De Kindle Fire draait op een versie van Android, die zo is omgebouwd dat het vrijwel onherkenbaar is. Dit is in de eerste plaats een Amazon apparaat, om de diensten van Amazon mee te gebruiken. In tegenstelling tot de gewone Kindle gaat het dan niet alleen om boeken, maar ook om films, TV-series, muziek, Apps uit de Amazon Appstore en algemene internetdiensten (Amazon Cloud Services).

Met zijn kleine formaat en is het is toch geen iPad-killer geworden. Maar voor maar 199$ is het wel een heel interessante tablet, die wel eens een hele nieuwe groep gebruikers kan gaan aanspreken.

Of, en wanneer de Kindle in Nederland verkrijgbaar zal zijn is nog niet bekend. Maar reken er maar niet op dat dit op korte termijn gaat gebeuren. Dit is een apparaat dat 100% is gericht op het binnenhalen van content via Amazon en dat is voor muziek, apps, televisie en films niet mogelijk. Amazon zal eerst die rechten voor Nederland moeten regelen, en tot nu toe hebben ze daar weinig interesse voor getoond (al werkt de Amazon Appstore inmiddels ook in Nederland).

Zo is het met Google+ ook een beetje, het is een hele gereedschapskist vol mooie spulletjes (en ik heb ook echt uren besteed aan het maken van cirkels, omdat de animatie zo leuk is), maar zolang je niet echt een bezigheid hebt waarbij je dat gereedschap kunt gebruiken is het allemaal mooi maar nutteloos.
Om echt wat met Google+ te kunnen is het belangrijk dat je weet wat die gereedschappen kunnen, en vooral waarvoor je ze voor kunt gebruiken.

Google Tools
De stream: De plek waar je leuke tips, belevenissen, websites en YouTube-filmpjes van poezen met elkaar kunt delen (het hart van alle sociale media). Een aardigheid van Google+ is dat je net als op Twitter ook mensen kunt volgen, dus zoek je favoriete beroemdheid, goeroe, journalist of je baas op en je krijgt hun levenswijsheden en in je stream.

Cirkels: Het equivalent van de waterpas, het doet zelf niks maar maakt het makkelijker om dingen met anderen te delen. Omdat je deelt met een cirkel krijgen alleen de mensen in die cirkel het te zien, je kunt dus je dronken foto gerust delen met de cirkel “stapvrienden” zonder dat je baas of je moeder ze zien (bonus tip: anderen zien alleen dat je ze in een cirkel hebt gezet, niet hoe die cirkel heet, je kunt dus gerust een cirkel “saaie mensen” maken).
Hoe meer vrienden je op Google+ hebt hoe nuttiger die cirkels worden natuurlijk, al krijgen mensen zonder Google+ wel een mailtje als je iets deelt. Handig als je afspraken wil maken met een groep, maar één van hen doet niet aan sociale media.

Google Photos: Stiekem is het Picasa in een Google+ jasje. Ideaal als je een smartphone hebt, want dan kun je instellen dat hij automatisch backups maakt van de foto’s op je telefoon. En vanuit Google Photos kun je natuurlijk ook weer makkelijk foto’s en albums delen met anderen.
Het is ook nog steeds een volwaardige photosharing site dus je kunt het ook daar voor gebruiken.

Google Chat/Huddle/Hangout: De bestaande google Chat uitgebreid met de mogelijkheid om via de webcam te chatten, één-op-één of met een groepje. In één woord: skypen.

One-stop social media shop
Dat is natuurlijk leuk en aardig, maar iedereen zit op Facebook en wie heeft er tegenwoordig geen Twitteraccount? Met de browser-plugin SGPlus kun je Facebook en Twitter integreren met Google+ en kun je dus vanuit één plek al je sociale media beheren. Zo kun je vanuit Google+ ook dingen delen op Facebook, Twitter en Google+ (of alle drie tegelijk). En je kunt nieuwe berichten vanuit alle drie bekijken vanuit Google+.
SGPlus geeft je de mogelijkheid om Twitter of Facebook berichten te tonen tussen je Google+ berichten (Merge Feed) zelf vind ik dat snel onoverzichtelijk worden, maar je hebt ook de mogelijkheid om binnen Google+ te switchen tussen Facebook, Twitter en Google+ (Show underneath Sparks).

De toekomst van Google+
Hoeveel je kunt met Google+ hangt natuurlijk ook af van de mensen die er op zitten. Google heeft al eerder laten zien goede social tools te kunnen maken, en dat hebben ze nu weer gedaan, maar als je geen anderen hebt om mee te delen blijft het alleen maar een mooie gereedschapskist.
Daar kun je natuurlijk zelf ook iets aan doen, probeer je vrienden te overtuigen om die dertig seconden de tijd te nemen om een Google+ account te nemen, en je kunt die mooie gereedschappen op hun uitproberen.

The court is of the opinion that Apple’s minimalistic design isn’t the only technical solution to make a tablet computer, other designs are possible,” Brueckner-Hofmann said. “For the informed customer there remains the predominant overall impression that the device looks” like the design Apple has protected in Europe.

Bron: Bloomberg

 

Het eerder uitgevaardigde importverbod wordt daarmee omgezet in een permanent verbod, al zullen winkels vooralsnog wel de bestaande voorraad blijven verkopen.

De rechter lijkt hierbij niet mee te gaan in de argumentatie van Apple dat het een “slaafse kopie” is van de iPad, maar verwijst specifiek naar het copyright dat Apple heeft op de designstijl. Een volledige motivatie zal de rechtbank over een week geven.

Samsung heeft inmiddels op de site een melding toegevoegd dat de Galaxy Tab 10.1 momenteel niet verkrijgbaar is in Duitsland. Blijkbaar accepteert Samsung de uitspraak, maar hebben ze de strijd nog niet opgegeven.

Kindle app op Galaxy Tab

Het is voor Amazon ook niet zo gek om zelf in die markt te stappen, concurrent Barnes & Noble is ze al voorgegaan met de Nook color een Android tablet die aan de man gebracht wordt als kleuren e-reader (al hebben ondernemende zielen er al voor gezorgd dat je hem als volwaardige tablet kunt gebruiken). Daarnaast heeft Amazon zijn eigen appstore waarin ze Android apps verkopen en natuurlijk zijn er de digitale boeken die via de Kindle en de Kindle app gelezen kunnen worden, Amazon kan met een eigen tablet grip blijven houden op die markt.

Maar zou een Amazon tablet echt de markt op zijn kop kunnen zetten? er zijn analysten die menen van wel, maar daar zitten wel een paar maren aan vast.

De Volkskrant brengt het het stelligst:

Analisten en andere volgers van de markt weten het zeker: Amazon komt nog dit jaar met een eigen tabletcomputer. Onderzoeksbureau Gartner verwacht zelfs dat deze onverwachte nieuwe speler op de markt snel de grootste concurrent zal worden van Apple. Dat bedrijf is absolute marktleider met zijn iPad.

vk.nl: Amazon kan de strijd aan met Apple [nb: betaalde content]

Helaas rammelt het verhaal van de Volkskrant (zoals wel vaker als het om nieuwe media gaat) nogal, Amazon is bepaald geen onverwachte speler en ik heb geen verhaal van Gartner kunnen vinden. Wel een medewerkster van onderzoeksbedrijf Forrester die op het blog van Forrester speculeert over de mogelijkheden dat Amazon een grote speler gaat worden. Het is daarbij van belang te vermelden dat dit niet de eerste keer is dat Forrester met dit verhaal komt, en het is iedere keer goed voor heel veel vermeldingen op andere sites. Het is dus vooral goeie publiciteit voor Forrester. Beter nog; als je de complete analyse  van Forrester wil lezen kost dat 499 dollar.

Speculatie

Het blijft bovendien allemaal speculatie, met name de speculatie dat Amazon flink op prijs zal concurreren: 

Zo stelt ze [Sarah Rotman Epps] dat Amazon met zijn Kindle e-reader heeft laten zien dat het bereid is hardware tegen, of vlak onder de kostprijs aan te bieden, in de hoop vervolgens geld te verdienen aan de verkoop van e-books. Dat de winst die Amazon daarmee realiseert laag is, heeft het bedrijf allang geaccepteerd. Op vergelijkbare wijze zou Amazon zijn tablets in de markt kunnen zetten.

Dat kan ze wel zo achteloos zeggen, maar veronderstelt wel een aantal fundamentele zaken. In de eerste plaats dat Amazon inderdaad bereid is verlies te maken op een tablet, dat die tablet wel in staat is te concurreren met de iPad qua prestaties en –last but not least– dat zo’n tablet dan ook significant goedkoper zal zijn dan een iPad.

Apple heeft via langetermijncontracten, grote orders, een eigen verkoopkanaal en een (voor Apple) lage winstmarge een significant prijsvoordeel ten opzichte van concurrenten, Amazon zou flink verlies moeten maken op de tablets om ze meer dan een paar tientjes goedkoper aan te kunnen bieden.

Oud zeer

Dat wil niet zeggen dat Amazon niet gaat proberen om Apple het vuur aan de schenen te leggen, bij Amazon hebben ze nog wel een appeltje te schillen met het bedrijf uit Cupertino. Apple heeft Amazon namelijk behoorlijk dwars gezeten waar het gaat om de verkoop van digitale boeken, allereerst door de nieuwe regels voor de app store. Onder de nieuwe regels moet Amazon 30% van alle inkomsten die het krijgt via de Kindle app afdragen aan Apple, meer dan de winstmarge die Amazon op boeken heeft. Amazon heeft in reactie daarop de functionaliteit om nieuwe boeken te kopen uit de app gehaald en een speciale webApp gelanceerd die Apple’s app store omzeilt, beide opties zijn niet ideaal omdat het voor iPad en iPhone gebruikers moeilijker wordt om boeken te kopen bij Amazon.

Voor Amazon misschien nog wel pijnlijker is dat Apple Amazon’s succesvolle Kindle strategie heeft weten te ondergraven door een pact te sluiten met de 5 grootste uitgevers. Gesteund door Apple hebben de uitgevers kunnen afdwingen dat zij de prijs kunnen bepalen die Amazon kan vragen voor digitale boeken. Dat was een driedubbele klap voor Amazon dat nu niet langer op prijs kan concurreren met papieren boeken (als Kindle gebruiker weet ik uit ervaring dat de Kindle versie nu standaard duurder is dan een papieren uitgave), dat vertraagd ook de acceptatie van e-books en dat  kost Amazon geld omdat ze meer overheadkosten hebben aan papieren boeken en Amazon kan ook niet meer op prijs concurreren met Apple’s eigen iBook app.

Conclusie

De Amazon tablet komt er aan, zoveel is zeker en waarschijnlijk worden het twee Android tablets; een goedkopere 7″ en een 10″ versie die direct met de iPad concurreert. Het is niet waarschijnlijk dat de 10″versie veel goedkoper wordt dan de iPad 2, maar Amazon gaat zeker zijn marketing machine vol aan het werk zetten om zoveel mogelijk marktaandeel van Apple af te snoepen, of dat gaat lukken is nog maar de vraag.

Tot de komst van de iPad vorig jaar werd de markt voor tablet computers nog altijd in duizenden geteld, maar Apple wist de doorbraak naar de consument te maken. Alleen in 2010 wist Apple al 15 miljoen tablets te verkopen.

De tabletmarkt is nog volop in beweging, en een jaar na de iPad is er serieuze concurrentie voor Apple.

Met name Google’s Android en, in mindere mate, Microsoft en BlackBerry zijn hard op weg een stuk marktaandeel te pakken.  Andere concurrenten hebben minder succes, al lijkt de HP TouchPad met zijn laatste stuiptrekking dit kwartaal nog een flink marktaandeel te gaan pakken.

Dat Apple van een marktaandeel van 93% naar een marktaandeel van “maar” 61% is gegaan is overigens niet per sé slecht nieuws voor de mannen uit Cupertino. Het aantal iPad’s dat ze hebben verkocht is namelijk verdrievoudigd.

Interessant is dat ook Microsoft, dat dus al een decennium Windows voor tablets uitbrengt, meelift op het succes van de iPad. En dat nog zonder dat er een nieuwe versie van het besturingssysteem is.

Om daar een beeld bij te krijgen hebben ze bij Cisco een mooie infographic gemaakt.
Cisco via ArnoBoerman

Een Windows tablet

De reden voor de dagvaarding is dat de tablet van Samsung een kopie zou zijn van de tablet van Apple, de Samsung Galaxy Tab is volgens Apple zelfs “een slaafse imitatie” van de iPad 2.

Het valt natuurlijk niet te ontkennen dat de iPad en de Galaxy Tab op elkaar lijken. Maar dat geldt voor alle tablet-computers, vorm volgt immers uit functie. De vraag is dus wat maakt de iPad uniek ten opzichte van andere tablets?

Appleinsider heeft de hele zaak op een rijtje gezet en daar hoort ook een lijstje bij van elementen die de iPad onderscheiden van andere en eerdere tablets:

– a rectangular product with four evenly rounded corners;
– a flat, clear surface that covers the front of the product;
– a visible metal frame around the flat, clear surface;
– a display that is centered on the clear surface;
– under the clear surface, a neutral margin around the sides of the display;
– if the product is switched on, colored icons within the display.

Kortgezegd een rechthoekig kleurenbeeldscherm en een besturingssysteem dat gebruik maakt van iconen. Dat is zo breed dat het betekenisloos is, sommige desktop PC’s en veel e-readers voldoen ook aan deze criteria.

Eigenlijk zijn maar drie aspecten uit dit lijstje te benoemen als mogelijk onderscheidend; de vorm is een rechthoek met afgeronde hoeken, het metalen frame is aan de voorkant zichtbaar en er is een neutrale rand aan de zijden van het display. Dit zijn nog steeds kenmerken die weinig onderscheidend vermogen hebben, deze drie elementen zie je namelijk terug bij alle tablets, de meeste smartphones en een groot aantal e-readers. Het lijkt mij dan ook absurd dat Apple het alleenrecht zou kunnen claimen op deze vorm.

En dan dit…

In de bewijsstukken die Apple aangeleverd heeft om de gelijkenissen tussen de iPad 2 en de Galaxy Tab 10.1 aan te tonen zaten een aantal foto’s die niet alleen suggestief zijn, maar zelfs gemanipuleerd.

Misleidende afbeelding van de Galaxy Tab 10.1 in de dagvaarding van Apple

De afbeelding is suggestief omdat het lijkt alsof de bureaubladindeling van de Tab vrijwel gelijk is aan die van de iPad. Maar wat je ziet op de foto van de Galaxy is niet het bureaublad, maar het toepassingen menu waarin alle apps worden weergegeven. De Tab is bovendien gekanteld ten opzichte van zijn normale stand om het meer te laten lijken op de iPad die geoptimaliseerd is om in “rechtopstaande” stand gebruikt te worden.

Maar erger nog dan dat is het feit dat de foto van de Tab is gemanipuleerd om hem vrijwel dezelfde verhoudingen te geven als de iPad, blijkbaar lijken ze in het echt te weinig op elkaar om een rechter te overtuigen.

Onderzoek onder tieners in Amerika laat zien dat de telefoon vooral gebruikt wordt om tekstberichten te versturen, en dan vooral om te chatten:

klik voor de hele grafiek

Bron: lab42 via Koppen’s Blog

De HTC Desire

De HTC Desire is een zekere zin een icoon, zo zeer zelfs dat het naderende einde van de productie begin deze maand nieuws was. Geheel onverwacht was dat niet, de Desire is ruim een jaar oud en de opvolger ligt al overal in de winkels.

Het was een goed jaar geweest, de Desire was instrumenteel in de doorbraak van Android naar het grote publiek. De verkoop van HTC smartphones was in dat jaar dan ook bijna verdubbeld. De Desire wist ook de prestigieuze T3 Award voor beste telefoon weg te kapen voor de neus van de nieuwere  iPhone 4 en Samsung Galaxy S. Het leek allemaal rozegeur en maneschijn tot HTC vorige week plotseling aankondigde dat de Desire geen upgrade zou krijgen naar de nieuwste versie van het Android besturingssysteem.

Het was een klein PR fiasco, dat HTC  dwong om binnen 24 uur op die beslissing terug te komen. Als HTC dat niet had gedaan had dit wel eens een heel groot fiasco kunnen worden.

Het lange wachten

Eind vorig jaar kwam een nieuwe versie van Android uit, met de codenaam Gingerbread (alle versies van Android worden vernoemd naar zoetigheden). Zo’n update gaat het eerst naar mensen met een telefoon van Google zelf (altijd al beta-tester willen zijn? koop een Nexus telefoon) en voor de rest begint het ongeduldige wachten.

Na een half jaar begon het gemor op diverse fora al aanzienlijke vormen aan te nemen, maar dat werd nog getemperd door het feit dat HTC officieel had bevestigd dat de update ook voor de Desire beschikbaar zou zijn. Het bericht uit Engeland kwam als een donderslag bij heldere hemel.

De achilleshiel van de Desire

De Desire was nooit erg ruim bedeeld geweest als het op ROM geheugen aan kwam, het deel van het geheugen waar het besturingssysteem op staat en apps op worden geïnstalleerd. Een beperking die weliswaar gecompenseerd werd door het feit dat Android het mogelijk maakt om je apps (gedeeltelijk) op een Micro-SD kaart te installeren. Dat is weliswaar veel goedkoper dan ROM geheugen, maar niet alle apps ondersteunen dat en het besturingssysteem moet ook nog ergens staan. En dat was nou precies het pijnpunt, de nieuwe versie van het besturingssysteem (in combinatie met de eigen grafische interface) was te groot voor het beperkte geheugen van de Desire.

Hoe nu verder?

Twee van de sterke kanten van Android zijn de grote community en de openheid van het platform, en het duurde dan ook niet lang voordat Android Central een artikel op de site plaatste waarin uitgelegd werd hoe je de macht over je telefoon kunt overnemen. En als je dat gedaan hebt kun je kiezen uit een veelvoud van custom varianten van Android, gemaakt voor en door de Android community. Varianten die wel upgradet zijn naar de nieuwste versie van Android.

De oplossing van HTC

Zoals gezegd kwam HTC snel op zijn beslissing terug, er komt toch een een update voor de Desire.  Om dat mogelijk te maken moet HTC wel een aantal van de apps die ze standaard op telefoons zetten schrappen. Het is de vraag of iemand daar rouwig om zal zijn; Sense (de grafische interface) is geweldig, maar voor al die standaard apps is een beter alternatief te vinden op de Android Market.

Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald

Hoewel het mooi is dat de Android community er voor je is als een je fabrikant je in de kou laat staan, dat is niet wat we verwachten als we een smartphone kopen. Als HTC zich niet bedacht had had niet alleen had het consumentenvertrouwen in HTC (terecht) een deuk opgelopen. Ook Android als geheel had imagoschade opgelopen. Android heeft zich juist dankzij telefoons zoals de Desire ontworsteld aan het imago dat het voor nerds is… dan kun je nu niet meer aankomen met het verhaal dat je beste zelf een nieuw besturingssysteem op je telefoon kunt installeren!

Gelukkig is het niet zo ver gekomen, laten we hopen dat niet alleen HTC maar alle fabrikanten hier van leren.

Water bij de wijn

Toen Steve Jobs vier maanden geleden de voorwaarden voor abonnementen in de Apple app store onthulde was er nog al wat commotie onder uitgevers.

Twee weken voor dat de nieuwe voorwaarden ingaan heeft Apple heeft nu toch water bij de wijn gedaan, en een aantal van de belangrijkste restricties versoepeld.

De 30/0 deal

De deal die Apple de uitgevers voorhield was dat zij bij iedere verkoop via de app-store 30% van de inkomsten aan Apple moeten afdragen (in de wandelgangen ook wel de Apple-tax genoemd), ook als het om abonnementen gaat. De logica was, aldus Jobs, dat als een abonnee zijn abonnement buiten de app store was aangegaan dat Apple niks zou krijgen en de uitgever 100%.

Die logica werd echter volledig ondergraven door een aantal restricties die Apple aan de uitgevers oplegde. Zo mochten ze potentiële abonnees niet verwijzen naar hun website en moest de prijs waarvoor iets aangeboden werd buiten de app store niet lager zijn dan in de app store.

De nieuwe deal

Apple heeft nieuwe voorwaarden waaraan apps moeten voldoen gepubliceerd, daarin is geen sprake meer van een verplichte prijsstelling. Uitgevers worden dus  toch niet gedwongen om hun waren in de app store voor de laagst mogelijke prijs aan te bieden. Uitgevers kunnen dus gebruikers lokken met aanbiedingen om de voor hun voordeligere abonnementen te kiezen, met het bijkomend voordeel dat ze in dat geval verzekerd zijn van de abonnee-informatie die belangrijk is voor advertenties.

Daarnaast is de restrictie op het verwijzen naar de eigen website versoepeld. Vanaf nu is de beperking dat er voor de aankoop geen link gemaakt mag worden naar een externe website (bijvoorbeeld via een “buy” knop). Dit moet de keuze eerlijker maken: ofwel het gemak van de in-app aankoop via Apple, of naar de website voor een mogelijk betere aanbieding.

Is het genoeg?

Sommige uitgevers hadden zich al neergelegd bij het Apple beleid, maar anderen  zoals de Financial Times richten zich op alternatieven. De Financial Times heeft aangekondigd zich terug te trekken uit de app store en hun tijdschrift te gaan aanbieden via een web-app, die bovendien geschikt is voor meerdere platforms. Het is ook geen toeval dat Zinio (de grootste distributeur van online tijdschriften) zich nu ook op Android gaat richten.

Het is ook moeilijk voorstelbaar dat een bedrijf als Amazon, wiens “core business” het afhandelen van online transacties is, zonder slag of stoot zal instemmen met een situatie waarin zij verplicht een deel van die transacties door Apple moet laten afhandelen… waarbij 30% van de inkomsten moet worden afgedragen voor dat dubieuze privilege. Misschien dat we hier nog een interessante strijd tegemoet kunnen zien.