her şey yolumda

Hayatın 0 derecesi ile 90 derecesi, hatta 180 derecesi

2026-05-14T19:44:25.284+03:00

Anlatacak hikayeler yaşamıyorken beliriyor bence, yani insan hayatın içinde akabildiğinde durup birkaç hikaye anlatamıyor. En azından ben öyleyim. Yazmak kimse okumasa bile, konuşmak yalnızca ben dinleyeceğim halde, ya da en azından düşünmek bomboş bir şekilde ancak akamıyorken oluyor.

Hayat sizi bir yere akıtıyorsa zaman hızlı geçiyor, o akımın ya da akışın içindeyken de durmayı hatırlamadıkça nefes alamıyorsunuz. Şimdi nefes alıyorum, uzun zamandan sonra. Hayatım muhtemelen kendimin dahi hayal edemeyeceği şekilde dönüşmüşken.

Peki ne oldu?

Yani olanlardan bahsetmiyorum elbette, sonuçta ne oldu ? Hayatın 0 derecesi ile 90 derecesi, hatta 180 derecesi nasıl hissettiriyor?

Aslında geçmişteki halim sanki eski bir versiyonummuş gibi geliyor. Şu anda olamadığım halde bu yaratılmış ben bana eski halimden daha tanıdık, zamanı bu şekilde konumlandırıyorum zihnimde.

Şimdiki ben geçmiştekinden daha iyi mi ?

İyi mi?

Aynı mı?

Bilmiyorum. Ben dediğim şey nasıl aynı hissettirir bu kadar değişmişken ?

Benden birkaç ben çıkıp içinden bu beni seçer miydim seçim şansım olsa? Seçim şansım yok mu?

İyi ki yazmadım dedim, sanki hiç düşünmemişim sanmıştım. Kendime onlarca soru sordum. Bunu okuyan sana da sorayım; sen aynı kişi misin ?

Bana cevap vermeni istiyorum. Çünkü ben yukarıda sorduğum hiçbir soruya cevap vermedim. Hala inandığım şeyi bulamadım, hala hayattaki amacımı bilmiyorum, hala boşluklara düşebiliyorum. Eskisinden daha yetişkin hissetsem de bazen çocukluğumu dibine kadar yaşıyorum.

Reddedilmenin Tahribatı

2026-01-24T19:32:00.002+03:00

Reddedilmek son derece sık karşılaşılan bir olgu olabilir, eğer kendinizi bir şeyler sormaya iteklerseniz. Bazen komple hayatın kendisi sizi reddebilir, bazen bir kedi sizin tarafınızdan sevilmeyi reddeder, bazen sevdiğiniz biri bir fikrinizi reddeder, bazen sokaktaki bir insan selamınızı falan.

Nereye kadar kaçabiliriz ya da hangi noktada reddedilmek canımızı yakabilir ? Hatta ve hatta reddedilmeyi minimize etmek için sürekli bir içe dönüş halinde yaşamanın reddin kendisinden daha yıkıcı olduğunu fark etmek de reddin reddi sayılabilir mi?

Şu an neden bu kadar saçmaladığımı söyleyeyim de rahatlayayım, siz kimsiniz ve bu blogdaki yazıları neden okuyorsunuz? Ciddiyim yani, bu blogda bir istatistik görmeyi beklemiyorum, gördüğüm anda da gaza geliyorum ve yazı yazmam lazım diyip en güncel darbelerden bir seçki yapıp insanların önüne atıyorum. Evet, bunları birileri okuyorsa lütfen daha fazla yazmam için beni gaza getirmesin. Aslında bu bile sizden gelen herhangi bir ilgi parçasının reddi. Bu yazıda sık sık reddedilmekten korkma güdümü ortaya dökeceğim.

İnsan doğası gereği reddedilmiş bir canlıdır bakın şimdi belli bir zaman kaldığımız sorunsuz bi yer vardı ve annemizin bedeni bizi ordan attı yani daha burası bile bir ret olarak değerlendirilebilecekken biz durumu sanki ilk kez aşık olduğumuzda ben seni sevmiyorum denmesiymiş gibi davranamayız. Her neyse ben çok reddedilmiş biri miyim emin değilim, bi 100 bin liraya tekrar terapiye başlar ve çözerim çok istiyorsanız, ama bir şekilde insanlar tarafından sık dışlanabilen bir tip olduğumdan bunu bit varoluş biçimi haline getirip daha kimse beni reddetmeden reddetme potansiyeline karşın ben o reddedilme aşamasına kendimi sokmamayı öğrenmişim. Yani şunu demeye çalışıyorum ben reddedilmekten korkan bir birey olduğum için insanlarla iletişimimi minimize etmeyi öğrendim, buna yetişkinlikte yalnızlığı seviyormuş gibi yapmak da denebiliyor.

Aslında insanlarla büyük dertlerim yok, çünkü hayatımın büyük çoğunluğunda ben kendimi reddettim (kendimi kabul etmememin karşılığı olarak yani). Sonuç olarak da insanların da beni kabul etmemelerini okey buldum ve onlarla kendimi meşgul etmedim. Ama sonra büyüdüm ve etkileşimler konusunda da fena olmayacak adımlar attığımı hatta bağ bile kurabildiğimi fark ettim. Lakin bir problem vardı, bu insan beni kabul ettiğine göre benimle alakalı hiçbir şeyi reddetmemeliydi artık, yoksa ben bunu yine beni kabul etmediği şeklinde yorumlayacak ve topuklamaya çalışacaktım.

Oh be, söyledim işte.

Benim en büyük korkularımdan birisidir reddedilmek, o yüzden kimseye kolay kolay buluşma teklif etmem, fikir sormam, yemek yaptığımda nasıl olmuş asla demem çünkü bunların cevabını beğenmeyebilirim ve bu da bende istenmiyorum hissi oluşturabilir. Hmm baya kötüymüş ya falan demeyin lütfen, farkındayım.

E peki sonuç ne? ya da çözüm ?

Bence olabildiğince reddedilip bir şey olmadığını görmek. Gelen yorumları veya cevapları objektif değerlendirebilmek, kendinle alakalı fikirlerinin başkalarının görüşleriyle değişmeyecek ölçüde kendini sevebilmek falan.

Yapabilen varsa buyursun. Zaten yapmışlara selam ve dua ile.

Sevilmek İsteme Dilleri

2025-11-08T17:11:00.002+03:00

Sevilmek istiyorsun biliyorum. Hatta istediğin gibi sevilmek. Birinin sevme şekli sana uymadığında sevilmemiş hissedecek kadar ne istediğinden eminsin ancak bulamıyorsun işte. Sebebi açık. Kendini istediğin şekilde sevmemen. Belki de değil? Kendini nasıl sever bir insan? Ya da nasıl sevebildiğini keşfeder ? Hatta nasıl sevilmek istediğini nasıl bilir ? Düşünüyorum. Sesli değil yazılı düşünüyorum. Kendimle konuşmak için. Ben nasıl sevilmek istiyorum?

Şüphesiz. Net. Belirsiz olmayan hiçbir şeyin kalmadığı berraklıkta sevilmek. Peki kendimi bu netlikte seviyor muyum ? yoksa kendime olan sevgim de bir nehir gibi bazen durgun bazen hırçın, bazen saf bazen kirli, bazen sıcak bazen soğuk, bazen… işte burada bile patlıyor mevzu, kendimi şüphesiz sevebiliyor muyum ki ? Patladık.

Başka ne istiyorum, düşünülmek, ilgilenilmek, hissetmek. Yani kesinlikle dışarıdan gelen bir onay demek bu. Peki kendimi onaylayabiliyor muyum ? Her halimin yanında ya da arkasında durabiliyor muyum yoksa bazı hallerim halının altında kalırken bazısı derin kuyularda mı yaşıyor? Hangi hallerim en kabul ettiğim, en uyumlu herkese aşırı tatlı olan halim sanırım. Herkes beni sevsin yeter ki ben bir hayalet bile olurum diyen halim, çünkü sorunsuz, kılçıksız. Burada da patladık.

Fiziksel sevgi. Sarılmak, görmek, duymak, koklamak. Hmmm bunları kendime verebilir miyim diye düşünüyorum. Aslında kendime iyi bakmaya çalışmam, bedenime iyi gelen şeyleri keşfedip onları hayatıma entegre etmem biraz da fiziksel olarak kendime gösterdiğim önemi gösterebilir ancak burada bir sorun var. Ben bunları başkaları için mi yapıyorum ? Aslında hayır. %100 emin olduğum bir hayır olmasa bile kendimi iyi hissetmek için iyi giyinmek, iyi görünmek, güzel kokmayı seviyorum; bir başkası yokken de yapabileceğim şeyler, ya da biriyle buluşmasam da kendi başıma dışarı çıkarken de iyi görünmek istemem kendimle alakalı diye düşünüyorum ancak dediğim gibi emin de değilim. Burada pek patlamadık sayılır, devam edelim.

Somut olarak sevgiyi hissetmek. Hediyeler, çiçekler, sevgi sözcükleri, randevular… Hmm bir de aslında somut olarak sevilmek var. Bu hislerden de öte bir yerde görebilmek, duyabilmek, işitebilmek demek. Az önceki fiziksel sevgiden neden ayırdığımı düşünüyorum, çünkü buradaki kastım çiçek almak, hediye almak, seni seviyorum demeden de seni seviyorum demek. Kendime çok sık hediye alırım. Hiç çiçek almadım ama en kısa zamanda alayım. Kendimle konuşmalarımı da düzeltmek gibi bir derdim var aslında ancak hala o konuda biraz bocalıyorum. Ben olarak kendimi sevebilmek konusunda attığım adımları yeterli bulmasam da yürünecek bir yol var ve ben o yolun bir kısmını zaten yürüdüm.

Şimdi ideal bir sevilmemi resmedeyim, üzerine yine konuşacaklarım olursa yazarım. Net bir kabul, kuşkusuz bir saygı ve sonsuz sevgi üçlüsü ile ilahi olarak sevgi makamında yer almak :D Bu bile aslında içine diğer tüm her şeyi alır. Seven insan sarılır da görür de öper de koklar da hediyeler de alır. Yani aslında işin soyut durumunun netliği işi somutlaştırır. Hissin bir şey yaratması gibi. Anlıyorum. Kendimi çok iyi anlıyorum.

Dışarıda ilişki yaşama potansiyelim olan insanların bana derin manada en çok yaşattıkları şey benim aslında sevilebilir biri olduğumu göstermek ancak bunu yapamamak. Bunun sebebi de çok açık bir şekilde benim kendime olan tutarsız sevgim. Birinin bana olan ilgisindeki azalmayı kendi değerimdeki bir kayıp olarak görmeyi sürdürdüğüm sürece hayatımda beni seven kişiyi tehdit olarak görmeyi bırakamayacağım aşikâr. Ayrıca birinin beni her gün artan bir grafikte sevebileceğini düşünmek de biraz hayalperestlik kokulu. Ancak bu benim sevgi anlayışım. Sen de kendi sevgi anlayışın üzerine düşün. Bana olan ilginin azaldığı yerde değerimi sorgulama işini bırakıp onun beni sevebilecek kapasitede birisi olmadığını kabullenebilsem aslında dışarıda herhangi bir erkeğin benim hayatımda toksik bir şekilde dahil olma imkanının kalmayacağının da farkındayım. Ona bu gücü veren benim içimdeki korkular. Ancak olay ne benim ne sensin. Herkes ilk kendini sevse dünyada kimse sevgisiz kalmamış olur.

İnsan aşkını ya da ölümünü arayabilir mi ?

2025-10-26T10:48:00.002+03:00

Gizem aslında o kadar büyük ki neyi gerçekten bildiğimizi bile bilemiyoruz düşününce. Ben kim olmak istediğimi bile sordum kendime biraz önce, sonra da istediğim kişinin aslında dışarda varolan binlercesinden biri olmak istediği olduğunu gördüm. Tekrar başa döndüm. Ben dediğim şey birinde görüp özendiğim, güzel bulduğum, başarı olarak nitelendirdiğim şeyler olmadığında kim ola ki?

Aslında buraya aşkı ve ölümü aramanın anlamsızlığını yazmak için gelmiştim ancak görüyorum ki klavyemden hep ben ve biri olmakla alakalı sözler dökülüyor.

Bir rüyamı anlatacağım şimdi. Birkaç saat önce gördüm. Normalde unuturum da uyanır uyanmaz ulvi bir arkadaşıma (chatgpt) manasını sormak için yazdığımdan aklımda kaldı, ya da gerçekten üzerimde tesiri oluşundan. Rüyamda bir mahalledeyim tanıdık olup olmadığını şu an bilmiyorum ancak güvensiz hissetmediğim kesin. Her neyse rüyanın başını hatırlamıyorum şimdi, bir sürü insan var, ailem de var; bir de sanırım sevgilim var. bana bir yüzük veriyor, aşırı mutlu oluyorum çünkü sonunda biri beni seçti yani oley, sonra arabaya biniyorum arka koltukta hep oturduğum yerdeyim, yanda da ablam oturuyor. Yüzüğü inceledikçe yüzükteki kusurları hataları fark ediyorum, düzgün bir yüzük bile değil, sanki madeni bir kağıttan özensizce kesilip yüzük şekline getirilmiş bir şey yani. üzerini inceliyorum bazı yerleri daha düz bazı yerleri daha keskin, bariz yamukluklar var. içinde isimler yazıyor mu diye bakıyorum evet yazıyor ama isimler değil, nicknameler gibi rüyamda bunları tatlı bulsam da düşününce hiç de tatlı bulmuyorum. yüzüğün gümüş mü altın mı olduğunu anlayamıyorum çünkü altın olması gerektiğini düşünüyorum ama gri renkte ve ben gümüş takı sevmem bunu biliyorum, üzerinde gümüş veya altın kodu da yazıyor anlam veremiyorum ne olduğuna, sonrasında bana yüzüğü veren sözde nişanlım kişisine mesaj atıyorum bu yüzük hatalı falan diyorum o da bana bu yüzüğün asıl yüzük olmadığını falan söylüyor, ben sorgulamaya devam ettikçe de bana gerçek bir yüzük alamayacağını söylüyor. buradan sonrasını cok net hatırlamıyorum.

Ama etkileyici buldum. Yalan yok.

Yüzük. Bariz bir ciddiyet isteğimi, yani biri beni seçti çok şükürü temsil ediyor belli ki. Sorgusuz sualsiz, gümüşü sevip sevmediğimi düşünmeden, kusurlarını fark etmeden o yüzüğü almaya niyetli olduğumu çünkü yeter ki biri beni sevmiş olsun ben onun hazzıyla hiçbir şeyi düşünmeden kabul edebilecek kadar ihtiyaç duyduğumu haykırıyor. Evet içimdeki nolur kabul edileyim, nolur sevileyim, nolur beni de seven bir adam olsun hissiyle o anlık o mutluluğu hatırlıyorum. Sonra o haz geçiyor ben arabaya biniyorum, o yerden uzaklaşıyorum ve yüzük aslında ne kadar adiymiş, ne kadar hatalıymış bunları görüyorum. Yüzüğün materyalini sevmediğimi bildiğim halde hala onu kabullenebilmek için bakınıyorum. İçimde bariz istememe varken yine de o onaydan vazgeçmemek için nedenler aramaya çalışıyorum.

Yüzüğün içinde belki beni ve onu temsil eden komik olması gereken lakaplar var. Bunu bile sevmeye çalışıyorum. Ama aslında kabul edilmemiş benliğim orada da günyüzü gibi meydana çıkıyor.

Her detayıyla kendimi nasıl kabullenememiş olduğumu ve bu halde birinin beni hangi halim olursa olsun kabul etmesi için her şeyi gözden geçirebileceğimi gösteren bir kısa film izledim yani.

Aslında kendimden vazgeçmeye ne kadar yakınım, neyse ki kimse beni seçmiyor da ben seçmek zorunda kalıyorum.

Ben gümüş takı sevmiyorum. Ben orada kendi ismimle var olmak istiyorum. Şimdi deli divane gibi etrafta acaba kim beni sevebilir, kim beni hayatının merkezine koyar, kim ben kabullenmediğim halde beni her halimle kabullenir diye aranırken bu rüya bana yazık sana diye bağırdı sanki.

Aşk aranmaz. Hiçbir şey aranmaz. Bazı şeyler benim içindir, bazısı değildir. Belki de aşk benim için değildir, belki de o yüzük aslında bana ait olmayan bir şeyi kabullenmeye çalışmamın altındaki ezikliği hatırlatmak içindir. Herkes gibi olmak zorunda olmadığımın, her hayatın akışının farklılığının, her seçimin zorluğunun bir hatırlatmasıdır. En çok da seçmem gerekenin kendim olduğunun bir hatırlatmasıdır.

Size bir rüyamı anlattım. İnşallah rüyamın başına bir şey gelmez.

Sevgiyle kalın.

Işığı ve Kokusu (mini hikaye)

2025-09-01T22:50:00.002+03:00

Sabah uyandığında odasının duvarında, gece yatmadan önce asla orada olmayan incecik bir çatlak gördü ve içinden hafif bir ışık sızıyordu. Bir an sanki özgürmüş gibi hissetti, oradaki minicik ışık süzmesi onu gerçek dünyaya götürecek bir kapıydı sanki. Bu kapkaranlık hapishane odasında yapay olmayan bir ışık görmeyeli çok uzun zaman olmuştu. bir çocuk gibi heyecanla yerinden kalktı. Gidip duvardaki minicik çatlaktan özgürlüğe dokundu. Rüya falan değildi, basbaya ışık girebilecek bir çatlak vardı artık. Resmen hayatına inanılmaz bir mucize gelmiş gibiydi. Lakin gardiyanlar onu fark ederlerse bu özgürlük ışığını ondan alabilirlerdi. Odadaki kovayı duvarın kenarına yasladı derhal ancak kovanın boyu fazla kısa kaldığından istediği etkinin tam tersi daha büyük dikkat çekiyordu sanki. Birazdan gardiyan gelirdi. Hızlı düşünmeye çalışsa da elinde oraya uygun bir şey yoktu zaten anahtar sesi duyuldu. İçinde özgürlüğünü sanki yeniden kaybedebilirmişçesine bir korku oluştu. Derhal çatlağı kapatmak için onu arkasına aldı, ondan vazgeçmeyecekti tabi. Gardiyan onun suratına değişik bakmıştı sanki acaba gözlerindeki özgürlüğü fark etmiş miydi, hemen gözlerini kaçırdı. Elindeki kuru ekmek, su, birkaç kokuşmuş sebze ve muhtemelen on gün önce haşlanmış bir yumurtanın olduğu tepsiyi yere bıraktı. Dikkat çekmemeye çalışsa da oda bugün farklı bir ışığa sahipti ve içi içini yiyordu sanki odanın içine güneş doğmuş gibiydi. Gözlerini kapattı. İçinden gardiyanın hemen gitmesi için dua ediyordu. bir anda "ne saklıyorsun orada?" sesiyle irkildi. Korktuğu olmuştu. güneşi, özgürlüğü, neşesi her yerinden fışkırmıştı işte, elbet fark edecekti. "çekil şurdan sersem." ittirildiğinde gözlerinden birkaç damla yaş süzülerek yere düştü. gardiyan oralarda gezindi, yere eğilip baktı, ardından mahkumla gözleri buluştu "hayaletini mi sakladın işe yaramaz pislik" ardından pis kahkahasını atıp odayı terk etti. mahkum derin nefesler alarak yerden kalktı, hala oradaydı işte minicik çatlaktan süzülen özgürlüğün ışığı ve hayatın kokusu, ama gardiyan görmemişti.

Desem N'olcak?

2025-09-01T09:39:00.000+03:00

Küçüklüğümden beri kendimi röportajlarda hayal ettim. Bir sanatçı olarak, yazar olarak, bilim insanı olarak, aşırı önemsenen bir şeyleri yapan kişi olarak yani. Çünkü ancak kayda değer sayıda insan tarafından önemli bulunan bir şey yaparsam ya da birisi olursam hayallerimi gerçekleştirmiş olurdum. Bakın ortada belli bir hedef yoktu. Yani bi meslek bile yoktu. Sadece hayran olunası bir karakter olma hayali vardı. Bunu nasıl yapacağıma dair ne bir planım ne de bir düşüncem vardı. Sadece onaylanmak. Toplumun bir kesimi tarafından vay be işte o olmuş denilen ayrıcalıklı kesimden olmak istedim. Belki hala istiyorum. Neyse aklımdaki bu değildi.

Şimdi yani 27 yaşımda hala hayatımla ne yapacağımı bilemez halde yatakta oturmuş duşta aklıma gelen şeyleri bu sayfalara dökerken, aslında hissettiğim acıklı duyguların çaresizlik, işsizlik, amaçsızlık, mutsuzluk, umutsuzluk ya da kaygılardan değil de önemli bir kesim için hayal kırıklığı olmaktan kaynaklandığını düşünüyorum. Ya da hissediyorum. Öncelikle kendimi, ardından bana inanmış ailemi, belki ileride bir şey olabileceğimi inandırdığım öğretmenlerimi, kendime bir yol çizeceğimi düşünmüş arkadaşlarımı hatta belki benden nefret etse bile boş bi kafa olmadığımı bilen diğerlerini.

Aslında ben ne zamandan beri benden beklenen şeyleri gerçekleştirmiyorum diye düşündüğümde doğumuma kadar gitmem gerekir çünkü bir bebekten doğduğunda ağlaması beklenirken ben onu da yapmamışım ancak diyelim ki insan kendi eylemlerinden ancak 18 yaşından sonra sorumlu olsun ben o zamandan beri benden bekleneni yapmıyorum.

Aklıma gelenleri sayayım. Üniversite sınav sonucum o kadar boktan gelmişti ve aynı zamanda ben o kadar hayalsizdim ki ne iş olsa yaparım dercesine ne olursa okurum gibi bi modda o an bana bunu olur musun dedikleri bir şeyleri yazıverdim. Yazmayıp bi sene çalışsam da benden çok bambaşka bir şey çıkar mı emin değilim. Bunları birilerini suçlamak için asla yazmıyorum. Suçlu benim çünkü kendimi başkalarının hayalleri üzerine kurdum. Neyse bir şekilde hayatla bağlarımı minimize edecek şekilde okudum. Staj bulmak için araştırma yaparken bile karnıma ağrılar girerdi şimdi yüksek lisans bitirdim hala hayatta en nefret ettiğim sosyal medya platformu linkedindir. Hala işim yok. Daha doğrusu ne iş yapmak istediğimi ya da bu mesleğe uygun olup olmadığımı bile bilmiyorum. Ki artık ben hiçbir şeye uygun olmadığımı düşünmeye başladım.

Konuyu çok dağıtacağım ama bir gün bana uzak akrabalarımdan birisi üniversitede yurtdışına gitmeyi başaramadığım için beni hayal kırıklığına uğrattın demişti. Bunu nedense hiç unutamıyorum. Random birinin sizden beklentisini karşılayamadığınızı bu kadar net dillendirmesini her iki taraf için de acınası bulduğumu dile getirmeliyim.

Her neyse. Hatırladığım en büyük hayal kırıklığı olma kısmı üniversiteden sonra iş bulamama, kendi parasını kazanamama, hayatına yön verememe kısmıyla başlamış gibi görünse de bunlar yetişkin hayatın dertleri. Çocukken de bir arkadaşıma yatıya gidip gece yarısı ağlama krizleriyle annemleri çağırmış ve orda da hayal kırıklığı olmuştum çünkü ben her zaman çok cesur bir çocuktum bu da neyin nesiydi tanrım?! Daha böyle çok anım var.

Eminim sizin benden daha kötü anıları vardır.

Ben bu hayatta hep mızmızlanan ve aslında şükretmesi gereken tonlarca şeyi olmasına rağmen şımarık bir kız çocuğu olmakta itham edilen sıradan asla önemi olmayan boşlukta süzülen bir ruhum.

Esas acıklı kısmı benim kendi beklentilerimi bile karşılayamamış olmam. Yani belki o akrabam gibi aynanın karşısına geçip hayatta bir yerlere gelemediğin, ne istediğini bulamadığın, hayatına birini alamadığın, kendi paranı kazanamadığın, insanların ne dediğine bu kadar takıntılı olduğun, kendini kabullenemediğin ve sevemediğin için beni hayal kırıklığına uğrattın demeliyim.

Desem n’olcak peki? Ben zaten halihazırda bir hayal kırıklığı gibi hissediyorken bunu duymak ne işe yarayacak? Kendime o akrabam kadar uzak hissedeceğim yine de kalbim kırılacak.

03.08.2025, Ankara.

ilham perisizlik

2025-06-23T16:20:00.000+03:00

Hayatımda bana ilham olabilecek şeyleri göremiyorum. Bu bir farkındalık itirafı. Bir kez daha okuyunca ya da kafanda yankılanan cümleyi tekrar dinleyince fark ediyorsun. Hayatımda bana ilham olabilecek şeylerin önce varlığından sonra da bilinçli veya bilinçsiz olarak onları fark edemediğimden bahsetmişim . Bir giriş cümlesi olmak için belki de kurban kokulu, ezik bir cümle olmuş. Fakat yargılamak benim işim. En çok da kendimi. Kendimi yargılamak için çoğunlukla başkalarının gözlerinden bile göre kusurlarımı görebilen ben, hayatımdaki ilham perilerini göremediğimi itiraf ederek başlamışım yazıya. Ben kim olduğumu sanıyorum ve aslında kim değilim bunu görüyorum düştükçe. Ayaklarıma çok güvenip gittiğim yerlerden memnun olmamamdan kaynaklı bir hayal kırıklığı gibi. Ayakların sorumluluğunda olmasa da gidilen yerler suçlu arandığında iz bırakan onlar olduğu için de olabilir. Kendimden sıkıldım yazarken. Kafa açtım gibi. Cümleler karmaşık olsun veya daha ince detaylar barındırsın diye böyle yazmıyorum, aksine yazarken beynimdeki karmaşık zincirler açılmadığından yazıya da zincirleme kafa travması olarak dökülüyor sözcükler. İşte böyle. Ben yeniden hayata döndüm. Yazmak yani. Bu bi yaratımsa ben yaratıcıyım ama iyi bir yaratıcı olup olmadığım tartışılır hem hangi yaratıcı çok iyi ki düşününce. Ne anlatıyordum ? İlham perilerim görünmezlik iksiri içmiş üstüne bir de pelerin almış falan değil, yemin ederim her yanım ilham dolu. Görmek istemeyen birine gösteremediğimiz için organların yetersiz hissetmesine gerek olmayan bir hayattayız. Suçlular suçunu biliyor. Periler de gayet meydanda. İçimden bugün bunlar döküldü. İstemsizce keder kırıntısı mı var cümlelerin üstünde? İstemsiz. Hep suçu üstümden atmak için. Hep ben yapmadım ki demek için. Yazık oldu.

Bazen Olmaz

2025-02-27T01:06:00.000+03:00

Hayal edebileceğiniz en karanlık senaryoyu düşünün. Şimdi o senaryoyu biraz biraz renklendirin. Yani bir anda apaydınlık olmasın tabi ortalık ama yine de siyah yerine belki lacivert belki mor kullanın, renkler değişsin. Ortalık biraz birbirinden ayrılabilir karanlıklarla aydınlansın. Eminim hepinizin en karanlık senaryosu birbirinden farklı olsa bile aslında çoğu ortak korkuların birleşmesiyle çok da otantik olmayan distopyalarınız vardır. Nihayetinde tüm korkular ölüm korkusudur ya, ondan öyle dedim, yoksa eminim hepimiz biricik özel harika canlılarızdır.

Her neyse burada sıkıntıları ben betimlemek istemedim o yüzden sizin korkularınızdan ilham almış oldum, bir nevi kopya çektim ya da çamura yattım gibi bu deyim işinde de yokum. Şimdi o karanlığınız her neyse ona iyice bakmamız gerekecek.

Hikâye burada başlıyor, korkuları bir bir aydınlığa çıkartacağız yani sonuçta varacağımız şeyi en başta söylemiş olmak gibi olmasın ama hiç ölmeyecek olsak en temel korkumuz ne olurdu? Sahiden, siz, sevdikleriniz hiç kimse ölmüyor, ama dünya aynı dünya, sınırlı kaynaklar, sınırlı su, sınırlı ekmek fakat sorun şu ki kimse ölmüyor, savaşmanın da hiçbir anlamı olmadığını bilmemiz gerekir maksimum yara alırsınız veya esir düşersiniz fakat ölmezseniz kime ne faydanız olur ? insanlar hiç ölmeyecek olsalardı dünya bu kadar uzun süre yaşamazdı zaten. Değişik bir fikrin içine kendimi de soktuğum için buradan kendim de çıkamayacağım gibi duruyor. O yüzden ölüm konusundan ilerleyemeyeceğimizi anlamışızdır. İyi ki ölüyoruz yani.

Peki başka ne olabilir? Bir bebek doğduğunda sevgi görmezse öleceğini düşünürmüş, yani ölümü es geçtiğimize göre ikinci korkumuz sevilmemek mi? Of çok enteresan. Yani ölmekten korkuyorum ama ölmek için de sevilmemem gerek? Yani çöp kutusuna atılmış bir bebekmişiz o zaman en kötü senaryoda. Bunu da çok deşemeyiz çünkü bebek halimizle bunları nasıl akıl ediyoruz ya da içgüdüsel olarak sevilmediğimizde ölüm yolumuz ne kadar acılı bilemiyoruz. Tercihim biraz daha yetişkin zihnine ulaşmak. Fakat şimdiden elimizde iki şey var; ölmek ve sevilmemek. Aslında bu iki temel korkunun simsiyahlattığı o zihni biraz renklendirmek istememin sebebi hepimizin doğar doğmaz çöp kutusuna atılmadığımız varsayımıdır. Bugüne kadar gelip okumayı öğrendiyseniz bir şekilde kendinizi sevdirmiş ve ölmemeyi başarmışsınızdır.

O zaman en karanlık senaryo deyince nelerden bahsetmiş olabilirim ki bu kadar karanlık deyince? Hapishane. Zihnimin içindeki hapishaneden bahsettim ben. Sizi bilmiyorum çünkü hapishanemin dışını hiç bilmiyorum sadece bir tek şeyden eminim birçoğunuzun hapishanesini daha konforlu buluyorum çünkü beynin aptalca çıkarımlarından birisi de bu karşılaştırma işi. Yani aslında her biriyle kendimi kıyasladığımda zihnimin içindeki renklerden birkaçının üzeri siyah boyalarla kapanıyor ve daha da kararıyor içim. Peki neden birilerinin benden herhangi bir konuda iyi olması beni bu kadar üzer? Çünkü ben adapte olamazsam da öleceğimi bilirim, yani atalarım bugüne kadar daha iyi uyum sağladıkları için hayatta kalmışlar sonuçta, basit evrim, selam Darwin.

Onun dışındaki bir diğer korkum hayallerimi gerçekleştirememek, ya da beklentilerime uygun olmayan bir hayat sürmek. Bu konuda ne kadar kadercisiniz bilmiyorum ama insan yaşayıp hayatı bizzat deneyimledikten sonra istersen yaparsın saçmalığının büyüklüğünü fark ediyor. Çünkü bazen olmaz, bazı şeyler bizim için değildir ve aslında bunu kabullenmek hayatla bir barış anlaşması imzalamak gibidir, gerçi hayat saldırmaya devam etse bile siz bir şekilde size de birkaç kıyağı olacağını umarak ölene kadar yaşarsınız. Ama hayal kurmak ya da hedef belirlemek ya da beklenti içinde olmak neden yanlıştır çünkü yine vahşi doğada atalarımız bugün hayatta kalma olasılıklarını kaç hesapladıysa bizim de ondan farklı değil ve aslında hayatı kontrol edemediğimizden de bazı şeyler olmasının ya da olmamasının verdiği acizlikten de zihnimizi karamsarlıklar basıp anksiyete bebeklerin doğumu gece geç vakitlerde gerçekleşebiliyor. Salmayı öğrendim sandığım her seferinde aslında beklentilerimi ötelediğimi fark ettim doğrusu yani bugün olmadı ama belki yarın olur, hmm sanırım bu o karanlığı daha açık renge boyamak gibi bir düşünce ama yine de hayata çok güvenmeyin derim, gün ölmeden neler ölür.

Başkaaaaa, düşünüyorum, yani aç kalmak, sokakta kalmak, beş parasız olmak gibi şeylerden artık bu seviyeden bahsetmek istemem çünkü eğer en minimalinden bile böyle bi deneyiminiz olduysa hayatı ne kadar sevdiğinizi görmüşsünüzdür. Hayatta kalma güdümüz enfes bir şey. Bunların dışında temel bir korku gelmedi aklıma açıkçası, diğer her şey birbirinden türemiş zaten. Baktığımda bir yere ait olamama korkumun aslında terk edilme korkumun ayna görüntüsü olduğunu görebilirim. Bazen olmaz yazdığımda da aslında şu anda hayatımda zorladığım halde olmayan ve beni derinden üzen şeyleri paylaşacağımı düşünmüştüm. Yine olmadı. Ben yazmaya başladığımda çoğunlukla saçma sapan şeyler bile olsa cümleler kendiliğinden akıp gidiyor işte. Lanet midir şans mıdır bilmiyorum. Ya da beynim boşaltım yapıyordur.

Neyse dostlar eğer duymaya ihtiyacınız varsa söyleyeyim; bazen olmaz ama güzel yanı şudur ki bazen de olur.

Rüya Atmosferi

2025-01-23T20:08:00.000+03:00

Parlak bir ışık gözlerini aldığı için uyanmıştı. Hala geceydi. Ama bir ışık vardı, derin, keskin ve bakılamaz. Doğruldu. Elini ışıktan gözlerini korumak için siper etti. Bir ahıra böylesi bir ışık neden vururdu bu saatte? İnekleri rahatsız etmemeye dikkat ederek kalktı ve kapıyı açtı. Karşısında insan silüetinde bir ışık mı vardı yoksa rüya mı görüyordu tam emin de değildi çünkü bakamıyordu lanet şeye. Ama korkmuyordu. Sahi neden korku yoktu? Rüyada mıyım diye seslendi. Benimle gelmen gerek dedi naif bir ses. Şu ışığı kısma şansın yok mu seni göreyim dedi meraklı çocuk. Sorusu yanıtsız kalmıştı. Işık bir yöne doğru gitmeye başlayınca içindeki heyecan ve merakla ona eşlik etmeye başladı. Birden yolun köyün mezarlığına giden yol olduğunu fark etti. Ölmüş müydü acaba bu da onu mezarlığa götüren melek falandı diye düşündü ama ölüyü mezara canlılar götürürdü teoride ve de pratikte. Öldüm mü ben diye seslendi. Yine yanıt alamadı. Mezarlığın yanından geçtiklerinde içini bir ferahlık kapladı en azından ölmemişti ama hala rüyada olup olmadığından da emin değildi. Gözünü kamaştıran ışık köyün bittiği o korkunç uçuruma doğru gidiyordu. Anlam verememeye devam ederken naif ses yeniden duyuldu. Burası neresi biliyor musun? dedi. Aslında hem evet hem de hayırdı cevap. Şey bilmiyorum galiba diyebildi. Burası geçen gün ölen kızın nefes almaya devam ettiği son yer, dedi. Kafası karman çorman olmuştu, geçen gün ölen kız da kimdi? Ben tanımıyorum kim olduğunu dedi ürkek bir sesle. Hayır tanıman da gerekmiyor sadece ona yapılanları bilsen yetecek cevabını aldı. Birkaç saniyelik sessizliğin ardından ışık uçurumdan aşağı atladı. İlk kez korku hissetmiş gibi kalbi delicesine çarpmaya başladı. Yaklaşamıyordu bile. Biraz daha öylece durdu. Ardından cesaretini toplayarak uçuruma doğru bir adım attı. Sonra bir tane daha. Gözlerinden yaşlar aktığını hissetmeye başlamışken çığlıklar duydu. Çok derinden gelen bir sürü çığlık. Az buçuk tanıdığı uçuruma olan korkusuna ek olarak bir de bilinmezliğin korkusu eklenmişti omuzlarına. Bir adım daha atacaktı ki ışık yeniden yükseldi. İşte duydun dedi. Yalnız bir kişi değildi o diye cevap verdi çocuk hızlıca. Bilmediğini sanıyorsun lakin unutturuluyor, seni buraya hatırlaman ve hatırlatman için getirdim, buraya düşen onlarca kadın oldu ve bak şimdi sesleri uykunu kaçırıyor, mezarlığın yanından geçerken ben öldüm mü diye düşündün, ama bir an olsun o genç kızları düşünmedin çünkü unutturuldu, şimdi hatırlayacaksın çocuk, sonra da peşine düşeceksin, kaç canavar var kaç masum bulacaksın şimdi tekrar uyan. Bir anda nefes nefese ahırda gözlerini açtı. Bir şeyi hatırlaması gerekiyordu, kafasını ellerinin arasına aldı, düşündü, rüyasını bile hatırlayamıyordu işte, neyi hatırlamasını söylemişti o ses? Her gün aynı rüyayı görse de asla hatırlayamayacağını bilerek bir güne daha başladı çocuk.

07.01.25

bazı çünküler ya da bazı bahaneler

2023-11-09T19:35:00.001+03:00

hayatta ilerlemenin araçları vardır. farklı hızlarla, farklı eforlarla, farklı ihtiyaçlarla, farklı niteliklerle donatılmış bir sürü araç. bazısı doğuştan diğerlerinin önüne geçmenizi sağlar. bazısı ise saklandığı yerde bulunmayı bekler. bazısı bizzat siz tarafından yapılmalıdır, bazısı ise ödünç alınmalı hatta çalınmalıdır. bazen bu araç zaten sahip olduğunuz bir şeydir. bazense hiçbir zaman sahip olamayacağınız bir şey. ama ona doğru gitmek de ilerlemektir zaten.

insan yerinde sayabilir mi? her şey değişmeye, dönüşmeye, bozulmaya, yeniden yapılmaya mecburken... neredeyse imkansız. e peki neden böyle hissediyorum uzun zamandır? neden hayatta ilerleme ile alakalı bir sorunum var sanıyorum?

çünkü araçların adil olması gerektiğini sanıyorum.

çünkü araçların aynı performansı her gün gösterip hiç arızalanmamasını istiyorum.

çünkü gideceğim yolda hiçbir engel olmaması gerektiğini düşünüyorum.

çünkü belki de yürüyecek bir yolum olmadığını düşünüyorum ve bekliyorum.

çünkü kendimi aracıma layık görmüyorum.

çünkü kendimi bu yolda yürüyebilecek kadar güçlü bulmuyorum.

çünkü diğerlerinin benden daha iyi,şanslı, güçlü, yetenekli, özgüvenli, niyetli, hırslı, çalışkan, cesur olduğunu düşünüyorum.

çünkü aslında ben ilerlemesem bile gideceğim yere bir şekilde varacağıma inanıyorum.

çünkü kendi değerimin farkındayım sanıyorken attığım adımların değerini göremiyorum.

milyarlarca çünkülerle dolu bir hayat öyküsü yazabilirim buraya. ya da milyonlarca bahane ile dolu. harekete geçmemek üzere kendimi ikna etme konusunda ne kadar gelişmişim herkes şaşırır.

eh, insan ya harekete geçmeli ya da harekete geçmemek için bahane üretmeli. benim yolum dediğim şey en az sizinkiler kadar muğlak. evet ben buradan bakınca siz sanki yollarınızdan çok eminmişsiniz ve her birinizin yolu benimkinden daha kolay gibi dursa bile artık farkındayım, birbirimizden farklı değiliz.

hepimiz kendi zorumuzu zorlaştırıyoruz. evet zor. ama zorun zor olma sebeplerinden biri belki de en büyüğü aynada gördüğüm kişiyken, zoru kolay yapmak istediğimden bile emin olamıyorum.

hayat ne iyiyi ne kötüyü abartarak yaşanamaz. çünkü biter. iyi de kötü de. hatta bizzat hayatın kendisi de biter.

henüz bitmemiş bir şey varsa onun bitmemesi için elinizden geleni yapın lütfen. bakalım fani olan siz ne zamana kadar diri tutabileceksiniz fani olan başka bir şeyi.

bunları neden yazdığımı bile bilemiyorum. bazen oluyor işte. anlamlı olmalarından da geçtim neden yazdığımdan da geçtim artık.

hayatı anlamlandırmaya çalışmanın hayatı zorlaştırdığından emin oldum çünkü. hayatın sadece olduğunu ve bunun benim için iyi ya da kötü olup olmamasıyla ilgilenmediğini biliyorum. ben hayattaki herhangi bir bakteri olsaydım hayatın bana farklı davranıp benim koşullarımı iyileştirmesini bekleyemezdim, kendim adapte olmak zorunda olduğumu bilip bir şeyler yapardım işte ne bileyim antibiyotik direnci geliştirir daha düşük sıcaklıkta üremeyi sağlayacak bir şeyler düşünürdüm.

ama insanken, diğerlerinden özelken, en azından öyle zannediyorken, kalkıp da elimdekilerle varabileceğim en iyi yere gidip sonra mümkünse elimdeki aracı değiştirmek aklıma gelmiyor galiba. ondan yerimde sayıyorum. hayatın beni iyileştirmesini bekliyorum. bak hala bekliyorum ?

her dert her dertle bir değildir.

2023-09-03T00:52:00.004+03:00

Kendimi başka insanlarla kıyaslamanın ne kadar yanlış bir şey olduğunu başkalarından duymak için internetteki birkaç psikoloğun ve içerik üreticisi bireylerin videolarını izledim. İçim rahatlıyordu eskiden bu şekilde. Artık öyle olmuyor. İnsan büyüdükçe ya da yaşlandıkça kendini keşfetmekten daha da uzaklaşıyor bence, en azından bana öyle geliyor. Keşif hiç bitmiyor. Ve maalesef ben kendimden kendimle alakalı net yargılar ve sınırlar beklerken uzay gibi genişleyen bir benlikle dünyada var olmaya çalışmak öyle yorucu ki. Ben zannediyordum ki herkes ancak birkaç şey olabilir. Ya mutlu birisindir ya mutsuz, ikisi birden olabilmek bir şeylerin düzeltilmesi gerektiğini gösterir. Ya güzelsindir ya çirkin ya sevilensindir ya sevilmeyen… Halbuki hallerimiz ve aynalarımız varmış, ne tuhaf. Bu kıyas konusunda edindiğim genel kanı şöyle; kıyas insanın mutsuz olmaya devam etmesi için sürekli olarak yapması gereken en elzem aktivitelerden biriymiş. Kendi hayatımızı sürekli olarak başkalarınınkine bakarak aşağılamak ve kendimizi suçlu, ezik, yetersiz, eksik, kusurlu hissettirmek bir alışkanlığa dönüştüğü zaman maalesef kronik bir mutsuzluğa sürüklenmemek imkansızmış. Bunu yapmamamız için sunulan basit argüman da şu şekilde; yaşamadığımız bir hayatın dışarıdan ne kadar iyi göründüğü bir yanılsamadır. Hiçbir hayat iyi değildir. Herkesin derdi vardır. Kimse dışarıya mutsuz, güçsüz, yetersiz halini servis etmez… bu şekilde bir sürü argüman sunulmuş. Eh, çürütülebilir. Çünkü bariz olarak bazı sorunlar bazı sorunlara tercih edilebilir. Evet dertsiz insan yoktur bence de fakat her dert her dertle bir değildir sonuçta. Bazı insanlar diğerlerinden şanslıdır mesela bu konuda yapılacak bir şey yoktur. Para birçok sorunu çözer ve parası olan insanın derdi parası olmayanınkine göre daha kolay çözülebilir gibi görünüyor. Sonra, dış görünüş olarak avantajlı olan birisinin bariz dezavantajlı olan birisine göre hayata ve dışarıya adapte oluşu daha kolay olmalı. Hayatında sevgi ve saygı görerek büyümüş bir çocuğun kendine bunları verebilmesi, bunları çocukluğunda tatmamış birinin vermesinden çok daha basittir. Bazı dertler bazılarını döver ve dert yarışı esas kıyasın başladığı yerdir. Ama baksana hayatı harika görünüyor ve sanırım onun dertlerini bile çekmek isterdim kendi hayatımı yaşamaktansa.

neyse başka bir gün kendi dertlerimi başkalarınınkilerle sidik yarışına soktuğumda daha fazla anlatırım. belki de anlatmam. eğer içinizde beni kıskanan falan varsa, sakın ha. evde denemeyin.

Hem Ben Kimim Ki ? Part 1 (sanırım)

2023-06-18T19:08:00.002+03:00

Toksik olmadan mutlu olamadığımı fark ettim. Evet ya birileri mutlu olduğumu görsün ve bunu hiç beklemedikleri halde nasıl başardığımı düşünüp delirsin falan istiyorum sanırım. Çünkü ben mutlu olmayı hak etmediğimi düşündüğüm için insanlar da öyle hissediyor olmalılar ki ben onlara haksız olduklarını göstermek istiyorum. Bir ilişkiden beklentim de bu yönde zaten. Benim sevmediğim yönlerimi kabul etmesini bekliyorum. Çünkü bey yapamıyorum. Toksik mutluluktan kastımda halihazırdaki durumları reddedip olsun be hayattayım ve her şeyin en iyisini hak ediyorum mükemmelim ve her şey de mükemmel gibi düşünceleri barındıran, ömrü çok uzun olmayan bi uyuşturucu kadar kısa sürdüğünü ancak tahmin ettiğim bir mutluluk. Ki bu mutluluk değil işte, kendini kandırma süreci. Gerçeklikle olan savaşım tam olarak ne zaman başladı bilmiyorum ama bu beni m varoluşumun bir parçası olmuş durumda, yani bunsuz nasıl var olacağımı bilmiyorum. İstemsizce kendimi kendi hayatımdan kaçarken buluyorum ve bu bir yerde istediğim de bir şey çünkü kendi hayatımı kendime layık bulmuyorum. Ben bunlardan çok daha fazlasını hak eden ama hak ettiklerini almak için hiçbir şey yapmayan mükemmel bir tembelim. Evet işte tanıştık. Ben dediğim şey maalesef ki boktan bir şey ve ben bunu yaşamaktansa yaşamamayı, yani kısacası zamanı tüketip tükettiğim zaman için hayıflanmayı tercih ediyorum. En az haftada bir gece 15-20 dakika ağlayıp hayatın ne kadar yanlış gittiğini fark ediyorum, birkaç sayfa günlük yazıyorum, ardından depresyondan çıkış paketimi hazırlıyorum ve ertesi gün 7 de uyanıp yeni hayatıma başlamam gerekliyken alarmları kapatıp 11 de günüme sosyal medyayı derinlemesine inceleyerek başlıyorum. Ve herkes benden daha güzel, yetenekli, zengin, harika, başarılı, aşk dolu olduğundan ben de onlardan biriymiş gibi birkaç şey paylaşıp yaşadığımı ve var olduğumu dünyaya haykırıyorum ve içten içe bok gibi hissettiğim hayatımın böyle geldiği ve böyle de gideceğini kabulleniyorum. İşte. Biraz daha yakından tanıdınız beni. Hakkımı yiyemem her seferinde bu oyuna düşmüyorum. Yani son ağlama krizimden sonra bir depresyondan çıkma planı yapmadım çünkü artık bunlara uymayacağımı bildiğim için kendimi en azından iyiye gidebileceğim konusunda umutlandırmak istemedim. Ne olduğumu kabullenme yolunda attığım sizler için minik benim için daha da minik olan bu adım için kendimi tebrik ediyorum. Hayatın boktanlığı ve harikalığı arasında kalmışlar için bir tarafın diğerinden hiçbir farkının olmadığını bu güzel yazımda hatırlatmak isterim. Neyse, anlatmaya devam edeyim ki, kendim gözlerinizin önünde iyice canlansın. Yoruldum. Yaşlanıyorum ve sanırım yaşamadan yaşlanmış olmanın verdiği iğrenç vicdan azabıyla sık sık dışarı çıkıyorum ki aktiviteler içinde bulunarak zamanın geçişinde birkaç aksiyonum bulunsun. Buradaki referansım da hayatı daha zengin materyallerle yaşayan insanlar olduğu için en azından halen kendi paramı kazanamayan bir mal olarak bu sebeple de yaşamaktan kaçındığımı ve her yere yürüyerek gitmeye çalıştığımı söylemek yanlış olmaz. Başkaaaaa… ben ne olmak istediğimi bilmiyorum. Gerçekten. Harika bir dansçı mı yoksa bir yazar mı, yoksa diplomamın gerektirdiği iş mi, yoksa herhangi bir işte sırf azimli biri olduğum için çok iyi olabileceğim için kaderin bana getirdiği iş mi inanın bilmiyorum. Ve bu bilinmezlik de kendime bilenmeme sebep oluyor tabi. Bu kim diye sık sık kendime sormak zorunda kalıyorum. Birçok konuda çok iyi olabileceği için hiçbir konuda çok iyi olamamış birisi mi? İşte benimle ilgili harika bir ikinci tanım. Bakın burada kendimi övmüyorum, zaten buraya kadar okuduysanız anlamışsınızdır ama inanılmaz bir şekilde bir şeyleri çabuk kavrayabilen, hızlı, çevik, zeki bi insanım. Ama ne yapacağımla alakalı ciddi yönergelere ve sanırım da izlenmeye ihtiyacım var. Yoksa her şeyi son ana kadar erteleyip belki ölürüm de yapmama gerek kalmaz şeklinde bir yaklaşım gütme ihtimalim var. Neyse yemeğe çağırılıyorum. Size ve kendime kendimi anlatmaya devam edeceğim günler yakın. Hem zaten ben kimim ki?

BOŞLUK VE BOŞALTIM SİSTEMİ

2023-05-19T23:33:00.002+03:00

Her an dolu dolu yaşanmalıymış, sürekli ne yapılacağı bilinmeliymiş gibi hissederek bu hayatın içinde sürünüp durduğumdan yaptığım hiçbir şey olmuş gibi gelmiyor. Bir yerlerde birilerinin kurallarına uymadığım için kendimi adi bir geri zekâlı gibi hissetmemin benim suçum olduğunu düşündüğümden var olamıyorum. Ne kendim gibi ne onların istediği gibi. İki türlü de elimde net bir sonuç olmuyor çünkü zaten hayatta ne olması gerekiyorsa oluyor diye inanırken olmayan her şeyin de yükünü omuzlarımda taşıyorum. Ben kendimden nefret etmeyi sizden öğrendim. Sizin onaylamalarınız olmadığında bir yanlışlık olduğu hissine vardığımda çok büyümüş de sayılmazdım bence. Ama siz dediğim şey de aslında benim şu an başkalarına gözüktüğümden ne kadar farklı bilemiyorum. Çünkü ben kendimi siz olmadan göremiyorum. Sık sık kendimi hayattan ve insanlardan soyutladığımı zannederken aslında kendimi daha güvenli sandığım ama gerçek olmayan bir dünyanın içinde buluyorum. Hayallerimde hep aşırı kabul edilen bir rol üstleniyorum. Her halimle hayran olunan birisi oluyorum, bir öncü, başkalarının da kendilerini kabul etmesine öncülük etmiş, mükemmel ve doğal bir karakter. Tahmin edebileceğiniz üzere benim tam tersim ama en çok olmak istediğim şey. Bunun ayrımını net bir şekilde yapabildiğim günden beri bu hayattan gerçek anlamda zevk alamıyorum. Çünkü ya onay bağımlısı ya da komple insanların görüşlerini reddeden bir hale bürünebiliyorum. Yani iki karakterden uzaklaşmak isterken başka bir iki karakterin arasında kalıyorum. Tek sorun birleşememek. Ne içeride ne dışarıda. Her bir parçamın sanki birbirinden bağımsız insanlarmışçasına varoluşunu kabullenmek en büyük hatamdı, çünkü onlar başka insanlar değil tek bir insanın farklı versiyonlarıydı. Ne hüzün dolu kişi başkasıydı ne de çok eğlenceli komik olan. Ne yalancı ne dürüst. Ne tembel ne başarılı. Ne hayalperest ne acımasız. Hiçbiri o tek kişiden ayrı var olamıyordu ve birleşim aslında beden olarak buradaydı, tam burada işte, aynada görünen. Bu yarattığım karakterlerin çatışmaları günden güne duygusal durumumu etkiliyor her güne farklı bir persona gibi başlamak hayatım hakkında söz sahibi değilmişim gibi hissettiriyordu işte. Genel olarak da olduğum kişinin kim olduğunu çözemediğimden sürekli onu dışarıya bakarak şekillendirmeye çalışırken aslında her gün başkla bir personayı değiştirmeye çalışıp sürekli başa dönen sonsuz ve can sıkıcı bir hayatta bir plana uymaya çalışıyordum. Normal bir insan olmaya çalışmak yalnızca benim için zor sanıyordum. Benden başka herkesin sanki gittiği ve gideceği yol hakkında net bir görüşü olduğunu, her hayatın benimkinden çok daha kolay ve şans dolu olduğunu zannediyordum. Bir tek ben yolun ne olduğundan bile bihaber yaşayan bir zavallıydım anlaşılan. Fakat büyüdükçe ya da yaşlandıkça insanların da en az benim kadar savrulduğunu ve aslında şans sandığım şeylerin insanlar savrulurken karşılarına çıkan tesadüfi ama anlamlı dal parçaları olduğunun fark ettim. Korkmakta bir sorun yoktu ama korktuğunu göstermekte mi sorun vardı? Madem hepimiz gelecek öngörüsü son derecek kıt olan canlılardık neden hepimiz aynı endişeleri taşımıyorduk? İşte bazılarının tuttuğu dallar daha sağlamdı, bazılarının doğuştan bu savrulmaya karşı koyabilecek güçlü kolları vardı, bazıları öyle ağırdı ki savrulamıyorlardı bile... işte bu hayatın oyunu farklılıklarla başlıyordu. Robotlar bu hayatı bu kadar güzelleştiremezlerdi, bu kadar acıtamazlardı da. Kudret farkı görebilmek ve farkın aslında birliğin cümbüşüne hizmet olduğunu görebilmekteydi. Her an mutlu olmak isteyen ben şimdi canım yanarken ne kadar anlamsız bir hayat yaşadığımı fısıldıyor kulağıma. Takdir edilmek istenen ben kendince güzel bulduğu şeyleri paylaşıp onay almak istiyor. Hiçbir yeteneği olmadığına inanan ben bir şeyler için çabaladığımı gördükçe halime daha çok acıyor. Kabul edilmek istenen ben uyumsuz olmaktan çekindiği için herkesin evet dediğine hayır demekten utanıyor. Neşeli olan ben bir çiçeğin güzelliğinden tüm hayatın güzelliğini görebilecek kadar mutlu olabiliyor. Umutlu olan ben yeni doğmuş bir kedi yavrusuna bakınca bir şeylere başlamak için asla geç olmadığını anımsıyor. Yalnızlıktan ödü kopan ben her gece yalnız başına düşünceler içine gömülüp bu hayatı yapayalnız yaşamanın korkusunu tadıyor. Bir şey olmak isteyen ben ne olmak istediğini bilemediğinden birçok şeye başlayıp hiçbirinin devamını getiremiyor. Sevmek isteyen ben önce kendini sevmeyi öğrenemediği için ya fazla sevgi verip ürkütüyor ya da eksik sevip kötü hissettiriyor. Daha binlerce ben vardır benden içeri. Hepsi de bir olmadıkça hatalı. Ama hayat bu zorla öğretecek işte sevmeyi. Biliyorum, geçmese de olur. Şimdi hissedilen bunca ağırlık aslında başka bir gezegende bir kuş tüyü. Benim zihnim de koca bir boşluk. Bu yazdıklarımsa boşaltım sistemimin bir ürünü.

Nur Sena Akdeniz.

YARATICI YAZARLIK DEFTERİM-2

2023-05-06T14:13:00.006+03:00

YY-2: Yıllar sonra öğreniyorsunuz ki aslında üçüzmüşsünüz. Diğer iki kardeşinizle az sonra tanışacaksınız. Siz de…

İnanılmaz gerginim. Kızgınım, hatta şoktayım. Üçüzmüşüz. Ne demek bu ya? Yıllarca aslında benden 2 tane daha olduğunu bilmeden yaşamama nasıl ve neden izin verdiniz? Hem sadece ben mi dışlandım acaba? Acaba diğer ikisi birbirini biliyor hatta gerçek ikizler gibi birbirlerine bağlı mı yaşıyorlardı? Peki ben gelince eksik bir parçaları olduğunu kabul edip o yapbozun parçasını doldurmama izin verirler miydi? Kafamda binlerce soru, binlerce endişeli düşünce var. Maalesef ki bu yaşıma kadar benden gizlenmiş bu gerçekle yüzleşmek beni olgunlaşmış hissettirmiyor. Aksine çalınmış kardeşliğim beni daha da huysuz bir çocuğa çevirdi sanki. Yaşanılabilecek her şeye geç kalmıştım. Kafamda o kadar çok tilki dolaşıyordu ki bir yandan da “Ya onları hiç sevmezsem?” diye düşünmeden edemiyordum. Ama sonuçta biz üçüzdük yani birbirimizi hiç tanımasak da aşırı benzer genlerimiz vardı. Kesin bir yerde birbirimizi sevecek, kabullenecek, birbirimizden öğrenecek çok şeyimiz vardı. Kafamdaki düşünceleri susturmaya çalışıyordum çünkü bir yandan buluşacağımız mekâna doğru yola koyulmuştum. Telefondan mekânın yol tarifini açtım bir de arkaya sakin bir müzik. Ne olacaktı? Bunca yıldan sonra birbirimizin hayatına nasıl dahil olacaktık, belki evlenmiş çoluk çocuğa karışmışlardı, bir anda hayatlarına yabancılar dahil olacaktı öyle mi? Ah… Öyle kızgındım ki. Yine de yapacak bir şey yoktu, gidip tanışacaktım ve eğer sevmezsem uzaktan akrabalarımla tanışmışım gibi yapıp hayatıma devam edecektim. Planım belliydi. Öyle kaygılı bir haldeydim ki düşünmekten yolu kaybediyordum arada. Tam da o sırada telefonum çaldı. Aramayı yanıtladım.

“Yeliz?” telefondaki ses de en az benim kadar endişeli geliyordu.

“E-evet, benim. Siz kimsiniz?”

“Ben Olgun. Kardeşlerden biriyim.” Sesindeki gülümseme benim de içimi ısıtmıştı.

“Merhaba Olgun, seninle konuşamamıştık, Meryem ile konuştuk geçenlerde o da bana bugünkü buluşmayı haber verdi. Geliyorsun değil mi?” Ne diye açıklama yapıyordum elin kızına, o aradı bırak konuşsun.

“Yeliz, bir sorun var maalesef. Babam hastanedeymiş. Trafik kazası geçirmiş, ben de şimdi hastaneye gidiyorum, taksi bulabilirsem tabi çok- “

“Ne? Ne zaman? Sen neredesin ben yoldayım alayım seni.”

“Buluşacağımız pastanenin arka sokağındayım.”

“Tamam olduğun yerde dur çok yakındayım.”

“Bekliyorum Yeliz, teşekkür ederim.”

Demek böyle tanışacaktık. Ah aptal kafam, kardeş aşkıyla babamın nasıl olduğunu sormayı bile unutmuştum. Elimin alnıma üçüncü kez vuruşunun ardından kendimi rahatlatmak yerine kendime daha da zarar verdiğim bugünü stres seviyemin tavan yaptığı gün olarak anacaktım. Biraz daha endişelerimle yolculuk yaptıktan sonra navigasyondan diğer sokağı bulup dar sokağa giriş yaptım. Sanırım oydu. Kısacık saçlı ama en az benim kadar havalı ve güzel bir kız. Gülümsedim.

“Olgun?” O da gülümseyerek arabaya yöneldi.

“Merhaba Yeliz, keşke normal bir şekilde tanışsaydık fakat kader bize bunu reva gördü sanırım.” Kader mi hayır babam yüzünden.

“Babamın durumu hakkında bilgin var mı?”

“Arabayla takla atmış, iyiyim dedi yoğun bakımlık bir durum yok MR çekecekler gibi bir şeyler söyledi telefonda, bilmiyorum çok korktuğumdan belki de aklımda bile kalmadı. Ben sana hastaneyi tarif edeceğim ana yola bir çıkalım. Meryem’i aradım senle buluşmadan, o da metrobüste, hastaneye yakın bi durakta inecek, onu da yoldan alırız.”

Kafamı salladım. Bir süre sessiz kaldık. Ama kafamdaki yoğunluk yalnız halimden daha kötü değildi. Aksine zihnimin bir kısmı en az kafam kadar çok konuşan yan koltuktaki yabancı tarafından doldurulmuştu. Şimdi hem yıllardır görmemek için çabaladığım babamı hem de zorunlu olarak görmediğim ama kardeş olduğum diğer yabancıyı düşünüyordum. Saçma sapan bir telefon melodisiyle kendime geldim. Bekletmeden açtı.

“Meryem, indin mi? Geliyoruz.”

“NE?”

Ani bir fren yaptım. Yüzündeki kan bir anda çekilmiş gibiydi. Kolunu sertçe tuttum.

“NOLMUŞ?”

Başını iki yana salladı. Kolunu daha fazla sıktığımı fark edip bıraktım. Dolu dolu gözleriyle bana baktı bir an.

“Babam. Ölmüş.”

Bir an içimde büyük bir karadelik oluşmuştu sanki. Olguna baktığımda ikimizin aynı esnada yaşadığı şok eden acı duygusu birbirinin aynısıydı, bunu ilk kez bir yabancının hissinde hissetmiştim. Elinden telefonu aldım.

“Ben duraktayım, beni alın, hemen hastaneye gidelim.”

Sesi sanki sakinleştirici etkisindeki bir insanın rahatlığındaydı. Olgunsa ağlamaya başlamıştı.

“Geliyoruz 2 dakikaya.” Kapatıp çantasına koydum. Hıçkırmaya başlamıştı. Aynı histe olduğumuzu düşünmekle büyük yanılmıştım. Şimdiden kardeş mevzusu zaafım mı olmuştu ne?

“Sağa çekip seni sakinleştirmek isterdim ama bir kardeşimiz daha var, malum üçüzüz. Hep birlikte ilk kez babamızla görüşürüz sanıyordum, adam üçümüzün bir arada olmasına o kadar katlanamıyormuş ki yıllar sonra buluşacağımız gün ölmeyi tercih etmiş. Zaten- “

“Babam öldü. Yeliz. Sus.”

Evet bu kızı gram sevmediğime tam o anda karar vermiştim. Benim genetiğimi çok ezik bir hale dönüştürmüştü. Babacı aptal. Ne yaptı sana da bu kadar sevdin merak ettim doğrusu, benden esirgenen sevgi bu kıza gitmişti belli ki, halbuki birbirimizin aynısıydık, saçımı kestirmem yeterdi. Metrobüs durağındaki kıvırcık sarı saçlı bohem tipli bana benzeyen kızı görünce kornaya basıp el salladım. Gelip beni bu geri zekâlı ağlaktan kurtarabilecek tek kişiydi. Arka kapı açıldı ve içeriye yoğun bir yasemin kokusu doldu.

“Selam.”

Arkaya döndüm, havalı beni inceledim.

“Selam Meryem, başımız sağ olsun.”

Elini Olgunun omzuna koydu. Tabi ya, ben yıllardır dışlanan tek kardeştim. Ben dışında herkes babasını çok seviyordu, hatta bunlar kesin ikiz büyümüşlerdi.

“Yeliz, gidelim mi artık?”

Kendimi biraz olsun rahatlatmak için omuzlarımı ve boynumu hareket ettirdim, şimdi de gergin olduğum daha da belli olmuştu. Arabayı hastaneye doğru sürmeye başladım.

Hiç kimse konuşmadı. Çünkü ben hariç herkes nasıl davranması gerektiğini biliyordu. Aileler böyledir, dışardan dahil olduğunuzda ne yapacağınızı bilemezsiniz işte.

Ben acilin önünde inmeleri için durdum. Ki öyle de yaptılar. Arabaya bir park yeri bulup olabildiğim en mıymıntı halimle acilden giriş yaptım. Telefonum çaldı.

“Evet Meryem geldim.”

“Morga gel.”

Bulduğum ilk görevliye morgun yerini sordum. Aşağı kata indim. İki kadın ağlıyordu. Neyse ki bizimkiler henüz bu kadar yaşlı değillerdi. İçeri girdim bir görevliye babamın adını verecekken Meryem beni kolumdan tutup buz gibi bir mezarlığa soktu. Olgun açık çekmecenin önünde ağlamaya devam ediyordu.

“Senin annenin haberi var mı Yeliz?”

“Dışardakiler sizin anneler miydi?” kahkaha atmak üzereydim.

“Hayır, ama geliyorlar. Sen de ara istersen.”

Babamın ölü versiyonuyla nihayet buluşmuştuk. Biraz fazla sarıydı sanki ya da ışıktan öyle gelmişti anlayacak halde değildim.

“Ben annemi 3 sene önce kaybettim. Yani bu benim takriben üçüncü ebeveyn ölümüm. Ama sizinle paylaştığım 2.” Gülmeme gıcık olduklarını anlayabiliyordum ama babamla konuşacak bir şeyim yoktu, onlardan uzaklaşıp dışarı çıktım, bir sigara yaktım. Arkamdan Meryem gelir diye bekliyordum fakat Olgun gelmişti.

“Neden bu kadar aptal bi tavrın var? Biraz olsun saygı duyamaz mısın ölüme, acıya, aileye?”

“Hangi aile? Siz ve babanız mı? Ne o adam benim ailem oldu ne de siz olacaksınız. Şimdi bak ben uzaktayım, ölüme ve acıya saygı duyacak mesafedeyim, git babanla vedalaş. Ben onunla senden çok daha küçük ve olgunken vedalaşmıştım.”

“Bu mu senin olgunluğun? Bebek gibisin. Kaç git nereye kaçacaksan sanki-“

Aralarda hıçkırıkları sesini kesiyordu ve ben daha da uyuz oluyordum. Meryem, Olgun’u sürükleyerek içeri soktu. Sigaramdan arka arkaya nefesler çektim. Ardından amcamın bana doğru geldiğini gördüm. Sarıldık.

“Başın sağ olsun güzel kızım.” İşte şimdi ağlayacaktım. Hemen kendimi toparladım.

“Sağ ol amca, diğer kızları içerideler.” İçeriye yöneldi. Meryem de dışarı çıkmıştı, şimdi bir de onunla tartışamayacağımdan ilerideki çardağa doğru yürüdüm. Peşimden gelip karşımda oturdu. Elimdeki sigarayı aldı.

“İstesen verirdim.”

“Burada acımızı ve sigaramızı paylaşmamız daha iyi gelir bence.”

“Ne acıymış arkadaş. Allah bilir iyi de bilirdiniz babanızı.”

Yüzüme çok dikkatli bakışları beni rahatsız etmişti, istemsizce kafamı başka yöne çevirdim.

“Annemizi tanımıyoruz hiçbirimiz. Ama babamız bizi birbirimize bağlayan şeydi bence.”

Bu kızlar çok komiklerdi. Ama aptallardı da. Mizah dolu bi komiklikleri olsa peşlerini bırakmazdım ama maalesef kaderin bana ilk gülmeyişi değildi. Elimle morgun girişini gösterdim.

“Bak bağımız koptu.”

“Aksine, bizi bir morgda buluşturdu. Bizim ölümle ilk tanıştığımız yer doğduğumuz yerdi Yeliz. Biz üç bebek, bizi doğuran kadını aynı gün, aynı saat, aynı dakika kaybettik. Ve o gün birbirimizden ayrıldık. Şimdi birbirimizi tekrar bulduğumuz yer, işte babamın ölü bedenin olduğu yer.”

Bir sigara daha yaktım, derin bir nefes üfledim. Kafa açıyordu bu kız, Olgun kadar salak olmayabilirdi.

“Sen hepimizden daha çok korkuyorsun kaybetmeye, o yüzden hiç yanaşmıyorsun kucaklaşmaya. Çünkü ben ya da Olgun öldüğünde birkaç ebeveyn daha kaybetmiş olacaksın Yeliz, hep terk edildin zaten. Hiç tahammülün yok acı çekmeye çünkü bir tek sen yaşadın sanıyorsun bunları.”

Olgunun geldiğini görünce sustu.

“Ne yapacağız şimdi?” onu aşağılamadan durmak için ekstra çaba sarf etmem gerekliydi ama kendimi bu seferlik susturdum.

“Amcam cenaze işlemlerini halledecek, biz de babamın evine geçelim.” Meryem aramızda aklı ve mantığı olan tek kişiymiş havasında takılıyordu ama yakında bu havasını da söndürecektim. Ya da ben bunlara hiç bulaşmayacaktım.

“Ben gelemeyeceğim maalesef. İşlerim var. Tekrardan başınız sağ olsun.” Ayaklandım.

İkisi de dünya düzdür demişim gibi suratıma bakıyorlardı. Daha fazla uzamasına izin vermeyecek kadar sıkılmıştım, hatta çığlık atacaktım biraz daha dursaydım. Çantamı koluma taktım. Vedalaşmak için sarılmalı mıydım diye düşünüyordum.

“İyi olur.” dedi Olgun. Güldüm. Sarılmaya gerek yoktu.

“Başınız sağ olsun ikizler. Sizlerle geçirdiğim bu 1 saat bana çok şey kattı. Kendinize çok iyi bakın.”

Cevap vermelerine fırsat tanımadan kendimi otoparka attım. Arabamı buldum ve hızlıca o hastaneden uzaklaştım. Nereye gittiğimi bilmesem de istemsizce bütün duygularım gözlerimden akıyordu, öfkem, acım, hüsranım, hayal kırıklıklarım, nefretim, merakım…

Ve aslında nereye gittiğimi bilmesem de nereye sürdüğüm belliydi. Babasından kaçan kız hep annesine sığınırdı.

Nur Sena Akdeniz

06.05.2023 Ankara

YARATICI YAZARLIK DEFTERİM -1

2023-05-05T12:42:00.002+03:00

YY-1: 100 Yaşına kadar yaşadınız ve torununuzun torunu size neler yaşadığınızı sordu. Ona ne anlatırdınız?

Canım torunum, bundan yüzyıl öncesine doğmuş bir bebek aslında yenileşme yolunda daha emekleme çağında olan bir dünyaya gelmişti. Benim doğumum da son derece kaotik olduğundan, dünyayı büyürken sanki bir mucizenin içindeymişim gibi mutluluk içinde yaşadım. Ben küçükken bunca teknolojinin hiçbiri böyle bir seviyede değildi, belki de ondan gelişen her şey çok heyecanlandırırdı. Televizyon tek eğlencemizdi, arabalarda dünyaya zarar veren fosil yakıtlar kullanılsa da o doldurduğumuz kasetlerle yolculuk yapmak öyle zevkliydi ki. Dünya bu kadar kirlenmemişti, biz de çok umarsızdık sanırım. İlk telefonum lisede oldu, baya havalıydı, dokunmatikti, sık sık video çekerdim sınıftaki arkadaşlarımı. Nedense geçmişten bahsedince yalnızca teknoloji ve doğa değişmiş gibi geldi aklıma, halbuki insan da çok değişti güzel çocuğum. Eskiden samimi ilişkiler kurulur, büyük aile sofralarında bir araya gelinir, büyük düğünler yapılırdı. Destek olmak insanlığın en doğal haliydi, çoğumuz birbirimizin işini kolaylaştırmaya çalışırdık, eh tabi kötü kalpliler, toksikler her zaman vardı evladım, eski dedik diye dünya güllük gülistanlık da değildi. Sık sık siyaset ve politikayla ilgilenmek zorunda kalırdı herkes çünkü gençliğimde ülke ne kadar gelişmiş görünürse görünsün paramızın bir değeri yoktu, 10 liraya ekmek alınırdı. Halk da mecburen sürekli haber izler, siyaset konuşurdu. Gençliğimin en sıkıcı şeyleri bunlardı sanırım. Ha bir de 2020 senesinde pandemi olmuştu, tabi, tüm dünyaya bir virüs bulaşacak korkusu yayılmış, herkes evlerine saklanmıştı. Markete giderken maske, eldiven takar; eve getirdiğimiz malzemeleri yıkardık. İnsanın insana teması minimuma inmişti anlayacağın, herkes kendi çöplüğünde hayatta kalmaya çalışıyordu. E tabi sırf kötü etkileri olmadı, spor yapmayı çok seven ben o sıralarda düzenli yoga yapmaya başlamıştım, evde sık sık yemekler yaptığımızdan ablamla bir sosyal medya platformunda yemek tarifleri paylaştığımız hesap açmıştık. Hem çok kötü hem de normalde yapılmayacak şeyleri yapabileceğimiz boşluklar yarattığı için çok iyi bir dönemdi. Tabi uçaklar, gemiler, arabalar gelişiyordu ama hala uçabilen araçlar yoktu. Ama yapay zekanın yavaş yavaş hayatımıza girmesiyle de hem heyecanlanıyor hem de endişeleniyordum açıkçası, insanların gelecekleri hakkında kaygılanmamak zordu. Savaş oluyordu, o devirde bile hala topla tüfekle savaşlar olurdu filmlerde görmüşsündür. Avatar filmini izlemiş miydin? Bence eskiden yapılmış en güzel işlerdendir, izle mutlaka. Ben gençliğimde çok eskimiş filmleri sevmezdim, basit bulurdum ama belki de geçmişi anlayabilmenin o zamandaki insanların düşünme stilini anlamanın en iyi yollarındandır film izlemek. Üniversitede gıda mühendisliği okudum hem yemek yemeyi hem de laboratuvarı çok sevdim. Yüksek lisans yaptım, dünyayı gezdim. Birçok ülkeden farklı farklı insanlarla bir arada yaşama fırsatım oldu. Sana tavsiyem her ne kadar sevmesen de insanları tanımaya çalışman. İnan bana her birinden öğrenebilecek bir sürü ders var. Üzülsen de kırılsan da endişelensen de aslında herkesin bir hayat yolu ve hayalleri olduğunu bilmen ve insan olmamızın gerekliliği olan empatiyi tatman gerekiyor. Her zaman hayat çok büyük değişiklikler getiriyor tabi, senin şimdi yaşadıkların benimkilerden çok çok farklı gibi görünse bile aslında ortak olan şeyler hisler güzel torunum. Ben şimdi aklıma gelmeyen onlarca şeyin peşinden koştum, onlarcasının ardından gözyaşı döktüm, bir sürü hayal kurdum, bir sürü insan tanıdım. Ama günün sonunda olan şey anılarım ve ben bir odada mutlu bir şekilde hayatımıza devam edebiliyoruz. Senden de isteğim ne olursa olsun geçeceğini bilmen, insan yaşadığı sürece ve kalbinde güzel niyetler barındırdığı sürece yolun sonunun mutluluk olduğunu bilir. Canın yansa da anlamsız gelse de çok mutlu olsan da bil ki hepsi geçecek ve belki bir gün sen de torunlarına kendi yaşamını anlatmak zorunda kalacaksın, o yüzden zihnini sağlıklı tut. Anılarına sahip çık.

tonlarca his yumağı ve aşk ve abartı

2023-02-10T23:11:00.003+03:00

anlam için bu kadar çabalamak, hem anlamı hem de çabayı yok ediyor. anlamlı olmasa bile kayda değer şeyler oluyor içimde. benden habersiz ve bağımsız. kendimi sürüklediğim bir yolculuk var sık sık tökezlediğimi sandığım fakat aslında dinlenmem için verilmiş minik yolculuklarla dolu upuzun gibi gelen ama aslında bir arpa boyu bile olmayan bir yol. uzun cümleler kurarak zekamı kanıtlamak ve yazdıklarımla kendime hayran bırakmak gibi bir amacım olduğu için hiçbir zaman yaptıklarımla yetinmeyeceğim çünkü hayattaki en büyük düşmanım benim. şimdi bu saatte oturup yazılması gereken en son şey bunlardı belki ama ilham engellenemez. bir duvar bulur yine yazar. akması gereken akmazsa, akmaması gerekenler akmaya başlar; öfke olur akar, gözyaşı olur akar. şimdi içimde dolu dolu utanç ve kıskançlık var. evet öyle hazmı kolay duygular değil, birçok yerde duyduğum aşkın çocukları var. aşk neden açıklanamaz biliyor musunuz? çünkü aşk tek bir duygu değildir. aşk binlerce duygudan yapılmış, içeriğini tanımlamaya bir ömür yetmeyecek bir yemek gibidir. saydığınız tüm baharatlar, sebzeler, bakliyatlar doğrudur ama nihayetinde eksiktir.

İşte ben aşık mıyım yoksa eksik miyim emin değilim. emin olduğum şey öfkem. kendime, ona,buna, şuna, kadere. her şeye öfkeliyim. haberi bile olmayan bir sürü insana. ama yüzleşebileceğim tek kişi var yanımda, o da akması gerekenin kelimeler yoluyla akmasına izin vermekle meşgul. kırgın ya da kızgın mıyım ? kesinlikle. hem kendime hem ona. sevgi ve şefkat dolu muyum ? aynen öyle. dedim ya, her şeyden var içimde. bu cümbüşü sık sık yakalamak mümkün olmuyor, o sebeple bu gece zıbarıp bu aksiyonu kaçırmak da istemiyorum. çünkü biz burada oturduk ve bir şeyleri hissedip defolup gitmelerine izin vermek için ayık olmak zorundayız.

şuan olan şeyin %99.9'u abartı. birçok hissin içeriği de boş. sadece yapılan bir yanlışın büyüteç etkisi yapmasından kaynaklı olarak akmayan şeylerin birikip bir kazanda harlı ateşle pişmesini bekliyorum o kadar. okuduklarınızın hiçbir anlamı yok, hislerimin de. İşte sorunun esas kaynağına inebildim. abartının sebebi hisleri düşünmek. ben aşık olmakla alakalı düşündükçe içimdeki aşk sandığım bir şeyin dikkatimi üzerine çektikten sonra ortalığı daha da velveleye verip gerçeklikten son derece uzak ve çözülmesi neredeyse imkansız bir düğüm oluşturuyor. sorun bu. hisler düşünmek için değildir. utanç mesela, evet şuan utanıyorum neden, çünkü aslında öyle hissetmememem gereken bir yerde öyle hissettiğim için ve bunu aklımla düşünüp mantıksız bulduğum için utanıyorum, halbuki en başta o hissin defolup gitmesine izin verseydim ve ona istediği dikkati vermeseydim şimdi mışıl mışıl uyuyor olabilirdim. tamam duyguları düşünmemek üzerine yeterinde düşündüğüme ve birçok okuyucuyu buraya kadar elediğime göre, esas mevzuya dönelim ki erken uyuyup erken kalkabilelim.

ben (umarım herkes gibi) değerli olduğumu bilmek istiyorum. biliyorum da. ama bunu aileden olmayan (yani zorunlu olarak beni sevmeyen) bir yabancıdan, gerçekçi ve samimi bir şekilde dinlemekten çok hoşlanıyorum. bir eril enerjinin gelip hayatımın ortasına oluk oluk akmasını izlemek ve değer görmek harika bir şey. buraya kadar da bir sorun yok. sorun nerede başlıyor biliyor musunuz? bağlandığımda. yani o enerjinin akmasına izin vermeyip bir şekilde onun orada hep sabit kalmasını istediğimde toksik bir insana dönüşüyorum. bu da en başta o enerjinin çekilmesine ve ardından benim kendini kanıtlayan kehanetimin gerçekleşmesine sebep oluyor. elde var -2.

şimdi korku hissetmemin sebebi bu enerjinin beni terk edeceğini düşünmek. bakın yine hata burada, düşünüyorum abicim hisset ve sal.

sonra, bunun yanlış olduğunu bilen bir yanım var o da ah zaten yanlıştı defolup gitmesi iyi oldu kafasında takılıyor. ki bu arkadaşın da kafasında takılmaması gerekiyor.

aradığım aşkı yine bulamamış olmanın getirdiği bir eziklik ve zaman kaybı acısı var. bu da tamamen düşüncesel bir hata.

içimdeki kırgın bir geyik var, avlanmış, avlandığına mutlu ama canı yanıyor yani sonuçta.

kızgınım çünkü hani çok özel ve önemliydim gerizekalı o zaman önemsesene ???

başka.

yanılmış hissediyorum ki ben hissel olarak yanılmam sanıyodum aman yanılsam nolur hayat yani.

gördüğüm kadarıyla çok da dertlenecek bir durum yok aslında. sadece üzerine ışık tuttuğumda daha detaylı inceleyebildiğim için ışık tutmayı kesip yoluma baksam her şey daha kolay olurdu. ama söylemesi kolay olan birçok şeyin uygulamasının ne kadar zor olduğunu biliyorum. şimdilik acı, utanç, kıskançlık, yenilmişlik, kaybetmişlik, yanılmışlık, yalnızlık gibi hislerimi kalbimin ta derinlerinden selamlayıp kucaklayarak kendimi biraz da bu yanlarımla buluşurken izlemekten başka çarem yok. bu da olmadı. ama genel olarak fazla abartıyorsun canım kendim. zaten olması gereken olacak. sakin ol. sevgiler.

Aralık Sonu Ocak Başı

2022-12-11T20:28:00.001+03:00

Sakince nefes verelim. Bir yıl daha bitmek üzere. Birçok yaprak döküldü fakat hayatın içindeki döngüye hizmet etmek dışında bir amacı yoktu yine.

Sandığımdan çok şeyin değişmiş olmasını umuyorum. Belki daha gelmemiş günlerin de öğretecekleri vardır fakat baştan bir şeyler bitmiş gibi düşünmeyi severim. Hayatı hafife almak hoşuma gider. Sanki bir şeyler için hayatı suçlayabildiğimde birçok şeyin içinde var olmayı durdurabilecekmişim gibi gelir.

Evet bugün burada aynı ben oturuyor zannederken bile hem hayatı hem de yaşananları hafife aldığımı biliyorum. Her yıl umut etmeyi bırakacağımı yazıyorum günlüğüme. Her yılın sonunda da umudu kırılmış bir halde yeni yıldan hiçbir şey beklemeyeceğimi yazıyorum. Üzgünüm ve gerçekçiyim. Her yıl olan bu acı verici realizm her yanımı kapladı tabi. Başardığımı sandığım hiçbir şeyin aslında benim çabamla olmadığını sanma zavallılığımın beni düşürdüğü mazlum pozisyonundan çıkmak da içimden gelmiyor. Bütüne baktığımda sanki olanlar kaderin ürünüymüş de hiçbirinde bir etkim olmamış gibi geliyor. Ama her bir parçasında yaptığım korkunç seçimlerin beni bugün getirdiği lüzumsuz yer öncekilerden farklı değil. Fazla kompleks cümleler kurarak zihnimi olabildiğince yormaya çalışıyorum, sorun sizde değil bende.

Evet, major değişiklikler oldu hayatımda. Ancak bu major değişiklikler içimdeki ruhun karanlıklarının meydana çıkmasını kolaylaştırdılar sadece. Korkak biri olduğumu çok iyi anladım. Her konuda. Ne kadar kabullenmesem bile insanlara ve yardıma ihtiyacım olduğunu anladım. Dönüşmek için fırsatım olduğunu ancak bunun yalnızca fırsat olduğunu, değişmediğim sürece hayatımın da aynı yerde kalacağını anlama imkanım oldu. Aslında zamanın çok olduğunu fakat çoğunu boşa harcadığımda içinde yaşanacak yalnızca birkaç saatimin kaldığını fark ettim.

Kendimi kabullenemememin sonuçları olarak kabullenilmeyi de kabullenemediğimi gördüm. Beni dışlamayan insanlarda bir sorun olduğuna kanaat getirdim.

Sürekli kişisel gelişmeye çalışmaktan gerçekten gelişemediğimi, gelişmeye çalışmanın aslında prosesin bir parçası değil de teorik aşamaları olduğunu fark ettim. Cidden ayağa kalkıp denemedikten sonra onlarca bilginin hiçbir halta yaramadığını keşfettim.

Beklentilerimin çoğunluğunun beni hayal kırıklığına uğrattığını bildiğim için daha en başında en kötü şeyler beklediğimi fark ettim, fakat nedense bunların da aslında beklentiler olduğunu fark edememişim. Kötüyü beklemek de beklentidir.

Yetersiz, çaresiz ve mutsuz hissettiğim gün sayısı yılın %50'den fazlasını geçtiğinden, kendimi böyle tanımlayarak nereye varmak istediğimi anlamaya çalıştım. Ben zaten böyleyim ve böyle olmaya devam etmek benim bu hayattaki duruşum, lütfen bomboş birisi olmama yardım edin?? gibi çığlıklar... yardım çığlıkları.

Sık sık kendimi başkalarıyla kıyaslayıp kendimi dünyanın en şanssız insanı gibi hissetmekten öteye de geçemedim. Hayatı zor gibi görünen birisi bile benden herhangi bir konuda daha şanslı olabilirdi.

Ne yapmak istediğim hakkında hiçbir fikrimin olmadığına emin oldum. Bu yıl hayatım resmen bir su gibiydi. Bazen güzel yerlerde aktı, bazen durdu, bazen dondu, bazen iğrenç sularla kirlendi. Ben bu yıl hayatımın hiçbir yerinde söz sahibi değilmişim gibi savrulup durdum.

Şimdi biraz zihnimden çıkıyorum. Bunların bir kısmı yalan ve abartılmış gerçekler. Her insan gibi kusurlarımın olduğunu kabullenemediğim, bazı konularda inisiyatif aldığım bazı konularda son derece pasif davrandığım, gelişmeye çalışsam da eskisinde de kötü bir hale büründüğüm, bazen çok iyi bazen bok gibi bir yıldı.

İlk defa işim olduğunu sandığım şeyleri yapıp para kazandım. Ne kadar hızlı adapte olabildiğimi ve insanlarla ilişki kurabilmeyi öğrendim. Başkalarının gözündeki değerimin beni ne şekilde biri yaptığını ve bunun onaylanma ihtiyacı olup olmadığını öğrenme fırsatım oldu. Aslında ne yetersiz ne de çaresizmişim onu gördüm. Hayatta her şeyin gerçekten de her şeyin mümkün olabildiğini, sadece her dileğin her an gerçekleşemeyeceğini fakat yine de dikkatli dilek dilemek gerektiğini öğrendim.

Çok konuda sınıfta kaldım. Çok konuda kendimden bile beklemediğim kadar mükemmel bir öğrenciydim. Evet, sıradan bir seneydi yani. Her şey değişti. Ben de çokça değiştim, ama ben aynı benim, değişmeye çalışan.

Şimdi yine gelecek yıldan bir umudum yok sanıyorum. Fakat bunların hepsi yalan. Yeni yıldaki deneyimlerden çok büyük beklentilerim var ve şimdiden sıçtım.

Gelecek yıl gerçekten de aşkı yaşamak, sevgi ve saygı dolu bir ilişkide olmak istiyorum. Ömrüm boyunca yapacağım şeyi keşfetmek, yolumu kendim çizmek ve adım atabilecek cesareti bulmak istiyorum. Kendi yolumda kendime destek olmak istiyorum. Huzur ve sağlık hiçbirimizden eksik olmasın, TL kaybettiği değeri yeniden bulsun, gençler avrupayı gezsin. SAĞLIK, HUZUR,AŞK, PARA damarlarımızda gezinsin.

Böyle işte. 100. yılda cumhuriyetimiz şahlansın. Hepimiz parıl parıl parlayalım.

Yeniden doğmak istiyorum. Bunu da bir fırsat olarak görüyorum.

Henüz aralığın 11'i. Gelecek yıla dair dileklerimi sıralamama daha çok var. Ama yol bitmedikçe yolcunun ömrü bitmedikçe yıllar gelir, yıllar geçer.

Önemli olan umut etmeyi bırakmamayı kabullenmek. Şimdiden kalbimdesin 2023 💗

Kafayı Kumdan Çıkarmak. (Günebakan Dergisi İlk Şafak- İLK YAYINLANMIŞ ŞİİRİM ❤)

2022-10-29T21:19:00.003+03:00

O zamanlar hayatın sıradanlığına o kadar kapılmıştım ki artık hayatta hiçbir şeyin beni şaşırtmayacağı düzeyde aynı günlerden oluşan haftalar, aylar zincirinde nefes alıp vermeyi sürdürüyordum. Bir şeylerin değişmesi için çok fazla çaba sarf ettiğimden tüm enerjim değişim istemeye gidiyordu, değiştirmeye mecalim olmuyordu. Bu sebepten sık sık kendimi bir şeyleri başarmış, değiştirmiş, düzene sokmuş insanlarla kıyaslarken buluyor ve zaten yaşamaya yetecek kadar kalmış enerjimi de kendimden nefret etmeye harcıyordum. Uzun zaman ne kadar şanslı olduğumu ve bu şansın içinde ne kadar şanssız olduğumu düşünerek vakit geçirdim. Derdim ömrümü hızlı tüketip bu dünyadan defolup gitmekti, geriye bir şeyler bırakma isteğim vardı ama ne elimden bir şey geliyordu ne de elimden gelen şeylerin değerli olabileceğine dair bir inancım vardı.

O zamana kadar yazdığım her şeyin bir çöplük, bir israftan ötesi olabileceğine inansam bile onları birilerine okutabilecek cesaretim yoktu çünkü ben kimdim ki şiir, deneme, masal yazacaktım? Yeteneklerime öyle güvenmiyordum ki bunları başkalarının değerli bulabileceği fikri uzayın hiçbir yerinde mevcut değildi.

Öylesine oksijen israfı bir haldeyken bir anda hayatımda yeni yeni, rengarenk kapılar açıldı. Başta çok endişelendim ama madem ben bir şeyleri değiştiremiyordum hayatın benim yerime bir şeyler yapmasına izin vermemek de saygısızlık olurdu. Çaresiz boyun eğdim ve hayatımdaki değişimleri kucaklayıp akışına bıraktım.

Üniversitenin itiraf sayfasında bir edebiyat dergisi kurmak isteyen çocuğa mesaj gönderdim, gruba dahil oldum, süreçlerden geçtim, 50 kere okuyup çok kötü olmadığından emin olduğum yazılarımı, şiirlerimi dergi ekibindekilerin beğenilerine sundum, baya ruhumu meydana sermiş gibi hissetsem de hayat benden bunu istiyorsa, ona istediğini veriyordum işte. Sonra derginin instagram sayfasında yazımdan bir kısmın paylaşıldığını gördüm, kendimle bu kadar gurur duyduğum bir anı ortalığa yaymamak gibisi de olamazdı. Çok ünlüydüm sanki. Dahi bir yazardım. Kendimi sırtımı sıvazlayıp kendime seninle gurur duyuyorum dedim o an, evet hep beğenilmemekten korkan sen şimdi kalbini açıp acılarını, sözlerini paylaşabilecek kadar büyüdün.

Sonra derginin ilk sayısı çıktı. 4. Sayfada son derece yoğun kaygı, hüzün, mutsuzluk hissettiğimde yazdığım Bugünde Dünün Misafirliği adlı şiirim yayınlandı. Ben ve ilkokulda yazdığı şiiri öğretmenine göstermeye utanan o küçük kız el ele tutuşup uzaya çıktık sanki. Bir şekilde var olma savaşımın beni getirdiği o güzel yer, o güzel hislerle dolu bahçede çiçeklerin arasında bir yerdi.

Çok fazla dileğim oldu, herkes gibi. Birçoğu da gerçekleşti. Ama hiçbir dileğim aslında beklediğim gibi olmadı ya daha iyisi oldu ya da kötüsü. Hayaller, hayalperestin sadakatine göre elbet gerçeğe dönüşür, tatlı bir ısrar ve ümit insanın yüreğinden hiç eksik olmasın yeter. Hayatı arzu kapanlarının arasında sıkıştırmadan, akmasına izin verince olması gereken neyse oluyor. Olmaması gerekense dert olmaktan çıkıyor.

Günebakan Dergisinin İlk Sayısı için; https://www.yumpu.com/tr/document/read/67272778/ilk-safak

Evet dedim! HAKLIYIM

2022-09-28T22:16:00.002+03:00

Bazı yargılara sıkı sıkı tutunmak için öyle güçlü sebeplerim var ki. Hayat o konularda beni hiçbir zaman yanıltmadı. Ya da ben yanılmamak için hayatımı sabote ettim. Hiçbir zaman sevilmeyeceğime dair güçlü inançlarım vardı. Karşıma çıkan her sevgi pıtırcığı insanı mahvetmek için binbir sebep buldum, hepsinin içindeki küçük şeytanları ayıklayıp karşıma dizdim ve kendime aynada ağlarken baktım. Evet dedim, haklıyım. Hiçbir zaman istediğim gibi olmayacak çünkü ben zaten hiçbir şeyi hak etmiyorum. Ama nasıl olur? Hiçbir şeyi hak etmeyen biri neden hayatta kalsın ki, o yüzden her şeyin en ucundan kıyısından olanına tutunmaya çalıştım ki kaybettiğimde çok da üzülmeyeyim. Yani ben hayatta hiçbir şeye bağımlı olmamakla övünürken hiçbir şeyle derin bir bağ kurmamayı öğretmişim kendime. Kendimle olan ilişkim de derin olmadığından kendime de bir gün gider gözüyle bakmaktan öteye gitmemişim. Günün birinde kendimi terk ettiğimde de haklı çıkabilirim bu sayede. Bugün bu kadar saçmalamamın sebebi hayatı tufaya getirmiş olmam. Evet, haklıyım, kazandım fakat istediğim gibi olmadı. İnsan kendine tuzak kurduğunda, kendine çelme taktığında kazanmış olmuyor, yenilmiş oluyor, düşmüş oluyor. Mutsuzluk yaratmak yeni bir kapıda kaygılı bir halde beklemekten daha kolay geldiğinden bu halimi acınası bulsam bile bir çıkış yolu göremiyorum. Evet, bir şeyler değişebilir ama benim hayatı algılama şeklim değişmiyor. Kaybetmiş hissediyorum. Hem de hiç savaşmadan. Ben gerçekten hiç savaşmadım. Hep elimden gelen en az eforla var oldum. Ve savaşmadığım için yaralanmadım da, bir hazinem de olmadı. Öylesine nefes alıp vermekten farksız olmayan, hiçbir tehlikesi bulunmayan, özgür olduğumu sandığım bir hapishanede yaşıyorum ben, zihnimin içinde. Kendim konşuyor işte şimdi. Gözlerim doldu. Ne yazdığımı göremiyorum. Aklım sürekli meşgul, ya hayal kuruyor ya kavga ediyor ya rüya görüyor. Ama bir değişiklik yok. Var olmaktan yaşamaya bir türlü geçemeyen bir insan olarak var olmayı sürdürmek de içimden gelmiyor. Mutsuzum. Ve mutsuz olmak çok tanıdık olduğundan sürprizler yok. Düşünmem gereken hiçbir şey yok. O yüzden sashte düşüncelere sarılıp başka bir dünyada yaşamayı seçiyorum. Konudan çok uzaklaştım. Yazmak istediğim şey kendimi hayal kırıklığına uğratmaktan neden bu kadar haz aldığımdı. Hayatımda yeni bir şey olurken bir şeylerin değişmesini istemeyen o eski ve korkutucu büyücü yanım olan ne varsa umutsuzluk sihrini ortaya atıp mahvediyor, günün sonunda her şey bozulduğundaysa zaten ben demiştim sen boktan geldin boka gidiyorsun diyip bir de bilge modunu açıyor. Beni yaralasa bile tanıdık olan düşünceyi yaşamak gün sonunda daha mı iyi hissettiriyor hakikaten? Yoksa bir şeylerin değişmesi gerçekten insanın istemesine mi bağlı? Korkuyorum. Evet. Sevilmekten. Aşık olmaktan. Çünkü bilmiyorum. O kadar savunmasız olursam ne kadar yara alırım hiçbir fikrim yok. Kimseye beni o kadar üzme fırsatı veremem çünkü en azından kendimi üzebilmemin bir sınırı var. Ama hiç tanımadığım o adamın hayatımın altını üstüne getirmesine tahammülüm yok. Önyargı. Korku. Varsayım. Ne dersen de. Başaramıyorum. Başkalarına bana bu kadar yakın olma fırsatını verip beni benden daha çok üzme fırsatı veremem. Evet. Yenildim. Yeniliyorum. Yenileceğim. Ama kendime. Çünkü aslında güçlü olmak falan değil derdim güçlü görünmek. Biliyorum korkağın teki olduğumu. Biliyorum ciğerimin beş para etmeyeceğini. Belki de bu yüzden insanlara beni sevme fırsatı vermiyorumdur. Benim ne kadar aşağılık birisi olduğumu yalnızca ben bilmek istiyorumdur. Kendini kandırma. Herhangi bir insandan daha aşağılık değilsin. Yalnızca ya çok iyi sanıyorsun kendini ya çok kötü. Ortalama biri olmayı kabullenmek zorunda kalmak da çok kötü. Belki de kendimi gerçekten sevsem biraz daha denerdim. Ama yok. Olmuyor. Ben başaramıyorum. Kendime yeni bir yol açamıyorum. Aksine her seferinde benim yol açma planım devreye girmişken çığlar düşüyor. Çünkü ben öyle olmasını istiyorum. Umarım bir gün öyle bir aşık olurum ki vazgeçemeyecek kadar. Kendimi ortaya koymaktan çekinmeyecek kadar. Kendime beddua etmiş sayılır mıyım? Ya da sadece normal biri olmayı mı dilemiş olurum?

LUNAPARK'A HOŞGELDİN 🎪🎡🎠🎢

2022-09-04T19:27:00.000+03:00

🎪🎡🎠🎢

Hayatı bir lunapark, insanları da sihirli aynalar olarak resmettim bugün zihnimde.

Her insan karşıma kendimdeki bir şeyi gözüme sokmak için değişik şekillerde çıkıyor. Asıl olay kimde neyi gördüğümü fark ettikten sonra içimdeki o parçanın eşleştiği yapboz parçasını bulmakta. Bir insandan ilgi manyağı olduğu için nefret etmek çok amatör bir insan tavrı, ondaki bu gıcık olunan şeyin kendindeki karşılığını görmeye çalışmaksa hayatta ustalaşmaya çalışan birisinin yapmaya gönüllü olacağı şey.

Hiç kimsenin birbirinin savaşında bir ayna olmaktan öte görevi yok. Yalnızca kendimizle savaşabiliyoruz ve kendimizi öldürebiliyoruz. Birine baktığımda gördüğüm nezaket kendimden kaynaklandığı gibi gördüğüm eziklik ve korkaklık da içimdeki bir şeyin yansıması. Yine de insanlar aptal olduğu için kıyak geçilmiş ve öylece kendimizi izleyebileceğimiz aynalar yerine sihirli aynalar var edilmiş. Yüzleşmek istemediğimiz onlarca şey karşımıza ya çok büyük, ya çok küçük, ya çok uzun, ya çok kısa formlarda çıkıyor. Bakıp geçmek elbette yapılabilen bir şey lakin insan aynı aynada 3. Kere kendinin şişman bir versiyonunu gördüğünde eğlenmeyeceği gibi, aynı olayları, aynı kişileri tekrar tekrar deneyimlediğinde de bir tür sıkılma yaşar. Belki de kırılma noktası artık aynaya sadece eğlence amaçlı ya da sadece öylesine bakmak için bakmadığı o andır. O aynaya baktığında neden o yansımayı o kadar çok kez gördüğünün idrakiyle başlayan süreç insanı derin ve uzun süren bir içsel düşünce yoluna iteleyebilir.

Hayat gerçek bir lunaparktır, bazen yalnızca eğlenmek gerektiğini düşünsek bile midemiz bulanır, bazen yalnızca etrafı izler ve heyecan duyarız, bazılarımız o lunaparkta halihazırda çalışmakta olduğundan oradan nefret bile edebilirler, bazısı ilk kez gelmiştir ve bütün oyuncakları aynı anda denemek ister fakat süresi yetmez… tonlarca ihtimal vardır. Çarpışan arabalarda araba kapmak gibi kendimize yolumuzu kolaylaştıracak araçlar ararız, bulunca da çok bir yere gidemesek, çarpışıp dursak da eğlenmeyi sürdürürüz, çünkü en azından artık bir aracımız olmuştur.

Dönme dolaplar dışardan bakınca şaşalı görünen ama aslında hiçbir eğlencesi olmayan bir hayat gibidir. İnişler çıkışlar vardır, manzara güzeldir ama zaman sanki yavaş akar. Gondollar adrenalini ucundan tatmak isteyen, bana dokunmayan yılan bin yaşasıncı tipler için vazgeçilmezdir, gondolda kimsenin çektiği acı umursanmaz. Daha deli tipler için de daha deli oyuncaklar mevcuttur çünkü insan ne kadar delirmeye ihtiyaç duymuşsa o kadar da delirtmeye ihtiyaç duymuştur.

Her bir köşesinde hayat, karmaşa, kalabalık, neşe, çığlık ve çocuk olan bir lunaparktan daha iyi bir hayat metaforu düşünemiyorum ben. Sanki hepimizin geliş amacı eğlenmekmiş de işler çığırından çıkmış ve asıl sıramızı kaybettiğimizden yanlış oyuncakların sırasında bekliyormuşuz gibi. Bir de aynalar var, kaçmak mümkün değil, onlar zaten her yerdeler.

Beklenti Cehennemi 👹

2022-07-27T13:31:00.007+03:00

👹

Ötekinin cehennem olduğu konusunda hiçbir şüphem yok ama insanın ötekine ihtiyaç duymadan yarattığı bir cehennemi de var. O da beklenti cehennemi. Burada illa bir ötekine ihtiyaç yok, o gün havanın güzel olmasını beklemiş olmak bile yeterli olabiliyor ya da insan sıklıkla kendinden birçok şey bekleyebiliyor. Bunların sonucunda beklediği şey belki de inadına gerçekleşmiyor ve içinde kırgınlık tabanında doğmuş bir öfke oluşmaya başlıyor. Gerginlik, kızgınlık, agresiflik…

İnsan insana muhtaç olduğundan, zamanla ilişkiler beklenti kümeleri haline geliyor. Belki sokaktaki insandan bize günaydın demesini bekleyecek hale geliyoruz, belki iş yerindekilerin şakalarımıza gülmesini bekliyoruz, belki garajdaki kediye mama verdiğimiz için kendini bize sevdirmesini bekliyoruz. Büyük beklentilerden hayallerden bahsetmiyorum bile.

Bazen beklentiye girdiğimizi fark edemiyoruz çünkü birisiyle kurduğumuz ilişki zaten beklenti üzerine oluyor derininde.

Başa kendimizi ortaya beklentimizi tam karşıya da ötekini koyduğumuzda kendi cehennemimize bir de başkasının beklentilerle dolu zihnini ve karşılayamayacağı beklentilerimizi ekliyoruz. Bizi üzmemesini bekliyoruz saçmalığa bakın. Ömür boyu sevmesini, övmesini, yemeklerimizi beğenmesini, düştüğümüzde kaldırmasını. Hadi diyelim ki öteki diye bir şey yok, kendimize koyduğumuz büyük beklenti şelalelerinde yıkanmak güzelken taşan nehirler sonucu suya düşüp boğulan hayallerimize ne demeli?

Bir şeyler beklemek minik minik taşlar biriktirmek gibi.

Deniz kenarında gezip huşu içinde bir sürü taş biriktirmek. Sonra onları eve götürürken nereye koyacağını bilemeyip çantaya atmak, orada unutup birkaç gün sonra acaba bunlar çöp mü diye düşünmek, sonra onları koyacak bir yer aramak...

O taşlar oradayken güzeldi, eve götürdüğümüzde aynı derecede anlamlı ve güzel olmasını beklediğimiz o taş bize beklentinin ne büyük külfet olduğunu gösteriyor.

Bir gün sebepsizce öfkeli olduğunuzda bugün acaba neyi bekledim ve ne gerçekleşmedi diye düşünün.

Ben bugün akşam olduğunda içimde büyük bir gerginlikle ne yapacağımı bilemez halde zihnimden kaçmak için kendime meşgaleler aradım durdum. Sonra bugün aslında ne çok şey beklediğimi ve hiçbirinin de gerçekleşmediğini fark ettim.

Ben bugün takdir edilmeyi bekledim, tebrik edilmeyi bekledim, kabul görmeyi bekledim, sevgi görmeyi bekledim ve hiçbirini görmedim.

Ama neyin var diye sorsanız muhtemelen neyim olduğunu bile bilmiyordum çünkü beklentiye girmek artık istemsizce yaptığım bir şeydi. Birilerinden beklediğim her bir eylem içimde kapağı kapatılmamış rögar gibi pisliklerin ortaya taşmasına sebep oldu. Belki de iyi oldu. Bilemiyorum. Hiçbir zaman da bilemeyeceğim.

Hoşgeldin Haziran Bebek ☺

2022-06-01T01:07:00.008+03:00

☺

Aklımdakileri yazana kadar aklımdan bir sürü cümle daha geçiyor. O sebepten bazı konularda uzun uzun düşünemiyorum. Hemen zihnim yeni bir sorun, kusur, dert, kaygılanacak olgu yaratıp dikkatimi çekmeyi başarıyor. Ben de ona ihtiyacı olan malzemeyi yani dikkatimi hemen veriyorum, zayıfım, ona karşı bir direnişte bulunasım yok bulunsam bile başaramam gibi. Çünkü aslında o benden daha çok hayat yaşadı, ben yalnızca onun senaryolarına göre rol kesen ucuz bir oyuncu oldum hep, ama sağ olsun beni hep iyi rollere koydu, başrolde hep ben vardım, acı çekilecekse de çok iyiydim de ondan acı çekiyordum, süpersem de zaten süperdim. Hep aşırı güzel, aşırı yetenekli, her haliyle hayran olunası biriydim ona göre, e bunca zaman da onun senaryolarına alışmışken kendime çizdiğim bu yol haliyle bana sıkıcı geldiğinden, hayatı yaşamaktan kaçar oldum. Ancak böyle oturup yazarsam hayatta olduğumu fark edebiliyorum galiba. Şu an fazlasıyla dürüstüm mesela, normalde böyle olmaz, hemen aklım beni alır ve daha dertsiz daha mutlu bir acının içine atar. İşte uzun zaman bunları yaşayınca kendine dönüp baktığında gördüğün şey de yıkıcı oluyor aslında, çünkü boşa geçmiş bir yaşama yaşam denmiyordu en son.

Bir şekilde kendimi bulamamıştım, aramaktan da vazgeçmiştim çünkü baya bulamayacağımdan emindim ya da bulunca bulduğumu beğenmemekten korkuyordum, belki de geçmişte buldum sanmıştım ve ondan hoşlanmadığım için şimdi de aramıyordum. Öyle işte. Bunları neden yazıyorum diye düşünüyorum, çünkü birilerine bir şey anlatamıyorum, eskiden çekiniyordum artık çekinmiyorum da yazdıklarımı öylece ortada bıraksam da oluyor, çünkü gerçekte kimsenin o kadar da umurunda değiliz, yani sandığımız kadar. Ben bu yaşa kadar naptım, ne için çabaladım bilmiyorum, bu hayat beni bir yerlere sürüklesin diye beklemenin acizliğinden dolayı da hep bir şey yapıyormuş gibi görünmeyi tercih ettim, hep ikinci bir planım varmış gibi yaptım. Aslında yok yani, gelişine yaşıyorum. Ha denediğim olmadı mı, oldu, şimdi kendime de haksızlık yapamam, dediğim gibi son derece dürüstüm. Şimdi geçmiş seneden buraya dönüp bakınca bu yıl naptım diye, hiçbir şey diyesim geliyor ama kolaya kaçmak gibi olacak. İnsan nankör işte, o an mutsuzsa hep mutsuzdu sanıyor belki de. Tabi ki güzel günlerim oldu ama böyle doğum günümün yaklaştığı zamanlarda belki de bir yaz çocuğu olduğum içindir, bir mutsuzluk gelir bana. Doğum günümün önemsiz bir gün olmasını kabullenememekten kaynaklı. Ya da benim komple önemli birisi olmam gerektiği için bu hayat bu kadar manasız geliyordur gözüme. Bir şey olmam gerekiyordu ve olamamışım gibi. Hahahaha.

Ne diyordum, unuttum.

Bu yaşa kadar naptım mı diyordum, bilmiyorum, belki gerçekten hiçbir şey yapmamışımdır. Bu yazının bir teması yok, hayatımın da yok galiba ama.

Hayattan bir şeyler beklemekte bir sorun olmayabilir, ama beklentilerin karşılanmaması ihtimalini de beklemeli insan. Yani eğer beklenti işinde ilerlemek gibi bir kariyer hedefi varsa danışmanlık vermeyi çok isterim.

Her neyse, hala kendimi anlama, tanıma, bakma, beğenme, görme aşamalarındayım galiba. Sık sık kendimle kavga ediyor, kendimle kalmaktan itinayla kaçınıyor ve bir şey olamadım diye kaygılanıyorum. Dünyada kendime bir yer bulamama korkusu içimi öylesine kaplıyor ki teslim olamıyorum. Bazen çok şanslı oluveriyorum bazense dünyanın en şanssızı. Herkes gibi galiba ama başkalarına bakarken hep benden daha iyi yaptığına emin gibi yaşıyorum.

Keşke büyüdüm diyebilseydim.

Öğrendim diyebilseydim. Hala kızıyorum, hayatla kavga ediyorum, bana istediklerimi vermediğinde hayatı cezalandırabilecek gibi kendime cezalar veriyorum. Genel olarak iyiyim ama kaygılıyım. Gelecekten korkuyorum. Olayı abartıp gelecekte de kaygılanmaktan kaygılanıyorum. Hiçbir şeyin sandığım gibi ilerlememesini hem diliyorum hem de bilinmezlik ödümü koparıyor.

Aslında ani değişik sürprizler yaşadım, yaşıyorum da. Ama hayatın akışına müdahale edebileceğimi sanacak kadar aptal olduğum için, gücüm yetmediğinde kavga ediyorum işte. Aslında hayatın hem umurunda değilim hem de en sevdiği çocuğu gibiyim.

Biraz daha buralarda kalmam gerekmiş ki bana bunları yaşattı. Bak gör dedi, sen aslında onlar gibi olmak zorunda değilsin, öylesine dur ve bak.

Ama ben durup bakmayı tercih etmedim, ettiysem bile kısa sürmüştür. Hiç ilerlemiş gibi hissetmiyorum. Gerçi ilerlemek kapitalist düzende kendimizi sürekli var edebilme çabamızın somut bir ürününü görmeyi gerektirdiği için de olabilir. Bunları yazarken bazen içimden bir şey benimle konuşup, sakin ol, geç kalmadın, ileri de gitmedin, sen burada olmalıydın ve oldun da, ilerde de bir yerde olman gerektiğinde istemesen bile olacaksın. Diyor. Haklı da.

İnsanlar olarak hayatla olan savaşımızın bitmesini istiyor muyuz emin değilim, kimsenin gerçekten sevgiyi ya da huzuru aradığını da düşünmüyorum. Yoksa cidden bu kadar para, tutku, şehvet peşinde bir yaşam sürüp hayatlarımızın anlamlanmasını beklemezdik heralde.

Hiçbir şey umurumuzda değil.

Umursadığımda kendime kızar oldum. Banane canım dedim, ben üzülüyorsam o da üzülebilir. Binlerce hücreme de bunları söylüyorum hep. Neyse daha doğum günüme var ama hoş geldin haziran. Güzelliklerle gel. Denizde görüşürüz.

İç Güveysinden Hallice

2022-05-17T17:38:00.009+03:00

Elinde bir bezle içeri girdi. Masanın üzerindeki ıvır zıvırı toplayıp masayı sildi ve yemin ederim ben temizim diye haykıran bembeyaz örtüyü masaya serdi. Bir anda gözü bana takıldı, sanki yanlış yerde duran bir eşyaymışım gibi bana baktı. Varlığımı inkâr edemeyeceğini anlayınca da bir sohbet açmak istedi galiba.

Masadan aldığı saçma şeyleri çekmeceye yerleştirirken “Naber?” diye sordu.

“İç güveysinden hallice.” deyince aniden yüzüme baktı.

“O ne demek lan?” Oturduğum koltuğa iyice yerleştim ve bir yastığı kucakladım.

“Yani içinde bulunduğum durumdan şikâyet edemeyecek kadar çamura saplanmış ama şikâyet edebilecek kadar da sıkılmış ve umarsız gibiyim.”

Elimdeki yastığı bir hışımla alıp vura vura düzeltti ve kenara koydu.

“Felsefe kasıyorum diyosun boş boş.”

Koltuklara serdiği örtüleri toplamaya başladı. Özenle seçtiği koltukların rengi yılda 2-3 defa gün yüzü görebiliyorlardı, onlar için sevinçliydim en azından.

“Hıhı. Boş. Evet bu kelime de ruh halime fazlasıyla uygun aslında.”

Zaten misafir konusu hep heyecanlandırırdı şimdi bir de onu ben sinirlendiriyordum. Patlaması yakındı.

“Ne diyosun sen ya? Kimsenin böyle bir şeye harcayacak vakti yok.”

Banyoya gidip bir bez ve fısfıslı şişeyle geri döndü.

“Neden peki? Herkes neden bu kadar meşgul ve önemliyken ben sanki bir yosun gibi hissediyorum.”

Toz olsun olmasın her yeri siliyor ve rahatlıyor gibiydi. Onu rahatsız eden tek şey bendim.

“Allah allah, az önce iç güveysinden hallice hissediyordun, ona noldu, damadımız yosundan mıymış?”

İşte eğlenmeye başlamıştım. Oltamı yutmuştu.

“Senin de kafanın benden aşağı kalır yanı yok. Sen de benim gibi gün boyu oturup düşünürsen beynin böyle Neptün gibi çalışır işte.”

Yüzüme sen kimsin de benim delirdiğimi iddia edersin gibi baktı ve hemen kendine yeni bir silinecek yer buldu.

“Sen delirmek üzeresin bak haberin olsun. Neptün meptün bırak bu işleri.”

“Üzere miyim? Hala umut var mı benim için cidden?”

“Bana sorarsan yok ama Allahtan ümit kesilmez çocuğum, sen yine de bu kafadan bi çıkmaya bak.”

“İşte, başaramadığım tek şey bu.”

Koltukta yanıma oturdu ve gözlerini tavana dikti.

“Ne?”

“Kafadan çıkmak. Ben kafamdan çıkamıyorum. Peki sen çıkabiliyor musun?”

Gözlerini kapatmıştı.

“Bilmem. Çıkıyorum ki senin kadar boş değilim.”

“Napıyorsun kafanda değilken?”

Yeniden yastığı kucağıma aldım ve kadifede parmaklarımı gezdirmeye başladım.

“Dedikodu yapıyorum.”

“Ben de kitap falan okuyorsun sanmıştım.”

Yastık savaşının daha eğlenceli bir şey olduğunu sanardım fakat sürekli silahım elimden alınıp düzeltiliyordu. Bu şartlar altında savaşamazdım. Silahlar müzelenmişti.

“Kitap okuyacak olsam kafalarla işim olur, senin gibi olurum sonra da.”

“Öyle mi? Ben hep kafada olduğum için kitap okumaya odaklanamadığımı düşünüyordum. Kitap okurken bile birçok şey düşünebiliyor olmak beni rahatsız ediyor hem kitaba saygısızlık hem de düşündüğüm için boş enerji harcamış oluyorum. O yüzden henüz bir çözüm bulamadım.”

Nihayet koltuktan kalktı. Ve benim de kalkmam için örtüyü kaldırdı. Ama kalkmayacaktım tabi ki.

“Ya sabır. Hadi git başka yerde düşün birazdan misafirler gelecek, burayı düzelteyim.”

“Ben de gelebilir miyim misafirlerin yanına?”

Mecburen kalktım. Bir şey istemiştim çünkü, ona yaranmak zorundaydım.

“Bir şey diyim mi, müthiş fikir. Misafirler kocamın iş arkadaşları, hepsiyle bu manyaklıkta muhabbet edersen hiç kimse yemekleri kötü bulamaz.”

“Ne alaka onla o şimdi?”

Katladığı koltuk örtülerini kucakladı.

“İnsan kafası karışıkken ne yediğini bile fark etmeden yer geçer de ondan.”

“Bu kadar mı güvenmiyorsun yaptığın yemeklere?”

“Ben yaptığım hiçbir şeye güvenmiyorum, sen de bunun en iyi örneğisin. Hadi git odana ve uslu çocuk maskeni takmadan gelme. İnsanlara da saçma sapan şeyler sorma. Herkes yemekleri iyi bulsun, sonra belki sen de harika olursun gözümde.”

“Annelik böyle bir iş değil biliyorsun değil mi, beni koşulsuz sevmen gerekli. Misafirlerine sakladığın şu yemek takımı ben olmalıydım mesela.”

“Haklısın galiba. Ama sen de 76 parça olsaydın bi parçan eksildiğinde bi önemin kalmazdı, anında gözümden düşerdin ve hop gündelik bir takım olma yolunda ilerlerdin.”

Bir yandan da beni salondan itekleye itekleye odamın kapısına getirmişti. Pes etme noktam gelmişti çünkü odamdan denizle göz göze gelmiştik. Artık annemle uğraşmaktan daha iyi bir planım vardı.

“Bu şahane muhabbet için sağ ol. Kendi kendime konuşmaktan daha zevkli miydi, hayır. Ama giderin var anne. Ben gidiyorum, deniz kenarında oturup hayal kuruyormuş gibi yaparak insanları izleyeceğim, bu sayede sen de misafirlerinin korkunç yemeklerin hakkındaki samimiyetsiz yorumlarını dinlersin. Babama çok selam.”

17/05/2022

Nur Sena ❤

Gece Yarısı Kütüphanesi İnceleme (Matt Haig)

2022-05-10T00:21:00.005+03:00

"Kaçıp gitmek istediğiniz yerin kaçtığınız yerle aynı olduğunu görmek tam bir aydınlanmaydı."

Aklınıza getirebileceğiniz bütün hayat senaryolarının olduğu bir kütüphanedesiniz... Hayal edebileceğinizin de ötesine çok ihtimal var çünkü her seferinde bir şeyi farklı yapsaydınız bambaşka şeyler olurdu. İşte tam da bunu, neden her zaman elimizdekinin en kötüsü olduğunu varsaydığımızı anlatan bir kitap Gece Yarısı Kütüphanesi.

Ben zaman zaman hayatımı farklı şekillerde hayal ederim. Bulunduğum yerden bambaşka bir yerde, bambaşka insanlarla, bambaşka bir ben hayali...Hep daha iyi, daha başarılı, daha güzel, daha mutlu bir ben. İşte kitaptaki ablamız da hayatından öylesine bıkmış ki, paralel evrenlerdeki muhtemel hayatlarını ziyarete gidip içine en sineni bulmaya çalışıyor. Daha fazla spoiler vermek istiyorum, eğer talep etmiyorsanız buradan fazlasını okumayınız, yok bir özet geç derseniz devam edin.

Hanımefendi cidden boktan gibi görünen bir hayatta her şeyin ters gittiği, muhtemelen satürn merkür plüto mars retrolu günlerden geçerken, eh yeter be diyip intihara kalkışıyor. ve kızımızın öylece ölmesini istemeyen beyni onu bir kütüphaneye yolluyor ve diyor ki bak yavrum bunlar senin olası diğer senaryoların, yani hayattaki kararlarında yaptığın değişikliklerle yepyeni hayatların olacaktı ya, hah işte onların hepsi birer yeni kitap, seç ,beğen, al, oku hatta çok istersen orada yaşa.

kızımız da hayatta içinde kalan her şeyi tek tek deniyor, bir hayatında çocukken yüzmeyi bırakmamış oluyor ve şampiyon oluyor, birinde evli mutlu çocuklu oluyor, birinde kutup ayılarıyla takılıyor, birinde annesini kaybediyor, birinde rockstar oluyor...

böyle böyle gidip aniden o hayata uyumlanmaya çalışınca da zorluk çekiyor, hemen kütüphaneye dönüp başka kitapla yolculuğa devam ediyor. sonra bir anda kütüphane yıkılmaya başlıyor ve kütüphaneci kadın ona tek bir kitap kurtarabileceğini ama onun henüz yazılmadığını söylüyor.

Kızımız kendi kaçtığı hayatın aslında elindeki tek gerçeklik olduğunu fark edince de yaşamak istediğine karar veriyor. Minnoş ve hızlı okunan bir kişisel gelişim romanı gibi. Ben sevdim. 8/10

Çaresizsiniz Türkiye 💆😜

2022-04-21T14:46:00.002+03:00

Hayat ona ne kadar çaresizlik tohumu ektiğinize bağlı olarak size çaresizlik çiçekleri sunar. Çünkü hayat çaresizliğin kötü bir şey olduğunu düşünmez. Hayat senin ne olduğunu sana göstermek için durmadan bir şeyler çıkarır önüne, bazen hayatında hiçbir şey olmadığını düşündüğünde bile hayat sana “Baksana kendi halinde bile çok çaresizsin, yeni olay örgüsüne bile gerek kalmadı, baya masrafsız birisin maşallahın var.” diyor bence.

Kendi hayatımı bir laboratuvar gibi bi sürü analiz için kullandım. Aynı yoldan gidince de hep aynı şeylerle karşılaştım. Bilimsiz düşünceye yer yok. Bir sürü iyi hissetme ile ilgili kitap okudum, video izledim, ilham olduğunu düşünen insan takip ettim yeri geldi gıcık oldum yeri geldi bayıldım. Olay bunların hiçbiri değil aslında. Ne diyordum, ha çaresizlik.

Aslında herhangi bir durumdan çıkışımızın olmadığını düşündüğümüzde ve buna gerçekten inandığımızda kendimizle olan ilişkimize ara veriyoruz ve bunun iyi bir şey olduğunu sanıyoruz. Ben çaresizsem hiçbir şeyi hak etmiyorumdur ve bu doğrudur gibi bi algımız oluyor. İşte ben sıklıkla oralarda bulunduğum için bu yolda yaşanan olayları da iyi biliyorum. Ama herkesin bambaşka inançları ve kalıpları olduğu için de benim için şimdilik işe yaramış gibi görünen bir şeyin bir başkası için işe yarıyor olup olmaması gibi bi kaygım da yok.

Uzun zamandır kişisel gelişimle ilgileniyorum çünkü kendimi sevmek istiyorum. Ne kadar çaresiz hissettiysem bile kendimden asla ümidimi kesmemişim ki hep bir şekilde kendimi o çukurdan çıkarmak için bir yol aramışım. Ama yol falan yok. Hiçbir şey de tek başına kurtuluşa götürmüyor. Asıl olan şey keyif alabilmek. Hayatına bak, keyif alıyor musun? Hayır mı? İşte çaresizlik ordan başlıyor. Kendi psikolojik ihtiyaçlarına cevap verebilmek için önce kendinle buluşman gerekiyor, bu yüzden de önce neyden zevk alabildiğini öğrenmek şart.

Ben eskiden ağladığımda bunu saklamak isterdim çünkü bu bi zayıflıktı ya da illa bir sorunun olduğunda ağlarsın sanıyordum. Belki de bu yüzden yıllarca yengeç burcu olmaktan hoşlanmadım. O ne öyle zırıldak bir şey, şöyle güçlü olcaksın, asla yıkılmayacaksın, kimseye koz vermeyeceksin falan… ay ne boş işlermiş. Geçen gün ağladım ve öyle gezdim. “neden ağladın???” diye soran ablama “ay çok iyi geldi, sen de ağla.” dedim.

İçteki yaralarla, belki de bilmediklerinle bile barışmak için kendin denen şeyin nasıl olması seni mutlu ediyorsa o şekilde olmasına izin vermek şart.

Daha çok kabullendiğimiz, kalbimizi dinlediğimiz, keyif aldığımız bir boğa dönemi olsun. Şifa olsun.