Hi5 Journal Entries for Pranitee Ratanawijitr

อยากเขียนเป็นข้อ ๆ ว่ะ ไม่รู้จะเขียนที่ไหน?

Sun, 31 May 2009 10:06:35 PDT

หนี้เก่า (ที่บอกไว้ 3 ข้อ) หมด แต่มันก็คิดใหม่ได้เรื่อย ๆ
อ่านไม่รู้เรื่อง โปรดข้ามข้อ เพราะ เราอยากเล่ามาก ๆ

๑. เราคิดว่า เราคงติดเน็ตขั้นวิกฤติแล้วแหละ โดยเฉพาะอีเฟสบุ๊ค ที่ดูจะเหนือกว่าบริการแนว ๆ เดียวกัน (เช่น hi5 multiply ฯลฯ) ตรงที่มันมี Quiz! (เราว่ามันได้ไอเดียจาก Blogthings.com ว่ะ แต่ไม่แน่ใจนะ พอดีเราชอบเล่น Blogthings เล่นมานานแล้ว) ก่อนจะมาติดอีเฟสบุ๊คเพราะชอบ Quiz! เนี่ย ขอบอกตรง ๆ ว่าเราเคยมีอีเฟสบุ๊คตั้งแต่ปีมะแว้งแล้ว แต่ไม่เห็นว่ามันจะดีตรงไหน เลยดีลีททิ้งไปตั้งแต่ปีมะโว้ แต่ต้องกลับมาสมัครใหม่ เพราะได้ยินว่าคนดัง ๆ ระดับโลกหลายคนเขาเล่นกัน (ขอเจ๋อด้วยคน) ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกว่ามันฮิตขึ้นมาได้ยังไง แต่เราคาดว่า Quiz! นี่แหละที่ทำให้ฮิต (แม้คนดัง ๆ เขาจะไม่เล่น Quiz! ก็ตามเถอะ =เขาคงไม่ว่างขนาดนั้น) เพราะส่วนประกอบอื่น ๆ ของเฟสบุ๊คนั้น เราก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรดีกว่ายี่ห้ออื่นตรงไหน (หรือคนอื่นคิดว่าไง) เราชอบ Quiz! มากอ่ะ แบบเป็นคนชอบเล่นไรแนวนี้ แต่ตอนนี้เริ่มรู้ตัวแล้วว่า เรากำลังติดเน็ตขั้นรุนแรงอ่ะ (เพราะนอกจากอีผีบล็อกที่สิงในตัวเรา ที่สลัดเท่าไรก็ไม่ออก พอเจอกับผีเล่น Quiz เฟสบุ๊คเลยยิ่งไปกันใหญ่ พยายามสลัดอยู่) มาพูดกันอย่างมีเหตุมีผล เราคิดว่า หลักการทำงานของ Quiz! มันมั่ว ๆ และเกณฑ์มันไม่ยุติธรรมอ่ะ เราลองสร้างแล้ว เลยคิดว่า การแปรผลจากการเลือกลักษณะนี้ มันค่อนข้างมีเออเร่อสูง (ลองคิดดู ผลที่เลือกจะมีกี่แบบ ดูได้จากจำนวนตัวเลือก คุณเลือกอันไหนมากที่สุด คุณก็ได้อันนั้น ถ้าคำถามมีเจ็ดข้อ คนนึงเลือกได้ตรงกับ "แบบที่ ๑" แค่สามข้อ แบบที่ ๒ สองข้อ แบบที่ ๓ หนึ่งข้อ แบบที่ ๔ หนึ่งข้อ กับอีกคนเลือกนึงเลือกตรงกับ "แบบที่ ๑" ทั้งเจ็ดข้อ ก็ให้ผลเหมือนกัน คือ มันทั้งคู่ได้ "แบบที่ ๑" แต่แล้วในความเป็นจริงมันเหมือนกันไหมล่ะ } คือ มันยังไม่ละเอียดเท่ากับแบบที่แต่ละตัวเลือกจะมีคะแนน แล้วเอาคะแนนตัวเลือกที่เราเลือกในแต่ละข้อมารวมกัน (บวกกัน) แล้วถึงจะเอาคะแนนที่รวมได้ไปแปรผล ว่าคะแนนช่วงนี้คืออะไร เช่น 0-10 แย่มาก, 11-20 ดี, 21-30 เริดค่ะคุณน้อง อะไรแบบนี้จะแม่นกว่า มีเว็บไหนให้บริการสร้าง Quiz! แบบที่เราพูดถึงนี้ไหม เราจะไปเล่น ก๊าก...) ตั้งใจว่าจะเลิกเล่น Quiz! เฟสบุ๊คแล้ว เพราะว่าไร้สาระ (จริง ๆ ป่าวหรอก แค่อยากเลิกเล่น เพราะรู้สึกทุเรศตัวเอง ก๊าก... วันวันไม่คิดทำอะไรเลย อยู่มาจนแก่ป่านนี้แล้ว ยังหาแก่นสารไม่ได้ รู้สึกอายหมา!!!!!)

๒. โทรศัพท์ โทรศัพท์ โทรศัพท์ และโทรศัพท์ - ไอ้น้องชายของเรา (ลูกพี่ลูกน้อง) มันเห็นเราเป็นบั๊ก 1113 ไปแล้ว (แอบนินทามัน) แต่ก็ดีใจนะ ได้ช่วยน้องมันอ่ะ แต่ที่จะนินทามันคือเรื่องที่ว่า พอมันมีอะไรติดขัด (ถามการบ้านเลข สังคม วานหาข้อมูล สอนคอม ถามวันพระ ฯลฯ) มันจะโทรหาเรา แต่บางทีก็ขอสายเอ! บางทีมันก็โทรหาเอ แต่ขอสายเรา (ท่ามันจะเมา ใครเป็นงี้ กรุณากดเบอร์ให้ตรงคนหน่อยไอ้น้อง เจ๊ งง เอ็ง มาก ๆ)
- เออ หลายวันก่อน มีคนโทรมาหลังมือถือเพิ่งเปิดปลุกเราไม่กี่วินาที แล้วเหมือนว่าเขาจะสั่งซาลาเปา? ฮาซะเราตื่นเลย ใครเอาเบอร์เราไปเป็นเบอร์ร้านซาลาเปา? (ขอบอกว่าคนโทรมาโชคดีมาก วันนั้นเราตื่นเพราะนาฬิกา ถ้าไม่งั้น เขาจะพบกับปีศาจอาละวาด ใครทำเราตื่น เราจะกรี๊ด ๆ ใส่แบบไม่ยั้ง มีคนเคยโดนแล้วสองคน เพื่อนซี้เราเอง กร๊าก...)
- ถ้าเราไม่รับสายเบอร์ที่เราไม่รู้จัก ภายในสองอาทิตย์นี้ ขอให้รู้ว่า เราหนีฟิตเนส โทรมาตื้อไปรับกิฟวอเชอร์ รำคาญมาก ไม่รับสายแน่นอน ก๊าก...
- เมื่อวันเสาร์ แม่เราโทรหา (โทรเข้าโทรศัพท์มือถือ) เพื่อนเขา แต่ลูกเพื่อนเขารับสายก่อน (พอวางสาย แม่ก็มาเล่าให้ฟังแบบลั่นบ้านเลย ซึ่งเป็นเรื่องปกติ เขาวางสายใคร เขาก็จะมาเล่าซ้ำอีกรอบ ก๊าก... จริง ๆ เราก็เห็นตอนแม่โทรอ่ะ เพราะโทรศัพท์บ้านอยู่ในห้องคอมซึ่งเรานั่งอยู่ เห็นสะดุดตอนทัก แล้วกลายเป็นขอสาย เลยงงว่าโทรเข้ามือถือนั้นต้องพูดขอสายด้วยเหรอ???) แม่บอกว่า คนที่รับสายคงเป็นลูกคนโต (เพราะพูดจาสุภาพเรียบร้อย เนื่องจากแม่เคยสอนลูกคนเล็ก แม่บอกว่าคนนั้นไม่น่าจะพูดสุภาพเท่านี้) แล้วแม่ก็เล่าต่อเป็นวรรคเป็นเวร ออกแนวระลึกความหลังไปยาวมาก... (ทั้งที่ไม่มีใครถาม) พอฟังจบ (รอบที่ห้าร้อยห้าสิบห้า ก๊าก... ล้อเล่น) เราเลยถามว่า ลูกคนเล็กที่แม่สอนหน้าตายังไง เพราะเราไม่เคยเห็น แม่ตอบว่า "คนเล็กหน้าไม่หล่อเท่าคนโต คนโตหล่อกว่า" (เท่านั้นแหละ ป้าเอหัวเราะก๊าก...ลั่นบ้าน) แม่เขาเล่าเองนะ จริง ๆ เขาเคยเล่าถึงตาคนนี้มาหลายปีแล้ว (ปีแรก ๆ เราก็แอบหงุดหงิดว่าจะพูดถึงทำไมนักหนา ชมอยู่ได้ พูดชมหลายเรื่องก็เท่าที่แม่เขาเล่าให้แม่เราฟัง - พอดีเราเป็นพวกขี้อิจฉา เห็นแม่ชมคนอื่นบ่อย ๆ ไม่ได้) แต่ปีหลัง ๆ เริ่มเห็นด้วย ดูท่าจะหล่อมาก+เก่งมากในความคิดของแม่ (และของเราด้วย แต่มากของแม่จะเท่ากับมากของเรารึเปล่า เราก็ไม่แน่ใจนะ เพราะแม่เขาไม่รู้เหมือนที่เรารู้) จริงป่ะคุณหมู
(คนอ่านงง - อะไรของมันวะ)

๓. ฝากถึงคนที่ชอบเก็บข้อมูลไว้ในอะไรที่เดียว เช่น แฟลชไดร์ เราขอเตือนไว้เลย ถ้าคุณอยากอนาคตสดใส กรุณาอย่าเก็บข้อมูลที่ยังต้องใช้งานลงในอะไรที่เดียว ควรใช้แฟลชไดร์อย่างน้อยสองอันเก็บงานนั้น หรือทำแบบเรา (เราใช้วิธีนี้ตั้งแต่เรียน ป.ตรี ปี๑) คือ ทำงานเสร็จแต่ละครั้ง ก็จะเก็บลงทุกที่ที่มี (เนื่องจากเคยซวย คอมติดไวรัส) ไม่ว่าจะเป็นคอม เป็นแผ่นดิสก์ (ตอนนี้ไม่มีที่อ่านแล้ว เขวี้ยงไปหมดแล้ว) แผ่นซีดีรีไรท์ฯ แฟลชไดร์ เอสดีการ์ด และที่ขาดไม่ได้ คือ ส่งไฟล์นี้เข้าอีเมลสามที่ (ยิ่งกว่าโรคจิต) เพราะว่าถ้าเจ๊งสักที่ ก็ยังมีไฟล์สำรอง
ขอบอกเลยจริง ๆ ว่า "ไฟล์ดิจิตอล มันไม่มีตัวตน มันไม่เหมือนคนสัตว์สิ่งของ" ถึงไฟล์ก๊อปปี้ได้ง่าย แต่ถ้าหายอ่ะ จะรู้สึกเหมือนสูญสิ้นทุกอย่าง (เพราะอย่างสมัยก่อน ที่ยังพิมพ์ดีด ก่อนลงมือพิมพ์ดีดก็ต้องเขียนต้นฉบับ เพราะว่าถ้าเกิดแอคซิเดนทำไม่ทัน ก็ยังไปจ้างคนอื่นช่วยพิมพ์ได้ แต่สมัยนี้มันไวไง นั่งคิดแม่งหน้าคอมนี่แหละ สะดวกประหยัด ดังนั้นจึงไม่มีร่างที่เป็นกระดาษ ถ้าไฟล์ในคอมหาย เท่ากับตายตายตาย) อันนี้อยากฝากถึงทุกท่านว่ามันวิกฤตจริง ๆ โดยเฉพาะกับคนทำวิจัย แรงบันดาลใจนอกเหนือจากที่เราเจอเอง ที่ทำให้มาเล่า มาจาก อ.พรชัย (โสต) เคยเล่าว่า คอมเขาพังตอนวิจัยป.โท เกือบแย่, อ.อรพรรณ เล่าเรื่องพี่สาวอาจารย์ที่ทำวิจัยแล้ว (ไม่แน่ใจเหตุการณ์) แต่คือประมาณเกิดแอคซิเดนจนต้องคิดใหม่ทั้งหมด, แล้วก็มีหอไหนไม่รู้ไฟไหม้ คนที่เก็บงานวิจัยไว้ในหอนั้นต้องทำวิจัยใหม่หมด, สุดท้าย ไอ้ติงลี่ ที่ดันวานให้เจ๊โหลดโปรแกรมให้ แล้วตอนเสียบแฟลชไดร์จะเอาโปรแกรมไป คอมเจ๊มันดันแจ้งว่าเจอไวรัส เจ๊ก็เลยลบ (เพราะไม่สน แจ้งเจอไวรัสเราก็ลบหมดแหละ) พอมันกลับบ้านไป ก็พบว่า การบ้านมันหายสาบสูญเกลี้ยง เจ๊ก็สงสารเอ็งเหลือเกินไอ้ติงเอ๊ย! วันหลังเจ๊จะซื้อแฟลชไดร์ให้อันนึงแล้วกัน เอาไว้ใส่ไฟล์ให้เอ็งโดยเฉพาะเลย แต่เอ็งห้ามเอาไปใส่งานอื่น ๆ นะ ไม่งั้นเดี๋ยวประวัติศาสตร์ซ้ำรอย แล้วเมื่อนั้น อย่ามาหาว่าเจ๊ไม่ยอมเตือนล่ะ! กร๊าก... เชื่อว่าคนใช้คอมน่าจะเคยเจอปัญหานี้มาบ้าง ไม่มากก็น้อย

๔. เราเลิกกินยารักษาสิว - เพราะรู้สึกเจ็บป่วยมากจากผลของยา (โดยที่หน้าก็ไม่เห็นจะหายมัน) เป็นมาหลายวันแล้ว ขี้เกียจเล่า มันยาว (และตัดสินใจเลิกรักษาสิว เพราะเสียครั้งละเกือบพัน เสียดายเงิน แต่จะทายาที่มีอยู่ให้หมดเพราะงก ไม่ได้แปลว่าหมอไม่ดีนะ พอดีเมื่อวันเสาร์เราได้ฟังนี่ http://www.the-arokaya.com/web/ ใครไม่ป่วยยกมือขึ้น คลิปสิบอันที่ยูทูป คุณป๋าบังคับให้เราต้องดูมาหลายวันแล้ว (เราดื้อด้านไม่ยอมฟัง เพราะขี้เกียจมาก...) แต่พอฟังแล้ว เราก็เห็นด้วยว่าเราเจ็บป่วยเพราะการกินแบบผิด ๆ จริง ๆ เราโหลดคลิปมาแปลงเป็นไฟล์เสียงแล้วมาเก็บไว้ที่สกายไดร์ของเรา ให้ด้วย ไปหาเองแล้วกัน เผื่อใครอยากเอาไปเปิดฟังตอนล้างจาน ตอนออกกำลังกายใช้แทนเพลง เหมือนที่เราทำอยู่ ฟังซ้ำ ให้จำแล้วทำตามจนเป็นกิจวัตร)

คิดดี พูดดี ทำดีเด้อค่ะ
จำไว้ ต้องอายหมา ดังนั้นไปนอนดีกว่า ป่านนี้ (ตีสอง นิสัยแย่ว่ะตู) หมานอนหมดซอยแล้ว ก๊าก...

ปล. เออที่ตั้งใจเล่า ดันลืม จริง ๆ เรากะจะเลิกเปิดคอมไปสักระยะนึง แก้เรื่องติดอีนังเฟสบุ๊ค (เลยนั่งเล่นดนตรี แกะเพลงไปเรื่อย พอห้าทุ่มกว่า ๆ แม่ดันใช้ปรินท์งานแค่แผ่นเดียว ในกระดาษนั้นมีคำอยู่ไม่กี่สิบคำ เพราะแม่เขาลืมให้ทำ แบบว่า อืม... เราแอบกรี๊ดในใจเป็นภาษาอิตาลี่ ถึงมันดูเล็กน้อยอ่ะ ง่าย ๆ ทำไมเราต้องบ่น ค่ะเล็กน้อยจริง ๆ สำหรับคนที่เปิดคอมเองได้ แต่เพราะแม่เขาใช้เราทำมั้ง เราเลยคิดว่า "แหมแม่ขา ไม่น่าลืมเลยอ่ะ เมื่อกลางวันหนูก็นั่งทำให้แม่ ก็ยังนึกดีใจว่างานแม่เสร็จแล้ว (ตั้งแต่กลางวัน)" เราเลยอยากจะแนะนำทุกท่าน (และเตือนสติตัวเอง) ว่า การจะทำงานอะไรก็ตาม ก่อนลงมือทำงานนั้น ก็ควรจะจดรายละเอียดงานที่ต้องทำ เรียงตามลำดับให้ครบ แล้วทยอยทำทีละอันจนครบ พองานเสร็จถึงขั้นสุดท้าย จะได้สบายใจว่าครบแล้วแน่นอน งานเสร็จแล้ว สบาย ๆ (ทุกวันนี้เราจึงดูไร้แก่นสาน เพราะเราไม่ได้วางแผนการทำงานเลย เหมือนใช้ชีวิตไปวัน ๆ คิดอะไรได้ก็พิมพ์แล้วโพสต์บล็อกแม่งทั้งวัน งานการป.โทมันถึงไม่เดิน ต้องเริ่ม list แล้วสิ)

I never give out or give in, I just change my mind

Wed, 27 May 2009 07:42:29 PDT

อยากตั้งชื่อไปงั้นแหละ จริง ๆ มีหลายเรื่องแต่ไม่เกี่ยวกับชื่อนี้เลย

เรื่องแรกที่จะเล่ามาจากโรงพยาบาลจุฬาฯ
วันนี้เอไปหาหมอไซนัส เราเลยไปด้วย ชอบ ฮาดี (ฮาตรงไหน?)
เราเขียนสิ่งที่อยากทำในวันนี้ ไว้ยาวเฟื้อยเป็นบัญชีหางว่าว
หนึ่งในนั้น ก็คือ วันนี้ต้อง ทำบุญ บริจาค อะไรก็ได้
ขณะรอหมอ ก็มีเจ้าหน้าที่สภากาชาดเข้ามา เพราะที่นี่ จะมีเจ้าหน้าที่สภากาชาดมาบอกเชิญร่วมทำบุญ มีการรับบริจาคเงินตลอดปี เป็นเรื่องปกติ และเราถือว่านี่เป็นเรื่องที่ดีมาก เรารู้สึกว่าตัวเรามีคุณค่า(มากกว่าตอนปกตินิดนึง)เวลาที่มาที่นี่ เพราะว่าเราจะได้มีโอกาสช่วยเหลือคนอื่น ถึงเราจะช่วยเป็นแรงงานไม่ได้ ก็ช่วยเป็นเงิน ซึ่งมันก็ยังดีกว่าไม่ช่วยเลย จริงป่ะ? แล้วก็ได้ช่วยผ่านหน่วยงานที่ช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยากจริง ๆ (ไม่ใช่ไปช่วยใครก็ไม่รู้ ต้มตุ๋นรึป่าวก็ไม่แน่ใจ แบบพวกชอบเรี่ยรายส่งเดชอ่ะ) นี่ถ้าเราน้ำหนักถึง ๔๕ กิโลกรัม เราคงไปบริจาคเลือดแล้ว น่าเสียดายอยู่มากี่ปี ๆ น้ำหนักก็ยังไม่ถึงสักที ไม่รู้ว่าพยาธิมันแย่งเรากินหรือเราเกิดมาเพื่อจะมีหุ่นกระทัดรัดแบบนี้เอง ก็ไม่รู้เนอะ!
เวลาไม่กี่วินาทีผ่านไป
และแล้ว
เราก็ได้เป็นเจ้าของกระเป๋าใบนี้ (เอิ๊ก ยินดีมาก ภูมิใจมาก ชอบมากมาก)

เราอยากจะบอกว่าเราชอบมากอ่ะ จริง ๆ เราไม่ได้อยากได้กระเป๋าหรือของแจกของตอบแทนของสมนาคุณอะไรหรอกนะ (เช่น พระหรือเหรียญหรือของประดับเนี่ยเราจะไม่ค่อยชอบเลย เพราะว่าเราไม่ได้สะสม ได้มาก็ไม่รู้จะให้ใคร และที่สำคัญที่สุดคือ เราหาที่เก็บไม่ได้ บ้านเรารก เราจึงไม่ค่อยได้ร่วมบริจาค หรือถ้าบริจาคก็บริจาคแบบไม่ถึงเกณฑ์) แต่วันนี้เป็นกระเป๋า เราประทับใจอ่ะ ตั้งแต่ได้มา ก็สะพายไว้ตลอด (ทั้งที่ไม่ได้ใส่อะไร สะพายกระเป๋าเปล่า ๆ ก๊าก...) ที่สะพายไม่ได้บ้ากระเป๋าหรอกนะ

แต่เราคุยกับเอซังว่า จริง ๆ แล้ว สื่อประชาสัมพันธ์ที่สำคัญและมีความหมายที่สุด ก็คือ ร่างกายของคนเรานั่นเอง (เอ่อ ไม่ได้หมายถึงให้เพ้นต์ตัวเป็นยี่ห้อสินค้านะ) แต่หมายถึง ให้สวมใส่ ให้ถือ ให้ชู ให้ประดับ ให้เอาสิ่งนั้นมาเกาะเกี่ยว ฯลฯ มีอีกหลายกริยา แต่ยกแค่นี้แล้วกัน เพราะคิดไม่ออก เราคิดว่าเสื้อ กระเป๋า หมวก หรืออะไรที่เป็นของใช้ เมื่อคนที่เราชอบ คนที่เรารัก สวมใส่หรือถือหรือ... เราจะเกิดความสนใจในสิ่งนั้นได้ไม่ยาก ถึงพวกดาราจะใส่ ถึงคนส่วนใหญ่จะใส่ เราก็คงไม่สนใจใส่ตามมันหรอก (ถ้าเราไม่ชอบขี้หน้าดาราคนนั้น หรือคนส่วนใหญ่นั้น) เราเชื่อว่า คนทุกคน มีอิทธิพลต่อคนอื่น ๆ อีกหลายคน (เพียงแต่อาจจะไม่มีใครมาบอกว่าคุณมีอิทธิพลกับเขา) ดังนั้นจงเป็นตัวอย่างที่ดีเถอะค่ะ จะได้มีคนส่งต่อความดีกันต่อ ๆ ไปอีกเยอะ
ยกตัวอย่างให้เห็นภาพ แบบว่าสะพายกระเป๋าแล้วก็มีคนถามเราว่ากระเป๋าอะไรอ่ะ (เราก็ได้บอกไป ว่าบริจาคเงินร้อยนึง เงินนี้จะเอาไปทำถุงยังชีพ ... ) ก็ประชาสัมพันธ์กันต่อ ๆ ไป เขาจะทำตาม ไม่ทำตาม ก็ไม่รู้ แต่เราถือว่าเราได้มีส่วนร่วมในการประชาสัมพันธ์อะไรดี ๆ ต่อ ๆ ไป (แม้ไม่มากมาย แต่อย่างน้อยก็นิดนึง)
(งงไหมเนี่ย พอดีมีหลายเรื่องนะ ขอตัดไปอีกเรื่อง)

เรื่องที่สอง
วันนี้เราอยากซื้อหวย เพราะสองวันก่อนเราฝัน ฝันฮา แต่ไปดูที่แผงหวย(ร้านนั้นขายใบละร้อยเดียว)แล้ว เจอเลขที่เหมือนตามหนังสือตีเลขจากฝัน ถึง "สี่ใบ" (เราไม่ได้บ้าหวยนะเว้ย แค่อยากเสี่ยงดู) สุดท้ายเราไม่ซื้อสักใบเลย (ตัดสินใจไม่ได้ เพราะในใจคิดวนเวียนว่าโดนกินแน่นอน) แล้วพอเข้า ม เราเดินตลาดเพชรอโศก (ที่ไม่ได้เดินมาเกือบครึ่งปี อยากเดินมาก เพราะแวะ ม กี่ครั้งก็ไม่ได้เดิน) เราก็ได้ใช้ร้อยบาทนั้นไปกับการซื้อแว่นกันแดด (จะบอกว่าชีวิตนี้ซื้อแว่นกันแดดโนเนมมาหลายสิบอันแล้ว และแจกชาวบ้านชาวช่องไปหมดเพราะใส่ไม่ได้เรื่อง) วันนี้ได้อันที่ชอบแล้ว (คิดว่าใส่แล้วไม่ทำให้เห็นว่าไม่มีดั้งจนเกินไป และไม่ทำให้เดินหัวทิ่ม) คิดว่าคงเลิกซื้อแล้ว แอบดีใจจริง ๆ ที่ไม่ได้ซื้อหวย เพราะถ้าเราซื้อหวยเราคงไม่ซื้อแว่น (เอให้ลองคิดดูฮา ๆ ว่าถ้าหวยใบที่จะซื้อ ดันถูกรางวัลได้สามล้านจะรู้สึกไง กับการเอาเงินมาซื้อแว่นราคาร้อยนึงแทน) เราก็บอกว่า ช่างหัวมันเหอะ เพราะยังไงเราก็จำไม่ได้อยู่ดีว่าเลขตัวอื่นเป็นไง แต่ถ้าเลขท้ายสามตัวกับสองตัวออกตรง เราจะกรี๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ (ก็แค่นั้น) ซึ่งเราคงไม่บอกคุณผู้อ่านหรอกว่าเราฝันว่าอะไร เดี๋ยวเผื่อบังเอิญคนล็อก (แบบว่าไม่ได้หมิ่นประมาทนะฮ๊า... ก็พูดไปตามที่เห็นอ่ะฮ่า...) มาอ่านเจอ แล้วจะเอาเลขตามฝันเราไปออก (พอดีเรายังไม่อยากกรี๊ด)

จริง ๆ เรามีหลายเรื่องอยากเล่าอีก แปะหัวข้อไว้แล้วกัน
เราคงจะเล่าที่อื่น วันอื่น
วันนี้ก๊ง ๆ ว่ะ สงสัยรู้สึกสับสนใจตัวเอง
๑. เรื่องจิตวิทยาเด็ก กรณีที่เกิดขึ้นตอนขี่จักรยานให้น้องในซอยซ้อนกินลมชมวิว และการเป็นทอม? (อันนี้อยากเขียนที่บล็อกสปอต เพราะจะเซฟไว้ที่กูเกิลด๊อก)
๒. สอนวิธีสร้างโน้ตปะหลับปะเหลือก กับย้ำว่า เลิกตามมาจับผิดที่ mysky ซะที จะเรียกตัวเองว่าอะไร เราก็จะสอนแต่งเพลง ใครไม่ยอมรับเราก็ช่างหัวมัน +ใครลบเมจเซจในซีบอกเรา หรือมันเออเร่อ ถ้าไม่เลิกยุ่งวุ่นวาย เราจะไม่เขียนที่ mysky แล้ว เลิกถาวร (ฉันสามารถ) ให้คนที่ตามอ่านบล็อกเราอย่างใจจดใจจ่อนั่งสาปแช่งคุณแก้ว โทษฐานที่ก่อความรำคาญใจให้เรามาก (คนอ่านคนอื่นเขายังตามอ่านเงียบ ๆ ได้ แล้วคุณจะมาด่าไปอ่านไปทำไม เราเช็คจากเลข IP ที่มากับตัวนับ เห็นว่าคุณก็กดอ่านข่าวประกาศแต่งเพลงเหมือนกัน อ่านบล็อกเราแล้วยังจะมาด่าเราอีก เฮ้อ... คนเรา - มาอ่านที่นี่ด้วยป่าววะ ถ้ามาก็ขออภัย เพราะเราจะด่า ย้ำว่าไม่ได้เกลียดคน เกลียดนิสัย "ถ้าตามอ่านบล็อกของใครด้วยคาดว่าจะมีสิ่งที่น่าสนใจ ก็อย่าด่าเจ้าของบล็อกค่ะ เดี๋ยวถ้าเจ้าของบล็อกมันรู้สึกแย่จนมันเลิกเขียนบล็อกไปเลย เมื่อนั้นแหละ คุณ อาจ จะรู้สึก" - ไม่ได้ลำเลิกบุญคุณ แค่จะชี้ให้เห็นว่า มือไม่พาย อย่าเอาเท้าราน้ำ เพราะเราไม่ได้ทำเพื่อเงินเหมือนคุณ ทั้งที่ไม่ได้รวยด้วย ถ้าอยากรู้ว่าเราทำเพื่ออะไร อ่านท้าย ๆ เอนทรี่นี่ http://iampranitee.wordpress.com/2009/05/13/book18/ =

สแกนกรรม

+เออ จะเล่าไอเดีย http://www.imeem.com/pranitee/playlist/4M4VxLLt/vo-voo-music-playlist/ ด้วย ว่าเอาไปทำอะไร)
๓. เรื่องนิสัยของคนที่เข้าใจว่าตัวเองเป็นแฟนของคนคนนึง (ที่เราคิดว่าว่ามันเป็นหนักมาก แบบเรารักใครเราก็ไม่คิดจะทำแบบมัน ท่าทางมันจะหลอนกว่าเราร้อยเท่า เราเชื่อว่าถ้าเราเกิดเป็นผู้ชายแล้วได้ผู้หญิงอย่างมันเป็นแฟน เราเลิกแน่นอน ขนาดเราเป็นผู้หญิงนะเนี่ย ก๊าก... มันเป็นภาคต่อของเรื่องนี้ http://mysky.exteen.com/20081007/entry จริง ๆ ไม่อยากเล่าหรอก คนที่มาเล่าให้ฟังเป็นคนดี แต่เราปากหมา เราอยากเล่า จริง ๆ เราอยากบอกผู้หญิงมากกว่าว่าไม่ควรทำแบบนั้นกับแฟน เพราะถ้าเรามีแฟน เราจะไม่มีวันทำแบบนั้น (แบบนั้น=แบบที่นังนั่นมันทำกับคนที่มันคิดว่าเป็นแฟนมัน) กับแฟนเราแน่นอน ยิ่งกว่าติดคุกอีก! แต่หรือแฟนมันจะไม่คิดว่าตกนรกก็ไม่รู้นะ เพียงแต่เราเห็นแล้วสมเพชอ่ะ)

ถ้าไม่ลืมซะก่อน

แต่ถ้าลืมก็ดีเหมือนกัน เพราะขี้เกียจเล่าว่ะ เรานี่คิดบ้าบอได้ทั้งวันเลยเนอะ (บางทีก็ไม่ว่าง แต่คิดแล้วอยากเขียนมาก เหมือนเกิดมาเพื่อเขียนเขียนเขียน) ทุกอย่างเป็นแรงบันดาลใจให้เขียนได้หมด
*ถ้าหนังสือนิตยสารไหนอยากให้เราไปเป็นคอลัมนิสต์ เรายินดีนะคะ เขียนให้ฟรีปีนึงเลย (?!) แต่อย่าปีเดียวไล่ออกนะ ฮือ... แซด (พูดไปงั้นแหละ แบบว่าคงไม่มีใครจ้าง แต่แอบอยากเป็นคอลัมนิสต์นิด ๆ แล้วสิ คอลัมน์ "บ้าบ้าบอบอคอคอแตกแตก" เอิ๊ก ๆ)

บันทึก เผื่อวางแผนมีตติ้งคราวหน้า

Sat, 23 May 2009 06:34:57 PDT

วันนี้เราไปกินกินกิน
เกะเกะเกะ
ดูรูป บ้าบ้าบอบอมีแค่นี้แหละ
meeting230552cwp
ไปเพื่อเติมพลังให้กับชีวิตบ้าง
ซึ่ง วันนี้เจอเมธ์ หลังจากไม่ได้เจอกัน ถ้าจำไม่ผิดคือ หกปี เมธ์เหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนเลย แต่อีกสองคน เจอบ่อย ก๊าก... และป้าเอไปด้วย เพื่อเป็นช่างภาพกิตติมศักดิ์ ก๊าก...
แม้นี่ไป แบบไม่ครบกลุ่ม แถมเคยทำท่าล้มไปแล้วรอบนึง แต่เมธ์ลางานได้แล้ว เสียดายวันลา ดังนั้นทุกท่านจงมาลางานเพื่อนมีตติ้งกับเพื่อนที่ท่านรักและผูกพันกันเถอะ (ไอ้บ้า ถ้าชั้นตกงานใครจะรับผิดชอบยะ - คนอ่านนั่งด่า)

เอาว่ารู้สึกดีมาก ๆ อย่างน้อยเราก็ได้หัวเราะเสียงดังมาก ๆ

และได้คุยเกี่ยวกับงานที่เพื่อน ๆ ทำ
ที่ ชอบมากคือได้นั่งรถเบลว์ (เป็นเพื่อนสนิทกันแท้ ๆ แต่เราไม่เคยนั่งรถมันเลย เพราะไม่มีโอกาส) ขอบใจหลาย เร็วมาก และได้ฟังเมธ์เล่าเรื่องคนไข้ ก็เห็นอีกมุมนึง (เรื่องผี บรื๋อ)

เออ เราถามเพื่อนเราว่า คิดว่าหน้าเราสิวลดลงบ้างไหม? เพื่อน ๆ เราบอกว่า "ลดเหมือนกัน" เราเลยเล่าต่อว่านี่ต้องกินยาบ้าบอคอแตก ตามหมอสั่ง ซึ่งตัวนึง เจ้าหน้าที่เภสัชตรงที่จ่ายยาบอกว่าเป็นวิตามินเอ แต่ตอนหมอจะสั่งยานี้ให้เรา เขาถามก่อนว่าเราอายุเท่าไร พอเราตอบไป ตั้งแต่นั้น พยาบาลก็เรียกเราว่าพี่ตลอดเลย ทั้งที่หน้าตาเราอ่อนมาก "หน้าตาปัญญาอ่อน" (หมอจะถามทำไมไม่รู้ ที่ระเบียนคนไข้ก็มีบอก ทำให้พยาบาลรู้อายุเราเลย ก๊าก...) จากนั้นหมอก็ถามว่ามีโรคประจำตัวไหม เป็นโรคตับ โรคไตไหม เคยแพ้ยารึเปล่า เราบอกว่าเราแข็งแรงดี ไม่เคยมีแพ้ยาอะไร ไม่มีโรคประจำตัว หมอเลยบอกว่า "น้องคะ ถ้ากินยานี้แล้วต้องห้ามมีลูกเลยนะคะ" (?! เอ่อ คุณหมอคะ หนูยังไม่แต่งงานค่ะ พอดีเจ้าบ่าวเขายังเดินทางมาไม่ถึง เพราะบ้านหนูอยู่ไกลมาก - ไอ้บ้าบ้าบอบอนี่คือเราแค่คิดในใจ ไม่ได้พูด กร๊าก... เอิ๊ก ๆ อ๊าก ๆ) ตอนนั้นเราก็แค่รับคำ "ค่ะ ๆ" แต่ก็คิดแบบเดาเอาเองว่า มันคงเป็นยาที่ไปเกี่ยวข้องกับฮอโมนเพศแหง ๆ ถึงทำให้แท้งได้ (เดาเอง ถ้าท้อง แล้วกินยาก็น่าจะแท้งแหละ หมอไม่ได้บอกรายละเอียด) พอเล่าให้เมธ์ (ซึ่งเป็นพยาบาล) ฟัง เมธ์บอกว่า "คนไข้ของเมธ์สามคน ก็แท้งเพราะกินยารักษาสิว"

ดังนั้นใครที่กำลังท้อง หรือตั้งใจจจะท้อง อย่าเพิ่งอยากสวยค่ะ ไม่ต้องรีบร้อนไปรักษาสิว (ไม่ต้องไปหาหมอที่ไม่จำเป็นเลย เช่น หมอเสริมความงาม หมอดู หมอผี หมอนวด?! จะดีที่สุด) เผื่อ ๆ กรณีหมอรักษาสิวจ่ายยานี้ แต่ไม่ถามไม่เตือนก่ิอน คุณจะแท้งซะเปล่า ๆ

เรามารู้ภายหลังว่าเอฟเฟกชัด ๆ ของยานี้คือ ทำให้ปากแห้ง (แม้ยานี้จะไม่เกี่ยวกับความอดอยาก แต่ขณะนี้นอกจากเราจะปากแห้งแล้ว เรายังไส้แห้งด้วย ฮา ๆ) เออ มันเป็นยาที่ทำให้ไขมันลดลง หน้าไม่ค่อยมัน (ไม่ค่อยแน่ใจการทำงานของตัวยา ว่ามันไปกดอะไรยังไง?) ตอนนี้เราจึงซีดได้ใจมาก ฮาดี

ฮา ๆ
บันทึกบ้า ๆ ดีกว่า
๑. ไปห้างไหนก็ได้ที่โวยวายเสียงดังได้ (ไม่เหมาะจะไปที่ที่หรู ๆ เช่นที่นี่ ก๊าก...)
๒. เบลว์อยากกินฟูจิ คราวหน้าคงกินฟูจิ
๓. จริง ๆ พวกเราไม่ได้ชอบกินอะไรเผา ๆ แต่ทำไมกินอย่างนี้ทุกครั้งเลย (ก๊าก...) ร้านวันนี้แชมมี่รีเควส ขอบอก ช้ามาก กินแบบขาดตอน ไม่มันส์เลย
๔. คราวหน้านัดบิ๊กซีดีกว่า ก๊าก...
๕. คราวหน้าคือนัดไปเยี่ยมจิ (เหมียว) กับครอบครัว (จะไปดูหน้าน้องเนยกับน้องครีมลูกจิ) ไม่รู้เมื่อไร?
๖. ไอติมคนละถ้วยก็มากเกินไปแล้ว (ฮามาก เพราะนี่เกิน แทบอ้วก ใช้คูปองของแชมมี่) เราพบว่าไม่ มีใครชอบกินรัมเรซินสักคน นอกจากเรา (เมธ์ชอบกินอิหยังจำชื่อไม่ได้ แต่พอจำหน้าตาได้) เบลว์บอกว่าสองรสใหม่อร่อยมาก แชมมี่ไม่กินกล้วยและชอบตักแบบกวนไอติมจนไม่มีใครอยากกินด้วย แหวะ ก๊าก... (ส่วนป้าเอเขากินได้เรื่อย ๆ)
๗. ถ้าเกะ (karaoke) คิดชม.ละร้อยหกสิบ หรือ เพลงละสิบบาท ให้เลือกเป็นเพลง ๆ จะคุ้มกว่า เพราะว่าแต่ละเพลงที่พวกเราชอบร้อง มันช่างยาวนานมาก (ชม.ได้ไม่ถึงสิบเพลง) และ "ถ้าไม่มีเพลงสากล เราจะร้องเพลงอะไรไม่ได้เลย" นี่คือคำพูดของแชมมี่ (แต่ไหงเห็นเลือกเพลงไทยแนวแอ๊บแบ๊วกับเพลงลูกทุ่ง แล้วร้องได้ทุกคำเลย ทุกคนอึ้งมาก ไม่คิดว่าหน้าอย่างมันจะร้องแนวนี้ ฮาอ่ะ แอบอัดวีดิโอมา อยากให้ดูวีดิโอ แต่อย่าเลย อันนี้สงวนไว้สำหรับเพื่อนกลุ่มเราเท่านั้นดีกว่า https://cid-ab6726a4e825d390.skydrive.live.com/self.aspx/vdo%20meeting%20230552%20cwp แบบว่า ไม่ได้กลัวมันอาย แต่กลัวคนดูจะรู้สึกเสียเวลา ก๊าก... ล้อเล่น ฮามากอ่ะ เราคอแตกเลย หัวเราะจนคอแตก)

นึกออกแค่นี้ว่ะ

กลับมาเขียนบล็อก เท่าที่อยากเขียน
คิดดี พูดดี ทำดี โชคดีค่ะ

Tag : 170 Questions กับความลับบางอย่าง ภาค ๑

Wed, 22 Apr 2009 00:25:58 PDT

เจอจาก Tag : 170 Questions

เสร่ออยากทำ ทั้งๆ ที่ไม่มีใครส่งให้ (เหมือนกัน) และเราก็ดันเป็นบ้า (น้องคนนั้นเขาเขียนไว้ ถ้าเราจะตอบ เราก็ต้องอ่านของเขาจนจบอยู่ดี เพราะเราก๊อปปี้ทั้งหมดแล้วมาเปลี่ยนคำตอบ ก๊าก... แสดงว่าเราเป็นบ้าตามที่เขาโปรยหัวไว้)

1. ข้อความแนะนำตัว : สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อประณิธี รัตนวิจิตร

2. ตอนนี้คิดอะไรอยู่ : สงสัยเราจะบ้า

3. ตื่นกี่โมง : แล้วแต่วัน

4. นอนกี่โมง : แล้วแต่คืน

5. ท่านอน : นอนตะแคงซ้าย

6. รถที่ชอบ : รถที่แล่นได้

7. ละครที่ติดช่วงนี้ : ไม่มี ไม่ติดละคร (เกลียดละคร แต่ดูได้บ้าง เป็นบางที)

8. ฮีโร่ในดวงใจ : คนที่ไม่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น คือฮีโร่ของเราหมดแหละ

10. วิชาที่อยากลองเรียน : ยังไม่อยากลองเรียนอะไรทั้งสิ้น ไม่มีค่าลงทะเบียนในกรณีอยากเรียนเต็มคอร์ส (จน) ก๊าก...

11. วันเกิด/กรุ๊ปเลือด : 5 ก.พ./กรุ๊ปเอบี

13. นิตยสารที่ซื้อประจำ : ไม่ได้ซื้อเอง เพราะป๋าจ่าย รีดเดอร์สไดเจสต์

14. เคยรักใครจนร้องไห้มั้ย : รักตัวเอง (ก็คือฉันนี่แหละ)

15. สิ่งที่ต้องทำก่อนนอน : สวดมนต์ แผ่เมตตา นั่งขอบคุณ ขอโทษ ให้อภัย

16. ตื่นนอนทำอะไรอย่างแรก : ปิดนาฬิกาปลุกแล้วนอนต่อ (กร๊าก...)

17. เว็ปที่ดูประจำ : ฮอทเมล์

18. มีเพื่อนทางเมล์กี่คน : ไม่แน่ใจ

20. ที่มาของชื่อ Login : ชื่อจริง

21. มีเงินเก็บบ้างมั้ย : มีบ้าง ตามประสาคนใกล้เกษียณ ก๊าก... (บ้า เราต้องเก็บเงินเดือนละหนึ่งพันเป็นอย่างน้อย)

22. ถ้าเปรียบตัวเองเป็นสัตว์ : แมว (ทุเรศแบบแมวทุกอย่าง ขี้เกียจ กินกับนอน พยายามจะเปลี่ยนตัวเองให้เป็นควายให้ได้ ดูทนดี)

23. เชื่อเรื่องดวงมั้ย : เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เพราะเชื่อไปก็ไม่ได้แปลว่าจะเป็นจริง

24. สถิติการคุยโทรศัพท์ : คุยน้อยมากสิบยี่สิบวินาที โดยประมาณไม่เกินหนึ่งนาที แต่นาน ๆ ทีจะมีสามชม. (มีคนเดียวที่ทำสถิตินี้ได้คือไอ้แบมบี้บูม)

26. ฝันครั้งล่าสุด : ฝันว่าอะไรจำไม่ได้ จำไม่เคยได้เลย เดี๋ยวนี้จะคุ้นว่าฝัน แต่จำอะไรไม่ได้เลย

27. ฤดูกาลที่ชื่นชอบ : โอเคหมด

29. กลางวันกับกลางคืน ชอบอันไหน : ชอบกลางวันมากกว่ากลางคืน 0.000000000001%

30. เป็นพวก Indoor หรือ Outdoor : แล้วแต่ว่ะ คง%เหมือนตะกี้

31. สมาชิกในครอบครัว : พ่อ แม่ พี่สาว

33. ยามว่าง : นอนตีพุงอ่านอะไรที่อยากอ่าน

34. ตอนนี้อยากทำอะไร : อยากไปว่ายน้ำ (ว่ายไม่เป็น)

35. ห้องนอนตอนนี้เป็นยังไง : มันคือห้องที่ใช้ทำทุกอย่าง กินข้าว รับแขก ดูทีวี ทำการบ้าน อ่านหนังสือ ฯลฯ เป็นห้องที่เราไม่มีสิทธิ์ขาด

36. งานพิเศษที่อยากลองทำ : นึกไม่ออก มันคงเยอะมาก จนนึกไม่ออก

37. การ์ตูนที่ต้องดูวันเสาร์ : ไม่ได้ดูว่ะ

38. การ์ตูนที่ชอบ : โดเรมอน

39. ความแตกต่างระหว่างรักกับชอบ : ชอบอ่ะ ใช้กับใครก็ได้ จะคนรู้จักก็ได้หรือคนไม่รู้จักก็ได้ แต่ส่วนรักนั้นต้องรู้จักและเข้าใจลึกลงไปถึงข้างในจิตใจ

40. เวลาไม่สบายใจปรึกษาใครคนแรก : ป้าเอซัง (พี่สาว)

41. สาเหตุที่ทำให้ร้องไห้ช่วงนี้ : ไม่ร้องแล้ว เดี๋ยวต้องเข้าโรงพยาบาลรักษาโรคตาจมูก เลิกร้อง ๆ

42. คนที่ติดใจอยู่ช่วงนี้ : ติดใจเหรอก เขารู้! เราไม่ต้องบอกคนอื่นหรอกกร๊าก...

43. อยากเป็นตัวการ์ตูนตัวไหน : โดเรมอน

44. ถ้าเป็นแดร๊กคิวล่าจะดูดเลือดใคร : ไม่อ่ะ เราเป็นแดร๊กคิวล่าที่เป็นมังสวิรัส ไม่กินเลือด กินน้ำใบบัวบกแทน

45. เวลามีนัดจะรอกี่นาที : รอไปจนกว่าจะมา ถ้าไม่มา "แกตาย"

46. ข้อที่หายไปอ่ะ : ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราเขียนให้ใหม่

47. ถ้าเป็นโจรจะขโมยอะไร : ขโมยความชั่วร้ายไปทำลายทิ้งให้สิ้นซาก

48. เป็นพวกคลั่งไคล้อะไร : เพลงทุกเพลงที่เข้ามาอยู่ในโลกของเรา

49. เครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ที่ชอบ : ไม่กิน เพราะไม่เห็นว่ากินแล้วจะทำให้ชีวิตดีขึ้นตรงไหน มีแต่จะทำให้ชีวิตแย่ลง (เสียเงินเพราะจะกินเหล้าก็ต้องซื้อ กินเสร็จแล้วก็ไร้สติเพิ่มความเสี่ยงให้ชีวิต แถมถ้าอ้วกยังทำให้ต้องเสียต้นทุนในตัวอีก มีแต่เสียกับเสีย)

50. เคยหนีอะไรรึเปล่า : หนีตลอด ไม่ค่อยสู้ เซ็งว่ะ

51. สิ่งที่อยากทำตอนนี้ : เหมือนถามไปแล้วป่าววะ

52. เหลือเงินเท่าไหร่ถึงจะรู้สึกแย่ : มันแล้วแต่สถานการณ์

53. ถ้าเจอคนที่ชอบจะบอกเค้ามั้ย : บอก บอกแล้วว่าชอบ ชอบใครก็ได้ บอกอยู่ตลอดเวลา ชอบนายก ชอบนักร้อง ชอบนักแต่งเพลง

54. นามสกุลที่อยากใช้ : ? (เดี๋ยวใช้ ก็รู้ ถ้าไม่อยากใช้ คงไม่ไปเอามาใช้ แต่คำถามนี้ตลกว่ะ เหมือนจะถามได้แต่ผู้หญิง ผู้ชายที่ไหนจะเปลี่ยนนามสกุลวะ ยกเว้นแต่งนามสกุลเองใหม่)

56. โฆษณาที่ชอบ : ไม่รู้ว่ะ แต่เราชอบโฆษณาเอไอเอ ยูนิเวอรแซล อะไรนั่นแหละ เราชอบอ่ะ ชีวิตคนเราล้วนไม่แน่นอน อยากทำไร รีบทำ แต่ควรคิดก่อนทำด้วย ก๊าก... (เกี่ยวกับโฆษณาไหมเนี่ย - เกี่ยวนะ)

57. วิธีสารภาพรักในแบบของคุณ : แต่งเพลงร้องเพลงบอกรัก ชัวร์ ทำเป็นแต่สิ่งนี้

58. คนที่อยากบอกรัก : คนที่รัก (ฉันคงไม่บอกรักคนที่ฉันไม่ชอบหรอก ยังไม่ประสาทกลับขนาดนั้น)

59. ขับรถเป็นมั้ย : ไม่เป็น แต่กำลังพยายาม (ภาวนาอยู่)

60. มีรถมั้ยยี่ห้ออะไร : ไม่มี

61. ชอบไปเที่ยวที่ไหนบ้าง : ชอบไปสวนสาธารณะ หรือที่ที่อากาศดี แต่ต้องมีคนพลุกพล่าน ไม่ชอบที่เปลี่ยว ๆ อากาศดีแต่เปลี่ยวก็ไม่ไป

62. เวลาออกจากบ้านเอาอะไรไปบ้าง : กระเป๋าตังค์ เยอะ เยอะมาก สาธยายไม่จบ

63. เบื่อยัง : เบื่อมาก................................................. เบื่อแกอ่ะ ไอ้คำถาม

64. คำถามเราเยอะไปมั้ย : เยอะมาก......................................... ไม่อยากจะคิดเลย อีกกี่ข้อวะเนี่ย

65. งั้นต่อเลยละกัน : เออ

66. แผลล่าสุดคือที่ไหน : หน้า เพิ่งแกะสิว (วอนจริง ๆ)

67. เรื่องไหนที่ทำให้คุณดีใจที่สุด : ดีใจไม่มีที่สุด ดีใจดีใจดีใจ

68. ถ้าเพื่อนคุณเข้า รพ. จะทำไง : เพื่อนคนไหน?

69. จะนอนเป็นเพื่อนมั้ย : เพื่อนคนไหน?

71. เคยช่วยเหลือคนที่ไม่รู้จักมั้ย : เคย

72. เคยขึ้นเครื่องบินมั้ย : ไม่เคย

74. ก่อนตายจะทำอะไร : ทำใจให้ว่าง ปล่อยวางทุกสิ่ง

75. สิ่งที่ติดใจอยู่ช่วงนี้ : ร้อนว่ะ

76. ชอบฟังวิทยุคลื่นอะไร : 107 พูดตรง ๆ นะ ที่บ้านรับคลื่นนี้ชัดสุดแล้ว

77. หนังเรื่องล่าสุดที่ดู : ก้านกล้วยสอง

79. เคยนั่งมอเตอร์ไซค์มั้ย : ไม่ เกลียดมอไซค์ เนื้อหุ้มเหล็ก

80. เคยนั่งรถไฟฟ้าป่ะ : เคย

81. เป็นคนตามทันเหตุการณ์มั้ย : เรื่อย ๆ

82. ชอบอ่านข่าวประเภทไหน : ไม่ชอบอ่าน

83. เคยทำความผิดอะไรมั้ย : ประจำ

84. เล่นเกมเป็นมั้ย : ไม่ค่อยเล่น เล่นแต่เตอติส

85. ชอบฟังเพลงมั้ย : ชอบฟังเท่าที่ชอบฟัง

86. อยากไปเที่ยวประเทศไหน : ไทยว่ะ จะให้กระแดะไปไหน เมืองไทย ยังเที่ยวอยู่แค่ สมุทรปราการ กทม ฉะเชิงเทรา ชลบุรี สุพรรณ เพชรบุรี นครนายก ปทุม นน ประจวบ โคราช นอกนั้นไม่เคยไป ขอเที่ยวไทยให้ครบทุกจังหวัดก่อน ค่อยกระแดะไปเที่ยวนอก

87. ตอนนี้มีเงินเท่าไหร่ : ตอนนี้เหรอ ไม่รู้ว่ะ ที่ตัวไม่มี

88. รู้สึกยังไงกับคำถามทั้งหมดที่ถามมาบ้าง : คิดว่าคนเริ่มตั้งถามต้องเป็นผู้ชายชัวร์

89. รู้สึกไงบ้างกับเพื่อนที่ชอบปิดบังความลับ : ดี ขี้เกียจฟังเพื่อน จะได้มีเวลาไปฟังความลับคนอื่น

90. จะจบแล้วคำถามของเรา : ยังหรอก แกบอกว่า ๑๗๐ คำถามนี่วะ

ต่อที่ภาคสองนะคะ ความลับอยู่ที่นั่น

Tag : 170 Questions กับความลับบางอย่าง ภาค ๒

Wed, 22 Apr 2009 00:23:09 PDT

91. พอยัง : ไหน ๆ ก็หลงมาแล้ว ต้องตอบให้หมด

92. ไม่เอาอ่ะต่อดีกว่ายังไม่จบ : ไอ้ลังเลเอ๊ย

93. ยังมีอีกเยอะ : เออ

94. ค่ายเพลงที่ชอบมากที่สุด : ไม่ชอบค่ายเพลง

95. ตอนนี้ทำอะไรอยู่ : ด่าแกอ่ะ ไอ้ tag บ้า

96. ชอบฟังเพลงอะไร : เพลงที่เราชอบฟัง

97. ร้องให้ฟังหน่อย : บอกว่าอย่าขอหมอลำ ก๊าก...

98. บอกความลับของตัวเองมา1อย่าง : ลับพอไหมวะเนี่ย อยากบอกมาก มันเป็นความลับที่เราอยากบอก จะบอกว่า ที่เขียน ๆ บล็อกเนี่ย เรารู้ว่าเสี่ยง มาก..ก..ก... (เคยมีคนถูก "ไล่ออกจากการงาน" เพราะโพสต์ข้อความที่หัวหน้ามันมองว่าเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้กับคนอื่น - กรณีแนว ๆ นี้) เพราะคนบางคนมันใจแคบ และมองอะไรเพียงผิวเผิน ไม่ค่อยดูถึงเจตนาหรอก แค่เขาว่าผิด ก็แปลว่าผิด อย่างเขียนคำหยาบลงบล็อกเนี่ย เราก็กลัวคนเอามาเป็นเหตุผลไล่เราออกจากงาน (ทำงานแล้วเหรอว่ะ) เหมือนกัน (กลัวไปงั้น ๆ แหละ) แต่เราก็ยังคงตั้งใจเขียนแบบนั้น เพราะเราอยากจะชี้ให้เห็นถึงเจตนา (เวลาอ่านอะไร หรือดูอะไรก็ตาม ควรมองให้ทะลุไปถึงเจตนาของคนที่เผยแพร่สื่อ+สารนั้น ๆ มองให้ออกว่าเขาจะเผยแพร่ไปทำไม) ถึงเราจะเขียนคำหยาบแต่ปกติเราก็ไม่ได้พูดคำหยาบใส่ใคร เช่น กู มึง เนี่ย ไม่ได้ใช้ในชีวิตประจำวัน ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับเจตนา (หัดมองอะไรให้ลึก ๆ เพราะทุกอย่างล้วนมีหลายด้าน) และอีกอย่างที่เป็นความลับ (ตะกี้ลับมากเลย?!) ก็คือ "เรากำลังจะเลิกเขียนบล็อกทุกที่" ขอบคุณสำหรับการติดตาม เพราะเราคิดว่าเราแสดงเจตนาของเราได้ชัดเจนทุกเรื่องแล้ว (ชัดไม่ชัดไม่รู้ ที่รู้คือ เราว่าเราไร้สาระมามากเกินไปแล้ว) ที่สำคัญ คือเราต้องการจะลดจำนวนชั่วโมงการไร้สาระในเน็ต มันเบียดบังเวลาในชีวิตเรามาก ๆ เคยคิดไหมคะว่าเมื่อไรจะเลิกเล่นเน็ต (ไม่รวมถึงคนทำงานนะ ทำงานคือทำงาน เล่นคือเล่น) เราคิดว่าเรารู้คำตอบแล้ว แต่ขอเก็บไว้เป็นความลับ!

99. สีที่ชอบล่ะ : แดง ชมพู ส่วนสีฟ้าชอบบ้างไม่ชอบบ้างแล้วแต่อารมณ์

100. มีเพื่อนสนิทป่ะ : มีเดะ

101. ถ้า4หนุ่ม F4 มายืนตรงหน้า จะพูดอะไรกับเค้า : F4นี่ใครอ่ะ ไม่รู้จัก

102. ถ้าตื่นนอนแล้วมีคนมานอนอยู่ข้างๆล่ะ : แม่เราเอง (อ้าวก็เรานอนกับแม่อ่ะ จะให้เราตื่นมานอนข้างเอซังหรือไง)

103. เมื่อ5ชั่วโมงที่แล้ว ทำอะไรอยู่ : กินข้าวเช้า

104. เมื่อเช้ากินอะไร : ไข่ดาว แกงเห็ดหอม แม่ทำ

105. ตอนเย็นกินข้าวกับอะไร : เย็นนี้เหรอ ไม่รู้ แล้วแต่แม่

106. อร่อยมั้ย : อร่อย (ชีวิตนี้ อร่อยทุกอย่าง)

107. มีคนที่ชอบป่ะ : มี ชอบเยอะมาก

108. คนที่เธอชอบเคยส่งเมล์มาให้บ้างมั้ย : มี

109. ชอบผู้หญิงหรือผู้ชาย แบบไหน : ชอบผู้ชายแบบเธอ (เธอไหน?)

110. เป็นคนยังไงเหรอ : หมายถึงใคร?

111. คิดว่าตัวเองนิสัยดีป่ะ : ดี อย่างน้อยเราว่าเราก็พยายามไม่ทำเลว เพราะไม่อยากทำ

112. ข้อดีของตัวเองล่ะ : ทำคอมได้ เวลาที่บ้านมีปัญหาเรื่องอะไรในคอม ต้องวิ่งหาเราก่อน จริง ๆ มีเยอะ แต่ไม่อยากเขียน "ข้อดี" คงเหมือนกางเกงใน ที่ควรสวมใส่แต่ไม่ควรโอ้อวด (เช่นเดียวกันกับ "ความรู้") เพราะถ้าคุณมองว่าดี แต่คนอื่นเขามองว่ามันยังไม่ดีพอ เขาจะหาว่าหลงตัวเอง

113. ข้อเสียล่ะ : เยอะ พอ ๆ กับที่มนุษย์เขาก็เป็นกัน

114. เมื่อคืนฝันว่าอะไร : ไม่ได้ฝัน

115. ตอนนี้อยากได้อะไร : น้ำใบบัวบกเย็น ๆ สักแก้ว กับเงินสิบบาท เพื่อจ่ายค่าน้ำใบบัวบก

116. ของที่ซื้อล่าสุด : คู่สร้างคู่สม ยี่สิบบาท (เออ ออกเดือนละสามเล่มว่ะ)

117. ชอบอ่านหนังสืออะไร : หนังสืออาหาร ไม่ชอบอ่าน ชอบดูรูป

118. มีเรื่องหน้าแตกบ้างป่ะ : ถ้าไม่มี คงไม่ใช่คนแล้ว

119. ทำของหายบ่อยมั้ย : ไม่รู้ว่าหาย ของมันเยอะ แต่โดยส่วนตัวไม่ค่อยทำของหาย เออมีบ้าง ต่างหูคู่ที่ใส่เนี่ย แป้นหายประจำเลย ครั้งแรกหาย ก็หาทั้งบ้านเลย ที่ไหนได้อยู่บนหัวตัวเอง (ติดในผม) ครั้งสอง ตกที่พื้นห้องน้ำ นึกว่าตกส้วมไปแล้ว ครั้งสามถูกกวาดออกนอกบ้าน ว่าจะไม่ใส่แล้ว (ถ้าหาคู่อื่นที่เป็นทองแท้ มาใส่ได้ ถ้าหายเราคงเศร้ามาก เราไม่ต้องการให้ของที่มีคู่ มันพลัดพรากจากกัน เศร้า) !!!!!!!!!!! ท่าจะบ้า

120. ชอบดูหนังเรื่องอะไร : อเมริกันบิวตี้ ตอนนั้นชอบเวส เบนลี่ ยืมแผ่นแชมมี่มาดู จำได้ว่าดูแปดรอบ (ท่าจะบ้า)

121. ถ้าไม่สบายจะไปหาหมอที่ไหน : ไม่ค่อยหา

134. แล้วไปยังไง : แล้วแต่

135. คิดว่าตัวเองเป็นเด็กมีปัญหามั้ย : มี มาก ๆ

136. ใช้สบู่ยี่ห้ออะไร : ตอนนี้ใช้เดทตอล ชอบกลิ่นยา

137. ยาสระผมล่ะ : ซันซิลอั้ม

138. โฟมล้างหน้า : ยาหมอ หัวเฉียว

139. ตอนเช้าๆใครปลุก : เขามาปลุกทั้งบ้านยังไม่ตื่นเลย มือถือบ้าง ต้องรีบตื่นไปปิด กลัวมันสั่นจนพัง (ร้องปลุกไปสั่นไป ทำไมต้องสั่นด้วยก็ไม่รู้)

140. ใครโทรหาคนล่าสุด : ไม่มีใครโทรศัพท์มาหลายชาติแล้ว

141. โทรมาไมอ่ะ : จำไม่ได้แล้ว

142. ตอนนี้อยู่กับใคร : แม่ (คนอื่นไปทำงาน)

143. ชอบกินผลไม้อะไร : ชอบกินทุกอย่าง

144. มือถือใช้เพลงอะไร : เพลงไรไม่รู้ เป็นโพลีโฟนิกในเครื่อง มันเบาดี เดิมใช้เพลงตัวเอง คนได้ยินแล้วแตกตื่น เลยเลิก

146. ที่บ้านเลี้ยงสัตว์มั้ย : แมว ตอนนี้หกตัว มากินข้าวเพิ่มอีกสองตัว คาดว่าเร็ว ๆนี้คงมาอีกสี่ (จะบ้าตาย)

147. ชื่อไรมั่งอ่ะ : ที่อยู่ปัจจุบัน พี่หมาแสบ (แสบใหญ่), น้องแสบ (นง), น้องหมู (หมูจู๊ด ไร้อารีย์ - เพราะชอบตบไอ้ก๊วก), ชะมดเช็ด (ชะเม็ดชด หรือ สั้น ๆ ว่าเม็ดชด), วัวน้อย (น้ย หรือเมงโก้), ก๊วก (กร๊วกซัง) มีเยอะ เราเป็นคนชอบตั้งชื่อ

148. แผ่นเพลงที่ซื้อล่าสุด : จำไม่ได้ เครชเชนโด้ โฟร์เดย์มั๊งนะ

149. ทำไมถึงซื้อ : ชอบเพลงถ้ายังรัก

150. หนังผีที่ชอบ : ไม่ชอบว่ะ หลอน แต่อยากดู

151. ในกระเป๋าพกไรมั่ง : เยอะ

152. ในเป๋าตังค์ล่ะ : เงิน

153. ขับรถเป็นมั้ย : ไม่เป็น

155. คำพูดติดปาก : เอิ๊ก ๆ ฮับ กร๊าก ฯลฯ

156. ฟังเพลงไรอยู่ : ไม่ฟัง ร้อนจะไปกินข้าวแล้ว

157. ถ้าเพื่อนอกหักจะทำไง : ช่างหัวมัน

158. ชอบต้นไม้อะไร : ต้นอะไรก็ชอบ

159. ดอกไม้ล่ะ : ดอกอะไรก็ชอบ

160. ทำไมถึงชอบอ่ะ : เราอยากให้โลกนี้สดใส อยากให้โลกน่าอยู่กว่านี้ เป็นโลกที่เราฝันใฝ่ จะสวยอย่างไร เป็นไปได้ด้วยมือของเรา 22 เมย วันเอิร์ตเดย์

161. ทำกับข้าวเป็นมั้ย : เป็น แต่ที่ทำไม่ยาก แต่ไม่กลัวที่จะทำ

162. เริ่มเมื่อยยัง : สุด ๆ

163. เดี๋ยวก็หมดแล้วล่ะ : เออ

164. ใช้เวลาในการตอบกี่นาที : นานมาก

165. จะไปแล้วนะ : สาธุ

167. อยากฝากอะไรถึงคนอ่านป่ะ : ขอบคุณที่อ่าน อยากให้ลองตอบ แล้วจะรู้ว่า การเสียดายเวลามันรู้สึกยังไง

168. จบแล้ว! : ดี

169. ไม่จบดีมั้ย : เลว

170. ถ้าไม่มีใครทำต่อล่ะ : ไม่เป็นไร ทำก็ทำ ไม่ทำ เราก็ไม่ตาย โชคดีค่ะ แล้วเจอกันใหม่ (?) ถ้าไม่เจอกันใหม่ในบล็อกก็ตามที่บอกนะคะ ข้อไหนไม่รู้ จำไม่ได้แล้ว

ปล. เราแค่เลิกเขียนบล็อกนะคะ ไม่ได้ไปตาย อย่าเศร้ากันล่ะ (อี๋ ใครจะเศร้าให้แก ไม่มีร๊อก...)

วันที่วัดโล่งกว้างนั่งสบาย

Sat, 18 Apr 2009 08:37:19 PDT

โล่งกว้างนั่งสบาย นี่คือวัดหรือห้องโดยสาร!

แบบว่า วันนี้อยู่บ้านกับแม่สองคน เลยพากันไปวัด
ไปวัดเดิม ซึ่งเราค่อนข้างแน่ใจแล้วว่าวัดที่เป็นวัดสามัญประจำบ้านเรา ก็คือ วัดบางพลีใหญ่ใน (หลวงพ่อโต) เพราะไปบ่อยที่สุดแล้ว (ไม่ค่อยแน่ใจว่าถ้านับสถิติตั้งแต่เราเกิด ก็อาจแพ้วัดหลวงพ่อโสธร เอิ๊ก ๆ)

ไปวัดวันนี้ โอ้จอร์ช โล่งมาก ๆ ไหว้พระแบบสบายสุด ๆ ไปเลย อารมณ์ดี ได้บุญมาก (ก๊าก... อ้าว อย่างน้อยไหว้พระไปแบบไม่โมโห ไม่หงุดหงิด ไม่อารมณ์เสีย ก็คงได้บุญเต็ม ๆ ไม่ต้องได้บาประหว่างทำบุญ จริงป่ะ)

ดูรูป (มีอีก แต่ขี้เกียจแนบ ไปดูในโฟโต้บักเก็ตเอง กดมั่ว ๆ เดี๋ยวก็เจอ)

แต่แถม รูปนี้ ทางวัดคงกลัวคนเอาน้ำมาสาดองค์พระ สวยไปอีกแบบ วัดอื่นเป็นแบบนี้ป่ะ? เราสงสัยอ่ะ

ต่อจากนั้น แม่ก็อยากไปชอปปิ้งที่บางพลีใหญ่ เราก็เลยได้ไปเดินร้านนายอินทร์ ที่โฮมโปรบางพลีใหญ่อ่ะ แบบว่ายังเซ่อ ๆ ไปเดินหาคู่สร้างคู่สม!!!!??? (เล่มขนาดเท่าไรยังไม่รู้เลย หน้าตาเป็นไง ปกใครไม่รู้อะไรทั้งสิ้น เกิดมาคิดว่าเคยเห็นนะคู่สร้างคู่สมเนี่ย แต่แค่จำไม่ได้แล้ว จำไม่ได้เลย) เอาเหอะ ณ ตอนนี้เราคิดว่าคงไม่หาแล้ว เพราะงงตัวเอง แคชเชียร์บอกว่าออกวันที่ยี่สิบ (วันก่อน ที่ถามที่เซนทรัลบอกว่าสิบ หรือบางทีเราคงหูตึง ฟังผิดแหละ เรายิ่งหูตึง ๆ อยู่) เอาว่าเราไม่ตามแล้ว เจอก็ซื้อ ไม่เจอก็ไม่เอา ดวงแม่นหรือไม่แม่นก็คงไม่สนใจ เราไม่ได้บ้าดวงขนาดนั้น เพราะเราเชื่อตัวเองมากที่สุด ก๊าก...

แต่ไหน ๆ เดินเข้าร้านไปแล้ว ก็เลยซื้อมาเล่มนึง (ต่อไปกะจะซื้อแมกกาซีนที่ไม่เคยอ่าน มาลองอ่าน ไม่ให้ซ้ำหัวเลย อยากรู้ว่าแต่ละหัว มันมีคอลัมน์อะไรบ้าง ถ้ามีตังค์ คงหามาประดับความรู้เรื่อย ๆ) ซึ่งวันนี้ ที่เราซื้อมาคือ ป้ายแดง อืม!!!???

ไม่ได้เกี่ยวกับเสื้อแดง หรือหมวกแดง หรือน้ำพริกตาแดงแต่อย่างใด

มันคือหนังสือเกี่ยวกับรถมือ๑ (ฉบับที่เท่าไร ไม่รู้ ไม่เขียนบอก หรือตาถั่วหาไม่เจอเองไม่รู้ แต่คาดว่าน่าจะวางมาได้สักพักใหญ่ ๆ แล้ว เพราะเนื้อหาในเรื่องมันวันที่ช่วง ม.ค.) แบบว่าซื้อเพราะ ดูสะดุดตากว่าหนังสือรถเล่มอื่น
ลึก ๆ คือ เราอยากขับรถเป็น (เออ อยากขับรถเป็นแต่ซื้อหนังสือรีวิวรถ แล้วจะขับรถเป็นไหมเนี่ย อีนี่ก็บร้า - คนอ่านคิด)
ก็ไม่ไรหรอกค่ะ แบบว่า เราย่อมรู้ดี ว่าเรามีเงื่อนไขยังไง ถ้าคุณไม่ทราบเงื่อนไขของคนอื่น แล้วเรื่องนั้นไม่ได้หนักหัวคุณ ก็อย่าเที่ยวปากพล่อยไปพิพากษาคนอื่นเลยค่ะ จะเกิดเป็นบาปกรรมซะเปล่า ๆ ก๊าก... จริง ๆ เรามีเรื่องแนวนี้จะเล่าด้วย แต่ไม่เล่า ว่าจะลดการเขียนบล็อก เพราะว่าชักขี้เกียจ คงจะบอกได้แค่ว่า ทุก ๆ คน ล้วนมีเงื่อนไขของตนเอง ต่อให้คนที่ว่าอิสระแค่ไหน ก็น่าจะมีเงื่อนไขเหมือนกัน ดังนั้น ถ้าเงื่อนไขของเขาไม่ได้หนักหัวคุณ หรือเงื่อนไขเขาไม่ได้ทำให้คุณเดือดร้อนอะไร ก็อย่าไปเสือกเรื่องของเขาเลยค่ะ รู้แล้วก็วางไปพอแล้ว (ไม่ต้องแบก ไม่ต้องเดือดร้อนแทน ไม่ต้องวิพากษ์วิจารณ์ แต่แนะนำได้ เพราะว่าเจตนาไม่เหมือนกัน ก๊าก...)

เอาว่า ถ้าขับรถเป็นเมื่อไรจะมาอวด (เพื่อไร???) แต่คงไม่ใช่เร็ว ๆ นี้ เพราะว่าขอเก็บตังค์ก่อน เราคิดว่าเราคงต้องซื้อเอง แน่นอน แน่ ๆ ยิ่งกว่าแช่แป้ง เก็บจนหัวโตแน่นอน (แค่นี้หัวก็โตมากแล้ว)

แถมรูปท้องฟ้าเมื่อเย็น น่าเสียดายฝนไม่ตก (ไม่ได้รดน้ำต้นไม้ เพราะเห็นเหมือนพายุมา โมโหว่ะ เชื่อว่าถ้าเรารดน้ำ ฝนมันตกแน่ ๆ ก็งี้แหละค่ะ ก๊าก... เรียกว่ากฎอะไรนะ ไม่แน่ใจ) ฟ้าสวยมาก (มีหลายรูป แต่ชอบรูปนี้ที่สุด หลอนดี)

ไปและ
ว่าจะเลิกเขียนบล็อก แล้วเอาเวลาไปอ่านงานวิจัยของชาวบ้าน เพื่อหาแนวให้งานวิจัยของตัวเอง เราจะได้ไปที่ชอบที่ชอบสักที (จะได้ไปป่าวไม่มีใครรู้ เพราะเมื่อก่อนก็มีเงื่อนไขนี้ ผ่านมาแล้ว เงื่อนไขนี้ก็ยังอยู่ งงมาก แต่คงจะมีสักวัน ถ้าเราไม่ตายไปซะก่อน) เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ดีกว่า เดี๋ยวตีตารางก่อน (ตีไปก็เท่านั้น ไม่มีวินัย ตีไปก็มีแต่ตาราง ไม่เกิดงาน ก๊าก... สบประมาทตัวเองไว้มาก ๆ ด่าตัวเองให้มาก ๆ เดี๋ยวรู้กัน เอิ๊ก ๆ)

เออขอปล.นิดนะ ว่าป้ายแดงอ่านยาก (คงเป็นเฉพาะตูคนเดียว) อ่านมามากกว่าสองชั่วโมงแล้ว นอกจากที่ยังอ่านไม่จบเล่ม ไอ้ที่อ่านผ่านไปแล้วก็ดันไม่เข้าใจด้วย คงต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ ๆ แบบว่า บ้านไม่เคยมีรถ ป๋าแม่เอซังและเราไม่มีใครขับรถเป็น (ป๋าอาจจะเป็นแต่ไม่ขับ ไม่รู้ ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยเห็นเขาขับ) ไม่เคยพูดคุยเรื่องรถ (มีแต่คุยว่ารถติดชิบหาย หรือไม่ก็ 132 กับ 38 ขับเฮงซวย บางคันนะบางคัน) ไม่เข้าใจว่ะ แต่ถ้ามีรถขับก็คงจะดี เราคงได้พาม่าไปทะเลอย่างที่อยากอยู่ และคงได้พาแม่ไปออนทัวร์ น่าเสียดายที่เขากลัวเราขับรถชนตายมากไปหน่อย เลยอดหมด กร๊าก... (หัวเราะให้กับโชคชะตา ฮ่า ฮ่า ฮ่า !@#$%&*...)

แต่ก็นะ สิ่งหนึ่ง ที่ไม่เคยและคงไม่มีวันหมดไปจากใจของเรา มันก็คือ ความหวัง

หวังกันไป ก็ได้แค่หวัง ไม่เสียสตางค์ ไม่ผิดกฎหมาย หวังกันมา ก็หวังกันไป หวังในใจตำรวจไม่จับ (นึกถึงเลยเพลงนี้ของพี่ก็อตสุดหล่อ http://kateep.com/music/lyrics/lyricssongonline-id-3379.htm จริง ๆ นึกถึงอีกเพลงของพี่ก็อตสมัยร้องเพลงป๊อป แต่หาไม่ได้ ใครหาได้ หาให้หน่อยเดะ เพลงใจตรงกัน http://radio.sanook.com/music/player/song-lyric/89514/ อยากฟังมาก ๆ ไม่ได้ฟังมาสิบกว่าปีแล้ว ได้ฟังจากเทปของชำร่วยงานแต่ง เทปพังไปแล้ว และยกซากเทปให้เพื่อนผู้หญิงของป้าเอไปนานแล้ว เทปฟังก็ไม่ได้ แต่เขาจะเอาไปบูชามั๊ง เห็นว่าชอบเพลงมหัศจรรย์แห่งรัก เอาเหอะ เลยมาไกลแล้ว ไปดีกว่า กร๊าก...)

แถมอีกนิด เมื่อเย็นเราเพิ่งเล่นมือถือเราว่ะ มือถือเราคือรุ่นที่มันเปิดเพลงให้คนฝั่งนู้นฟังได้อ่ะ เรียกว่าไรวะ แบคกราวมิวสิคอ่ะ (จำได้ป่ะ ไอโมบายห้าหนึ่งแปดอ่ะ) เราเพิ่งรู้ว่ะ ว่ามันใช้การได้ ทั้งตอนโทรออกและตอนรับสาย กะว่าเดี๋ยวคงหาเรื่องแกล้งคน ก๊าก... ซื้อมาตั้ง 17 เดือนแล้ว เพิ่งรู้ โคตรควายเลย แต่งี้แหละ คู่มือเขียนไม่ละเอียด อ่านแล้วไม่เข้าใจ เดิมเราจะอ่านแต่คู่มืออ่ะ อะไรที่คู่มือไม่เขียน เราไม่ค่อยกล้ากดมั่ว กลัวมันพัง (เพราะทำพังมาเยอะ) แต่วันนี้กล้าแหกกฎตัวเอง ก็ฮาดี พร้อมกับหมดตังค์ค่าลองไปอื้อเลย ขโมยเครื่องป๋ามาลอง (หมายถึงป๋าหมดตังค์) ก๊าก................................

ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ เอนทรี่ที่๑๐๐ ภาค๑

Tue, 14 Apr 2009 03:08:40 PDT

สาระสำคัญ อยู่ที่ภาค๒ ขอร้องให้อ่าน ภาค๒ ไม่อ่านภาค๑ก็ยังได้

ประกาศ ขวดคือก๊วกนะ เราพิมพ์ผิดว่ากร๊วก เพราะเราเรียกแมวเราแบบติดรอหันตลอดกาล เหมือน ก๊าก=กร๊าก...
บ้าบ้าบอบอ
มาถึงเอนทรี่ที่ ๑๐๐ แล้ว (๑๐๑ แล้ว!!!)

จะบอกว่า ดีใจ ที่หยุดกันสักที
ขอบคุณใครไม่รู้ ที่ทำให้หยุด
ไม่รู้ว่าหยุดยังไง ยังงง
แต่ขอบคุณ ขอบคุณมาก
ขนลุกเลย
...
เมื่อสองวันก่อน
เราเอากระดาษรก ๆ ในห้องเรามาแยกทิ้ง
เจอแผ่นพับงานวันไหว้ครูสี่ฉบับ
ซึ่งในนั้นมีเพลงพระคุณที่สาม ที่เนื้อบางคำต่างกัน
เช่น
พลาดจากความจริง หรือ ถ้าหากจะคิด
โรคและภัย อย่ามาแผ้วพาน หรือ อย่าหมายแผ้วพาน
อะไรทำนองนี้

เราก็ถามป้าเอซังว่าเนื้อที่ถูก ต้องเป็นไงแน่
ป้าเอก็บอกว่า ไม่แน่ใจว่ะ

แล้วก็ลามมาถึงบทไหว้ครู
ท่อนที่ว่า
แก่ข้าและประเทศไทยเทอญ
หรือ
แก่ชาติและประเทศไทยเทอญ

เราถามเอ เพราะตอนอยู่มัธยม เอได้เป็นผู้นำทั้งสามปี ในขณะที่เราได้นำแค่สองปี (เขาเลือกผู้นำจากความสวย กร๊าก... ล้อเล่น อาจารย์เขาคงเลือกคนที่ดูธรรมะธัมโมมั๊ง หรือเลือกเพราะเห็นว่านำร้องเพลงชาติอยู่แล้ว แต่ไม่เกี่ยวกับที่ว่าแม่เป็นครู เพราะว่าแม่เพิ่งย้ายมา -ลูกครูเยอะจะตายไป- แต่เราเสียดายอ่ะ ที่ ร.ร.ดันมาเปลี่ยนสถานที่ทำพิธีไหว้ครูมาเป็นหน้าเสาธง และให้ร่วมพิธีพร้อมกันหมดทุกชั้นปี ตอนที่เออยู่ ม.๖ ในปีนั้นเอง เราซึ่งอยู่ ม.๕ ก็เลยอดเป็นผู้นำ -แต่เดิม จะจัดพิธีบนหอประชุม และให้ม.๑เข้าร่วมพิธีพร้อมกับม.๔, ม.๒ เข้าพร้อม ม.๕, ม.๓ เข้าพร้อม ม.๖ โดยตัวแทน ม.ปลายจะได้เป็นผู้นำ คงเพราะว่าเอแก่กว่า อาจารย์เขาเลือกให้คนแก่กว่าได้เป็นผู้นำ กร๊อด ๆ กร๊าก...) เอบอกว่า ต้อง "ชาติ" ดิ เพราะว่าชาติหมายถึงชาติไหนก็ได้ (เชื้อชาติ สัญชาติ มั๊ง เราเดาว่า) ส่วนประเทศไทย ก็คือ ประเทศไทย เรางงไปสามวิ ก่อนจะบอกว่า เออ "งง" แต่ชาติก็ชาติ (ตอนเรานำ เราคงนำว่าข้าแหง ๆ เพราะเราเป็นคนเห็นแก่ตัว! เอิ๊ก...)

แล้วเราก็คุยกันต่อถึงตอนนำทำกิจกรรมหน้าเสาธง มีร้องเพลงชาติ นำสวดมนต์ แผ่เมตตา ปฏิญาณตน ซึ่งเราจำได้แต่เพลงชาติ (ไว้กันถูกตำรวจหาว่าเป็นพม่าหนีเข้าเมือง กร๊าก...) กับแผ่เมตตา (เพราะเราแผ่ทุกคืน) นอกนั้นจำไม่ได้แล้ว เพราะเราสวดมนต์สั้น และปฏิญาณก็ไม่ได้พูดนานแล้ว เราถามเอว่า ร.ร.เราปฏิญาณตนว่ายังไง (เพราะ เห็นในแผ่นพับเป็น "เราเป็นไทย ใจกตัญญู..." ซึ่งเราไม่คุ้น) เอก็เริ่มท่อง

เฮ้ย เขาท่องได้จนจบอ่ะ

เรากรี๊ด "ป้าเอขอรับ ๆ จดให้หน่อยฮะ อยากได้ไปโพสต์"
เขาพิมพ์ให้เลย
เริดซะ

พอเปิดอ่าน เห็นเขาเขียนอะไรต่อไม่รู้ สงสัยถ้าไม่เครียดการเมือง ก็คงอยากเขียนเฉย ๆ ลองอ่านดูนะ

พวกเราเป็นไทย

อยู่ได้จนถึงทุกวันนี้

ก็เพราะเรามีชาติ

มีศาสนา

มีพระมหากษัตริย์

ซึ่งบรรพบุรุษของเรา

เอาเลือด

เอาเนื้อ

เอาชีวิต

และความลำบากยากเข็ญเข้าแลกไว้

เราต้องสละชีพเพื่อชาติ

เราต้องบำรุงศาสนา

เราต้องรักษาพระมหากษัตริย์

เรานักเรียน

จะต้องประพฤติตน

ให้อยู่ในระเบียบวินัยของโรงเรียน

มีความซื่อสัตย์ต่อตนเองและผู้อื่น

เรานักเรียน

จะต้องไม่กระทำตน

ให้เป็นที่เดือดร้อนแก่ตนเองและผู้อื่น

เราจะยึดมั่นในปรัชญาของโรงเรียนคือ

ศึกษาดี

มีวินัย

ใฝ่กีฬา

รักษาคุณธรรม

{พัก}

อ่านต่อภาค๒นะ ยังไม่จบที่เอพิมพ์ให้

ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ เอนทรี่ที่๑๐๐ ภาค๒

Tue, 14 Apr 2009 03:04:45 PDT

ต่อจ้าต่อ

บันทึกแนบท้าย

ทุกวันนี้ไม่ได้ท่องคำปฏิญาณนี้ทุกวัน

ไม่ได้เสียสละมากมายอย่างทหารกล้า

แต่ด้วยคำปฏิญาณนี้อยู่ในสายเลือด

และติดปากเพราะสมัยเรียนท่องอยู่ทุกวัน

ตอนม.ต้นก็ฟังพี่เขาท่องแล้วท่องตามเขา เริ่มสนใจว่า 2 วรรคท้ายๆ มันต่างกันตรงไหน

พอเห็นที่แตกต่างก็ทำให้จำได้

จนเมื่อม.ปลายก็ได้นำท่อง

ทุกวันนี้แม้ไม่ได้เป็นนักเรียนแล้ว

แต่ยังคง

1.ประพฤติตน

{มาจาก “ประพฤติตน ให้อยู่ในระเบียบวินัยของโรงเรียน

มีความซื่อสัตย์ต่อตนเองและผู้อื่น”}

2.ไม่กระทำตน

{มาจาก “จะต้องไม่กระทำตน ให้เป็นที่เดือดร้อนแก่ตนเองและผู้อื่น”}

รักษาศีลห้า และพยายามทำตามโอวาท 3 {ไม่ทำชั่ว , ทำความดี , ทำจิตใจให้สงบ} อยู่เสมอ

ไม่เคร่งครัดนัก แต่ตระหนักและได้ทำเสมอ

ขอให้ทุกคนพึงตระหนักและเป็นกำลังใจให้ทำให้ได้นะจ้ะ

สาธุ {สาธุ แปลว่า ดีแล้ว}

เขาให้มางี้อ่ะ

เราอยากพูด อยากพูดจริง ๆ ว่าเรารู้สึกรักประเทศไทยมาก ๆ และเราเข้าใจความรู้สึกของทุกฝ่าย แม้จะไม่รู้ก็ตามว่าความจริงคืออะไร แต่เราอยากให้ทุกคนนึกถึงคำปฏิญาณตน (จะท่องแบบไหนก็ตามเถอะ ขอให้เป็นแบบที่บ่งบอกถึงความที่เราเป็นคนไทย เราต้องกตัญญูรู้คุณแผ่นดิน อะไรแบบนี้) ที่น่าจะเคยพูดกันนะ เราเชื่อว่า ต่อให้ไม่ได้เรียนในโรงเรียน ก็น่าจะเคยได้พูดคำปฏิญาณ

คำปฏิญาณไม่ได้เอาไว้พูดลอย ๆ ให้เสียงแหบแห้งเล่น ๆ แต่เป็นเหมือนสิ่งที่คอยเตือนให้พวกเราคนไทยทุกคนรู้ว่า คนเราเกิดและมีชีวิตสืบมาจนทุกวันนี้ได้ ก็ด้วยบรรพบุรุษของเราที่ (ใช่คำว่าอะไรดี เราตื้อไปเลยอ่ะ คิดไม่ออก) เอาว่า ที่ปกป้องรักษาแผ่นดินนี้ไว้ให้พวกเรา เราเป็นหนี้บุญคุณบรรพบุรุษและแผ่นดินนี้ และต่อให้พวกเราจะเกลียดกัน ไม่พอใจอะไรกันนักกันหนา ก็ขอให้ระลึกถึงสิ่งนี้เสมอ

สรุปไม่ถูกแล้ว สติแตก (แบบ เราไม่รู้ ไม่รู้ว่าจะพูดยังไง แต่เคยอ่าน Fwd.mail อันนึงไหม ที่เนื้อหาประมาณว่า ท่านอะไรสักอย่าง ได้ทำสิ่งดี ๆ ร่วงมาบริเวณประเทศไทย ส่งผลให้ประเทศไทยเป็นดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ดีเลิศประเสริฐศรีทุกอย่าง แต่เพื่อไม่ให้ไทยดีเกินหน้าใคร จึงส่งคน "แบบ..." เพื่อให้ยังไงก็ไม่น่าจะพัฒนาประเทศได้ - จำเนื้อหาไม่ได้นะ คร่าว ๆ คงเท่านี้) คือเรานึกถึง ณ ขณะนี้เลย เราไม่ได้จะมาว่าใคร เราแค่อยากจะบอกว่า ประเทศไทยเป็นประเทศที่ดี แต่คนของเราอาจจะนึกถึงกันและกันน้อยไปหน่อย

เราคงไม่พูดมาก (กลัวเกินหมื่นตัวอักษร - ไม่ต้องกลัว เกินไปเรียบร้อยแล้วโว้ย!!! เซ็งจริง)

Re: ทำไม คนในกรุงเทพฯไม่สนใจปัญหาความจนของชนชั้นล่าง?เพราะอะไร? [ เศรษฐกิจ]

pranitee

CALL('cf.DateTime.writeShortDate', 1239373593280331 / 1000); 10/4/2009

เราไปตอบไว้ตามมุมมองของเรา

คือคนที่ไม่เคยจน หรือคนไม่เคยรวย คนทำงานแบบนึง คนทำงานอีกแบบนึง บางทีก็ไม่เข้าใจกัน แต่สิ่งหนึ่งที่เราน่าจะใส่ใจกันมากกว่านี้ คือ การมีน้ำใจต่อกัน

ไม่มีใครสามารถอยู่รอดได้หรอกค่ะ เพราะถ้าเหลือแต่คนรวย ประเทศก็คงขาดแรงงาน ถ้ามีแต่คนจน ประเทศก็คงจะเหมือนแบบชาวโรฮิงญาอ่ะ อพยพ ๆ ดังนั้นมีน้ำใจต่อกันจะดีกว่าค่ะ พวกเราอยู่สังคมเดียวกัน ทุก ๆ คนมีบุญคุณต่อกันหมดถ้วนหน้า แต่ไม่ต้องไปทวงบุญคุณกันนะ เราแค่อยากให้ทุกคนระลึกถึงบุญคุณของกันและกัน เราทุกคนมีส่วนช่วยพลักดันสังคมหมดแหละค่ะ เพียงแค่ทำหน้าที่ ทำงานที่ต้องรับผิดชอบ (ต้องเป็นหน้าที่หรือเป็นงาน ที่ไม่สร้างความเดือดร้อนกับผู้อื่น) ทำให้ดีที่สุด

อารมณ์ความรู้สึก หรือเรื่องนอกเหนือจากนั้น เพียงแค่รับรู้ไว้ แล้วปล่อยวางซะ บ่นบ้างด่าบ้างได้ตามประสา แต่ต้องตระหนักว่า คนเราทุกคนมีความต่าง แต่เรามีจุดมุ่งหมายในการมีชีวิตอยู่ ที่เหมือน ๆ กัน (ไม่รู้จะใช้คำว่าอะไร เช่น จุดประสงค์ เป้าหมาย วัตถุประสงค์ งงใช้ไม่ถูก พอดีโง่ จึงขอใช้ว่างี้แล้วกัน) นั่นคือ การตอบแทนบุญคุณของแผ่นดินไทย
ซึ่งต้องรวมถึงการตอบแทนบุญคุณของโลกด้วยนะ เพราะแผ่นดินไทยก็คือแผ่นดินส่วนหนึ่งของโลก
จงมองออกไปให้กว้าง ๆ แล้วจะพบว่า จริง ๆ แล้ว เรื่องมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด หรือรับรู้มา ดังนั้นจงระมัดระวังอย่าตกเป็นเครื่องมือที่จะนำไปสู่การออกนอกจุดมุ่งหมายในการมีชีวิตอยู่

ทุก ๆ คนเป็นอิสระค่ะ อิสระที่จะทำยังไงก็ได้เพื่อตอบแทนบุญคุณของแผ่นดินนี้...

โชคดีนะคะ สู้ สู้

หลายประเด็นฮา และเขียนเพราะ'เม้นต์จากปูปลา

Sat, 11 Apr 2009 09:43:43 PDT

ป่าวหรอก จริง ๆ เราจะเขียนประเด็นแรกอยู่แล้ว
แต่พอดีปลาคอมเม้นต์รูปเรา เราเลยเอาอีกประเด็นมาแทรกในนี้ด้วยและยังแถมอีกสองประเด็น วันนี้ขอเล่าสี่ประเด็นใหญ่ ๆ (จริง ๆ มีประเด็นยิบย่อยอีกเพียบ ขี้เกียจนับ)

๑. เรื่องวันเอพริลฟูลส์เดย์
เรารู้ความเป็นมาของวันเอพริลฟูลส์เดย์จาก Maxim (ใช่แล้ว ตาของคุณไม่ฝาดหรอก และเราก็ไม่ได้พิมพ์ผิดด้วย) สองวันก่อน เราเครียด5่ไรไม่รู้มาก ๆ (วันนั้นตาซ้ายกระตุก "ทั้งวัน" จะหยุดกระตุกก็แค่ตอนดูก้านกล้วย๒ <หนังในโรงเรื่องที่๑๑ของเรา หนุกมาก ดูไปร้องไห้ไป หัวเราะไป ก๊าก... หนุก ๆ> และมันกระตุกมาตั้งแต่คืนวันพุธ ตอนนั้นคิดว่าถ้าไม่หยุกระตุกเราคงต้องไปหาหมอแล้ว ก๊าก... ไม่รู้เป็นเพราะอะไรแต่ตอนนี้มันหยุดแล้ว) ซึ่งเวลาเราเครียด เราจะหาอะไรอ่าน (การอ่านเป็นการปรับสมดุลในจิตใจที่ดีที่สุด มันดีกว่าการดื่ม การกิน การเสพ หรือแม้แต่การเสวนา ก๊าก...) แต่เดิม พอเราเครียดเราจะหาแมกกาซีนที่ไม่เคยอ่านมาอ่าน และจริง ๆ วันนั้นเราก็ต้องการ "คู่สร้างคู่สม" เพราะไม่เคยอ่าน แต่อยากอ่านเพราะดูคุณดำรง ออกรายการของคุณศุกลและคุณโอ ชื่อรายการไรไม่แน่ใจ??? (พอดีว่าความจำสั้นมาก) ทำให้รู้ว่าดวงของคู่สร้างคู่สมแม่นมาก (จริงเหรอ!?) เลยอยากอ่าน แต่พอดียังไม่ถึงวันที่สิบ (ไม่รู้ว่าวางวันที่สิบ นี่ร้านบอกมา) ก็เลยไม่มีขาย เราเลยซื้อแมกซิมมาอ่านแทน เกี่ยวกันตรงไหน ไม่ทราบ แต่อยากลองอ่าน หลังจากที่เคยอ่านแต่ FHM มาหลายเล่มแล้ว ชอบมากภาพสาว ๆ เซ็กซี่ ๆ (eนี่ท่าจะเบี่ยงเบนทางเพศ -คนอ่านคิด ก๊าก...) แต่ไม่ตามอ่าน ทั้งบ้านมีสามเล่ม เพราะไม่ได้มีตังค์เหลือเฟือไว้สำหรับจ่ายให้หนังสือแนวนี้ ก๊าก...
จะบอกว่า หนังสือแนวนี้ เราอ่านไวมากว่ะ ทั้งเล่มเราอ่านทุกตัวอักษรแค่ไม่ถึงสองชั่วโมงก็จบแล้ว (ตรงข้ามกับหนังสือเรียน อ่านไปแค่สองนาทีก็หลับ) แต่เอาเถอะ ก่อนที่ทุกท่านจะมองว่าเราเบี่ยงเบนไปมากกว่านี้ เราก็จะเล่าเรื่องเอพริลฟูล โดยสรุปว่า เดิมนั้นชาวฝรั่งเศสถือเอาช่วงวันที่ ๒๕ มี.ค. - ๑ เม.ย. เป็นวันปีใหม่ แต่ภายหลังเปลี่ยนเป็น ๑ ม.ค. แต่การสื่อสารยังช้า คนบางคนจึงไม่รู้ข่าว และยังคงฉลองปีใหม่ในวันที่ ๑ เม.ย. อยู่ ทำให้คนกลุ่มนี้ถูกคนที่รู้ข่าวแล้วเรียกว่า "fool" แต่ขอบอกว่า ก่อนจะอ่านเจอเฉลยตรงนี่อ่ะ เราถูกต้มเปื่อยด้วยเรื่องโกหกสุดฮา ขอบอกว่าเราเชื่อทุกข่าวเลยอ่ะ ไม่น่าเชื่อว่าเราจะโง่ขนาดนั้น อุตส่าห์หลงดีใจว่าแมนนี่ ปาเกียวจบดร.สามใบ (โคตรชอบ พอดีเคยอ่านประวัติเขา) และตกใจสุด ๆ ที่มาเรีย ซาราโปว่าเป็นกระเทยแปลงเพศ มันโกหกกันเจ็บจริง ๆ ก๊าก... (หน้า90-95) เราหัวเราะอ้วกแตกอ้วกแตนไปเลย (แม็กซิมสนุกตรงนี้นี่เอง กร๊าก... จะบ้าตาย เอิ๊ก ๆ 555)

๒. มาประเด็นที่ปลาคอมเม้นต์ เรื่องรูปผมยาวน่ะ
ที่ทุกท่านเห็นคือ ผมปลอม ก๊าก... แม่เราซื้อมาให้ตั้งนานแล้ว ซื้อมาตั้งแต่ตอนเรียน ม.ปลาย (เด็ก ๆ เราอยากไว้ผมยาว แต่ก็ไว้ได้แค่บ่าเพราะถูกสอนมาว่า ถ้าไว้ผมยาวจะโง่? พออยู่มัธยมก็เจอกฎของโรงเรียนห้าม สุดท้ายได้มาไว้ตอนเรียนมหาวิทยาลัย อืม ตัดสั้นดีกว่า รำคาญว่ะ ก๊าก...) ราคาพันสองมั๊งตอนนั้น ได้เิอาไปใช้ประโยชน์หลายงาน

เช่น ให้เพื่อนใส่แสดงละครหน้าห้อง มีเชษฐพงศ์กับแชมมี่

เราไม่ค่อยใส่หรอก แบบว่าดูยังไงก็ไม่สวย (เรารู้สึกว่าเราไม่เข้ากับผมตรง เพราะเราเกิดมาหัวหยิกเป็นมิซาเอะ ก๊าก...)

แต่แล้ว ตอนนี้แม่เราต้องหาวิกมาใส่ ก็เลยไปซื้อวิกใหม่ เพราะที่เห็นน่ะ มันเป็นวิกคาดผม แม่เราผมร่วง เลยคาดไม่ได้ ก็ต้องไปหาซื้อแบบที่ใส่ทั้งหัว
ไปร้านวิกผมจริง ขอบอก แปดพัน ทรงบ๊อบสั้น แถมรัดมาก (ยิ่งสั้นจะยิ่งรัดหัวมาก ๆ เพราะมันจะหลุดง่ายกว่าผมยาว) ก็เลยไม่เอา มีแต่คนเสียดายตังค์แทน ซึ่งแม่เราก็เสียดายตังค์ด้วย เขาเลยซื้อแบบผมปลอม (ผมปลอมแบบคาดผมที่ซื้อให้เราแหละ) เราเลือกทรงให้เอง เขาลองแล้วบอกว่าใส่สบายดี และเหมือนทรงเดิมของเขา ก็เลยเอาเลย ราคาพันหนึ่ง แต่ซื้อหุ่นไว้แขวน ซื้อหวีแปรงวิก (รวม ๆ ก็เกือบสองพัน แต่ไม่ถึง จำไม่ได้) แต่แม่เขาก็ไม่ยอมใส่นะ ไม่รู้ทำไม - ไหน ๆ ก็ซื้อมาแล้ว ก็ได้วิธีบำรุงดูแลวิกผมมาเล่าให้ฟัง

วิธีทำความสะอาดวิกผม
๑. ล้างเหมือนสระผมตัวเองเลย สระแชมพู (นอกนั้นอะไรก็ตามสบาย) โดยใช้มือสางเบา ๆ ไม่ให้ผมพันกัน เสร็จก็ล้างน้ำให้สะอาด
๒. แช่น้ำยาปรับผ้านุ่ม เล็กน้อย
๓. แขวนไว้ ใช้หวีตาถ่าง สาง ๆ ๆ ไปเลย ให้ตรงสลวย
๔. ตากเฉย ๆ ลมพัดโชย ๆ พอแห้งดีแล้วก็ค่อยจัดทรงด้วยเซรั่มที่เราใช้ ใช้หวีบิด ๆ ให้เป็นทรงสวยงาม (มีสเปรย์สำหรับวิกผมด้วย แต่ไม่ได้ซื้อมา)
ดูแลเหมือนดูแลผมตัวเอง ไม่ใช้ก็ใส่หุ่นไว้ (แต่ถ้าจะเก็บ ก็เอากระดาษยัด ๆ บริเวณที่สวมหัว แล้วเอาผมใส่ตาข่าย ใส่ถุงเก็บ)
ยังไงถามคนขายอีกที เผื่อเราเล่าตกหล่น

กลับบ้านมาเลยคิดถึงผมวิกอันเก่า เพราะมันสังกะตังมาก เลยมาลองสระให้ (แชมพูอย่างเดียว ไม่มีนวดเนิดบ้าบอคอแตก เปลือง!) แล้วแช่น้ำยาปรับผ้านุ่ม เออ ได้ผล วิกผมสลวยสวยงามมาก ๆ อ่ะ ไม่สังกะตังแล้ว

บางคนไม่ได้หัวล้าน แต่ชอบเปลี่ยนทรงผม หรือสารพัดจะหามาแต่ง มันมีให้เลือกเยอะมากอ่ะ เห็นแล้วกรี๊ด ๆ นี่ไปซื้อที่เสรีชั้นล่างอ่ะ อยู่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นเจียงหรือไรเนี่ย จำไม่ได้ (จำไรได้บ้างวะเนี่ย) คนชอบแต่งตัวคงถูกใจ เห็นลูกค้าเขาเยอะมาก ที่ซีคอนก็มีนะ ราคาพอกัน ที่อื่นไม่รู้แล้ว ไปมาแค่นี้

นี่ทรงล่าสุดของเรา

๓. บ้านเรามีแมวอีกตัวว่ะ เราตั้งชื่อว่าไอ้ก๊วก (แปลว่าขวด! ตอนแรกเราไม่รู้คำแปลหรอก ถามป๋ามา) แต่เราชอบออกเสียงควบกล้ำ ว่า ไอ้ "กร๊วก" ไอ้ก๊วกมันเป็นตัวเมีย (เซ็งเลย เดี๋ยวมันท้อง เพราะตัวเมียตัวอื่น ๆ มีเจ้าหน้าที่ของผู้ใหญ่บ้านมาฉีดยาคุมให้แล้ว แต่ไอ้นี่มันมาใหม่ เราไม่รู้ว่ามันฉีดยายัง?) แล้วมันก็แหกปากร้องได้ทั้งวัน เข้ากับแมวเก่าในบ้านเราก็ไม่ได้อีก ตีกันบ้านแตก ปั่นป่วนมาก ๆ แต่คิดอีกมุมก็ฮาดี คาดว่ามันเคยเป็นแมวที่มีคนเลี้ยงไว้ในบ้าน (ในห้องเช่า หรืออะไรทำนองนี้) แล้วดันเลี้ยงไม่ไหว เลยเอามาปล่อยที่บ้านเรา (เวร) เพราะไอ้นี่มันร้องและจะวิ่งเข้าบ้านตลอดเวลา แต่ไม่มีทางเข้าได้ ตีกันน่วมไปแล้ว แต่ก็เลี้ยงข้าวกันไป ไหน ๆ ก็มาแล้วนี่ เรากะจะไปเรียนวิชาฉีดยาคุม,ยาพิษสุนัขบ้าให้แมวแล้วนะ ไว้ทำเป็นเมื่อไรจะมาสอน แล้วกัน เฮ้อ เอิ๊ก ๆ

๔. เรารู้และเข้าใจเสมอมาว่า คนที่จะทำให้เรามีความสุขได้มากที่สุด ก็คือ ตัวของเราเอง แต่ก็นะ บางทีก็จิตตกจนหลงลืมไปบ้าง
(หรือไม่ก็อยากได้ความสุขที่คนอื่นแบ่งปันมาให้บ้าง) แหม ก็งี้แหละ เรามันคนความจำโคตรสั้น (ไอ้ที่เครียด ๆ ก็จำไม่ได้หรอก บางทีก็ลืมด้วยซ้ำว่าเครียดเรื่องอะไร เอิ๊ก ๆ)

เสียดายว่ะ ไม่ได้ดู ความจำสั้นฯ ออกจากโรงไปและ แต่ไม่เป็นไร เรารอช่อง ๗ เอามาฉายได้อยู่แล้ว ยังไงก็รอ ก๊าก... (eงกเอ๊ย)

เดี๋ยวจะไปหาเรื่องที่ ๑๒ ดู คงไม่นานนี้ เดี๋ยวจะเข้า ม และ
เราต้อง Change! (ยืมโอบาม่ามา)

แก้ไข 11:51 12-04-52

วันนี้ เรากลับไปเยี่ยม ร.ว.บ. มา (ภาค ๑)

Mon, 23 Mar 2009 03:31:17 PDT

วันที่แม่เราเขียนใบลาไว้ หมดแล้ว (แต่วันฉายแสงยังไม่หมด ที่ไม่เท่ากับที่ลาไว้ เพราะว่ามันมีการเลื่อนมาหลายวัน เลื่อนจนเลย)
แม่เขาก็ไปทำนู่นนี่นั่นที่ ร.ร. (ซึ่งเราไม่รู้ว่ามีอะไรบ้าง เนื่องจากเรานั่งรออยู่ที่ศาลาน้อย ที่ไว้นั่งพักร้อนแถวหน้าห้องปกครอง)

โรงเรียนเปลี่ยนไปเยอะว่ะ ทั้งที่เราว่าเราก็ไปบ่อยนะ (อย่างน้อยก็บ่อยกว่าคนที่จบแล้วไม่เคยไปอีกเลย ก๊าก...) แค่ทางเข้าโรงเรียนก็เท่สุด ๆ พยายามมองว่ามีประตูหรือเปล่า

ไม่เล่าเยอะแล้วกัน จะไปอ่านหนังสือต่อ

เบื่อตัวเองตอนบ่นว่ะ แต่...นะ... ก่อนที่อีชั้นจะเลิกบ่น มันต้องจบด้วยอะไรที่แรง ๆ (ไม่รู้จะเลิกบ่นได้หรือเปล่า บางทีก็ไม่ใช่เลิกบ่นหรอก มันอาจจะแค่ไม่มีเวลามาบ่นก็เท่านั้นแหละ) เดี๋ยวบ่นไว้ท้าย ๆ แล้วกัน ไว้ให้คิดต่อ

.......ตอนนี้ขอยังไม่บ่น อยากเล่าเรื่องที่รู้สึกทำให้เรามีกำลังใจขึ้นอีกหลาย??? (กำลังใจมีหน่วยเป็นอะไรวะ กร๊าก...)

ช่วงเรานั่งรอแม่ที่ศาลาน้อย เราก็หาอะไรอ่่านเล่น และพยายามเหลือกตา!!!ไปมาบ้าง เผื่อเจออาจารย์ (คุณครูใน ร.ว.บ. ที่รู้จัก - แบบว่าไม่รู้จักก็มีนะ เพราะบางทีมีครูใหม่ ๆ อ่ะ ยังไงก็ต้องเข้าใจกันด้วยนิดนึง) อยากสวัสดี (เดินไปสวัสดีถึงที่เอง ก็ได้นี่ยะหล่อน) ไม่อ่ะ ไม่อยากเดินไปเดินมาทั่ว ร.ร. เพราะว่าเกรงว่า ถ้าอาจารย์จำเราไม่ได้ (มีนะ) แล้วจะเข้าใจว่าเราเป็นผู้ก่อการร้ายข้ามชาติแฝงตัวมา (ก๊าก...)

ถึงอยู่กับที่ เราก็เจออาจารย์หลายท่านนะ แต่ก็ไม่เจอหลายท่านเช่นกัน ??? (จะพูดทำไม)
เออ ขอโทษนะ เราขอเรียกคุณครู (ร.ว.บ. คือ โรงเรียนมัธยมที่เราจบมา) ว่าอาจารย์นะ เพราะว่าในอดีต ตอนที่เรายังเรียนที่นั่น เราเรียกว่าอาจารย์ตลอดอ่ะ แม้กระทั่ง เขา?(ไม่รู้ใคร) มากำหนดชัดเจนแล้วว่าให้เรียกว่า คุณครู เราก็ยังติดเรียกว่าอาจารย์อยู่ ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แต่ขอให้เข้าใจตรงนี้เลยว่า เราไม่ได้โง่! ไม่ได้เข้าใจผิดอยู่ แต่เราพอใจจะเรียกแบบนี้ เพราะว่าเราอยากจะเรียกให้เหมือนกับตอนที่เราเรียนอยู่อ่ะ (ก็งี้แหละ ศัพท์บัญญัติ ถ้าไม่ประกาศบอกให้รู้กันชัด ๆ บอกแบบให้ทุกคนในโลกนี้เข้าใจตรงกัน ก็อาจจะมีคนเอาไปใช้ผิด ๆ พอใช้ผิด ก็ติดปาก เหมือนกับความรู้ในทุก ๆ เรื่อง ถ้าสอนผิด ก็จำผิด ก็ติดปาก พอคิดว่าตัวเองรู้สิ่งที่ถูก ก็มักจะคิดว่าคนอื่นที่รู้ไม่เหมือนตัวคุณเองคือคนไม่มีความรู้ ก็อาจจะยึดตัวเองเป็นศูนย์กลาง แล้วเที่ยวพิพากษาว่าคนอื่นผิด เกิดเป็นสงครามศัพท์บัญญัติ อีโก้เซนตริกว่ะ! แต่ถ้าคนทุกคนเข้าใจตรงกันได้ว่า ทุกสิ่งมีการเปลี่ยนแปลงได้ ดังนั้นต้องอย่ายึดติดกับความรู้ที่รับมานัก ยอมรับในความคิดหลาย ๆ แบบ ก็จะกลายเป็นคนกว้างขวาง และโลกก็น่าจะมีปัญหาน้อยกว่านี้ - ฉันด่าใครวะเนี่ย? มีใครร้อนตัวบ้างไหม หรือว่าจะหน้าด้านกันไปหมดแล้ว)

เฮ้ย บ่นซะต้นเรื่องเลย

เอาใหม่ ๆ (เอาว่าเราด่าพวกที่เที่ยวกำหนดอนาคตคนอื่น ทั้งที่ตัวมันเองไม่ได้มาทำหน้าที่นี้เลยด้วยซ้ำ หรือเรียกสั้น ๆ ว่าพวกนักวิชาเกิน)

ต่อเรื่องดี ๆ ของเราก่อน เดี๋ยวจำได้ไม่หมด อุตส่าห์ท่อง ๆ มาก๊าก...
...
แล้วสักพัก เราก็ได้พบกับอาจารย์ (คุณครู) พรชัย จันทร์อำนวยชัย
(อาจารย์พรชัย ห้องโสตฯ) อาจารย์เดินไปเจอแม่เรามาแล้ว เลยเดินมาุคุยกับเรา (เราที่นั่งตาเหล่ตบแมลงวันอยู่ ก๊าก... ป่าว ๆ กำลังอ่านหนังสืออยู่)

ขอบอกก่อนว่าตอนเราเรียนที่ ร.ว.บ. เราไม่เคยคุยกับอาจารย์พรชัยห้องโสตฯ เลยด้วยซ้ำ (ไม่ได้เป็นเด็กโสตฯ แต่โสด) แถมตอน ม.3 เรายังเอาวิทยุเทป ที่อาจารย์ประกิตศรี "ฝากไปคืนอาจารย์พรชัย" (จริง ๆ อาจารย์หมายถึงอาจารย์พรชัย ห้องโสตฯ) ไปคืนไว้ที่ อาจารย์พรชัยหมวดเลขอีก โคตรฮาเลย พออาจารย์พรชัยโสตฯทวงวิทยุเทปจากอาจารย์ประกิตศรี อาจารย์ก็มาถามเรา เราก็บอกว่าไปคืนแล้วที่หมวดเลข เท่านั้นแหละ อาจารย์ประกิตศรีหัวเราะก๊าก...เลย แหมก็เราไม่รู้จักอาจารย์พรชัยโสตฯอ่ะ เรารู้จักแต่อาจารย์พรชัยหมวดเลขที่เป็นที่อาจารย์ปรึกษาของห้องเอซังตอนม.3 (ดีที่ท่านไม่เอาไปเขวี้ยงที่อื่น ไม่งั้นเราตายแน่ ๆ ก๊าก...) ร่ายยาวเลย ตั้งแต่นั้นเราก็ได้รู้จักชื่ออาจารย์พรชัย โสตฯ แต่ได้มาคุยกับอาจารย์ตอนเรียนป.ตรี แหนะ เพราะว่ากลับมาสำรวจ ร.ร. (รายงานวิชา PE สักอย่าง) ตอนนั้นคุยกับอาจารย์เยอะมาก เรื่องเทคโนฯ การศึกษาเนี่ยแหละ (ไม่ค่อยแน่ใจว่าอาจารย์รู้ว่าเราเรียนสาขานี้จากแม่เรา หรือจากวันนั้น-ตอนเราบอกอาจารย์) วันนี้อาจารย์มาถามว่าจะจบโทยัง? "ยังค่ะ" อาจารย์เลยชวนคุยเยอะมาก ขอบอกว่ามันส์...มาก ไม่เคยคุยเรื่องเทคโนแล้วรู้สึกมัน...ส์...ขนาดนี้ ยกตัวอย่าง (เราไม่รู้ว่าคนอื่นจะว่ายังไง แต่เราสงสัยแล้วเข้าใจแบบหมดข้อสงสัยเลย เพราะได้ฟังจากอาจาีรย์เล่า)
๑) อาจารย์ทำให้เรารู้ความแตกต่างระหว่าง FAT32 กับ NTFS แบบที่เราเห็นภาพสุด ๆ (ตย.เรื่องแคปเจอร์วีดิโอเกินสี่กิ๊ก ถ้าเราจำหน่วยไม่ผิดนะ คงไม่ใช่เมก แล้ววินโดวมองไม่เห็นไฟล์)
๒) เรื่อง IDE กับ SATA (จะมีการพัฒนาตัวนึงให้น้อยลง เพื่อบีบให้ไปใช้อีกตัวนึง มันเป็นเหตุผลทางการค้าอ่ะ เออ ซึ่งมันคงมีความต่างด้านคุณสมบัติด้วย แต่เราต้องการรู้แค่นี้ก่อนอ่ะ เพราะว่าเราไม่ได้จบคอม เราจึงไม่ต้องการเหตุผลมากมาย ต้องการแค่นี้ ก๊าก...)
จริง ๆ มีอีกเยอะ แต่ฟังเพลิน ไม่ได้จด จำไม่ได้ ก๊าก... อาจารย์เล่าตอนที่อาจารย์ทำวิทยานิพนธ์ด้วย ตอนนั้นปี 2539 อาจารย์เล่าเยอะมาก เห็นภาพเลยว่าความอดทนหน้าตาเป็นไง ฟังแล้วขนลุก
อาจารย์บอกว่า เรื่องนี้ครูเพิ่งเล่าให้เราฟังเป็นคนที่สองเองมั๊ง ไม่ได้เล่าให้ใครนักหรอก เราเลยไม่ยกมาเล่าต่อแล้วกัน (จริง ๆ ขี้เกียจ ก๊าก...) แต่ขอบอกว่า ความอดทนของอาจารย์น่ะ สุด ๆ ไปเลย ฟังแล้วกลับมาคิดถึงตัวเองว่า เราน่าจะยังอดทนได้ไม่ถึงเสี้ยวของอาจารย์เลยมั๊ง เราต้องมานั่งพิจารณาตัวเองใหม่แล้วสิ!

แต่โคตรดีใจอ่ะ แบบว่า เราเชื่อนะ ว่า คนที่อยู่ในสายเดียวกัน (เรียน ทำงาน หรือ อะไรก็ตาม ที่ทำให้มีข้อมูลชุดเดียวกันอยู่ในหัวสมองเนี่ย) จะมีความเข้าใจกันมากกว่าคนอื่น ๆ อ่ะ
แต่....
น่าแปลกนะ ที่เรามักจะพบเห็นคนในหน่วยงานเดียวกัน ตบตีกันปางตาย เพียงเพราะยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางมากเกินไป บางทีพวกเขาลืมไปแล้วหรือเปล่า? ว่าเขามีหน้าที่ทำอะไร
"ทำงาน หรือทำไงก็ได้ให้อีกฝ่ายล่มสลายไปต่อหน้าต่อตา"

จบเรื่องโรงเรียนแล้วกัน แต่คงได้ไปโรงเรียนกับแม่อีก เร็ว ๆ นี้

.....................................................

พอดีไม่เกี่ยวกับที่ ร.ร.หรอก แต่นั่งคิดตอนอยู่ที่ ร.ร. เลยเอามาโพสต์ทีเดียวเลยแล้วกัน

มาต่อเรื่องที่ยังค้างคาใจเรา (ประกาศก่อนนะ นี่ไม่ใช่องุ่นเปรี้ยว และบ้านเรา ณ ตอนนี้ไม่มีใครกำลังส่งอะไรแบบนี้)

เราสงสัยว่า คนที่มาพิพากษาว่าใครสมควรผ่านวิทยฐานะ เขาสมควรมีสิทธิ์มากมายขนาดนั้นเลยหรือ?
เราอยากรู้ว่า คนที่ออกเกณฑ์ประเมิน เขาเคยสอนหนังสือหรือเปล่า สอนนานแค่ไหน แล้วทำไมเลิกสอน เขามีสิทธิ์อะไรมาตั้งเกณฑ์ประเมินในสิ่งที่เขาไม่ได้สัมผัสอย่างแท้จริง (อย่างน้อยก็เลิกสัมผัส หรือสัมผัสน้อยลง) เขาคิดอะไร เขากลัวไม่มีงานทำหรือไง ถึงได้ขยันทำงานกันจริ๊ง (คอยแต่จะสร้างเกณฑ์บ้าบอคอแตก) มาให้คนอื่นต้องสร้างกระดาษ และบ้าบอคอแตกตาม ตกลงที่จริงเขาทำไปทำไม เขาต้องการอะไร เขารู้มากน้อยแค่ไหนว่าสภาพการเรียนจริง ๆ มันเป็นยังไง เขารู้ได้ไงว่าผลงานเหล่านี้มันเกิดประโยชน์ต่อชาติบ้านเมืองจริง ๆ ? ฯลฯ

...มีต่อข้างล่าง

วันนี้ เรากลับไปเยี่ยม ร.ว.บ. มา (ภาค ๒)

Mon, 23 Mar 2009 03:27:36 PDT

พอดีไม่เกี่ยวกับที่ ร.ร.หรอก แต่นั่งคิดตอนอยู่ที่ ร.ร. เลยเอามาโพสต์ทีเดียวเลยแล้วกัน

เรายังมีความรู้สึกในฐานะที่เป็นนักเรียน และนักอื่น ๆ ตามที่เราอยากจะรู้สึก อยากจะมองสิ่งนั้น (มองด้วยความยุติธรรมพอ เพราะเราไม่ใช่คนหลงตัวเองถึงขั้นที่ไม่รู้ว่าอะไรมีประโยชน์หรือไม่มี ประโยชน์ต่อส่วนรวม และในด้านอื่น ๆ "ถ้าเราไม่รู้ เราก็ยอมรับว่าไม่รู้ ไม่กลัว ไม่อายที่จะบอกว่าไม่รู้" "และถ้ารู้ ถ้าไม่ลำบากเกินไป ก็จะบอก เพราะอยากสอน อยากให้ทุกคนรู้ อยากให้ทุกคนรู้เท่าทันทุกสิ่งเท่าที่สามารถจะบอกได้ อยากให้ทุกคนรู้เท่าเรา ฉลาดกว่าเรา หรือไงก็ตามสบาย เราไม่ได้แข่งอะไรอยู่") เรารู้สึกว่า จุดประสงค์หลัก ๆ ของการเรียนการสอนในทุกระดับชั้น ก็มีแค่ การทำให้ผู้เรียน"จำ"เนื้อหา ที่ผู้สอนสอนได้ แต่เป็นจำได้แบบ"เข้าใจ" "นำไปใช้"ในชีวิตประจำวันได้ "วิเคราะห์"ออกเป็นส่วน ๆ ได้ "สังเคราะห์"สร้างเป็นสิ่งใหม่ได้ "ประเมินค่า"ว่าความรู้นี้มันดีไม่ดี อย่างน้อยคือมันสมควรจะติดกบาลเราต่อไปไหมได้ อะไรทำนองนี้เอง
เอากลุ่มพุทธิพิสัย มาแค่กลุ่ม(Domain)เดียว เพราะเราคิดว่า เป็นกลุ่มที่ควรจะชัดก่อนกลุ่มอื่น (กลุ่มอื่นคือกลุ่มจิตพิสัยกับกลุ่มทักษะนั้น เราว่าการจะบรรลุได้ ต้องขึ้นอยู่กับเหตุผลส่วนตัวของผู้เรียนเยอะ เยอะมาก เยอะที่สุด อย่างเช่น ขอยก ตย.นะ ผู้เรียนอยากยิงปืนมาก แต่ไม่มีมือ ก็หมดหนทาง! อะไรทำนองนี้ เรื่องของจิตพิสัยก็วัดยาก พูดจริง ๆ คือถ้าบอกตรง ๆ นี่วัดไม่ได้เลย จะเกิดการเสแสร้งได้ มันต้องใช้เวลาสังเกตนานมาก ๆ จริงไหม) ยังอ่านเรื่องนี้ได้ืที่ http://www.skagitwatershed.org/~donclark/hrd/bloom.html --->บลูม (Bloom) เป็นท่านแรกที่ทำให้มีการบันทึกข้อมูลชุดนี้บนโลก! (ประกาศทฤษฎี) แล้วจากนั้น ก็มีคนนำทฤษฎีนี้มาใช้กันอย่างแพร่หลาย มากมาย ก่ายกอง เพราะมันเป็นทฤษฎีที่คนยอมรับ จนเราเชื่อว่า คนที่นำทฤษฎีนี้มาใช้ มาบอกเล่าเก้าสิบ หรืออ้างอิงกันมาเรื่อย ๆ ก็อาจจะไม่รู้แล้วด้วยซ้ำ ว่าใครเป็นคนประกาศทฤษฎี บางคนอาจจะคิดว่า "ตัวเขาเองคิดแบบนี้ได้เองด้วยซ้ำ! ไม่มีใครมาสอน แบบปิ๊งเอง สรุปสโลแกนได้เองอะไร แบบนี้" อย่าว่าอะไรเลย ไม่ต้องดูไกล ตอนเราพิมพ์ข้อความนี้ (ก่อนมา edit) เรายังลืมเลย ว่าเป็นทฤษฎีใคร (เราเพิ่งถามเอมาตะกี้ว่าทฤษฎีใคร ถ้าเอไม่บอกก็จำไม่ได้หรอก) เพราะโลกนี้ยังมีอะไรให้จำอีกเยอะ เราเรียนมาตั้งกี่ทฤษฎี เยอะ แต่ทฤษฎีอันนี้เรายอมรับนับถือจริง ๆ มันเป็นสากลจริง ๆ จนบางครั้งก็อดสงสัยไม่ได้ ว่าก่อนที่บลูมจะประกาศทฤษฎีนี้ จะเคยมีใครสักคนไหม? ที่คิดข้อมูลชุดเดียวกันนี้(แบบนี้เป๊ะเลย)ได้ก่อนบลูม (พอดีคิดถึงนักวิทยาศาสตร์ท่านนึงที่ขโมยทฤษฎีคนอื่นมาประกาศบอกโลก ทั้งที่คนที่คิดได้ก่อนนั้นคิดไว้เมื่อห้าสิบปีที่แล้ว แต่โชคร้ายที่เขาไม่ได้ประกาศบอกโลก) หรือถ้าคนในยุคปัจจุบัน ที่ไม่เคยรู้จักบลูม ไม่เคยเรียนในสถานศึกษา แต่เรียนรู้จากชีวิต จะสามารถคิดพฤติกรรมทางสติปัญญา ที่ว่า ปัญญาของคนเราสามารถ จำ-เข้าใจ-นำไปใช้-วิเคราะห์-สังเคราะห์-ประเมินค่า ได้เหมือนกับที่บลูมประกาศไหม? (น่าคิดนะ) แต่ที่สำคัญที่สุดที่เราจะบอกคือ ไม่ว่าคุณจะรู้หรือไม่รู้จักบลูม แต่ความคิดชุดนี้มันก็เกิดขึ้นบนโลกนี้แล้ว คุณจะรู้จักจากที่ไหน จากใคร ไม่สำคัญ อยู่ที่ว่าคุณใช้มันทำประโยชน์ให้โลกนี้ (อย่างน้อยก็คือเป็นการนำไปทำเพื่อประโยชน์ส่วนรวมมากกว่าที่จะให้เอื้อแต่ประโยชน์ส่วนตัว) ได้บ้างหรือยัง? ถ้าทำได้แล้ว ก็ถือว่าคุ้มแล้ว คุ้มแล้วที่มีทฤษฎีนี้บนโลกใบนี้

ซึ่งเรากล้าพูดเลยว่า น้อยคนที่จะพยายามทำให้เกิดสิ่งนี้ (สิ่งนี้ หมายถึง "การ ทำให้ผู้เรียน"จำ"เนื้อหา ที่ผู้สอนสอนได้ แต่เป็นจำได้แบบ"เข้าใจ" "นำไปใช้"ในชีวิตประจำวันได้ "วิเคราะห์"ออกเป็นส่วน ๆ ได้ "สังเคราะห์"สร้างเป็นสิ่งใหม่ได้ "ประเมินค่า"ว่าความรู้นี้มันดีไม่ดี อย่างน้อยคือมันสมควรจะติดกบาลเราต่อไปไหมได้")

ทุกวันนี้ คนส่วนใหญ่ต่างมองหาแต่เงินเดือนที่จะเพิ่มขึ้นจากการเลื่อนวิทยฐานะ แม้แต่คนที่ไม่ได้อยากทำ ก็ต้องร้องห่มร้องไห้ทนทำ เพราะว่าเห็นเพื่อน ๆ ทำ แล้วอดไม่ได้ อิจฉาคนที่ผ่าน(หมายถึงได้รับวิทยฐานะแล้ว)แล้วบ้าง อยากได้เงินเดือนเพิ่มบ้าง อยากได้ชื่อเสียงบ้าง อยากได้บารมีบ้าง อยากได้ทุกข้อบ้าง แต่น้อยนักที่จะอยากพัฒนาการสอนของตน (มี!!! แต่น้อย เชื่อเถอะ อย่าโกหกตัวเองเลย เพราะสมมติว่าเป็นเรา เราก็ทุกอย่าง อยากพัฒนา อยากเงิน ฯลฯ อยากทำเนื่องจากเหตุผลทุกข้อ แถมอีกมุม ถ้าทุก ๆ คนทำ แล้วเราไม่ทำ ก็อาจจะถูกมองในแง่ลบจากหน่วยเหนือได้อีกต่อ เหตุผลล้านแปด ไม่ได้เอาตัวเองมาวัดหรอก เพราะไม่มีจะวัด แต่เล่าตามสภาพ) จนเราคิดว่าการประเมินเนี่ย ทำให้คุณภาพการสอนในชั้นเรียนปกติลดลง เพราะว่ามันบีบคั้นมาก ๆ (ไปลองถามเด็กดูได้เลย ว่าอยากเรียนในห้องเรียนไหม แต่ไปแอบ ๆ ถามนะ ที่สำคัญ อย่าแต่งชุดเต็มยศไปถาม ไม่เช่นนั้นก็คงไม่มีทางได้ความจริง เพราะเด็กเขาก็คงรักครูของเขา หรือไม่ ก็กลัวเสื้อของคุณ)

มุมนี้มุมเดียวเกินไป

เอาอีกมุม

มีบางท่าน เก่ง เริด ทำแบบหรูเริดอลังการดาวล้านดวง
แต่กลับไม่ผ่าน (เห็นมาหลายนะ) บางครั้งน่าสับสน ปัจจัยที่สำคัญที่สุด มาจากไหนรู้ไหม?
มาจากคนตรวจมีอคติ
ขอมาอธิบาย จาก http://www.dmc.tv/forum/index.php?showtopic=8387
๑. ฉันทาคติ
(ลำเอียงเพราะชอบ - prejudice caused by love or desire; partiality)
๒. โทสาคติ
(ลำเอียงเพราะชัง - prejudice caused by hatred or enmity)
๓. โมหาคติ
(ลำเอียงเพราะหลง, พลาดผิดเพราะเขลา - prejudice caused by delusion or stupidity)
๔. ภยาคติ
(ลำเอียงเพราะกลัว - prejudice caused by fear)
- อันแรกนึกไม่ออก ประมาณว่าชอบคนอื่น แล้วคนอื่นไม่ชอบคนนี้เลยปรับคนนี้ตก (กรรมการเฮงซวยสุด ๆ)
- ไม่ได้ทำเองชัวร์ เริดขนาดนี้ คงจ้างมาหลายตังค์ ปรับตกซะเลย แกล้งมัน (กรรมการชั่วมาก)
- เขียนอะไรมาวะ ไม่เห็นเข้าใจเลย ปรับตกแม่งเลย (กรรมการโง่ แต่อวดฉลาด ไม่เรียนรู้เพิ่ม เขาเขียนในสิ่งที่ตัวเองไม่รู้ ก็เข้าใจว่าเขาไม่รู้จริง ทั้ง ๆ จริง ๆ กรรมการเองต่างหากที่ไม่รู้จริง)
- เคยได้ยินมาเองเลยนะ ป้าที่รู้จัก ห่างมาก ๆ เขาบอกว่า ให้ผ่านหมดเลย เพราะว่ากลัวคนที่เขาตรวจ จะมาสืบได้ว่าเขาตรวจ แล้วตามมาด่าเขา เขาเลยให้ผ่านหมด (กรรมการขี้ขึ้นสมอง)
คำเรียกเราเรียกเองแหละ ไม่มีใครบัญญัติไว้หรอก

ดูสิ แล้วโลกนี้จะหาความยุติธรรมได้จากไหน ตกลงทำแ้ล้ว การศึกษาพัฒนาขึ้นไหม เราว่าไม่นะ น่าจะดูทรุด ๆ ด้วยซ้ำ มันออกแนวทำให้รู้ไม่จริง ยิ่งเรียนยิ่งสับสน (ว่าตกลงครูเขาจะมาสอนหรือจะมาทำผลงาน) แล้วที่สำคัญ เรามีความเห็นส่วนตัวว่าความรู้แบบฟิตเปรี๊ยะเนี่ย น่าจะมาจาก ร.ร.กวดวิชามากกว่า (เราไม่เคยเรียนกวดวิชาหรอก แต่ดูจากเพื่อน ๆ แต่อย่างน้อยเราเคยเรียนพิเศษเดี่ยวกับครู ไม่ตกกลางภาคด้วยแต่จบมาได้เกรดสอง เพราะเหม็นบุหรี่ที่ครูสูบ ก็เลยเลิกเรียนพิเศษไง "ฉันเกลียดคนสูบบุหรี่โว้ย" และในห้องก็ไม่ค่อยตั้งใจเรียนนัก ชอบเหม่อ เพราะจริง ๆ เป็นคนไม่ชอบอ่านหนังสือเลย เราชอบฟังเพลง ชอบบังเอิญไปได้ยินคนด่ากัน จริง ๆ ไม่ชอบนักหรอก แต่มันมักจะได้ยิน ก๊าก...) เพราะว่านักเรียนเกือบทุกคน ก็ยังเลือกที่จะไปเรียนพิเศษอยู่ (ถ้าสอนในโรงเรียนได้ดีจริง ก็น่ามีโรงเรียนกวดวิชาเจ๊งไปบ้างแล้ว นี่มีแต่เพิ่มขึ้น ๆ ส่วนไอ้ที่เจ๊งคือไม่เจ๋งจริง)

มีเรื่องที่อยากเล่าอีกเรื่อง คือเรื่องเด็กที่ได้คะแนนสูงสุด มีอยู่ปีนึงจำไม่ได้ว่าปีไหน เขาให้สัมภาษณ์กับนสพ.ว่าเก่งเองไม่เคยได้เรียนพิเศษเลย มีวงใน (คนที่เรารู้จัก) เล่าว่า เด็กคนนี้เรียนพิเศษที่นี่เลย ชื่อนี้เลย คนนี้แหละ แต่ที่ตอบไปงั้นคงเพราะว่ามีใครบังคับให้พูดมากกว่า (ประเทศไทยเนี่ย เป็นประเทศที่มีการบิดเบือนสื่อ, เอาเงินฟาดหัวสื่อให้เขียนข่าวในแบบที่ตนต้องการ, ฯลฯ อยู่แล้ว เชื่อว่าหลายคนคงรู้ดี ดังนั้นเรื่องแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องที่ไม่มีมูลนักหรอก)

เอาล่ะ ก่อนที่เราจะถูกพวกร้อนตัวตามมากระทืบ (ขอโทษนะ การมากระทืบเรา ก็คงไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น และลองคิดดูว่า ตกลงคุณเข้ามาทำงาน หรือ ทำไงก็ได้ให้อีกฝ่ายล่มสลายไปต่อหน้าต่อตา กันแน่!)

เราจะขอปิดท้ายว่า
ทุกวันนี้ นักวิชาเกิน แก้ปัญหาถูกจุดหรือยัง?

อย่าให้คนอีโก้สูงจำนวนแค่หยิบมือ มาจูงจมูกคนทั้งชาติให้เดินไปชนกันวินาศสันตะโร พอสักทีเถอะ

คนที่สามารถเป็นแรงบันดาลใจให้กับคนอื่นได้ (มีเยอะแยะเลยนะ คนสู้ชีวิต แม่ ค้า นักร้อง นักแสดง ทหาร ตำรวจ สาธยายไม่หมด เอาว่าทุกอาชีพ) ถึงแม้เขาจะไม่ได้มีหน้าที่หลักคือสอนใคร หรือไม่เคยแม้แต่จะมาให้ความรู้อะไรเลย ก็ยังนับถือว่าเป็นครูได้ (นับถือด้วยใจ) แต่คนที่เป็นครูโดยอาชีพ (หรือที่ไม่ได้เป็นครูแต่ทำงานเกี่ยวข้องกับวงการศึกษา) แต่ขยันมากะเกณฑ์ มาสอนให้คนอื่นทำนู่นทำนี่ ที่ดูแล้วไม่เกิดประโยชน์อย่างแท้จริงเท่าไร ดีแต่ลอยไปลอยมาวันวัน มันน่านับถือตรงไหน ลองคิดดู ว่าวันนี้คุณบรรลุหน้าที่ของคุณหรือยัง สร้างกระดาษกันพอหรือยัง กลับมามองตัวเองบ้างหรือยัง
บางทีปัญหามันก็อาจจะมาจากจุดเริ่มต้น

กราบขอบพระคุณถ้ามีใครอ่านเอนทรี่นี้จนจบ
กราบขอบพระคุณอีกต่อนึง ถ้าจะมีคนใจกว้างมาช่วยสอนให้คนอื่น ๆ ได้รู้ และ เข้าใจ (อย่างน้อยมีสองอย่างนี้ ก็ยังดี) สอนในสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดมาชาตินึงควรจะได้รู้ประดับสมองไว้ เช่น สอนให้รู้เท่าทัน อย่างไม่หวังผลตอบแทนมากมาย (รู้ว่าทุกคนต้องกินข้าว แต่นะ ถ้าทุกคนคิดถึงแต่ผลประโยชน์ส่วนตัวกันหมด แล้วอนาคตของชาติจะเป็นไง ไม่ได้อยากรีดเลือดปู แต่แค่อยากให้ช่วยกันหน่อย คนที่รู้ก็บอกคนอื่นบ้างเถอะ อย่าเอาแต่เก็บไว้ แล้วดีแต่พูดว่า "แค่นี้ ทำไมไม่รู้" "เรื่องง่าย ๆ" "น่าจะมาถามดิฉันก่อน" อย่ารอวันพูดประโยคเหล่านี้เลย มันไม่น่าฟังนักหรอก)

ปล.
เราชอบไตเติลบล็อกของท่านนี้มาก ขออนุญาตยกมาสรุปนะคะ
ท้องฟ้าไม่มีความหมาย ถ้าไม่มีใครแหงนมองฟ้าของคนอื่น
ไตเติลบล็อก http://wonam.exteen.com/ แค่อ่านไตเติลก็ชวนคิดแล้ว

วิจัยชีวิต เพราะ(เกือบ)ทั้งชีวิตก็คือการวิจัยต่อ๑

Fri, 20 Mar 2009 11:30:33 PDT

เมื่อวานทิ้งไว้ตรงไหนนะ ขอดูก่อน

บริการทุก ๆ ที่ ล้วนมีขั้นมีตอน

"ซึ่งในขั้นตอน ก็มักจะมีเงื่อนไข แต่ว่าในเงื่อนไข ก็อาจจะมีข้อยกเว้น"

ซึ่งเดี๋ยวเราคงจะได้หยิบเรื่องนี้มาคุยกันในโอกาสต่อไป

ถ้าเราไม่ลืมซะก่อนอ่ะนะ ก๊าก...

เรายังไม่ลืมหรอก แต่จะจำได้เท่าเมื่อวานหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ

ลึก ๆ เราค่อนข้างรู้ตัวเอง ว่าเป็นคนที่มีการรับรู้ที่ค่อนข้างผิดเพี้ยน ไปจากคนปกติบนโลก (ด้วยเหตุผลที่ว่า เรามักจะคิดถึงสิ่งที่เขาไม่คิดกัน และสิ่งที่เขาคิดกัน เราก็มักจะไม่คิด) แต่กับบางสิ่งบางเรื่องก็ไม่ได้แตกต่างนัก ออกจะเหมือนกับเป๊ะด้วยซ้ำ

อยากจะยกเรื่องนี้มาพูด เพราะต้นเหตุมันก็เกิดจากเรื่องนี้ นั่นคือ "การวิจัย"
คุณเคยถามคนที่เรียนตัดสินใจมาเรียนต่อระดับบัณฑิตศึกษากันบ้างไหมคะ ว่า อะไรทำให้เขาตัดสินใจเดินเข้ามาเรียนต่อ?

- มาปรับวุฒิ เพราะพอเรียนจบได้รับปริญญาโท (เอก) เงินเดือนก็จะขึ้น ที่มาเรียนเนี่ยเพราะอยากได้เงิินเดือนมากกว่าที่ได้รับอยู่ขณะนี้ (บ้างก็เจ้านายไล่ให้มาเรียน)
- ยังไม่อยากทำงาน อยากเรียนรวดเดียวให้จบ แล้วจะได้ไปทำงานในชั้นสูง ๆ เลย จะได้ขึ้นลิฟต์ไปทำงาน (บ้าแล้ว หมายถึงตำแหน่งสูง ๆ ไม่ต้องไต่เต้าจากชั้นผู้น้อย)
- ไม่รู้จะทำอะไร ตัดสินใจในชีวิตไม่ได้ เลยเรียน ๆ ฆ่าเวลาไปก่อน
- ต้องเรียน ไม่งั้นเดี๋ยวแพ้เมีย (แพ้ผัว) ไม่อยากน้อยหน้ากัน ต้องให้สมฐานะ ดูดีมีระดับเทียบเท่ากัน (เริด ๆ)
- อยากได้ความรู้ อยากมีความรู้มากกว่านี้ รักเรียน คงแก่เรียน แก่แล้วก็ยังดันทุรังมาเรียน
ฯลฯ

(ไปเดาเองว่าหน้าอย่างเรา มันจะมีเหตุผลว่าอะไร)

คนส่วนใหญ่ ณ ยุคนี้ เขาวิ่งเข้า มหาวิทยาลัย มาเรียนต่อโท ต่อเอกกัน ถ้าไม่ใช่พวกที่ต้องใช้วุฒิในการทำงาน เช่น อาจารย์มหาวิทยาลัย ที่ต้องจบเอกก่อนถึงจะเป็นได้ (แบบว่าขอยึดตามที่เรารู้มาก็แล้วกันนะคะ) ก็คือคนที่มาเรียนเพื่อปรับวุฒิแหละค่ะ

สุดท้าย วุฒิ (ใบปริญญา) ก็ยังเป็นสิ่งที่สำคัญในสายตาของ "คนส่วนใหญ่" อยู่ดี (คงเปลี่ยนทัศนคตินี้ยาก ก็ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนทำไม แต่แบบที่เป็นอยู่ โดยส่วนตัว เราคิดว่า มันยังไม่โอเคอ่ะ)

หลายคนสืบมาดี วางแผนมาดี เข้าไปแล้ว ตาม ๆ กันเรียน รีบ ๆ ทำวิจัย ทำตาม ๆ กันไป ก็จบไปได้แบบไม่ลำบากยากเย็นนัก (จบได้แต่สอนใครไม่ได้ จบมาไงบางคนก็ยังไม่รู้ แต่ส่วนใหญ่ก็น่าจะรู้ตัวนะ และก็มีคนที่เจ๋ง ๆ จบมาอย่างเจ๋งมากหรูเริด) แต่กับบางคน ก็ยังคงงง ๆ กับชีวิต แล้วสุดท้ายก็ทิ้งไป เพราะว่าไม่สามารถตอบตัวเองได้ด้วยซ้ำว่า จะทำไปทำไม? ทำไปก็ไม่เห็นมีอะไรดีขึ้นมา ดูจากคนที่เขาทำผ่าน ๆ มาดิ ไม่เห็นว่าเขาจะทำอะไรให้มันดีขึ้นมาได้เลย (เป็นมุมมองจากโลกในแง่ร้าย ไอ้ที่ดี ๆ มีมาก แต่ไม่อยากพูด เพราะกำลังพูดในแง่ร้าย ก๊าก...)

ซึ่งเราหวังว่าเราคงไม่ละทิ้งความตั้งใจ (เหตุผลที่ไม่เหมือนใคร และไม่มีใครอยากเหมือน!?) ไปซะก่อน

ต่อ ๆ ที่เราเอามาบ่นเพราะว่า เราคิดว่า (ความเห็นส่วนตัวเลยนะ ซึ่งใครเห็นด้วย เราจะยินดีมาก แต่ถ้าไม่เห็นด้วยก็คงไม่แปลก)
๑. คนบางคนนั้น ไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ว่าอะไรคือสิ่งที่เขาควรจะคำนึงถึง เช่น การทำอะไรสักอย่างหนึ่ง มันต้องมีจุดประสงค์ ซึ่งเขาก็เขียนระบุจุดประสงค์ไปนะ เพียงแต่ใส่ไปอย่างนั้นแหละ (แค่ให้มี) แต่ไม่รู้เหตุผลว่าทำไมถึงต้องใส่จุดประสงค์ ใส่แล้วเอาไปใช้ตรงไหน (มันจะไปเป็นเหตุเป็นผลของเรื่องใด อะไร ยังไง)
ความคิดนี้เป็นความคิดที่เราเจอแบบเปรี๊ยง ๆ มาหลายครั้งแล้ว ตั้งแต่การไปสัมภาษณ์หน่วยงานต่าง ๆ เพื่อทำรายงาน การฝึกงาน เยอะ เอาว่าเยอะ คือเราไปหน้าแหกมาแล้วทุกที่ หลายคนเรียกสิ่งนี้ว่าไม่รู้จักทำการบ้านมาก่อน แต่เราไม่ได้คิดว่าเราไม่ได้ทำการบ้านมาก่อนนะ เพียงแต่เราไม่คิดถึงอะไรเลย เราไม่มีประเด็นอะไรเลย หรือบางทีอาจเพราะว่าเราไม่ได้อยากรู้อะไรเลย เราถึงไม่มีคำถามอะไรเลย เรื่องแบบนี้เขามีที่เปิดสอนไหมเนี่ย คุณเคยเป็นกันบ้างไหมล่ะคะ ที่บางทีเขาถามว่า มีข้อสงสัยไหม? แล้วคุณก็ตอบว่า ไม่มี เพราะว่ามันไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่ในหัวสมองของคุณเลย
พูดยากนะคะ จะว่าว่าเป็นการไม่ใส่ใจก็อาจจะไม่ใช่ ไม่รู้ว่าทฤษฎีอะไรจะอธิบายเรื่องนี้ได้ หรือบางทีมันอาจจะเป็นเพราะสิ่งแวดล้อมที่บีบคั้นทุกทาง ทำให้จับจดและไม่คิดจะจริงจังกับเรื่องใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่รู้เหมือนกัน อันนี้คือสิ่งแรกที่เรามองเห็น ว่ามันเป็นปัญหาที่น่าจะแก้ไขได้
๒. เรายังคงมองเห็นอยู่เสมอว่า คนบางคนที่มีความรู้ดี แต่กลับมีจิตใจคับแคบ ยิ่งรู้มากก็ยิ่งหวงความรู้มาก จนบางทีเราก็อดสงสัยไม่ได้ว่า เขาแน่ใจได้ไงว่าสิ่งที่เขาประกาศกับโลกว่าเขาคิดขึ้น มันไม่ได้มีคนคิดสิ่งนี้มาก่อนเขา กะแค่การที่เขาประกาศไปโดยที่ไม่มีใครเคยประกาศมาก่อน มันแปลว่าเขาเป็นเจ้าของสิ่งนั้นเลยเหรอ (โอเค เรายอมรับว่าคนเราต้องกินข้าว ไม่ได้กินแกลบกินดินได้ และนี่คงเป็นการถอนทุนคืน) ปัญหานี้ก็น่าจะแก้ไขได้
๓. เรายังคงมองเห็น คนบางคนที่มักง่าย ชอบประกาศสิ่งที่ตนเองลอกเลียนมาจากคนอื่น ว่าเป็นผลงานของตนเอง เพียงเพราะขี้เกียจตามหาแหล่งอ้างอิง หรือไม่ก็อาจเพราะว่าเขาไม่รู้ว่า อะไรคือสิ่งที่เขาควรจะคำนึงถึง (ข้อ ๑.) อันนี้แก้ไขง่ายสุด แต่ไม่ทำกัน เพราะมันยังไม่เจอจุดประสงค์มั๊ง คือมันขาดข้อหนึ่งไง แต่เราอยากเขียนเป็นอีกข้ออ่ะ เพราะบางทีมันก็อาจจะไม่ได้มาจากข้อ ๑. แต่กลายเป็นว่ามาจากสันดานเสีย คิดอยากเป็นแบบข้อ ๒. ทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาอันควร
๔. เรายังคงมองเห็น ความไม่ชัดเจน ไม่โปร่งใส ในข้อกำหนดต่าง ๆ เรารู้สึกได้ว่า ระเบียบบางเรื่องที่ มีความสำคัญมาก ๆ มันมีรูปแบบการนำเสนอที่น่าเบื่อหน่าย ไม่สะดวกในการค้นหา ไม่เสถียร เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา จนกระทั่งว่าไม่มีใครรู้เรื่องนี้อย่างแท้จริง และหาแหล่งอ้างอิงที่แน่นอนไม่ได้ (หาคนตอบไม่ได้ ไมู่้รู้จะไปถามจากไหน เพราะใคร ๆ ก็ไม่รู้ อ้างหน่วยงานที่รู้ แต่คนในหน่วยงานก็โบ้ยไปมาเพราะมันเองก็ไม่รู้) จะเปลี่ยนแปลงไปเพื่ออะไร (ช่วยบอกเหตุผลที่ต้องเปลี่ยนด้วย) เรื่องนี้ก็แก้ง่าย ง่ายนะ เพียงแต่ ณ ตอนนี้ เราไม่รู้จะไปถามหาเรื่องนี้จากใคร
ฯลฯ

(มันคือการบ่น ซึ่งถ้าคุณอ่านแล้วไม่เข้าใจก็โอเค เพราะเราตั้งใจเขียนให้อ่านไม่ค่อยเข้าใจ)

ดูเหมือนบางทีเราจะเรียกร้องอะไรมากเกินไปนะ แต่เราแค่มองเห็นปัญหาเล็กน้อยที่ยิ่งใหญ่อ่ะ

ปัญหาที่ว่า คนบางคนมองเห็นแต่จุดหมาย หากแต่ไม่เห็นเส้นทางไป บ้างก็เลยตามทางเดิม ๆ ไป บ้างก็ออกนอกเส้นทางไป

อย่างที่เราเคยบอกไปแล้วว่า

บริการทุก ๆ ที่ ล้วนมีขั้นมีตอน

"ซึ่งในขั้นตอน ก็มักจะมีเงื่อนไข แต่ว่าในเงื่อนไข ก็อาจจะมีข้อยกเว้น"

ในเมื่อแต่ละที่ ล้วนมีข้อกำหนดอยู่ (อยู่ลึก ๆ อาจไม่ระบุให้เห็นชัดเจน) แล้วทำไมจะต้องให้เริ่มต้นนับหนึ่งทุกครั้งไป

(อ่านต่อ ในเอนทรี่ข้างล่าง)

วิจัยชีวิต เพราะ(เกือบ)ทั้งชีวิตก็คือการวิจัยต่อ๒

Fri, 20 Mar 2009 11:28:38 PDT

(ต่อ)

เรื่องบางเรื่องที่มันเป็นปัญหาซ้ำ ๆ มาตลอด ทำไมไม่คิดทำให้มันชัดเจนซะ แล้วจากนั้นก็ทำเป็น คำถามที่ถูกถามบ่อยไว้ ซะเลย จะได้ไม่ต้องมาทนตอบอีก (แล้วก็ชอบมาบ่นมาด่าว่าถามซ้ำถามซากอยู่ได้ - อ้าวก็คนมันไม่รู้นี่หว่า ถ้ารู้คงไม่ถามหรอก และถ้าไม่อยากถูกถาม ก็อย่ามาอยู่ตรงนี้ แค่นี้สิ้นเรื่อง! เออ แล้วที่ว่าถามซ้ำถามซากอยู่ได้น่ะ ถ้าฉันเคยถามคุณแล้วไม่กี่วันฉันยังกลับไปถามแบบเดิมกับคุณอีก ก็ค่อยด่าฉัน จะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่ ฉันเพิ่งมาถาม ปีที่แล้วคนถามก็คือคนชุดนึง ปีนี้คนถามก็คือคนอีกชุด ปีหน้าคนถามก็จะเป็นคนอีกชุดหนึ่ง แล้วทำไมจะต้องมาว่าว่าถามซ้ำซาก ในเมื่อพอคนเข้ามาใหม่ ก็ย่อมต้องเกิดความสงสัยในสิ่งที่ไม่เคยรู้ เหมือน ๆ กัน เป็นเรื่องปกติ ทำไมจะต้องบ่น อย่างที่บอก ถ้าไม่อยากตอบ ก็อย่ามาอยู่ตรงนี้-ตรงที่ทุก ๆ คนเขาเชื่อว่าคุณจะสามารถช่วยเหลือเขาได้)

หลายครั้งทำให้เราอดคิดไม่ได้ว่า ตกลง ทุกวันนี้ การเรียนการสอนนั้นทำให้คนรุ่นใหม่ฉลาดกว่าคนรุ่นก่อน (พัฒนา) หรือว่า สอนเพื่อจะได้เห็นว่า คนรุ่นใหม่มันยังโง่ ไม่เห็นจะฉลาดเท่าคนรุ่นก่อน (ดีแต่ไร้สาระไปวัน ๆ)

บางครั้งการปล่อยให้ไปคิดหาคำตอบ หาทางออกเอง ในบางเรื่อง (เรื่องที่มีคำตอบตายตัวอยู่แล้ว - ไม่ได้มีทางเลือกให้เลือก) มันก็อาจจะหาไม่เจอเลย ซึ่งทำให้สูญเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ โดยที่บางทีก็ยังไม่ได้ใช้ศักยภาพด้านอื่น ๆ ที่มีอยู่ในตัวตนเลย แต่ดันไปตายน้ำตื้นเพราะไม่สามารถก้าวผ่านกฎระเบียบบ้าบอคอแตกที่วางไว้ได้ (วางไว้แบบเหมือนไม่อยากให้ข้ามผ่านไป)

เราเชื่อว่าความสิ้นเปลืองที่เกิดจากกระบวนการวิจัยซ้ำซ้ำซ้ำซ้ำซ้ำ (วิจัยทุกแบบ ไม่ได้ติดแค่การเรียนในมหาวิทยาลัย) มันมีมูลค่ามหาศาล
และมันก็เป็นสิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้เลย หากว่าคนตามลักษณะข้อ ๒. จะใจกว้างกว่านี้ และคนตามข้อ ๔. ช่วยชัดเจนด้วย และใครก็ได้ มาให้ความรู้ ความเข้าใจที่ถูกต้อง มาบอกเหตุบอกผล บอกสิ่งที่ควรคำนึงถึง ข้อ ๑. (ซึ่งมีข้อ ๓. เป็น สับเซต อยู่กร๊าก...) มาเผยแพร่ให้มันชัดเจน มาเป็นแหล่งอ้างอิง เพราะนี่แหละคือ บริการทุก ๆ ที่ ล้วนมีขั้นมีตอน ซึ่งในขั้นตอน ก็มักจะมีเงื่อนไข แต่ว่าในเงื่อนไข ก็อาจจะมีข้อยกเว้น

ในเมื่อมันไม่มีความเป็นสากล ก็ต้องทำให้มันชัดเจนซะ ไม่เช่นนั้นก็จะเกิดความสิ้นเปลืองกันต่อไป ไม่มีที่จบสิ้น

อย่าคิดว่าเรื่องแค่นี้ทำไมไม่รู้ ทำไมไม่หาคำตอบเอง
คุณแน่ใจได้อย่างไร ว่าคำตอบที่เขาหามา มันจะมีขั้นตอน มีเงื่อนไข มีข้อยกเว้น ตรงกับที่คุณต้องการ
ในเมื่อมันคือความต้องการของสิ่งใด สิ่งนั้นย่อมต้องมีความชัดเจนในตัวเองซะก่อนว่าตกลงต้องการให้เป็นอะไรยังไง แล้วมันคงจะทำให้เกิดอะไรที่มันดีขึ้น ดีขึ้นมากกว่านี้ ได้อย่างไม่ยาก

ขอยกตัวอย่างเรื่องการวิจัยในชีวิตประจำวันเรื่องหนึ่งแล้วกัน
อย่างเมื่อวานที่พูดเรื่องหมอสิว (ไม่ได้มีปัญหาอะไรเลยนะ แค่เอาเรื่องยกตัวอย่างเฉย ๆ เพราะไม่รู้จะยกเรื่องอะไรที่มันง่ายกว่านี้)
เราไปหาหมอสิว แน่นอนว่าจุดประสงค์คืออยากให้สิวหายไปจากหน้า
หมอตรวจแล้วต้องรู้ก่อนว่า สิวแบบนี้มีสาเหตุมาจากอะไร? จะต้องทำการรักษายังไง? ต้องทายาอะไร? ยานี้ ยานี้ ยานี้ ... ซึ่งหมอย่อมรู้ดีว่า ยาที่สั่งให้ เรานั้นจะออกฤทธิ์อย่างไร จะมีผลกระทบยังไง จะต้องทาเวลาใด เหตุผลที่ต้องทาเวลานั้นเป็นเพราะอะไรยังไง ปริมาณที่ใช้ครั้งนึงต้องมากน้อยแค่ไหน ที่เขาต้องรู้เพราะว่าเขาเรียนมาโดยตรง ซึ่งในการใช้ยาอะไร ก็ย่อมต้องมีการวิจัยมาก่อน (และไม่น่าจะวิจัยแค่ครั้งเดียวด้วย น่าจะวิจัยกันหลายรอบ เพื่อให้ได้ยาที่ดีและมีความปลอดภัย) ซึ่งหากมีการบันทึกที่ตรง และเที่ยง เราเชื่อว่าคนที่เป็นสิวในกรณีเดียวกันกับวิจัย ก็น่าจะรักษาหายเหมือนกันได้หมดทุกคน (ต้องควบคุมปัจจัยอื่น ๆ =ตัวแปรควบคุม ให้เหมือนกับตอนที่ทำการวิจัยด้วยนะ)

หมอต้องบอกรายละเอียดทุกอย่าง เช่น ครีมทาก่อนนอนต้องทาก่อนเจล เพราะ... (หมอไม่ได้บอกว่ะ บอกแต่ว่า "ทาครีมก่อนเจลแล้วกัน" แต่เราเดาเอาจากผลที่เห็นเอง เช่น ถ้าทาทีหลัง อาจจะได้ผลไม่ดีเท่าทาก่อน? หรือ ทาทีหลังจะได้ช่วยลดความมันจากยาตัวที่ทาก่อนได้) แต่ส่วนที่บอกคือ ยาที่ทาก่อนนอน คือยาที่ทาแล้วจะทำให้หน้ามันมาก ถ้าเอาไปทาตอนเช้า หน้าจะเยิ้มจนดูไม่ได้ เดี๋ยวจะไม่สวย ทำงานไม่เป็นสุข เป็นต้น), ยาแต้มสิว แต้มเฉพาะแค่เม็ดสิวอุดตันพอ ไม่ต้องทาทั้งหน้า เพราะจะเปลืองซะเปล่า ๆ (คุณสมบัติมันคือช่วยลดการอุดตัน ไม่ได้ลดจำนวนสิวบนใบหน้า - เราเดาเพิ่มเอา), รวมถึงควรบอกข้อห้ามต่าง ๆ (ตัวแปรควบคุม) เช่น ห้ามโดนแดดเลยนะ ห้ามกินอาหารที่มีไขมันมาก ห้ามแกะสิว อะไรทำนองนี้เป็นต้น (และนอกจาก ตัวแปรต้น = ยาทารักษาสิวประเภทต่าง ๆ, ตัวแปรตาม = หน้าสวยใส ไร้สิว, ตัวแปรควบคุม = พฤติกรรมหรืออะไร ๆ ก็ตามที่ทำให้การใช้ยาไม่ได้ผลเท่าที่ควร
นอกจากนี้ก็ยังมีตัวแปรอื่น ๆ อีกมากมาย เช่น ตัวแปรสอดแทรก อันได้แก่ ตัวแปรที่เกี่ยวกับลักษณะทางจิตวิทยาของบุคคล เช่น ความรู้สึกเบื่อหน่ายในการรักษา ทำให้เลิกรักษาไปก่อนที่จะเห็นผลอะไรเลยด้วยซ้ำ
อาจมีอีกหลายตัวแปรซึ่งเราเองก็ไม่รู้จักชื่อเรียก ยังไงถ้าว่าง เราจะไปลองศึกษาเพิ่ม)

หมอที่ดี ไม่ควรจะตรวจไปตามสภาพที่เห็น แล้วจัดยา-ที่ฉลากบอกแค่เวลาทา
ถ้าบอกแค่นี้ รักษากันให้ตายก็คงไม่หายหรอก (ยกเว้นมันจะหายไปเองตามกาลเวลาหรือว่าใช้ยามากเกินไปจนหายไปจากโลกเองหรือเลิกรักษาไปเองเพราะเอือมระอาที่ไม่หายสักที) การเสียเวลาเพิ่มอีกนิดเพื่ออธิบายสิ่งต่าง ๆ และวิธีการที่ถูกต้อง อาจลดความสิ้นเปลือง (เวลา, ยา, อารมณ์เสีย) ไปได้มากเลยนะ (แต่หมออาจจะได้เงินลดลงจากการรักษาหายไวขึ้นหรือเปล่า อันนี้ก็ไม่ทราบ -เพราะอดเลี้ยงไข้! รู้แต่ว่าที่ผ่าน ๆ มา เราไม่เคยเห็นหมอรักษาสิวที่ไหนที่บอกรายละเอียดละเอียดแบบนี้ มีแต่ปล่อยให้เราทาส่งเดชไปเรื่อย - เขาคงอยากให้เราวิจัยครีมทาสิวมั่ว ๆ เองมั๊ง!)

พอดีหมอที่เราหาตอนนี้ เขาอธิบายเหตุและผลค่อนข้างละเอียด แต่ก็ไม่ละเอียดเท่ากับพยาบาลที่ทำ AHA ให้เรา ขอบอกว่าพยาบาลละเอียดมาก แบบทำให้เรารู้สึกเลยว่า "การทำให้รู้จุดประสงค์ ว่ากำลังทำอะไร จะมีผลอะไรเกิดขึ้น กำลังจะทำอะไรต่อ มันทำให้อะไร ๆ ก็สะดวกรวดเร็ว และไม่สร้างปัญหาใหม่ ๆ เพิ่มให้เราต้องรำคาญใจอ่ะ"

ไม่รู้จะเข้าใจมากน้อยแค่ไหนนะ

แต่ขอสรุปอีกทีแล้วกันว่า อย่าสร้างอุปสรรคจากเรื่องที่มันไม่สมควรเป็นอุปสรรคนักเลย (เช่น ขั้นตอน เงื่อนไข ข้อยกเว้น กฎ ระเบียบ ข้อบังคับ ฯลฯ อะไรเหล่านี้อ่ะ ช่วยทำให้มันชัด ชัดไม่ได้แปลว่าง่ายนะ แต่หมายถึงช่วยทำให้มันชัดเจนแจ่มแจ้งที และที่สำคัญ มันควรจะ เสถียร ไม่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา จนหาจุดยืนไม่ได้) และทำให้ข้อมูลเหล่านี้มันง่าย ๆ ดีกว่าไหม (เห็นง่าย ๆ ศึกษาง่าย ๆ เข้าใจง่าย ๆ) เพราะถ้าไม่ทำให้ง่าย ก็อย่าไปคาดหวังให้อะไรมันพัฒนาเลย ยาก...

เพราะแค่เรื่องง่าย ๆ ที่บ้างก็ชอบบอกว่า "เรื่องแค่นี้ ก็ยังไม่รู้" ยังทำให้มันเป็นเรื่องง่ายไม่ได้เลย แล้วจะมีปัญญาไปพัฒนาอะไร ก็เหยียบย่ำกันอยู่แค่นี้แหละ สมควรแล้ว

(บอกไม่ถูกว่าอารมณ์ไหน แต่ลึก ๆ เรามีความรู้สึกว่า ที่การศึกษาของประเทศของเราไม่พัฒนา เพราะดันไปติดกับเรื่องไม่เป็นเรื่องมากเกินไป ถามตัวเองดูนะ - กรณีที่คุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ว่าที่ทำทำกันอยู่เนี่ย มันเกิดประโยชน์กับใครไหม ประโยชน์มีมากแค่ไหนกัน แล้วโทษของมันล่ะ มีไหม? อย่ามองข้าม ที่สำคัญช่วยตอบคำถามตามความเป็นจริงด้วย อยากตอบไงก็ตอบไป ส่วนเราคงต้องไปนอนแล้ว คงจะเลิกคิดอะไรไปอีกสักพัก เพราะจะจัดห้อง ดึงงานมาปัดฝุ่น เพื่อเตรียมไปต่อ)
ฝากนิดค่ะ : การทำให้ผู้อื่นมีความรู้เป็นทานอันยิ่งใหญ่ เพราะคงไม่มีคนธรรมดาคนไหนที่สามารถหยั่งรู้เองได้หรอกค่ะ
ตีหนึ่งยี่สิบห้านาที วันที่ยี่สิบเอ็ดมีนาคมสองพันห้าร้อยห้าสิบสอง
แก้ไขเพิ่มวันอาทิตย์ที่ยี่สิบสองมีนาคมสองพันห้าร้อยห้าสิบสอง สิบโมงสี่สิบแปด

วิจัยชีวิต เพราะ(เกือบ)ทั้งชีวิตก็คือการวิจัย

Thu, 19 Mar 2009 09:33:40 PDT

ไม่มีอารมณ์เขียนว่ะ เดี๋ยวมาเขียนเพิ่มวันหลังแล้วกัน เปิดเรื่องไว้ก่อน ก๊าก...

เรียน ท่านผู้อ่านจำนวนสี่ร้อยกว่าท่าน
ที่เก็บฟีดที่

Pranitee's Blogspot

ปัจจุบัน ฟีดเบินเนอร์ของที่นั่นมันเจ๊งไปแล้ว โดยที่เราเองก็ไม่ทราบสาเหตุ ที่เราสรุปว่ามันเจ๊ง เพราะว่าสองเอนทรี่ล่าสุดที่เราเขียนที่นั่น มันไม่มีฟีดจากฟีดเบินเนอร์ส่งมาเลย ทั้งที่กูเกิลรีดเดอร์และที่อีเมล (เงียบสนิท) ที่ชัดสุดคือ แค่หน้าฟีดก็ยังไม่มี

เราเลยถอดฟีดของไซต์ จากที่เคยเป็นฟีดเบินเนอร์ออกไปซะ
แล้วเลือกเป็นฟีดธรรมดาของบล็อกเกอร์แทน
http://pranitee.blogspot.com/feeds/posts/default
และให้แสดงเป็นฟีดสั้นพอ ใครอยากอ่านเรื่องทั้งหมดจะได้เข้ามาอ่านที่บล็อกเราตรง ๆ ก๊าก... (ไหน ๆ เราก็แบคอัพบล็อกทางอีเมลไม่ได้แล้ว ก็ขอทำให้คนที่อยากอ่านต้องลำบากตามเราหน่อย) - คนอ่านงง???!!!

เอาเป็นว่านี่คือส่วนหนึ่งของการวิจัยของเรา (วิจัยบ้าอะไรของแกวะ??? - คนอ่านสงสัย)

ถ้างง
อ่ะ
สรุปง่าย ๆ คือ ฟีดบล็อกของเรา ที่บล็อกเกอร์ มันพังแล้ว ใครอยากอ่านบล็อกนั้นอยู่ ก็กดไปอ่านที่หน้าเว็บตรง ๆ เองแล้วกัน (ไม่มีฟีด จากฟีดเบินเนอร์ส่งไปเตือนแล้ว!)
เราตั้งใจว่าจะยังเขียนบล็อกที่นั่นตามปกติ เพราะว่าเราชอบเครื่องมือของบล็อกนั้น ตรงกันข้ามกับที่นี่ ที่เราแสนจะเบื่อ เนื่องจากว่ามันโพสต์ได้บ้าง/ไม่ได้บ้าง ขนลุก!!! (ตะกี้ เอนทรี่นี้ก็โพสต์ไม่ได้ โชคดีที่เรา copy ข้อความไว้แล้ว - เราต้องเปิดเอนทรี่ใหม่ มาเขียนแค่ว่า "ทดสอบ" ถึงจะโพสต์ได้ แล้วค่อยมา edit เติมข้อความที่ copy ไว้ตะักี้ มันถึงออกมาเป็นแบบที่ทุกท่านเห็น ซึ่งมันมะละแหม่งมาก! หยิบไม่ง่าย หายไม่รู้ ดูก็ไม่งามตา ก๊าก...)

เอาว่าวันนี้พูดถึงเหตุการณ์ที่เป็นแรงบันดาลใจให้เราอยากเล่าเรื่องนี้ [วิจัยชีวิต เพราะ(เกือบ)ทั้งชีวิตก็คือการวิจัย] ก่อนแล้วกัน
เรื่องที่ ๑ คือ เรื่องที่เราเพิ่งปิ๊งว่า ภาคผนวกในพวกปริญญานิพนธ์ (วิทยานิพนธ์) หรือสารนิพนธ์ ก็คือ สิ่งใดใดก็ตาม ที่เป็นหลักฐานยืนยันว่าเราไปทำกระบวนการวิจัยมาจริง ๆ (สิ่งที่ไม่สามารถยัดใส่บทที่ 1-5 ได้ เพราะว่ามันไม่เกี่ยวข้องโดยตรง) ไม่ใช่ ทำแบบที่คนสมัยนี้เขาทำ ทำตาม ๆ กันไป โดยที่ไปดูจากคนที่จบก่อน ว่าเขายัดอะไรใส่ไว้ แล้วก็ไปยัดตามเขา บางทีงานของเรา ก็อาจจะไม่จำเป็นต้องมีหลักฐานลักษณะเดียวกับเขาก็เป็นได้
- ข้อความตัวหนา มาจากคำพูดของ อาจารย์ต้น (ดร.รัฐพล ประดับเวทย์) แห่งเทคโนฯ ขอกราบขอบพระคุณอาจารย์มาก ๆ ค่ะ เพราะนี่แหละคือสิ่งที่หนู (และคนอื่น ๆ) งมโข่งมานาน อย่างน้อยวันนี้ก็เข้าใจแล้ว เพราะได้ฟังอาจารย์พูดในงานสัมมนา
(อาจมีหลายท่านเคยพูด แต่พอดีมันไม่ตีแสกหน้า ขอยกเป็นกรณีไปค่ะ)

เรื่องที่ ๒ คือ คนขับ Taxi คันที่นั่งไป โรงพยาบาลจุฬาฯ เมื่อเช้านี้ เขาบอกว่า "ผมไม่ได้ชอบอดีตนายก(คนที่หน้าเหลี่ยม)นะ เพียงแต่ว่านายกคนปัจจุบัน เกาไม่ถูกที่คัน ...มากมาย... เออ ผมชอบท่านหมักมากด้วย ถ้าท่านไม่ป่วย ก็คงดี#$%^&#$^&_*&^" ฟุ้งมาก เราฟังแล้วจะอ้วก (เราไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใคร เพราะ การเมืองคือเรื่อง... ไม่อยากจะพูด ไปตามหาแล้วกัน ว่าเราเคยพูดถึงนักการเมืองว่ามันเป็นยังไง... เมื่อไรจะมีคนมาลบล้างคำพูดของเราสักที) แต่ก็ต้องอดทนฟัง ขี้เกียจเบรกมัน เดี๋ยวมันไล่ลง! สิ่งที่เราเรียนรู้จากโชเฟอร์คนนี้คือ ข้อเสียของฝ่ายที่ตัวเองเกลียดเนี่ย มองเห็นง่าย แต่ข้อเสียของฝ่ายที่ตัวเองชอบเนี่ย ไม่เคยมีร๊อก... เพราะไม่เคยคิดจะไปมอง
แต่โชเฟอร์คนนี้ ทำให้เรามองเห็นปัญหา
ปัญหาที่สืบเนื่องมาจาก คำพูดที่ว่า
"คนกรุงเทพฯ ชอบดูถูกคนอีสานว่าโง่"
หรือว่านี่คือเหตุผลที่ทำให้อะไรอะไรในชาติบ้านเมืองเรามันแย่ลง
เราก็ไม่ใช่คนกรุงเทพ (เราถือว่าเราคือคนสมุทรปราการ) และเราก็ไม่เคยดูถูกคนอีสาน
คำพูดดูถูก จริง ๆ มันก็เป็นได้แค่คำพูด ถ้าหากเราไม่ได้โง่อย่างที่เขาดูถูก แล้วจะใส่ใจทำไม? หรือใครสร้างชนวนนี้ เพื่ออะไร หรือยังไง โอ๊ย! ช่างมันเถอะ กรรมใครกรรมมันว่ะ แต่เหมาแบบนี้ไม่สวยว่ะ ขอพูดตรง ๆ เลย ส่วนตัวแล้วนั้น เราไม่เห็นด้วยกับการเหมารวม (ถึงแม้จะเป็นโดยส่วนใหญ่ก็ตาม) เพราะมันไม่ยุติธรรมกับคนที่ไม่ได้เป็นแบบนั้น!

เรื่องที่ ๓ คือ ที่โรงพยาบาลหัวเฉียว เราหาหมอสิว คุณหมอสั่งยาเพิ่มให้อีกตัว แล้วบอกเราว่า "เป็นยาทาก่อนนอน" เราจึงถามทันทีว่า "ทาก่อนนอนนี่คือทาก่อนหรือหลังยาทาก่อนนอนตัวเดิมคะหมอ" หมอตอบว่า "ทาตัวเดิมก่อนแล้วกัน"
!!!ถ้าเราไม่ถามหมอ คุณผู้อ่านคิดว่าเราจะทาตัวไหนก่อน (มีทางเลือกสองทาง คือ ตัวเดิมก่อน กับ ตัวใหม่ก่อน) แล้วเราจะรู้ได้ไงว่ามันต้องทายังไง
???
กับอีกด้านหนึ่ง เจ้าหน้าที่คนหนึ่ง (น่าจะเป็นพยาบาลมั๊ง) ที่ทำ AHA ให้เราในวันนี้ เขาเป็นคนที่บอกทุกสิ่งละเอียดมาก บอกทุกปฏิกิริยาที่จะเกิดขึ้นบนใบหน้าเรา บอกทุกขั้นทุกตอนอย่างยิบย่อย ซึ่งเป็นคนละเรื่องกับคนที่เคยทำ AHA ให้เมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว คนนั้นไม่บอกอะไรเลย แม้แต่หมวกคลุมผม (ที่เราเองก็ไม่รู้ว่ามันเป็นหมวก!!! อ้าว ก็เราไม่เคยเห็นหมวกหน้าตาแบบนั้น แล้วเราจะรู้ได้ไง เราไม่ได้เกิดการเรียนรู้ได้จากการหยั่งรู้นะเฟ้ย โดยส่วนตัวแล้ว เราพึงพอใจที่จะเชื่อว่ามนุษย์เรียนรู้จากสังคม เราเชื่อตาม ทฤษฎีการเรียนรู้ด้วยสังคม (Social Learning Theo...

- แต่ไม่ซีเรียสนะ เป็นไปได้ว่า คนที่ทำให้ครั้งก่อน เขาไม่ได้มีหน้าที่หลักตรงส่วนนี้อ่ะ เขาเลยไม่บอกอะไรเลย! ปล่อยให้เราดำเนินไปอย่างเอ๋อ ๆ)

ทั้งหมด (ที่บ่นไป) เราจะบอกว่า มันล้วนเกี่ยวข้องกับการวิจัย
ความหมายของการวิจัย
(เออ เว็บที่มา link link ให้เนี่ย ได้มาจาก การค้นกูเกิลอย่างเร็ว ไม่ได้คำนึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้น เราไม่ได้คัดกรองเอง เราแค่ต้องการช่วยหาคำอธิบาย ในกรณีที่คนอ่านต้องการข้อมูลเพิ่มเติม)
ถ้าจะยกข้อความจากในหน้าเว็บ (ที่วางแหมะ ตะกี้นี้) มาคุยต่อ ก็จะยกมาแค่ การวิจัย หมายถึง กระบวนการหรือวิธีการที่ได้มาซึ่งข้อความรู้ ความจริง หรือคำตอบที่เชื่อถือได้ของข้อสงสัยหรือปัญหาและคำตอบที่เชื่อถือได้นั้นจะ ต้องมีองค์ประกอบ 2 ประการคือ มีพยานหลักฐานหรือข้อมูลยืนยัน และต้องได้มาอย่างมีระบบระเบียบที่เชื่อถือได้

ไม่รู้ว่าผู้อ่านจะตีความสิ่งที่เราเล่า ไปในทิศทางยังไง? ก็แล้วแต่นะ
แต่ที่เรารู้คือ (เราคิดว่า) เราเข้าใจแล้วว่าการวิจัย มีความหมายต่ออะไร
แต่อย่างที่เราเคยพูดไว้ในบล็อกที่บล็อกเกอร์ (อีบล็อกที่ฟีดมีปัญหานั่นแหละย่ะ) ว่า บริการทุก ๆ ที่ ล้วนมีขั้นมีตอน

"ซึ่งในขั้นตอน ก็มักจะมีเงื่อนไข แต่ว่าในเงื่อนไข ก็อาจจะมีข้อยกเว้น"

ซึ่งเดี๋ยวเราคงจะได้หยิบเรื่องนี้มาคุยกันในโอกาสต่อไป

ถ้าเราไม่ลืมซะก่อนอ่ะนะ ก๊าก...

ชี้แจง แรง ด่วน ภาค ๑

Sun, 22 Feb 2009 10:15:10 PST

แบบว่าร่างไว้ ตั้งแต่กลางวันยันเย็น ยาวมาก ขี้เกียจพิมพ์ แต่อยากเล่ามาก วันหลังอัดเสียงเล่าดีกว่าว่ะ กร๊าก...

แบบว่า ถ้าใครอ่าน Status: ของเราในช่วงนี้ ก็จะเห็น (ภาวนาว่าไม่ต้องมาอ่านกันหรอก ส่วนใหญ่ สเตตัสมักจะปากหมา ๆ ก๊าก...)

ของเมื่อ

Pranitee says:	Feb 20 5:02 PM
Status was changed to ใครจะถามเรื่องเพลงไปถามในบล็อก ไม่ต้องเมล ไม่ต้องMSN ไม่ว่าง อีชั้นจะวางแผนอนาคตคดคดงองอให้ตัวเองแล้ว

มันทำให้เรารู้สึกว่าเราดูยโสมาก ๆ เพราะถ้าเป็นเพื่อน ๆ ที่เคยคุยเรื่องเพลงได้มาอ่าน คงสะอึกว่า "โห อีน้อง (อีพี่) เดี๋ยวนี้ ไม่อยากเสวนากับคน ขนาดประกาศกร้าวขนาดนี้เลยฤา" (แบบว่าเรามันคนคิดมาก ก็คิดเผื่อไปแบบนี้อ่ะนะ)

เราเลยเปลี่ยนเป็นนี่แทน

Pranitee says:

Feb 22 2:27 PM

Status was changed to พาดหัวที่แล้ว ที่บอกว่าใครจะถามเรื่องเพลงไปถามในบล็อก หมายถึงคนที่พยายามติดต่อมาใหม่อ่ะ (หลายคนมาแนวหลอน เราไม่ชอบ) ส่วนคนที่เคยคุยเรื่องเพลงกันมานานแล้ว ไม่เกี่ยวนะคะ ยังส่งเพลงมาให้ฟังติชมได้เด้อ

เพราะเราคิดว่ามันน่าจะตรงกับที่เราอยากสื่อออกไป มากกว่าอันแรก

ที่เราเขียนไปแบบนั้น เพราะเรามีความรู้สึกนึงเกิดขึ้นในใจ คือ ไม่พอใจ ไม่ชอบใจ ไม่สบายใจ รำคาญ! คนที่ไม่แสดงตัวให้ชัดเจน ที่ใช้อีเมลติดต่อมาทางเมล ทางข้อความ ทางMSN เพราะอีเมลมันจะสมัครยังไงก็ได้ จะสมัครกี่อันก็ได้ จะตอแหลว่าชื่ออะไรก็ได้ ยิ่งเราเช็คข้อมูลแล้วไม่มีประวัติในเน็ต หรือประวัติดูมึน ๆ งง ๆ เราจะยิ่งไม่ค่อยอยากเสวนาด้วย เพราะอคติส่วนตัว (เป็นคนมีอคติ - ไม่ใช่แม่พระ) อย่างที่ย้ำไปนักหนา (แต่จะย้ำต่อไป) ว่า "คนรู้จักกัน มันยังหลอกลวงกันได้ จะไปเชื่อถืออะไรกับคนรู้จักในเน็ต"

เนื่อง จากที่ผ่านมา มีคนอีเมลมาแบบเราอ่านแล้วไม่สบอารมณ์นัก กับส่งข้อความมา บอกไม่ถูกว่ามันเป็นอะไร มันเหมือนเป็นข้อความส่งไปที่ http://home.live.com/ ตรง Profile > View Invitations > Private message > Incoming (จะบอกว่าตรงนี้ มันมีแต่พวกที่ดูหื่น ๆ โรคจิตส่งข้อความมาทั้งนั้นเลย ถ้าคุณเจตนาดี เราขออภัยด้วย)
ข้อความเขา สรุปมาได้ประมาณว่า "ให้เราแอด MSN เขาที เพราะเขาหาช่องทางติดต่อเราไม่ได้" เราอ่านจบ อืม แล้วกูต้องแอดคุณเนี่ยนะ! มีเจตนาแฝงอะไรหรือเปล่า? คือเราว่าช่องทางคุยกับเรามีนะ ค้นชื่อเราก็เจอทางติดต่อนะ เยอะแยะ มันออกแนวประหลาด

เราจึงตอบไปว่า

Subject:	ถ้าเริ่มต้นไม่ถูกก็ไปอ่านนี่ค่ะ
Sent:	February 20 7:42 AM

http://mysky.exteen.com/

อ่านหน้านี้ก่อนก็ได้ http://mysky.exteen.com/20080901/entry

เราไม่ใช่นักแต่งเพลงมืออาชีพค่ะ เราแต่งเพื่อใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ และเพื่อหาอะไรทำเพื่ออยู่กับตัวเองให้ได้ ก็เท่านั้นเองน่ะค่ะ ไม่ได้แต่งเพลงขายหรือเป็นนักแต่งเพลงมืออาชีพหรอกค่ะ และถ้าจะสอบถามหรือคอมเม้นต์ ก็คอมเม้นต์ที่บล็อกมายสกายนี้ได้เลยค่ะ เดี๋ยวเราตอบที่คอมเม้นต์นั้น หรือเปิดเอนทรี่ใหม่ตอบให้เลยค่ะ จะได้เป็นประโยชน์กับคนอื่น ๆ ด้วยค่ะ

และก่อนหน้านี้ มีอีกท่านที่เรารู้สึก... รำคาญ
เพราะว่าเราฟังเพลงเขาแล้วหลอน ๆ คำบรรยายในเมลหลอน ๆ พูดตรง ๆ คือ มันดูปากหวาน ซึ่งเราไม่ชอบ เราชอบคนพูดปกติยันปากหมา (ปากหมาเท่าที่พอรับได้นะ อย่าหมามากไป) ที่สำคัญคือทุกกรณีที่การแสดงตนของบุคคลใดก็ตาม "ไม่มีความชัดเจน" เช่นเราไม่อาจทราบได้ถึงชื่อสกุลที่แท้จริงในกรณีที่แสดงเจตนาไม่ค่อยชัดเจนด้วย หรือพฤติกรรมกับคำบรรยายดูไม่สมเหตุสมผล (เช่นให้เราแอดเอ็ม!) เราจะไม่เสวนาต่อ

แต่เนื่องจาก Status: อันที่โพสต์ก่อน มันดูเหมารวมหมดไง บางทีอาจมองไปไกลถึงเพื่อนกลุ่มหนึ่งของเรา นั่นคือ เพื่อน ๆ (พี่ ๆ น้อง ๆ) ของเราที่เคยคุยเรื่องแต่งเพลงกัน ตั้งแต่ยุคกลาง (โบราณ) เช่น พี่คนภาคบ่ายชั้น ๓๓, พี่จุ๊บจัง, น้องกานต์, น้องก้อง, น้องณัฐกีตาร์แมน, น้องแบงค์ออนเดอะร๊อก, น้องอะไรอีกเยอะแยะ (ไม่มากนักหรอก แต่แก่แล้วเลยจำไม่ได้ โทษที ๆ) ทั้งที่เคยคุยเมลหรือเอ็ม แต่ที่คุย ๆ มา ไม่รู้สึกอึดอัดใจ (มีบางคนเหมือนกัน อึดอัดใจเลยไม่เขียนชื่อไปถึง) เรารู้สึกยินดีปรีดามาก ๆ ที่มีคนมาคุยเรื่องแต่งเพลงด้วย และเราคุยกับเพื่อนกลุ่มนี้ได้อย่างสบายใจ เพราะว่าเขามีพื้นที่แสดงตัวตน ว่าเขาเป็นคนที่มีตัวตนจริง ๆ อยู่ในสังคมจริง ๆ (ไม่ใช่ไอ้พวกบ้า ๆ ที่ชื่อแซ่อะไรก็ไม่รู้ พื้นที่ของมันถ้ามีอ่ะนะ ก็ใช้โพสต์บ้าอะไรก็ไม่รู้ แถมมันโผล่ให้เราเจอได้ไงก็ไม่รู้) ถึงแม้เราจะไม่ค่อยได้คุยกับเพื่อนกลุ่มนี้เท่าไรนัก เพราะว่าไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัว พอหมดเรื่องแต่งเพลง ก็ไม่มีเรื่องอะไรคุยอ่ะ (จะส่งเพลงมาให้ลองฟังก็ได้นะฮับ) คงมีแต่น้องกานต์นี่แหละที่ยังมีเพลงมาให้ติชม กับไอ้น้องก้องที่บางทีก็มาลอยไปลอยมาในเว็บให้เห็นอยู่บ้าง ห้าห้าห้า

คืออยากจะบอกว่า ถ้ายังไง ใครจะแอดจะเมลมาถามว่าเริ่มต้นแต่งเพลงยังไง เราขอแนะนำให้ไปอ่านหน้านั้นอ่ะนะคะ (ที่เราคุย MSN กับ น้องปัน link ไปให้ตะกี้เอง) แล้วถ้าเป็นไปได้ ช่วยไปอ่านบล็อกเรา ให้จบหมดก่อนค่ะ ก่อนที่จะเมลมาถามอะไรเรา เพราะเราขี้เกียจตอบคำถามเดิม ๆ (ค้นเองก่อนดิวะ! อุตส่าห์เขียนไว้แล้ว กล่องกูเกิลคัสตอมเซิชอ่ะก็มีอยู่ที่บล็อกมายสกายอ่ะ ใส่คำค้นไปเลย มันจะค้นจากสิบกว่าบล็อกของเราให้เลย เพราะเราเซตไว้แล้ว)

อ่านบล็อกอื่น ๆ (ทั้งหมดที่เรามีเลยก็ดีนะ กดไปดูแล้วกันที่ สารพัดฟีด มันเปลี่ยนที่อ่ะ จากนั้น หากไม่เจอเรื่องอะไร ค่อยมาเมลถามเรา หรือจะโพสต์ใส่คอมเม้นต์ในเอนทรี่ล่าสุดที่บล็อกมายสกายก็ได้ เดี๋ยวไปตอบเอง จะเร็วจะช้าไปตอบชัวร์ อย่าถามซ้ำซาก เพราะจะไม่ตอบ เพื่อให้ไปค้นหาเอง)

มีต่อภาค ๒ (เอนทรี่ข้างล่าง)

ชี้แจง แรง ด่วน ภาค ๒

Sun, 22 Feb 2009 08:00:30 PST

ต่อจากข้างบน

ใจจริง ลึก ๆ เราอยากเขียนเรื่องนึงมากกว่า
อยากเขียนว่า ทำไมละคร แนวที่มีการปลอมตัวพิสูจน์รักแท้ หรือความจำเป็นบางอย่างแต่ต้องปลอมตัว! (มนตราแห่งรัก, คุณแม่จำแลง, ดำขำ, แม่ค้าขนมหวาน, ฯลฯ) มันถึงมีเยอะเหลือเกิน สมัยเราอยู่ประถมมัธยม ก็มี เจ้าฮะ! เรื่องไรวะจำไม่ได้ เออมีศิลามณี ด้วย เอาว่าเยอะ แต่ส่วนตัวไม่ชอบละครจึงไม่อยากจำให้หนักกบาล

เราอยากรู้ว่า

"มันไม่มีวิธีที่ดีกว่าการปลอมตัวแล้วเหรอ" "มันน่าจะมีนะ วิธีที่ไม่ต้องปลอมตัวอ่ะ"

"ความเป็นจริงมันแย่ขนาดที่คิดว่าเขาจะรับไม่ได้ หรือมันพิสูจน์อะไรไม่ได้เหรอ" "แล้วทำไมไม่ปรับเปลี่ยนให้รับได้" "แล้วทำไมถึงต้องพิสูจน์"

มันมีให้งงเยอะ

คนเขียนละครอาจจะคิดว่า
"อ้าวก็กูคิดได้แบบนี้ ผู้จัดเขาชอบ เขาก็เอาไปทำ กูผิดเหรอ"

"ป่าวหรอกป้า ป้าไม่ผิดเท่าไรหรอก เพราะช่องโหว่มันเยอะ วรรณกรรมอาจเป็นส่วนหนึ่งของอาชญากรรม แต่ป้าก็ไม่ติดคุก ไม่ถูกจับ เพราะหลักฐานไม่ได้ระบุว่าป้าทำ" แต่อีกด้านหนึ่งอ่ะ ป้าก็เป็นคนที่กระทำการเพื่อเป็นการส่งเสริมสนับสนุนให้คน หลายคน ที่นึกถึงแต่ตัวเอง (แปลไทยเป็นไทยว่า "เห็นแก่ตัว") นิยมการโกหก หลอกลวง ตอแหล ปลอมแปลง บิดเบือน ไม่บอกอะไรตามความเป็นจริง ฯลฯ เพียงเพื่อตอบสนองความต้องการของตน
อย่าเถียงนะป้า ละครมันฮิตจะตาย คนชอบดูละคร (ยกเว้นกู) ป้าคิดว่ามันจะไม่มีอิทธิพลกับความคิดของเขาบ้างเลยฤา คนเราไม่ได้คิดได้ (มีวิจารณญาณ) ทุกคนนะป้า บางคนมันก็เชื่อไปหมด ดีหรือเลว กูไม่รู้หรอก กูรู้แต่ว่าถ้าออกในละครแปลว่าสามารถทำตามได้ สังคมยอมรับ เรตติ้งดีกร๊าก...

การที่มีอะไรแนวนี้ ทำให้เรารู้สึกว่า คนที่ปลอมตัวเนี่ย (ขอแทนว่า คนให้ข้อมูล) มันเหมือนจะรู้ตัวว่า อีกฝ่าย (คนรับข้อมูล) รับความจริงไม่ได้แน่ ๆ หรือไม่ก็อาจจะเป็นว่า ถ้าเจออะไรแบบที่เป็นความจริง อีกฝ่ายจะไม่แสดงออกถึงตัวตน (จะไม่ได้เห็นธาตุแท้ของคนนั้น) ถึงต้องปลอมตัว เพื่อสร้างข้อมูลชุดใหม่ (เพื่อให้เขารับได้ แม้จะไม่ใช่ตัวตนของคุณเอง) หรือต้องเสแสร้ง เพื่อจะได้เห็นปฏิกิริยาที่แตกต่างออกไป

ใช่ว่าการโกหก หลอกลวง ตอแหล ปลอมแปลง บิดเบือน ไม่บอกอะไรตามความเป็นจริง ฯลฯ จะมีแต่ด้านลบ จริง ๆ มันมีด้านบวกอยู่ แต่เป็นไปเพื่อความสบายใจของฝ่ายที่ถูกเขาโกหก
"ถ้าความจริงมันโหดร้ายนัก ก็อย่าบอกเลยจะดีกว่า"
ไอ้อย่างนี้อ่ะ แย่วะ กะอีแค่รับความจริง ยังยอมรับไม่ได้เลย แล้วจะไปรับอะไรได้วะเนี่ย!

เซ็งไก่ (เบื่อเซ็งเป็ดแล้ว)

เราเป็นคนนึงที่ ไม่บอกอะไรตามความเป็นจริง บ่อยมาก และโกหกบ่อยด้วย แต่ไม่ใช่เรื่องที่ทำให้ใครตาย โกหกบ่อยสุดคือ "ขณะนี้บุคคลที่ท่านจะติดต่อด้วยออกไปข้างนอก มีอะไรฝากไว้ไหมคะ"
ส่วนไม่บอกตามจริง เพราะรู้ว่าถ้าบอกตามจริง จะไม่ได้ไป ถึงแม้จะไม่ใช่ที่อโคจร (เช่น สวนสาธารณะยามแดดเปรี้ยง!) อันนี้มันแล้วแต่บุญแต่กรรม แต่เราแค่อยากยกให้เห็นว่า ถ้าความเป็นจริงบางอย่าง นำมาซึ่งความเดือดร้อน (อาจถึงขั้นทำให้ใครตาย เช่น เราคลั่งตาย) เราก็ไม่จำเป็นต้องพูดความจริง เรายังจำได้เลยว่าความจริงบางอย่างทำให้เราโดนหมาไล่ (ที่เคยบอกไปแล้วอ่ะ ว่าความคิดนั้น อันตราย!) ความจริงบางอย่างทำให้ปัง (เป็นสัญลักษณ์) ความจริงบางอย่างทำให้อึกทึกครึกโครม (ฟ้าสะเทือนเลื่อนลั่น) หมายถึงทั่วไปด้วยนะ ก็ไม่สมควรพูดความจริง

แต่ลึก ๆ เราไม่ชอบโกหก ไม่ใช่ว่าเป็นคนดี แต่เพราะขี้เกียจจำว่าโกหกอะไรไป (วันวันเรามีเรื่องให้คิดล้านแปด ยกเว้นเรื่องวิจัย ขออภัยทุกท่านที่ถามซ้ำ ๆ พยายามอยู่) และที่สำคัญ เราไม่อยากให้ใครโกหกเรา แม้เพื่อความสบายใจก็ไม่ต้อง เพราะเราเป็นคนยอมรับความจริงได้ ไม่ว่าความจริงจะเลวร้ายเท่าไรก็ต้องรับให้ได้ (ถ้าไม่ยอมรับ แล้วมันเปลี่ยนแปลงอะไรได้ไหมล่ะ ก็เปลี่ยนไม่ได้ใช่ไหมล่ะ แล้วจะไม่ยอมรับทำไม?) คนที่ไม่ยอมรับความจริง (เท่าที่เห็นคนลักษณะนี้มานะ) พอได้รู้ความจริง ที่ไม่ยอมรับ ก็มักจะส่งผลให้เจ็บป่วย เครียด คลั่ง จึงทำให้คนอื่น (ที่จำเป็นต้องช่วยปกปิดความจริง หรือต้องโกหก ฯลฯ) ต้องมาเครียด ใช้สมองจำเรื่องที่โกหก ตื่นกลัวง่าย (กลัวความแตก) เป็นโรคประสาท และอาจถึงขั้นเป็นบ้าได้ เพราะต้องคอยตามสร้างความสบายใจให้แต่คนอื่น (จนลืมสร้างให้ตัวเอง)

เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย เราคิดว่าอย่างน้อย ๆ หัดเป็นยอมรับความจริงซะบ้าง หรือไม่ก็ควรเป็นคนที่มีเหตุมีผลที่สมเหตุสมผล (ยกตัวอย่างคำคำนึง คำประมาณว่า เป็นห่วง มีใช้ในทุกระดับ สำหรับเรา เราไม่ถือว่าเป็นเหตุผล ถ้าหากมันไม่สมเหตุสมผลและถ้ายิ่งถ้าเหตุที่เกี่ยวข้อง มันขัดต่อหลักสำมัญสำนึกโดยทั่วไปแล้วด้วย เราจะยิ่งถือว่าเป็นคำที่ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย อย่าว่ากระไรเลย พอดีเราหงุดหงิดที่บ้านมาก ๆ แต่เรารู้ว่าเราทำอะไรไม่ได้มากหรอก แค่อยากมาบอกให้คุณผู้อ่านที่เคารพรัก จงอย่าเป็นคนที่รับความจริงไม่ได้ เพราะคุณอาจจะไม่ได้พบอะไรที่เป็นความจริงอีกเลย!)

แต่สำหรับการโกหก ฯลฯ ในด้านชั่ว ๆ เช่น การหลอกลวง การจ้องทำลาย หรือแม้แต่การลองใจ น่ะ ขอบอกว่าเลวร้ายมาก

เพราะที่สุดแล้ว อะไรก็ตาม ล้วนขึ้นอยู่กับเจตนาอ่ะ

ปล.เลิกทำละครที่มีการปลอมตัวได้แล้วนะ ถ้าตัวละครมันรับความจริงไม่ได้ คนเขียนก็จงไปตายซะเถอะ
"เมื่อผู้คนเลือกที่จะแก้ปัญหาด้วยการตอแหล ไม่พ้นประเทศชาติก็คงจะย่ำแย่ ตอแหลกันต่อไป"
แถมอีกอัน แจงสาเหตุการหยาบคาย ตอบไว้นานแล้วแหละ

Re: คิดใงกับผู้หญิงที่พูดกู/มึง คิดใงกับผู้ชายที่พูดกู/มึง [ คำหยาบ]

pranitee

CALL('cf.DateTime.writeShortDate', 1234333829594450 / 1000); 11/2/2009

ถ้ามองว่ามันเป็นแค่สัญลักษณ์ มันก็ไม่สามารถทำร้ายใครได้!
นานาจิตตัง
แต่โดยส่วนตัว เราก็ไม่ใช้คำหยาบเพื่อเสวนากับใคร และไม่ปรารถนาให้ใครใช้คำหยาบคายเพื่อสื่อสารกับเราด้วยเช่นกัน!
คิดดี พูดดี ทำดี โชคดีค่ะ

น่ากลัว โจรจะชุมกว่ายุง ถ้าหากยังแก้ปัญหาผิด ๆ

Fri, 20 Feb 2009 01:25:54 PST

ขี้เกียจเขียนว่ะ

เรื่องสองพันบาทอ่ะ เราว่ามันประหลาด ๆ ว่าปะ
มีอะไรที่ยั่งยืนกว่านี้ไหม?
เขาคิดอะไรกันอยู่นะ

จริง ๆ ก็ไม่อยากใส่ใจนัก
เพราะเราเองก็ยังเอาตัวไม่ค่อยจะรอด
จะไปด่าใครเขามากมายก็ครั้นจะโดนน้ำลายตัวเองหยดมารดหัวเราเองด้วย

ช่างมัน

แต่ที่ช่างไม่ได้

เมื่อตีสี่ห้าสิบ เช้านี้แหละ ซอยบ้านเราแตกตื่น หมาเห่าเกรียว จนเราที่ขี้เซามากยังต้องตื่น ข้างบ้านเราและตรงข้ามบ้านเรามีหมาไง เพิ่งนึกขอบใจหมา และอยากหามาเห่า (แทนเรา) สักตัว มีชายรูปร่างสูง ๆ เสื้อผ้าไม่แน่ใจนัก แต่ใส่กางเกงขายาว มาแหกปากเรียกชื่อแม่เรา อาจารย์...ครับ ๆ ๆ ๆ ๆ ป๋าเราเห็นเรียกชื่อถูก เลยออกไปดูหน้าบ้าน (แต่ไม่ได้เปิดรั้วนะ แบบว่าเป็นใครก็หลอน!) ที่ไหนได้ ป๋าบอกว่าไอ้คนนั้นมันบอกกับป๋าว่า
"ผมมากินเหล้าที่บ้านเพื่อน แต่กระเป๋าตังค์หาย ขอยืมเงินอาจารย์...(แม่)สองร้อย" อะไรทำนองนี้
ป๋าเลยย้อนใส่ไปว่า
"คุณก็กลับไปบ้านเพื่อนคุณ แล้วยืมเงินเพื่อนคุณสิ"

แล้วป๋าก็เดินเข้าบ้านเลย

ขณะที่ป๋าคุยกับมัน เรามองจากในบ้าน ตลอด แบบว่า สงสัยว่า
"เวลาแบบนี้ ใครมันมาทำอะไรบ้านกู (บังอาจทำกูตื่น)"

พอป๋าเล่า เลยหลอนเลย

ที่ สำคัญ มันก็ไม่ยอมไป แหกปากตะโกนเรียกชื่อแม่เราไปอีกหลายรอบ แม่ถามป๋าให้ถามว่ามันชื่อไร ป๋าให้ไปถามเอง แม่เราไม่ยอมออก จนสุดท้ายแม่เขาก็เตรียมออกไปดูหน้า แต่มันก็ไปแล้ว (ตีห้ายี่สิบ ยืนตั้งครึ่งชั่วโมง)

สุดท้ายเลยไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ช่างหัวมัน

นี่คือ หนึ่งความทุกข์ของครูอาจารย์ (ใครเป็นครูอา่จารย์ เคยเจอแบบนี้กันบ้างหรือเปล่า?)
แม่ ของเรามีคนมาขอยืมเงิน (แต่ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครเอาเงินมาคืน) บ่อยมาก บางคนก็ยังสัญจรเจอกัน เด็กนักเรียนเหี้ย ๆ สมัยเรียนไม่เคยตั้งใจเรียน พอมันออกลูก มาบอกว่าระลึกถึงครู และขอเงินไปจ่ายค่าโรงพยาบาล ร้อยสองร้อยก็เอา อะไรทำนองนี้ ประจำ!

หรือพวกมันจะเห็นว่า อาชีพครูเป็นอาชีพที่ร่ำรวย
หรือพวกมันจะเห็นว่า อาชีพครูเป็นอาชีพที่สุขสบาย
หรือพวกมันจะเห็นว่า อาชีพครูเป็นอาชีพที่ใจดี
หรือพวกมันจะเห็นว่า อาชีพครูเป็นอาชีพที่ต้องมีเมตตา
ครูไม่ใช่คนเหรอ ครูไม่ต้องแดกเหรอ ครูเจ็บป่วยไข้ไม่ได้เหรอ???

ถ้า มองมุมนึง อาจมองได้ว่าเป็นกรรมของแม่เรา (มองแบบเพื่อความสบายใจ เพราะยังไงก็ไม่รู้หรอกว่าทำไม แต่ถ้าจะ"ชดใช้กรรม" เราคิดว่าต้องทำเท่าที่เราไม่ลำบาก อย่าทำแบบเรื่องมโหสถ! เดือดร้อน ทุกข์ยาก ลำเค็ญ แถมพวกเวรตะไลก็จักเข้ามาเบียดเบียนกันไม่จบไม่สิ้น
"เคยตัว")

แต่หลัง ๆ มาแม่เราไม่ให้แล้ว ไม่ใช่อะไรหรอก ข้อหนึ่งที่ยืม ๆ กันไปไม่เคยมีใครเอาเงินมาคืน แค่นั้นไม่พอ บางคนที่ได้ยินการบอกต่อ (แม่เราไปเตือนคนอื่น ๆ) แต่(คนอื่น ๆ ที่ฟังคำเตือน) ยังมาหาว่าโง่อีก (ซ้ำเติมว่าถูกหลอกแน่ ๆ แล้ว) ข้อสองบ้านเราไม่ได้ฐานะดี ย้ำจริง ๆ เราไม่จำเป็นต้องเล่า แต่รู้ไว้ว่าล่าสุดบ้านเราต้องปิดบัญชีไปเป็นแสน (ก็มีอยู่แค่นั้น ตอนนี้เงินเก็บหมดแล้ว!) เพราะการตัดสินใจที่ไม่ให้ผลดีกับผู้ตัดสินใจ (ไม่ใช่ว่าตัดสินใจผิด ไม่ใช่เรืองธุรกิจ และไม่ใช่ปัญหาที่เราก่อ บอกแค่นี้ ไม่งั้นเดี๋ยวมีคนหาว่าเราไปก่อเรื่องอะไรตามประสาปากหมา เราจะเสียหาย ก๊าก...) บ้านเราไม่ได้ร่ำรวย เราไม่มีเงินแม้กระทั่งจะไปดูหนัง ซื้อซีดีเพลงฟัง (กูเลยต้องแต่งเองไง) คือซื้อก็บ้างแต่น้อย แทบไม่รู้จักนักร้องหนังเพลงใครอะไรทั้งสิ้น ที่รู้เพราะได้ยินจากทีวีหรือวิทยุ ไม่สนใจจะตาม ตามแล้วเกิดกิเลส ที่เห็นจ่าย ๆ หลายครั้งดูเลี้ยงเพื่อนเทน้ำเทท่า เพราะว่าออมไว้นานแล้ว เพื่อสิ่งนั้น ไม่ใช่นึกจะจ่ายก็จ่าย กูไม่ใช่เจ้าแม่บุญทุ่ม (ถึงแม้จะมีคนเรียกเจ๊แม่ เจ๊ใหญ่หลายคนแล้วก็ตาม ไอ้เพื่อนสนิท ๆ ทั้งหลาย เพราะเราทำในสิ่งที่คนส่วนใหญ่เขาไม่ทำไง โดยเฉพาะคนที่ยังหาเงินเองไม่ได้แบบเรา! ไม่มีใครอุตริทำ หรือมีก็ไม่รู้ว่ะ มาคอมเม้นต์ไว้แล้วกัน ถ้ามี)

เนี่ยแหละ สองเหตุผล แค่นี้ ก็คือบ้านเราไม่คิดจะให้ใครยืมเิงิน (ยิ่งคนจรหมอนหมิ่น คนแปลกหน้า นี่ไม่แน่นอน กลัว!)

เรามาคิดดูนะ
ไอ้ผู้ชายที่มาแหกปากเมื่อเช้า ท่าจะมีหลายกรณี
๑) เงินหายจริง (แต่แล้วไมต้องมาหาแม่กู ไมมึงไม่กลับไปหาเพื่อนมึง ที่สำคัญ มึงไปแดกเหล้าแล้วเงินหาย ก็สมนะ ทำเรื่องชั่ว ๆ ไง สงสัยเมียจะแช่ง! เดาเอา ก๊าก...)
๒) เงินไม่ได้หายหรอก แต่กุเรื่อง กะมาไถเงินแม่กู
๓) เงินหายจริง แต่มาไกลเกินกว่าจะกลับไปบ้านเพื่อน (ขอโทษนะ แล้วมึงมาถึงบ้านกูได้ไง ทำไมเพิ่งรู้ตัว)
๔) เงินไม่ได้หายหรอก เป็นใครก็ไม่รู้ อาจไม่ใช่ลูกศิษย์แม่กู แต่พอดีเคยได้ยินชื่อ และเคยมีคนมาขอเงินแล้วได้ เลยลองสุ่ม ๆ มาดู

ฯลฯ ไม่รู้ เพราะเจตนาของคนอื่น เราย่อมไม่รู้ ต่อให้เขาบอก ก็ยังเชื่อไม่ได้ (ฝากไว้คิดเฉย ๆ ไม่ต้องถึงกับ "โอ๊ย กูจะไม่เชื่ออะไรอีกแล้วในโลกนี้ ทุกสิ่งล้วนเชื่อไม่ได้" แบบนี้ เวอร์ไป)

ถ้าเป็นแบบที่ ๔) อ่ะ หลอนมากเลยนะ
เดี๋ยวนี้ (จริง ๆ ก็มีมานานแล้ว) คนเราเบียดเบียนกันขนาดนี้เชียวฤา???
จนเราไม่มองหรอกว่าเป็นกรรมเก่า เพราะคนเรามีกรรมเก่าก็จริง แต่คนเราก็สร้างกรรมใหม่ได้นี่
มันคงคละเคล้ากันไป แต่ที่แน่ ๆ คนพวกนี้ "เบียดเบียน"
คน พวกนี้ก็กำลังสร้างเวรสร้างกรรมใหม่ขึ้นด้วย! (อย่างที่บอกไปแล้วว่า รู้ว่าส่วนหนึ่งเป็นกรรมเก่า แต่ถ้าให้แล้วเราเดือดร้อน ก็ปล่อยวางอย่าไปให้ ถ้าเขาขอแล้วไม่ได้ แล้วจากไปเฉย ๆ ก็ถือว่าไม่มีอะไร แต่ถ้ามาผูกใจแค้น เราถือว่าเขาสร้างกรรมให้กับตัวเขาเอง)
.....
ที่ ร.พ.ก็เยอะ พอดีวันนี้พยาบาลคุยกัน เรื่องพวกชอบมาขอเงิน แกล้งท้องบ้าง แกล้งป่วยบ้าง เงินหายบ้าง
เลย คิดไปถึงเมื่อวันอังคาร มีผู้ชายแก่ประมาณสี่สิบถึงห้าสิบ เดินมาขอเงินแม่เรา(เราก็นั่งกับแม่ นั่งรอฉายรังสี นั่งในตึกเลยด้วยซ้ำ ยังมีแบบนี้ปะปนเข้ามา) ออกปากขอยี่สิบบาท เขาเล่าว่า เงินหาย หิวข้าว ขอเงินกินข้าว แม่ก็ให้ไป แบบว่าเราก็คิดนะว่าอาจจะเป็นพวกโกหก (เห็นเขาเดินไปขออีกหลายคนเลย แบบดูเชี่ยวชาญช่ำชอง) แม่เองก็เริ่มคิดเหมือนกัน แต่เราก็บอกแม่ไปว่า "ช่างเขาเถอะแม่ ถ้าเขาโกหก ก็กรรมเขา เราเจ็บป่วย คนในโรงพยาบาลเจ็บป่วยไม่สบายกายไม่สบายใจมากพอแล้ว เขายังมาเบียดเบียนอีก (เหมือนมาซ้ำเติม) ก็ถือซะว่า เขาปรารถนาจะมารับเอาโรคภัยไปจากเราแล้วกัน (ประมาณว่า เดี๋ยวมันก็เจ็บก็ป่วยจริง ๆ หรือเป็นไปตามคำพูดที่พูดเอาไว้ไปเองแหละ สมัยนี้บาปกรรมขึ้นทางด่วน มาเร็วดั่งหนึ่งลมพัด!)"

ตามแต่ศรัทธานะคะ ถ้าคุณเจอแบบนี้ คุณจะให้หรือไม่ให้ก็ตามสบาย แต่ให้แล้วก็ไม่ต้องไปเสียดายหรอกค่ะ ส่วนถ้าหากให้ไปแล้วคุณจะเดือดร้อน ก็ไม่ต้องไปให้ เพราะยังไงเขาไม่มีสิทธิ์โกรธเคืองหรือหาว่าเราแล้งน้ำใจหรอกค่ะ

แต่ ถ้าใครมีเหลือพอจุนเจือคนยากไร้ได้ ก็คิดหาวิธีเถอะค่ะ (เรานึกถึงลุงอะไรจำชื่อไม่ได้ ที่เขาเลี้ยงอาหารเช้าเด็กอนุบาล มีป้าอะไรด้วย ที่ออกทีวี คือแบบนี้เราคิดว่าดีค่ะ เขาเป็นคนน้ำใจต่อเพื่อนมนุษย์มากเลยนะคะ เห็นแล้วยินดี อยากให้มีมาก ๆ เราเชื่อว่าถ้ามีหนทางให้ก้าวไป มีความช่วยเหลือแม้เล็ก ๆ น้อย ๆ หยิบยื่นให้ ก็คงจะไม่มีใครไปเป็นขโมยขโจรหรอกค่ะ (ยกเว้นพวกโรคจิต ที่บางทีก็รวย แต่ชอบขโมย อันนี้โรคจิต!) ไม่มีใครอยากเป็นขโมยขโจรหรอกค่ะ

คิดว่าแก้ปัญหาถูกแล้วเหรอ ไอ้สองพันอ่ะ คิดไม่ออกหรอก แต่คิดว่านี่ก็ไม่ถูกเหมือนกัน
.............................

มีเรื่องไรเล่าอีกวะ
เออ เราเจอป้าเพื่อนแม่ (อายุเจ็ดสิบสองแล้ว) เขาสดใสกว่าแต่ก่อนมาก ๆ ป้าเขาทักเราว่า ให้ไปหาหมอ เพราะเห็นว่ามีตุ่มแดง ๆ ขึ้นที่ล่างคอ เราเลยไปหามาแล้ว แต่ไปแผนกความงาม? (เพราะเจ้าหน้าที่งงที่เราอธิบายอาการเลยไม่รู้ว่าจะส่งไปไหน) เออเราไปหาที่หัวเฉียวนะ (กลับไปเยี่ยมที่เกิด พอดีแม่ไปธุระด้วย เพราะไม่อยากตรวจที่จุฬา คนเยอะ เห็นแล้วงงงงจริง ๆ กราบเลยค่ะ) ฮาว่ะ หมอที่รักษาบอกว่า ถ้ารักษาตามนี้ไม่หาย จะให้เจาะเลือดตรวจ SLE (ตามที่เราแจ้งเขาว่ามีหมอท่านหนึ่งทักว่าเราเป็น SLE เพราะหน้าแดง เมื่อสักสามปีที่แล้ว!) แบบว่า เราก็เฉย ๆ นะ ที่ไปหาเพราะผู้ใหญ่ทัก เลยไปสักหน่อย

แล้วได้ไปกินบะหมี่เกี๊ยวปูหมูแดง ร้านแรกที่เดินเลยร.พ.หัวเฉียวไปทางสวนมะลิ (แบบว่าบอกชื่อร้านไม่ได้ เพราะไม่ได้ดูชื่อร้าน)

อร่อยมาก อร่อยมาก สี่สิบบาทเอง (ใครว่าไม่อร่อยก็ตามสบาย เราไม่เดือดร้อน)

สมุดรายการเมนูอาหารของร้านนี้อ่ะนะ ฮาอ่ะ ภาพถ่ายอาหารมันไม่ชัดไง ทีวีเบลอ ๆ (ตอนแรกคิดว่าอาหารน่าจะห่วยเหมือนรูป ที่ไหนได้ อร่อยอ่ะ) เราอยากไปถ่ายภาพทำเมนูให้เขาใหม่อ่ะ แต่มีข้อแม้ว่าเขาต้องให้เรากินฟรีทั้งร้านเลยนะ ก๊าก... ล้อเล่น อร่อยจริง ๆ ขนลุก

ทีฺ่ฮากว่านั้น คือเจอหมอที่ทำคลอดให้แม่ด้วย (มากินร้านนี้เหมือนกัน) ตลกดีอ่ะ เหมือนวันที่ย้อนกลับไปดูอะไรที่เคยเห็นในอดีต (แต่เป็นอดีตที่นานมาก นานจนเราจำไม่ได้ ถ้าแม่ไม่บอกก็คงไม่รู้ ก๊าก...)
...........

เออเมื่อคืนรายการ อโรคา ปาร์ตี้
เสนอโรค กล้ามเนื้อคอเกร็งบิด (ไม่แน่ใจ แต่อย่างนี้แหละ)
ขอบ อก ว่า ผู้ชาย กรุณาอย่าทำนิสัยเลว ๆ แบบตัวอย่างในรายการ หรืออย่ามาเข้าใกล้ (ช่วยสังเกตอาการด้วย ว่าเขาไม่อยากให้เข้าใกล้ เขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร อย่าหน้าด้าน อย่าแกล้งโง่) เพราะโรคนี้อันตราย และคาดว่าน่าจะมีคนเป็นมานานแล้ว
เราเองคาดว่าจะเกือบ ๆ เป็นเหมือนกัน
คือ เวลามีคนที่เราไม่ชอบในพฤติกรรม เช่น นั่งกระดิกตีน เขย่าขา ทำเสียงกระแอมไอแบบกวนตีน หันมาหายใจรด (เชี่ยว่ะแม่ง!!!!!? ขนาดพ่อแม่พี่น้องของกูยังไม่เคยมาวิสาสะใส่กูขนาดนี้เลย คือถ้าคนใกล้ชิดทำมันก็ไม่เท่าไรไง แต่บางทีเจอแบบนี้ในรถเมล์) ฯลฯ สารพัดกิริยาอาการที่ทำให้เข้าใจผิดได้ว่ามาล่วงเกิน

เรา จะเอนคอ(+เอนตัวบิด ๆ)เพื่อเบือนหนีจากมัน จะได้ไม่ต้องไปมองเห็นมัน (ถ้าวิ่งหนีได้ก็จะหนีเลย ไม่อยากอยู่ตรงนั้นให้เสนียดจัญไรติดหรอก แต่บางทีมันหนีไม่ได้) ปวดคอเลยเหมือนกันนะ แต่ตอนนี้พอรู้จักโรคนี้แล้ว เราคงไม่หมุนคอหนีแล้วแหละ (แต่จะทำไง เดี๋ยวต้องดูไปตามกรณี)

ทางที ดี คุณผู้ชายที่ไม่ได้สนิท ไม่ได้คุ้นเคย อย่าไปเข้าใกล้คุณผู้หญิงนักเลยค่ะ เพราะโรคนี้เป็นในผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย เพราะผู้หญิงส่วนใหญ่คงคิดเหมือนเรา!
.....
มีเรื่องเล่าเยอะมาก แต่จำไม่ได้ เดี๋ยวนี้เหนื่อยว่ะ (คงเพราะร้อนเครียด เครียดร้อน)
ชัก เกลียดอากาศร้อน ในยุคที่โลกร้อนแล้วสิ จะตายเพราะเรากลับไปเป็นอาการหยุดหายใจขณะหลับอีกแล้ว (ที่จะตื่นมาโวยวาย ๆ "หายใจไม่ออก" กรี๊ด ๆ สักพัก แล้วก็เอนหลับต่อ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น) ดูแลสุขภาพด้วยนะคะทุกท่าน

แต่ถ้าโรคภัยมาเยือน ก็เท่ากับมาเตือนให้ดูแลตัวเองให้มากกว่าเดิม ไม่มีอะไรต้องคิดมากหรอกเนอะ!

เรื่องนักร้องอยู่ที่คอมเม้นต์

ช่องว่างระหว่างความพอดีกับความไม่พอดี ภาค ๑

Mon, 09 Feb 2009 19:59:29 PST

วันนี้มี ๔ เรื่อง จะมาพูด (หลังจากผ่านสมองมาทั้งคืน)

๑) เรื่องการคุยกับคนไม่รู้จักในเน็ต
การคุยกับคนไม่รู้จักในเน็ต
- ถือเป็นความเสี่ยง ไม่น่าไว้ใจ อาจนำไปสู่อันตรายทั้งทางกายและใจ
--ไม่รู้ชื่อแซ่ที่แท้จริง เป็นบุคคลนิรนาม (ทำตัวคล้ายผีพราย แม้ไม่เห็นว่าเป็นอะไรยังไง แต่ก็สามารถหลอกหลอนได้ - เรากำลังอยากด่าคนสันดานไม่ดีพวกนี้อยู่ เพราะเนื่องจากมันไม่ต้องออกชื่อจริง มันก็สร้างความเดือดร้อนใจให้ชาวบ้าน โดยที่ตามไปเอาผิดกับมันยาก)
--ถึงรู้ชื่อแซ่ที่แท้จริง แต่แน่ใจหรือว่ามันชื่อจริง ๆ เพราะขนาดหน่วยงานอะไรในเน็ต ยังชอบออกมาบอกเลยว่า "เวลาทำอะไรในเน็ต อย่าเปิดเผยชื่อแซ่จริง ๆ เพื่อความปลอดภัย!" (ก็เข้าใจ แต่ดูเป็นกรณีด้วย ไม่ใช่อะไรอะไรก็ใช้ชื่อปลอมตลอด จะบ้าป่าวเนี่ย มีสมองไว้แค่กั้นระหว่างหูสองข้าง)
--ถึงรู้ชื่อแซ่จริงและแน่ใจว่าไม่ ใช่ชื่อปลอม แต่ก็ไม่ได้แปลว่าคุณรู้จักเขาแล้ว (เพราะอยู่ในเน็ต อะไรที่คุณเห็น มันก็แค่ ไม่เกิน 10% ของสิ่งที่เขาเป็นจริง ๆ หรอก ค่านี้เรากะส่งเดชเอง เพราะมันแสดงได้แค่ ภาพที่อาจถูกบิดเบือนมาแล้ว คำพูดที่บิดเบือนและเสริมแต่งอย่างดี แต่นอกนั้น คุณก็ไม่มีสิทธิ์เห็น ถ้าเข้าไม่นำมาเปิดเผย คุณก็ไม่มีทางรู้ ต่อให้เอามาเปิดเผย คุณก็ไม่มีสิทธิ์แน่ใจ เพราะบอกแล้วว่าทุกอย่างล้วนถูกบิดเบือนมาแล้ว - จะเหมารวมที่นี่ด้วย ก็ตามสบาย เราไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว และเราจะพูดอย่างนี้เสมอจนถึงตลอดไปด้วย)
--คุณไม่อาจจะล่วงรู้ถึงจุด ประสงค์ที่แท้จริงของคนทีู่คุยในเน็ตได้เลย แต่จะรู้ได้ก็ต่อเมื่อ -โดนมันโกง -โดนมันหลอก -โดนมันปั่นหัว -โดนมันแสดงความชั่วใส่ ฯลฯ แล้วเท่านั้นแหละ ถ้าในด้านดี มองยาก เพราะด้านดีจะปรากฏเป็นฉากหน้า เห็นได้ตลอดเวลา แต่ก็ไม่สามารถอนุมานได้ว่า มันคือความจริง
- ทำให้เสียเวลาทำเรื่องดี ๆ
--ส่งเสริมพฤติกรรมเพ้อฝัน ฝันเฟื่อง เพ้อเจ้อ งี่เง่า โง่! ไร้สาระ (ฉันเรียนรู้มาเอง)
--ขาดสามัญสำนึกไปจนถึงการแสดงความชั่วร้าย เนื่องจากคนส่วนใหญ่ในเน็ตแบบที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับชีวิตจริง (ไม่ใช่คนรู้จักในชีวิตจริง) จะไม่ค่อยมีสำนึกรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำลงไปในเน็ต เนื่องจากคิดว่า ยังไงชีวิตจริงก็ไม่ต้องมาเจอกัน ไม่ได้เห็นหน้ากัน ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน จึงมักจะพูด เขียน ในสิ่งที่สันดานดิบ (จริง ๆ มีสันดานดิบกันทุกคน) สั่งการ ขาดการใช้วิจารณญาณ ไร้คุณธรรม (ไร้ซุปเปอร์อีโก้!)

เราไม่เคยคิดว่าจะไปใส่ใจอะไรกับคนที่รู้จักในเน็ต (ยอมรับว่าเคยใส่ใจมาก แต่ตอนนี้คิดได้แล้ว แต่ยังไงก็ยังใส่ใจบ้าง มันต้องดูเป็นกรณี แต่ดูอย่างมองในแง่ร้ายไว้ก่อน เหตุผลตามที่กล่าวไปแล้ว)
ถ้ายิ่งไม่ได้ รู้จักกันในชีวิตจริง เราไม่เสวนาด้วยอยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าเราหยิ่งยโสโอหัง หรือคิดว่าตัวเองดีเด่นมาจากไหน แต่เพราะคุณต้องมองโลกในแง่ร้ายไว้ด้วยว่า ไม่มีใครพูดความจริงกับคุณทุกอย่างหรอก (นี่คือความจริง) แม้แต่คนเจอกันตัวเป็น ๆ ยังตอแหลเลย นับประสาอะไรกับในเน็ต หน้าตาปฏิกิริยาก็ไม่เห็น แค่ข้อความ หรือเสียง หรือภาพ ฯลฯ เห็นแค่นี้ เชื่อได้แล้วเหรอ? คิดดูนะ

สำหรับเรา
"ใครคุยดีมา เราก็คุยดีกลับ เท่าที่คิดว่ามันไม่ทำให้เราลำบากใจอะไร และถ้าเราจำได้ ซึ่งส่วนใหญ่เราจำไม่ได้ เพราะเราใช้สมองจำเรื่องข้อมูลต่าง ๆ มากกว่าจำคน เราก็จะจดจำไว้ว่า คนคนนี้ คนกลุ่มนี้ คนพวกนี้ คนที่นี่ ฯลฯ เราสามารถพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องต่าง ๆ กับพวกเขาได้ เพราะพวกเขานำแต่เรื่องดี ๆ มาสู่เรา หากมีอะไรพอช่วยเหลือตอบแทนพวกเขาได้ ก็จงทำเถิด แต่จงทำให้เขา เท่าที่ไม่รู้สึกว่าจะนำเรื่องเดือดร้อนมาสู่ตัวเรา ก็พอ"
"แม้ใครบอกถึง ความรู้สึกมา เช่นว่า คิดถึง ถ้าเราไม่คิดถึงเขา เราก็ไม่จำเป็นต้องบอกว่าคิดถึง เพราะว่าคำว่าคิดถึงของเรา มันไม่ใช่คำพูดคั่นเวลา แบบที่คนส่วนใหญ่มักใช้กันในยามที่ไม่รู้จะพูดอะไรที่มันดูกินใจ ไม่จำเป็นต้องไปมีมารยาทในเน็ตโดยเฉพาะกับคนที่ไม่มีมารยาทกับเรา มารยาทในที่นี้เหมารวมเรื่องกาลเทศะด้วย"
" ใครแซวมา ปล่อยมันแซวไป คิดซะว่า ทั้งชีวิตของมัน คงไม่มีอะไรดี ๆ จะพูดแล้ว ปล่อยมันเถอะเพราะมันเป็นคนอับจน น่าสมเพชกว่าคนยากจนอีก"
" ใครเข้าใจผิดมา แล้วมาต่อว่า หรือมาด่า เราต้องรีบชี้แจงที่ถูกไป ส่วนมันจะเชื่อเราหรือไม่ ช่างหัวมัน ถ้าเราทำดี แค่รู้ตัวเองพอแล้ว ถึงมันไม่รู้ไม่เห็นก็ปล่อยมันไป ไม่ต้องเอามาใส่ใจ ไม่ต้องไปคาดหวังว่ามันจะมารู้ เรื่องแค่นี้ไม่ได้ทำให้ใครตาย"

ตะกี้ดูผู้หญิงถึงผู้หญิง มีพูดถึงตำรวจจับนักศึกษาสามคนที่ประกาศขายตัวผ่าน hi5 อยากแสดงความคิดเห็นด้านนึงหน่อย
จากที่เราจบด้านสื่อสารฯมานะ ขอพูดให้ลองคิดสักนิดว่า
"สื่อ (hi5 เป็นสื่อ=ช่องทางการสื่อสารใน เน็ตอย่างนึง แต่เราไม่ได้จะพูดถึงแค่ hi5 นะ เราอยากเหมาะสื่อทุกตัวในเน็ต ทั้ง MSN ทั้งอีเมล ทั้งบล็อกเบลิกห่าเหว) มันก็คือสื่อ ตัวสื่อมันเอง จะเจ๋งหรือไม่เจ๋ง ก็อยู่ที่คุณสมบัติของมัน ซึ่งกรณีคุณสมบัติของไฮไฟว์ มันก็ทำอะไรได้เยอะแยะ แต่คนที่ใช้งานต่างหากล่ะ ที่จะทำให้มันกลายเป็น สิ่งที่ดี หรือ สิ่งที่เลว! สิ่งที่มีประโยชน์ หรือ สิ่งที่มีโทษ ไม่ต้องโทษใครหรอกค่ะ ย้อนกลับไปดูตัวเองก่อนแล้วกัน"
เราไม่ได้มาด่าใคร เราแค่พูด ตามที่ประจักษ์มา จริง ๆ ไม่ต้องถึงกับจบด้านสื่อสาร ก็น่าจะคิดได้แบบนี้เหมือนกันทุกคนแหละค่ะ ถ้าไม่ได้ถึงกับขาดสามัญสำนึก เพราะดูง่าย ๆ ได้เลย ว่า สื่อต่าง ๆ น่ะ อย่างน้อยมันก็เขียนเนื้อหาให้ตัวมันเองไม่ได้!

๒) เราจะต่อด้วยเรื่องฟีดมายอินบอกซ์
ย้อนกลับไปอ่านเอนทรี่นี้ก่อน

< เรื่องที่ติดค้างไว้ (อ่านฟีดทางอีเมล)

เขียนนานแล้ว
เราเก็บฟีดอ่ะ ต้องเก็บแบบ URL ของฟีดนะ (มี /atom) ไม่ใช่แค่ URL บล็อกปกติ (เพราะฟีดมาแล้ว แต่มาอันเดียว คือที่จีเมล์)

แต่จากบล็อกนี้แหละ เลยจะเล่าต่อ เพราะมันมีเรื่องชวนคิด

เรื่องเล่า : "โทรศัพท์คร่าความสุข"

เห็น ฟีดนี้เมื่อวาน อ่านแล้ว ตอบแล้ว และคิดว่าน่าจะเป็นแง่คิดให้ใครได้อีกหลายคน คือเรื่องแบบนี้ ต้องอาศัยความเข้าใจ เพราะว่า ชีวิตใครก็ชีวิตมัน แต่ต้องเข้าใจกัน มันถึงจะไม่เป็นปัญหา
เอาใจช่วยน้องเขา

แบบว่าไม่คิดเลยว่า เก็บบล็อกเขาจากการเทสต์เว็บฟีดมายอินบอกซ์ แล้วจะได้เจอข้อเขียนกระแทกใจ ชวนให้อยากเล่าต่อ

๓) ช่องว่างระหว่างความพอดีกับความไม่พอดี
เรื่องนี้อยากเขียนนานแล้วเหมือนกัน แต่หาโอกาสไม่ได้ ตอนนี้มีโอกาสแล้ว อยากจะกรี๊ด ๆ ๆ ๆ ๆๆ ๆ ๆ
เรา เคยบันทึกพฤติกรรมน่ารังเกียจของคู่รัก (แบบที่เห็น เห็นมาเยอะแยะยั้วะเยี้ยตลอดตั้งแต่เกิดมาจากทางตรง ทางอ้อม ทางแยก ทางด่วน ทางไหนก็ว่าไป รวมไปถึงแค่คนรักกัน หรือเพื่อนกัน ก็เอาไปกล่าวถึงได้หมด) เช่นเรื่อง ตามจับผิด ตามสืบ ตามจิก ยุ่งวุ่นวาย สู่รู้ทุกเรื่อง จะคุยกับใครไม่ได้เลย ต้องบอกให้รู้ไปหมด มีลับลมคมใน ทำอะไรลับลับล่อ ๆ อวดดี ไม่รู้แต่ทำเป็นรู้ รู้แต่บอกว่าไม่รู้เพราะขี้เกียจทำ อวดเก่ง ทำไม่ได้แต่พูดส่งเดชไปก่อนว่าทำได้ สุดท้ายก็ทำไม่ได้ หรือทำได้แต่ก็ไม่ทำ ไม่ยอมรับว่าตัวเองผิด คอยตอกย้ำซ้ำเติมความผิดของคนอื่นเหลือเกิน ผิดครั้งเดียวเอามาด่าได้ตลอด = ไม่มีความเกรงอกเกรงใจ ไม่มีความเห็นอกเห็นใจ
อันนี้เอามากองสุมรวมกัน ซึ่งคนคนเดียวสามารถเป็นแบบนี้ได้ เพราะ อาจเป็นพฤติกรรมของตนเอง และพฤติกรรมที่แสดงออกกับอีกคน
มัน มีประเด็นให้ต้องคิด (พอดีเราก็กลับไปคิดเรื่องของเพื่อน ก่อนหน้านี้ที่เคยเล่า) ว่า บางทีก็รู้แหละ ยิ่งถ้าเป็นเรื่องของคนอื่นเนี่ย พูดง่าย ๆ เลย (เพราะมันไม่ใช่เรื่องของตัวเอง ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอยู่แล้ว เลยไม่เดือดร้อน) แต่พอเป็นเรื่องของตัวเอง มันก็คิดมาก คิดหนักมาก... คิดหนักมาก.............มาก...........
แบบพอมีกิริยาเกิดขึ้น ครั้นจะไม่แสดงปฏิกิริยาตอบโต้ ก็เกรงว่า อีกฝ่ายจะเข้าใจว่า มันใช่เรื่องใหญ่ ทำได้ ยอมรับได้ เข้าใจ
ทั้งที่จริง ๆ ในใจอาจจะคิดว่า "ไม่ มันเป็นเรื่องใหญ่ ทำไม่ได้ ยอมรับไม่ได้ ไม่เข้าใจ แต่ไม่กล้าทำปฏิกิริยา เพราะกลัวแตกหัก"
สุดท้ายเลยแหลก!
แต่
แบบพอมีกิริยาเกิดขึ้น ครั้นจะแสดงปฏิกิริยาตอบโต้ ก็เกรงว่า อีกฝ่ายจะเข้าใจว่า โหอีนี่ น่ารำคาญ ยุ่งยาก วุ่นวาย
ทั้ง ที่จริง ๆ ในใจอาจจะคิดว่า "ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ยอมรับได้ แต่ถ้าไม่ทำ กลัวอีกฝ่ายคิดว่า เราไม่สนใจเขาแล้ว ไม่แคร์เขาแล้ว กลัวว่านี่คือการลองใจ เลยมีปฏิกิริยาตอบโต้ เพราะกันไว้ดีกว่าแก้ เดี๋ยวแก้ไม่ได้ จะมาหาว่า เธอผิดแหละ เพราะเห็นเธอเฉย ๆ นี่"
สุดท้ายก็เลยแหลก!!!

แหลกอยู่ดี

คนอ่านงง ????
อย่าว่าแต่คนอ่านงงเลย คนเขียนเองก็ยังงง????????!
เอาเถอะ ก็แค่อยากจะให้มองเห็นว่า นี่มันเป็นเรื่องของปัจจัยภายนอก (หมายถึงภายนอกตัวเราเอง นั่นคือเราหมายถึง คนอื่น ๆ สิ่งอื่น ๆ) คุณจะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าต่อไปมันจะเป็นยังไงและไม่มีทางควบคุมอะไีรได้เลย ด้วย นอกจากความคิดคุณ คำพูดคุณ และการกระทำของคุณ (คุณควบคุมได้แค่นี้จริง ๆ อย่านึกเลยไปถึงการเอาเงินว่าจ้างหรือการบังคับข่มขู่) ดังนั้น จงตัดสินใจทำในสิ่งที่คุณเป็น และทำในสิ่งที่คุณอยากทำจริง ๆ อยากทำสุด ๆ (จากใจจริง ไม่ใช่การประชดประชัน เราคนนึงที่จะไม่มีวันทำอะไรจากการประชดประชัน เห็นจากละครแล้วทุเรศ ตั้งใจว่าไม่มีทางทำ ทำแล้วทุเรศ ด่าละครมันไว้เยอะ ไม่อยากให้น้ำลายหยดมารดตัวเอง) เพราะไม่มีใครจะรู้ดีไปกว่าคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นจริง ๆ

ถ้าเจอแบบนี้ ก่อนอื่นย้อนกลับไปดูตัวเอง ว่าเราเป็นแบบนั้นเหมือนกันไหม ถ้าเป็น โอเค ต้องเข้าใจ เพราะเมื่อเป็นเหมือนกัน จะไปด่าใครเขาก็กระไร แต่ถ้าต่างคนต่างด่าก็โอเค รับได้ก็อยู่กันได้ แต่ถ้าไม่เป็นอย่างนั้น แต่เขาเข้าใจผิด คุยได้ก็ต้องคุย คุยไม่ได้ก็ต้องทำใจ ถ้าทนได้ก็ทนไป ทนไม่ได้เดี๋ยวก็จะมีใครสักคนช่วยตัดสินใจ ถ้าอยู่แล้วเป็นทุกข์ก็ออกไปหาความสุขก็ได้ เพราะสุดท้ายยังไงก็คงไม่มีใครอยากเห็นคนที่รักต้องทุกข์ใจ!!!!!!!!!! ใคร ๆ ก็อยากเห็นคนที่รักมีความสุข สนุกสนาน เบิกบานสำราญใจ แม้ตัวเองจะต้องมานั่งเสียใจ อย่างดีก็ทำได้แค่ปล่อยวาง

ไม่มีใครตอบได้ว่า ความพอดี กับ ความไม่พอดี มีจำนวนหรือมีปริมาณมากน้อยแค่ไหน เพราะทุกอย่างขึ้นอยู่กับการยอมรับ ถ้ารับได้ ก็จบ(ปัญหาคลี่คลาย) ถ้ารับไม่ได้ก็จบ(เห่)

จำไว้ อะไรที่เป็นของเรา มันก็จะเป็นของเรา อะไรที่ไม่ใช่ของเรา ยังไงมันก็ไม่ใช่ของเรา โลกนี้ก็มีแค่นี้

มีต่อภาค๒

ช่องว่างระหว่างความพอดีกับความไม่พอดี ภาค ๒

Mon, 09 Feb 2009 19:57:12 PST

(ต่อจากข้างบน)

๔) เรื่องเด็กสองหมื่นคนที่มาโวยวาย สกอ.อ่ะเรา ไม่ได้ตามข่าวชัดเจนหรอกนะ พอดีที่บ้านเขาคุยกันเรื่องนี้ (ที่เราไม่ตามเพราะเราเบื่อระบบการศึกษาของเมืองไทย เมืองอื่นไม่รู้ ไม่ได้สนใจ เพราะเราอยู่เมืองไทยขอคิดแค่นี้ เขาทำอะไรกันอยู่บอกไม่ถูก เบื่อมาตั้งแต่ตอนยุคตัวเองแล้ว เลยเลือกที่จะไม่เอนท์ รำคาญ มันดูส่งเดช) แต่ขอบอกเลยว่า คุณว่าที่นิสิตนักศึกษาอย่าทำตัวแบบนี้เลย ถูกผิดต้องดูเป็นกรณี ๆ ไป แต่ไม่มีทางให้พวกคุณได้โอกาสนั้นใหม่ทั้งหมดทุกคนหรอก เพราะว่า ถ้าให้ได้ ต่อ ไปชาติบ้านเมืองชิบหายแน่ ๆ เนื่องจากพออยากได้อะไร ก็รวมตัวกันมาโวยวาย เห็นแล้วน่าสมเพชทุเรศสุด ๆ ไปเลย นี่หรืออนาคตของชาติ อนาถใจว่ะ ทุเรศ พอกัน (เราก็ทุเรศตัวเองเหลือเกิน มานั่งด่ามันทำไม ผ้ายังไม่รีด หมูยังไม่สับ จานยังไม่ล้าง เฮ้อ... ไปดีกว่า สมเพชตัวเองแล้ว แต่ถึงเสียเวลา ก็อาจให้แง่คิดอะไรกับคุณผู้อ่านได้บ้าง ไม่มากก็น้อย ไม่น้อยก็มาก!)

สุดท้ายก่อนจาก เอาว่า เราคงจะไม่พูดแล้วว่า "เราจะไม่ว่างมาเล่า" เพราะถึงไม่ว่าง ถ้าเราบ้า ๆ แล้ว เน็ตไม่เจ๊ง คอมไม่พัง ฟ้าไม่ถล่ม ดินไม่ทลาย เราก็จะมาด่าด่ดาด่ดาด่ดาด่ดาด่ดาดาด่ดาดดา

เราเป็นคนมีอุดมการณ์ (อุดมการณ์ในทุกเรื่อง ทั้งความรัก การใช้ชีวิต การเมือง ฯลฯ) และจะยอมตายไปพร้อมกับอุดมการณ์ของเรา (ไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงอะไร ถ้ามันไม่จำเป็น!)

โชคดีค่ะทุกท่าน ทำแกงดีกว่า

จะชวนไปงานมาฆบูชา

Sat, 07 Feb 2009 04:43:06 PST

แบบว่าขี้เกียจเล่ามาก ไปทำบุญแล้วกัน

มาฆบูชา 070552
9 photos

รายละเอียดตามนี้

PANTIP.COM : Y7477506 กำหนดการงานวันมาฆบูชา ปี๒๕๕๒ มณฑลพิธีท้อง ...

กำหนดการงานวันมาฆบูชา ปี๒๕๕๒ มณฑลพิธีท้องสนามหลวง. เนื่องในงานวันมาฆบูชา ประจำปีพุทธศักราช ... ณ ซุ้มกิจกรรมศูนย์พิทักษ์พระพุทธศาสนาฯ มณฑลพิธีท้องสนามหลวง ...
www.pantip.com/cafe/religious/topic/Y7477506/Y7477506.html - 18k - หน้าที่ถูกเก็บไว้ - หน้าที่คล้ายกัน

แต่ตอนเราไป เราไม่ได้ดูตามนั้นหรอก แม่อยากไป ก็ไป

แบบว่าไปมาหลายครั้งแล้วที่สนามหลวงน่ะ

วันนี้ได้ซื้อหนังสือธรรมะมาหลายเล่ม ชอบมาก

ไปเวียนเทียน

ใครมีโอกาสก็ไปแล้วกัน

...

เออเราอยากเล่านิดนึง ฮาฮาอ่ะนะ พอดีวันนี้ตอนนั่งแท็กซี่ไปสนามหลวง รถแล่นผ่านเซนทรัลชิดลม แม่เราก็เลยชี้บอกว่า นี่ไง "ตอนวันที่จะคลอดน้องแอม แม่เดินเที่ยวอยู่ที่นี่" (ก่อนหน้านี้ เราเคยรู้มาว่า ตอนแม่เจ็บท้องจะคลอดเราอ่ะ แม่กับป๋าไปเดินชอปปิ้งชิว ๆ ในห้างห้างนึงตอนค่ำ ๆ แต่ไม่เคยถามว่าห้างอะไร) ฮาดีอ่ะ (ไม่เคยเดินว่ะ เซนทรัลชิดลม มีอะไรบ้าง?!)

เราเลยกะว่าวันเกิดเราทุกปี เราจะไปกินเลี้ยงในห้าง (ปกติไม่ค่อยได้เดินห้าง เดินแต่ตลาดนัด เพราะชอบเดินตลาดนัด) ให้หายอยาก!!! เราคาดว่า ที่แม่เจ็บท้องจะคลอดเราตอนนั้น คงเพราะว่าเราอยากออกมาเดินห้างกับแม่กับป๋ามั๊ง ก๊าก...

นี่เราก็ทำได้เป็นปีที่สามแล้วนะ ที่ไปกินเลี้ยงวันเกิดในห้างอ่ะ (ที่เกินสามปี จำไม่ได้ เพราะไม่ได้จำ)

..........
อย่าลืมไปทำบุญนะ ถ้ามีโอกาสอ่ะ