Het gezin Yakubu: Leven en Werk (Noord Ghana)

Storm in Kulkpene

2014-06-26T15:40:00.000+00:00

De afgelopen maanden hebben de mensen in noord Ghana veel gebeden voor regen. Die regen is zo nodig om het voedsel te kunnen verbouwen waar ze hun families een jaar lang mee kunnen voeden. Er is maar één regenseizoen in dit deel van Ghana, blijft de regen uit dan betekent dat onvoldoende voedsel en weinig of geen inkomsten. De regen komt dit jaar maar niet op gang. Op een enkele bui na blijft het droog. Vorige week kwam er eindelijk regen maar zoals ze vaak, ging de regen gepaard met een zware storm. In het dorp Kulkpene werden 35 huizen zwaar beschadigd door deze storm. Bomen werden ontworteld, daken van de huizen gerukt, muren stortten in en de weinige bezittingen die de mensen hebben werden deels verwoest. Zo’n 300 mensen in het dorp hebben nu geen dak meer boven hun hoofd. Onder de mensen zijn 6 families uit de kerk van Kulkpene.

We zijn dankbaar dat er niemand gewond geraakt is in deze storm.

‘When the oceans rise and thunder roars, I will soar with you above the storm. Father you are king over the flood. I will be still and know you are God...’

We nodigen jullie uit om voor de families, die het slachtoffer van deze storm geworden zijn, te bidden en ze te ondersteunen zodat ze hun huizen kunnen herbouwen.

Water in de Woestijn

2014-03-03T16:05:00.000+00:00

Heel veel kinderen en hele lange rijen!!!! Als onderdeel van het belonen van hun klanten in Ghana, organiseerde een bedrijf een ‘Fun Fair’ voor kinderen in Tamale. Ze moesten alle speeltoestellen vanuit de hoofdstad Accra naar het noorden over de weg vervoeren; een reis van zo’n 12 uur. Er is maar één speeltuin in Tamale maar die is erg slecht onderhouden en heeft maar een paar speeltoestellen. Dus een gelegenheid als deze was als het vinden van ‘water in de woestijn’ voor de kinderen en het was nog gratis ook! Er waren veel te veel kinderen voor de speeltoestellen en de kinderen moesten dan ook uren in de rij staan om op hun beurt te wachten. Samuel en Micah waren ook van de partij.

Samuel en Micah

Veel kinderen in dit deel van Ghana hebben helemaal geen speelgoed om mee te spelen om nog maar niet te praten over een speeltuin. Ze maken hun eigen speelgoed uit afval, stokken en stenen. Als ze geen bal hebben, vullen ze een plastic zak met zand en vormen er een bal van. De oudere kinderen die niet naar school gaan, zorgen voor de kleinere kinderen en zwerven soms over de straten van Tamale. Andere kinderen volgen hun moeders naar de markt waar ze hele dagen in de schaduw van de tafels, waarop hun moeders hun waren uitstallen, doorbrengen. Er was daarom maar weinig publiciteit nodig om heel veel kinderen naar de Fun Fair in Tamale te laten komen, zo’n gelegenheid laat je niet voorbij gaan.

Binnen ons alfabetiseringswerk en de activiteiten van de kerk maken we ook van de gelegenheid gebruik om deze kinderen te bereiken. Ze krijgen vaak weinig aandacht van volwassenen omdat hun ouders zo druk zijn met het genereren van inkomsten om in de basisbehoeften van het gezin te voorzien. Het kleine beetje aandacht en liefde die wij kunnen geven, samen plezier maken en hen nieuwe dingen leren helpt de kinderen te ontdekken dat ze talenten hebben en geliefd zijn.

Nierfalen

2014-01-25T15:55:00.000+00:00

Wahab, een kennis van ons overhandigde ons een medisch rapport met bovenstaande mededeling. Het gaat om zijn 24-jaar jongere zus Mariam. De enige uitweg voor deze patiënte is een niertransplantatie. Voorlopig houdt dialyse haar nog in leven en ze is daarvoor opgenomen in een een ziekenhuis in Accra, ver van haar woonplaats Tamale (10 uur).

Het is niet de eerste keer dat er jonge mensen op ons pad komen van wie de nieren nauwelijks meer werken. Over de afgelopen twee jaar zijn twee jonge mensen uit de kerk en een neef van Abukari uiteindelijk hieraan overleden omdat dialyse geen optie was. Er was geen ziekenhuis in de buurt die over de nodige apparatuur beschikt en buiten dat was de behandeling, om nog maar niet te spreken van transplantatie, veel te duur voor deze mensen.

Medische voorzieningen in Ghana worden langzamerhand beter maar er is nog een lange weg te gaan. Soms hebben ziekenhuizen prachtige apparatuur maar ontbreekt het aan artsen. Soms zijn er artsen maar ontbreekt het aan goede medische voorzieningen. Vaak zijn specialistische behandelingen alleen maar mogelijk in de grote steden in Ghana, zoals Accra en Kumasi en dus onbereikbaar voor de meesten. Ondanks het feit dat er een ‘National Health Insurance Scheme’ is, die ook voor armere mensen redelijk betaalbaar is, vallen veel behandelingen er buiten.

Wahab is de oudste zoon in zijn familie, leerkracht en vader van twee jonge kinderen. Alle verantwoordelijkheid rust op zijn schouders. De afgelopen heeft hij veel medische onderzoeken ondergaan waaruit blijkt dat hij een donor-match is voor zijn zus. Alles bijelkaar maakt hem wanhopig. De kosten van dialyse en een transplant, een bedrag van € 25,000, zijn meer dan 12 jaarsalarissen voor hem. En dat is waarschijnlijk nog afgezien van de nabehandeling en medicatie die erop volgt. Hij klopt bij iedere mogelijke instantie aan voor hulp maar tot dusver zonder succes.

Voor kleinere medische behandelingen hebben we als kerk een fonds waarmee we mensen kunnen ondersteunen. Maar op het moment dat we geconfronteerd worden met een situatie als die van Mariam vragen we ons soms af of de wetenschap dat een dergelijke behandeling mogelijk is, maar de onbereikbaarheid ervan door gebrek aan financiële middelen, nu een zegen of een vloek is. Harry Wegdam, een Nederlandse arts die 13 jaar in Ghana gewerkt heeft, beschrijft het zo in zijn boek ‘Opereren in Ghana’:

‘Ik bedacht hoezeer het ouderlijk toeval bepaalt waar je wordt geboren. Is het hier of was het daar? In Nederland worden bijna alle behandelingen betaald, zelfs als ze in medisch opzicht zeer kansarm zijn. Hier (Ghana) worden daarentegen elke dag beslissingen genomen over wel of niet behandelen met op de achtergrond altijd de vraag of er geld voor is of niet, en met als inzet verder leven of niet. Met onze westerse medische tecnologische vooruitgang, die we helemaal naar hier kunnen brengen, zonder de aankleding van westerse entourage en financiële achtergronden, maken we de situatie op dit ogenblik voor bepaalde gevallen schrijnend. Vroeger wisten we niet wat de 24-jarige jonge vrouw mankeerde en was er niets aan te doen. De natuur nam zijn loop. Nu weten wij en ook zij precies wat er mis is en missen zij het geld voor de goede oplossing en doet de natuur nog steeds hetzelfde.’

In de situatie van de drie jonge mensen die de afelopen jaren overleden, besloot de familie hen thuis zo goed mogelijk te verzorgen zodat de patiënten een rustige en waardige dood kon sterven. Het is misschien raar gezegd, maar dood lijkt hier veel meer onderdeel te zijn van het leven en de wijze waarop ze omgaan met ‘leven en dood’ veel natuurlijker en geaccepteerd dan in de westerse wereld. Desalniettemin blijft onze vriend met zijn zorgen zitten, grote zorgen en die delen we met jullie. Hij heeft gevraagd of we dat wilden doen. Help ons de last van deze vriend te delen.

Zondagsschool

2013-11-09T16:30:00.000+00:00

Elke zondag komt er een klein groepje kinderen naar de kerk. Meestal zijn we totaal met z’n zevenen, Samuel en Micah meegerekend. Het is een uitdaging om voor kinderen van verschillende leeftijden, achtergronden en talen een goede en boeiende les in elkaar te zetten. Op Samuel en Micah na hebben geen van de kinderen een Christelijke achtergrond. Er is dus helemaal niets vanzelfsprekend en alle verhalen zijn nieuw voor ze.

Een tijdje geleden bezocht ik de moeder van drie van de kinderen. Ze kwamen al een tijdje niet meer naar de zondagsschool. Er is op veel plaatsen in Tamale wantrouwen t.o.v. de kerk en we vermoedden dat dit dan ook de reden was waarom de kinderen niet meer kwamen. Gelukkig was de moeder blij ons te zien. We legden haar uit wat we tijdens de samenkomst doen en hoe de kinderen iedere zondagochtend veel kunnen leren. De moeder vertelde op haar beurt hoe moeilijk het is voor haar en haar man om de kinderen naar school te sturen. Tijdens het regenseizoen verlaat haar man Tamale om ergens een stuk land te bewerken. Door de snelle groei van de stad is er in Tamale niet voldoende land meer voor de boeren. Na het oogsten komt haar man naar huis. Soms helpen zij en de kinderen haar man op het land en verlaten ze Tamale voor een aantal dagen. Het droge seizoen brengt haar man voornamelijk in de stad door. Ze kunnen maar net rondkomen en hebben geen geld om een schooluniform en andere spullen voor de kinderen te kopen zodat ze naar school kunnen gaan.

Omdat vier van de kinderen die de zondagsschool bezoeken niet naar school gaan, valt het voor hen niet mee om een tijdje stil te moeten zitten en de les niet te verstoren. Maar gelukkig begin ik zo langzaam maar zeker m’n weg er in te vinden om iedereen in het gareel te houden en de kinderen vooral ook plezier te laten beleven aan de samenkomst. Het is verbazingwekkend hoeveel de kinderen tijdens de lessen opsteken, juist de kinderen die voor het eerst met de Bijbel geconfronteerd worden; ze kunnen de meeste verhalen navertellen en zelfs -spelen. Het is ook mooi om te ontdekken dat ondanks dat ik het gevoel heb dat er weinig ‘landt’ bij de kinderen, God’s Woord ook in die kleine kinderharten aan het werk gaat.

Elke zondag moeten we een programma van zo’n 3 uur verzorgen, dat is lang! Om de kinderen extra te stimuleren om te blijven komen, zijn we sinds kort ook begonnen met lees- en schrijfonderwijs als onderdeel van de zondagsschool. Ze leren nu de klanken van hun moedertaal en zijn begonnen met schrijfoefeningen. Het is erg leuk om te zien hoeveel plezier ze hieraan beleven. De kinderen zijn leergierig en willen maar wat graag, net als zoveel andere kinderen, naar school. We hopen hier als kerk een burgfunctie in te kunnen vervullen en te kijken of we de ouders kunnen aanmoedigen en helpen om uiteindelijk hun kinderen toch naar school te sturen.

Bid voor deze kinderen dat ze geraakt zullen worden door God’s liefde. Bid ook voor creativiteit, geduld en wijsheid in het leiden van de zondagsschool. Bid voor nieuwe en enthousiaste leiders die me hierbij kunnen helpen.

Impressie van de afgelopen weken

2013-10-09T15:45:00.000+00:00

Tijdens de afgelopen weken hebben we genoten van een vakantie en retreat in Duitsland. We waren uitgenodigd door de Duitse partnerorganistie met welke Abukari samenwerkt. We hebben genoten van een heerlijke vakantie, zijn geïnspireerd door samen God’s Woord te openen en te horen over het werk dat door de organisatie in veel landen gebeurt om mensen met het evangelie te bereiken. We mochten gebedspartners ontmoeten en hadden een kort weerzien met familie. Op 8 september keerden de jongens en ik (Joke) weer terug naar Ghana. Abukari heeft nog twee weken lang presentaties verzorgd voor partners in Duitsland over het werk dat we hier in Ghana mogen doen en op 22 september weer in Ghana aangekomen. Al met al een goede tijd om op terug te kijken en verfrisd om vol goede moed weer aan de slag te gaan. Wat impressies van de afgelopen weken:

De vuurtoren van Hindensee

De Baltische Zee is wel heel wat kouder dan de Atlantische Oceaa maar je kunt er net zoveel plezier hebben!

Nieuwe vrienden maken

Blog van Samuel

2013-07-23T15:35:00.000+00:00

Deze keer wilde Samuel graag wat schrijven:

Ik heet Samuel en ik ben de zoon van Abukari en Joke. Ik ben in augustus 2005 geboren. Ik hou van tekenen en sporten en soms ook reizen. Ik maak wel eens potten in de tuin van de kleigrond die daar is.

Deze tekening heb ik gemaakt

Ik vind het leuk om badminton te spelen......

...... of te fietsen

Ik ben een tijdje geleden ook in een wildpark geweest. Het is daar heel leuk. Je kunt op safari gaan en als je geluk hebt dan zie je olifanten, apen en meer wilde dieren. Als je ver het wildpark in rijdt zie je misschien wel leeuwen, tijgers en slangen. Je kunt ook op nachtsafari gaan. Dit zijn wat foto’s van het wildpark ‘Mole’:

Als je geluk hebt, kun je heel dicht bij de olifanten komen......

....... en apen

Ik ben ook naar het strand geweest en het heette daar ‘Tills’. Daar was het ook heel leuk, kijk maar naar de foto:

Lekker vliegeren op het strand

‘Hoe liefelijk zijn de voeten van hen, die een goede boodschap brengen’

2013-06-17T15:50:00.000+00:00

De opdracht om het goede nieuws te preken kan op verschillende manieren uitgevoerd worden. Jezus heeft ons de opdracht gegeven om aan arme mensen het goede nieuws te brengen, om aan gevangenen vrijlating te verkondigen, aan blinden het gezicht en om de verbrokenen heen te zenden in vrijheid.

Abukari schrijft over hoe de realiteit van Romeinen 10:15 opeens tot een vrouw doordrong tijdens een kerkdienst een paar weken geleden.

Één van de taalgroepen met welke we werken zijn de Konkomba. Jarenlang hebben de Konkomba mensen de traditionele praktijk van het ‘uithuwelijken’ gehandhaafd. Als een man wil trouwen met een vrouw van een bepaalde familie moet hij één van zijn zussen in ruil geven aan de familie waarvan hijzelf zijn bruid heeft genomen. Deze zus wordt uitgehuwelijkt aan de hele familie van de bruid in afwachting van iemand van het mannelijk geslacht die interesse heeft om die jonge vrouw te trouwen. Of de vrouw die uitgehuwelijkt is, ook interesse en liefde heeft voor de man die haar wil trouwen is in dit geval niet belangrijk. Ze moet de beslissing van de familie accepteren. Soms is het meisje dat uitgehuwelijkt is nog erg jong en hoort ze pas op latere leeftijd dat de familie haar uitgehuwelijkd heeft. De man die onderhandelt over het meisje voor één van de mannelijke leden van de familie, weet op dat moment lang niet altijd aan wie het meisje uiteindelijk uitgehuwelijkt zal worden.

Volgens de Ghaneze wet, hebben vrouwen het recht om zelf te kiezen met wie ze trouwen en is deze traditionele praktijk dus een inbreuk op de rechten van de jonge vrouwen. Helaas zijn er nog Konkomba die denken dat hun cultuur boven de wet staat. Het implementeren van deze wet heeft daarom soms tot gevolg dat spanningen tussen dorpen en families flink kunnen oplopen en de politie er bijgeroepen moet worden om de meisje te redden van een gedwongen huwelijk. Sommige ouders sturen bewust hun dochters niet naar school omdat ze bang zijn dat onderwijs een negatief effect zal hebben op het in stand houden van het ‘uithuwelijken’. Daarentegen horen we gelukkig ook steeds meer stemmen die vinden dat er een eind moet komen aan deze praktijk.

Het evangelie heeft vooral in het begin de praktijk rondom het uithuwelijken gecompliceerd. Jongens en meisjes die Christen werden, vonden dat ze niet meer tot een huwelijk gedwongen konden worden. Ze wilden niet met iemand trouwen die een andere religie aanhing en zelfs al was de man aan wie het meisje uitgehuwelijkt werd Christen, het meisje geloofde dat ze het recht en de vrijheid had om haar eigen keuzes te maken. De meisjes (en jongens) wilden bevrijd worden van bepaalde culturele praktijken die een negatief effect hebben op hun leven zouden hebben en dat is precies wat het Evangelie deed en doet. Net als onderwijs, zagen sommigen het Christendom dan ook als een bedreiging voor het in stand houden van traditionele gebruiken.

Als kerk hebben we daarom vele gesprekken gevoerd met leiders van dorpen en opinieleiders om hierover te praten en om duidelijk te maken dat meisjes niet langer tot een huwelijk gedwongen kunnen worden. De kerk heeft ook vele keren als mediator opgetreden waar de spanningen tussen families hoog opliepen en meisjes zelfs werden ontvoerd door families aan wie ze uitgehuwelijkt waren. Langzamerhand zien we dat het aantal gedwongen huwelijken afneemt en de praktijk van het uithuwelijken uitsterft, dit tot grote opluchting en blijdschap van veel meisjes en jonge vrouwen.

'Kerkelijk huwelijk'

Tijdens een kerkdienst, las een vrouw uit Romeinen 10:15 en vol enthousiasme begon ze hardop te lezen zodat iedereen het kon horen. Ze riep uit: ,,Ik dank God voor het leven van de kerk. Ik was slachtoffer van een gedwongen huwelijk maar Godzijdank, mijn kinderen hoeven zich niet langer te onderwerpen aan deze onwaardige praktijk. Ja, ‘Hoe liefelijk zijn de voeten van hen, die een goede boodschap brengen.’ Als het evangelie niet naar ons dorp gebracht zou zijn, zouden we niet bevrijd zijn van dit traditionele gebruik.”

Bid dat het Goede Nieuws alle aspecten van de cultuur zal binnendringen en de mensen zal bevrijden van de schandelijke en schadelijke praktijken ervan, ruimte makend voor een volledige hervorming van mens en maatschappij tot de glorie van God.

Kokosnoten en Parelhoenders

2013-05-20T14:50:00.000+00:00

In mei bezochten Joke’s zus en zwager Ghana. Voor ons een mooie gelegenheid om ons als toeristen te gedragen en te genieten van al het goeds dat Ghana te bieden heeft.

We brachten een paar dagen door aan de Atlantische Oceaan in het zuiden waar we genoten van verse kokosnoten!

Het vergt nogal wat vaardigheid en moed om in een kokospalm te klimmen!

Genieten van de kokosmelk!

Van de schil van de kokosnoot wordt een klein lepeltje gemaakt waarmee je het zachte kokosvlees kunt eten – heerlijk!

In het noorden introduceerden we onze gasten op gegrilde parelhoender die in de markt verkocht wordt

Grote oude velgen worden tot barbecues omgebouwd waar de parelhoenders op geroosterd worden

Terwijl het vlees wordt gekocht, wordt ook de voorraad weer aangevuld

Dag van de Onafhankelijkheid

2013-03-28T16:20:00.000+00:00

Op 6 maart vierden we de onafhankelijkheid van Ghana wat in het verleden onder de koloniale heerschappij van de Britten Goudkust genoemd werd. Op 6 maart 1957 werd Ghana als eerste voormalig koloniale land in Sub-Sahara Afrika, onafhankelijk.

Leder jaar wordt deze byzondere dag door heel Ghana herdacht en gevierd. Voor de schoolgaande kinderen is het hoogtepunt de mars-competitie die in de district hoofdsteden gehouden wordt, zo ook in Tamale. Al vroeg in de ochtend gingen we met Samuel en Micah naar het grote Jubileum Plein om ons van een plaatsje op de tribune te verzekeren. Het duurde niet lang of het hele plein stroomde vol met scholieren in hun mooiste uniformen. Omdat de wegen rond deze tijd van het jaar zo verschrikkelijk stoffig zijn, deden de leerlingen hun witte sokken pas op het plein aan om er zo netjes mogelijk uit te zien. Want niet alleen voor het in de maat marcheren konden er punten veroverd worden maar ook voor uiterlijk. De militairen en politie waren ook van de partij om hun vaardigheden te tonen.

Onder begeleiding van een brass band marcheerden de studenten, militairen en politie rond het plein. Vanaf de tribune leek het net een grote mierenkolonie. Onvoorstelbaar hoe men ondanks de enorme hoeveelheid mensen het geheel zo geordend kon laten verlopen.

Maar de parade was meer dan een competitie alleen. De onafhankelijkheid van Ghana ging niet zonder slag of stoot. In de eerste jaren na de onafhankelijkheid zijn er een serie coupes gepleegd, was er regelmatig wisseling van de wacht en spanning in het land. Maar geleidelijk aan is Ghana uitgegroeid tot een jong-volwassen democratie. De leerlingen zijn trots op hun moederland en dat laten ze zien in de wijze waarop ze op een dag als 6 maart samenkomen. Met hoop en verwachting zingen ze het volkslied: ‘God bless our homeland Ghana, And make our nation great and strong …. Raise high the flag of Ghana … Black star of hope and honour.’

Omdat zowel deelnemers als toeschouwers een aantal uren op het plein doorbrachten, trok de samenkomst ook allerlei handelaren aan die ervoor zorgden dat er niemand honger of dorst hoefde te lijden. Vanaf een afstandje hebben we de variate aan waren die bij ons voor de tribune langsging vast proberen te leggen. Van snoepjes tot flesjes drinken, van zakdoeken en pennen tot vleesbroodjes, van zakjes water tot gekookte eieren, van ijsjes tot advocados en een toren koekjes.

Hij vertrok als een ‘lone-ranger’ maar laat een serie padvinders achter

2013-02-25T15:15:00.000+00:00

Wat hebben een ‘lone ranger’ en padvinders te maken met het Evangelie? In 1998, gaf Abukari gehoor aan God’s roeping en verhuisde hij naar Yendi om de eerste generatie kerken aldaar te helpen in hun groei als kerken en specifiek in leiderschap. Abukari was een ‘lone-ranger’ in de zin dat hij betrokken was bij heel veel activiteiten; van preken en lesgeven, van counselling tot het inzegenen van huwelijken, van leiderschapstraining tot discipelschap, van ambulance chauffeur (zieke mensen vervoeren op de motor) tot apotheker, van dominee tot ontwikkelingswerker ... en alle andere activiteiten die gedaan moesten worden om het lichaam van Christus te laten groeien. In die eerste jaren startte er geen enkel programma of samenkomst zonder zijn aanwezigheid. Het was zwaar, hectisch en erg veeleisend omdat alle kerken en leiders naar hem opkeken voor leiderschap en begeleiding.

Zoals jullie wellicht weten, zijn we in Augustus naar Tamale verhuisd om onze jongens beter onderwijs te kunnen geven maar ook omdat Joke in Tamale het werk van ‘Literacy and Development through Partnership’ beter kan ondersteunen. Er was toch wel enige zorg over hoe het werk dat gestart was in het gebied van Yendi zich voort zou zetten en wie de verantwoordelijkheden van Abukari op zich zou nemen. Is er een toekomst voor het werk dat jaren geleden gestart is? Het goede nieuws is dat God Abukari heeft geholpen om alles wat hij geleerd heeft over te dragen aan anderen. Daarnaast gaf God hem zeven broeders die hebben laten zien dat ze de kwaliteiten hebben en ook bereid zijn om het Goede Nieuws aan anderen over te dragen; om fakkeldragers te zijn. Abukari noemt deze trouwe broeders de padvinders van het gelooof. We bidden dat net als God hem geholpen heeft om door te geven wat hij geleerd heeft, zij op hun beurt ook in staat zullen zijn om anderen te onderwijzen (2 Tim. 2:2).

In januari van dit jaar, tijdens de jaarlijkse conferentie van BCA werden drie van de kerkleiders van het Yendi District officieel erkend als dominee. Dit brengt het aantal dominees in het Yendi district nu op zeven die een certificaat hebben en officieel beëdigd zijn in het ambt. Wat is het een vreugde om te zien dat er binnen God’s Koninkrijk geen ruimte is voor lone-rangers, maar dat we geroepen worden om anderen toe te rusten en hen zo voor te bereiden om God’s kinderen te dienen zodat God’s lichaam wordt opgebouwd (Eph. 4:11-14).

De beedigde dominees van het Yendi District

Wij zijn naar een andere plaats verhuisd en dragen de visie nu over in een ander gebied, op andere manieren wellicht en aan andere mensen maar met dezelfde passie. Ondersteun ons in gebed voor het team in Yendi als zij leiding geven aan de vele gelovigen daar, dat zij hen zullen helpen te groeien in hun geloof, dat ze vrucht zullen dragen en dat God’s Koninkrijk zich zal uitbreiden.

Een van de dominees, Paul met zijn vrouw.
Paul is naast dat hij zelf een kerk leidt, ook intensief betrokken bij het werk
onder de kinderen van de kerken in het Yendi gebied.

Dominee Azindow links, Abukari rechts en de kerkleider van DC Kura in het midden.
Dominee Azindow is Abukari’s rechterhand en hij zal de positie
van District Dominee van Abukari overnemen

Leder heeft plaats in Jezus hart

2013-01-17T15:30:00.000+00:00

Of je nu in Ghana of in Nederland kerstfeest viert, er zijn een aantal dingen die centraal staan: vreugde, liefde, geven en delen. Op Eerste Kerstdag deelden we de vreugde van de geboorte van Jezus met vele anderen.

We hadden bijna 50 mensen over de vloer die bij ons kerst kwamen vieren. De meesten van hen, zijn net als wij zendelingen en hebben het verlangen om de boodschap van kerst met de mensen in het Noorden van Ghana te delen. Het blijft byzonder hoe Jezus ons ondanks onze verschillende achtergronden, culturen en talen samenbindt en hoe we allemaal deel mogen zijn van zijn ‘gezin’. Roemeens, Brits, Amerikaans, Nederlands, Ghanees, Tsechisch, Zwitsers, Chinees, Koreaans, het maakte niet uit, en dat op zichzelf was al de boodschap van kerst. Het doet denken aan dat liedje: ‘Rood en geel en blank en zwart, ieder heeft plaats in Jezus’ hart.’

Alle gasten namen wat te eten mee. En met de variatie aan culturen hadden we ook dezelfde variatie aan heerlijke schotels. We overdachten samen de geboorte van Christus, zongen kerstliederen en deden spelletjes.

Na een intensieve eerste Kerstdag, genoten we tweede Kerstdag van de rust. Samuel en Micah hadden een soort van gril gebouwd waarop het overgebleven vlees nog wat geroosterd werd.

Voor ons gevoel liggen de kerstdagen al weer ver achter ons. De jongens zijn na een vakantie van vier weken weer naar school en wij zijn weer aan het werk. We zijn en blijven betrokken bij veel activiteiten die allemaal uiteindelijk het doel hebben om de harten van mensen voor Jezus te winnen. Er is zoveel te doen en prioriteiten stellen blijft daarom belangrijk. Willen jullie met ons meebidden dat we de juiste keuzes maken.

Er staat ook geen uitleg bij!

2012-12-14T16:40:00.000+00:00

‘Eerlijk gezegd begrijp ik er niet veel van…Er staat ook geen uitleg bij! En hij vroeg Filippus bij hem in de wagen te komen zitten…Op een gegeven ogenblik reden zij langs een water. “Kijk”, zei de Ethiopiër, “daar is water. Wat is erop tegen mij te dopen?”…Hij liet de wagen stilhouden en ging samen met Filippus het water in en Filippus doopte hem.’

(Handelingen 8:31-39)

Een groep mensen van verschillende dorpen rondom Sakpe waren klaar om gedoopt te worden maar ze moesten een aantal maanden wachten omdat we geen goede plek konden vinden om gehoor te geven aan deze opdracht – er was geen water! We wonen en werken in een gebied waar we maar één regenseizoen hebben waardoor het water een kostbaar ‘goed’ is. De meeste bronnen van water zoals rivieren en waterdammen worden beschermd voor consumptie voor de mensen omdat ze geen toegang hebben tot schoon drinkwater. Om de verspreiding en besmetting van het water tegen ziektes tegen te gaan, mogen de mensen dit water niet gebruiken om te baden of te wassen. We konden daarom deze bronnen van water ook niet gebruiken voor de doop. We zijn weken op zoek geweest naar een geschikte plek. We hadden het bijna opgegeven en de doopdienst uitgesteld tot het volgende regenseizoen, toen iemand ons wees op een grintkuil waar nog regenwater in stond, net diep genoeg om mensen in te dopen. Maar, we hadden competitie – koeien!

Kerkdienst voorafgaand aan de doop

Lopen van de kerk naar de grintkuil

Competitie met de koeien

Net als de Ethiopiër in Handelingen 8, hadden de mensen in de dorpen Naasoni, Sakpe en Fuseini Kura een klein beetje van het Goede Nieuws gehoord maar wisten niet precies waar het om ging, ze kregen geen uitleg. Ze vroegen zich net als hem af waar het nu eigenlijk over ging. Over het afgelopen jaar hebben we net als Filippus het Evangelie aan de mensen uit mogen leggen. Uiteindelijk gaf een aantal van hen, van oorsprong Moslim of aanhangers van een Traditioneel geloof, gehoor aan de oproep om hun leven aan Jezus te geven en zich te laten dopen.
De blijdschap was groot toen we afgelopen maand 30 mensen hebben mogen dopen. Mannen en vrouwen die door zich te laten dopen, openlijk getuigden van hun geloof in Jezus als hun Redder. We zijn erg dankbaar dat God ons als een kanaal gebruikt om deze mensen het Koninkrijk van God binnen te leiden.

De Doop (1)

De Doop (2)

De Doop (3)

De Zegenbede

We delen eten uit voordat de mensen naar hun dorpen teruglopen

We weten dat het voor deze mensen niet gemakkelijk zal zijn om standvastig te zijn in hun nieuwe geloof gezien hun achtergrond en de druk die familie en de dorpsgemeenschappen op hen uit zullen oefenen. Bid dat God hen de kracht en genade zal schenken. Bid ook dat God ons kracht en vreugde zal geven om samen met hen die last te dragen.

Leven in de Stad Tamale

2012-11-19T15:50:00.000+00:00

Over de afgelopen jaren hebben we het er vaak over gehad – een verhuizing naar Tamale en nu is het dan werkelijkheid geworden. In Augustus verhuisden we naar grote stad. Het was niet een gemakkelijke beslissing. Meer dan 14 jaar hebben we beide in ons werk onze aandacht vooral gericht op de dorpen rondom Yendi. We zijn gaan houden van de mensen, van de rust van het leven in een dorp, het landschap, de loslopende dieren, etc. Toch konden we de beslissing van de verhuizing niet langer uitstellen. Samuel (7) en Micah (5) gaan nu allebei naar de basisschool. Het onderwijs dat Yendi te bieden heeft is beperkt in keuze en kwaliteit al moeten we zeggen dat de school in Yendi, die ze de laatste paar jaar bezochten met de beperkte middelen die ze had, geweldig werk deed en zich enorm voor de kinderen inzette. Toch waren onze wensen wat anders en vonden we het belangrijk om dan nu toch eindelijk de stap te wagen zodat we wat school betreft voor de kinderen een betere keuze konden maken. Maar er waren nog andere redenen. Het alfabetiseringswerk waar Joke bij betrokken is, wordt op dit moment vooral aangestuurd vanuit Tamale. Om het management te kunnen ondersteunen en adviseren is het voor Joke om effectief te kunnen werken, beter om fysiek op kantoor in Tamale aanwezig te zijn. Abukari verdeelde zijn tijd al tussen Tamale en Yendi. De begeleiding van de kerken in Yendi is nu voornamelijk in de handen van Ps. Azindow. Abukari bezoekt het gebied nog regelmatig en ondersteunt en adviseert Azindow bij zijn werk. Omdat we nu in Tamale wonen, heeft Abukari meer tijd om op het kantoor van Call of Hope te werken en het werk wat de organisatie doet om de Dagomba mensen met het evangelie te bereiken, te intensiveren en uit te breiden. Voor ons allemaal dus een serie veranderingen en het is best even wennen.

Samuel en Micah klaar om naar school te gaan

Yendi is een relatief kleine plaats. Iedereen kent iedereen en afgezien van fietsers en brommers is er nagegenoeg geen verkeer, je hebt nooit problemen met parkeren en kunt rustig even snel voor een boodschapje naar het centrum rijden. Veel mensen werken op het land, het leven is gemoedelijk en er is altijd wel tijd voor een praatje. Je hoeft je huisdeur niet op slot te doen als je even weggaat en als je ergens je auto parkeert, houdt de dichtsbijzijnde winkeleigenaar hem wel voor je in de gaten mochten mensen er op uitzijn om iets van waarde uit de auto te stelen. Tamale in tegenstelling is een drukke stad wat verkeer betreft. Je staat nooit in lange files maar links en rechts wordt je continu ingehaald door brommers, motoren en fietsers. Iedereen probeert een plaatsje te veroveren op de weg en de verkeersregels zijn verre van duidelijk, kortom chaos. Dat levert soms gevaarlijke situaties op. Iedere ochtend begeven we ons op één van de drukste wegen van Tamale om de jongens naar school te brengen en vervolgens naar de verschillende kantoren waar we werken.

Op de drukke weg naar school

Met een lening en giften hebben we over een periode van 10 jaar ons eigen huis in Tamale kunnen bouwen. Dat lijkt heel lang maar in Ghana is dat heel gebruikelijk; iedere keer als je weer een beetje geld apart kunt zetten bouw je een stukje verder. Het is nu ook nog niet helemaal af maar zeer leefbaar en comfortabel. In tegenstelling tot Yendi hebben we hier een muur om ons huis gebouwd. Dit heeft zo z’n voordelen, we hebben over de jaren al flink wat bomen kunnen planten en plukken daar nu de eerste vruchten van, het geeft meer privacy (in Yendi liep iedereen over ons terrein) en het biedt een beetje meer bescherming. We wonen in een soort van nieuwbouwwijk. Er zijn in dit deel van Tamale veel stukken land verkocht maar heel veel mensen zijn nog niet begonnen met de bouw van hun huis. We hebben alleen achterburen en verder zijn er links en rechts van ons huizen in aanbouw, maar ja als die er net als ons ook tien jaar over doen……. Er zijn nog geen wegen naar ons huis aangelegd. Het was even spannend het afgelopen regenseizoen, of de weg al dan niet door het regenwater weggespoeld zou worden. De regens hielden lang aan maar gelukkig was de weg tot het laatst toe nog net begaanbaar. En nu maar hopen dat er wat aan de weg gedaan wordt voor het volgende regenseizoen begint.

De hoofdweg naar ons huis

Ook als is onze direkte omgeving veranderd, onze missie blijft hetzelfde. We blijven naar wegen zoeken om de liefde van God met de Dagomba mensen te delen. Tamale is een mix van verschillende taalgroepen maar het grootste deel van de mensen is Dagomba. Net als de Dagomba mensen in de dorpen, is ook de grote meerderheid van de Dagomba in Tamale Moslim. Samen met het leiderschap van de ‘Bible Church of Africa’ in Tamale, hebben we besloten om in het oostelijke deel van Tamale een kerk te starten. De kerk bevindt zich op het terrein van ‘Tahima Yili’ of ‘Huis van Hoop’. Dit huis is het eigendom van de kerk en dient als een thuis voor studenten net met het voortgezet onderwijs begonnen zijn en daarvoor uit afgelegen dorpen in Tamale zijn komen wonen. De meeste jongeren die in dit huis wonen zijn Christen maar komen uit Moslim families of families die een Traditioneel Geloof aanhangen. Het maakt het voor hen erg moeilijk om bij familieleden in Tamale te gaan wonen omdat ze door hen veelal niet geaccepteerd worden tenzij ze hun geloof in Jezus de rug toe keren. Dit was de één van de redenen waarom we dit huis gestart zijn (zie ook: www.stichtingverrekijker.nl). Op dit moment is het grootste dee lvan de kerk dus student. Abukari heeft de leiding van de kerk op zich genomen en preekt meestal, daarnaast leidt hij de zondagsschool (voor de dienst is er een Bijbelstudie) in het Dagbani en ook nog een wekelijkse Bijbelstudie op woensdagavond. Joke geeft leiding aan de Engels zondagsschool en een zondagsschool voor de kinderen tijdens de preek. We vinden het allebei fijn om onze tijd en gaven in deze jonge generatie Christenen te investeren. We zijn erg enthousiast over deze nieuwe kerk. Het is ons gebed dat de kerk in de loop van de tijd ook meer Dagomba mensen zal mogen verwelkomen en dat ze Jezus zulllen aannemen als hun persoonlijke verlosser.

Bijbelstudie (zondagsschool) voorafgaand aan de dienst

Dansen tijdens de kerkdienst

Wat feiten over Tamale:
Tamale is the hoofdstad van de Noordelijke provincie van Ghana (één van de armste provincies in het land). De stad telt zo’n 350,000 inwoners, het grootste deel bestaat uit de Dagomba, het groeipercentage is 3.5%. Tamale is de op drie na grootste stad van Ghana en heeft een oppervlakte van c.a. 922 km². Tamale is naar zeggen één van de snelst groeiende steden in West Afrika. Economische activiteiten in de stad zijn voornamelijk gericht op handel en landbouw. De stad trekt veel mensen uit de gehele noordelijke provincie aan.

Meer dan honderd ‘Non Gouvernmentele Organisaties’ (NGOs) hebben zich in Tamale gevestigd. Tamale wordt daarom ook wel het ‘Hoofdkwartier van NGO’s’ in Ghana genoemd. Tamale wordt ook beschouwd als het onderwijscentrum van Noord Ghana. Op dit moment zijn er meer dan 742 openbare en particuliere basisscholen in de stad. Daarnaast zijn er 68 ‘Junior High Schools’ en 11 ‘Senior High Schools’, vakscholen, 2 lerarenopleidingen, verscheidene opleidingen tot beroepen in de basiszorg/verpleging en 2 universiteiten: ‘University of Development Studies’ en ‘Islamic Technical University College’. Er zijn met name onder de leerlingen van de ‘Junior High School’ veel vroegtijdig schoolverlaters. Ook is het analfabetisme in de stad nog erg groot.

Het centrum van Tamale

Een van de grote moskeeen in Tamale

Even bijpraten 2

2012-10-26T14:10:00.000+00:00

Inmiddels zijn we alweer twee maanden verder! Op 21 Augustus verhuisden we onze spullen van Yendi naar Tamale. Een hele klus maar met man en macht en veel hulp van gespierde familieleden waren alle spullen in 1 dag over en min of meer op z’n plek. De volgende weken waren er nog heel wat klussen te klaren. Ons watersysteem moest nog deels opgezet en aangesloten worden en er waren problemen met de electriciteitsvoorziening die gelukkig nu verholpen zijn.

De jongens begonnen op 10 september op hun nieuwe school, best even spannend. Diezelfde dag hoorden we dat Joke’s moeder op sterven lag en maakten we voorbereidingen om terug naar Nederland te reizen. Op 12 september overleed Joke’s moeder. Als gezin kwamen we op 14 september in Nederland aan. We zijn zo dankbaar dat we in juli nog drie weken in Nederland waren en het meeste van de tijd met onze ouders hebben kunnen doorbrengen; byzondere en kostbare momenten om op terug te kijken. We zijn ook erg blij dat we als gezin naar Nederland hebben kunnen reizen om ook samen met familie het leven van onze moeder te vieren, herinneringen op te halen, te huilen maar ook te lachen. Het was ondanks het verdriet om het verlies van iemand die ons zo dierbaar is, een heel goede tijd.

24 September keerden we naar Ghana terug en maakten we opnieuw een start in Tamale. De afgelopen weken zijn druk geweest. Abukari had veel werk in te halen en er was een team van Videre op bezoek. We hadden nogal veel problemen met ons afvoersysteem waardoor er rondom huis in de natte kleigrond gegraven moest worden met modder rondom en in het huis als gevolg. Voor de jongens opnieuw weer wennen aan de nieuwe school. Inmiddels lopen ze nu een week of vier mee en lijken ze hun draai gevonden te hebben.

Al met al beginnen we als gezin een beetje aan het ‘stadse’ leven te wennen. We hopen in ons volgende blog wat meer over het leven in Tamale te schrijven. In ieder geval alvast een paar foto’s voor een eerste impressie.

Voorzijde huis

Acterzijde huis, er wordt nog steeds aan het watersysteem gewerkt

Pauze houden op de verrandah

Samuel en Micah gebruiken stukken overgebleven waterleiding om hun eigen constructies te bouwen

Nadat er zo hard gewerkt is, zijn de kleren wel heel vies geworden en is het tijd voor de was

Citroenen in de tuin

Even bijpraten

2012-08-21T14:45:00.000+00:00

De afgelopen periode hebben jullie weinig van ons gehoord. Dat kwam omdat we veel op reis waren en we ook hier, net als velen van jullie elders een periode van vakantie hadden:

In de maand Juni was Abukari in Dallas, Amerika waar hij deelnam aan de Global Proclamation Academy.

Abukari in Dallas op de Global Proclamation Academy

Met oprichter Dr Ramesh Richard

Met enkele andere in de "Dallas outfit"

Op 13 juli reisden we voor drie weken naar Nederland waar we het 50-jarig huwelijksfeest van onze ouders bijwoonden.

Samuel en Micah met hun overgrootmoeder die 98 jaar is

Samuel en Micah presenteren hun zelfgemaakte schilderijen aan opa en oma

Naast dat Abukarki de afgelopen week deelnam aan een conferentie voor dominees van BCA, zijn we de afgelopen twee weken druk bezig geweest met voorbereidingen voor de verhuizing van Yendi naar Tamale. We hopen komende week onze spullen naar Tamale te verhuizen en daar ons ‘thuis’ te maken.

Inpakken voor de verhuizing

Tussendoor hebben we ook nog de verjaardagen van de jongens gevierd.

Samuel (7) en Micah (5) vieren hun verjaardag

Al met al dus drukke weken. We hopen jullie de komende tijd weer met enige regelmaat te schrijven.

Bid met ons voor een goede overgang van Yendi naar Tamale.

Malaria

2012-06-22T14:05:00.000+00:00

Velen van jullie zijn niet erg bekend met de ziekte malaria, en dat is maar goed ook. In Ghana is malaria een veel voorkomende ziekte. Zelf hebben we ook zeker een paar keer per jaar malaria. Malaria is een infectieziekte die veroorzaakt wordt door malariaparasieten die overgebracht worden aan mensen door muggen. In Ghana krijgen 3.5 miljoen mensen elk jaar malaria. Maar in Ghana sterven per jaar ook zo’n 20,000 kinderen onder de vijf jaar als gevolg van malaria! Dat is ongeveer 25% van het sterftecijfer van de kinderen die onder de vijf jaar in Ghana overlijden. Over de afgelopen jaren heeft de Ghaneze gezondheidsorganisatie samen met UNICEF en de Wereld Gezondheidsorganisatie veel gedaan om malaria te voorkomen en te behandelen. Één van de dingen die ze doen is het distribueren van met insecticide behandelde muskietennetten onder kinderen en zwangere vrouwen. Ze distribueren daarnaast ook medicatie aan vrijwilligers in dorpen zodat de mensen snel toegang hebben tot medicijnen mocht dat nodig zijn omdat er in veel dorpen geen klinieken zijn.

Om de verspreiding van malaria te voorkomen en de impact ervan te verminderen is het ook nodig om de mensen onderwijs over de ziekte te geven en hun gedrag te beïnvloeden. In het dorp waar we wonen zijn over de afgelopen jaren ook muskietennetten uitgedeeld aan families met jonge kinderen en zwangere vrouwen. Maar dat werkte niet echt. Veel vrouwen en kinderen slapen op matten in dezelfde hutjes maar niet op vaste plaatsen. Waar moesten ze dan de netten ophangen die ze gekregen hadden? Daarnaast hebben de meeste mensen ook geen hamers en spijkers in hun huis om de netten goed op te hangen. Heel veel van deze netten zijn nooit gebruikt. Er is nu een nieuwe strategie. Als er nu netten uitgedeeld worden, worden ze door degene die ze uitdeelt ook opgehangen. Dit heeft heel veel verschil gemaakt. De mensen beginnen nu te zien hoe de netten de muggen buiten houden en ze daardoor minder vaak ziek zijn. Naast het verspreiden van netten, wordt de mensen ook geleerd wat de symptomen van de ziekte zijn. Vaak zien de mensen er de noodzaak niet van in om medische hulp te zoeken als ze koorts hebben tenzij het heel erg wordt. Vaak reageren de ouders van jonge kinderen te laat en dat is dan ook één van de redenen waarom er zoveel kinderen alsgevolg van malaria overlijden. Met plaatjes wordt het publiek over malaria onderwezen.

Zowel in de kerk als ook in het alfabetiseringswerk geven we de mensen vaak advies hoe ze goed voor zichzelf kunnen zorgen en ze veel voorkomende ziektes kunnen voorkomen. Er is bijvoorbeeld heel weinig algemene kennis over het belang van het handen wassen met zeep of het gevaar van hoge koorts bij jonge kinderen. Soms nodigen we ook verpleegkundigen uit om tijdens samenkomsten informatie over bepaalde ziektes en het herkennen of voorkomen ervan te geven.

Verpleegsters leggen aan de vrouwen van de kerk uit waarom het belangrijk is om je handen met zeep te wassen nadat je naar de wc geweest bent

Een paar weken geleden reisden we naar één van onze kerken in een afgelegen dorp. We kwamen langs een voetbalveld waar kinderen oude muskietennetten in de doelpalen gehangen hadden. Zo werden de oude netten hergebruikt!

Oude muskietennetten hergebruikt!

Een Zegen Oogsten

2012-05-31T14:15:00.000+00:00

Een week of twee geleden reisde ik (Joke) alleen met de auto van Yendi naar Tamale. Onderweg, in één van de dorpen, zag ik Moses langs de weg staan die op een bus wachtte. Moses is één van de kinderleiders van de kerk en uiteraard stopte ik om hem een lift te geven. Hij was ook op weg naar Tamale om zijn broer die daar in het ziekenhuis lag te bezoeken. Buiten het feit dat het voor Moses fijn was om met iemand mee te kunnen rijden (je weet in Ghana nooit of en wanneer er een bus langskomt), vond ik het ook erg gezellig om wat aanspraak te hebben. We raakten aan de praat en Moses vertelde me veel over zichzelf, dingen die ik niet eerder gehoord had. Het verhaal van Moses, is waarschijnlijk het verhaal van vele jonge mensen in dit deel van Ghana. Het byzondere van zijn verhaal is zijn rotsvaste geloof en toewijding aan God.

Kinderen van de zondagsschool

Moses vertelt: ‘Toen ik nog een klein jongetje was, overleed eerst mijn vader. Kort daarna overleed ook mijn moeder. Mijn broers en zussen werden “verdeeld” over de gezinnen van de twee broers van mijn vader die de verdere zorg voor ons op zich namen (een heel normaal gebruik hier). De oom bij wie ik in huis woonde, was naar school geweest en hij ondersteunde mij daarom ook in onderwijs. Na een aantal jaren overleed ook deze oom. De andere kinderen die bij deze oom woonden en ik, kwamen nu allemaal bij de enige nog overlevende broer van mijn vader terecht. Een hele verantwoordelijkheid voor deze man en uiteraard ook een enorme last. Ik had inmiddels het basisonderwijs afgerond en zat in de eerste klas van het voortgezet onderwijs. De andere kinderen van het gezin waar ik toen bij woonde gingen niet naar school maar werkten allemaal op het land. Ik wilde echt heel graag verder leren en deed mijn uiterste best om dat mogelijk te maken maar mijn broers werkten tegen. Ze zeiden tegen me: “Als je niet ook op het land komt werken, krijg je geen eten meer.” In eerste instantie trok ik me hier niet zoveel van aan maar mijn broers voegden daad bij woord. Ze vertelden onze ‘nieuwe’ moeder om geen eten meer voor me te koken. ’s Middags als ik uit school kwam, stond er geen eten voor me klaar. Ook ’s avonds was er niets te eten voor me. ’s Ochtends vertrok ik met een lege maag naar school. Ik hield dit drie dagen vol maar gaf toen in en sindsdien heb ik op het land gewerkt. Dat was het eind van mijn droom wat onderwijs betreft. Hoewel dit uiteraard een enorme teleurstelling was, heb ik me vol overgave toegelegd op het werken als boer en omdat ik zelf zo graag wilde leren, doe ik er alles aan om kinderen in mijn dorp verder te helpen.’

Zondagsschool Moses

Moses vertelt vol overgave van zijn drie passies: werken op het land, alfabetisering en zondagsschoolwerk. Hij houdt van het werken op het land, is een goede boer en kan daardoor zijn jonge gezin en andere familieleden van voedsel en inkomsten voorzien. Maar hij houdt ook van zijn taal en leert de jonge mensen en vrouwen van de kerk lezen en schrijven. Hij houdt van het Woord van God en kinderen en vol overgave geeft hij iedere zondagochtend les aan de kinderen van de zondagsschool in zijn dorp, traint hij op eigen initiatief nieuwe kinderleiders en reist hij naar omliggende dorpen om dat enthousiasme aan anderen over te brengen en ook hen bij het kinderwerk te helpen.

Kinderen van een andere dorpskerk die nog geen zondagsschoolleider hebben

Sommige kinderen die op de ‘zondagsschool van Moses’ gezeten hebben, zitten nu op het voortgezet onderwijs, zijn leerkracht of volgen een universitaire opleiding. Iedere keer als ze het dorp bezoeken, komen ze naar Moses om hem te groeten. Een teken van respect voor hem en een erkenning van de rol die hij in hun leven gespeeld heeft. ‘Wie ben ik?’, vraagt hij, ‘dat ze naar mij toekomen? Ik heb nooit iets geleerd, ik ben maar een eenvoudige boer!’

Ik word er helemaal warm van als ik Moses zo vol enthousiasme hoor praten, wat een toewijding en liefde voor God en de mensen om hem heen. We horen mensen vaak het volgende zeggen, ‘Wat heeft het leven mij te bieden?’ Het is een vraag die vooral door mensen gesteld wordt die voornamelijk aan zichzelf denken. Maar als gelovigen moeten we de volgende vraag stellen: ‘What heb ik anderen in het leven te bieden?’

‘Laten we nooit ophouden met goed doen, want na verloop van tijd zullen wij de zegen ervan oogsten, als wij het tenminste niet opgeven. Daarom moeten wij altijd as we daarvoor de gelegenheid hebben, voor iedereen goed en vriendelijk zijn, in het byzonder voor onze medechristenen.’ (Gal. 6:9-10). Mogen we allemaal bemoedigd worden door het levensverhaal en enthousiasme van Moses en de oproep vanuit de Bijbel om nooit op te geven het leven van mensen aan te raken die God op ons pad brengt.

Bid voor:

Moses en alle andere zondagsschoolleiders, dat God hun kracht, wijsheid en enthousiasme geeft om het Evangelie met kinderen uit hun dorpen te delen.
Moses' broer, Solomon, die ernstig ziek is (nierziekte), de artsen kunnen hier niet veel voor hem doen.
Abukari die vandaag (30 mei) naar Amerika reist waar hij een training van de 'Global Proclamation Academy' (Dallas Theological Academy) bijwoont. Hij hoopt 25 juni naar Ghana terug te keren.
Joke en de jongens nu Abukari voor langere tijd van huis is.

Zon, Zee en Forten

2012-05-09T14:50:00.000+00:00

De afgelopen twee weken hebben we in en bij de hoofdstad Accra doorgebracht, in het zuiden van Ghana. Abukari had daar een aantal vergaderingen van de kerk, we moesten bij de Nederlandse Ambassade paspoorten en visa vernieuwen en we hielden er een korte vakantie aan zee. Dat laatste was vooral genieten natuurlijk!

We brachten ook een bezoek aan het fort ‘Goede Hoop’ dat vlakbij onze vakantiebestemming lag. De kust van Ghana telt wel zo’n dertig kastelen en forten die nog stammen uit de tijd van de goudkoorts en zijn getuige van de bloeiende handel die er was tussen Afrikaanse volken en handelsondernemingen uit Portugal, Nederland, Denemarken, Engeland, Frankrijk, Zweden en Duitsland.

Het fort ‘Goede Hoop’ werd door de Nederlanders gebouwd. In 1667 werd er een woning gebouwd die later verder uitgebouwd werd tot een fort. Het fort kreeg de naam ‘Goede Hoop’ omdat de Nederlanders hoopten goede handel in goud, ivoor en slaven te doen. De goud- en ivoorhandel brachten weinig op maar met de slavenhandel ging het uitstekend. Er waren slaven nodig voor de plantages van de Nieuwe Wereld en Afrika werd de belangrijkste aanleverbron van de slaven. Het beginpunt van de slavenhandel lag bij de suikerhandel en bij één van de grote mannen uit de Gouden Eeuw: Johan Maurits van Nassau. Toen die tussen 1630 en 1635 delen van Brazilië op de Portugezen veroverde, stelde hij vast dat hij dan wel de suikerplantages in handen had, maar niet voldoende mensen om er te werken. 'Ossen en slaven' konden de productie weer op gang brengen, schreef hij naar huis.

De verschillende Europese mogendheden vochten met elkaar om hun dominante positie in de slavenhandel te behouden. Forten werden gebouwd, aangevallen, ingenomen, verkocht en uitgewisseld. Tijdens de hoogtijdagen van deze Europese competitie, was slavernij een geaccepteerd sociaal fenomeen. De slavenhandel aan de West Afrikaanse kust overschaduwde alle andere commerciële activiteiten. Slavernij en slavenhandel waren al onderdeel van de Afrikaanse gemeenschap voordat ze in contact kwamen met de Europeanen. Mannen en vrouwen die tijdens oorlogen gevangen werden, werden als slaven gebruikt. Maar over het algemeen werden deze slaven als jongere leden van de gemeenschap behandeld met daaraan verbonden rechten. Vele van deze slaven werden uiteindelijk volledig deel van de families waarvoor ze werkten. De wijze waarop slaven in Afrika behandeld werden was heel anders dan de wijze waarop slaven behandeld werden in de omgeving van de plantages van de Nieuwe Wereld waar ze naar toe getransporteert werden.

‘Slaaf zijn betekende gedwongen arbeid en geen zeggenschap over waar, met wie en hoe je leefde. De Afrikaanse slaven en hun nakomelingen die in onvrijheid werden geboren, bewerkten plantages voor suiker, koffie, cacao, katoen en tabak, werkten in de zoutvijvers van Curaçao of bedienden hun meesters. Niet allemaal legden ze zich neer bij hun lot. Vooral in Suriname onttrokken mensen zich aan de slavernij door weg te lopen. Ze vestigden zich in het oerwoud en vormden eigen bosnegergemeenschappen, naast die van de indianen. Daarnaast was er voortdurend klein en groot slavenverzet op de plantages en in de stad. De grootste slavenopstand vond in 1795 op Curaçao plaats onder leiding van Tula, die geïnspireerd door de idealen van de Franse Revolutie en het succes van opstandige slaven van Saint Domingue (Haïti) vrijheid eiste.’1

Nederland verscheepte sinds het jaar 1500 ruim 550,000 Afrikanen. De Europeanen samen verscheepten in de ruim twee honderd jaar van de transatlantische slavenhandel meer dan twaalf miljoen Afrikanen onder verschrikkelijke omstandigheden!

Er zijn veel forten in Ghana van waaruit Nederland slaven verscheepte, het fort Goede Hoop was zeker niet het enige. Het is in Ghana dat ik (Joke) direkt geconfronteerd werd met de betrokkenheid van Nederland bij de slavenhandel. Voor zover ik me kan herinneren heb ik er tijdens de geschiedenislessen in Nederland weinig over gehoord. Beschamend en pijnlijk om te zien hoe de slaven mensonwaardig behandeld werden.

In 1816 verlieten de Nederlanders het fort ‘Goede Hoop’ en tijdens uitwisseling van forten in 1868 kwam het fort in Britse handen.

‘Aan het einde van de achttiende eeuw nam de verontwaardiging over de slavenhandel toe, ook in Nederland, al overheersten in de discussies vaak de belangen van de slavenhouders. Onder druk van de Engelsen werd de slavenhandel in 1814 verboden. Pas op 1 juli 1863 volgde in Nederland de afschaffing van slavenarbeid en slavernij, als een van de laatste landen in Europa.’1

Bronnen (lees vooral meer!):

http://entoen.nu/slavernij 1

http://www.ghanaweb.com/GhanaHomePage/history/slave-trade.php

http://www.ghanamuseums.org/forts/forts-castles.php

Bouwen voor Elkaar is Bouwen aan de Samenleving

2012-04-13T14:30:00.000+00:00

Terwijl het regenseizoen nadert, worden er nog flink wat huizen gebouwd in het dorp waar we wonen. De huizen die opgetrokken worden van leem kunnen ook alleen maar in het droge seizoen gebouwd worden omdat zolang het leem niet voldoende gedroogd is, een regenbui (meestal zijn dat zware regens) fataal kan zijn waardoor een pasgebouwd huis zomaar in elkaar kan storten. Degene die wil bouwen zorgt voor de ‘bouwmaterialen’; water, leem (als dat niet bij het huis te vinden is) en soms wat gereedschap. Meestal zijn er één of twee lokale professionele bouwers; zij bouwen de muren van het huis en krijgen daarvoor een kleine vergoeding. Buren en bekenden van degene die wil bouwen, komen rond een kuil met het door water zacht gemaakte leem bijelkaar en vormen ballen van leem die vervolgens door anderen naar het huis getransporteerd worden. Voorbijgangers blijven meestal even staan om een praatje te maken en ook wat ballen van de kuil naar de plaats te dragen waar gebouwd wordt.

Een paar weken geleden bekeken we de voortgang van de bouw van een huis van één van onze buren. Abukari vergezelde de mannen bij de kuil en Samuel en Micah hielpen met het dragen van de ‘stenen’.

De mannen komen samen rond een kuil met leem

Micah maakt er een spelletje van

Ik kan zelfs twee ballen tegelijk dragen!

De muren van het huis zijn bijna opgetrokken

Als de muren door de mannen opgetrokken zijn, pleisteren de vrouwen de muren en zo draagt iedereen zijn of haar steentje bij; jong en oud, man en vrouw.

De vrouwen pleisteren de muren

We blijven ons altijd verwonderen over de bereidheid van mensen om elkaar te helpen met de bouw. Het is een sociaal gebeuren. Er wordt tijdens de bouw veel gepraat en gelachen. Het versterkt de saamhorigheid, het ‘wij-gevoel’ en band met elkaar. Overigens is dat niet alleen het geval met huizen bouwen maar ook met het werken op het land, speciale gebeurtenissen zoals een geboorte of overlijden en andere dingen die je moeilijk alleen kunt doen. Het staat voor ons in sterk contrast met de Westerse samenleving waar het in veel gevallen ‘ieder voor zich’ is. Die betrokkenheid bijelkaar, de hulpvaardigheid en saamhorigheid maakt de Dagomba cultuur rijk en we kunnen er veel van leren als we het relateren aan het lichaam van Christus en hoe ieder zijn of haar taak binnen dat lichaam heeft (1 Cor. 12).

Aan de andere kant maakt zo’n cultuur het ook weer erg moeilijk met bepaalde tradities, waarden en religies te breken die verwoven zijn met deze ‘saamhorigheid’ waardoor het voor een Dagomba bijvoorbeeld erg moeilijk is om Christen te worden omdat het gezien wordt als een bedreiging van de bestaande cohesie. In ons werk en leven onder de Dagomba mensen proberen we dagelijks in onze woorden en daden te laten zien dat het Goede Nieuws van Jezus alle culturele en traditionele waarden te boven gaat. Bid met ons als we iedere mogelijkheid benutten om de liefde van Christus te leven onder de mensen met wie we werken.

Laat de moed niet zakken!

2012-03-21T16:15:00.000+00:00

We zijn een weekje in Tamale en bezoeken daarom op zondag een BCA kerkje in een dorp bij Tamale. Abukari preekt uit Hebreeën 10:32-36, ‘Vergeet nooit die heerlijke tijd toen u Christus pas had leren kennen. Al had u het zwaar te verduren, u liet de Here niet los. Nu eens werd u uitgelachen en geslagen, dan weer waren anderen het slachtoffer en leefde u intens met hen mee. Als er mensen gevangen werden gezet, had u net zoveel verdriet als zij. Als uw bezittingen werden afgenomen, bleef u opgewekt. U wist dat u iets beters had, wat nooit meer kon worden afgenomen. Laat de moed niet zakken, want als u de Here trouw blijft, krijgt u een grote beloning. U moet volhouden om de wil van God te doen. Als u dat doet, krijgt u wat Hij heeft beloofd.'

Samenkomst in kerk

Het is altijd zo opmerkelijk in deze wat kleinere dorpskerken hoe de mensen tijdens een preek reageren. Soms vinden er korte dialogen tussen Abukari en de luisteraars plaats en soms staan de mensen na de preek spontaan op om hun getuigenis te geven. Zo ook vandaag.

Na de preek staat een vrouw op en zegt: ‘Dominee, deze preek was echt voor mij bedoeld. Toen ik tot geloof kwam, zei de broer bij wie ik op dat moment in huis woonde: “Als je je geloof in Jezus niet opgeeft, mag je mijn huis nooit meer binnenkomen.” Het was moeilijk maar ik wist dat ik iets beters had. Ik verliet zijn huis en tot op heden ben ik nooit meer naar hem teruggekeerd. Ook andere broers probeerden mij te overtuigen om geen Christen te blijven. Ze zeiden: “Als je Jezus blijft volgen, zullen we nooit meer in stap in je huis zetten.” Opnieuw kon ik niets anders zeggen dan dat ik iets beters had dan zij mij ooit konden geven en tot op heden hebben mijn broers me nooit meer opgezocht. Het is soms moeilijk en pijnlijk maar ik geef niet op!’

Twee oude vrouwtjes die samen naar de kerk kwamen en ook samen op een bankje zitten, voegen hun stemmen bij. Één van hen is blind, de andere slecht ter been. De blinde vrouw zegt: ‘Toen we vanochtend samen naar de kerk liepen, werd er om ons gelachen. “Ach, wat moeten jullie toch in die kerk van jullie. Kijk toch eens hoeveel moeite het jullie kost om de kerk te bereiken (De kerk wordt gehouden in een schoolgebouw een eindje buiten het dorp). Heeft Jezus jullie beter gemaakt? Je bent nog steeds blind!” Dan zeg ik, “Jezus geeft me zicht, Hij leent mij zijn ogen.” ’ Het andere vrouwtje valt haar bij. Om het klaslokaal waar de kerk gehouden wordt te bereiken, moet ze een flinke stap maken. Ze zegt, “Jezus is mijn ladder.”

Een ander lid van de kerk, Alhassan, deelt zijn ervaring. Een paar weken gelden bezocht hij een begrafenis waar veel van zijn familieleden aanwezig waren. Ze beschudligden Alhassan ervan dat hij nu ook zijn broers aan het ‘bederven’ is omdat sommigen van hen besloten hebben ook Jezus te volgen. Dat Alhassan Christen geworden is is één ding maar dat hij er nu nog meer familieleden bij betrekt is niet acceptabel. Hoe kunnen ze accepteren dat de andere broers ook slechte mensen worden? Alhassan legt aan hen uit dat hun broers juist betere mensen zullen worden omdat God hen van binnen zal veranderen en mooi zal maken. Zo begint een verhitte discussie. Terwijl ze aan het praten zijn, komen een paar jonge meisjes naar de begrafenis. Alhassan en zijn familieleden zien dat deze meisjes anders zijn; ze gedragen zich anders en zien er anders uit. De meisjes wekken hun nieuwsgierigheid en Alhassan’s familieleden roepen ze bij zich. Ze vragen, ‘Jullie zien er zo anders uit dan de andere meisjes hier, hoe kan dat?' De meisjes antwoorden, ‘We aanbidden niet langer onze traditionele goden maar we zijn Christen geworden.’ Alhassan heeft het argument ‘gewonnen’ maar de druk van de familie blijft.

Adisa deelt ook met ons wat pas geleden gebeurd is. Ze woonde ook een begrafenis bij. Met andere vrouwen sliep ze tijdens die begrafenis in een huis dat naast een Moskee gebouwd is. Vroeg in de morgen wekte het hoofd van de familie alle mensen in het huis om naar de Moskee te komen om te bidden. Adisa bleef liggen, alle andere vrouwen gingen naar de Moskee. Toen de vrouwen terugkwamen vroegen ze haar: ‘je hebt niet gebeden, ga je niet bidden?’ Adisa antwoordde: ‘Ik heb al gebeden.’ De vrouwen begrepen haar antwoord niet goed maar vroegen niet verder. Later in de ochtend gingen de vrouwen samen water halen. Ze liepen langs één van onze nieuwe kerkgebouwen. De vrouwen zeiden, ‘Wat een prachtig gebouw.’ Adisa reageerde, ‘Daar bid ik.’ De vrouwen keken haar verbaasd aan en zeiden, ‘Dus je bent een Christen!’ Ineens begrepen ze het. Sindsdien spraken de vrouwen niet meer met Adisa en lieten haar links liggen.

Onderweg naar de moskee

Moskee

De laatste die wat wil zeggen is Mba Mohammed. Hij is vele jaren geleden Christen geworden door iemand die vol ijver voor God was en heel actief in de kerk. Door zijn enthousiasme kwamen velen tot geloof. Maar na een tijdje zei de man het volgende tegen Mba Mohammed: ‘Ik stop met dat “ding” van jou.’ Mba Mohammed reageerde: ‘Wat bedoel je met “jouw ding”, is het niet van ons allemaal en ben jij er ook geen deel van?’ De man antwoordde: ‘Ik dacht dat ik door Christen te worden, rijk zou worden maar omdat dat niet gebeurd is, geef ik op.’ De man die zovelen naar Jezus geleid had, had zelf nooit begrepen wat dat ‘iets beters had, wat nooit meer kan worden afgenomen’ echt betekende. Mba Mohammed is trouw gebleven en is nu een leider in de kerk.

Geweldig bemoedigend om deze getuigenissen te horen. Mensen die ondanks de tegenstand die hen geboden wordt, vasthouden aan God’s belofte en ervan verzekerd zijn dat ze ‘iets beters’ hebben. En jij dan? Soms denken we allemaal dat het zo vanzelfsprekend is; wie we zijn (onze identiteit in Christus) en wat we hebben (onze bezittingen in Christus). Als kinderen van God ligt onze zekerheid in de eeuwige liefde van Jezus. Onze bescherming is zo groot dat, ‘niets in de hele schepping ons kan scheiden van Gods liefde.’

Misschien een idee voor de kerk in Nederland om na de preek mensen de ruimte te geven te vertellen hoe de preek hen geraakt heeft. Een bemoediging voor iedereen!

Peper in de Collectezak!

2012-03-01T16:45:00.000+00:00

De Dagomba zijn over het algemeen een gastvrij volk met zorg voor elkaar. De meesten hebben niet veel te besteden maar als er bijvoorbeeld een begrafenis gevierd wordt, dragen velen bij om alle bezoekers die op zo’n moment naar een bepaald dorp reizen, te voeden. En dat niet voor één dag maar voor meerdere dagen! Ook in geval van ziekte, zijn de Dagomba mensen bereid bij te dragen aan eventuele kosten voor medicijnen of ziekenhuisopname. Het zou oneerlijk zijn om als iemand in nood zit, net te doen alsof je geen middelen hebt om die persoon te helpen.

Een tijdje geleden overhoorde ik een converstatie tussen één van onze kerkleden en een bezoeker uit Amerika. De bezoeker vroeg hoeveel zakken mais een gezin per jaar nodig heeft om van te leven. Het lid van de kerk antwoordde, ‘Ooh, dat weten we niet, we tellen niet hoeveel zakken mais we per jaar nodig hebben. Als er aan het eind van het seizoen nog mais over is, dan verkopen we dat.’

Verkoop van yam zo dat men weer wat geld omhanden heeft

In Dagbon is niet alleen het gezin (vader, moeder, kinderen) belangrijk, maar ook de uitgebreidere familie, en die kan heel groot zijn. Het kan niet zo zijn dat jij als gezin nog te eten hebt, en andere familieleden honger lijden. Je kunt geen claim leggen; ‘dit is alleen voor ons.’ En daardoor is het ook moeilijk te berekenen hoeveel eten je per jaar nodig hebt, wat dat hangt voor een deel af van de rest van de familie en de evenementen die er in een jaar zijn waaraan ook jij verwacht wordt je steentje bij te dragen. Deze manier van leven biedt een stukje sociale zekerheid aan mensen. Aan de andere kant legt het vaak ook grote druk op gezinnen. Soms zijn er hele families afhankelijk van twee of drie mensen die tijdens het regenseizoen keihard werken om vele monden te voeden. En dat is dan in een aantal gevallen niet omdat die anderen niet kunnen werken, maar omdat ze lui zijn en profiteren van degenen die zich verantwoordelijk voelen voor de familie. Best wel gecompliceerd dus. Binnen kerken zien we een aantal mensen lijden omdat de rest van de familie zware druk op hen legt. Vaak adviseren we deze gezinnen om hun eigen huis te bouwen, een beetje verder van de familie vandaan waardoor ze niet dagelijks de rest van de familie hoeven te voeden en het de andere familieleden ook verantwoordelijk maakt om zelf te werken om aan voedsel te komen. Hierin zien we ook de wijsheid van God die zegt, ‘Dit verklaart waarom een man zijn vader en moeder verlaat, zich bij zijn vrouw voegt en werkelijk één met haar wordt.’

Veel mensen investeren in koeien als een vorm van sparen. De Fulani mensen zorgen, tegen een kleine vergoeding, voor de koeien van verschillende eigenaren

In tegenstelling tot bijdragen aan evenementen binnen de familie of dorpen, vinden veel mensen het moeilijk om bij te dragen aan de kerk – of dat nu een collecte is of het geven van tienden, het vergt veel overtuigingskracht om de mensen daartoe te brengen. Één van de redenen is waarschijnlijk omdat mensen het idee hebben dat je geld moet geven als bijdrage. De meeste mensen zitten slecht bij kas maar hebben wel vaak een voorraad eten opgeslagen of geiten of kippen rondlopen. Dit wordt in kleine delen verkocht als men geld nodig heeft.Tijdens een kerkdienst in een klein afgelegen dorp een aantal weken geleden boden twee vrouwen een deel van hun oogst aan als bijdrage aan de kerk. Een prachtige en ook nog Bijbelse manier van geven. Ze brachten een grote schaal met gedroogde peper en okro die de kerk kan verkopen en de opbrengst voor het werk van de kerk gebruiken.

De contributie van de vrouwen - gedroogde okro en peper

Gedroogde okro en peper

Daarnaast is onderwijs over ‘geven’ ook belangrijk. Waarom geven we aan God? Afgelopen zondag hadden we hier een discussie over met een kleine kerkgemeenschap. Tijdens de dienst realiseerden we ons dat er helemaal niet gecollecteerd werd. Abukari sneed het onderwerp aan. De leider van de kerk ondersteunde hem. Als we niet geven, kan God ons ook niet in het geven zegenen. Één van de vrouwen maakte een opmerking. Ze zei: ‘Na de oogsttijd hebben we altijd ontzettend veel voedsel in onze huizen opgeslagen en lijken we zo rijk te zijn. Maar dan na verloop van tijd is alles op en ik begrijp niet hoe dat kan, we hadden toch zoveel? En als dan alles op is, en ik bijna niet genoeg hebt om mijn gezin te voeden en het schoolgeld van mijn kinderen te betalen dan is het zo moeilijk om aan God te geven. Zal Hij ons daar echt in willen zegenen?’ God belooft in Maleachi 3:10, ‘ “Breng het hele tiende deel naar de voorraadkamer, zodat er voldoende voedsel zal zijn in mijn tempel. Probeer het toch eens”, moedigt de Here van de hemelse legers aan, “dan zult u zien dat Ik de vensters van de hemelen zal openen en een stroom van zegen over u zal uitstorten.” ’ We kunnen niet meer geven dan God gegeven, die voor onze redding Zijn enig geboren Zoon gaf. Bid met Abukari als hij de komende periode de meer dan twintig lokale kerken zal onderwijzen in het ‘Bijbels geven.’

Op zoek naar het verdwaalde schaap

2012-02-15T14:15:00.000+00:00

“Als u nu eens honderd schapen had en één ervan raakte verdwaald, wat zou u dan doen? Het zoeken! Net zolang tot u het vond. De andere 99 zou u gewoon laten grazen... Zo is ook in de hemel meer blijdschap over één zondaar die bij God terugkomt dan over 99 anderen die niet verdwaald waren.” (Lukas 15:1-7)

Het is een gewone zondagochtend. Normaal gesproken preekt Abukari of is hi j betrokken bij de leiding van een dienst maar deze zondag is anders. Abukari was op zoek naar Amina in de lokale huizen van het dorp Sambu terwijl Joke en de jongens de diesnt bijwoonden.

Amina is bijna veertig jaar, ze is getrouwd met Sulemana en samen hebben ze zeven kinderen. Zowel Sulemana als Amina komen uit toegewijde Moslim families. Maar in 1997 kwam Sulemana tot geloof en liet hij zijn Islamitisch geloof achter zich. Sinds die tijd hebben we voor Amina gebeden en het Evangelie met haar gedeeld maar nooit gaf ze ze zich over aan de redding die Jezus biedt. Vorige week waren er vrienden uit Amerika op bezoek die het dorp van Amina opzochten en opnieuw het Evangelie met haar deelden. Als een chauffeur die zijn verloren sleutels vindt, opende Amina haar hart voor God en nam ze Jezus als haar Heer en Redder aan.

Sulemana en Amina

Op bezoek bij Sulemana en Amina

Er was grote blijdschap bij de gelovigen in Sambu en uiteraard bij haar man, Sulemana die veertien jaar voor haar gebeden had. Toch hadden Sulemana en de paar gelovigen geen idee wat hen en Amina nog te wachten stond. De buren en vrienden zweerden samen en één voor één beledigden en intimideerden ze haar. Voordat de eerste zondag aanbrak waarop Amina openlijk naar de kerk zou gaan, waren de buren en vrienden er in geslaagd haar te ontmoedigen en hadden haar zover gekregen haar nieuwe geloof te herroepen. Terwijl de kerk samenkwam en iedereen hoopte Amina in hun midden welkom te heten, had een vriendin van Amina haar naar het huis van de Moslim leider (Imam) in het dorp gesmokkeld waar ze haar verstopte zodat ze die ochtend niet naar de kerk zou kunnen gaan. Nadat we tevergeefs op Amina’s komst naar de kerk wachtten, gingen Abukari en Sulemana op zoek naar Amina in het dorp. Uiteindelijk liet iemand doorschemeren dat ze in het huis van de Imam was. Toen de mensen Abukari hoorden aankomen, deden ze gauw de deur op slot van de kamer waarin Amina verstopt was maar gelukkig verraadden haar sandalen haar die nog voor de deur van de kamer lagen. Om een confrontatie met de Moslims uit de weg te gaan, besloten Abukari en Sulemana haar daar te laten.

De volgende dag, keerde Abukari terug naar Sambu om samen met de lokale dominee Amina op te zoeken. Na een intensief gesprek zei Amina het volgende, “De angst voor de mij nog onbekende toekomst en de zware druk van mijn vrienden en buren was teveel voor me. Maar om jullie vasthoudendheid wil ik toch bij Jezus blijven.” Sinds die tijd bezoekt Amina de kerk. Wat een blijdschap dat God’s genade van een tweede kans ook Amina bereikte en dat wij daar deelgenoot van mochten zijn. We willen jullie vragen voor Amina te bidden, dat God haar de kracht zal geven om sterk, vasthoudend en geduldig te zijn. Maar dat ze bovenal de blijdschap van God mag ervaren.

Misschien wonen of werken jullie ook in een gebied waar God niet erkend wordt, mensen neerkijken op je geloof, mensen goddeloosheid aanmoedigen en waar resultaten van evangelisatie niet massaal zijn maar maar mondjesmaat binnenkomen. Wees niet ontmoedigd, ons getuigenis van Christus IS licht in een donkere wereld.

Net nu we deze blog schrijven, krijgen we bericht binnen dat de 9 jaar oude dochter van de lokale dominee van Sambu heel plotseling is overleden. Bid voor deze dominee en zijn gezin, voor troost en kracht in een heel moeilijke tijd.

Kerst in Yendi

2012-01-20T16:50:00.000+00:00

Hoewel kerst alweer meer dan drie weken achter ons ligt, komen hier de kerstkaarten nog altijd binnen! En om ze nu al direkt bij het oud papier te doen, vinden we erg jammer dus we hangen ze nog op en zo zitten we nog een heel klein beetje in de kerstsfeer.

We krijgen regelmatig de vraag hoe wij nu kerst vieren. Omdat we in een gebied wonen waarin het percentage Christenen laag is, merk je er niet zo heel veel van dat het kerst is. Mensen die geen Christen zijn, vieren geen kerst, en dat is dus de grote meerderheid (zo'n 95%). Binnen de kerken wordt het heel verschillend gevierd. Sommige kerken maken er een groot feest van, anderen vieren het wat minder uitbundig. Er is hier - vooral in het noorden van Ghana - geen lange aanloop naar kerst en al helemaal geen commerciele. Om de kinderen er toch een beetje op voor te bereiden, hebben we als gezin de vier weken van advent gevierd.

Het kerkgebouw van Jagando

De zondag van kerst bezochten we een kerk in een nogal afgelegen dorp. Terwijl Abukari buiten preekte, nam ik de kinderen mee naar binnen (ook hier is het kerkgebouw te klein voor de hele gemeente) om met ze over kerst te praten. Ik had de adventskaarsen meegebrachte en we spraken erover hoe Jezus, hoop, vrede, blijdschap, liefde en licht naar deze wereld brengt. We hadden voor de kinderen koekjes en snoepjes meegenomen om het geheel een beetje feestelijk te maken. We deelden een deel van de koekjes en snoepjes uit. Op mijn suggestie om de rest uit te delen aan kinderen die buiten waren, zei de zondagsschoolleider het volgende: 'Als de kinderen die normaal gesproken niet naar de kerk komen, zien dat de kinderen die er wel waren, iets lekkers gekregen hebben, komen ze volgende week ook naar de zondagsschool in de hoop dat ze ook iets krijgen. Na een week of drie delen we dan de rest uit en zo hopen we nieuwe kinderen naar de zondagsschool te krijgen.'

De leden van de kerk in Jagando

Een paar kinderen van de kerk

Eenmaal weer thuis begon de actie in de keuken. Het is in onze omgeving de gewoonte dat als je een feestdag viert, je voedsel uitdeelt aan je vrienden en buren. We kookten een enorme pan met rijst en een tomatensaus met geit die we in kleine pannetjes aan een deel van onze buren uitdeelden.

Abukari met voorgangers van verschillende kerkgemeenschappen hier in Yendi ging naar de gevangenis om daar eten en bijbels uit te delen aan de gevangenen.

Voedsel en Bijbels voor de gevangenen

We delen voedsel in kleine pannetjes aan onze buren uit

Tegen de avond kookten we ons 'eigen' kerstdiner - weer een dit jaar - waar we met z'n allen van genoten.

Tweede kerstdag hadden we veel aanloop van mensen van de verschillende kerken uit de dorpen. Leiders en leden kwamen ons een fijn kerstfeest toewensen. We gaven hen wat te drinken en koekjes en cake om te eten. Tegen de avond ging hier de barbecue aan met heerlijk geite en kippevlees. En daarmee sloten we de kerstdagen af.

Kerstdiner met gezin

Tweede kerstdag barbecue

Gezegende Kerstdagen......

2011-12-24T16:40:00.000+00:00

Noden - Hoe kunnen we het beste helpen?

2011-12-17T15:45:00.000+00:00

Regelmatig worden we door mensen om hulp gevraagd. Iedere week komen er wel mensen naar ons toe met bepaalde noden. Het is niet altijd makkelijk om de juiste afweging te maken; wel helpen, (nog) niet helpen? Soms zijn het mensen die we maar een paar keer per jaar tegenkomen en we geven ze dan hulp die binnen onze mogelijkheden ligt ook al weten we dat die hulp op die manier niet echt constructief is maar wel even de nood verzacht op zo'n moment. Soms is het geld, voedsel, het betalen van een rekening voor school of ziekenhuis, een bijdrage aan een begrafenis enz. Er zijn situaties zoals hieronder beschreven die wat extra aandacht nodig hebben. Het heeft geen zin om maar te blijven geven zonder dat we zoeken naar de oorzaak van het probleem.

"Het is nog vroeg in de ochtend, een klop op de deur. Een jongen van een jaar of 14 komt binnen. Hij komt uit een dorp zo'n 12 kilometer van Yendi en bezoekt daar een van onze kerken. Hij draagt een schooluniform. Ik heet hem welkom, geef hem wat water te drinken en vraag hem dan wat zijn missie is. Hij vertelt me dat hij naar een school voor voortgezet onderwijs in Yendi gaat en dat hij 10 Ghana cedis (ongeveer 5 euro) moet betalen als ouderbijdrage. Omdat zijn ouders deze bijdrage niet kunnen betalen, wordt hij regelmatig door de leerkrachten gestraft om op die manier druk uit te oefenen op de ouders.De jongen, Abdul, vertelt me dat zijn ouders gezegd hebben dat hij maar naar ons toe moest gaan, wij zullen hem wel helpen. Ik geef hem het geld maar ben niet echt gelukkig met de wijze waarop de ouders hem naar ons toesturen.

Een paar dagen later staat Abdul weer voor de deur. Deze keer heeft hij geen uniform aan. Hij groet me en vertelt me dan dat hij een nieuw uniform moet laten naaien maar dat zijn ouders daar geen geld voor hebben. Ik vraag hem naar het uniform dat hij een paar dagen geleden droeg. Hij vertelt me dat de leerkrachten zeggen dat dat uniform te oud is en dat hij het moet vervangen. Op dit moment halen veel mensen hun oogsten binnen. Ik vertel Abdul dat hij maar aan de leerkrachten moet vertellen dat zijn ouders momenteel geen geld hebben om een nieuw uniform voor hem te laten maken maar dat als de oogst binnen is en ze er wat van kunnen verkopen, hij een nieuw uniform krijgt. Toch kijkt Abdul nog niet echt gelukkig. Hij vertelt me dan dat hij elke dag van zijn dorp naar Yendi loopt, dat is 24 kilometer op een dag (!) en dat zijn ouders hem geen geld geven om tussen de middag wat eten te kopen. Ik weeg af - vertelt Abdul me nu echt de waarheid of zijn er andere problemen? Maar omdat ik niet wil dat iemand honger lijdt terwijl wij meer dan genoeg hebben, geef ik hem wat geld om voor de komende twee weken eten te kopen.

Studenten klaar om naar school te gaan - iedere school heeft zijn eigen uniform.

Een paar dagen later is Abdul er weer - het is nog vroeg in de ochtend en hij draagt zijn uniform. Abdul vertelt me dat de school gevraagd heeft om een bijdrage van 2 Ghana cedis voor het copieeren van de examens voor het eind van dit jaar. Ik weet dat dit gebruikelijk is en geef hem het geld omdat hij anders zijn examens niet kan schrijven.

Gisteren stond Abdul weer voor de deur. Hij is inmiddels naar een familielid verhuisd die in Yendi woont zodat hij niet iedere dag zo heel ver hoeft te lopen. Toch vraagt hij weer om geld om eten te kopen, hij moet nog vier dagen naar school voordat zijn kerstvakantie begint. Ik geef hem het geld maar vertel erbij dat dit zo eigenlijk niet verder kan gaan. Abukari en ik hebben het de laatste week er al een paar keer over gehad. Het wordt hoog tijd om eens met de ouders te gaan praten. Nemen zij wel hun verantwoordelijkheid? Hebben ze het financieel zo zwaar dat ze echt niet voor Abdul kunnen zorgen en hem zelfs niet aan lunch kunnen helpen iedere dag? Hij zit net in de eerste klas van het voortgezet onderwijs en heeft nog een lange weg te gaan, hoe ziet zijn toekomst er wat onderwijs betreft uit? En hoe zit het met de andere kinderen waar ze zorg voor dragen? We zullen Abdul's ouders binnenkort eens opzoeken."