hier schrijft martijn

Wasdom is alles

noreply@blogger.com (martijn knol) — Wed, 07 Mar 2012 12:14:00 +0000

‘Ja,’ zuchtte Sha-kespearekenner JWM na afloop van de voorstelling. ‘Dit is een hele mooie King Lear.’

Ik houd mijn mond zoals uw vriende-lijk gezicht mij vraagt – laat de recensenten maar recenseren. Oké, natuurlijk had ik – verwend door Rosencrantz & Guildenstern are dead en Hoofd zonder wereld – op iets meer slapstick gehoopt, maar in deze Lear als blijspel valt genoeg te lachen – met een heerlijk opgerekte sterfscène (door Martijn Nieuwerf) als hoogtepunt. Er wordt vrij en intelligent op vertaling, bewerking en spel gereflecteerd en dictie en vooral tekstbehandeling zijn, zoals altijd bij ’t Barre Land, voorbeeldig – alsof je Shakespeare's regels woord voor woord ziet oplichten (karaokescherm, autocue).

Oordeel: 4 verkoelende sponzen (4/5).

‘Waarom oordeel en geen eindoordeel?’
‘De première is donderdag pas.’
‘…’
‘'t Barre Land speelt King Lear in een nieuwe vertaling van Erik Bindervoet en Robbert-Jan Henkes. Mocht je het stuk niet kennen, King Lear bedoel ik dus, dan zou ik proberen de integrale, geheel ontschrapte vertaling te lezen vóór je naar de voorstelling gaat.’

Toneel is natuurlijk lang niet zo belangrijk als tanks, asfalt en kantoren zijn, maar die wetenschap in aanmerking genomen, zou ik nauwelijks een beter argument voor structurele kunstsubsidie kunnen aanvoeren dan de gerijpte kwaliteit van voorstellingen van ’t Barre Land.

Koning Lear is tot en met zaterdag nog te zien in De kikker (Utrecht), volgende week in Frascati (Amsterdam) en daarna nog in het hele land.

Ontwerp opgeprikte & gefotografeerde strooibiljet: Herman van Bostelen.

Speciaal voor iedereen: kastanjetakken

noreply@blogger.com (martijn knol) — Wed, 07 Mar 2012 12:10:00 +0000

De gemeente was kastanjebomen aan het snoeien. Ik raapte een paar takken op en droeg die onder een arm mee naar huis. De bos bleek groot genoeg om drie vazen mee te vullen.

Maar dat geloof je ook wel zonder dat ik er een foto van maak hè?

Falling Feels a Lot Like Flying

noreply@blogger.com (martijn knol) — Tue, 06 Mar 2012 13:08:00 +0000

De Amerikaans-Canadese keramist Dirk Staschke heeft een ten-toonstelling gemaakt met in-stallaties van taarten, gevogel-te en vruchten. Alle werken zijn van klei. Het Bellevue Arts Museum schrijft: ‘Inspired by the bountiful Vanitas still-life paintings of 16th century Northern Europe and the excessive ornamentation of the Baroque period, Staschke captures the beauty and opulence of a moment in time – creamy and syrupy stacks of sweets – yet, decay and collapse is looming right around the corner.' Staschke heeft zijn eerste solo ingelijst in een onheilspellende, Hirstiaanse titel: Falling Feels a Lot Like Flying.

Foto: Dirk Staschke.

Wereldnieuws - meet the fockers

noreply@blogger.com (martijn knol) — Mon, 05 Mar 2012 18:18:00 +0000

Hoewel het zelfstandige Wereldbibliotheek al sinds 1905 aan een prachtig en prachtig vormgegeven fonds bouwt, heb je het charmante pand waarin de uitgeverij is gevestigd misschien nog nooit van binnen gezien. Daar kun je binnenkort verandering in brengen. Op 20 maart 2012 houdt de WB namelijk open huis voor literatuurliefhebbers, leesgroepen, studenten, aspirant-schrijvers en bloglezers.

De respectievelijke geestelijk ouders van Isis, Marleen, Het uur van de pad, De hemelse kamer en Alles kan kapot zijn die avond bovendien aanwezig om over hun boeken te praten én die te signeren.

Bereite dich, Zion, mit zärtlichen Trieben, den Schönsten, den Liebsten bald bei dir zu sehn!

Meet the fockers.

Twintig maart 2012. Aan het Spui in Amsterdam.

Tot dan, tot daar!

Hier vind je de uitnodiging van Uitgeverij Wereldbibliotheek.

P.S. En hier kun je je abonneren op de nieuwsbrief van de WB.

De oplossing: 0.10

noreply@blogger.com (martijn knol) — Mon, 05 Mar 2012 16:42:00 +0000

O, nu begrijp ik het!

Kijk: de heldin uit de H&M-commercial mijmert over het komende feestje. Ze staart op 0.09/0.10 naar een meisje in Marni-jurk dat in de schaduw backgammon speelt. Met een jongen. De jurk van dat meisje móet wel het middel zijn om dichterbij jongens te komen (een thema dat de regisseuse al heeft geïntroduceerd door op 0.04/0.05 een jongen te laten passeren die oogcontact met de dromerige protagoniste zoekt). De uren verstrijken. Het wordt tijd om iets anders aan te trekken. De heldin kiest voor een Marni-jurk die licht varieert op de Marni-jurk uit 0.09/0.10. En op het feest blijkt ze goed te hebben gekozen, want het meisje dat op 0.32 rechts (voor de kijker links) van een knappe jongen zit draagt precies dezelfde Marni-jurk! En uiteraard wordt de kledingkeuze van de protagoniste rijkelijk beloond & bekroond (knappe jongen, zwembadkus).

Geluk is te koop, meisjes. Copy, paste. Vanaf 8 maart in geselecteerde vestigingen.

'Ben je nou opeens tegen zomerjurken?'
'Integendeel. Ik beschouw de zomerjurk als één van de grote verworvenheden van onze beschaving. Geloofd en geprezen zij de samenleving waarin meisjes van zeventien weinig meer aan hun hoofd hebben dan huiswerk, vriendjes & vriendinnetjes en de patronen en dessins van hun jurkjes.'
'Maar?'
'Het bevalt me niet dat kranten en televisieprogramma's breed en diep ingaan op politieke en economische conflicten en machtsverhoudingen, maar dat de waarden die lezers en kijkers via diezelfde media krijgen ingestraald door advertenties en commercials zelden serieus worden geanalyseerd.'
'En als jouw dochters een nieuwe jurk nodig hebben, ga je zeker zelf een paar avonden achter de naaimachine zitten?'
'Zeker weten.'
'Dit gaat toch geen muesli-blog worden hè?'
'...'
'Dat kritische stijltje wordt toch geen vaste prik hier? Je houdt het vooral gezellig, toch?'
'Hoe vaker ik de spot zie, hoe nieuwsgieriger ik word naar de feestjes van de naaisters (M/V) die de kleren van H&M in elkaar zetten.'

Eerder: 0.32.

Berger

noreply@blogger.com (martijn knol) — Mon, 05 Mar 2012 16:38:00 +0000

‘The purpose of publicity is to make the spectator marginally dissa-tisfied with his present way of life. Not with the way of life of society, but with his own within it. It suggests that if he buys what it is offering, his life will become better. It offers him an improved alternative to what he is.’

John Berger, Ways of seeing (1972;p.142).

Waar Berger ‘he’ en 'him' schrijft, mag je ook ‘she’ en 'her' lezen.

Gefotografeerde foto: still uit Sofia Coppola's commercial voor H&M.

Salopette

noreply@blogger.com (martijn knol) — Sun, 04 Mar 2012 15:53:00 +0000

Krokussen op de Maliebaan, krokussen in het Griftpark, krokussen op het Lepelenburg, maar het overtuigendste bewijs dat de lente is begonnen, zijn de gekleurde ijsbolletjes die sinds gisteren – op hoorntjes, in vuisten en knuistjes – weer door de straten zweven. Een mooie aanleiding om even te linken naar Paul Verhoevens verfilming, uit 1973, van Jan Wolkers’ Turks fruit (1969); het filmpje begint op 1.14, bij de sequentie waarin Erik en Olga, pal na hun huwelijksvoltrekking, op de fiets door Amsterdam zwieren en Erik, vanaf het zadel, een ijsje meepikt uit handen van een volwassen man. En niets ten nadele van de salopette, maar van mij mag die vrolijke, romantische jurk van Olga weer vlug in het straatbeeld terugkeren.

0.32

noreply@blogger.com (martijn knol) — Sat, 03 Mar 2012 16:44:00 +0000

Later als ik groot ben word ik een meisje van zeventien en dan laat ik me de hele dag filmen door Sofia Coppola. Het zwembad- en palmbomenmotief in haar H&M-commercial (hierboven) lijkt me een dikke knipoog naar Somewhere (2011), maar waarom draagt dat meisje op 0.32 links van die jongen met die zilvergroene das dezelfde jurk met bloemenslinger-ornament als de heldin van het filmpje? Confectie-kritiek van Coppola? Of is het spiegelen bedoeld als aanmoediging/geruststelling: draag onze jurken maar, want alle jonge vrouwen dragen ze? Of: onze jurken zijn zo mooi, je moet wél rekenen op navolging? Een klein raadsel in zestig seconden tienerpoëzie.

Inkt - Jeder Mensch ist ein Künstler (IX)

noreply@blogger.com (martijn knol) — Sat, 03 Mar 2012 16:37:00 +0000

Verwant: Krijt.
Ook verwant: Teer.

Vacht

noreply@blogger.com (martijn knol) — Sat, 03 Mar 2012 14:15:00 +0000

Traditie is een groot woord, maar net als vorige week – en de week daarvoor – begon de zaterdag in Orloff. Ik zat met mijn rug naar de muur op de vaste wandbank. Naast me de cafékat, een dubbele espresso voor me op tafel. Mijn koffiegenoot en ik praatten over Lena (eindoordeel: drie Egyptische eenden (3/5)) toen de deur openging en er een mevrouw met een grote bos katjes binnenkwam. Ze koos het tafeltje naast het onze. Voordat ze zich uit haar jas begon te wikkelen, legde ze de bos wilgenkatjes op het tafelblad. De cafékat keek kort naar de grijze vacht van zijn naamgenoten, haalde heel diep adem - en besloot maar weer verder te slapen.

Eerder: spijkervacht.

Gastvrij

noreply@blogger.com (martijn knol) — Fri, 02 Mar 2012 12:39:00 +0000

Op vijf mei organiseert het Amsterdams vier en vijf mei comité een grootschalige bevrijdingsmaaltijd. Maarten Baas en bureau Ruigwerk verlenen hun
medewerking aan de vormgeving van het ritueel.

Hier, op de site van 4 en 5 mei A’dam, kun je meer lezen over het initiatief.

Het comité laat zich volgen via facebook en twitter.

Ontwerp logo 4 en 5 mei: Ton Giesbergen.

Reeds klonk er gekraak, gekrijs en geschreeuw op

noreply@blogger.com (martijn knol) — Fri, 02 Mar 2012 12:35:00 +0000

Onder de bok schoof ze met haar voet stukje bij beetje de bijlsteel naar voren. Dat glanzende, taaie essenhout, precies voor de hand geslepen. Je zal nog geen kruisje kunnen slaan. Het spijt me dat je je niet eens zal kunnen kruisen. Ik zal je ombrengen en daarna voor je bidden.

Ze wist hoe ze de Duitser ging doden, ze herinnerde zich het dorp in de blakende zon, de dronken Zuzák, alias het Kanon, en zijn wilde Josefine. Juist die middag kwam die naar buiten en riep: ‘Wat heb je nu weer gejat? Jezusmina! Vuile klootzak!’ Ze rende hem achterna en sloeg hem met de vuist tegen de grond; de boeren en knechten voor de herberg gierden van het lachen, het was een wonder dat ze niet over de grond rolden, het dorp had gratis circusvoorstelling.

Iemand riep: ‘Zuzáks vrouw heeft een bijl!’

Ze zwiepte met haar krachtige blote arm de bijl in de lucht, het scheen Krista dat de zwaai van het metalen blad bevroor, maar reeds klonk er gekraak, gekrijs en geschreeuw op.
Hij reutelde en kroop op zijn buik over de grond. Zij beukte nog een keer op hem in met de botte kant. Als met een hamer.
Zijn hoofd zakte opeens ongelooflijk diep omlaag. Hij rolde om, hij probeerde nog op te staan.
Ze sloeg een kruisje, hakte voor de derde maal, en dit maal het hardst op hem in.

Toen trokken ze haar armen naar achteren.

Het Moravische platteland was sinds onheuglijke tijden niet alleen vroom, nijver en schraperig, sinds mensenheugenis was het ook bokkengeil, plat en barbaars.

Ik wil hem geen pijn doen, ik wil hem alleen doden. Ik zal mijn uiterste best doen dat het me in een klap lukt. Zo doodden ze ook altijd hun beesten. Onverhoeds.

Uit: Koets naar Wenen (Kočár do Vídně (tien minuten gezocht naar al die accentkriebeltjes - en niet voor niets: de Tjechische titel is nu net een pakje vol strikken), vertaald uit het Tjechisch door Herbert van Lynden, Uitgeverij Wereldbibliotheek (2011;p.47/48)).

In Koets naar Wenen wordt het verschil tussen ‘goed’ en ‘fout’ radicaal genuanceerd. De novelle speelt in de laatste uren van de Tweede Wereldoorlog, terwijl Tsjecho-Slowakije wordt bevrijd heeft een boerin, Krista, opdracht gekregen om met paard en wagen twee Duitse soldaten naar het zuiden te rijden, naar Oostenrijk. Het boekje is ook een schoolvoorbeeld van economische plotopbouw en -afwikkeling trouwens - en van economisch schrijven in het algemeen. Het leest bijna als een snelcursus romanschrijven.

Speciaal voor iedereen - voorjaar 2012 (in voorbereiding)

noreply@blogger.com (martijn knol) — Fri, 02 Mar 2012 11:31:00 +0000

‘Waarom draagt die gast een oranje hesje? Issie bang dat ie aangereden wordt daarboven?’
‘Dat is voor z’n collega’s beneden… als ie dan naar beneden flikkert, zien ze ’m op tijd aankomen. Kunnen ze snel opzij springen.’
'Van onderen!'
'...'
'Wat heeft ie op z’n hoofd trouwens?’
‘Dát is nou een rood kapje.’
‘Van het sprookje?’
‘The one and only. En deze is volgens mij alweer uit de nieuwe zomercollectie… daar kun je wel mee aankomen bij grootmoeder hoor. In het bos, in het bos.’

Afwisseling

noreply@blogger.com (martijn knol) — Fri, 02 Mar 2012 11:18:00 +0000

Om kwart voor zes sta ik altijd op. Iedere ochtend. Dan loop ik via een lange spiltrap naar het zwembad onder het huis om met een strijkkwartet of pianoconcert op de achtergrond een half uur baantjes te trekken en daarna hang ik nog drie kwartier in de apparaten. Vooral dat laatste is soms echt saai, zonder opzwepende popmuziekjes zou ik de workouts niet volhouden denk ik. Dus gelukkig is er weer een nieuwe Kate Perry... huppel ik de komende weken weer iedere ochtend vrolijk de trap af. Aardig trouwens die grafische clip bij het nummer.

'En wat draai je bij de cooling down?'
'Rekken en strekken noemt mijn personal trainster dat.'
'Ook goed.'
'...'
'Wat draaien jullie dan?'
'Turning tables, Adele.'
'Cliché.'
'Ik train niet om originaliteitsprijzen in de wacht te slepen.'
'Waarom dan?'
'Ja, om lekker snel te slijten.'
'...'
'Omdat ik honderdvijftig ga worden natuurlijk.'

Was wäre das Leben ohne das Handwerk? – exercises de style (VIII)

noreply@blogger.com (martijn knol) — Fri, 02 Mar 2012 08:59:00 +0000

Oké, het is een leuke parodie op de Amerikaanse rampenfilm en het contrast tussen totale vernietiging en opzwepend kinderkoor wordt meesterlijk uitgebuit, maar verder vrees ik dat voor het al bijna klassieke filmpje hierboven geldt wat voor veel reclamespots opgaat: hoe beter je kijkt, hoe verdorvener de boodschap blijkt.

In de eerste vijftig seconden zien we hoe de beschaving zoals we die kennen nooit zou kunnen bestaan zonder ambacht en technologie. Het filmpje gaat niet in op de intrinsieke kwaliteiten van ambachtelijkheid - de schoonheid van alles wat met liefde en meesterschap is gemaakt, het werkplezier en de voldoening die aan het uitoefenen van een vak zijn verbonden, kleinschaligheid, de menselijke maat - omdat de veronderstelde kijkers mensen zijn wier leven wordt gefaciliteerd door ambachtslieden.

Het filmpje spreekt tot al die bleekscheten die hun leven slijten in dubbelbeglaasde kantoren en woonwijken en die wél vooral zoveel mogelijk handwerk moeten uitbesteden, maar verder niet op gekke ideeën moeten worden gebracht.

Om te laten zien hoe afschuwelijk handwerk wel niet is krijgen we aan het einde voor alle zekerheid nog een sequentie die toont hoe je in een soort holbewoner zou veranderen als je zelf je handen zou moeten gebruiken. Kijk, zo zit je er straks bij als we onze ambachtslieden niet tevreden houden. En ook: ambachtslieden zijn eigenlijk een soort holbewoners, zorg dat je niet hoeft te doen wat zij voor je doen.

Was wäre das Leben ohne das Handwerk? Handwerk verricht door derden welteverstaan. Ambachtslieden zijn de gezichtloze slaven die je comfortabele leventje mogelijk maken. Hou ze te vriend. De campagne dient de belangen van ambachtslieden voor zover die belangen de belangen van anonieme aandeelhouderskapitalisten dienen. Basaal respect voor ambachtslieden voorkomt een hoop sociale onrust en ander gezeik.

Systeemkritiek is in de reclame per definitie taboe.

Da's lekker werken.

En zo heeft, over de rug van de mensen voor wie ze zou moeten opkomen, ook het ‘renomierten Agentur’ uit Berlijn vooral haar eigen belang veilig gesteld met dit geinige spotje. De makers zijn zo ongeïnteresseerd in hun onderwerp dat ze technologie en ambacht voor het gemak zelfs maar helemaal gelijkgesteld hebben. En uiteraard is er op youtube een langere versie van het filmpje te vinden. Een director’s cut. Met aftiteling. Engagement als open sollicitatie.

Hoeveel intelligenter en menslievender is het pleidooi van Jurgen Bey dat ik hier een tijdje geleden aanhaalde om ambachtslieden, kleine bedrijvigheid in het algemeen zichtbaarder te maken. Vooral in stadsbuurten en woonwijken. ( Ik schreef er afgelopen december over: Utrecht Manifest, biënnale voor social design).

Nu, goed, bij wijze van antidotum voor de televisiespot een fraai, rustig vraaggesprek met Jan Wolkers: ‘Ik was zelf m’n… m’n ramen nog enzo… ik sla m’n matten uit en dergelijke, nee hoor, dat, dat is…’ Nou ja, kijk zelf maar:

Zaterdag 14 april 2012: Alles kan kapot bij Atelier Open

noreply@blogger.com (martijn knol) — Thu, 23 Feb 2012 16:48:00 +0000

Op zaterdag 14 april 2012 ben ik te gast bij Atelier Open, Keizersgracht 429 in Amsterdam. Edith Brouwer en ik gaan dan in gesprek over, onder meer, Alles kan kapot. En maak je geen zorgen: het is 's avonds.

Details volgen.

Soon.

Het doek der rusteloosheid - klapstoelkoorts

noreply@blogger.com (martijn knol) — Thu, 23 Feb 2012 08:27:00 +0000

Alle heteroniemen nog eens aan toe wat zijn ze cine-mawise goed bezig bij de SLAU! Twee maandjes geleden werden we al getrakteerd op de (poging tot) verfilming van Finnegans Wake en nu is de vertoning van João Botelho's O filme do desassossego (2010) - de verfilming van Fernando Pessoa's onverfilmbare Het boek der rusteloosheid - alweer aanstaande. Reken maar dat de achterste vier, vijf rijen van het filmzaaltje maandag 19 maart worden bezet door directie en medewerkers van Martijn Knol Punt En El slash Martijn Knol Punt Blogspot Punt Kom.

Pessoa-kenner/vertaler Michaël Stoker leidt in.

'Ik wil niet de eigenwijze professor uithangen, maar de persoon op die foto is toch niet Fernando Pessoa?'
'In zekere zin niet. Maar het leek me een beetje dubbelop om bij een stukje over Pessoa een foto van Pessoa te plaatsen.'
'Ja, is ook zo eigenlijk, is ook zo. Logisch.'
'Bovendien: zijn naam was Legioen weetjewel? Die mevrouw op de foto is in zekere zin óók Pessoa, haar bewustzijn is ook het zijne, zijn bewustzijn omsluit ook het hare, hij had ook vanuit háár hoofd kunnen schrijven, begrijp je wat ik bedoel?'
'Zeker, zeker, het is zeer interessante kost die je me hier opdient en ik hang dan ook één en al oor aan je lippen. En is die vertoning in het Louis Hartlooper Complex? Ja? Weet je of ze daar ook lichte snacks serveren? Ik vind het altijd fijn om tijdens een film ergens op te kauwen of te knabbelen. Lekker drankje erbij.'

Voor het Modernisme moet je in Utrecht zijn.

Ook voor het Neo-Modernisme trouwens.

Foto (filmstill) Sophia Loren: Pasqualino De Santis.

Wat vind jij eigenlijk van Michelangelo? - Boekenbal 2012

noreply@blogger.com (martijn knol) — Tue, 21 Feb 2012 08:12:00 +0000

‘Heb je al kaartjes voor het boekenbal?’
‘Ik had ze.’
‘?’
‘Ik heb ze teruggegeven.’
‘Wat?! Echt? Waarom?!’
‘Ik heb niks om aan te trekken.’
‘Doe effe normaal.’
‘…’
‘Ga je echt niet?’
‘Nee.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat ik bang ben dat middelmatigheid, hypocrisie en conformisme besmettelijk zijn.’
‘…’
‘Wat wil je horen? Ik ben er een paar keer geweest, het is niks voor mij… geen saaiere, slomere, slordiger gesprekspartner dan een Nederlandse schrijver met een paar biertjes in z’n mik… Wat vind jij eigenlijk van Michelangelo? Bovendien boycot ik uit principe alles wat ook maar enigszins naar dom decorum en polderglamour neigt… gala’s, prijsuitreikingen, de opgeklopte presentaties van poenige concernuitgeverijen… laat staan dus het boerenbal, ik bedoel boekenbal…’
‘Jezus, het is – ’
‘Nee, luister… ik heb in m’n leven al genoeg snollen in avondjurken gezien… Als ik de negentiende eeuw had willen naspelen of als ik echt zo achterlijk was om de illusie te koesteren dat je morele, artistieke of intellectuele superioriteit deelachtig zou kunnen worden door je fysiek en groepsgewijs af te zonderen van de massa, dan had ik me twintig jaar geleden wel bij het corps gemeld.’
‘…’
‘De boekenweek heeft geen ruk met het wezen van literatuur te maken… de commerciële denktrant die erachter ligt is eerder literatuurvijándig. Art is difficult, zei Nabokov – en dat is het enige fokking Boekenweekthema waarin ik me zou kunnen vinden… ieder ander thema is schrijversverlakkerij. Het is niet de week van de tekst hè? Of van de literatuur. Het is de week van de oplossoep, van de sportschoen, van het boek als product. Rot dus maar lekker op met je kutboekenbal.’
‘Volgens mij is - ’
‘Maar iedereen moet lekker zelf weten wat ie doet… Voor netwerkers, opvrijers, hielenlikkers, opportunisten en carrièremakers is er straks vast weer veel nuttig werk te verrichten in de Amsterdamse Stadsschouwburg…’
'...'
'...'
‘Er is toch ook altijd een dansvloertje? Dat heb jij me toch weleens verteld?’
‘Ja, op het podium, maar behalve Judith Uyterlinde is er niemand in het boekenvak die fatsoenlijk kan dansen hoor… al die volgevroten schrijvers, boekhandelaren en redacteuren zijn zo compleet vervreemd van hun eigen lijf dat ze de hele avond staan te spartelen en te schokken als varkens die met stroomstoten een veewagen in worden gedreven… en dat doen ze dan nog uit de maat ook...’
‘En dat zeg je met alle respect natuurlijk.’
‘Natuurlijk.’
‘Waarom ben je nou zo kwaad?’
‘Ik ben helemaal niet kwaad. Ik zeg gewoon wat ik denk.’
‘…’
‘…’
‘Wat ga jij die avond doen dan?’
‘Straks, in maart?’
‘Ja.’
‘God, ik weet niet… Ik denk dat ik die avond gewoon in één van mijn kastelen een boek zit te lezen bij het haardvuur.’

Allusie! Allusie! Allusie! Het cursieve zinnetje in de titel is opgetekend uit de mond van Jacob Derwig als de aangeschoten professor Kien (in 'Hoofd zonder wereld', een bewerking voor toneel van Elias Canetti’s Het martyrium (1935)).

Tyn? Of niet-Tyn? - that's the question

noreply@blogger.com (martijn knol) — Tue, 21 Feb 2012 08:10:00 +0000

Nou, de koppenmakers van Martijn Knol Punt En El slash Martijn Knol Punt Blogspot Punt Kom hebben het weer iets te dramatisch gesteld. Tyn of Martijn? Dát was eigenlijk de question. En het antwoord is natuurlijk: Martijn. Want Tyn is alleen voor de allerintiemste intimi - en dus niet voor de voyeuristische leesklanten van Martijn Knol Punt En El slash Martijn Knol Punt Blogspot Punt Kom. En zo is proefondervindelijk bewezen dat het verschil tussen privé en publiek nog altijd bestaat.

Cœur de boeuf

noreply@blogger.com (martijn knol) — Tue, 21 Feb 2012 07:22:00 +0000

Na het slotapplaus bleef je betoverd voor je uit zitten kijken. Tot ik je zachtjes in je hals blies en we de zaal verlieten, zwijgend, alsof we werden verdreven uit het paradijs.
Buiten was een prachtige dag overgegaan in een heerlijke avond. De straatverlichting brandde. Etalages en pinautomaten straalden een kampvuurachtige gloed uit. Andere concertbezoekers dromden vanzelf voor ons opzij.
Je had verteld dat Benjamin Herman je altijd deed denken aan een engeltje dat vroeger bij jullie in de kerstboom hing. ‘Een poppetje van zilver met een gouden trompetje aan z’n mond.’ Vanavond had Herman, samen met Remco Campert, laten zien hoe je als sterveling je stoffelijkheid kon overstijgen.
In trance, slaapwandelend haast, staken we de De Lairessestraat over en liepen de Van Baerlestraat in. Het klikklakken van hakken op stoeptegels. Fleurig gewemel van concertgangers voor ons. De geur van bladgroen en uitlaatgassen. ‘Ik dacht dat je altijd maar,’ cirkelde op een stroom van altsax door mijn hoofd.
Het was nog een meter of dertig tot aan de brasserie waar we naartoe wilden voor zwaardvis & witte wijn toen je, vlug als een klein roofdier, mijn hand vastpakte en me een portiek in trok. Je zei dat je het een heerlijke avond had gevonden, verrukkelijk, betoverend, sprookjesachtig, nog veel mooier dan je vooraf had gedacht. Je streek door mijn haar en toen ik naar voren wilde buigen om je te kussen haalde je met je vrije hand, van achter je rug, een gouden pistool tevoorschijn.
‘Mooi ding,’ zei ik. ‘Ted Noten?’
‘Gaston Glock.’ Je zette het uiteinde van de loop op mijn slaap en fluisterde: ‘Als je me kust, dan haal ik de trekker over.’
‘Oké.’
Je glimlachte. Afwachtend. Tuitte voor de grap je lippen. Ik haakte een losgeraakte haarpluk achter je oor en keek terug. Je wimpers het riet om weidse, blauwgroene vijvers – in je pupillen zwom een kind. De warmte van je kleine lijf straalde gestaag door de stof van je zomerjurk – ik voelde de gloed op mijn armen en op mijn gezicht, alsof ik in de volle zon stond.
‘Ik heb zin om te zoenen,’ zei je.
‘…’
‘Hoorde je me niet?’
‘Jawel.’
‘Kus me nou maar! Godverdomme!’ Je trok dreigend een been op – het begin van een knietje – en stampte met je glazen muiltje op de kleine, vierkante vloertegels van het portiek. Ik bracht mijn lippen naar de jouwe. Je opende je mond en kreunde zachtjes, tevreden. Aan het lichte trillen van de loop merkte ik dat je wijsvinger kracht zette. Ik sloeg mijn ogen op. Je haalde je lippen van de mijne, keek me met je grote, blije, opgewonden ogen aan – en haalde de trekker over. Een briesende, dieprode explosie.
Mijn hoofd de tomaat die uit elkaar spat op een voorbijsnellende koets.

Cœur de boeuf, kort kortverhaal, werd geschreven voor de tekstbundel die op 22 december 2011 verscheen bij Uitgeverij Wereldbibliotheek en die relaties van de uitgeverij bij wijze van nieuwjaarsgeschenk kregen toegestuurd.

Twintig februari 2012

noreply@blogger.com (martijn knol) — Mon, 20 Feb 2012 11:35:00 +0000

‘Tyn?’
‘Wat is er lieve poes?’
‘Kijk es op de kalender.’
‘Ja?’
‘Welke datum is het?’
‘Negentien februari.’
'Kijk nog es.'
'Twintig februari.’
‘Twintig februari.'
'Ja.’
‘Mag dan ALS-JE-BLIEFT de kerstboom weg?!’
‘Ik dacht dat je het gezellig vond.’
‘Nee, ik vind het helemaal niet gezellig. Ik vind die versiering spuuglelijk... pure kitsch. En die boom die eronder zit vind ik stom en er zitten ook helemaal nooit vogels in.’
‘Sorry hoor, ik heb hem juist laten staan omdat ik dacht dat je het gezellig vond.’
‘Geeft niks.’
‘Maar waarom zit je er dan altijd naast?’
‘Omdat ik hoopte dat het je dan een keer zou OPVALLEN dat die kutspar er nog steeds STAAT.’
‘Haha, wat een grappig misverstand eigenlijk… goed… Ik maak dit stukje even af en dan ga ik de boom aftuigen en buiten zetten.’
‘…’
‘Weet jij eigenlijk waar de dozen voor de kerstballen zijn gebleven?’
‘Ga ik niet over.’

Performance

noreply@blogger.com (martijn knol) — Mon, 20 Feb 2012 09:39:00 +0000

In de foyer van het Louis Hartlooper Complex stond een collectante van Amnesty International. Een kleine, bescheiden mevrouw. Haar aanwezigheid tussen al het uitgelaten film- en horecapubliek had de kracht van een performance - eerlijk gezegd ging van haar daad meer morele kracht uit dan van alle goedbedoelde bewustwordingsfilms die op een gemiddelde avond in een kwaliteitsbioscoop staan geprogrammeerd bij elkaar opgeteld. Ethiek in actie. Ik zag dat ook andere bezoekers verlegen werden van de vrijwilligster. Het doneren van een paar muntstukken schonk vooral het gevoel tekort te schieten - en dat is eigenlijk de ontregeling en verwarring die je zoekt als je naar een filmhuis gaat.

Smoke

noreply@blogger.com (martijn knol) — Sun, 19 Feb 2012 19:22:00 +0000

Smoke! video by Gwenael Lewis from Moooi on Vimeo.

Verwant: Un peu de tendresse.

Verwanter: Romantisch conceptualisme.

Le surréalisme est un humanisme

noreply@blogger.com (martijn knol) — Sun, 19 Feb 2012 17:11:00 +0000

Met excuses voor de geringe beeldkwaliteit/kutfoto.

Poëzie

noreply@blogger.com (martijn knol) — Sat, 18 Feb 2012 09:27:00 +0000

Via de zuivelstraat ging ik naar de tijdschriften-hoek waar ik Ingmar Heytze tegen het lijf liep. Aan zijn outfit te zien kwam hij rechtstreeks van de sportschool. Hij gebaarde naar zijn pekske (jog-gingpak, sportschoenen) en zei: 'Ik kom recht-streeks van de sportschool.' Samen inspecteerden we wat damesbladen. De Viva zag er verdomd goed uit deze week. We hadden het over Anil Ramdas en Friso van Oranje. In Ingmars winkelmandje zaten walnoten, filet americain, aardbeienjam en een prei - daar ging hij poëzie van maken.

Nota bene: om redenen van privacy zijn de artikelen in Ingmars winkelmandje gefingeerd.