamasıdır. Senin için bilinç bir ideolojidir çünkü.

Velhasıl gündelik hayat senin hem kişisel hem de politik mücadele alanındır. Birşeyleri değiştirmek istiyorsak önce kendimizden başlamalıyız derler ya. İşte maksat kırmızı çizgilerini alt edebilmektir.

Kırmızı çizgiler çok kolay oluşur. Onları ortadan kaldırmaksa zaman alır. Kendiliğindenci, bilinç oluşturmayan insan güdüleri her zaman kolayı seçer, az enerji sarfeder, çok sorun çıkarır. Anladım ki yaşam sana verdiği tüm enerjiyi tekrar geri almak ister. Bilinçlenmek, araç ve amaçları yöntebilmek, sürekli kırmızı çizgileri ortadan kaldırmak, değişmek ve en basitinden yaşamak büyük enerji ister.

Enerjinin doğaya (çevreyi ve sosyal yaşamı ifade ediyorum)geri dönme isteği seni vareden her ne ise onun en temel düsturudur.

Anladım ki yaşamak çaba sarfetmektir. Anladım ki yaşamak kırmızı rengi yeri geldiğinde tercih etmemektir. Anladım ki yaşamak sürekli anlayabilmektir.Anladım ki yaşamak akışkandır.

Sıradanlık

noreply@blogger.com (Volunteer) — Fri, 10 Sep 2010 21:14:00 +0000

Sabahtan beri üç defa dışarı çıktım mart ayından beri ise sürekli çıkıyorum dışarı pek tabi. Gerek iş olsun gerek eğlence gerek gündelik işler.

Bugün evimizin neşesi viko dayıyla (kendisi kedimiz olur) garip bir ilişki kurduk. Ne zaman eve gelsem kapıda beni karşılayıp yerlere kadar selam verip halimi hatırımı sorarmış gibi suratıma baktı ben de ona baktım. Bu gün üç defa bakıştık öyle mal mal.

Eve her gelişimde elimde bir torba vardı. Hepsini bir anda almayı unuttuğum küçük ufacık şeyleri 3 farklı zamanda alma mallığına haiz oldum. Neyse bu viko ya yaradı. Çocuklar gibi şen oluverdi her defasında. Ben de onu kırmadım. Her eve gelişimde elimdeki torbayı holün ortasına bırakıverdim. Üstüne bir güzel yattı her defasında. Torbayı hışırdattı falan. İçindekini merak etmiyormuş gibi yapıp hafif hafif patiledi torbayı. Ne çakal olduğunu kendisi de biliyor. Her patiden sonra dönüp suratıma baktı. Dayanamayıp her defasında mama verdim ona. Hoşuna gitti puştun tabi. Aslında bugün çok yedi pezevenk.

Elimde yapılması gereken üç şey vardı bugün için. Kitap okuyacağım, yurt dışı eğitim burslarını araştıracağım ve işle ilgili birkaç sorun çözeceğim. (İş yapmak benim için sorun çözmek demek oldu nedense. Bildiğiniz gibi değil baya bir stres demek bu.) Yaptım mı yaptım. Ama üçüncü adıma gelince bir tökezledim.İmdadıma viko dayı yetişti. Yan sandalyeden sallana sallana geldi önce bilgisayarın üzerine çıktı bir baktı bana sonra kucağıma yumuluverdi puşt herif. Dedim gel gidelim. Masadan kalkıp üçlü koltuğa geçtik. Başladık bu yazıyı yazmaya. Kendisi şu an en sevdiği sandalyenin üzerinde pinekliyor canı sıkıldı herhalde. Çok da güzel uyuyo allahsız dört patisi de sarkıyor sandalyeden kuyruğu da ağzına girecek neredeyse. Arada geriniyor falan.

Bu arada R.Kelly nin I believe I can Fly parçası da ne manik piskopat bir parça öle. Şarkının bir yerinde uçmayacağın varsa da zorla uçurtuyorlar, havaya değil yere doğru ama. Çünkü bası ve sesi sonuna kadar açmışım bir böğürdü koltuktan düşücektim. Çok abartmıyım bir irkildim :)

Günün sonunda 80 lerden müzik dinleyip basit viteste takılıyorum. Arada detaylanır ya hayat anlamazsın falan şimdi dümdüz. Kafa da normal işin ilginci.

Bir Ömürden Bir Başkasına

noreply@blogger.com (Volunteer) — Thu, 17 Jun 2010 21:45:00 +0000

O aslında bizi hiç bırakmadı..!

Keyfine düşkün, yaşamayı seven bir hali vardı hep. Ne gülerdi, ne ağlardı, ne de layıkıyla sinirlenirdi. Hep rol icabı yaptığı şeylerdi.

Deprem olurdu uyandırırdım "Anane kalk deprem oldu korkuyorum" derdim. Gel yanıma yat birşey olmaz derdi bana. O kadar yani.

Annem uzaklara gittiğimde ebeveyn figürü hep o vardı yakınlarımızda ablamla benim. Bir karara ihtiyaç duyduğumuzda hep ona danışırdık. Belki yeterince uygun kararlar almazdı, belki bazen çok kötü kararlar da alırdı ama bizim için büyüktü. Sözü dinlenirdi işte. Küçük yaşlarda yine de sözünü dinlemek isteyeceğiniz birileri olsun isterdiniz hayatınızda. Biz de hep dinlerdik.

Televizyonumuzun icradan dönebildiği anlarda TRT haberlerini izlemek isterdi. Ben de hep çizgi film peşindeydim. Çocukla çocuk olur bastonuyla peşimden koştururdu beni. Çünkü hep kanal değiştirirdim. Kumandasız olunca televizyon kalkıp tekrar kanalı değiştirmek büyük işti onun için. Kanalı değiştireceğine bastonla peşimden koşturmaya çalışırdı. Sonra yeniharman cigarasını yakıp uyuya kalırdı. Çaktırmadan kanalı değiştirir çizgi filmi izler sonra elbisesini yaktığı için sönmüş cigarayı üzerinden alırdım. Belki bilerek içiyordu çünkü yeni harman çekmedinmi sönen cinsindendi.

Çook uzun yıllar herhangi bir akraba veya ebeveyn figürü göremediğimizden ananem hep ayrı bir yeri doldururdu bizde. Elimize ender geçen fazladan parayla bana git bir kangal sucuk al gel kızartalım derdi. Parayı da hep halı altına saklardı. Okuldan geldiğimde paranın müjdesini verecekse halının altına bak derdi bana. Yıllardır kullandığı ufacık, kırışmış bir poşetin içine dürerek koyduğu para halının altından çıkıverirdi. Arada böyle sevindirirdi beni.

Küçükken üvey annesi ananemi soğuk karlı günlerde takunyayla çarşıya gönderirmiş. Bu yüzden hep dizlerinin ve ayaklarının ağrıdığını söylerdi. Yer yer açamazdı dizlerini son zamanlarda hiç açamadı.

Üvey babamın şiddetine maruz kaldığım zamanlarda sığınağım hep ananem olurdu. Hem büyük diye üvey babam birşey yapmazdı ona hem de çok cazgır bir insandı. Teyzemle değil de bizimle oturması, cefa çekmeyi tercih etmesi böylesine keyfine düşkün bir kadın için büyük mesele diye düşünürdüm o yüzden hep saygı duydum.

İnşaatta kaldığımız aylarda bile bizi hiç yalnız bırakmadı. Kucağına kıvrılıp yatmak hep huzur verici bir sıcaklıktı. Sokaktan uzak tutardı onun kucağı beni hep.

İçinde ne tür fırtınalar kopardı, onu heyecanlandıran neler oldu bu hayatta hiç bilmiyorum. Salı günü saat 23:30'da vefat etti. Öğrendiğimde kendimi bu kadar yalnız hissedeceğimi hiç düşünmemiştim. Birden kocaman dünyada tek başıma gibiydim. Çünkü ne zaman etrafta kimse olmasa o vardı. Küçükken korkup kalktığımda yatağımdan onu el yordamıyla bile olsa bulabilirdim. Hiç kaybetmedim onu. Hep çocukluğuma dönmek isterdim. Benim hayalimdi hep bu. Ama şimdi çocukluğuma dönsem, korksam, kalksam ananemi arasam bulamayacağım. Hayalimin ender dayanak noktalarından biri yok oldu gitti şimdi.

Adaletin onun yanına uğramadığını hep biliyordum. Zor geçmiş bir genç kadınlık, zorla çocuk sahibi ve koca sahibi olmak bu arada herhangi bir düşüncesine küçücük de olsa değer verilmemesi. Dünyaya birgün adaletin geleceğini hep düşünürüm. Ama onun için bu mümkün olmadı. Bir asırı 6 yıl geçmiş bir ömürde bile mümkün olmadı.

Son dönemleri kocaman bir karanlık ve kocaman bir yalnızlıktı. Bana abi diyor, etrafta neler olduğunu hiç farketmiyordu. Farkındalıkları olmayan zoraki bir ömürün ardından şimdi de vücudu ona haksızlık ediyordu. Ne görüyor, ne duyuyor ne de anlıyordu. Sadece yemek ve su istiyordu.

Benim gibi o da kocaman haksızlıklar yaşamıştı. Aynı yolun yolcusu gibiydik. Ona baktığımda hiç ama hiç yabancılık hissetmiyordum. Şimdi dünyaya biraz daha yabancı olmak ölesiye koyuyor insana.

Son birkez daha göremeden gittin. Hiç iyi yapmadın. Sana kocaman bir teşekkür etmem gerekirdi. En büyüğünden sarılmam gerekirdi sana. Son bir kez daha huzur dolu kucağına yaslanmak isterdim.

Yüz altı yaşında, Atatürk'le vals etmiş, torunlarına acayip sahip çıkmış, yoksulluk içinde öldün gittin.

İsmi Kadriye Özturşak'tı. Çok güzel yemek yapardı, 96 yaşına kadar kitap okudu, sigara içti. Beni hiç yalnız bırakmadı. Geçmiş zaman oldu.

Olmasaydın. Bilincin kapalı bir yüz sene daha yaşasaydın.

Ben bakardım.

Benim tatlı ananem.

Güle güle....

Devlet Kapısı

noreply@blogger.com (Volunteer) — Mon, 14 Jun 2010 14:53:00 +0000

Şu iki gündür devlet kapısına gitmem gerekiyordu. Yok yüksek lisans için belge topla yok askerlik tecili için bilmem ne. O yüzden iki gündür stresliyim. Zorlu bir Pazartesi'nin beni beklediği apaçıktı İşten izin aldım cehennem gününü beklemeye koyuldum. Gelip çatınca zorla kalkıp yola koyuldum.

Önce askerlik şubesinin yolunu tuttum. Sitelerinde her türden ajitasyon ve propaganda olmasına rağmen tecil hakkını kullanmak için hangi belgelerin gerektiğini bir türlü bulamadım. O yüzden körlemesine gitmem gerekiyordu gittim. Elimde ne olur ne olmaz diye ikametgah, nüfus fotokopisi, iki tane fotoğraf vardı. Gittiğimde geçici mezuniyet belgesi istediler. Üstelik nereye gideceğimi bilmediğim için taksiyle gitmiştim. Belgeleri temin etmek için gerisin geriye taksiyle eve döndüm. Belgeleri alıp tekrar gittim. Bu sefer nüfus cüzdanımın beni ifade etmediğini söylediler. Tepem attı. Sanki tüm anayasal haklarımı sorunsuzca kullanabiliyorum, verdiğim vergilerin nerelere gittiğini şeffafça görebiliyorum, kendimi kamusal alanda rahatça ifade edebiliyorum bir tek kimliğimin resmi, şekli kalmıştı. Tabi bunları askerlik şubesinde söyleyemiyorsun. Bunların yerine "oradan size çok boş zamanı olan biri olarak mı gözüküyorum" dedim yüksek sesle. Asker kardeşim hemencecik yanımda bitiverdi pek tabi. Neyse çok sorun çıkarmadan nüfus müdürlüğünün yolunu tuttum.

Burada yeni bir paragrafa başlıyorum çünkü nüfus müdürlüğünde ayrı bir macera beni bekliyordu. Nüfus cüzdanımı değiştirmem gerekiyordu. Sıramı aldım oturdum. Benden önceki biri de nüfus cüzdanını değiştirecekti. Eski kargacık burgacık kimliğini gösterdi yenisini talep etti. Eleman hiçbirşey istemeden kimliğinin yenisini verdi elemana. Bana sıra geldiğinde neden değiştirmek istiyorsun diye sordu. Dedim Askerlik Şubesi istedi. Memur yüksek sesle Askerlik Şubesi'nin kabul etmediği bir kimliği ben nasıl kabul edebilirim muhtardan bilmem ne talpe belgesi getir demez mi? Tabi o sıcakta sigortalarım aşırı zorlandı tam o an. Üstelik kimliğim benden öncekinden çok daha düzgün gözüküyordu. Yani aslında asker ocağı beni kabul etmezse seçimle başa getirdiğim insanların (gerçi ben seçmedim ama ) işlettiği kurumlar hiç kabul etmezler demekti bu. Neyse ki oradan olaysız muhtarlığın yolunu tuttum. Bilmem ne talep belgesi istedim verdiler üstüne para aldılar. Çıkarken iyiymiş ben de büyüyünce muhtar olacağım deyiverdim o sinirle. Hatun bu muhtarlık nasıl geçiniyor biliyor musun sen dedi. Ben de verdiğimiz vergiler hayli hayli karşılar git onu devlete sor dedim bastım postayı çıktım. Nüfus müdürlüğüne geri döndüm hiç sıra beklemeden uzattım belgeleri. Bir de yüksek sesle din hanemin boş kalmasını istiyorum dedim. Ona birşey demediler. Keşke deselerdi. Naralar atarak elimdeki çantayı kafalarına geçirebilirdim olay çıkardı ama rahatlardım en azından.

Neyse aldım pılımı pırtımı belgemi bok püsürümü şubeye gittim. Bu arada sabah çıktığım macerada 6.30 saat geçirmiştim saat 16:30'du. Belgeleri görevliye uzattığımda bana fotoğrafın sakallı bunu alamayız demez mi. Sabahtan beri belgelerim burunlarının ucunda fotoların sakallı olmaması gerektiğini şimdi söylüyorlar. O kadar sinirlenmiş olmalıyım ki sonrası biraz huzurlu geçti. Gülerek berbere oradan da fotoğrafçıya gittim. Tabi şube kapanmıştı. Evime geldim güzel bir uyku çektim.

Taksisi, fotosu, muhtarı, nüfus müdürlüğü derken 100 lira gitmiş. Şube isterse verecek param yok. Hayırlısı.

Yarın ki maç için antrenman halindeyim. Yasa masa okuyorum. İşte bir de bunu yazdım.

Allah düşmanımı devlet kapısına düşürmesin deyimiyle son vereyim.

Bilgi Edinme Hakkı

noreply@blogger.com (Volunteer) — Wed, 19 May 2010 17:42:00 +0000

Aşağıdaki yazımdan da anlayabileceğiniz üzere blog üzerinden bir kitap tanıtım projesi hayata getireyim dedim olmadı. Hangi kurumdan bilgi istediysem kitap istatistiklerine dair cevap alamadım.

Olmadı.

Kitaplar

noreply@blogger.com (Volunteer) — Thu, 22 Apr 2010 20:00:00 +0000

Son zamanlarda sık sık kitap okuduğum günlere geri döndüm. Bu halimden memnunum pek tabi. Kendimle şimdilik barışık olmama bağlıyorum bunu.

Yeni bir proje peşindeyim. Okuduğum kitapların özetini, kitapla ilgili istatistiklerini paylaşabileceğim bir blog oluşturmaya çalışıyorum. Gerçekçi veriler için birkça yerle iletişime geçtim sayılır.

Herhangi bir yerde okunan bir kitap bize çok şey anlatır diye düşünüyorum.

Bakalım...

Papatyalar

noreply@blogger.com (Volunteer) — Sat, 13 Feb 2010 02:31:00 +0000

Compositea ailesinden gün çiçeği.

Composeitea; köken itibariyle "composite" ten geliyor. Bu da birleşik, aynı form içinde birlikte bulunan yaşam formu anlamlarını da içeriyor.

Papatya en eski bilinen haliyle Yunanca'dan geliyor gibi; "Papazın karısı" demek. Katolik Yunanistan'da bilinen aşk şiirlerinin hatırı sayılır bir kısmı ne ilginçtir ki papaz karısına yazılmış. Dönem 13. ve 15. yy arası. Papatya bu mecazdan yola çıkarak oluşan bir sözcük. Aşık olunan kişi anlamı var.

Bu çiçeğin İngilizcesi "Daisy" "Day's eye" demek. 17. yy. da kullanılmış. Günün gözü diye çevirsek çok çok haksızlık etmeyiz. Gün ışığını ifade ediyor. Ortaçağ karanlığına hiciv içeren metinlerde de rastlanıyor. Özgürlük isyanını da içeriyor.

Compositea ailesinden geldiğini de olumluyoruz başka bir yandan. Özgürlük isyanı, aşk, gün ışığı gibi formları birarada ifade edebiliyor.

Bu gece bir de Papatya çizdim. Özenerek. Evimdeki tek kalemle. Mevsimi sonbahar ve ilk bahar bu çiçeğin. Ama bende kışın açtı.

Papatya çayı, kuru papatyalar gündemimdi. En son hangi kelime ağzından çıkarsa son çektiğin yaprakta o olan kahin bir çiçek. Aşkı ve özgürlük isyanını (biz bunları da tutkular familyasına koyalım)kehanete dönüştürecek yeterli kökleri var bu çiçeğin kültürel ve doğal topraklarda.

Kısaca yaprakları albenili iken sapı ve kökü dikenli olması (kılcal dikenler) nereye ait olduğunu göstermez mi.

Papatya: Ben yeniden açabilirim ama köklerim buna sebep.

Bugün de papatyayı düşünmüş olalım ve bir süredir buna sebep olanı!

Yeniden İnşa

noreply@blogger.com (Volunteer) — Wed, 10 Feb 2010 23:09:00 +0000

İtiraf etmeliyim ki çoook uzun süre sonra ilk defa hissediyorum bu yeniden inşa olayını.

Hayırlara vesile olsun.

Bu anlarda kendimin dikkatli takipçisi olmalıyım.

Samimi olarak, dili sade kullanarak azıcık meraklı kalarak. Merakını belli ederek.

Tertemiz.

noreply@blogger.com (Volunteer) — Wed, 03 Feb 2010 23:17:00 +0000

yok ediyor-um . . .

Little Wing

noreply@blogger.com (Volunteer) — Mon, 18 Jan 2010 21:30:00 +0000

Gök Yüzü ağlıyor. Binlercesi kaçışırken bir adam fötür şapkasını göz hizasına getirmiş elinde fender strat gitarıyla öylece duruyor. Yıllarca aklından geçen her ne ise birer birer laflıyor gitarıyla. Önce yavaşça dokunuyor tellerine. Karmaşıklaşıyor sonra. Hayatın sonuna gelip yeniden doğuyor birden. Sakinleşiyor. Hava karanlığa büründükçe, gökyüzü hüznü serptikçe o konuşuyor. Sessizliği birden yıldırımların gürültüsüne karışıveriyor.
İsyanına eşlik eden her ne ise bu dünyada, ellerini sıkıca buruyor ve haykırıyor ruhlar alemine geri gelmeyen yankılar gibi.
Kafasını kaldırıp yolda oluyor. Adım atarken birden yavaşlıyor. Tekrar duyularının dinlenmesini bekliyor gitarıyla konuşurken. Titrek kalbini bir kez de kendisi için ve nedensizce titretiyor.
Sokak lambasının arkasında yüzünü karanlığa dönmüş, başı eğik bir ufaklığın ona ruhuyla eşlik ettiği gerçeği birden çoğalıyor.
Çoğalıyor, çoğalıyor çoğalıyor, aşılan ufukların ardı tanrının elleriyle buluşuyor. İyi ki vardın ve iyi ki Hendrix’in yarattığı bu dünyadan olmayan parçayı sen de çaldın. Seni bu dünyaya yine bekleriz Stevie Ray. Küçük kanatlarının çırpınışı sese her zaman ilham verdi.

Beni her zamandan olmayana götürdün. Çoooook sağol. Ama çok...

SOKAK İÇİMİZDE

noreply@blogger.com (Volunteer) — Sun, 03 Jan 2010 10:43:00 +0000

Kapıdan çıktığı gibi başlıyor ya. Evdeki karnım aç, yahu biri bana su getirse, ağlasam ulan biri kesin sesimi duyar, birinin gözünün içine baksam niye baktığımı anlamaya çalışır olasılıkları sokakta mütemadiyen yok.

Şimdi kapıdan çıktım, ayaklarıma zar zor aldığım ayakkabılarım kirlenmesin diye çift kat poşet bağlayarak çamurun bileklere kadar geldiği ara sokaklardan ilerliyorum. Başıma birşey gelse yanımda olur dediğim elemanları görüp az da olsa güvende hissediyorum kendimi. Azıcık da ulan bu elemanların tohumuna para saymadım diyerek paranın herşeyi satın alabilen gücüne dertleniyorum.

Karnım bilakis aç yürüyorum sokaklarda, birşekilde birşeyler tüketen insanlar benim için hem ulaşılmazlar hem de tiksinçler. Bencil biryerden bakıyorum onlara, sonra da onları tüketimden kurtarma planları beynime hücum ediyor.

Çamurlu sokakların sonunda çamurun üstüne tüm ihtişamıyla yayılmış demir raylar görüyorum. İnsan unsurundan bağımsız tek benim gördüğüm gibi oldukları için benim oluyorlar. Tren geçse hop birader nereye geçiyorsun diye sorma hakkım oluyor o sıra. Farkediyorum ki sahiplendiğim herşey benim görebildiğim gibi oldukları için benim oluyor.

Gördüklerimle, güvensizliğim birarada at başı giderken elemanlarım yanıma yaklaşıyor. Şimdi demir raylar hepimizin oluyor. Çünkü benim görebildiğim gibi gördükleri aşikar oluyor benim için. Ben, sahiplendiklerim ve elemanlar.

Bir öğle vakti o elemanlardan birini öldürüyor trenlerden biri. Bu raylar benim demesine fırsat kalmadan oluyor tüm bunlar. O rayların benim görebildiğim için benim olmadığını anlıyorum birden.

Hayatıma en köşeden giren herkimse veya ne ise hepsi sahiplendiklerimi paylaşmak benim olanı kendisinin yapmakla meşgul olduğunu farkediyorum.

Çocukken en önce öğrendiğim şeylerden biri sürekli hatırımda kıvranıyor. Şiddet ve sinir. Kıyasıya rekabet geliyor hemen ardından. Büyük balıklar ve küçük balıklar hemen oyundaki köşelerini alıveriyorlar. Kim kimi yutarsa oluyor.

Artık çocuk değilim ama sadece sokakta olmak ve öyle büyümek çocuklukta bırakıveriyor seni. Herşey tehditkar, rekabetçi ve sahiplenilmiş oluyor. Kendi alanlarını çitlerle çevirmiş kızgın mal sahipleri, anlayabildiğin ve karşı durduğun şeyler oluyor.

Sokak içimden çıkmıyor. İşin de olsa, evin de olsa sokak kapısından attığın her adım aynı güvensizliği getirip koyuveriyor önüne. Sokak hep içimde, mütemadiyen kalıyor.

Sokağa dönsem yabancılık çekmeyeceğim kenarlar köşeler buluyorum en soğuk havalarda. Üzerime giydiğim paltonun kazağın t-shirt'ün değerini kat be kat arttırıyorum. Sarınıp uyuyabileceğim kartonlar görüveriyorum çöplüklerde. Herkes hangi kafeye girsek diye bakarken ben hangi köşede sabahlayabilirim diye bakıyorum. Sokakta yaşayan insanlarla kan bağımın olduğunu düşünüyorum, hatta hissediyorum ve yakınlaşıyorum onlara...

Sokak içimden çıkmadan önce ben sokağa çıkmak istiyorum.

Hergünümün bir karesinde bu hatıralar canlanıveriyor sürekli, sürekli, sürekli...

etraf

noreply@blogger.com (Volunteer) — Mon, 28 Dec 2009 01:51:00 +0000

Kafamda tartıştım...

Birisi ders çalışıyor notlarını kaybetmiş bulana 100 altın verecekmiş...

Diğeri aşık olmuş ilişkisini pazarlamak derdinde...

Başkası sevdği bir sanatçıyı cümle aleme duyurmak hevesinde...

Yedek kulübesinden biri kendini saklayarak meşhur olma peşinde ilginç videoları aslında çekmek istemedim napalım can sıkıntısı havasında yayınlıyor.

Doğanın diyalektiğinden sonra bir de aşkın diyalektiğini yazmışlar. Doğanın diyalekt edeceği tüm unsurları ortada aşkın öyle mi? Kaçak dövüşen diyalektik yapmışlar biri de felsefe yaptığını zannediyor.

Haaa unutmadan herkes bir kediyle fotoğraf çektiriyor. Kedi alıyor, besliyor, tedavi ediyor bi sürü seviyor. Kedi isyankar ve bireyseldir diyerek felsefesini yapıyor bu felsefeden utananlar ama benimseyenler de fotosunu çekip hırçınlaşıyor. 90 öncesi köpek modaydı şimdi kediye gel...

Lan kankanın biri japoncaya sarmış anime üstünden tarifeli seferler varmış japoncaya.

Etraf da arapça kökenli taraflar demek. Etrafta olmak bir tarafta olmamak mı acep. Etraftakilere bakıyorum da herkes bir tarafta...

Değirmenler, Korkular, İnanış

noreply@blogger.com (Volunteer) — Mon, 09 Nov 2009 08:59:00 +0000

Değirmenleri severiz ya biz, bi de olmasalardı...

Mevzunun kendisini biraz açalım; değirmenlerden korkmadığımız gibi korkmanın da değirmenden ötürü olmadığını bilakis kavrar meziyetteyiz, hasıl olan vukuat değirmenin dönmesi değil orada bir işlevi olmasıdır.

Vücut bulan metafor değirmene saldıran bireysel tahayyülün asılı vesilesiyle dönüyor olmanın işlevselliğini meşrulaştıran dinamizme müdahalesi ivedilikle gerekli olmasıdır. Değirmen öğütür o zaman öğütmenin gerek olmadığı bir çayırlıkta dönmesi sorun değildir.

İşin bir de dekadans* yönü var. İlahi hayaller kuranlar inanırlar, hayal kuranlar hayal kırıklığına uğrarlar. İnanmak umut etmektir. Kuşkusuz dini bir inanç değil bu. Değirmenler tersine güzeldir de. İçinde ihtiyaç duyduğun herşeyi barındırabilir. O zaman şu mudur: İnandığın anda değirmenler senin hizmetindedir.

Korkular, değirmenler ve inanmak üzerine devam eden söylevimizde çigilerden ibaret bir resme renk katmakla ilgili dert edinmek lazım diye de düşünüyorum. Renklendirilmemiş korkular ham haliyle korkutmaz bile, tıpkı renksiz bir değirmenin insan işi olamayacağı gibi. Üstelik inanmak hayatı renklendirir diye bir sav vardı hayatın birinde...

Son olarak facebook'un suratları pazara çıkartan işlevselliği ile ilgili yazdığım alttaki satırları meşrulaştırmakla şart oldu.

Şudur; modern zamanlar bireyi panoya taşır. Bireysel reklamını yapabilmesi için her türlü araç ve gereci onun önüne sunar. Bireyse ona sunulmuş egosal bakir alanı inanışının onda yarattığı tüm eziklikleri unutmak için delicesine kullanır. Unutmamak gerekir ki "metalar alemi büyüdükçe ruhlar alemi küçülür".**

*Geriye dönük bozulum, zamanın şu anına gelmiş eski kötü bir tekrar, kötü kopya
**K.Marx

Öküz de Olsan Ahırını Bileceksin

noreply@blogger.com (Volunteer) — Tue, 20 Oct 2009 21:06:00 +0000

O ahır hayvanlar için.

Gündelik gerçeklerini yarımşar doz alan insan güruhu içinse daha fazlası var.

Oyuna başlarken gülemiyorum efenim. En oyun zamanlarımı harbici gerçeklerin prodüksüyonuyla geçirdiğimden mi. Bence bu mantık kocaman yalan. Doğrusu şu: istediğini geçir hangi sahnede olucaksan o rolün adamı olmak gerek yoksa tekamülü figüran.

Dur yakmık oldum ..... :(((

Şimdi daha iyi.... Dediydim gülemiyorum velhasılı çoook kibaaar. Olmamak gerek.

Kısacası böyle gımıl gımıl giyiniyor olmakl a çooook burjuva olan insanların ve o insanların yalamıklarının dünyası aaaauuuut sıkıntılı ben i güzaf iiiinnn.

Neye in nerede in niye in nasıl in in ooolu in.

Ama- Maamafih-Kör

noreply@blogger.com (Volunteer) — Thu, 01 Oct 2009 22:04:00 +0000

"Aşk, ama, tozdan çamaşır yıkadıkları külden ibaret olan ve dikenlerden, böğürtlenlerden, yaban nergislerinden, frenk incirlerinden başka birşey vermeyen fidanlardan bittiği bu topraklardan uzakta. Aşk, ama, en küçük bir çiçeklenme umudu vermeyen bu kalkerli kayalardan uzakta... Ve ölüm, ölüm de buradan uzakta, herbirinin zavallı kuru bir gövdeye, çorak bir tepeye dönüştüğü bu yerlerden uzakta... Bunların üzerlerindeki çiyler bile göz yaşlarına benzerler." ( Miguel Angel Asturias)

Maamafih şiddet, mutlulukla kaplı siluetlerin en içinden çıkıp gelen. Açılan, maamafih, kendini sürekli cezalandıran algı kapısı. Algılıyorum hiç korkmadan, ruhani bir düş görür gibi. Taptığın inancın kendisi olur gibi safça ve ilahi bir sakinlikle. Hiç yorulmadan.

Kendimi açtıkça korkmadan üzülüyorum bu saflık ya ölümdür ya da yaşam. Ve hem ölümdür hem de yaşam.

Direniniz. Karşınızdakine açtığınız her kusurunuz size kusursuzluk olarak dönecektir.

Kusursuz olan kördür zira. Bildikçe bilmediğini bilmek gibi. Gördükçe görüşü azalır gözlerin. Kusursuz aynılık ve seçemeyen bakışlar kalır geriye.

Miguel'den "aşk", karşıdakine savunmasız yaklaşan saflık ve aydınlanmanın kör edici parıltısı. Bu üçleme kurduğunuz tapınağınızda ayin davranışına tekabul eder.

...

Savaş,Barış,Sevgi ve Yaşama Dair

noreply@blogger.com (Volunteer) — Mon, 31 Aug 2009 21:22:00 +0000

Sevilmesen ne olur ki? Barışmışsan.

Sevgi o yüzden kokutur savaşsiz bir dünya ile barışmamışsan.

Yaşamda savaşın her türlüsü varken.

Ben'sen meydan okuyarak karşındakine,

İstiyorsan hesapsız, sınırsız, fütursuz karşındakinden,

Anlıyorsan fakat idrak etmiyorsan.

Rakipsen sınırlarını belli ettiğin dünyanda; zaten savaşıyorsundur.

Sevmek de bencil, sınırlı, rakip, iddialı olmakla,

Kalmakla, basit kelimeler fakat çığrından çıkan duygularla,

ise...

Soyunduğun, çırılçıplak kaldığın, tümüyle titrediğin anda...

Seviyor olmanın utangaçlığı, barışla raks eder.

Seviyorsan, yaşama dair.