Net voor het nieuwjaar vertrekken veel mensen uit de stad om deze speciale dagen met hun familie in de dorpjes te vieren. Ik ben met een vriendin meegegaan naar haar dorpje, en ging even in de tijd terug. Slapen op een hard bed, water uit een waterput, douchen met een emmer water, eten in een kring zittend op de vloer, en eten koken en afwassen in de buitenlucht. En het meeste met dikke kleren aan, omdat het in het noorden nu winter is, en ze hier geen verwarming in de huizen hebben.

Voor het nieuwe jaar hebben we heel veel ‘banh chung’ gemaakt; een soort plakrijst met bonen, vlees en uien in het midden, dat wordt verpakt in grote bladeren om vervolgens urenlang te worden gekookt. Dit wordt dan bij elke maaltijd gegeten, naast een soort doorzichtige noedels en groente en vlees.

In de meeste huizen staat een voorouderaltaar, hierop staat gedurende de hele week een schaal met vijf verschillende soorten fruit. Tijdens de dagen rondom het nieuwjaar worden hier ook alle giften neergelegd.

De eerste drie dagen van het nieuwe jaar bestaan uit het bezoeken en ontvangen van familieleden. In Nederland zouden we daarvoor ‘gewoon’ in een huis afspreken, hier gaan ze alle huizen bij langs. Soms bleven we tien minuten en soms een paar uur voor een maaltijd. Bij elk bezoek werd er groene thee geserveerd, met veel zonnebloempitten en snoepjes en koekjes.

Ik ben in zo’n dertig huizen geweest en als lange buitenlander kreeg ik natuurlijk veel aandacht. Omdat bijna niemand Engels sprak, was het een goede tijd om mijn taal te oefenen, een op een ging dat redelijk, maar in groepen was ik de draad snel kwijt. Het was daar door een intense, maar ook heel bijzondere tijd.

Voor de lokale mensen hebben foto’s een grote waarde. Met name foto’s waar ze zelf op staan, al dan niet met een vriend(in) of een kind. Het is dan belangrijk om zo dicht mogelijk bij iets moois te staan, wat dus ook gebeurde bij deze kunstwerken. Om de kunstwerken waren echter touwen gespannen, want ze willen deze voor zo’n drie/vier weken laten staan. Veel mensen werden daardoor niet tegengehouden en kropen onder de touwen door om zo de perfecte foto te krijgen.

Om toch een beetje orde te houden, waren er zo’n tien politieagenten bij de kunstwerken aanwezig. Ze bleven erom heen lopen en op hun fluitje blazen om de mensen weer buiten de touwen te krijgen. De politieagenten hadden zich nauwelijks omgekeerd of er kropen alweer mensen onder de touwen door. Het was als een kat en muis spel, geweldig om te zien. Dit gaat nog een paar weken zo door.

De belangrijkheid van foto’s merk ik ook tijdens mijn lessen. Een van mijn leraressen laat me soms wat foto’s zien, het zijn dan meestal drie/vier dezelfde foto’s op een rij, waarvan er waarschijnlijk eentje ‘perfect’ is.

Van ‘familie’ heb ik verschillende kaarten en pakketjes ontvangen. Ik kan de komende weken genieten van pepernoten, millionaire shortbread, drop, hachee en echte boerenkool met rookworstJ. En daarnaast heb ik ontzettend veel chocola ontvangen, waarschijnlijk gaat de gedachte aan mij samen met die van chocola… En bij een feestmaand horen natuurlijk kaarsjes, welke ook in de meeste pakketjes aanwezig waren. Ik ben dankbaar en voel me bemoedigd door al deze post.

Dit weekend en volgend weekend hoop ik ook te genieten van de feestdagen. Met verschillende vrienden komen we bij elkaar om te genieten van heerlijk eten en spelletjes met cadeautjes, echt Amerikaans, of toch een beetje een verlate Sinterklaas viering.

Volgend weekend gaan we het nieuwe jaar in. Door alle tijdverschillen ga ik zes uur eerder het nieuwe jaar in dan iedereen in Nederland. Dit jaar is dan ook een kort jaar voor mij, maar met alles wat er gebeurd is, lijkt dat toch echt anders.

Ik wens jullie hele fijne feestdagen toe. Geniet van deze bijzondere dagen!

Af en toe zie ik een kerstboom ergens staan en sommige winkels verkopen redelijk wat kerstspullen. Zo ook een soort westerse supermarkt waar veel chocolade kerstmannen, klokken en kransjes te koop zijn.

Maar tussen al die kerstspullen zag ik een ander figuur van chocola. En toen bedacht ik mij dat het 5 december is en iedereen in Nederland nu de verjaardag van Sinterklaas aan het vieren is.

Ik kon het niet laten om deze chocolade Sinterklaas te kopen en zelfs zo ver weg de verjaardag van Sinterklaas te vieren:-).

De eerste vraag is: ‘wat is je naam?’. Mijn naam is vaak moeilijk uit te spreken, zodat ze doorgaan met de volgende vraag: ‘hoe oud ben je?’. Als ik mijn leeftijd vertel, volgt een blik vol ongeloof, ik zie er veel jonger uit. Dat is natuurlijk altijd een mooi complimentJ. Soms komt dan de vraag: ‘waar kom je vandaan?’. Bij het horen van het land merk ik dat Nederland nog niet echt bekend is, af en toe komen de tulpen even voorbij.

 Maar de vraag waar het eigenlijk om draait is: ‘ben je getrouwd?’. Met de vaak volgende vraag: ‘wil je met een man uit dit land trouwen?’.

Een tijdje geleden gaf ik een korte Engelse les aan studenten. De enige jongen in de groep hield van Holland meiden. Nadat hij zijn leeftijd had verteld, vroeg hij mijn leeftijd. Toen ik aangaf dat ik ouder dan hem was, kwam toch de volgende vraag: ‘ben je getrouwd?’. Vervolgens gaf een meisje in de groep heel serieus aan dat hij een grapje maakte…

Een paar dagen later dronk ik iets bij een vrouw op straat. Een lokale man, die er zo’n 15 of 20 ouder dan mij uitzag, bleef het woord echtgenoot herhalen, met veel bewegingen om het helemaal duidelijk te maken, om het vervolgens gelijk maar over kinderen te hebben.

Ik zal het jullie laten weten als het gebruikelijke antwoord ‘anders’ is.

En toen was er dan de bruiloft in het dorp waar de bruidegom was opgegroeid.
We kwamen eind van de middag in het dorp aan, waar we werden verwelkomd met een uitgebreide maaltijd. Het bruidspaar kon deze maaltijd nog grotendeels met ons mee eten. Na de maaltijd werd er een karaoke gehouden in een grote tent, waarbij ik tussendoor mijn nieuwe taal kon oefenen (de karaoke werd de volgende ochtend vroeg vervolgd). De bruidsuite was direct naast de tent, met achter het bed een megagrote foto van het bruidspaar.

De volgende ochtend kwam het bruidspaar rond tien uur de tent binnen, hij in een grijs pak en zij in een rode jurk. Vanaf vijf uur ’s ochtends was het halve dorp al bezig met het eten voorbereiden, en om ongeveer elf uur werd ons een heel uitgebreide maaltijd voorgeschoteld. Voor het eten werden een paar toespraken gehouden door familieleden, waarna het tijd was voor een uitgebreide fotosessie. Toen konden de gasten genieten van het heerlijke eten en van het bruidspaar werd verwacht dat ze bij elke tafel een hapje mee aten en een slokje meedronken. Het was hard werken voor hen, waarbij ze iedereen aandacht gaven en dankten voor hun aanwezigheid.

Al met al was het een bijzonder feest, waarbij de mensen uit het hele dorp samenwerkten om dit mogelijk te maken.

 Gelukkig hebben ze verschillende soorten rijst, wat voor mij echter niet altijd te zien en te proeven is. ’s Ochtends eet ik regelmatig een soort plakrijst met gebakken uitjes en wat poeder, het wordt geserveerd op een bananenblad in krantenpapier en het is heerlijk. ’s Middags en ‘s avonds bestaat de maaltijd vaak uit rijst met een aantal bijgerechten, groene groente, tofu, vlees en/of gebakken ei. Dit kan allemaal op verschillende manieren worden klaargemaakt. Ik heb zelf inmiddels ook wat ervaring opgedaan in het bereiden van de gerechten.  

 Als afwisseling eten we verschillende soorten noedels, in een soep of gebakken of ondergedompeld in een soort vissaus. En dan hebben ze nog wat gerechten waarvan ik geen vertaling heb.  

Als Nederlandse heb ik inmiddels het brood hier gevonden en dat probeer ik tussendoor te eten, al is het vaak niet te vergelijken met het brood dat ik gewend was. Ook het beleg is net iets anders, maar ja, alles went…

Winkels gebruiken de smalle trottoirs om hun producten te tonen. Restaurants maken er hun eten klaar of zetten er extra tafeltjes en krukjes neer. Straatverkopers op hun fiets of lopend met grote manden hebben alleen het trottoir of een deel van de straat tot hun beschikking om hun producten te verkopen. En tussen alles door is het trottoir de plek om de motor of scooter te parkeren, en dat zijn er nogal wat…

Zelfs het spoor wordt gebruikt door mensen. Meubelzaken aan het spoor maken hun producten op het spoor. Tja, als er geen trein aan komt, kunnen ze die ruimte natuurlijk goed gebruiken.

Sinds kort rijd ik zelf op een kleine motor. Het verkeer leek heel chaotisch toen ik hier een paar maanden geleden aankwam. Ik ben inmiddels een beetje gewend, maar het rijden op een motor vergt veel concentratie. Andere weggebruikers komen van alle kanten en vooral motors sjezen overal tussendoor. Ik heb eigenlijk ogen aan alle kanten nodig, maar gelukkig hebben de meeste weggebruikers wat meer ervaring, alhoewel sommigen hierdoor wat overmoedig worden.

Zo werden we uitgenodigd door een jongen om zijn familie te bezoeken, na een reis van ongeveer twee uur (iets langer dan verwacht) kwamen we bij een meer. Aan de overkant van het meer was zijn dorp en met de boot zijn we verder gereisd. Door zijn familie werden we hartelijk ontvangen en de vrouwen werden aangekleed met de traditionele kleding, met hoofddoek, best warm met ruim 30 graden. Er werd ons een grote maaltijd voorgezet met vreemde dingen, gelukkig hebben onze magen zich redelijk goed gehouden;-). Gedurende de maaltijd kregen we kleine glaasjes met een sterke alcoholische drank en er werd ruim tien keer geproost waarna het glaasje werd leeggedronken, we hebben maar niet helemaal meegedaan…

In een ander dorpje werden we verrast door een dansgroep die speciaal voor ons verschillende dansen van bevolking groepen uitvoerden. Na een overnachting in een mooi houten huis in klamboes, kon ik genieten van een echte berg douche. Op de foto zie je deze douche, links is voor de mannen, rechts is voor de vrouwen en ervoor is blijkbaar voor iedereen.

Al met al was het een bijzondere tijd en het was goed om iets meer van het land te zien. Tegelijk voelde het weer goed om terug te zijn in de grote stad.

Tegelijkertijd heb ik al iets van Aziё mogen zien en proeven, wat meestal geweldig was. De bekendste vrucht van Aziё, de durian, was tot mijn verbazing best lekker. En het eten van zoveel rijst valt me erg mee, elk land heeft zo z’n eigen specialiteiten hierin, en sommige zijn eerrrggg bijzonder. En verder is het echt genieten van zoveel vers fruit, zoals mango, papaya, ananas en een heel aantal waarvoor geen Nederlandse naam is, daarom maar een paar foto’s.

Tussendoor gaat het reizen meestal goed. Alleen bij een vlucht had ik opeens vier uur vertraging waardoor ik midden in de nacht aankwam en na ruim drie uur mijn bed weer uit mocht…. Ook heeft al dat reizen en eten niet altijd een geweldige invloed op mijn lichaam.

Maar gelukkig is het meestal geweldig om hier te zijn en ik ben dankbaar voor wat ik elke dag weer mag ontvangen!