@henrivanveen

'mijn dokter praat niet tegen mij'

noreply@blogger.com (henri van veen) — Tue, 26 Feb 2013 17:11:00 +0000

uit recent onderzoek door olga husson aan de universiteit van tilburg komt naar voren dat vier van de tien mensen die kanker hebben of hebben gehad niet tevreden zijn met de informatie over hun behandeling. een kwart van de drieduizend (ex-)patiënten die husson ondervroeg zegt meer te willen weten over de oorzaak en het verloop van de ziekte, over de nazorg en late effecten van de behandeling. patiënten die wel tevreden zijn, concludeert husson, hebben later minder last van angst en depressieve gevoelens. voor meer bevindingen van husson moet u maar even kijken op deze site van het integraal kankercentrum zuid in eindhoven.

ik ga u namelijk nu een geheimpje verklappen over informatie krijgen en informatie onthouden. tijdens mijn ziekbed ben ik een poos van de wap geweest: ik was he-le-maal gek. dat kwam door een delier. dat is een situatie waarin patiënten plotseling erg onrustig, agressief en achterdochtig worden. veel patiënten krijgen zoiets. had ik even pech en ik kan u verzekeren, mijn behandelaars, familie en vrienden ook: zij wisten zich nauwelijks raad met mij. ik saboteerde de behandeling door steeds de stekker van de medicijnpomp uit het stopcontact te trekken, tijdens opbeurende telefoongesprekken kon ik zomaar nare dingen zeggen en doen en ik negeerde visite. toen een arts vertelde dat ze overwogen me over te plaatsen naar een solitair kamertje, werd ik heel verdrietig. Ik wilde niet wegteren, niet alleen zijn.

als klap op de vuurpijl was mijn aandacht in het begin van de intensieve behandeling ook nog eens gericht op de verkeerde ziekte; in eerste instantie zei een internist in assen, ik woonde daar toen, dat ik non-hodgkinlymfoom had. ik sloeg die informatie op. en goed! het academisch ziekenhuis in groningen constateerde niet veel later acute lymfatische leukemie. uitgerekend in die periode draaide ik door en bleef ik maar denken non-hodgkin te hebben. Mijn toenmalige partner moest veel groene folders met informatie over non-hodgkinlymfoom verstoppen. gelukkig verdween de periode waarin ik abnormaal deed en niemand die me verwijten maakte. 'komt door de medicijnen, jongen', zei een verpleegkundige. 'je deed heel erg raar', sprak een kennis.

het bizarre van dit alles is: ik kan me er niets van herinneren. de mensen die me toen hebben meegemaakt daarentegen wel. ik praat hier liever niet over, want ik schaam me ervoor. na zestien jaar nog altijd en dat gevoel gaat nooit meer weg.

(deze blog staat ook op www.kankeronderzoek.wordpress.com)

seks moet, ook bij kanker

noreply@blogger.com (henri van veen) — Fri, 08 Feb 2013 12:35:00 +0000

ik ga het met u hebben over seks en kanker. jawel. moet kunnen. want wat hoorde ik, steeds meer mensen krijgen keelkanker door orale seks. momenteel gaat het nog om 30 procent van de gevallen, maar orale seks zou wel eens de grootste veroorzaker van keelkanker kunnen worden, voorspelde professor rené leemans van het vumc in amsterdam onlangs. rtl besteedde er zelfs aandacht aan.

elk jaar krijgen ongeveer vijfhonderd mensen keelkanker. keelkanker wordt nu nog voornamelijk veroorzaakt door slechte gewoonten: roken en drinken. ik kan met de beste wil van de wereld orale seks geen slechte gewoonte noemen. of je bent er slecht in, dat kan natuurlijk ook. mijn oma overleed aan keelkanker en nu ik daar aan terugdenk, in combinatie met de informatie van leemans, moet ik glimlachen. opa en oma van veen, ouwe snoeperds!

voor velen die kanker hebben (gehad) kunnen intimiteit en seksualiteit een belemmering vormen in de dagelijkse omgang met hun partners. toen ik tussen enkele zware chemobehandelingen thuis mocht bijkomen, wilde ik na al die weken zonder seks graag met mijn toenmalige vriendin vrijen (en zij met mij). maar ik zat vol met gif, kwam dat niet via mijn sperma en speeksel in haar lichaam terecht? 'zal wel meevallen. Voor dat 'ene' gewoon een condoom gebruiken en geniet van elkaar', zei een verpleegkundige in het ziekenhuis. Dat was in 1996.

in ziekenhuizen staan medewerkers ook wel eens met de mond vol tanden, we zijn immers allemaal mensen. hilde de vocht doet onderzoek naar seks en kanker en hoe patiënten en partners hierover kunnen communiceren met oncologieverpleegkundigen. de vocht is van mening dat verpleegkundigen een grote rol hebben op het gebied van kanker, intimiteit en seksualiteit; verplegend personeel is ook geestelijk verzorger, psycholoog, seksuoloog, haptonoom en schoonheidspecialist. ga er maar aan staan.

hoofdredacteur rob bruntink van het vakblad over palliatieve zorg pallium wees me op het boekje 'wie denkt er nu aan seks?', een boekje over intimiteit bij een ongeneeslijke ziekte. meer informatie over die uitgave vindt u door deze link aan te klikken.

(deze blog staat ook op www.kankeronderzoek.wordpress.com)

ik was dus in 2012

noreply@blogger.com (henri van veen) — Sat, 29 Dec 2012 11:40:00 +0000

2012 is een interessant jaar geweest. ik heb sri lanka gezien, verbleef voor het eerst in een hotel (op mallorca) waar je een armbandje moet dragen, zodat je kan aantonen dat je mag zuipen tussen elf en elf en ik had de leukste kerstverjaardag sinds jaren (tientallen felicitaties via social media en dat doet een enig kind goed).

dit jaar bracht ook het besef dat het leven kostbaar is. lang niet iedereen heeft het 'gemakkelijk', omdat een kwaal dwarsligt, er sprake is van financiële onzekerheid of er opeens iemand uit je leven verdwijnt. ik heb dit jaar redelijk wat gelachen, te weinig? ach, het glas moet dit jaar maar eens half vol zijn.

ik heb me dit jaar veelvuldig verwonderd, verbaasd en natuurlijk ook geërgerd. ik ben ook heel kwaad geweest, en machteloos vooral. kwaad en machteloos vanwege de aanslag op een pakistaans meisje dat opkwam voor haar recht op onderwijs, de dood van twee indiase jonge vrouwen na groepsverkrachtingen en de zelfmoorden van twee jonge mensen uit overijssel die een leven voor de boeg hadden, maar dat door pesterijen zo zagen verpest dat ze kozen voor de dood. ik hoop dat ze hun rust hebben gevonden.

en dan tot slot social media in 2012. wat is de zin/onzin/kracht van social media gelet op de rellen in #haren? ik hoop in 2013 hierop een antwoord te hebben. voor mij persoonlijk is dit jaar wat betreft social media een verrijking gebleken. ik durf de stelling aan dat je echte vriendschappen online kunt hebben, vriendschappen die verdieping krijgen doordat je zo af en toe met de mensen met wie je geregeld online communiceert ook koffie/bier/wijn/whisky drinkt of een vorkje prikt. deze vrienden weten wie ik bedoel en is dat hapje of drankje er dit jaar niet van gekomen, in 2013 komt dat in orde.

dank lieve vrienden voor 2012!

ik las dus het nieuws over fleur

noreply@blogger.com (henri van veen) — Thu, 13 Dec 2012 15:30:00 +0000

ik las dus het tragische nieuws over fleur. godverdegodverdegodver. godverdomme. kut.

een meisje uit staphorst, waar vloeken uit den boze is, is voor de trein gesprongen, omdat ze niet meer wilde leven na te zijn gepest.

ik mag niet vloeken. toch doe ik het soms. soms heb ik vreselijke pijn, lichamelijk en dan schreeuw ik het uit. soms, als ik heel erg boos ben, woedend, woest, buiten zinnen, dan schiet ik verbaal uit mijn slof. soms, als ik me machteloos voel, na een daad waar ik met mijn verstand niet bij kan, slaak ik een goddeloze kreet.

zoals nu.

ik dacht aan tim en ik denk nu aan fleur. waarom?

ik denk aan de jongens en meisjes die tim en fleur zodanig hebben getreiterd dat deze twee nog maar één oplossing wisten, een definitieve.

houd op met pesten, godverdomme!

ik blog ook elders

noreply@blogger.com (henri van veen) — Thu, 29 Nov 2012 14:22:00 +0000

ik blog niet alleen hier. ook ergens anders, namelijk hier. dat zijn blogs over k., ook wel een kutziekte genoemd. neem er gerust een kijkje en lees ook blogs van collega's.

ps drie (of ik was dus in sri lanka twee)

noreply@blogger.com (henri van veen) — Sun, 25 Nov 2012 13:12:00 +0000

sorry hoor, maar nog even over sri lanka. allereerst ontstonden heel snel na aankomst flarden aan de zolen van mijn wandelschoenen. die had ik pas in 1997 gekocht; salomon, ook wel bekend van de skies die sporters wanneer ze op tv zijn omhoog doen naar de camera's, zodat iedereen kan zien dat ze op salomonskies naar beneden zijn gesuisd. dat ze uiteindelijk eenendertigste worden in een veld van vijfendertig deelnemers doet niet ter zake.

de zolen van mijn wandelschoenen waren aan een onsmakelijke staat van ontbinding begonnen. na elke stap die ik zette in sri lanka verloor ik een stukje rubber en ook een beetje van mezelf, want deze schoenen waren op veel plekken in de wereld geweest. het was duidelijk: deze wandelschoenen wilden in sri lanka blijven. zo geschiedde. ik had ook wandelsandalen mee. je moet nooit wedden op maar een paard.

de sandalen (van het merk teva - voor het eerst gedragen in ecuador en galapagos in 2009) kwamen evenmin ongeschonden de rondreis door. een schoenmaker in kandy moest eraan te pas komen om de boel te lijmen, anders zou ik de rest van de vakantie op slippers van h&m moeten lopen; iedereen weet, slippers van h&m zijn voor de leuk en niet om op te lopen. (veel sri lankanen lopen op blote voeten dus waar gaat dit over, zult u misschien denken. wel, ik was op vakantie.)

mijn zonnebril ging kapot. ik liet mijn buddy holly-exemplaar van zeven euro bij v&d vallen en pats: een breuk. met plakband zorgde ik voor uitstel van executie, maar uiteindelijk moest ik in galle op zoek naar een nieuwe. 350 rupees oftewel een paar euro, die dingen kosten daar geen drol, ongetwijfeld een gevalletje kinderarbeid. mijn kersverse aanschaf verloor ik helaas tijdens een fotosessie in de indische oceaan (op vakantie word je geacht foto's te maken voor de thuisblijvers maar vooral voor je eigen herinneringen). de overige dagen waren mijn pet en ik onafscheidelijk. tip voor een ieder: ga niet met je zonnebril de zee in.

de vakantie zat er toen bijna op. de mrs en ik vermaakten ons prima op het strand voor ons hotel in koggala, dat zo vol zat met russen (het kunnen ook oekraïeners zijn geweest, ik zie of hoor het verschil niet), dat we ons waanden in het voormalig oostblok. de meisjes waren allemaal iel en een kop kleiner dan de mannen, die onder de tattoos zaten en duidelijk dagelijks in de sportschool zijn te vinden, als ze niet op vakantie zijn, gevalletjes poetin zeg maar. en het eten dat ze naar binnen werkten! met twee, drie borden tegelijk vertrokken ze uit de buffetruimte om het vervolgens op een schransen te zetten.

elk hotel met zwembad of aan zee heeft te weinig strandbedden. zo ook het onze. toen we maandag in koggala aankwamen, het was in de ochtend, waren alle bedden bezet. begrijpelijk. en toen we de volgende ochtend wakker werden, waren de bedden leeg. maar op elk bed lag een handdoek. sommige badgasten presteerden het om uren weg te blijven. tja, dat gebeurt overal, zeiden we tegen elkaar.

zal ik twee bedden opeisen, niemand die het merkt, dacht ik bij mezelf. maar wat nu als die bedden door zo'n beer van een rus waren geclaimd? ik ben bijna twee meter, maar heb nog nooit met iemand gevochten en waarom daarmee beginnen na je veertigste. er zat maar een ding op: voor de volgende ochtend de wekker zetten (5 am) en hopen dat er nog bedden vrij zouden zijn.

de mrs en ik hebben de dag van ons leven gehad. leve het strand!

ik was dus in sri lanka

noreply@blogger.com (henri van veen) — Sat, 24 Nov 2012 13:28:00 +0000

ik was dus in sri lanka. dat land heette vroeger ceylon, is beroemd van die blaadjes waarvan thee wordt gemaakt en wij hollanders hebben er nog slaven uit india naartoe gebracht, nadat we de portugezen een poepje hadden laten ruiken. over poepen aan het slot meer.

sri lanka is een prachtig eiland, met een geweldige natuur en prachtige dieren (vooral vogels waarvan ik nu nog de latijnse namen probeer te ontcijferen, want de engelse benamingen uitgesproken met een singalees accent verstond ik niet).

de mrs en ik waren te schijterig om zelf te gaan rondrijden en oh wat waren we blij met dit voorgevoel. sri lankaanse gemotoriseerde weggebruikers zijn monsters! ze toeteren naar iedereen en elke hond langs de weg (ze liggen ook heel veel op de weg, hoor), ze verblinden je in het donker met ongedimd groot licht, ze schieten zonder uitkijken de weg op (met name tuk-tukbestuurders doen dat) en de chauffeurs van de publieke en private busbedrijven drukken je zonder pardon van het asfalt af. met een glimlach. @janbrak vroeg me op twitter of je in sri lanka kunt fietsen. alles kan in sri lanka, dat is het probleem niet, de kwestie is: breng je het er levend vanaf?

onze chauffeur/gids, sarath, 55 jaar, chronisch onzeker over zijn toekomst, landelijk bekend als wegracer in mini coopers (hebt u nog buitenspiegels - niet die ronde maar die rechthoekige en het liefst van polyester, meldt u zich even bij mij) en woonachtig in negombo toonde zich een voorbeeldige bestuurder, al zegt het begrip bumperkleven hem helemaal niets. hij vertelde in geuren en kleuren over de vogels onderweg. meer nog dan gids toonde hij zich een vogelaar. de kleinste vogels in de hoogste takken zag hij. 'look. look. a kingfisher!' wij kijken en kijken en toen wij iets dachten te zien, was de vogel gevlogen.

brengt me bij het volgende: sri lankanen zijn geboren leugenaars. op een van onze laatste dagen en we hadden te weinig kleingeld op zak om te wisselen tegen euro's, werden we vriendelijk geholpen door walter uit galle. galle spreek je uit als gol en dan niet met een hollandse g maar zo'n engelse. walter liep ons tegemoet op de muren van het hollandse fort en hij begon een verhaal over zijn vrouw die was gevallen en in het ziekenhuis lag met een gebroken knie. vanavond ging hij weer naar haar toe.

maar hij zat wat krap bij kas en hij moest wat medicijnen kopen voor zijn vrouw. en hij vroeg waar we vandaan kwamen en we zeiden dat we verbleven in het long beach resort in koggala. 'of course, that's why you look so familiar! i'm the cook there. i saw you at dinner. tonight we eat calamari.' en mijn vrouw en ik keken elkaar aan met een schalkse blik en ik toverde 500 rupees uit mijn binnenzak, nog geen drie euro, en wenste hem het beste met zijn vrouw. die avond aten we geen calamari in het restaurant van het hotel.

tot slot zoals beloofd nog iets over poepen: het was sarath de chauffeur/gids die ons waarschuwde voor poep: op straat. 'some indian people do that here. gandhi teached them that. the indians wanted the british to leave india and gandhi said: go shit on the road and the british will go.' en ze gingen, al een hele poos geleden, maar vele indiërs kakken, volgens sarath, nog steeds elders dan op het toilet. 'they come here on holiday and behave strangely, sir. if we want to buy a house and the future neighbour is from india, we think twice. indian people who live here cannot be trusted, sir!'

wat u hiervan moet onthouden? niets. ga naar sri lanka en bewonder het mooie ceylon, drink veel thee en geef gul aan leugenaars.

ps een: een bezoek aan sri lanka is ook een bron van inspiratie voor veilig internetgebruik. je komt in het singalees namen tegen die het geweldig doen als wachtwoord. maar ik vermoed dat ik nu al te veel heb gezegd.

ps twee: voor foto's ga naar mijn pagina op #instagram of naar mijn fotopagina op flickr.

we waren dus bij vrienden

noreply@blogger.com (henri van veen) — Sat, 15 Sep 2012 11:43:00 +0000

we hebben vrienden die een moeilijke tijd doormaken; die tijd gaat, naar het zich laat aanzien, nog een hele tijd duren.

de vrienden hebben een dochtertje en met dat dochtertje is iets aan de hand. en onze vrienden weten niet wat - en dat maakt ze verdrietig, radeloos, machteloos, woedend, wanhopig, you name it.

onze vrienden wonen niet bepaald om de hoek - want in de kop van noord-holland, maar het is een steenworp vergeleken met de plek waar we elkaar hebben leren kennen; het was in 2006 in british columbia - canada. wat mooi is, moet je soms van ver halen.

de twee hadden lange tijd een kinderwens en die wens kwam kortgeleden uit. de vreugde van haar komst is gebleven, maar onze vrienden hadden zich de tijd na de geboorte van hun dochtertje anders voorgesteld.

soms zit het mee, soms zit het tegen.

de mrs en ik hebben geen kinderen; toen we elkaar leerden kennen, in 2004, had geen van beiden kroost uit een eerdere relatie en voor mij was het te laat. chemotherapie maakt mensen beter, goddank, maar het maakt vanbinnen ook best wel dingen stuk.

ach, shit happens.

we zien, bellen en whatsappen elkaar zo vaak we kunnen en woensdag waren we nog even op bezoek; onze vrienden waren met hun dochtertje neergestreken op de veluwe voor een korte 'uitblaasvakantie'; hij vertelde, soms met een lichte aarzeling in zijn stem, over de camping in limburg waar ze eerst waren en dat allemaal kinderen speelden op het gras, terwijl zijn dochtertje in de tent lag.

daarna smulden we van de maaltijd die de mrs thuis had bereid en meegenomen en ik trakteerde via youtube het kind op de 'bloemenwals' van tsjaikovski en ze wist niet wat ze hoorde.

de komende tijd moet onderzoek uitwijzen wat het vrolijke meiske, want dat is het, mankeert. de klap zal hard aankomen, zoveel zeker. en de mrs en ik lijden in stilte mee.

het nieuws in te veel zinnen

noreply@blogger.com (henri van veen) — Fri, 24 Aug 2012 16:21:00 +0000

wat er in de tussentijd zoal gebeurde: vier kinderen die een brand in duitsland niet hebben overleefd; een brug die in china is ingestort en dat was helaas niet voor het eerst; de radio- en tv-uitzendingen van 'zomer in gelderland' bij mijn eigen regionale omroep zijn een doorslaand succes - de medewerkers krijgen daarom taart!; anders breivik is volledig toerekeningsvatbaar en moet 21 jaar op water en brood; in new york vindt iemand het nodig om een ander omver te knallen, hij wordt door een politieagent gedood; in datzelfde new york schoot mark chapman in 1980 john lennon al naar de eeuwige zangvelden - chapmans verzoek om gratie is deze week wederom verworpen; lance armstrong raakt ~~waarschijnlijk~~ zijn zeven zeges in de tour de france kwijt, hoewel officiële instanties hebben hem nimmer op dopinggebruik hebben kunnen betrappen, maar als al die voormalige ploeggenoten zeggen dat je gebruikt hebt, dan heb je gebruikt; de tourdirectie moet hierdoor nieuwe winnaars aanwijzen maar ook die klassementsrenners zijn besmet, dus is het zeer wel mogelijk dat we na jan janssen in 1968 en joop zoetemelk in 1980 een derde nederlandse touroverwinning nu in de schoot krijgen geworpen; vaderlandse renners uit die tijd bellen elkaar naar verluidt op om te checken wie waar in het eindklassement stond ten tijde van de armstronghegemonie; het woord van het jaar wordt waarschijnlijk langstudeerboete en wie nu al weet wie de verkiezingen wint op 12 september mag tot de val van het nieuwe kabinet meer dan de balkenendenorm verdienen; uit een analyse van een leasemaatschappij blijkt dat vrouwen vaker dan mannen door rood rijden en ook meer boetes krijgen voor foutparkeren en dat mannen vooral verliefd zijn op het gaspedaal; een vrouwelijke collega bij de radio nieuws centrale zegt, dat die boetes voor foutparkeren voor vrouwen logisch zijn, want bij het brengen en halen van kroost nabij scholen en crèches heb je nou eenmaal zulk gelazer; en laat ik afsluiten met goed nieuws: in ede zijn ruim honderd kanjers bezig om te wandelen voor stichting kinderen kankervrij, kika; ze wandelen 95 kilometer om geld in te zamelen; want, zoals deelneemster en arts @doc008 tegen me zei: 'kinderkanker moet de wereld uit.'; ze heeft veel leed gezien tijdens haar co-schappen; 'dan stond een vader bij de deur te huilen en zei zijn doodzieke kind tegen mij: laat hem maar even.'

ik was dus op mallorca

noreply@blogger.com (henri van veen) — Tue, 10 Jul 2012 15:21:00 +0000

ik was dus op mallorca. vier dagen slechts, want niet meer tijd en niet meer geld. erg hè?

de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het er best wel moeilijk mee had. ik kom uit een gezin met hardwerkende ouders. wanneer wij vroeger vakantie hadden, dan gingen we naar de camping in westerbork of ommen; plaatsen binnen een half uur rijden van huis. dan kon mama nog de was doen. en de auto liep niet op water. (nog steeds niet.)

en nu ging ik dus even uitwaaien op een spaans eiland. ik had ook voor katwijk aan zee kunnen kiezen of een paar dagen brugge, maar het lot besliste anders. maar wat een lot! gegarandeerd zon, zee en strand. en alles inclusief. ik ben twee kilo aangekomen. nooit geweten dat bier veel weegt.

en veel duitsers. ik heb in een niet-duits land nog nooit zoveel duitsers bij elkaar gezien. spreek je geen duits, dan leer je dat spelenderwijs. (hier een introductiefilmpje voor een leuke cursus.) het was op mallorca zelfs zo erg dat een nederlandse hotelmedewerkster duits tegen mij en mijn vrouw begon te praten, terwijl ze wist dat we landgenoten waren.

het maakte me geen flaus aus; vier dagen bakken in de zon, beetje rondrijden in een fiat panda, lekker zwemmen, tapas. alleen het fenomeen mensenkijken viel wat tegen. ik was in een dorp waar vooral duitse vati's und muti's met 'schöne' kinder vertoeven. en dan hoef je echt niet te gaan flirten. zelfs niet als je getrouwd bent.

pooltjuh?

noreply@blogger.com (henri van veen) — Sat, 16 Jun 2012 10:23:00 +0000

we gaan het morgen echt niet redden. winnen van portugal met twee doelpunten verschil? no way. en dan heb ik het nog niet eens over de sportieve plicht van onze oosterburen tegen denemarken, afgezien van het feit dat ik ze voor geen meter vertrouw.

ik zag het maanden geleden al aankomen. we verloren in zweden de laatste kwalificatiewedstrijd. er stond weliswaar niets meer op het spel, maar de daling was ingezet. toen kwamen de nederlagen tegen duitsland, bulgarije en bayern münchen. weliswaar vriendschappelijke duels, maar voetbal is oorlog. en dan geven we geen cadeautjes.

kansloos, dat zouden we zijn. de 6-0 in de 'uitzwaaiwedstrijd' tegen noord-ierland was slechts een doekje voor het aanstaande bloeden. en we wisten het allemaal.

'doe je mee aan onze ek-pool?', vroeg de hoofdredacteur vlak voor het begin van het toernooi. ik ben daar gek, antwoordde ik. we liggen er meteen uit. bovendien moet je stoppen op het hoogtepunt.

ik vertelde hem (en dat verhaal heb ik al vele malen mogen vertellen) dat ik bij mijn vorige werkgever in 1998 met de hoofdprijs van driehonderd gulden ervandoor ging, nadat ik dagenlang in de middenmoot had gebivakkeerd. naarmate de ontknoping naderde, sloop ik langzaam naar de top drie. ik voorspelde de juiste finalisten én de topscorer van het toernooi. 'hee van veen, je hebt de pool gewonnen', zei een collega op de gang.

van het gewonnen geld kocht ik twee reiskoffers en vertrok ik met mijn voormalige partner voor twee weken naar kreta. ik ging voor de eerste keer vliegen. naar een land waar de zon altijd leek te schijnen...

durf te tweetuppen

noreply@blogger.com (henri van veen) — Sat, 02 Jun 2012 15:55:00 +0000

er mag iets in de krant. ik heb voor het eerst van mijn leven een borrel georganiseerd. zo'n echte, met hapjes en drankjes en waar ook mensen op afkomen. dat laatste is trouwens nog een vraagteken. je weet nooit wie het op het laatste moment laat afweten met een of andere kutsmoes. maar laat ik mijn oordeel uitstellen...

de borrel is vrijdag aanstaande. in een toko waar ik met de mrs een paar keer ben geweest. de eigenaar meldde zich spontaan toen hij op #twitter vernam dat ik iets van plan was. aardige vent, h. 'we maken er iets leuks van', zegt hij, terwijl we voor het feestje de puntjes op de i zetten. en hij laat me proeven van de lekkerste zalm die ik ooit in mijn mond heb gehad. 'ja hoor, dit serveren we dan ook', verzekert h.

ik ben eigenlijk niet geschikt voor feestjes met meer dan, laten we zeggen, vier personen. ik raak al snel het overzicht kwijt, ik kan er niet tegen als iemand een beetje verloren om zich heen kijkt omdat zijn glas al vijf minuten leeg is. ik wil dan trouwens best naar de keuken lopen om de voorraad aan te vullen, ik ben de beroerdste niet, maar dan laat je mensen alleen in de kamer of tuin en dan kunnen ze over je gaan roddelen. ik haat dat.

maar vrijdagavond is het dus zover; een feestje buiten de deur. ik hoef niet af te wassen, geen glazen bij te schenken en geen hapjes rond te brengen. en bovendien: er komen bijna alleen mensen die ik louter ken via #twitter (een #tweetup zoals we dat noemen. we zeggen elkaar, zodra we online zijn, #goedemorgen #ochtendploeg en gaan de dingen doen die we ~~willen~~ moeten doen).

vanaf vrijdag zal het leven niet meer hetzelfde zijn. vanaf dan heb ik een gezicht bij de @'s. een postuur, een geur, een kapsel, een kleur ogen. en hopelijk een vriendelijke blik of een lach. omdat die van veen zo gezellig is op feestjes en het toch mooi geregeld had.

ga eens naar het museum!

noreply@blogger.com (henri van veen) — Tue, 27 Mar 2012 14:42:00 +0000

'maak een foto van elk kunstwerk in dit museum.' die opdracht lijkt de begeleidende docent zijn leerlingen te hebben meegegeven wanneer mijn vrouw en ik bijkans onder de voeten worden gelopen na het binnenwandelen van het kröller-müller in otterlo. we komen zojuist uit het ziekenhuis (daarover misschien later meer) en we hopen in otterlo onze zinnen wat te kunnen verzetten. het is dinsdag, gelderland werkt of zit aan de koffie met biscuitje, wat kan je gebeuren afgezien van de bus met aziaten?
ik heb me tot op dit moment niet gerealiseerd dat scholieren tegenwoordig ook naar het museum gaan; dat overkwam ons vorig jaar op een vrije dag ook al in nijmegen. blocnote en mobieltje in de aanslag, vooral veel gekwebbel en weinig oog voor al dat moois aan de muur of op sokkels. zouden de leerlingen van vandaag die fraaie picasso hebben gezien? die 'buitenaardse koppen' van modigliani, die mondriaan in zijn niet-abstracte periode en 'die' aardappeleters van van gogh?
in mijn jeugd ging de school niet naar het museum; in hoogeveen waar ik opgroeide had je ook bar weinig op dit gebied. museum de 5000 morgen, het heette vroeger anders maar de naam wil me niet te binnen schieten, had bepaald geen hoogstaand materiaal voor de bezoekers in petto. maar dat wist de leiding van de leerfabriek die ik bezocht toen natuurlijk ook al. (niet veel later kreeg hoogeveen een c&a. dat haalde destijds de krant.)
het is een prachtige dag om in otterlo ook even door de beeldentuin te lopen. ik kijk mijn ogen uit en mijn gedachten dwalen af naar een openluchtexpositie in den haag. het is 2006 en op het lange voorhout torenen enorme beelden van de colombiaanse beeldhouwer fernando botero bijkans boven de boomtoppen uit.
'zullen we ergens wat gaan drinken?' mijn vrouw schudt me wakker uit mijn dagdroom en ik knik. en we zijn mooi op tijd, want daar komt weer een bus met scholieren. heerlijk, zo'n linkse hobby.

we moeten praten

noreply@blogger.com (henri van veen) — Tue, 21 Feb 2012 15:49:00 +0000

doe ik genoeg in het huishouden? tot vandaag dacht ik van wel, maar na een gesprek met hoogleraar gerrit antonides van de wageningen universiteit, ben ik een stuk minder zeker van mezelf. antonides concludeert na onderzoek dat mannen hun rol in het huishouden behoorlijk overschatten. ik doe dus minder in het huishouden dan ik denk. de rol van vrouwen in het huishouden, wordt trouwens ook overschat. maar daar ga ik mijn vingers (hier) niet aan branden. ik dacht altijd dat ik het aardig deed: ik kook, ik strijk, ik poets, ik schilder, ik zet de vuilnis aan de straat, ik ga mee boodschappen doen, ik bel zo nu en dan met familie... da's niet niks als je het mij vraagt. volgens de hoogleraar verdelen mannen en vrouwen de taken onder meer beter als vrouwen hoger opgeleid zijn en ze meer uren per week werken. ook als beide partners nogal eens een conflict hebben over de huishouding, is de taakverdeling beter geregeld; een ruzie op z'n tijd houd je scherp. hoelang je zoiets volhoudt, weet ik niet, daar zegt de studie van antonides niets over. op mijn vraag hoe de hoogleraar de zaken zelf thuis heeft geregeld, antwoordde antonides vanmorgen: 'wel goed, eigenlijk. ik woon alleen.' ik kan u melden dat mijn vrouw zich een slag in de rondte werkt. ze doet verder heel veel in de huishouding. ik kan me geen betere partner voorstellen. niet op dit vlak en op andere evenmin. vanavond zal ik eens voorzichtig informeren wat zij er eigenlijk van vindt.

it giet oan!

noreply@blogger.com (henri van veen) — Wed, 08 Feb 2012 20:26:00 +0000

we schrijven 4 januari 1997. ik ben terug in het ziekenhuis. de behandeling tegen acute lymfatische leukemie gaat verder. ik verkeer nog altijd in onzekerheid; laat de regisseur mij in leven gedurende het verloop van de medische horrorfilm met één ster of duwt-ie me over het randje? in ieder geval een hele dag zijn mijn gedachten niet bij de aftiteling; ik ben getuige van het mooiste sportevenement dat er bestaat. de tocht der tochten. af en toe wordt mijn aandacht bij het kleine tv-scherm weggetrokken: keukenmeid johanna die ontbijt komt brengen, een arts in opleiding die bloed wil afnemen, de telefoon die gaat en een stem die vraagt hoe het met me gaat. ik zeg dat ik me goed voel en dat de artsen goede hoop hebben op herstel. maar we zijn er nog niet. datzelfde geldt voor de duizenden helden op het friese ijs. ze zijn op jacht naar het felbegeerde kruisje, de wedstrijdrijders zijn vooral op jacht naar de erfenis van tweevoudig winnaar evert van benthem, nu ergens op het ijs aan het genieten als tourrijder. de hele dag blijft de tv aan, bezoek dat zich gedurende de dag meldt is blij met de afleiding. steeds maar (moeten) praten over chemo, kaartjes van familie en vrienden en het overlijden van weer iemand op zaal gaat na acht weken vervelen. we schrijven 8 februari 2012. het nos journaal van acht uur begint in leeuwarden; de voorzitter van het elfstedenbestuur vertelt live op televisie aan 17 miljoen friezen dat hij 'geen goed nieuws' heeft. geen tocht der tochten. ik probeer in die friese kop te kruipen en onderweg tref ik louter aanwijzingen die me dwingen respect te hebben voor wiebe wieling. hij wil dolgraag, zijn rechterhand, ijsmeester jan oostenbrug eveneens, maar het gaat niet. het ijs is niet dik genoeg. godverdomme, denk ik, heel even maar. een fractie wint de wil om de tocht der tochten weer eens als een gezonde man, thuis of in de kroeg of bij vrienden, te kunnen zien het van het realisme. maar mijn tijd komt nog. net als die van wiebe. dank u wel voor een geweldige halve week van oprechte, friese nuchterheid, meneer wieling. it giet oan. al vijftien jaar!

hier klopte iets niet

noreply@blogger.com (henri van veen) — Sat, 07 Jan 2012 18:15:00 +0000

blijk ik langer dan een maand hier niet te zijn geweest? ik schaam me bijkans dood. was de maand december dan zo saai? ach, december is, ondanks dat het een kindermaand is en alleen andere mensen kinderen hebben, een leuke maand om door te brengen met familie en vrienden. dat ik op eerste kerstdag weer een jaartje ouder werd, vond ik niet eens erg. de periode rond oud en nieuw is echter nooit mijn lievelingstijd; ik heb werkelijk waar een teringhekel aan vuurwerk en al dat gedoe met mensen de beste wensen wensen terwijl je een enkeling het liefst een enkeltje iss toewenst, ik heb er niets mee. maar het is achter de rug. vandaag heb ik een abonnement genomen bij een sportschool; mijn inspanningen daar wil ik combineren met hardlopen in het mooie arnhem-noord. mijn zwager heeft me gewezen op een internetsite die je exact vertelt welke afstand je aflegt: www.afstandmeten.nl. mijn plotselinge dadendrang is geen slap excuus of een goed voornemen. met hardlopen ben ik na de vakantie in costa rica al begonnen. het heeft louter te maken met het feit dat ik maandenlang met een gevoel van fysiek onbehagen rondliep. er klopte iets niet en dat wist ik heel erg goed, maar de 'knop' wilde maar niet om. nu dit toch is gebeurd, ben ik dolblij dat ik de stap heb gezet. en waar het eindigt, weet ik niet. maar de weg ernaartoe is zoals zo vaak belangrijker dan de eindbestemming. iedereen een gelukkig, gezond en liefdevol 2012 gewenst. mag dat nog? van mij wel.

ik was dus in (regenachtig) costa rica

noreply@blogger.com (henri van veen) — Sun, 27 Nov 2011 05:09:00 +0000

ik was dus in costa rica. wat een mooi land is dat zeg. en wat kan het daar regenen. gelooft u me niet? neem dan maar eens een kijkje op mijn fotopagina op flickr. het gekke was dat tijdens de autoritten er zelden een vuiltje aan de lucht was. zodra we aankwamen op onze plaats van bestemming begon het te hozen. ik kan iedereen aanraden naar dit land te gaan. niet voor cultuur maar voor natuur en een beetje avontuur. je kunt er lekker raften, tokkelen, paardrijden en wandelen. en autorijden op de onverharde wegen is een feest! doe dit alles wel als het mooi weer is, dus ga niet in november want dan is het regenseizoen nog niet voorbij. in november is het daarentegen nog niet druk met toeristen en dat scheelt in de portemonnee. nu is het wel zo dat costa rica een land is waar de prijzen niet bijster laag zijn. neem dus voldoende cash mee. en een paraplu, een regenpak of een poncho. bezoektips: parque nacional cahuita, parque nacional rincon de la vieja, playa guiones, robin's.

loop naar de pomp!

noreply@blogger.com (henri van veen) — Wed, 19 Oct 2011 19:31:00 +0000

het is oorlog. ewout klok, voorzitter van de belangenvereniging van pomphouders beta, gooit de knuppel in het hoenderhok. hij en zijn collega's pikken het niet langer. 'elf jaar geleden is de overheid begonnen ons geld af te pakken door ons te verbieden alcoholische dranken te verkopen. zogenaamd omdat alcohol en drank niet samen gaan. natuurlijk mag je niet met drank op achter het stuur', zegt klok, 'maar het aantal verkeersslachtoffers is sinds het verkoopverbod door die maatregel gestegen noch gedaald.' de beta verwijt de overheid met twee maten te meten: 'wie uit eten gaat bij een wegrestaurant, kan gewoon alcohol drinken. maar je moet er wel naartoe rijden.' klok en zijn collega-pomphouders zeggen de voorbije jaren miljoenen euro's te hebben ingeleverd. de maat is vol, wat hem betreft. 'in november beginnen we weer met het verkopen van bier en wijn. en wat ons betreft gaan we daarna ook weer sterke drank verkopen, zoals whisky en wodka. het mag niet, maar we doen het toch.' de benzinepomphouders zeggen een jaar lang vergeefs te hebben gepraat met de beleidsmakers in den haag; nu willen ze een proefproces uitlokken. 'we willen weten waar we aan toe zijn', zegt klok. 'over de grens kun je gewoon drank kopen bij de pomp.' een tv-reportage en het radio-interview met klok bij omroep gelderland vindt u hier. wat vindt u? moet het weer mogelijk worden drank te kopen bij benzinestations? geeft uw mening bij roept u maar.

pijnlijke momenten

noreply@blogger.com (henri van veen) — Thu, 13 Oct 2011 13:50:00 +0000

die botsing met mijn crossfiets omdat de rem het niet meer deed? een hamer op mijn duim tijdens het klussen? die beenmergpuncties in het ziekenhuis, omdat die moesten van de dokter en hij zeker wilde weten dat ik leukemie had? het leven zit vol pijnlijke momenten. en dan heb je nog de begrafenis van opoe, het meisje van school, dat me per brief de bons gaf (aan dumpen via sms, ping of whatsapp deden we nog niet), de mededeling van mijn kameraad dat hij zijn rijbewijs had gehaald, terwijl ik diezelfde ochtend in 1988 was gezakt. en laat ik ook niet onvermeld laten de dag dat ik besefte dat een glansrijke loopbaan als verdedigende middenvelder bij rsc anderlecht uit brussel (of welke voetbalclub dan ook) niet in het verschiet lag. die beenmergpuncties en de daaropvolgende strijd tegen leukemie komen nog het dichtst in de buurt, denk ik. want wat ik zeggen wil is dit: ik ben wel klaar met de naweeën van die #!%*^$#@&*.

kerst..?

noreply@blogger.com (henri van veen) — Thu, 22 Sep 2011 16:35:00 +0000

het is rustig in het groene warenhuis in de stad. ik slenter achter mijn vrouw aan, die op zoek is naar een kandelaar. links van mij zie ik een stelling met op de grond allerlei decoratieve spullen. alles wijst erop dat daar de kerstvoorraad voor 2011 terechtkomt. ik besluit met mijn smartphone een foto te maken; leuk voor facebook. maar een allochtone medewerkster spreekt me aan. 'u mag niet foto maken. is privacy, meneer.'

ik ben geen hufter

noreply@blogger.com (henri van veen) — Thu, 08 Sep 2011 17:38:00 +0000

je kon er op wachten; van dat onderzoek naar vleeseters klopte natuurlijk geen ene bal. ik een hufter, omdat ik een biefstukje niet laat staan (wel trouwens als die helemaal doorbakken is)?

nee, een collega van mevrouw roos vonk, diederik stapel uit tilburg, heeft de boel bij elkaar verzonnen. hij is de hufter, niet ik. hij is de egoïst. ik niet. die stapel is stapelgek. achter de tralies die man. op water en brood. zonder beleg, vleeswaren of geen vleeswaren.

mevrouw roos, ik bied u hierbij mijn oprechte excuses aan. ik zat er helemaal naast, maar ja, ik ben heel naïef als het om wetenschappers gaat; ik geloof ze onvoorwaardelijk. uw boek koop ik ooit nog wel eens.

en nu neem ik een lekkere bal gehakt. met mayo.

ik ben een egoïst

noreply@blogger.com (henri van veen) — Sat, 27 Aug 2011 12:03:00 +0000

en weer doe ik iets niet goed. volgens psychologe roos vonk cs. ben ik asociaal en egoïstisch. ik eet namelijk vlees. niet dagelijks, maar zeker twee keer per week.

vroeger kreeg ik van mijn moeder elke dag vlees: slavink, gehaktballen (heerlijk gekruid), biefstuk, varkenshaas, gebraden worst. geen karbonade, want ik had een hekel aan bot en vooral aan die vieze vetrand. maar vlees, ik verslond het. en op vrijdag kregen we friet met een frikadel (ook vlees, al zijn de meningen daarover verdeeld).

ik at vlees, omdat mijn vader ermee thuiskwam (hij werkte in een slachthuis) en omdat mijn moeder het klaarmaakte. en ik vond het heerlijk. mijn vader had niet de leukste baan, ik was en ben trots op hem. vroeger mocht ik hem helpen in de slachterij. dan draaide ik worst of ik maakte de werkplaats schoon. ook ging ik met hem mee naar klanten. 'wil je een plakje worst?', vroeg de slager dan.

en nu ben ik dus een tokkie, omdat ik vlees eet. gelukkig staat hoogleraar voedingswetenschappen kees de graaf uit wageningen aan mijn kant. 'neem barbecuen (...) barbecuen is het delen van vlees, wat is daar nou egoïstisch aan?', zegt de graaf in de gelderlander vandaag.

het verorberen van een biefstukje wordt vergeleken met het rijden in een hummer, vervoermiddel bij uitstek van hufters, lees ik in hetzelfde artikel in de gelderlander. dan ben ik maar een hufter.

op mijn boekenlijstje stond tot deze week een boek van roos vonk dat ik koste wat kost wilde hebben: 'menselijke gebreken voor gevorderden'. vonk leest dat boek maar lekker zelf; ik heb al gegeten en gedronken.

overigens eet ik vanavond een griekse salade: met olijven, komkommer, tomaten, feta, balsamicodressing en pijnboompitjes. zonder vlees. omdat ik dat lekker vind.

ondertussen in londen

noreply@blogger.com (henri van veen) — Tue, 09 Aug 2011 15:31:00 +0000

ik was wel eens in londen. toen wandelde ik met mijn geliefde in hyde park, genoten we van een hoge thee in kensington, lieten we ons belazeren door een antiqiair in notting hill (die blauwe deur van de beroemde film konden we helaas niet vinden), zaten we rustig in de metro op weg naar de musical 'billy elliot' en keken we naar de vlag in top van buckingham palace. of dit inhield dat de koningin er wel of niet was, ik heb dat niet onthouden.

dat we in londen waren, is al een tijdje geleden. het is er niet meer zo rustig nadat een politieagent een londenaar naar elders heeft geholpen. winkels worden geplunderd, mensen worden bestolen, een voetbalwedstrijd kan niet doorgaan omdat er te weinig agenten op de been zijn voor die wedstrijd, er is zelfs al een dode gevallen.

zelfs in een plaats als bristol is de pleuris uitgebroken. het moet niet gekker worden.

doe eens boodschappen

noreply@blogger.com (henri van veen) — Sat, 02 Jul 2011 18:13:00 +0000

vandaag had ik de eer een gastanalyse te mogen maken voor blogger en boodschappenbriefjesanalist tefke van dijk.

het resultaat leest u hier.

scheren, omdat het moet

noreply@blogger.com (henri van veen) — Sat, 18 Jun 2011 12:12:00 +0000

soms moet je iets doen als man. omdat het moet.

wandelen over het spoor met het geluid van een aanstormende trein, dat steeds sterker wordt, met een elastiek om je enkels (of zonder) van een brug springen, in je nakie rondrennen bij een tenniswedstrijd op gras in engeland. maar je kunt ook naar een barbier gaan om je te laten scheren.

thuis is het een fluitje van een cent, ik doe het 's ochtends onder de douche en ik vind het een heerlijk ritueel. maar in de stoel van de barbier is het afzien. zes keer voor de kankerbestrijding de alpe d'huez op fietsen of een beenmergpunctie ondergaan in de hoop dat vervolgens niet wordt vastgesteld dat je leukemie hebt (helaas pindakaas, maar het liep goed af in mijn geval), het is er niets bij.

ik heb dit nu twee keer laten doen; je hangt achterover en je bent overgeleverd aan de m/v met vaste hand (en een vlijmscherp mes). hebt u ooit de film the color purple gezien?

je laten scheren doet pijn. en als de hond van de baas, die in de winkel de wacht houdt, plotseling gaat blaffen, dan hoop je dat de barbier nog steeds zo'n vaste hand heeft.

de barbier van vanochtend, een v, had gelukkig een vaste hand en dat 45 minuten lang. maar thuis was ik helaas niet helemaal tevreden. in de badkamer heb ik mijn peperdure mach 3-mesje even ter hand genomen.

even voelen?