Hep Aydınlık

Bavyera Alpleri’nde Yürümek

2026-01-02T05:31:00.000-08:00

Bir Turu Değil, Bir Hissi Anlatmak İstiyorum...

Bazı yolculuklar vardır, daha yola çıkmadan neden yapıldığını bilirsiniz.
Bu tur da onlardan biri.

Bavyera Alpleri turunu planlarken aklımda tek bir şey vardı:
insanı yormayan ama gerçekten yürüten, gösterişsiz ama çok güçlü bir doğa deneyimi.

Çünkü hepimiz biliyoruz; her “doğa turu” insanı doğaya yaklaştırmıyor.
Bazen çok hızlı, bazen çok kalabalık, bazen de sadece “checklist” gibi.

Ben Bavyera Alpleri’ni ilk düşündüğümde, gözümün önüne şunlar geldi:
sabah serinliği,
orman içinden geçen patikalar,
göl kıyısında sessizlik
ve gün sonunda paylaşılan sade ama gerçek bir yemek.

Münih’te Başlamak Bilinçli Bir Tercih

Yolculuğun Münih’te başlaması tesadüf değil.
Burası hem çok canlı hem de birkaç adım attığınızda doğayla bağlantı kurabileceğiniz bir şehir.

İlk gün sokak lezzetleriyle tanışıyoruz. Beyaz sosis, pretzel, buğday birası…
Ama asıl mesele ne yediğimiz değil; nasıl ve nerede yediğimiz.

Englischer Garten’da, yerel halkın arasına karışıp aynı masaya oturmak,
şehrin ortasında Eisbach’ta sörf yapan insanları izlemek,
“Münih sandığımdan çok daha rahat” dedirten anlar yaratıyor.

Bu ilk gün, turun ruhunu çok güzel anlatıyor:
rahat, samimi ve iddiasız.

Yürüyüşler Zor Değil, Anlamlı

Sonraki günlerde Alpler’in içine doğru ilerliyoruz.
Orta zorlukta parkurlar seçtik; çünkü bu turda amaç sınırları zorlamak değil, yürürken etrafa bakabilmek.

Orman içinden geçen patikalar, dağ meraları, küçük Alp köyleri…
Bir gün eski bir kalenin izlerinden geçiyor,
bir gün 1000 yıllık bir çiftlikte öğle yemeği yiyoruz.

Bu tür anlar bana hep şunu hatırlatıyor:
iyi bir yürüyüş, sadece parkurla değil, durduğun yerle de ilgilidir.

Tegernsee ve Mittenwald: Kartpostal Gibi Ama Gerçek

Tegernsee Gölü çevresindeki yürüyüşlerde, göl ve dağ manzarası sürekli değişiyor.
Bazen yukarıdan bakıyor, bazen suya kadar iniyoruz.

Mittenwald ise başka bir hikâye.
Boyalı evleri, sakin sokakları, etrafını saran dağ gölleriyle gerçekten masaldan çıkmış gibi. Ama turistik bir vitrin değil; yaşayan, nefes alan bir kasaba.

Yürüyüş bitip masaya oturduğumuzda,
“iyi ki biraz yorulduk” dedirten bir yorgunluk oluyor.

Bu Turda Neden Trenle Seyahat Ediyoruz?

Münih’ten itibaren hiç araç kullanmıyoruz.
Tüm ulaşımı trenle yapıyoruz.

Bu hem çok rahat hem de bana göre çok anlamlı.
Doğaya gitmenin, ona mümkün olduğunca az iz bırakmakla da ilgili olduğunu düşünüyorum.

Trenle seyahat etmek; manzarayı kaçırmadan yol almak,
okumak, sohbet etmek ve yavaşlamak demek.

Bu turun ruhuna en çok yakışan ulaşım şekli de bence buydu.

Kimler İçin?

Bu tur;
doğada yürümeyi seven ama “çok zor parkur” aramayanlar için,
kalabalık gruplardan hoşlanmayanlar için,
yediği yemeğin hikâyesini merak edenler için,
ve birkaç günlüğüne gerçekten yavaşlamak isteyenler için.

Eğer sen de bir turdan sadece fotoğraf değil, his ile dönmek istiyorsan;
Bavyera Alpleri seni bekliyor.

Sevgiler

Güneş🌞

ALPLERDE TREKKING Mİ ?

2025-01-06T03:21:00.000-08:00

Münih deyince akla ilk gelen Oktoberfest olsa gerek... 1810 kraliyet düğünü ardından ve her sene düzenli olarak devam eden, tüm dünya insanlarını bir araya toplayan müthiş bir bira festivali. Devasa çadırlar kuruluyor. Tipik Bavyera yemekleri, yerek kıyafetlerle o dönemlere ışınlanmış gibi oluyorsunuz.

Münih elbette sadece bununla sınırlı değil. Şehrin içindeki İngiliz bahçesi tam bir vaha... hele ki yaz dönemlerinde gittiyseniz yapılacak çok şey var. Gölde sörf yapanları, sere serpe güneşlenenleri, bira bahçelerinde laflayanları, Japon çay evinde beş çayı yapanlara rastlayabilirsiniz.

Westpark ise yine şehirdeki büyük parklardan biri 1983'te ünlü peysaj mimarı Peter Kluska tarafından dizayn edilmiş. Büyük ağaçlar, çiçekler, koşu ve yürüyüş parkurlarıyla güzel mola verebileceğiniz bir mekan.

Marienplatz şehrin kalbi, her an canlı ve renkli. Özellikle noel zamanı mutlaka görülmeye değer rengarenk, ışıl ışıl. Meydanın en dikkate değer yapısı yeni belediye binası, ilginç yönü ise neo-gotik mimari ile eklenmiş Glockenspiel adındaki saat kulesi. 11:00 - 12:00 ve 17:00 saatlerinde birden çalmaya başlayan 43 çanla birlikte 43 figür başlıyor dansa. Bu saatler gelmeden hemen önce bu insanlar nereye bakıyorlar ve ne bekliyorlar diye düşünmeyin. Ah hemen ben bunu biliyorum ki diye düşünüp anın tadını çıkabilirsiniz :)

Şimdi gelelim asıl mevzumuza... tamam şehir yazın ayrı kışın ayrı güzel ve farklı etkinliklere ev sahipliği yapıyor. Ama özellikle yaz döneminde yapabileceğiniz harika doğa yürüyüşleri bu yazım vurgulamak istediğim asıl kısmı. Bir heyecan yaptım şimdi işte :)

Geçtiğimiz günlerde Münih’e kısa bir seyahat yapma fırsatım oldu. Şehrin enerjisi, kültürü ve mutfağı zaten yukarıda da belirttiğim gibi tipik ve güzel. Noel pazarlarının hazırlığı aşamasında oradaydım ve çok soğuk bir gün olduğunu vurgulamak isterim:) Daha önce sosyal medyadan takip ederek yazıştığım, Alpler'de rehberlik yapan Stefanie ile tanışma ve tatlı bir kahve sohbeti fırsatım oldu. Anlattıkları beni öyle heyecanlandırdı ki, soğuya aldırmayıp hemen çıkasım geldi alplere :) dedim Güneş bir sakin :)

Münih’in hemen yanı başındaki Alpler’deki inanılmaz trekking rotalarındaki harika deneyimlerini sizlerle paylaşmak için hemen iş başına geçtik. Düşünsenize, insan kendini doğanın kucağında, manzaraların büyüsüne kaptırırken, şehirden bir o kadar uzakta ama bir o kadar yakın hissetmesi ne kadar güzel...

Birkaç rota çalışması ile yeni ürünümüzü tasarladık. İşte karşınızda: Münih ve Alpler’de 3 Gece 4 Günlük Lezzet ve Doğa Kaçamağı.

Neler mi yapacağız ? 🍺 Münih’te geleneksel lezzetleri tadacağız, Buğday birasına kim hayır diyebilir ?

Tegernsee gölü; Bavyera alpleriyle çevrili huzur dolu bir yer. Hem de tren ile şehre 1 saat mesafede harika bir doğa kaçamağı günü olacak. Mükafat her rota içinde harika bupdap birası elbette.

Mittenwald ; Bu kasaba özgün mimarisi ve farklı boyama tekniği ile size masal köylerini anımsatacak. 🌲 Alpler’de doğa ile baş başa trekking yapacağız, 🏞️ Ve günün sonunda manzaralara karşı yorgunluğumuzu atacağız.

Bir yandan doğanın dinginliğini yaşarken bir yandan da şehir kültürünün tadına varacağımız bu program beni çok heyecanlandırıyor! Umarım siz de benim kadar seversiniz.

Detaylar için mesaj atabilirsiniz ya da yorumlara yazabilirsiniz. Merakla bekliyorum!

Sevgiler

Güneş 🌞

IŞIK ÜLKESİ LİKYA

2024-08-19T06:15:00.000-07:00

Luvi, Lukka, Likya...Türkçesi Işık Ülkesi :) Hem Hitit hem Mısır yazıtlarında rastlanan Likya Uygarlığı ile ilgili çok net bilgiler yok. Ancak kaynaklarda 2000 yıldan fazla bir yerleşim ömürlüleri olduğundan bahsedilmiş. Teknik bilgi çok haddime değil. Ben neticede o yolları yürüyen daha yüzeysel bilgiye sahip biriyim. Tarihçilerimiz araştırsın, rehberlerimiz anlatsın dinleyelim. Çok kısa Likya uygarlığına giriş, yol ile ilgili kısa bilgi vererek sizi keyifli bir yolculuğa çıkaracağım.

Biraz isyankâr bir toplum olduğu söyleniyor. Demokrasi örnekleri arasında en iyilerden diye anılıyor. 23 kentten oluşuyor. Her kentin büyüklüğüne göre oy hakkı var. Başkent Patara ve meclisleri burada bulunuyor.

Kullandıkları dil Luvice Hint Avrupa kökenli bir dil. Alfabeleri, yatay çizgilerde soldan sağa yazılan 23 ünsüz ve altı sesli harf içeriyor.

İki kadın olarak çıktığımız trekking maceralarını düşününce Likya medeniyeti için anaerkil bir toplum olduğunun söylenmesi beni çok etkiledi. Dedim ki çekiyor işte hayat bir şekilde o yöne. Herodot, Likya kültürüyle ilgili bir yazıtında Likyalıların ana soyluluğu benimsediğini ve soyadlarını babalarından değil, annelerinden aldığını ifade etmiş. Herodot'un açıklamasını doğrulayacak kesin bir kanıt bulunmamakla birlikte, başka yerlerde Likya'da ana soyluluğun varlığını ortaya koyan iddialar da varmış.

Gelelim azıcık günümüze :)

Nerededir ? kaç kmdir ? Nasıl yürüyoruz sorularına yanıt geliyor.

Ben daha üniversiteyi yeni bitirdiğim ve turizm sektörüne adım attığım o günler iş öğreneyim, yok efendim hayatımı kurayım sorunsalları ile boğuşayım derken rota, 1999 yılında İngiliz/Türk amatör tarihçi Kate Clow tarafından araştırılmış, tasarlanmış ve işaretlenmiş bile. Yoldan bihaber olan benim için Likya sadece eski bir medeniyetti. Hadi benim bilgisizliğimi bir kenara bırakalım, bölgede yaşayan insanlar da İngiliz Kate Clow kadar merak edip 1992 yılına kadar böyle bir yolun varlığından haberdar olmamışlar. Türkiye'ye iş için gelen bu kadının, yolu bir şekilde Antalya'ya düşmüş. Merak etmiş, üşenmemiş seneler süren çalışmalar ile yolun bugünkü halini almasına vesile olmuş. Ne muhteşem bir katkı. Şu anda Dünya'nın en uzun 10 rotası içerisinde canımız Likyamız. Fethiye Ovacık başlatıp Antalya Geyikbayırı’na kadar uzanıyor. Fethiye Antalya arası olan bu rota 509 km olarak işaretlenmiş. Ancak son eklenen alternatif rotalar ile günümüzde yol yaklaşık 535 km kadardır. Her etap farklı zorluk derecesinde ve uzunlukta. Size hem uçsuz bucaksız en güzel deniz manzaralarını hem de müthiş orman içi yürüyüşleri vadeden eşsiz bir rota. Çanta sırtında tamamını bir anda yürümek isteyenler için 30 ile 40 günde tamamlanabileceğini söyleyebilirim. Bedenen ve ruhen buna hazır ve 40 gün zamanınız varsa isteyenler önden buyursun efendim 😊 Biz bu kadar vakti olmayanlar için farklı zorluk dereceleri olan 3 parkur çalışması yaptık bile. Batı – Orta ve Doğu Likya programlarımız 3 ila 5 geceleme arası vakti olan ve yürümek isteyenler için biraz daha konformist bir bakış açısı ile size güzel bir deneyim yaşamayı öneriyoruz. Likya yolu üzerinde yeni yol çalışmalarımız da olacak. Bizi takip etmeye devam ediniz. Bu arada rota boyunda yürüyüş dışında yamaç paraşütü, kano gibi aktivite seçenekleri de mevcut.

Ne zaman yürümeli ?

En uygun yürüyüş zamanları Mart - Nisan - Mayıs veya Eylül - Ekim - Kasım arası. Denize girme imkanının da rota boyunca çokça yapılabildiğini söyleyebilirim. Uzun bir yürüyüş günü ardından kendinizi tuzlu sulara bırakmak tarifi imkansız bir keyif. İnanın o andan sonra hiç yürümemişsiniz gibi tazeleniyorsunuz.

Konaklama imkanları nasıl derseniz? Likya artık oldukça popüler bir rota köylüler duruma iyice alışmış. Pansiyonculuk oldukça gelişmiş. Küçük aile işletmesi oteller de mevcut. Yok ben konforumdan ödün vermem diyenler için de bazı rotalarda çok iyi butik işletmeler var. Bana bu konuda memnuniyetle danışabilirsiniz.

Anadolu toprakların katman katman bir tarih barındırıyor. Her nereye vursak kazmayı bir tarih fışkırıyor. Uluslararası alanda bu yolun bize katkısı gerçekten çok büyük. Yol yürüyüşlerimin birinde Hollanda'lı psikolog bir çift ile tanışmıştım. 1999 yılından beri yolu biliyorlar ve her yürüyüş sezonu gelip yürüyorlar. Yurdum insanın ise yol ile tanış hikayesi biraz geç oldu. Trekking konusundaki ön yargıları son yıllarda biraz daha kırıldı. Sosyal medyanın gücü, pandemi etkisi veya yeni kuşağın farklı bakış açısı eminim etkili olmuştur. Hep bir sefalet gibi algılansa da inanın çok iyi konaklama mekanları ve daha hafif rotalar mevcut. Siz sadece yürümek isteyin gerisini profesyonellere bırakın. Ve size bir şey söyleyeyim doğada olmak insana çokkk iyi geliyor. İster Likya yolunda ister x bir yerde olun. Arada doğaya kucak açın, bırakın kendinizi yolun ritmine….



Çok Sevgiler

Güneş Yapaşan🌞

Efeler Yolu bir meydan okumadır !

2024-07-24T06:09:00.000-07:00

Efeler yolu, 500km’ik çok etaplı ve işaretlenmiş bir yürüyüş yolu. Daha önce bu tip bir rotada yürüyenleriniz bilir. Kırmızı – Beyaz işaretleri yollardan bilmece çözer gibi yürümek büyük bir keyiftir. Efeler rotası İzmir’in Bornova ilçesinden başlayarak Nif Dağı ve Bozdağ sıradağlarından geçerek Kiraz’ın yaylalarını dönen ve devamında Aydın sıradağları üzerinden Efes – Selçuk’ta bulunan Meryemana’da sonlanıyor. 27 ana etaptan oluşuyor. Etapların her biri 14 ile 24 km arasında orta zor ve zor olarak değerlendirilebilir.

Efe / Zeybek kültürünün doğayla bağlantısını göstermek isteyen bu kültür rotası geçmişten gelen hikayelere de ev sahipliği yapıyor. Doğup büyüdüğü köylerden göçen veya ekonomik sebeplerde göçmek isteyen gençler için alternatif bir ekonomik faaliyet alanı yaratması planlanmış. Her parkur için bölgede yaşayan gençler yol işaretlemelerinde bizzat çalışmış. Ve her parkurun mihmandar sorumlusu bulunmakta. Bu işte birebir bölge insanının rol alması o kadar önemli ki…. Kısa sorularınıza hemen yanıt alabiliyorsunuz. Bu topraklarda en çok ne yetişir, köylerde yaşam nasıldır? kadınların üretimdeki payı- katkısı nedir? veya üretilenleri nereye pazarlıyorsunuz? daha çokça elbette sıralanabilir. Efeler Yolunda köylerin her birinde yerel halk tarafından kabul görmüş ve köyün kimliğini yansıtan bir sembol seçilerek köy mührü tasarlanmış. Ve sıkı durun dileyen yürüyücüler Efeler Yolu pasaportlarını edinerek köylerde mührü pasaportlarına vurdurabilirler. Yurt dışında bazı parkurda yapılan bu uygulamanın hayata geçmiş olması sizce de çok güzel bir haber değil mi? Bu arada gurur duyarak söylemeliyim ki Efeler Yolu, sorumlu turizm çalışmaları ile 2023 yılında Green Destinations “Top 100 Stories” ödülüne layık görülmüştür.

Efeler Yolu’nun Vizyonu ; Dünya çapında tanınan ve tercih edilen bir kültür rotası olmak. Fakat öncelikle bizim öğrenmemiz gerekmiyor mu sizce de?

Efeler Yolu’nun Mottosu ; Efeler Yolu bir meydan okumadır!

Meydan okuma dediysek hemen korkmayın yahu. Herkese bu sevgiyi aşılamak isteyen ekibimiz ile farklı seviyelerdeki gruplarımız için daha keyifli bir yürüyüş imkânı sunuyoruz. Herkesin meydan okumasına kimse karışamaz😊

Çünkü bu yol Efeler Yolu…

Kendime Notlar

2022-12-29T05:07:00.001-08:00

Pandemi ardından 2022 yılı nasıldı diye sorulsa. Bir çamaşır makinasında 1400 devirde sıkılıyormuş gibi bir his diyebilirim sanki. 90 derecede ön yıkamalı programda bir güzel paklanmışız ama o son 1400 devir var yaaa, bir o tarafa fırlatıyor bir bu tarafa. Makina diyor kurulayım da abla... yok kalsın ben bi arkadaşa bakıp döneceğim deyip arkamıza bakmadan topukluyoruz. Şöyle üzerimizdeki kırışıklıklar geçsin diye bir silkelenip İzmir güneşinde balkona seriyoruz kendimizi. Bu söylediğim etki kesinlikle kollektif bir his bence. Sadece ülkemiz de değil, tüm dünya cebelleşiyor. Biz bi tık fazla kabul. Ekonomiyle ve özgürlüklerimizle sınanıyoruz. Her kesimin de makina sıkılma devirleri farklı, kimi kuru temizlemede, kimi 800 devir :) Daha yıl bitmeden son bir haftanın gündemi her gün ters köşe, gece gündüz bir açıklama en yüksek devirde devam. Kollektifte her şeyin bir anda değişmesi mümkün değil. Bireysel düzlemde hepimizin payımıza düşenleri yaşıyoruz. Etkileri iyi-kötü, ani yavaş ortaya karışık. Biz iyisi mi bu belirsizlikte akıl sağlığımızı korumak için sevdiklerimize sarılalım, kendimize iyi davranalım ha bi de hayatımıza hareket katalım :) valla isteyene hepsi bedava. Basit düşünelim ya... Sarılmak bedava, kendimize özen göstermek ise her ne yapmayı seviyorsak çok çeşitli yolları elbette var. Hareket mi istiyoruz... tüm sokaklar bizim giyin bir tayt veya eşofman düşün yollara. Vallahi iyi geliyor denenmişi var :) Öyle 2023 süper bir yıl olacak, şöyle de umutluyum böyle de güzel diye boş bir umudum yok hakikaten. Enseyi de karartmıyorum ama durum ortada zor olacağı net. Akıl ve vücut sağlığı diyerek konuyu kapatıyorum. Dağılabiliriz :) Son birşey dicem :)

Yaşayan efsane Muzazzez İlmiye Çığ demiş ki;

"Sümerler ne demiş? Madem ki biliyorsun neden öğretmiyorsun? Boş vakitte çürüyorsun, neye yaradın? Bazı insan, çok okur, okur, okur. Çok okuyorum der ama okuma seninle gidecek, paylaşmazsan kime ne faydan var?" diyerek kendimi de haklı çıkarayım. evet şimdi dağılabiliriz.

Çok sevgiler,

Güneş Yapaşan🌞

Cennet Vadisi Macahel

2022-08-16T05:30:00.005-07:00

Unesco'nun koruması altındaki Türkiye'nin ilk ve tek biyosfer rezerv alanı Macahel.. Kafkas arısı , endemik bitkileri, el değmemiş yaylalarında eşine az rastlanır çiçekleri, en az doğası kadar güzel insanları, zorlu coğrafi yapısı hayranlık uyandırıcı, ilham verici, sürpizlerle dolu... doğa ve fotograf tutkunlarının mutlaka deneyimlemesi gereken görsel bir şölen...

Yörenin eski adı Macahel (veya Maçahel) ve bu isim hala kullanılıyor. 1921 yılında Rusya Türkiye arasında yapılan anlaşma ile toplam 18 köyün 12'i Gürcistan sınırlarına girmek, diğer 6 köy de Türkiye sınırlarında kalmak istemiş. İstemiş diyorum çünkü köyde yaşanyanların anlattıklarına göre köylülere hangi tarafta kalmak istedikleri sorulmuş. Çoğunluk yaşanyanlar Gürcü tarafını tercih etmiş, Kalan 6 köyün merkezi Camili olmak üzere Efeler, Kayalar, Uğur, Düzenli ve Maral köyü ise Türk sınırında kalmış. Türk topraklarında kalmak isteyen bir kadının ilginç hikayesi de var. Çizilecek sınırın düz bir çizgide olması gerekirken arazisinin Sovyet topraklarında kalmasını istemeyen ve bu konuda direnen kadın tam da orada sınırın U şeklinde çizilmesine vesile olmuş. Tam bir karadeniz kadını işte. Şu hayali sınırlar da aslında ne kötü değil mi ? Neyse o konu biraz derin. Maksat Macahel şimdi konuyu dağıtmadan devam edeyim.

Arıcılık çok yaygın. Bölgeye has Kafkas arılarına nasıl sahip çıktıklarını anlatamam. Yörede karşılaştığımız tüm köylüler arıcılıkla ilgili müthiş bir bilgi birikimine sahip. Bu hareketin öncüsü Macahel yöresi Tema vakfı onursal kurucusu Nihat Gökyiğit'in önderliğinde başlayan “ Doğal Varlıkları Koruma Amaçlı Kırsal Kalkınma Projesi” olmuş. Henüz ekolojik dengenin bozulmadığı bölgede doğal varlıkları tahribe değil, korumaya teşvik etmesi ile birinci faaliyet alanı arıcılık olmuş. Ülkemizde damızlık saf kafkas ana arıların üretilebileceği ikinci bir adres yok. Camili köyünden sonra yol tamamen stabilize. Yolculuklar tam da böbrek taşı dökmelik, fakat manzaralar ömürlük. Kaldığımız pansiyon sahipleri de arıcılık yapıyor. Yolların asfalt olmamasının en temel sebebi arıların az da olsa asfalt ile besleniyor olmalarıymış. Şimdi bunu öğrenince nefis Marmaris Çam balı ile ilgili ne düşünsem bilemedim.

Ulaşım oldukça meşakatli. Biz Trabzon'a uçtuk. O gün izmir'den tek direk uçuş olduğu için mecburi tercihimiz 18:45 varış oldu. Trabzon'dan Hopa'ya kadar sahil yolunda sorun yok. Ancak Hopa'dan sonra virajlar başlıyor. Camili'den sonra stabilize toprak yol tüm köyleri birbirine bağlıyor. Tranzon'dan Efeler köyüne kadar yaklaşık 5 saat yol aldık. Araçtaki misafirlerimiz nereye varacağımızdan habersiz karanlıkta yol alırken, nasıl bir yere gidiyoruz diye sorup durdular. O an dedim ki sabah uyandığınızda hayatınızın manzarasıyla karşılaşacaksınız. Karanlıkta yol aldığımız için farların aydınlattığı ölçüde sisi yararak geçerken görebildikleri yeşilliklerden ibaret sanıyorlardı belki de o anda. Oysa bakın sabah bizi nasıl bir manzara bekliyordu.

İlk gün Gorgit yaylasına yağıştan ötürü çıkış yapamayacağımızı karar verip doğa ile savaşma uyum sağla mottomuz ile yürüyüşümüzü konakladığımız tesisin bulunduğu köy Efeler'den, Maral köyüne kadar patikalardan yapmaya karar verik. Yabani armut, elma ve böğürtlenlerin tadına itina ile baktık. Tadına doyulmaz güzellikle zorlayıcı olmayan bu yürüyüş yaklaşık 5 saatte tamamladık. Bizi bekleyen aracımız ile 63 metreden akan Maral Şelalesini görmek için 300 basamak inmiş olabiliriz :) Günü yöresel yemeklerini tattığımız NalyaVadi'de, her gelen tabağı sıyırarak sonlandırdık.

Gezinin en unutulmaz günü ise bulut denizinin devamlı bize eşlik ettiği Naçadirev buzul gölü ve Fndıklı yaylası yürüyüşümüz oldu. Siz hiç 2800 rakımda 7 derece bir buzul gölüne girdiniz mi ? Binlerce çivinin vücudunuza saplanması ardından suyla uyumladınız mı ? Ahhh ne güzel bir deneyimdi. Kelimelerle anlatması güç. Göl ardından manzara tepesine geldiğimizde nefeslerimiz kesildi. Oksijen azlığından değil yahu..Öyle bir bulut denizi manzarası ki tüm yolculuğa, yorgunluğa değecek cinsten. Fotograf mı çeksem yoksa manzaraya biraz daha bakıp hafızama mı kazısam arasında önce bir ne yapacağınızı şaşırıyorsunuz. Yürüyüşe işte böyle coşku dolu başlıyoruz. Ama tabi bu rakımda ve yayla güneşinde yürümek öyle kolay değildir. İstikamet Fındıklı yaylası. Eğri bir arazide düz gitmeye çalıştığınızı düşünün sol yanımızda bulut denizi, her yanımızda yayla çiçekleri. Ya ben bunca yıldır yürüyorum hayatımda ilk defa turuncu gelincik ile karşılaştım. Ne tuhaf yaratıklarız biz kadınlar çiçek gördüm mü hele ki ilk defa gördüğüm bir çiçekse içim nasıl bir coşkuyla kaplanıyor. Kah bulutların içerisinde grubu görmeye çalışarak, kah güneşin alnı kabağında yürüyoruz işte. Zorlanıyor muyuz ? elbette ki. Ancak bitirdiğimiz anda yaşacağımız hazzı çok iyi biliyorum. O yüzden direnin diyorum. Aklımda hep bir şarkı Deryaya yakın Dünya'dan uzak. Bir de inekler var, bir an kıskanıyorum onları.

Eminim dönüş günü tüm yorgunluğa rağmen acaba birkaç gün daha kalsak mı buralarda diye düşünceler geldi gitti kafalara. Evli evine köylü köyüne elbet. Ama şu birkaç günlük rutin dışı hareket insanı nasıl da yeniliyor. Hayatın anlamı ve anlamsızlığı üzerinde ne kadar da düşündürüyor. Herkesin bu tecrübeyi yaşamasını çok isterim. Çünkü anlatılmaz yaşanır.

Tabi ki yazıya Pinhani eşlik etsin

https://www.youtube.com/watch?v=cKLzfnf6Y_Y

Sevgiler

Güneş Yapaşan 🌞

Bekleyen Derviş

2022-08-09T10:05:00.004-07:00

Sizce de bu ara suratlarda çok düşünen ama bir yere de varamayan bir ifade yok mu ? sokakta, markette, vapurda, otobüste, metroda bla bla bla. suratlar asık, gülümsemeler zoraki, düşünceler koyu, kafalar telefonlara gömülmüş, netflix karşısında izleyecek bir şey bulamayan insanlar, anlık mutluluk kırıntıları arasında sıkışıp kalmışız gibi. Felaket tellalı filan değilim. Ancak bazen umutsuzluğa düşerim herkes gibi. Bu ara o çukurdayım sanırım. Gündemi takip etsem bir türlü, etmesem muz cumhuriyetinde yaşamıyorsun Güneş bak şu twittera veya takip ettiğin youtuberlara diyorum. Diyorum ya iki ucu b..lu değnek işte. Hep bir şeyler bekler gibiyiz. Ne zaman geleceği belli olmayan rötarlı bir uçak gibi, havaalanı çok büyük, ortam kalabalık, herkes ayrı bir yorum yapıyor, kimse kimseyi anlamıyor. Rötar neden olmuş belli değil. Çünkü herkes her şeyi biliyor ama kimse bir şey bilmiyor gibi. Alanda kocaman bir Fil ailesi geziyor. Filler gezindikçe, oynadıkça yer sarsılıyor. Ancak çoğu görmüyor. Görenler de kimseyi inandıramıyor, bir süre sonra denemeyi bile bırakıyorlar.

Şöyle coşku dolu günleri özledim yaaa. Eurovision ile yok :) 2003 yılına makus talihimizin değiştiği o güne ışınlansak diyorum. Everyway that I can oyları toplanırken hop oturup hop kalktığımız o an. Kostüm, şarkı, Sertap'ın sesi adeta büyülüyor hepimizi. Haftalarca bunu konuşuyoruz. Aaaa bir de 2002 Dünya kupasında Hasan Şaş'ın Brezilya'ya attığı ilk gol heyecanını istiyorum. ki ben futbol sevmem :) ama o nasıl bir heyecandı yahu. Herkes tek yürek. Kupa Seul'de öğle saatleri, saat farkı herkes işi gücü bırakmış. 2 saatliğine Dünya durmuş. Sadece o andasın.

Benim yaş yetmediği için gidemediğim sanırım1993 Micheal Jackson ilk ve tek Türkiye konseri. O zaman haberlerde kısa görüntülerle geçiyor. Blue Jean vb dergilerden konserin atmosferini hissediyoruz. Ne şanslı o gün orada olabilenler. ahh o blue jean dergilerim, satır satır okurdum. Klasiklere başlasaydım iyiydi ama, gençlik işte. Oku klasikleri belki alim olursun di mi ? Ola ola turizmci oldun işte. Aman tamam bir turizmci de kolay yetişmiyor, hiçe saymayım keza işimi seviyorum.

Aklıma ilk gelenler bunlar. Yoksa örnekler kesin çoğalır. Herhalde atalet halinden, onlar bile aklımıza gelmez olmuş işte gerisini siz düşünün. Öyle akşam üzeri Leyla ile sohbet ederken aklıma geldi bi anda bu coşkulu anlar. Biraz romantik bir yapım var kabul. Napimm tabiatım böyle. Neyse sonuç olarak toplu bir coşkulu ortama ihtiyaç olduğu aşikar. Ben kendi coşkulu ortamlarımı ara ara yaşıyorum o ayrı... Ancak daha kitlesel bir coşkuya sizce de ihtiyaç yok mu ?

Sevgiler

Güneş 🌞

Hayaller - Hayatlar

2021-08-17T06:58:00.007-07:00

İlkokul sıralarında dirsekler çürürken, radyasyonlu çernobil fındıklarını yiyerek okumayı öğrenmeye çalışan nesillerdik. Tabi biz bihaberdik durumdan, büyüklerimiz de sanırım haberleri yokmuş gibi davranırlardı. Çaylarını televizyon ekranından yudumlayan siyasetçilerimiz vardı. Sonra konu komşudan veya yakınlardan ölen biri ardından "aaa çok da gençti henüz 40 yaşındaydı " denir. Ben de neresi gençmiş ki diye düşünür ancak bu düşüncemi kendime saklardım :) (Hakikatten gençmiş yaa)

Uykudan önce vardı. Ahh sevgili Adile Naşit. Aman da benim kuzucuklarım derdi. Sonunda çocukların isimlerini sayardı. Güneş desin diye bekler durur, sonra "amannn yarın akşam söyler" romantikliği ile uykuya dalardım.

Anne- Baba evden gidince oğlan kardeşim Doğan ile tüm koltuk minderlerini yerlere sererek oyunlar oynardık. Hatırlıyorum bir de mutfağı severdim. Neden bilmiyorum en çok kek denemesi yapardım. fırını unutup yakmışlığım, şeker koymayı unutmuşluğum çoktur. Beğenilmeyince de bozulmuşluğum :) Nasıl bir kafaysa o yaşlarda.

Taş Devri, Çakmaktaş ailesi vardı. Tevellüt yeten, hatırlayan vardır illa ki. Yaba Daba Duu ailesi. Sonra bir anda uzay çağından çıkıp gelen Jetgiller. Uzaylılar, robotlar, hologramlar bize gelecekten haber verir gibiydi. 21.Yüzyıl ile ilgili acayip hayaller kurmamıza vesile olan bir çizgi diziydi. Bazıları gerçekleşti tabi. Televizyonun arkasında veya içinde biri mi var kafasından, telefon, koca kasalı bilgisayarlar, cep telefonu, tabletler, uzay yolculukları giriverdi hayatlarımıza. Cep telefonlarımızdaki sosyal medya platformlarında sosyalleşmeye, eş bulmaya, dünyaki savaşları canlı izlemeye başladık. Dünya'nın başka bir ucunda olan olayı anında twitter sayesinde öğrenir olduk. Bilgi kirliliği gırla gitti. Her duyduğumuza, okuduğumuza inanmamayı öğrendik. Bilgi artınca toplumlardaki cehalet daha apacık meydana çıktı. 21.yüzyılda laiklik ve özgürlük konuşmaya başladık. Ülkelerindeki rejimlerden kaçan yurtsuz, yönsüz insan güruhu her yere dağıldı.

Oysa 21.yüzyıl için güzel hayallerim vardı beee. Uçan araba görecektik. İnsanlar çevreye duyarlı olacaktı. Din herkesin kendi kalbi ibadeti, tüm bireyler hümanist, özgürlükleri ile yaşayacaktı. Biliyorum çok romantik hatta haddinden fazla pozitif bir yaklaşım. Ama bunlar da benim 12-16 yaş arası kurduğum hayallerdi. Tamamen tersi bir Dünya'da yaşıyoruz. Belki de ister istemez bu düzene çanak tutan şeyler yapıyoruz. Pandemi döneminde çok şey öğrendiğimizden, ders aldığımızdan bahsedip durduk. Size bir haberim var. Sınıfta kaldık. Çift dikiş gidelim de sağlam olsun diyelim. Keza çok çalışmak lazım çook.

Arada gerçekler tokat gibi yüzümüze çarpsa da, her şeye rağmen içimdeki romantik ve pozitif kız çocuğunu beslemeye devam edeceğim. En azından bizden sonraki nesiller için hala hayaller kurabilirim.

Yazıya Pinhani " Dön Bak Dünyaya" eşlik etsin

Sevgiler

Güneş🌞

Yeşil Vadi Benimdir

2021-07-06T12:44:00.002-07:00

Yol ayrımları nedir derseniz. Hayatın ta kendisidir derim. Şu kısacık ve bazen anlamsız hayatlarımızda kim bilir kaç yol ayrımı ile karşı karşıya kalıyoruz. Ve hepsi kişisel tercihlerimiz olmayabiliyor. Kimi zaman mecbur kaldıklarımız var. Yola mecburi girdikten sonra, bakıyoruz tek yön mü? çıkmaz sokak mı? Değerlendirme yapacak kuvvetimiz var ise yoldan çıkma veya başka yola sapma kararı bize kalıyor.

Kimi yola kanatlarımız sırtımızda kelebek gibi ve özgür irademizle gireriz. Ancak bazen yol hayal ettiğimiz gibi çıkmaz,çamurludur batar dururuz, kanatlar yorulur, kırılıverir. Bitap bir halde yolumuzu değiştirmeye çalışırız. Asıl varmak istediği güzergahı iç navigasyonununa girebilen her insan, yeni bir yol bulmayı başarır. Girdiği yolda da balçık çamur varsa ve kudreti değiştirmeye yetiyorsa, yeni bulur, yine bulur.

Birkaç kötü deneyim ardından insan öyle kanatları sırtında kelebek gibi girmez bence hiç bir yola. Enine, boyuna, velevine düşünür. Şöyle bir yüzünü ekşiterek, kaşlarını çatarak, biraz alaycı, çokça şüpheci bir tavırla yola bakar. İyice emin olmadan asla girmez. Zorla, savaş vererek ve kendimizi ikna çabasıyla girdiğimiz bazı yollar ise bazen bizi şaşırtır. Ama yol nasıl güzeldir. Ne çok büyütmüşüm gözümde, aslında o kadar korkulacak bir şey de yokmuş der durur insan kendine.

Ben de hayatımda böyle bir yol ayrımında buluverdim kendimi. Yol balçık, çamur mu ? yoksa yeşil bir vadi mi ? bilmiyorum elbet. Biliyorsunuz yürümeyi severim. Biraz ilerleyim hele bakalım. Çamur ve balçıkları temizleyecek gücüm, vadileri yeşillendirecek suyum veya yolu değiştirerek tekrar yürüyecek gücüm olsun yeter.

Çittur'da geçen 17 seneme ve yol arkadaşlarıma selam olsun. Yeni ve güzel yollarda buluşalım.

Yollarımız her daim açık ve kalpten istediğiniz gibi olsun.

Çok Sevgiler

Güneş🌞

Frank Sinatra - My Way (bence bu yakıştı)

Sabahlar

2021-05-01T22:32:00.002-07:00

Kadın yine erkenden uyanmıştı. Telefonunun alarmını her defasında kuruyordu. Ancak vücut alarmı her daim iş başındaydı. Henüz alarmın çalmasına vakit vardı. Zorladı, gözerini kapattı. Yatakta en doğru uyku pozisyonunu aradı debelendi bir süre. Aklına bir şey takıldı. Gözleri kapalıydı ama yüzünün mimik yapmasına engel olamadı. Canını sıkmıştı düşüncesi. Kafasından atmak ister gibi, silkeledi başını. Biraz rahatlamıştı. Yatağa daha bir bırakmış, hafif kendinden geçmişti ki alarm sesi iç acıtarak çalmaya başladı. Sanki uyanamıyormuş gibi sesini de açmıştı şaşkın. Acı acı bir horoz sesi. Ya söyler misiniz kim uyanmak için horoz sesi alarmı kurar ki. Bir hamle ile alarmı kapattı. Tavandaki avizeye uzun uzun baktı. Ne arıyordu acaba farklı. Sanki her gün aynı manzaraya uyanmıyordu. Uçuşan bir sinek gördü. Tüm hareketlerini izledi. Kararlılıkla doğruldu yataktan. Ama kalkamadı. Bu sefer yatağın kenarına oturdu halının motiflerine takıldı gözü. Ne arıyordu, neyi geciktirmeye çalışıyordu. Ne kadar süre geçtiğinden habersiz banyonun yolunu tuttu. Yüzüne bir kaç defa su attı. Yüzünden düşen damlacıklar tişörtünü ıslatırken aynadaki yorgun yüze bakıyordu. Sanki bir yabancıymış gibi aynadaki kadının her kıvrımında neler yaşadığını, hüzünlerini, sevinçlerini, şaşkınlıklarını düşündü. İyice yaklaştı aynaya. Göz bebeklerine baktı. Neler görmüştü gözleri. Kapatıp açtıkça gözbebeklerinin büyüyüp küçülmesine odaklandı bir süre. Oyun gibi. Milyonlarca insan gibi o da güne başlama telaşındaydı işte. İşe gidecek, arada sosyalleşecek, ihtiyaçlarını giderecek ve yine aynı yere dönecekti. Koskoca bir apartmanda yaşıyordu. Büyük bir site. Kocaman bir şehir. Ama içindeki o minik boşlukları bir türlü dolduramıyordu. 8.kattaki 1+1 dairesine sıkışmış kalmıştı. Bu hayata benzer kaç hayat vardı kim bilir ? İçindeki boşluğu atmak istercesine dudaklarında kalan suyu aynaya fışkırttı. Bir şeyler söylemek istedi kendine. Gülümsedi. Seviyordu aynadaki kendini. Göz kırptı aynaya. Hadi bitir dedi şu saçma günü ve kendin için anlamlı hale getir dedi. Kadın sanki bunu bekliyormuş gibi koca bir gülümseme belirdi dudaklarında. Dişleri çıktı meydana. Hemen müzik açıp, hazırlanmaya başladı yeni güne. İstediği motivasyonu aynadaki vermişti. Yarın sabah yine görüşecek ve soracaktı.

Ayna ayna söyle bana, dünyada varlığımı sorgulamadığım bir gün yaşayacak mıyım ?

Sevgiler

Güneş 🌞

Barış Manço - Yeni Bir Gün Doğdu Merhaba

Simbiyotik Yaşamlar

2021-04-21T12:06:00.008-07:00

Bir dere yatağından yürüyorsanız mevsim ne olursa olsun, inceleyecek çok şey vardır. Aynı parkuru, aynı yıl içerisinde farklı mevsimlerde gördüyseniz hele, değişim sizi çok heyecanlandırır. Hayatın ta kendisidir aslında orası. İnsana ihtiyaç duymayan köşe. Hatta insansız olarak değişimlerini kesinlikle daha az zarar ile kotaracaktır. Mesela ilk gittiğimde dere akışını değiştirme amaçlı olduğunu düşündüğüm bir takım set ve kilit taşların döşendiği bir alan vardı. Son gittiğimde ise suyun yolunu kendi mühendislik dehasıyla zaten bulabildiğini gördüm. Doğanın mühendisleri her daim iş başında. Siz merak etmeyin rantsız en iyi eğim hesaplayıcıları müthiş bir görev bilinci ile insanlarla mücadele ediyor. Yalnız bir sorun var. Molozlar bir süre ortada kalabiliyor. Kilit taşların doğaya kazandırılması zorlu bir süreç. Ortak yaşama kucak açıyorlarsa, kim bilir başka bir kaya ile denge içinde bir birlikteliğe başlayabilirler.

Dere yatağı boyunca sıklıkla çınar ağaçlarına rastlamak mümkün. Çok seviyorum koca, yaşlı çınar ağaçlarını. Gövdeleri yıllar içerisinde şekilden şekile girmiş, bilge ağaç. Sanki derdimi anlatsam çare bulacak bir hali var. Ne yağmurlar gördü acaba ? Nasıl fırtınalar? Belki de işbirliği yapmadı diye çağladı dere ve kızdı tüm çınarlara zamanında.

O gün çınar ağacı ile uzun uzun bakıştık.

- Sen çınarsın bu yapraklar da nedir böyle ? dedim

- İşbirliği yapıyoruz sarmaşıkla, dedi

- Neden ki ? bütün gövdeni sarmış rahatsız etmiyor mu seni ? diye sordum

- İkimiz de fayda sağlıyoruz bu işten. Biz böyle mutluyuz. Sahi siz yapmaz mısınız böyle şeyler ? dedi

- Dünya çok değişti. Bunu bir düşünmem lazım" diyerek ayrıldım yanından.

Sanki Dünya'nın her halini görmüşüm, yaşamışım biliyorum da bir de düşünmem lazım dedim. Neyse konuyu dağıtmadan devam edeyim.

Gövdesi çınar üzeri yeşil yapraklı sarmaşık gibi....Benzer birliktelikleri ağaç mantarları ve likenlerle görmüştüm. Meğer simbiyotik (ortak) yaşam kurmuş bizim çınarla sarmaşık.

İnsanlar ve toplumlar da bir nevi simbiyotik yaşam kuruyorlar mı acaba ? Her simbiyotik yaşam her iki tarafın lehine olabilir mi ? ahh kafamda yine deli sorular.

Hiç bir fedakarlıktan kaçınmayarak sizler için kendi çapımda bir araştırma yaptım. Ortak yaşam (Simbiyoz) çeşitleri, fayda durumlarına bir baktım.

Bunlar da biri Mutualizm, bu şekil her iki türün de karşılıklı fayda sağladığı bir ortak yaşam biçimiymiş. Her iki tarafta kendi başlarına yaşama becerisine sahip olmasına rağmen bir araya gelerek işi daha kolaylaştırmaya çalışırlarmış. Doğada bunun en çarpıcı örneği bal arıları ve çiçeklerdir. Çiçekler polenlerini yaymaya, arılar bal yapmak için polene ihtiyaç duyar. Tamamlayıcı bir durum. İnsan ilişkilerine uyarlama yaparsak, Türk filmi kıvamında bir örnek geliyor. Çok zengin iki ailenin çocuklarının ortak yaşama geçmesi ve mirasın bölünmemesi. Çok arabesk oldu bu :) unutun bunu. Daha kurumsal bir örnek vermek gerekirse bir fabrika atığının, başka bir fabrika ham maddesi olması dolayısıyla ortak yaşam kurmasıdır. Bakın bu çok faydalı bir ortak yaşam modeli oldu.

Kommensalizm ise iki türden birinin yarar sağladığı diğerinin ise bu ortaklıktan etkilenmediği bir yaşam türüymüş. Zararsız fayda durumu. Tek taraflı birliktelik. Bu duruma Malta palamudu ve küçük vantuzlu balıklarla, köpek balıkları arasındaki ilişki örnek olarak gösterilebilir. Malta palamudu ve küçük vantuzlu balıklar, köpek balıklarının avlarından kalan artıkları yiyerek beslenirler (+). Köpek balıkları bu durumdan etkilenmez (0). İnsan ile doğa arasında olan yararlı birliktelik ekseninden kaymış, kommensaliz'e dönmüş sanki. Ekolojik sömürü başlamış. Bu durumda hem doğa hem insan zarar görmekte ancak ince görenlere...

Parazitizm ya da asalaklık bir canlıya bağımlı olarak yaşayabilen ve üzerinde yaşadığı canlıya zarar veren organizma. Bu birlikteliğe en iyi örnek, insanda da görülen, kene, bit ve pire gibi dış parazitlerdir. Asalaklık durumunu toplumumuzda sömürücü olarak isimledirebiliriz. Bu sömürü sistemin bakış açısına göre, çevresel değerleri korumanın yegane gerekçesi sistemin daha fazla büyümesini sağlamaktır. Yani korumaya değer olan, sistem için faydalı olan. Beyin yanması yaşadım bir an. İfade edebildim inşallah. Konuyu araştırırken çok güzel makalelere denk geldim. Leb-i derya, daha neler yazılır da. Ben sıradan bir Turizimci'yim. İşi doğa bilimcilere bırakalım. Sadece doğayı seven, korumaya çalışan ancak dolaylı olarak zarar vermek zorunda kalan bir insanım. Tıpkı diğer doğa severler gibi.

İnsan ve doğa arasındaki denge herhalde şu meşhur sanayi devrimi ile bozulmaya başladı. Doğal kaynakları kendi çıkarımıza hunharca kullanma derdine düştük. İnsanlıktan çıktık. Sonra da tüy diktik. Hala da akıllanmadık. Bu yanlışlara bir dur diyelim, düzeltelim yerine, uzaya gitmeler derdindeyiz. Ve üzülerek söylemek gerek ki, böyle düşünen bireylerden oluşan bir toplumda yeniden ortak vicdanı yakalamak çok zor. Dünya'da pek çok varlığın bir araya gelerek sağladığı bütünlüğünü düşününce hiçbirinin değeri diğerinden az önemsiz değil aslında. İnsan ve doğa arasında yeniden faydalı bir ortak yaşam kurmak için değerleri hatırlayan vicdanlar, bunlara sahip çıkan koca yüreklere ihtiyacımız var. Çok geç olmadan...

Çok sevgiler

Güneş 🌞

Yazıya Armand Amar eşlik etsin - Faces (Human belgeselinden)

Tüyleri diken diken ediyor ezgisi...

https://www.youtube.com/watch?v=FEnD4JO3JMY

Kaynakça https://www.bilgial.com/komunitede-simbiyotik-iliskiler/

https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/353474

Mesafesiz Sarılmalar

2021-03-23T06:36:00.000-07:00

Hayatlarımızda yapmaktan keyif aldığımız zevklerimizden kısmen mahrum kaldık. Tam artık dayanamayacağım dediğimiz noktalarda, baktık ki dayanıyoruz. Biz dayandıkça daha çok üzerimize geliyor. Ama bak şu işe, yine dayanıyoruz. Mecbur... Biteceğini umarak geçiyor vakit işte.

Bu sabah neleri daha çok özlediğimi düşündüm. Kafada liste yaptım. Bir hayli kabardı. Ne çok şey varmış. Acaba özlediklerimizi aynı şekilde yapabilecek miyiz ? Yani eski alıştığımız şekillerde...

Mesela konsere gitmeyi eminim siz de çok özlediniz. Aynı rahatlıkla dinleyebilecek miyiz ? Yoo maskenizi takmadığınız için şarkıya eşlik edemezsiniz mi diyecekler. Yaaa hayır... Veya bir barda canlı müzik dinleyerek elinizde bira sallanmayı özlemeyeniniz var mı ? Benzer duygularla, ortamdaki herkes ile tek yürek şarkıya eşlik etmek, barda barmene uzanamadığın anda öndeki kişiden yardım istemek, aaa siz de mi İzmir'lisiniz demek. Çıkıp gece çorbası içmek, yarı çakırkeyif her şeye abuk sabuk gülmek.

Biletler hemen tükendiği için saat kurup aylar öncesinden aldığın o operaya gitmek. Tam yerine oturmuşken program almadığını fark edip salonun girişine kısa bir yolculuk yapmak. Bu durum için her defasında kendine kızmak. Büyülenerek seyretmek ve bir sonrakinde hangisine gideceğinize karar vermek.

Son dakika yapılan tatil planları. Spontane, hadi gidelimciler ile... Şöyle 48 saatte yaptığımız dolu dolu anadolu turlarımız. Ne yiyelim, ne içelim, ne görelim tek derdimiz. Maske yok, mesafesiz sarılmalar var.

Başka ? Suçluluk duymadan sarılmayı, öpmeyi... Kalabalık bir ortama girdikten sonra 3 gün acaba covit miyim endişesini yaşamamayı. Sokakta maskesiz yürümeyi. Hes kodu vermediğimiz günleri. Normal pasaportumuzla yurt dışına, yani en azından bir Sakız'a gidip gelmeleri. Aşı Pasaportunun konuşulmadığı günleri.

Örnekler çoğaltılabilir tabi. Peki siz neleri özlediniz ? Madem dayanmaya mecburuz bari söyleyip rahatlayalım. Yazın hadi siz de...

Mesafesiz Sevgiler,

Güneş

Eşlikte Johnny Nash - I can see clearly now

Şarkıdaki gibi hayatın tekrar ışıl ışıl olması umuduyla...

Zamanın Ruhu

2021-02-25T08:24:00.001-08:00

Çoook uzun zamandır kafama takılan bir şey var. Aslında bir çok şey kafama takılır ya benim. Siz bana takılmayın bence :)) İnsanları yormayım diye yorarım şahsımı, alır elime cetveli geçerim tahtaya tartışırım kendimle. Sıradaki ve tahtadaki zaman zaman yer değiştirse de konuşur dururlar. Bazen bir yere varılır, bazen havada kalır. Bir sonraki ders artık, eeee bunun vizesi var, finali var, veremezsem bütünleme o da olmadı yaz okulu filan artık. Bir aşamasında hallederim veya alttan alırım :)) O ders iyice anlaşılana kadar gelir hep önüne insanın.

Sahi kafasına toka dışında bir şey takmayan ve gamsız olan insanlara özeniyorum arada. Ömrü uzatır valla, yaşlanmaz insan, tansiyon sadece heyecanlandığında yaşadığı anlık bir durum, şeker çaya koyduğu kesmedir. Sıkıcı mı o da acaba. Yok hayır ben aksini yapamadığım için kulp buluyorum şu anda.

Hani kafama takılan bir şey var demiştim. Hegel vaktiyle Zamanın ruhu / Dönemin ruhu / Zeitgeist kavramlarından bahsetmiş. Anladığım kadarıyla içinden geçilen zamanın karmaşası karşısında, toplumun geleceğe dair beklentilerinin karmaşası ile zamanın durumuna, ortak alışkanlıklara, değerlere, düşüncelere, kavramlara göre şekillenmesi eskiden, yeniye geçişin bilişsel süreci gibi bir şey.

İnsan ilişkilerinde yaşadığımız döneme bağlı bir takım evrimleşme süreci olduğunu düşünenlerdenim.

Peki zamanın ruhunda, kadınların ruhu ne durumda...

Aslında durumlar çok karmaşık. Eskide kalmış bir yanları sus derken yeniliğe açık diğer yanları yeterince sustuk diyor. Susma haklarını kullanmaktan vazgeçip konuşmaları ve dile gelmeleri, ya şimdi söyle ya da sonsuza dek sus kısmında pat diye dökülmeleri gibi durumlar.

Peki neden içlerini dökmek ister ve nasıl döker bu kadınlar ? Artık susmaktan yorulmuşlardır, zihniyetlerin değiştiğini varsayarak söylemek isterler.

Peki ne söylerler ? Hissettiklerini, hissettirildiklerini, duygularını, kaygılarını, korkularını, sevinçlerini, yaşadıklarını, yaşayamadıklarını...

Peki çoğu eril kişiler (hatta bazı dişi kişiler) ne yapar ? Önce ışık görmüş tavşan gibi kalır, anlam vermekte zorlanır, eee bunca zaman sustuysan devam et susmaya nereden çıktı şimdi bu der. Uyuyan devi ne diye uyandırdın veya ahlaklı kadın 1 sene beklemez hemen söyler (ki bunu söyleyenin bir kadın olması çok acı) deyiverir.

Ezber bozalım artık, biz de bir rahatlayalım yahu. Kadınlar söyleyebilsin psikolojik şiddete maruz kaldığını, fiziki şiddete uğradığını, çıplak arama yapıldığını ve bunları yapanların utanacağından emin dosdoğru anlatabilsin zamanın ruhuna ayak uydurabilmiş topluma her şeyi.

Kadınlar nerede susacaklarını nerede konuşacaklarını gayet iyi bilirler, merak etmeyin ve korkmayın. Bırakın dile gelsinler, kaybetme korkularını bir kenara bırakabilsinler. Böylelikle daha sağlam nesiller yetiştirileceğine inancım tamdır.

Kişisel gelişim uzmanı değilim, siyaset bilimci olmadığım aşikar. Mükemmel insan ilişkisi diye bir şey olmadığını, kadınların toplum içerisinde yerinin bir çok coğrafyada benzer özellikler taşıdığını, cinsiyet eşitsizliğini 21.yy da hala konuşabildiğimizi öğreneli çok oldu.

Bırakın dile gelelim, inanın bana ne istediğini bilen, bunu söyleyebilen ve elbette karşısında onu anlamaya çalışan bir insan veya toplum varsa, Dünya daha güzel bir hal alır. Ve unutmayın ki tüm o erkekleri de büyüten nihayetinde bir kadın.

Sevgiler

Güneş 🌞

🎶Eşlikte Son Feci Bisiklet - Modern Zamanlar gelsin o halde

Ölümsüz Ölümlüler

2021-02-17T13:51:00.001-08:00

İnsanoğluna bahşedilen bilinç ile yaşamanın verdiği ağırlık ve öleceğini bilerek yaşamak çıkmazı. Şimdi Güneş, hani hep aydınlıktı diyebilirsiniz. Ancak ben rağmen nasıl yaşanmalı üzerinde durmak niyetindeyim. Konudan saparsam bir sesleniverin.

Ölümsüz gibi hareket etmek

veya

Her an ölecekmiş gibi yaşamak konu başlıkları altında toplayalım o zaman.

Şu sıra okuduğum Kazancakis'in Zorba romanında yazan bir anekdota takıldı kafam.

"çok ihtiyar, doksanlık bir adam badem ağacı dikiyordu. 'ee, dede', dedim, 'badem ağacı mı dikiyorsun?' o, eğilmiş olduğu halde bana baktı ve 'ben, oğlum' dedi, ölümsüzmüşüm gibi hareket ederim.' karşılık verdim: 'bense her an ölecekmişim gibi davranırım!' ikimizden hangimiz haklıydık patron?
zorba zafer kazanmış gibi baktı bana:
'haydi söyle bakalım?' dedi.
susuyordum. iki yol da sarp ve çetindi, ikisi de insanı doruğa çıkarabilirdi. insanın ölüm yokmuş gibi hareket etmesiyle, aklında her an ölüm olduğu halde hareket etmesi, belki aynı şeydi, ama o zaman bunu bilmiyordum daha."

Ölümsüz gibi hareket etmek, hümanist düşünme şekli sanki. Öleceğini bilmene rağmen o ağacı dikmek, sadece senden sonrakilere kalsın diye değil bazen o ağacı yaşadığını hissetmek ve ben hala oyundayım demek için dikmek. Sevgili Doğan Cüceloğlu'nun 83 yaşında olmasına rağmen yapacağı canlı yayını sosyal medyadan duyurduğu gün ölmesi ve aslında yaptıklarıyla ölümsüzleşmesi gibi, hayatlara dokunmaya çalışmak, bencilliği bir kenara bırakmak, insanlığa, doğaya hep değer katmak peşinde olmak gibi.

Her an ölecekmiş düşüncesiyle yaşamak ise işin biraz daha telaşlı kısmı mı acaba. Her şeyi yapma istediği. Aşırıya kaçıldığında tadı kaçan, dengesinde tadından yenmez ballı kaymak. Hayat telaşı içerisinde her günümüzü son günümüz gibi yaşamak olası değil elbette. Sorumluluklar kambur sırtımızda. Ancak bari haftada iki gün hadi olmadı bir gün belirleyelim kendimize ne dersiniz. O günlerde sıkıcılıktan uzaklaşalım, arada hiç yapmadığımız bir şey yapalım, kalpleri onaralım, özür dileyelim, seni seviyorum diyelim, ertelemeyelim, hiç tanımadığınız biriyle sohbet edelim, elinizden telefonu bırakıp doğaya yürüyelim. sevgilimizle birbirimize kitap-şiir okuyalım, arkadaşımızla kıkır kıkır gülme nöbetlerine girelim, yolda yürürken herkese merhaba diyelim, günün ortasında hiç sebep yokken kendimize güzel bir restoranda yemek ısmarlayalım. Örnekler çoğaltılır elbette, siz o bir gününüzde ne yapmak isterdiniz dökülün bakalımç

Aklınızdan bungee jumpig yapmak veya paraşüt ile atlamak geçiyorsa yapın tabi demek isterdim ama siz yine de bunu bir düşünün derim 😄

O zaman bu yazıya süper starımız, hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayan Ajda Pekkan "Boşvermişim Dünyaya" ile son verirken, hayatta keşkelerinizin hep az olması temenni ediyorum.

Sevgiler

Güneş 🌞

Aşkın halleri

2021-02-07T08:41:00.002-08:00

Okul yıllarından hatırlarsınız ismin beş hali vardır, ilkokuldan liseye kadar yaşımıza uygun daha derinlemesine anlayabileceğimiz şekillerde kıymetli öğretmenlerimiz anlattı durdu. Yalın, yönelme, belirtme, bulunma, ayrılma halleri ile tam çerçeveye oturtabildiğimiz ismin halleri gibi, aşkın hallerini de belirleyebilsek nasıl olurdu acaba. Hadi gelin ismin 5 halini Aşkın 5 haline dönüştürelim.

1. Aşkın Yalın Hali

İlk evre olan bu hal, henüz hiç bir önyargıya maruz kalmamış tam olarak saf, temiz, en acısız, en umutlu, en hayalperest diyebileceğimiz yalın halidir. Ama buradaki kritik nokta her iki kalbin de bu aşka hazır olması şartıdır. Yani zamanlama önemli. Birbirini tanıma aşamasında iki ruhun buluşması, ilgi görme, onaylanma, fiziksel temas, telefon ile saatlerce (allahtan kulaklıklar var) yapılan filörtöz konuşmalar, ortak yönleri bulma çabaları, suratında anlamsız bir gülüş ile aynada kendine göz kırptığın zamanlar, içindeki kelebeklere bir türlü söz geçirememe, egoyu bir kenara bırakma zamanları. Bak yalın hali platonik bir aşk ta olabilir. Gerçi ben tercih etmem, edene de mani olamam. Platonik olanı bir sonraki aşamaya geçemeyip takılma hali gibi.

2. Aşkın Yönelme Hali

İlk aşamayı geçmiş olan aşıkların durak noktası yönelme hali. Hep yanında olma isteği, ruhunun ona doğru aktığını hissetmek, ilk fark edişler, karın ağrıları, tutkunun doruk noktaları, karşı tarafın zihinsel ve fiziksel özelliklerini daha fazla dikkat etme ve gün geçtikçe hayranlığının daha da artması ve sevmek için yeni sebepler bulmak, alma-verme dengelerinin oluştuğu, baz sevgi ile tüm engelleri aşma istekleri olan zamanlar.

3. Aşkın Belirtme Hali

Ehhh biraz kırıttık, çokça sevdik şimdi biraz da ben kimimi belirtelim halleri. O'nun ihtiyaç ve mutluklarını kendi ihtiyaçların kadar önemsemek, özel arzu ve isteklerini özgürce söyleyebilmek, aşkın sevgiye dönüştüğü tutku, bağlılık ve yakınlığın üst seviyesine geldiğin zamanlardır.

4. Aşkın Bulunma Hali

Aşkın evrilme hallerinden. Yaşanılan aşk, şehvet, tutku, romantizm, arzu, coşku, cazibe, şefkat, sevgi gibi her türlü duygunun dönüşümü. Dostluk, hayat arkadaşlığı, sığınma, bulunma hali. Bu halin en önemli kuralı ise her daim cepte görmemek, yapıp ettiklerini zorunluluk veya fedakarlık olarak görmeden sevgiden ötürü yapabilmek. İki tarafın da bireysel alanlarına izin vermek, bazen beraber susmak, birlikteki yalnızlığı da yaşamak. Halil Cibran'nın dediği gibi;

Açıklıklar olsun yanyanalığınızda,

Bırakın cennetin rüzgarları dans etsin aranızda,

5. Aşkın Ayrılma- Çıkma Hali

Çoğu aşığın gelmek istemediği ancak maalesef engel de olamadığı durum. Hallerden birinde yapılan bir eksiklik veya hata sebebiyle oluşan Ayrılma hali. Aşkın yitirilme, tüm o arayışların bittiği, görmeden de olur canım zamanları, boğazına oturan bir yumru ama yine de çaba sarf etmenin zor geldiği, bıkkınlık, yılgınlık. Sevimsiz zamanlar. Ah keşkeler, her iki tarafında zamanında kendi olamaması veya mış gibi yapmaları sonucu bazı şeyleri sonradan fark etmeleri. Ama şunu söyleyebilirim ki ayrılma halinin bile bir adabı vardır. Kiminle aşk yaşadığınızın önemi, ayrılmanın medeniyeti ve seviyesiyle burada çıkar meydana. İstenmeyen bu hal bazı durumlarda istenen ve kaçınılmaz bir hal alır. Tabi tüm hallerden geçmeden 1'den 5'e atlamak ta pek mümkün.

Küçük bir öykü bu,

Küçük bir herkesin başından geçen...

Hani canım bir kadın ve bir erkek varmış,

Tüm haller kabulümüz, tabi ki hayatımızın anlamlı hale geldiği anları seviyorum. Ne yapardık aşk olmasa, sonra kim diyecek gel gör beni aşk neyledi...

Bu defa bir albüm ismi vereceğim. Zuhal Olcay 1990 - Küçük bir öykü bu albümü. Şarkıları sırasıyla dinlediğinizde aşkın hallerini anlatır sanki.

Çok Aşklar

Güneş 🌞

Düş Bahçem

2021-01-29T09:34:00.008-08:00

Birden uyanıyorum. Oda karanlık, el yordamıyla telefona uzanıyorum, saat 03:00. Dünyadaki tüm uykuları uyumuş da hepsini almış gibi açılmış kapaklar. Şöyle bir aralansa bari diyorum, yok dinlemeyecek beni biliyorum, laf geçmez ki bu saatlerde hiç kimseye, hiç bir şeye. Telefon elimde twitter, insta şöyle bir bakıyorum. Hani belki bakarken, ederken zihnim gözkapaklarıma söz geçirir de kapanır umuduyla.

Yok olmayacak böyle...

Şimdi anlamsız bir sürü şey düşüneceğim. Eski defterler, müsveddeler, karalamalar derken çık çıkabilirsen işin içinden. Malum dürülmüş, dürülmemiş defter dolu, herkeste olduğu gibi. Hadi itiraf edin bir ben olamam değil mi ?

Buldum galiba...kitabımı açıp kaldığım dünyalardan devam ediyorum bir süre. Balıklama atlıyorum kitabın içine, hopp içindeki bir karaktere bürünüveriyorum. Kimisiyle Parfümün Dansındaki Kudra ve Alobar olup kendi yolunu çizme macerasına kapılıyor ve sonunda bulutların üzerine çıkma isteği ile yanıp tutuşuyor, kimi ile Dorian Gray Portesi'nin saf ruhundan, güzellik ve gençlik uğruna şeytani bir ruha geçişi oluveriyorum. Ara ara okurken aklım başka yerlere de gitmiyor değil. Tam giriyorum ki kitabın içine, zihnim bana oyun oynuyor. Kitaptaki bir kelime, cümle, olay alıp beni başka bir yere götürüyor. Sordun mu bakalım ben gelmek istiyor muyum ? Ama dedim ya bu saatte söz geçmez. Saat oldu 03:30

Böyle de olmayacak...

Kalkayım bari diyorum... hava da öyle soğuk ki, yorganın altı sanki cennetten bir köşe. Ama cennete gitmek için henüz erken gibi geldi. Hızlıca kalkıp sabah olmadan, sabahlığımı geçiriveriyorum üzerime, doğru mutfağa. Melisa çayı bu saatte en güzeli. Balkonumdaki melisam, yaz akşamları gece kokan... belki de çayı bu nedenle uyku getiren, sakinleştiren. Baksan hiç gösterişli değildir, ağaç desen değil, çiçek desen tam o da değil. Bir nevi çalılık. Ama büyüleyici bir koku ile beni benden alan. Bak şimdi yine kafa gitti bir çay yapayım dedim. Melisa bitkisinin botanik bilgilerini vermediğim kaldı.

Melisa çayım elimde birkaç yudum sonra rüya alemlerine doğru yola çıkıyorum. Bir bahçem var. Dikeceğim ağaçlara, çiçeklere karar vermem lazım. Limon ağacı olmazsa olmazım, melisayı söylemiyorum bile :) Kıvrımlarıyla, dünyanın en yaşlı ağaçlarından, mitolojik hikayelerin vazgeçilmesi, bir türlü sağlanamayan barışın dünyadaki bir numaralı sembolü zeytin ağacı tabi ki... Şeftali ve nar ağaçlarını hem meyvelerinden ötürü, hem de meyve öncesi açan çiçeklerinin güzelliğinden ötürü ekiyorum. Biraz arı yapar ama ben salkım dutlardan da isterim. Hem arı camiasına da bir faydam dokunsun. Çiçeklerden evin dört bir yanına eflatun, pembe, beyaz ortancalar dikiyorum. Olmuşken arka verandaya yasemin de kondurayım. Belli etmez ama içlidir o da, döküntüsü çok olur. Olsun ben bıdık bıdık temizlerim memnuniyetle. Huyun kurusun derler de sen kuruma be yaseminim. Ne de olsa ben de biraz sendenim. Bir de heybetli bir miras bırakasım var Dünya'ya. Yazın gölgesi cennete eşdeğer çınar ağacı... altında kahveli, rakılı, şaraplı, kahkahalı, sevinç gözyaşlı sohbetler görüyorum.

Oldu mu şimdi böyle...

Şöyle bir gözümü yarı açıveriyorum ki gün çoktan ağarmış, gözler kapalı el yordamıyla telefona ulaşıyorum. Saat 08:05 olmuş olmasına ancak göz kapaklarım uykuya direnir hala, ikinci uykunun mahmurluğu hep böyledir. Bu sabahlara da söz geçmiyor kanımca. Kapanmaz kapanmaz, bir kapandı mı da açılası gelmez. Birden rüya evimi hatırlıyorum. Ağaçlarımı, çiçeklerimi, bol köpüklü veranda sohbetlerimi, yaz güneşinde çınar gölgesindeki kahkahalı rakı masasını. Gözler kapalı hala ama kalbim açık koca bir gülümseme yayılıyor suratıma. Biraz daha sürseydi belki gerçeğe de dönüşüverirdi.

İşte böyle oldu diyorum...

Düş ile gerçek, mahmurluk ile ayıklık arasında bir yerlerde daha çekilir oluyor hayat bazen. Düşler bahçeme beklerim okuyanları da. Bir yaz günü çınar gölgesinde sözüm olsun size rakı sofrası.

Çok Sevgiler

Güneş 🌞

Hadi benden bir şarkı gelsin o zaman.

Canozan - Damla Eker / Gündelik Düşler Fırtınası

https://youtu.be/rr267BmPF8k

Yosun Tutan Kalbim

2021-01-11T10:31:00.003-08:00

Yürüyorum bir gün bir ormanda...

Mevsim kış, hep su sesi eşlik ediyor bana. Hiç konuşmuyorum. Sahneyi saksağanlara, yere dökülmüş çınar yapraklarına, rüzgardan kıvrılıp duran servilere, çam diplerinde saklanan mantarlara, dikenlerini arada batıran çalılıklara verdim.

Yürüyorum işte bir gün bir ormanda...

Kuzeye bakan ağaç gövdeleri ve taşlar yosun tutmuş. Öyle güzel desenleri var ki durup hayranlıkla inceliyorum. Sonra düşünüyorum kalbimiz yosun tutar mı ? Tıpkı kuzeye bakan ağaç gövdeleri veya taşlar gibi. Teorik olarak neden yosun tutar bilmeyeniniz yoktur. Güneşten gelen ışınlar ağaçların veya taşların güneye bakan kısmına geldiği için, kuzeye bakan kısmı nemli kalır. Yosun da bir can işte kendine hayat alanı arar. Yeşillenir, bir renk cümbüşü içerisinde doğada bize eşlik eder.

Bir ormanda yürüdüğüm o gün,

Kalbim kuzey yönünü gösterirse ne olur peki ? Diye düşündüm. Tabi haliyle soğur, biraz da yeşillenir. Kalbimin yosunlaşma süreci güneydoğudan esen keşişleme ile gelen aşk ile başlar, kurutur önce nemlerini, kasıp kavurur kalbimi, bir süre sonra bir bunalırım derken hoop güneybatından lodos yetişir imdat çağrıma ohhh bir yağmur başlar, hafifletir kalbimi. Dünya varmış derim ne o öyle kasıp kavrul, kasıl kıvrıl. Peki poyraz durur mu hiç ? Esiverdi mi kuzeydoğudan dondurur kalbimi, nefes alamam, tüm ana damarlarım tıkanır sanki. Kılcal damarlarım ise alternatif yollar arar kendine. Amaç devinimi sağlamaktır. Ama ne mümkün, illa ki tüm bunlardan sonra kuzeye bakan sol yanım yosun tutacaktır. Isınmak için güneşi arayıp dururum. Bekle bakalım biraz, suların bulanmadan durulduğu nerede görülmüş.

O gün bir ormanda yürüyordum...

İyice bağladım yosunlarımı, yeşilin her tonu ile, minik yıldızcıklar şeklinde. Neden acele ediyordum ki, içindeki güneş zamanı elince ısıtacak içimi ve zaten yosunlar sayesinde bulacaktım yönünü, yolunu...

Bir gün siz de bir ormanda yürüyün tıpkı benim gibi...

Yosunlanın, yeşillenin, biraz üşüyüverin, yaşadığınızı hissedin. Sonra bulursunuz bir yönünü, yolunu.

Eşlikte Kenan Doğulu - "Yosun" olsun bari 😀

Sevgiler

Güneş 🌞

Tuvalete Arabayla Gitmeyenler Klübü

2021-01-05T02:48:00.001-08:00

Dünyanın en basit fakat en meditatif eylemi nedir diye sorsalar cevabım yürümek olurdu. Yaşadığımız yüzyıla gelene kadar sadece zevk için değil biraz da zorunluluklar sebebiyle insanoğlu bu eylemi istekli veya isteksiz yapagelmiştir. Çağdaş insan, anasının karnından arabayla doğduğunu düşünse de insan türü ayaklar ile başlar. Ve size bir sır vereyim Neandertal insan ile benzer fiziksel özelliklere sahibiz.

Peki neden daha az hareket ediyoruz ? Kalkın canlanın biraz yaa, bakın covit var, dünya değişiyor veya belki de dünya ve insan özüne dönüyor, dönecek.

Tuvalete bile arabayla gitmek isteyen insanlar tanıyorum. Eminim sizin de etrafınızda böyleleri vardır. Sanki uzaklık algılarımız ile oynanmış, ayarlarımız bozulmuş, teknolojinin esiri olmuşuz. Tabi yanlış anlaşılmasın ben karşı değilim teknolojiye (neticede teknoloji vasıtasıyla okuyorsunuz yazdıklarımı) bilakis çok seven ve kullanan biriyim, ayrıca arabam da var fakat bir farkla tuvalete bile arabayla gidenlerden değilim 😀 Benimki sessiz bir direniş. Tüm çağdaş koşullara rağmen kimine göre eziyet olan yürüyüşün saatlerce, günlerce tadını çıkaran tuhaf kişiyim. Neticede ayaklarımızın kökü yok. En azından şimdilik... valla evrim geçireceğiz diye korkmuyor da değilim. Oğlum Demo 15 yaşında, covit başlangıcından beri malum evde online derslere giriyor. Ders saati sandalyesinde oturduğunu, ders dışı yatağında uzandığını, günlük adım sayısının 50'yi geçmediğini düşünürsek özellikle yeni nesil için durum daha vahim gibi.

Evrim meselesini şimdilik bilim insanlarına bırakarak kişisel yürüyüşlerim ve yürüyelim arkadaşlar yahu ile ilgili konuya dönersek, sözünü ettiğim yürüyüş daha çok keyfi yürüyüşler. Tabi ki çağdaş toplumda hepimizin belli sorumlulukları var. Bunlardan sıyrılamayacağımız da aşikar. Ama arada nefeste mi almayalım. İşte tam burada sözünü ettiğim keyif yürüyüşleri devreye giriyor. Bazen tek başına, bazen neredeyse tek başınaymışsın hissiyatı veren dostlarınla, istediğin manzarada durup uzunca seyrettiğin, devam ettiğin, tanımadığın bitkileri incelediğin, çok sevdiğin manzaraların fotoğrafını çektiğin, yolda yeni insanlarla karşılaşıp ayaküstü sohbet ettiğin, yanındaki su veya yemek ile aç bir hayvanı beslediğin, dağ çileğinden tadımlık yediğin, bir gecede bitmiş mantarları incelerken acaba bu zehirli midir diye düşünmelerin özgürlüğü ile yolda olmak... Düşünmenin ve düşünmemenin verdiği özgürlük hissi.

Şöyle bir evden çıkıp yürüdüğünüzde bile endişelerimizin hafiflediğini hissederiz çoğu zaman. Hatta aktif çalıştığım günlerde, öğle yemeği saatinde kordona çıkıp baştan başa yürüdüğüm çok zamanlar olmuştur. Sadece deniz, insan ve gökyüzünü seyrederek (şanslıysam bulut vardır ) kafamdaki sıkıntılı düşüncelerden nasıl da kurtulurdum, hafiflerdim.

Hepimiz zamanın ne kadar hızlı aktığından, her şeye ne kadar zor yetiştiğimizden yakınır dururuz. Geçen gün okuduğum bir kitapta daha önce düşünmediğim şekilde zaman kavramına bir yaklaşım vardı. Acelecilik ve sürat kavramlarının bilakis zamanı daha da hızlandırdığını ve zamanın bundan dolayı daha hızlı geçtiği algısı yarattığından bahsetmiş.

Zaman algısını biraz olsun değiştirmek elimizde... İçinden geçtiğimiz bu olağanüstü günlerin hediyesi de bu olsun bizlere, kendimize ve doğaya dönelim. Zaman bizi değil biz zamanı yönetelim.

Yazımın sonuna gelirken okuduğunuz ve bana katlandığınız için teşekkürü bir borç bilirim. Yazının ana fikrini soracak olursanız "Tuvalete arabayla gitmeyelim :) "

Okuduktan sonra bu müziği benim için dinleyiverin bir zahmet Tango Pino · Helmut Eisel & JEM. Çok acemiyim link ekleyemedim. Ama öğreneceğim söz.

Sevgiler

Güneş 🌞

Aralık Balkon Kapısı

2020-12-28T08:34:00.012-08:00

Dün gece balkon kapısını aralık bıraktım.

Ya tüm gece yağmur yağdı ya da ben öyle hissettim. Uzun zamandır belki ilk defa mis gibi temiz uyandım. Mis gibi uyudun mu derseniz ? Cevabı sabahta gizli...

Bazı geceler halı altına süpürdüğüm ne varsa bir anda gün yüzüne çıkar, ortalığı toz duman götürür. Derim söz geçirmeli şu tozlara, biraz su serpeyim de otursunlar, sonra bir detay temizliğe girişirim. Derken uyanırım. Hadi bir sonraki geceye iş kalır. Yine su serp, tozları bekle filan filan. Bir nevi kısırdöngü, Fredinin kabusu, tekrar...

Dün gece balkon kapısını aralık bıraktım.

Halı altındaki tozlar çıksa da gün yüzüne, yağmur suları yardım eder dedim tozları yere indirmeye, sonra da bir güzel girişirim temizliğe. Aralık kapı, kapıyı araladı. Bir güzel indirdim tüm tozlu kitapları raflardan, silkeledim halıları, bahar tazeliği kokulu çarşaflar serdim, ovdum, çitiledim, yıkadım, pakladım, akladım.

Dün gece balkon kapısını aralık bıraktım.

Yağmur kokusu içeri girsin, ciğerlerim şenlensin diye,

Su gibi günler getirsin, aksın diye,

Mis gibi taze ekmek kokusu gelsin, iştahımı kabartsın diye,

Alfabenin tüm harfleri gelsin, kendimi daha iyi ifade edeyim diye,

Yağmur damlalarının sesi gözyaşlarım gibi aksın ki kendimi affedeyim diye,

Kuş sesleri gelsin, doğada olma arzum hiç bitmesin diye,

Köpek ulumalarını duyayım, dostlarımın her zaman yanımda olduğunu hatırlayayım diye,

Biraz serinlik girsin ki yorgana sarılayım tüm sevdiklerime sarılıyormuşum gibi diye,

2021'in hiç bir ayrıcalığı olmayacak elbette. Tozlar ara ara birikecek biliyorum. Ama demek ki maksat çok birikmeden temizlemek. Arada kapıyı aralamak gerek.

Dün gece balkon kapısını aralık bıraktım.

Eski yıl ve yeni yıl kapıda karşılaştı. Bir sayı farkıyla neredeyse aynı, yüklediğimiz anlamlarla aslında çok farklı. Son bir hesap devri yapıyorlardı. Devir teslim konuları hayli yüklü haliyle. Eksiler, artılar, sürecekler, bitecekler, sonsuz olacaklar, biraz değişmesi gerekenler, hiç değişmeyecekler, son giren ilk çıkanlar, hiç aklımdan çıkmayacaklar... Konu benim kafamdakiler, bu iki yıl geçmişler karşı karşıya adıma karar vermeye çalışır dururlar.

İyi ki araladım da duydum bütün konuştuklarını, tüm hesaplar saçıldı ortalığa, dedim siz vedalaşın artık uyanınca ben bir güzel düzenlerim hepsini, ama deliliğimi saklarım her daim.

Dün gece balkon kapısını aralık bıraktım.

Bir baktım ki sabah olmuş. Mis gibi uyumuş, tertemiz uyanmışım.

Eşlikte TSU! - Prince Of Gumbay olsun. Hayatın iniş çıkışlarını çağrıştırır bende...

https://www.youtube.com/watch?v=ZIQnp7CeZJc

Yeni yılımız kutlu olsun.

Sevgiler

Güneş Yapaşan