HERBERGPOST

Nieuw bericht

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Mon, 16 Apr 2012 15:27:00 +0000

HIerrrrr.

Hoie, houdoe, doeg und so weiter!

Verhuizing

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Mon, 09 Apr 2012 11:41:00 +0000

Ik ga verhuizen. Nou ja, dat is niet waar natuurlijk. Mijn blog gaat verhuizen en ik ga mee. Vanaf morgen heb ik een heuse site en daar wordt deze blog ondergebracht. Sterker nog, die staat er al. Maar nog even onderwater. Zoals vroeger bij WordPerfect 5.1.
Waarom dat nou allemaal weer moet? Nou het moet niet echt, maar ik wil in de toekomst wat meer kwijt over andere projecten en daarnaast sta ik open voor tekstopdrachten. Dat past allemaal niet in deze blog en om nou twee aparte sites te hebben, is veel te omslachtig. Voor mij. Herbergpost gaat mee naar de nieuwe site. Uiteraard, want de blog zegt veel over hoe ik schrijf en wie ik ben. Tenminste, dat hoop ik.

Ik verwacht eigenlijk wel een beetje dat de vaste lezers ook gewoon overstappen. Het is niet eng, gewoon een ander adresje en dan BLOG aanklikken. En dan ziet u uw vertrouwde Herbergpost in een leren jasje met klinkende nagels op de schouder. Stoer, vonkend en vurig. Eigenlijk net zoals uw Staalschrijver zelf. Tenminste, dat hoop ik.

Waar u naartoe moet? Nou gewoon, naar mij. Vanaf morgen:
Ralf Mohren

Bagagedrager

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Sat, 31 Mar 2012 12:21:00 +0000

Eindelijk ben ik binnen. En het mag naar buiten. De afgelopen weken kon ik het nauwelijks voor me houden, maar dat hoeft nu niet meer. Getekend heb ik nog niets, maar we hebben een mondelinge overeenkomst en eigenlijk is dat minstens zo chique. Op maandag 23 april gaan we het vieren. Dan neem ik de trein van Eindhoven Beukenlaan naar Amsterdam. Daar zigzag ik tussen Italiaanse toeristen met 'Amsterdam hash it'-mutsjes naar de Herengracht. Altijd loop ik te ver door waardoor ik een stuk terug moet. Als ik aankom, is mijn agent Willem vermoedelijk in gesprek met een schrijfster die noten op haar zang heeft. Ik krijg dan koffie en zit met een grote grijns te wachten op wat komen gaat.
We gaan de trap af en ik spring achter op de gammele bagagedrager. Onderweg wijst hij me aan waar Cees Nooteboom woont. Willem weet de weg wel uiteraard en binnen een paar minuten zijn we weer vlakbij het station, want daar zit 'mijn' uitgever. We stappen de lift in die niet zou misstaan in dat romantische hotelletje in Parijs dat u nog van vroeger kent, toen alles nog vonkte.
Terug gaan we altijd met de trap, dus dat doen we nu ook. Juist nu, want Harold de uitgever loopt mee en met zijn drieën in die lift is voor deze claustrofoob geen optie.
Vanaf dan laat ik me verrassen. Vermoedelijk trekken we een flinke fles Spa Rood open, garnalenkroketten ernaast sluit ik ook niet op voorhand uit. Ik schiet wat foto's die ik hier plaats. Dat is trouwens niet waar. Ik ga verkassen. Tegen die tijd heb ik een spiksplinternieuwe site. Horen jullie nog, want jullie gaan natuurlijk wel mee, toch?
We maken afspraken over inleverdata en ik ga thuis aan het werk. Net als tot nu, maar nu wel met de wetenschap dat in november het Troostboek verschijnt. Bij uitgeverij Carrera.

Koest

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Sun, 25 Mar 2012 13:48:00 +0000

Het Pitboeltheater ziet er van buiten uit als een kruising tussen een jeugdhonk uit de jaren 80 en het clubhuis van een motorclub. Van binnen ook. Je moet een tunneltje door om er te komen, tenminste als je zo rijdt als ik deed. Dat tunneltje scheidt twee werelden. Koophuizen en aangeharkte tuinen aan de ene kant, banlieueflats aan de andere kant. The Bronx van Sittard. Het Pitboeltheater staat aan die andere kant. En daar speelde Mo. Dus daar moest ik naartoe.
Binnen stond het vol met mensen aan wie de tand des tijds al duchtig geknabbeld had. Uit een ooghoek zag ik de herbergtwins Szarkowicz en Storcken geanimeerd in gesprek met twee dames die een goede zonnebank bezaten.
Zelf had ik voor de gelegenheid een vriendin meegenomen. Marja gooit overal hoge ogen. Emil Szarkowicz zag haar het eerst en bleek snel op de eerste meters, Bart Storcken in vertwijfeling achterlatend. Die moest eerst nog even een schakelaar in zijn hoofd omzetten. Nadat de zoenen binnen waren, gaf hij Marja zijn portemonnee en een gerichte opdracht mee. Twee Corona's, neem zelf wat je wil en geef die dooie hier ook wat. Die dooie ben ik.
Toen ze bij de bar stond, begon het vragenuurtje dat eindigde met de rotsvaste vaststelling van Bart.
'Gewoon vrienden, dat kan helemaal niet man.'
Zo'n avond dus. Mo moest nog beginnen.
Hij kwam op van de zijkant. Helemaal in het zwart. Hij leek me wat nerveus, maar dat kan ook projectie zijn. Ik was zelf nerveus. Ik gun Mo de wereld.
Hij begon met 'Revolution' en een paar nummers later speelde hij, nog half buiten adem, 'Dag Geluk' van Rowwen Hèze. Met de flageoletten op zijn bas legde hij de basis, waarna hij een loop instartte en in een hese, rauwe mengeling van Sittards, Nederlands en Americaans de tekst tegen of net naast de tonen legde. Dát leren ze je op geen enkel conservatorium. Dat heb je. Dat hebben er niet veel.
Later kwam broer Skinnie nog langs. Op band weliswaar, maar heel erg Skinnie. De herbergtwins, Skinnie, 'Dag Geluk' van Jack en Tren. Het wordt tijd voor een nieuwe herberg. Daarvoor, daarna en daartussen mag, nee moet Mo de volgende gerichte opdracht uitvoeren.
Slijp, poets en boen aan dit programma en speel alle Pitboels van Nederland koest.
Na afloop dronk hij een whisky aan ons tafeltje. Hij zette Emil heel even uit met de woorden: 'Pas op, we hebben een meldpunt voor jou.'
Vervolgens keek hij Marja aan, zette zijn accent in de gladde Hollandse versnelling en zei:
'Wat heb jij mooie ogen.'

In de auto zette ik Child op. Het was maar een eindje naar Eindje.

Vur Marlies

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Sat, 17 Mar 2012 19:19:00 +0000

Het plastic hoesje is rechtsboven gescheurd, maar de stift heeft al die jaren gehouden. Naast het rood van POELS/GIESEN staat de paraaf van Jack Poels. Onder 'LIJN' dat weer na HOLLAND en AMERICA komt staat het: 'Vur Marlies'.

Die tekst is het bewijs van mijn eerste twee zinnen die ik met Jack Poels sprak. Ik ben nooit een handtekeningenjager geweest, maar ik had het cd'tje blijkbaar toch bij me gestoken voor we naar Berlage fietsten. Voor het optreden, na de soundcheck, stond hij bij het trapje dat naar beneden ging, richting de krochten van de kroeg die voor mij onbereikbaar waren. Ik leegde mijn glas en 'liep aan'. Je bent import-Brabander of je bent het niet.
Het is een beslissing die je in een split second neemt en dan kun je niet meer terug. Ik heb het ook vaak met bestellen in een restaurant. Dan neem ik me garnalen voor en dan hoor ik: 'Pepersteak, medium graag' uit mijn mond komen. Dan kun je er trouwens donder op zeggen dat je daarna denkt: had ik toch maar garnalen besteld. Andersom, idem. Ik twijfel wat af.
Ik moest nog doorlopen ook, want hij maakte aanstalten naar beneden te gaan. Volgende keuze: in het plat aanspreken of in het Nederlands. Onze dialecten verschillen nogal. Hij herhaalde het toen hij op het hoesje schreef: 'Vur Marlies'. Hoe kwam ik trouwens aan die stift?
Mijn derde zin volgde een paar weken later. Ik was in Deventer op bezoek bij een vriend en 's avonds gingen we naar de kleine zaal van de schouwburg om de Holland America Lijn te zien. Vooraf aten we Mexicaans in een restaurant in de Deventer binnenstad. De eerste Corona's arriveerden ongeveer tegelijkertijd met het bandje van de avond. Voorop: Leon Giesen, daarachter gitarist Jac Bico en drummer Arthur Bont. Jack sloot de deur. Ik zat verkeerd, want met mijn rug naar het gezelschap. Af en toe keek ik even om en met dat beeld probeerde ik dat wat ik hoorde kleur te geven. Bico las De Volkskrant, Leon Giesen was druk en liet Corona na Corona doorkomen, de drummer zat met gloeiende oren te stralen en Jack, die was helemaal Jack.
Een erg mooie juffrouw kwam de bestelling opnemen. Jack hield haar met een praatje over de Mexicaanse restaurantsector in het algemeen en die in Deventer in het bijzonder nog even bij de tafel.
'Kijken ze?' vroeg ik toen ze wegwiegde.
'Ja, allemaal,' glunderde mijn vriend, 'en de drummer nog het meest.'
's Avonds zat ik op de eerste rij. Het publiek mocht de toegift bepalen. Het meisje dat naast me zat, riep om 'Allermooiste Fout'. Ik zei: 'Hij zegt niks'. Hij herhaalde het toen hij het inzette: 'Hij zegt niks'. Poels en ik, we hebben weinig woorden nodig.

Oom Wim

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Sun, 11 Mar 2012 12:40:00 +0000

Oom Wim praat zoals hij schrijft: met krullen. In zijn stem zit een bas die een normale boodschap een lading van staatsbelang meegeeft. 'Ik blief wel suiker in mijn koffie, dat is correct, Ralf.'
Oom Wim is met afstand mijn favoriete oom van de kouwe kant. Hij houdt net als ik van taal, hij formuleert dat 'houden van' alleen heel anders. Oom Wim zegt bijvoorbeeld:
'Ik mag graag wat gedichten tot me nemen.'
Hij kijkt erbij alsof hij die gedichten daadwerkelijk proeft op zijn tong. Ik kijk zo alleen als ik asperges eet. Bij gedichten, nooit!
Tijdens het kraambezoek sprak hij over Wim Daniëls en Rutger Kopland. Gisteren lag er een gele envelop op de mat. Afzender: Oom Wim.

Er zat een kopie in de envelop van een column van Wim Daniëls. Sympathiek, dacht ik. Toen ik de column vanochtend op het toilet 'tot me nam', zag ik dat hij met een markeerstift een zinnetje onderstreept had.

Ik las 'Rowwen Hèze' en proefde de woorden op mijn tong:
Straks dan giet 't loos
Straks dan is 't fiest
Van al dat denken aan straks geniet ik nog 't miest...

Ik moest even denken voor ik wist wat ik proefde: Lied vur Limburg. Het smaakte uitstekend.

Wenkbrauw

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Mon, 27 Feb 2012 14:26:00 +0000

De parkeerplaats snap ik eerst niet. Ik zie niet wat vak is en wat niet. Ik rijd een rondje, kijk goed, en zie dan één heel mooi plaatsje. Speciaal voor mij bewaard. Dank aan alle goden die dit toch maar weer mooi voor elkaar gebokst hebben. Of het feit is of fictie weet ik niet, maar die auto naast me lijkt sprekend op de auto van Tren.
'Ga jij hier maar zitten,' zegt Jack en hij dirigeert me tussen Tren en hem in. De ober vraagt wat we willen drinken. De man heeft een doorzichtig brilmontuur en recht opstaande haartjes die eruitzien alsof ze een voor een in de gel gezet zijn. Iemand die zoveel tijd en liefde aan zijn haar besteedt, moet ook wel een drankje en een hapje kunnen verzorgen. Ik zit hier goed. Meer goed nieuws: we krijgen geen soep. Niet dat de soep in De Schalm slecht is, pas op, dat zeg ik niet. Dat weet ik niet eens. Jack legt de gouden Koperregel uit: soep is geen toetje. Geen soep is wel een nagerecht.
'Hoe is het met de kroost?' vraagt Tren. Na de vorige Kopershow die ik bezocht braken de dag erna de vliezen. Ik kan voor morgen niets bedenken wat daarvan in de buurt kan komen. Bij lange na niet zelfs.
Ik zit bijna helemaal vooraan vandaag. Rechtsvoor om precies te zijn. Dat is erg leuk, maar ook een beetje raar. De mensen met wie ik een uur geleden aan tafel zat, staan nu recht voor me. Ik weet niet goed hoe ik moet kijken. Ik krijg de neiging om te groeten. Een gedeelte van het optreden staat Jan Philipsen uitbundig voor me te dansen, zijn bas als slagwapen in de aanslag. Zijn tenen lijken om de rand van het podium te krullen. Naar Flipsen kan ik uren kijken. Hij herkent me toch niet. De rode draad van alle Koperbezoekjes is dat ik me elke keer weer even netjes aan Jan Philipsen voorstel. Ik doe het graag.
Jack ziet me wel zitten. We groeten met een wenkbrauw. Na afloop ga ik direct naar huis, het kippenvel van 'Blieve Loepe' nog vers op de armen. Hier in Veldhoven zag ik het mooiste Koper. De auto van Tren staat er nog.

Oma

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Mon, 20 Feb 2012 09:54:00 +0000

Vorige week zondag overleed mijn oma. Ze is 93 jaar oud geworden, een respectabele leeftijd waar niets op af te dingen valt. Maar toch, ik ken haar al mijn hele leven. Herinneringen buitelen over elkaar, maar daar hebben jullie niet veel aan. Ik wel.
De bus stopte voor haar huis en met die bus, van de 'EBAD' gingen we naar Heerlen. Om een of andere duistere reden is mijn oma altijd meer gericht geweest op Heerlen dan op Maastricht. Volgens mijn moeder was dat omdat er in Heerlen vroeger een goede 'Schunck' lag. Ik kan me die winkel niet herinneren. Wel herinner ik me dat ik als jongetje een plaat van haar mocht uitzoeken. Ik koos 'Elvis Forever', een dubbelelpee. Vooraf dronken we iets in een lunchroom. Er stond een glazen stolp met broodjes op de bar. Een man die behoorlijk in de olie was, pakte er een broodje uit en zei vervolgens: 'Hé, een broodje.'
Ik zie de verbaasde wat kinderlijke blik die dronken mensen kunnen hebben nog helemaal voor me. Ook het gezicht van mijn oma trouwens die hem de vuilste blik toewierp die ze in huis had.
In haar flat bouwden we tenten onder de tafel. We gingen naar de Valkenier in Valkenburg. Voordat de poort openging, stonden we al voor het hek te wachten. We zijn die dag een keer of dertig in de 'parachutes' geweest. Thuis maakte mijn oma de lekkerste gehaktballen van de wereld en omstreken.
Elke dag belde ze. Een jaar geleden waren dat nog echte gesprekken.
'Wie is ut op sjoal?' Wie is ut mit ut beukske?' Höbse al vakantie?'
En uiteraard de klassieker:
'Kiekste waal good oet?'
De laatste maanden stolde elk gesprek tot één hamvraag:
'Wie is ut mit dèh kleine?'
Daarna werd het stil. Oma sliep veel. Ze werd nog even goed wakker om Oscar, 'dèh leeve', te kussen.

Tijdens de crematie afgelopen vrijdag werd haar foto op een scherm getoond. James zat naast me, stond op en liep ernaartoe. Hij stond voor de foto, keek er lang naar, stil, tilde toen zijn hand op en zwaaide naar haar. Een laatste eresaluut van 'dèh kleine' aan oma Emelie.

Oranginaaaaa

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Sat, 11 Feb 2012 16:38:00 +0000

Je kunt veel zeggen van koorts, maar ik slaap er doorgaans goed op. Afgelopen week versliep ik twee dagen. Heerlijk. Ik kan niet anders zeggen. Ik droom er ook goed van. Ik ben in die twee dagen op plaatsen geweest die ik al jaren niet meer gezien had en oude ervaringen werden netjes in een nieuw jasje gestoken. Onverklaarbaar vind ik het volgende en daar zou eens iemand op moeten afstuderen: hoe kan het dat een plaats er heel anders uitziet dan de plek in werkelijkheid is, dat je dat weet in je droom en dat je het toch als een volkomen geloofwaardig gegeven accepteert. Of heb ik dat alleen? Hier moet een voorbeeld bij hè?

Ik droomde dat ik in America was. America was America niet en toch was het zonder twijfel America. Het leek voor deze gelegenheid op een middeleeuws stadje dat je op vakantie tegenkomt in de binnenlanden van Spanje of Frankrijk. Smalle steegjes rondom een kerk.

Zondagochtend 10 uur. Slotconcertweekend. Ik slenterde door de steegjes. Naast me liep Jack Poels.

'Zullen we een bak friet delen?' zei hij.

Ook zoiets: zondagochtend 10 uur en dan aan de frieten. Volkomen normaal vond ik het. We liepen naar een klein cafeetje dat me deed denken aan de ouderwetse snoepwinkel die ik ook al eens in een droom bezocht. Ook in America. We stapten het café binnen. Oude koppen aan de bar. Niemand zei iets. De koppen draaiden even om en weer terug. De barvrouw droeg krulspelden. Poels ging friet halen en kwam terug met twee grote flessen bier die sprekend op Oranginaflessen leken, maar dan met een Oost-Europees aandoend etiket. Ik weet dat nog goed, want ik dacht: zou je dat nou wel doen, Poels, het is vroeg en jij moet nog spelen vanmiddag op de Zondag in het Zuiden. Maar dat was allemaal geen probleem zei hij, want hij was vlakbij huis en daar had hij natuurlijk volkomen gelijk in.

Zoethoudertje

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Mon, 06 Feb 2012 16:33:00 +0000

Kennen jullie de apenkop? Ik heb het natuurlijk over de geelzwarte dropverrassing die na een halve zak, mits tot je genomen binnen een minuut of vijf, misselijkheid garandeert. De apenkop komt het best tot zijn recht in de benauwde omgeving van een auto. Het voordeel van het primatenhoofd boven andere snoepvarianten is dat hij je dwingt tot dooreten. En dat is, laten we eerlijk zijn, een kwaliteit.
Toen ik net studeerde en derhalve nog een jonge God was met een dito lijf en een geest die niks geleden had, bezocht ik soms een vriend van de middelbare school. Hij woonde in Eindhoven en studeerde daar werktuigbouwkunde. Toevallig woon ik nu op een steenworp van zijn oude studentenkamer. Terzijdes, terzijdes. Bladvulling. Niet opschrijven, Mohriaantje.
Koken had in die tijd niet onze eerste prioriteit. Tijd was kostbaar als saffraan. Hoewel ik toen uiteraard geen weet had van saffraan, laat staan wat ik daarmee zou moeten. We wilden ons geweten in elk geval niet belasten met verspilling van valuable drinking time. De uitkomst lag badend in het licht om de hoek: Da Ching. Da Ching is een Chinees met een kaart als een encyclopedie, minutieus genummerd bovendien. Vermoedelijk nog steeds, maar ik kom er nooit meer. Zeg niet dat ik me niet ontwikkeld heb. Ondanks de ruime keuzemogelijkheid kozen wij, gewoontedieren, altijd voor het volgende verfijnde combinatiemenu: een bak bami 'compleet' per persoon alsmede zo'n witte beker vol met heerlijke rijkgevulde rode zoetzure saus. Uiteraard ook per persoon. Daarmee metselde je een bodem robuust als rotsen die voor geen pallet kleintjes pils vervaard was. Ook een kwaliteit.
Echter! Echter. In kwaliteit zit niet voor niets het woordje tijd. Nou ja, bijna dan. Moraaltje erin gooien? Mooi en verfijnd kost meer tijd dan veel, vet, vol en snel afgeraffeld. Dit mag een zoethoudertje zijn, er komt een exquise maaltijd aan, met mooie kruiden en misschien wel wat saffraan. Hoe ik dat weet? Omdat ik meer weet.

Op fietse

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Mon, 30 Jan 2012 15:19:00 +0000

De vertrekhal is vol, maar ik zie hem meteen. Dat krijg je ervan: een tuinbroek, een gitaar en een grote bos donker haar. Een klein echtelijk beraad levert echter niks concreets op.

'Dat is toch die zanger,' zegt Marlies, maar daar heb ik niks aan. Bijna iedereen die je met een gitaar ziet, is óók zanger. Vergeet niet, dit is jaren geleden. Ik zou het nu wel meteen weten. Het vliegtuig naar Memphis is nog niet eens halfvol. Dat is lekker. Het mag dan halfleeg zijn, voor ons zit de gitarist. Toeval? Wacht maar af. Als hij tegen zijn buurman praat, hoor ik het meteen. Daniël Lohues. Verder onderzoek leert dat er een cameraploeg bij hem is. Na twee of drie vliegtuigwijnen durf ik hem aan te spreken, zij het erg onhandig, want mijn eerste vraag gaat niet over hem, maar over Rowwen Hèze.

Of het leuk is om met Rowwen Hèze samen te werken of iets dergelijks giet ik in een brakke openingsvraag. Er bestaan geen domme vragen, maar deze komt akelig dicht in de buurt. Alsof je de vrouw die je wilt versieren vraagt of ze een mooie zus heeft. Lohues blijft vriendelijk.

'Die kun je er goed bijhebben ja,' zegt hij. 'Die' verwijst naar de leden van Rowwen Hèze. Wijn ontdooit en ook de aanwezigheid van Marlies helpt een handje. Een paar van die guitige flesjes wijns later bevinden we ons in iets wat ik met droge ogen een geanimeerd gesprek zou durven noemen. Daniël vertelt over de swamps, New Orleans en Beale Street in Memphis. De reis vliegt voorbij. In Memphis stappen we over op een boemelvlucht naar The big easy en weer zitten Lohues en consorten voor ons. In de aankomsthal nemen we afscheid. Dat was dat. Mooi.

Vorige week zat ik achterop de fiets die menig schrijver naar een uitgever gebracht heeft, de legendarische fiets van Willem Bisseling. Hij racete langs de grachten en ik neuriede ''Op fietse'' van Skik. 'Wie doet mij wat,' dacht ik. Eenmaal binnen in het rommelige kantoor van de uitgever, duurde het niet lang - we moesten even langs Bennie Joling - maar toen bracht hij Daniël Lohues ter sprake. 'Hij' verwijst hier naar de uitgever. Nou jullie weer.

Dikke deur

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Fri, 27 Jan 2012 12:58:00 +0000

De Herengracht is heel lang. Ik schat de plaats van de huisnummers verkeerd in en moet een behoorlijk stuk teruglopen. Dat komt mooi uit. Mijn marge is zo ruim dat ik niet belachelijk vroeg, maar gewoon op tijd aanbel. De deur voelt zwaar als lood en heeft iets intimiderends. Dat hoort zo bij dit soort panden. Sebes & Van Gelderen Literary Agency zetelt op de derde en de vierde verdieping. Ik ben hier nu voor de tweede keer. De eerste keer is ruim een jaar geleden. Sindsdien is mijn vertrouwen heen en weer geschud: gezakt en gestegen als een plaatje in een nationale hitlijst. Af en toe was ik dichtbij opgave. Andere keren scheen de zon slechts gouden stralen.
Dat ik hier nu sta, is een goed teken. Ik ben een stapje dichterbij de uitgave van het Troostboek. Er is belangstelling. De uitgever die ik vandaag spreek, vond het manuscript 'heel leuk' en wil een verkennend gesprek over publiciteit en 'hoe ik het boek voor me zie'. Dat gesprek gaat zo plaatsvinden. Samen met Willem, mijn agent.
Ik bel aan, duw de zware deur open en beklim de trappen. Boven doet een fraaie dame open en biedt me koffie aan. Mijn agent is nog even in gesprek. Ik wacht op een van de twee stoeltjes als een ouder die op de ouderavond van zijn kind wacht. Aan de muur hangen ingelijste kaften van boeken. Gustaaf Peek, Robert Vuijsje en Ivo Victoria. Achter de deur hoor ik een schrijfster praten over haar uitgave. Ze heeft het over 'de eerste tienduizend exemplaren' en de uitgave in de Verenigde Staten. Ik klooi wat met mijn telefoon om me een houding te geven. Ik tik 'Amerika' en 'Nerveus' bij notities. Ik wacht rustig af. Ik ken mijn plaats.
Terug in de trein verander ik 'Amerika' in America. 'Nerveus' wis ik.

Sneakers

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Tue, 17 Jan 2012 15:25:00 +0000

Gisteren liep ik over straat en toen zag ik dat een vrouw naar mijn nieuwe sneakers keek. Ik weet wel waarom hoor, maar ik deed alsof ik niet zag dat zij keek. Ze keek toen nog eens. Zo zijn ze. Nu op een niet te missen manier. Gewoon genegeerd. Als ik moet reageren op elke blik van vrouwen heb ik er een dagtaak bij. Kan niet. Zeker nu niet. Ik zit in een pressure-cooker.
Die term hoorde ik voor het eerst op een training.
'De pressure-cooker methode betekent dat de 'probleemeigenaar' aan tafel gaat met verschillende partijen om zo snel tot een oplossing te komen.'
Nou jullie weer. Ook een vak natuurlijk: dit soort termen verzinnen. Probleemeigenaar. Haha. Gekkies.
Ooit volgde ik een cursus op mijn school die ook door directieleden gevolgd werd. Jaja. De visie of missie, ik haal die altijd door elkaar, moest in een tekstmal voor het personeel gegoten worden. Klein conflicterend belang was dat voorkomen moest worden dat allerlei zeurpieten op hoge poten de directiekamers plat zouden lopen. Tenminste dat was mijn lekenconclusie. Dan ontkom je niet aan een pressure-cooker en daar zat ik toen dus in. Ik was na afloop afgebrand. Dat weet ik wel.
Als probleemeigenaar van het Troostboek sta ik nu op een kruispunt. Binnen nu en twee weken weet ik hoe het ervoor staat en jullie dus ook. Jullie kennen mij; ik deel alles met jullie. Ach, het wordt hoe dan ook mooi. Jack Poels sprong vorige week even de pressure-cooker in en haalde meteen heel veel druk weg. En zie: vandaag herschreef, nee reviseerde ik een stuk alsof ik een antibioticum over een ontstoken zenuw sprenkelde. Beetje gekunsteld dit. Teveel kruit verschoten vandaag. Willen jullie dan misschien mijn nieuwe sneakers zien?

Niks

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Mon, 09 Jan 2012 14:51:00 +0000

Morgen mag ik weer. Lesgeven. Mijn hoofd is er nog niet echt bij. Ok, ik heb vanochtend een laatste restje proefwerken nagekeken, maar dat mag geen naam hebben. Er moet heel veel komende weken. Dat maakt me onrustig. Dat is iets genetisch. Wij Mohrens en 'moeten', nee, dat is geen gelukkig Houwelijck.

Havo 5 doet bijvoorbeeld mondeling over, naar ik met heel mijn hart, ziel en zaligheid hoop, gelezen boeken. Vermoedelijk maak ik me er drukker om dan sommige leerlingen. Dat moet eigenlijk andersom. Leerpuntje. Hoewel ik niemand gun dat hij of zij zich zo druk maakt als ik.

Na een vakantie heb ik het altijd: een totaal gebrek aan overzicht. Hoe heet iedereen ook weer? Waar ben ik eigenlijk gebleven? Nu is het nog erger. Ik moet uitkijken dat ik morgen de goede kant oprijd. Drie weken rende ik de school uit: het kopje koffie halfvol en de vlaai half op. Ik herinner me dat ik nog overwoog de vlaai mee te nemen in de auto. 'Op de voeoes'. Verstaat u dat? Niet gedaan. Had makkelijk gekund, want de vliezen mochten dan inderdaad gebroken zijn, de kleine had nog even eigen plannen.

Maar goed, morgen mag ik dus weer. En net nu loopt mijn hoofd om. Nieuwe plannen terwijl de oude nog niet afgerond zijn. Ik ben niet heel geduldig van aard. Toch heb ik de laatste tijd vaak ge-ijsbeerd in plaats van gemaild. Mijn vingers afgekloven in plaats geschreven. Ik heb er zakken Engelse drop bij leeggegeten en handenvol van die Japanse mix die zo stinkt. Ik heb er zelfs weer sigaretten bij opgestoken. Stom ja. Ik weet het. Dat krijg je ervan. Vanochtend was ik het ineens zat. Het heft in eigen handen, de koe bij de hoorns en desnoods doen we het allemaal heel anders. Dat dacht ik. Ik stond ermee op. Marlies keek me vanochtend aan en vroeg wat er was: 'Niks,' zei ik. Want dat zeg ik dan.

Wat vond je er eigenlijk zelf van?

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Sat, 31 Dec 2011 14:05:00 +0000

Het beste nieuws van 2011 hebben jullie hier al uitgebreid kunnen lezen. Dat hebben jullie ook gedaan getuige alle 'hits' en reacties. Dank daarvoor. Maar echt!

Nou is deze blog natuurlijk in het leven geroepen om de voortgang van en de perikelen met het herbergboek te bespreken. Als ik daarnaar kijk, ben ik niet ontevreden. Ik probeer wekelijks een stukje te brouwen. Dat lukt meestal wel, maar ik vind het soms lastig om de link naar de herberg te maken. Zeker als er weinig nieuws is of ik in de onhandige wachtmodus zit waar ik me eigenlijk nog steeds in bevind, moet ik de herberg er met de haren bij slepen. Dan waag ik me ook voorzichtig op Americaans terrein; ik heb het idee dat jullie dat geen ramp vinden. Het boek dan: tot nu toe zijn er twee uitgeverijen die (een zekere) belangstelling tonen. Hoe concreet die interesse is, kan ik nog niet inschatten. Dat vind ik soms wel frustrerend en ik ben ook wel toe aan een nieuwe stap in het proces. Uiteraard houd ik jullie op de hoogte. Sterker nog: als ik echt een nieuwe fase inga, schreeuw ik het hier van de daken. Ik noemde het 'functioneringsgesprek' met Jack Poels net niet voor niets. Johan Cruijff zei ooit op zijn eigen onnavolgbare wijze: 'Ik houd van werken, maar alleen van werken waar ik van houd.'

Ik ben dat met JC eens. Prutsen aan het boekje voor 'Manne van Staal', de Troostvoer, de site van Jack of deze blog: het kost tijd, maar werken kan ik het niet noemen. Ik word er vrolijk van. Die activiteiten ga ik uitbreiden in 2012, maar dat vertel ik nog wel. Verder hoop ik dat het Troostboek er echt komt in 2012.

Daarnaast wil ik graag de kaalheid nog een jaar uitstellen en mijn buik houden zoals hij nu is.

En jullie, beste lezers en lezeressen gun ik ook al het goede van de wereld en vooral veel energie en weinig kopzorgen! Maak er wat moois van. Tot in 2012.

Teaser

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Sat, 31 Dec 2011 13:01:00 +0000

'O, we hebben een functioneringsgesprek,' grapte Jack vanachter zijn lobster roll toen ik vroeg hoe hij vond dat het ging. Het functioneringsgesprek, kent u dat? Meestal wordt het door de werkgever verkocht als een dialoog waarin zowel werkgever als werknemer kunnen aangeven wat goed gaat en wat verbeterpunten, aandachtspunten, speerpunten, valkuilen, doelen, goals en meer van dat moois zijn. Vul maar in wat bij jouw werkkring past. Geloof me nou maar, het komt op hetzelfde neer. Of je baas het nou heeft over: 'Wat heb je nodig om je doelen te bereiken?' Of dat hij zegt: 'Welke tools ga je inzetten om je omzet te halen?' Hetzelfde laken, één pak. Geleuter. Alleen verdien je bij het tweede bedrijf waarschijnlijk meer geld. Natuurlijk is het geen echte dialoog. Kom op zeg. Geen enkele werkgever zal gespannen zijn voor een functioneringsgesprek omdat hij bang is voor de kritiek van zijn werknemer. Andersom komt dat natuurlijk wel degelijk voor. Je hoort het aan de koffietafel: 'Ik zeg gewoon dat ik dit en dat en zus en zo ga ontwikkelen en dan zal het wel goed zijn en anders bekijkt ie het maar mooi met zijn speerpunten.'
Met Jack Poels voer ik inderdaad geen functioneringsgesprekken. We gaan eten. Hij houdt in de gaten dat de sushi's netjes verdeeld blijven tussen ons tweeën. We praten over oude auto's, zijn ene en zijn andere bandje, het thuisfront, vrouwen en inderdaad ook even over zijn site. Ik doe mijn best en hij laat subtiel merken dat hij dat ziet. Dan bestellen we koffie en na afloop heb ik alleen nog maar meer zin om er flink tegenaan te gaan. Kijk, dát is management.
Zo'n gesprek wil ik eigenlijk op de rand van 2012 ook eens met mezelf voeren. Dat ga ik nu doen. Voor twaalf uur ben ik bij u terug. Als dat geen teaser of cliffhanger is, dan weet ik het niet meer.

Oscar

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Sun, 18 Dec 2011 21:23:00 +0000

Na drie lesuren is het eindelijk pauze. Ik prik met mijn vork in de vlaai en denk aan gisteren. Zeven uur les. Naar Eindhoven, Jack Poels ophalen van het station. Sushi eten en zorgen dat de zanger op tijd in de schouwburg is. Daarna mag ik naar de Kopershow. Voor de derde keer. Deze keer zit ik toevallig naast Denvis, de Eindhovense zanger die een goede vriend van Leon Verdonschot is. Leon schreef Denvis. Een rockroman. Ik heb het boek opgevreten. Ik let op Denvis. Of hij klapt, of hij lacht. Ja en ja. Beelden flitsen als dia's langs. Jan Philipsen die een zakje chips eet. Smaak: 'gewoon'. En daarna ineens verdwenen is. Niks geks dus. Tren die zijn ogen in de pauze tot spleetjes knijpt om op afstand goed te kunnen zien, Martîn Rongen die even vriendschappelijk op mijn arm tikt en Fons, een man van staal die zeven grote herenpilzen in een recordtempo wegklokt. Ik bevoel de spruitjesplant die kok Amaro meeneemt en zie Jack in een heel kort filmpje als hij 'Manmanman, wat is dit lekker' de sashimi prijst. Dan trilt het in mijn broek. Ik kijk op het schermpje. Marlies. Vliezen vermoedelijk gebroken.
Een uurtje of dertig later rijden we naar het ziekenhuis vijf minuten verderop. Ik overdrijf, voel me een hele piet, toeter op een nietsvermoedende automobilist die de tijd neemt en waan me even een New Yorkse taxichauffeur. De enige stoere hier is mijn vrouw die alles wat op haar weg komt, wegpuft. En ik hang de taxidriver uit. Aan de kant. We komen eraan. Maar, ik word ook aangevuurd door Marlies en gelijk heeft ze: het gaat ook hard. Twee minuten geleden was er nog nauwelijks weeënactiviteit en nu zijn de rapen gaar en is de boot aan.
Een dik uur later kijkt ze in mijn ogen: 'We hebben een mooi kereltje gemaakt, vader.'
En daar heeft ze vol-ko-men gelijk in. Mijn leerlingen die enorm meeleven - er wordt nog nét niet gegokt op de naam en het geslacht van de nieuweling- zullen Oscar waarschijnlijk een baas noemen. Of beter nog, ze zeggen: 'Oscar is een eindbaas.'

En ook daar hebben ze vol-ko-men gelijk in.

Soep van gister

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Mon, 12 Dec 2011 13:44:00 +0000

Op mijn schrijfdag notabene kijk ik 60 keer een schrijfopdrachtje na over Het Diner van Herman Koch. Havo 4-leerlingen moeten aangeven waarom ze vinden dat het boek wel of niet De Inktaap moet winnen. Die aap is een prijs. Ik ben er klaar mee. God zij geloofd en geprezen, want dat was me een bevalling.

Over bevallingen gesproken: geen sjoege. Over diners gesproken: drie deze week. Afgelopen vrijdag at ik met een stel oud-collega's bij Ege, een lief Turks restaurantje hier in Eindhoven. Numero twee vond gisteren plaats. Samen met mijn wettige echtgenote vierde ik een overwinning waar ik verder geen mededelingen over kan doen omdat dit de plaats er niet voor is. We aten bij Salathai, toevallig om de hoek bij die schattige Turk van vrijdag. Magisch eten. Ik kan er niets anders van maken. De soep der soepen bijvoorbeeld, die ik meteen mentaal vastlegde en waar ik vandaag tussen het nakijken van die springapen door af en toe een lepeltje van nam. U wilt de mentale afdruk van dit Troostvoer weten?

TOM YAM GAI

Spicy soup with chicken and limejuice
Pittige soep met kip en limoensap

De soep staalde mijn geest; ik roste de laatste apen erdoorheen. Daarna zocht en vond ik Poelsnieuws en bouwde een klein stukje. Kijk maar hier.

De rest van de dag heb ik voor mezelf. Plannetjes bedenken, hengels uitgooien en als ik het even niet weet, neem ik een hapje soep van gister

Het derde dineetje? Woensdag. En donderdagavond, bam, een nieuw stukje hier. Beetje druk op de ketel!

Koffertje

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Mon, 05 Dec 2011 14:19:00 +0000

Net een koffertje ingepakt. Het staat een beetje in de weg. Vannacht drong het ineens tot ons door; het koffertje staat nog niet klaar! Wat wel leuk is: we hebben een echt koffertje. Een proto- of archetype des koffers. Sommige moeders in verwachting nemen het koffertje niet letterlijk. Die denken dat handigheid of hipheid belangrijker is en dat een tas ook wel kan. Kan niet. Het moet een koffertje zijn.

Waarom zegt u? Gewoon. Omdat het moet.

'Waarom moeten we dit kennen, meneer? Wat heb je hier aan?'

Je hebt hier niks concreets aan, maar je hebt nou eenmaal gekozen voor het atheneum en daar hoort bij dat je soms dingen doet die niet meteen een aanwijsbaar praktisch nut hebben. Gewoon om je geest te scherpen en anders is het vast wel handig voor de moderne vreemde talen. Het staat trouwens ook leuk op verjaardagen als je weet wie Max Havelaar was. Een linkse hobby, Max Havelaar? Zo zou ik het niet formuleren. Dat zijn jouw woorden. Nee, het zijn geen koeien, maar buffels en ja dat moet je ook kennen. Waarom? Omdat het eh in een notendop prachtig weergeeft waar heel het boek om draait.

Nou nog even uitzoeken hoe je de maxicosi in de autoriemen snoert en dan kunnen de vliezen breken. Of nee, even wachten nog. De verwarmingsketel lekt.

'U kunt hem beter vervangen, meneer. Het ding is achttien jaar oud. We hangen zo'n keteltje in een dagje erin. No problemo.

Een offerte? Tuurlijk, als u per se een offerte wil kan dat. U mag wat mij betreft heel Nederland rondbellen, hebben wij geen problemen mee. Bedenk wel dat we al redelijk vol zitten met plaatsingen. Het gaat hard. Zeker in deze tijd. Maar goed, dat is uw keuze.'

Waar liggen de kruiken eigenlijk? We hadden toch ook van die eh jasjes om eromheen te binden? Tegen de warmte ja. Dat wil ik even oefenen namelijk. De vorige keer lukte me dat ook niet. Stond ik daar te klooien terwijl dat mens 'Kruik!' riep. Die kleine heeft natuurlijk ook luiers nodig. Waar liggen die? Ok, dus deze plank is van James en die is van die kleine? Ja, ik zie het ja. Die kleertjes zijn kleiner.

Nee, ik heb die proefwerken nog niet nagekeken. Ja, ik weet dat het weekend was. Ik ben er wel aan begonnen ja. Hoe het gemaakt is, kan ik nog niet met zekerheid zeggen. Redelijk geloof ik. Nee, hoe jij het gemaakt hebt, weet ik niet uit mijn hoofd. Ja, morgen heb ik ze nagekeken. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid. Ja, ik weet dat ik dat altijd zeg.

Nee, ik heb nog niks gehoord van uitgevers en nee ik heb dat boekje over de bevalling nog niet doorgelezen. Ja, morgen wel. Want dan kan ik vragen stellen. Precies. Doe ik vanavond. Na of voor Johan Derksen. Nee, Johan Derksen is niet belangrijker. Uiteraard niet zeg. Ik lees het boekje vanavond door. Echt.

Daarna kruipen we wat mij betreft snel het koffertje in.

Deal!

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Tue, 29 Nov 2011 15:21:00 +0000

Het mag grijs zijn buiten, maar zo voelt het niet. Ik stond vanochtend om half zeven verdacht gemakkelijk op. Marlies maakte me al een keer wakker om vier uur 's nachts. Geen centje pijn. Lachend aanvaard. Ik stelde het zelf voor:
'Als je niet kunt slapen, maak je me maar wakker.'
En zo geschiedde. Ik schijn het volgende gemurmeld te hebben:
'Haha, o ja, dat had ik gezegd hè, dat ik dat gezellig vond.'
Vervolgens draaide ik me om, sliep verder en kreeg een kwartiertje later een snurkwaarschuwing die ik beantwoordde met een welgemeend sorry waar het ook wel eens 'Jahaaaaaa' kan zijn.
Ga ik te snel? Kent u de snurkwaarschuwing niet? Bij ons zijn er grofweg drie mogelijkheden in geval van snurkerijen: ik krijg een officiële waarschuwing, ik krijg een schop, ik word in mijn neus geknepen. Maar goed, ik droeg het als een man. Zal ik maar eens terzake komen? Ik wil namelijk voorkomen dat u denkt dat ik onder de plezierpillen zit.

Ik zit nu, as we speak, in mijn eigen stu-stu-studio! Nou ja 'eigen': naast me bevinden zich twee architecten die heel vriendelijk ingewikkelde huizen ontwerpen. En dat is mooi, want nu heb ik een rustige plek waar ik me na mijn schoolwerk kan terugtrekken om te werken aan het boek en waar ik bovendien allerlei andere snode plannetjes kan uitwerken. En die plannen heb ik. Daar hoort u binnenkort meer over. U zit hier voor het boek, zegt u?
Ook daar hoort u binnenkort meer over. Deal? Deal!

Vrijdagochtend

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Sun, 20 Nov 2011 19:22:00 +0000

Atheneum 3 leest. Buiten is het grijs, maar ik hoor de vogels fluiten. Dertig jonge leerlingen zijn helemaal in gedachten. Dat is mooi om te zien. Lekker rustig bovendien. Ik kijk en denk: dit eens niet zelf verpesten. Nu een grap maken en binnen 30 seconden praat iedereen door elkaar. Ik moet me gewoon rustig houden. Soms lacht iemand even, in zichzelf. Net nog, de jongen vooraan die notabene een boek leest dat 'De geschiedenis van de computer' heet. Anderen zijn bloedserieus. Alsof ze mededogen hebben met de personages wat waarschijnlijk ook zo is. Ik zie veel dikke boeken. Deze leerlingen zijn niet bang voor letters. Een paar jongens lezen fantasy-boeken. Dat is altijd zo. Ik zie het aan de letters en aan de titels: 'De alchemist' en 'De grijze jager'. Meisjes lezen ander werk. Boeken over problemen. Met loverboys, drugs of gewicht óf ze lezen een Saskia Noortachtige. Een leerling vooraan leest Oeroeg. Een mooi boek over vriendschap. En achteraan, gedraaid met zijn rug tegen de muur zit Sammie. Zijn elleboog leunt op zijn knie. Door zijn ronde brillenglazen zie ik een halfdichtgeknepen oog. Dan lacht hij een bevrijdende lach. De rest van de klas lacht om zijn lachen. Hij steekt zijn vinger op en zegt: 'Meneer, die Mo Jones, daar kun je mee lachen hè?' Ik knik. Hij houdt de kaft van zijn boek omhoog. 'Niet opschrijven' staat er op.

Het is mooi dromen zo op de vrijdagochtend.

Minimarsjes

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Thu, 17 Nov 2011 15:16:00 +0000

Gasttrompettist Hub Boesten eet een zakje chips. Ik sta in de krochten van Cultuurcentrum Deurne. In de gang langs de kleedruimtes als u het precies weten wilt. Het is twintig over elf en Rowwen Hèze heeft zojuist de eerste try-out van de Koper-reprise achter de rug.
'Wil je eigenlijk wat drinken?' zegt Jack Poels. 'Kom.'
We lopen weg van de kleedkamers door een ruimte met lange tafels. Uit een ooghoek zie ik een paar schalen, maar Poels heeft er goed de pas in. Hij slaat de hoek om en dan snap ik zijn tempo. Ik kijk naar een leeg privé barretje dat wacht op bediening. De zanger duikt achter de bar, diept een blikje cola voor mij op uit de koelkast en zet het met een ferme tik op de bar voor me. Ondertussen tapt hij voor zichzelf een pilsje en leunt daarna geroutineerd tegen de tapkraan. Smid komt naast me staan. Kijkt. Zegt niets. Hij tilt alleen zijn wijsvinger heel even op waardoor die in de richting van Jacks glas wijst. De barman is de beroerdste niet, geeft zijn pilsje aan Smid, tapt meteen een nieuwe voor zichzelf en in één moeite door nog één voor Tren die aanschuift. Cafeetje spelen, het leukste wat er is. Het wordt druk, want de blazers komen binnen.

Ik denk terug aan Eindhoven. De set is opgeschud, de verhalen zijn aangepast. Ik denk ook aan de chipito's van toen en vraag me af wat er op de bandrider staat: de lijst van aanvullende eisen en aangename voorwaarden die een band stelt bij een optreden. Dit cafeetje zal vast geen harde eis geweest zijn, maar wat lag er op die schalen waar Poels zo snel langsliep? Als ik een half uurtje later door de bandmanager via de keuken naar buiten geleid word, kan ik het niet nalaten even goed te kijken. Er liggen minimarsjes en milky ways op. En mandarijnen. Waarom weet ik niet, maar ik stop er een in mijn jas. Vanochtend vond ik hem en ik eet hem dadelijk op, met uw welnemen. En zo niet, dan toch.

Soundtrack

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Sun, 06 Nov 2011 15:19:00 +0000

'Het lijkt net een hele grote bak bewegend vlees,' zegt Marlies. Het is vrijdag 4 november even na half elf 's avonds en we kijken naar beneden. Rowwen Hèze heeft zojuist met 'Langzaam' het lont aangestoken dat een paar minuten later bij 'Zondag in het Zuiden' het kruidvat laat ontploffen. America schudt en stuitert, siddert en beeft.

Ik kijk naar Marlies, naar haar buik en denk: nog niet geboren en nou al het eerste Slotconcert. Dat heeft hij (m/v) overigens te danken aan de vipkaarten die we kregen, want om nou zeven maanden zwanger beneden tussen die krioelende palinkjes door te stiefelen vond zij geen strak plan. Ik ook niet trouwens. Aan de andere kant schat ik de kans best groot dat de gemoedelijke, met varkensstift ondergekleurde jongelui keurig aan de kant zouden gaan. De tent als een zee die splijt. Toch het risico maar niet genomen, want drank maakt scheel. Dat blijkt ook in de viptent aan het eind van de avond. Nogal wat mannen hebben moeite hun eigen spoor te volgen. Gelukkig zijn er altijd weer vrouwen ter ondersteuning die de man als een gewonde uit de serie Mash naar de uitgang brengen om hem thuis liefdevol toe te dekken. Een glaasje water naast het bed tegen de nadorst die zeker komen gaat. Wat zouden we eigenlijk zijn zonder vrouwen? Denk daar maar eens over na.
Na afloop rijden we naar huis. Voorzichtig. Het is donker en nogal wat fietsers en voetgangers hebben moeite met de rechte weg. Waarom loopt dit feest eigenlijk nooit uit de hand? Het gros van de tent mag niet meer autorijden, maar toch geloof ik niet dat het hier echt om de drank gaat. Tenminste, niet in eerste instantie. Het is eerder een viering van iets wat we misschien wel kwijtgeraakt zijn. In America mag je tegen iemand aanlopen zonder dat je neus met een stomp een ander uiterlijk krijgt. Niemand vraagt je of hij iets van je aanheeft en als je valt, tillen een paar half ontblote reuzen je op. Elk jaar in november gaat de klok even terug naar de tijd dat we de ander niet op voorhand wantrouwend bekeken. Dát is volgens mij wat iedereen een euforisch gevoel geeft. Zeker als dat gevoel nog eens geladen wordt met zo'n dijk van een soundtrack. Heel mooi dat de nieuwe kleine daar al bij mocht zijn.

Personages

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Wed, 26 Oct 2011 20:17:00 +0000

Toch alweer behoorlijk wat bekende koppen gezien hier. De lange jongen met het loensend oog, het dunne haar en het hazewindhondje, de brandweerman en de oud-politieagent die nu het Indiase winkeltje bestiert. De man die op Ischa Meijer lijkt, maakte de grap die hij duizenden keren gemaakt moet hebben. Op mijn vraag of ik mag afrekenen, antwoordt hij:

'Dat is toegestaan hier.'

Elke keer als ik hier kom, stap ik een verhaal binnen dat geen einde heeft en waarin tot op zekere hoogte dezelfde personages een rol spelen. Misschien drijft dat me hier wel steeds naar terug. Even een weekje meelopen, als een stagiair in een schoolklas. Hier, op het eiland, heb ik eindelijk 'Himmlers hersens heten Heydrich' uitgelezen. Ik heb er belachelijk lang over gedaan, maar dat betekent niet dat ik het geen goed boek vind. Integendeel. Ik heb het met kleine hapjes tot me genomen alsof ik bij Beluga in Maastricht at. Niet dat ik daar ooit gegeten heb, maar het lijkt me dat je daar je eten niet naar binnen schrokt. Ik vind het boek zo goed omdat de worsteling van de schrijver bijna te proeven is. Bovendien maakt hij van personen die ooit bestonden romanfiguren die het verhaal tot leven wekken. Dat doet hij door schijnbaar onbelangrijke details uit te vergroten.

En ineens begrijp ik het leesverslag dat ik toegestuurd kreeg beter.
'Je moet de personen meer als personages zien.'
Jaja, dacht ik en hoe dan? Volgens mij begint het me te dagen. Met dank aan de personages op Schiermonnikoog: de loensende jongen, de brandweerman, de oud-politieagent en uiteraard de man die op Ischa Meijer lijkt. Maar vooral aan Laurent Binet, de schrijver van HhhH.

Elastiek

noreply@blogger.com (Ralf Mohren) — Wed, 19 Oct 2011 19:56:00 +0000

'Anderhalf jaar geleden ben ik begonnen. Heerlijk is het. Je hebt geen gebouw nodig, je hoeft alleen schoenen te kopen en naar buiten te gaan.' Het was weer zover. Een collega liet tussen zijn boterham en zijn appeltje vallen dat hij de halve marathon van Eindhoven gelopen had. Hij noemde ook een tijd, maar die zei me allemaal niet zo veel. Dik twintig kilometer rennen wel. Bovendien zag hij er blakend van gezondheid uit en keek hij gelukzalig de personeelskamer in die daar op zich niet meteen toe uitnodigt. Funky is die lerarenkamer van ons namelijk niet echt.
Wat is dat toch met dat lopen? Zo leuk is dat toch niet? Mijn schoonzusje liep de halve marathon ook, maar dat is een bijter, voor wie ik een diepe buiging maak. Ik ken het verhaal van dat 'stofje' dat je aanmaakt, waardoor je uren kunt doorlopen. Maar is het niet gewoon zo dat alles meevalt als je eerst door een hel gaat? Dat moet toch ook anders kunnen, met dat stofje, die flow? Kom op zeg, het is 2012. We vliegen naar andere planeten.
Een andere collega vertelde ondertussen dat hij aan het lijnen was. Koolhydraten schijnen duivels te zijn die je buiten je eten moet houden, dan komt alles goed. Hij stak een blokje kaas in zijn mond. Ik stelde me voor hoe hij 's ochtends in alle vroegte kaas in blokjes en worst in partjes sneed. Een prikkertje met een zilveruitje en een augurk had het helemaal afgemaakt, maar dat vond hij zelf blijkbaar toch net iets te gek. Jammer. Ik vroeg hem wat hij in plaats van die dekselse koolhydraten at. Hij zette zijn gezicht in de serieuze stand en wilde van wal steken, maar de rencollega was hem voor: 'Je kunt dan toch gewoon extra groenten eten?' Ik zag een klein klikje in de schouders van de lijner. Toen vermande hij zich en zei net iets te ferm:
'Ja hoor, groenten mag, maar vlees is ook prima. Ik zag een heel dun glimlachje. Je mag trouwens ook gewoon mayonaise eten. Je moet het alleen niet overdrijven.'
Vanaf dat moment zag ik grote spareribs traag zijn mond ingaan. Ik kon het niet helpen.
Thuis zette ik de televisie aan. Omroep Max. Daar zat Jack Poels. Net zo makkelijk. Hij zag er strak en fit uit. Dat zagen de Max-mensen ook en ze vroegen hoe dat kwam, want 'je bent nogal een bourgondiër toch?' zei de Max-man op een oudejongenskrentenbroodtoon. Jack kon het niet ontkennen en vertelde dat hij een personal trainer (v) van Guus Meeuwis had gekregen voor zijn vijftigste verjaardag. Tenminste, twee lessen. En die smaakten zo naar meer dat hij sindsdien elke dinsdag door de Peel rent. Samen met Tren. En die personal trainer dus. Een uur én een kwartier lang. Hij vertelde bovendien dat ze niet alleen renden, maar ook met elastieken in de weer gaan. Hij maakte een gebaar met zijn armen dat moest aangeven dat hij een elastiek uitrekte. Ik kende dat verhaal al van die elastieken, maar het fascineert me toch enorm. Wie neemt die elastieken dan mee? Moet Jack 's ochtends aan zijn elastiek denken? Hangt er een geel post-it briefje op de koelkast met 'ELASTIEK'? En Tren? Vergeet hij zijn elastiek soms? Heeft de personal trainer (v) extra elastieken bij zich? Voor de zekerheid, want met die popsterren weet je maar nooit of ze aan de elastieken denken. Altijd het hoofd in de wolken natuurlijk. Kijk, dat wil ik weten. Het nieuws achter het nieuws.
Ik denk trouwens dat ook ik met een personal trainer (V) veel beter ren en meer doorzettingsvermogen heb en met dat stofje komt het dan vast ook wel goed. Mits er oefeningen zijn met elastieken, die ik - hand op het hart - nooit vergeten zal. Vrijwilligers?