High's Kul... Life Online

Ano Nga Ba Ang Tula?

2013-09-07T01:03:00.003+08:00

Kung ikaw ang tatanungin, ano nga ba ang tula

Ano nga ba ang laos na raw na larangan ng paggawa

Ng mga salita at mga linyang 'di lamang sa dulo may tugma

Ngunit pati na rin sa buhay at karanasan ng may-akda

Ano nga ba ang tula na nagsasaad ng damdamin

Na sa pamamagitan ng tugma ay nabibigyan ng sining

At nabibigyan din hindi lamang ng lalim

Kundi pati na rin damdaming layunin ay magpahiwatig

Ano nga ba ang tula na may laman ng tawa at ngiti

Minsa'y naglalaman ng lungkot at pighati

Na katumbas ay tagumpay at pagkasawi

Na kung sa tula ilalahad ay tiyak na natatangi

Ano nga ba ang tula para sa 'yo kaibigan

Na maaari o maaaring hindi mo minsang nahiligan

Ngunit sana'y iyo man lamang masubukan

Gumawa ng tula kahit lamang katuwaan

Hindi naman lahat ay isinilang na makata

At hindi rin naman lahat ay mga mambabasa

Ngunit panahon ngayo'y lunod na sa teknolohiya

Mga tula'y nilalapatan na ng dagundong at kaunting nota

Na ang mensahe kung mayro'n ma'y natatabunan na ng lubos

Sining ng pagtula'y dito na ba magtatapos?

Tanging buga't dagundong na lang ang napapansin

Liriko't mensahe pa'y bastos kung susuriin

At kung minsa'y mga makata'y nagsisipagtagisan

Ng kani-kaniyang galing sa palaliman

Ngunit paligsahan nama'y labanan ng kayabangan

Bakit ba nahiligan ang gan'tong klase ng larangan

Na imbis na itaas pa at palawakin ang lawig ng sining

Ay tila pa't nag-iiba lalo't nawawalan ng ningning

Sa kagustuhang buhayin ay lalo pang naililibing

Kailan ba magigising mula sa pagtulog ng mahimbing?

O marahil ang tula ay hindi naman talaga pinapatay

Ngunit ay nag-iiba lamang ng anyo at kulay

Nag-iiba kasabay ng paglipas ng panahon

Ibang-iba kumpara sa panahon noon

Ano nga ba ang tula noon, at ano ang tula ngayon

Parehas lamang na tula ngunit magkaiba ng panahon

Kung dati-rati'y mga tula'y kagiliw-giliw na basahin

Ngunit ngayon kung gumawa ka ng tula'y di maiwasang asarin

Na ikaw ay makaluma't wala na sa panahon

Isa kang makatang hindi nabuhay noon

At isinilang ngayo't gumagawa ng akda

Kahit wala nang magbabasa'y patuloy pa rin sa paglikha

Ngunit wala naman talaga silang magagawa

Walang awitin kung walang tula

Walang pangungusap kung walang salita

At walang kahit ano kung walang lumikha

Muli natin balikan kung ano nga bang kahalagahan

Ang tanong na kung "ano ba ang tula?" tila wala nang kabuluhan

Dahil basta't pantig ay bilang at sa dulo'y may tugma

Tula nang maitatawag sa ganitong klase ng akda

Ngunit ang tunay na kahulugan iyo lamang makikita

Kung ika'y magbabasa bilang isang mambabasa

At hindi bilang nagbabasa lang ng kung anong nakasulat

Dahil mensaheng nakapaloob ay higit pa sa mga salitang nakalapat

Malalim man o mababaw mga taludtod na nakalahad

Layuning magparating ng mensahe ang tanging hangad

Nguni't anumang nais iparating ay saka lamang mabubuksan

Kung mga taong titingin ay mga bukas din ang isipan

Kaya't kaibigan, kung ikaw ang tatanungin

Maaari o maaari rin naman hindi mo na sagutin

Bukod sa may bilang ang pantig at sa dulo'y may tugma

Para sa iyo, ano nga ba ang tula?

Trabaho

2013-09-06T18:47:00.002+08:00

Mahirap ang buhay ngayon. Iyan ang sabi ng mga tao. Pati mayayaman sinasabi iyan. Pano ba naman, apektado kasi sila sa pagtaas ng presyo ng gasolina. Kung mataas ang cost of living, mataas din ang standards pagdating sa mga bagay -bagay. Kung ikaw nagtitipid ka sa pagpipishbol, sila nagtitipid sa pagjojollibee. Parehas lang na nahihirapan. Kung trapik ka o stranded sa LRT, sila rin trapik sa biyahe dahil masyado nang marami ang mga may-ari ng kotse, nagsisiksikan sila sa kalsada. Pero tungkol nga ba saan ang bagong entry na ito?

Nangarap ka na ba ng sariling bahay at lupa? O malupit na kompyuter at selpown pa rin ang pangarap mo? Naisip mo na ba ang mga gusto mong mangyari sa buhay mo hinaharap? Kung anong klase ng baso ang gusto mo sa kusina, stainless o porselana o yung toxic na plastic na gawa ng intsik? Bintilador ba o aircon ang gusto mo sa kwarto? Naisip mo na bang libutin ang buong mundo? O kahit Pilipinas na muna? Survey lang. Pero malamang napaisip ka rin kung ano nga ba ang mga bagay-bagay na gusto mo sa hinaharap, hindi lang mga materyal na bagay na gusto mo ngayon.

Lahat tayo may mga pangarap, pero hindi lahat ay nakaisip na ng kung ano ba talaga ang mga nais tuparin at mga nais lang i-isantabi (tulad ng world peace, saka na yan hahaha). Libre nga raw mangarap eh. Libre? Di nga. Akala mo lang iyon, pero ang kapalit ng pagtunganga mo ay ang oras na pwede mong magamit sa pagtupad ng mga pangarap mo.

May nabalitaan ako, isang magbabalot daw na naging web developer. Ginagastos ang kita sa pagbabalot para makapag....dota? Malay ko, pero sabi para raw sa pagpapaunlad ng sarili. Siguro tulad ng panonood ng tutorials at iba pa. Ano kayang system ang nagawa na niya, Online Balot Ordering System? Balot Inventory and Reservation System? Biro lang, never meant any disrespect. Pero parang gusto ko rin magtinda ng balot baka sakaling maging web developer ako. "Order your balot, RIGHT THROUGH YOUR ANDROID PHONE!" Huehuehue. Astig, Balot Application for android. So ano nga bang mensahe ng balita na iyon? Kung sino ka man, kahit magbabalot ka pa, matutupad din ang mga pangarap mo. Malamang niyan mas malaki pa sahod niyan kumpara sa maraming programmer at mga developer ngayon. At bukod doon, maaari siyang maging inspirasyon.... ng maraming magbabalot, joke.. Ng maraming tao siyempre hindi lang mga magbabalot kundi ng mga tao na akala nila pangarap lang ang mga pangarap. (Google mo na lang yung balita, narinig ko lang 'to sa kakilala ko.) And there's so much more for that person na maaaring mangyari pa sa career niya bilang magba, ehem, bilang developer.

Next headline. Dating rugby boy, binili ang Microsoft. (joke)

Balik tayo sa paksa. Naranasan mo na maglako ng resyumey? I mean, maghanap ng trabaho. Ang hirap maglako ng resyumey lalo na't andami mo rin kasabay at kakumpitensiya. Isama mo na rin kung hindi nangangailangan ng katulad mong nag-aapply ang mga kumpanyang pinipilahan mo para makapag-apply. Gigising ng maaga, magpapapogi, magpapaganda. Pero sa biyahe pa lang nakikipagsapalaran ka na. Pagdating ng makati o kung saan man, umpisa pa lang ng araw mo. Walang nakakaalam kung may patutunguhan ba ang paglalakbay mo ngayon, pero nakasalalay pa rin sa diskarte at swerte mo. Swerte? Malas daw ang maniwala doon. Pero mas mahalagang magtiwala ka sa sarili mo. Ihanda ang sarili sa mga tanong na tulad ng "What is your purpose in life?", "How do you see yourself in five years?". "I can't see myself in five years, I have no futuristic mirror." At kung minsan tatanungin ka rin ng mga bagay na may kinalaman sa kursong tinapos mo, na ang totoo ay wala naman talagang alam tungkol doon ang nagtatanong kaya dapat sagutin mo ito na kahit hindi mo alam ay makumbinsi mo silang alam mo ang sinasabi mo. Every applicant is essentially honest, sabi ng mga HR. So kung magsisinungaling ka man sa HR na nag-iinterbyu sa 'yo, just tell them your "stories" dahil hindi nila alam kung nagsasabi ka ng totoo. Ikwento mo yung napanood mo sa pelikula kagabi, maniniwala iyon basta hindi ka magpapahuli. Hindi ka nagsisinungaling, inaaliw mo lang sila sa kwento mo. As if naman na tatanggapin ka nila di ba? Bukas ibang tao na naman ang kausap ng mga iyan, at makakalimutan ka na nila bago pa man matapos ang araw kaya mas magandang mag-iwan ka ng remarkable sa kanila ("Itong aplikante na to yung aso nila nagsasalita. Aw aw aw."). (But I'm not encouraging you to lie, you liars!) Iba-iba ang klase ng exam nila, may written, may mahirap na kala mo bagsak ka, may madali na kala mo pasado ka. Pero kahit anong klase ng exam iyan, tinitignan lang naman kung may natutunan ka ba sa eskwela at kung may saysay ba ang paggraduate mo sa mga eskwelahang pinasukan mo. Lalo na kung hands-on exam, may mga mabababait na nagpapaexam na pwede kang mag-google para sa simpleng program na pinapagawa sa 'yo. Dahil kung matatanggap ka man sa trabaho, google pa rin naman ang babagsakan mo para hanapin ang syntax na kailangan mo. Kaso hindi na exam ang tawag doon. Kaya ka nga nag-exam kasi sinusubukan ang nalalaman mo, hindi ang galing mo sa pag-copy paste mula sa anumang source. Pero meron talagang gano'ng klase ng exam, open source. I honestly feel cheated nung may nagexam na hinayaan mag-google kasi hindi makapagprogram at hindi alam ang language na gagamitin. What the? Paano na lang kung walang internet? Anyways, tama na pagiging bitter. (Zamboanga naman bagsak nya, kidnapin sana siya ng mga terorista.)

After exam, after interview. "Tatawagan ka na lang namen." Hell yeah. Tatawagan your face. Liban na lang kung talagang kailangan nila, tapos super-qualified ka at wala kang kumpitensiya, tatawagan ka for the final interview. Interviewhin ka ng magiging superior mo na pag tinanggap ka, sa unang sweldo mo magpapalibre sa 'yo ng pizza kahit wala ka pang sinusweldo at sariling pera mo 'yun hindi galing sa sweldo (and with the fuck/fact na triple ang sweldo niya kumpara sa 'yo).

There is always a 'first time'. First time mag-apply, First time first blood, first time hindi sumweldo, first project, first time sigawan, first time pagalitan, first time overtime, first time ma-late, first time umabsent, first time mag-undertime. First time mag-resign o matanggal sa trabaho. Meron ding first time pansinin ng crush mo doon sa accounting department, na minsang binalaan ka ng mga katrabaho mo na huwag kang lalapit doon dahil may nagmamay-ari na doon.

Pag-uwi galing sa trabaho, depende ang reaksiyon mo. Depende ang hitsura mo kung sa unang araw mo palang eh binigyan ka agad ng project kahit hindi ka pa na-enrol sa biometrics a.k.a hindi ka pa "na-finger". Or sa unang araw ay maganda ang naging trato sa 'yo ng mga katrabaho mo. Either magiging proud ka dahil may trabaho ka na ngayon, o magtatago ka sa mga posibleng magpalibre dahil akala nila porket may trabaho na marami nang pera. Either way, you should feel blessed dahil maraming tambay ngayon ang naghahanap ng trabaho (medyo paradoxial yung tambay na naghahanap ng trabaho kasi pano mo nasabing naghahanap kung tambay o paano mo nasabing tambay kung naghahanap). Ah basta mahirap magmahal ng siyota ng iba. Uy teka ba't lyrics ng APO bigla? Yep. Marami kang makikitang ads. Posted ads. Maraming call center companies ang nangangailangan pero yung trabaho na gusto mo, o propesyon na pinapangarap mo, medyo mahirap hanapin dahil hindi lang ikaw ang anak ng diyos...... malay mo ampon ka pa pala huehuehue.. Kaya nga mas magandang pumasok sa mga skul ng kilala. 'Yun bang maraming "achievements" pero actually hindi naman skul yung may achievement kundi mga estudyante. Nakiki-ride on lang yung skul sa achievement ng mga estudyante nila para sumikat sila. At pati na rin yung mga wala naman nai-ambag na estudyante sa achievement na nakuha nakiki-ride on din. "WOW PLM! Matalino ka pala! Tignan mo tong browser sa android ko, Anong ibig-sabihin ng HTTPS?" "Uhhm,... Hyper Text-Tawag-Picture-Selfie!!" Meron akong ka-trabaho. Well, technically. Kasi hindi naman siya empleyado but an on-the-joke trainee. Isang araw nakasabay ko siya pauwi dahil malapit lang naman sila sa amin. Tinanong niya ko ng kagulat-gulat na tanong. "Totoo bang matatalino lahat ng estudyante sa PLM?" Sagot ko, "Hindiii. Hindii totoo yaaan. Daming gumagraduate na hindi naman natuto." Magkaiba ang gumradweyt at natuto. Clearly, kaya niya natanong kasi nga dahil sa epekto ng "achievements" ng skul, but really it's the student that you should celebrate pero kinukuha ng credit ng skul kaya sumisikat yung skul. And then you're the one to take the blame if you bring embarrassment to your school. Mahal nila ang estudyante nila kapag may achievement sila, pero kinamumuhian nila kung sakaling nagkamali o maw nagawang mali. Samantalang parehas lang naman silang estudyante na pinili ang paaralan na pasukan. Sabi nga ng isang taga-IBM na nag-speech sa isang seminar, "Skul.. PLM, FEU, La Salle, Ateneo, PUP,etc. Pare-parehas lang yan. Pangalan lang yan ng skul na pinasukan mo., pero pare-parehas lang kayo ng pinag-aaralan. Grades? number lang yan na nakasulat din sa papel. Marami pang mas magagaling sa inyo na mga hindi naman nakatapos ng college pero tinitingala ngayon, kundiman ay ineenjoy ang magandang buhay." Kaya i-drop mo na iyang subject mo hahahaha. Biro lang, aral kayo mabuti at magpakabait. What makes you different among the others is not the school you are from, or how high your 1.0 you've got from english proficiency but who you really are. Naks, English yun ah!! Aanhin mo 'yung pinagmamalaki mong mataas na grade kung hindi mo naman deserve? Paano mo gagamitin iyon in real life? (Edi isasampal ko sa HR para matanggap ako hahahaha) Sabagay, matututo ka naman sa trabaho kapag nagtatrabaho ka na. So, saka ka pa lang mag-aaral kapag nagkatrabaho ka na? Nice. Bago nga mag-BAR exam nagrerebyu muna na parang extension na rin ng college life eh, tapos ikaw saka mo palang pag-aaralan ang mga kailangan mong malaman pag nagkatrabaho na?

Gayahin mo na lang si napoles tapos magpapa-fansign ako sa 'yo.

Well, anyways,.. I've got mixed emotions na parang album ng love songs pag-uwi ko galing sa unang araw sa trabaho. Mixed na parang may tapa at tocino sa mixsilog. Medyo badtrip dahil sa biglaang project, na medyo challenged kasi bagong yugto na naman ng buhay (ASP.NET, more VB.NET, JavaScript, jQuery, more SQL, CSS, AJAX, and a chance of Microsoft Dynamics), na medyo excited kasi ibang klase ng industry ang napasukan ko, na medyo malungkot kasi nawalan na naman ako ng panyo at button pin na nakuha ko sa isang seminar (yung SMILE na button pin saka yung LINUX MINT :( ). Pag-uwi, nagfriendster............................... duh.. Siyempre peysbuk. Daily routine na 'yan eh.

Kayo, kumusta crush niyo? Nagreply na ba sa pasimple niyong GM? Medyo matagal na rin walang bagong entry, so guys.. Stay tuned to this blog and feel free to leave your comments. Blog-blog din pag may time.

Ulan

2013-09-03T22:35:00.004+08:00

Simoy ng hangi'y tila lumalamig

Pakinggan mo ang langit ito'y yumayanig

At ang mga patak hindi mo ba naririnig?

Unti-unting binabalot ang paligid ng lamig

Ihip ng hangin bahagyang lumalakas

Ipasok mo na ang mga sinampay sa labas

Bago pa man mga ito'y liparin sa lakas

O mabasa ng ulan at sambitin mong 'malas!'

At heto na nga't ang ulan na'y bumuhos

Hindi mo alam kung kailan matatapos

Kaya't pagbuhos ng ula'y iyo munang pagmasdan

At subukan magbilang ng mga patak ng ulan

Ang bawat lupang nauuhaw ay dinidiligan

Binibigyang buhay ang mga halaman

Na madalas sinisira't pinapabayaan

Dinidiligan ngayo't inaalagan

Kung nalulungkot ka'y subukan mong lumabas

At damhin ang mga patak ng ulang lumalakas

Luha mong pumapatak ay isabay sa pag-ulan

At hayaang damdamin mo rin ay mahugasan

Sadyang napakalamig, at sadya ring kabaligtaran

Ng pag-ibig mong nag-aalab, ginaw na dulot ng ulan

Sa dilim ng gabi, at sa gitna ng daan

Hayaan ang damdaming nalulungkot na mahugasan

Tulad ng mga halaman na mananatiling buhay

Dinidiligan pagka't sila'y nagbibigay kulay

Sa buhay na matamlay tulad ng pag-ibig na tunay

Na wala nang hihigit pa kung ito'y iyong iaalay

At ngayong ula'y unti-unti nang tumitila

Ihip ng hangin ay bahagya nang humihina

Sa pagtila ng ulan madarama mo na nang payapa

Katahimikan sa paligid ay katahimikan din sa diwa

Makinig sa ibang mga tugtugi't awitin

Anila sa tuwing umuulan, araw ay sisikat din

Ay tulad din ng mga pagsubok at suliranin

Na kung darating ma'y tiyak na malulutas din

At sa bawat simula ay naro'n din ang hangganan

Ngunit sa bawat hangganan ay may bagong simula naman

Na tila ay nagsasalit-salitan lamang

Ngunit may natututunan sa bawat paghakbang.

Ano'ng Nauna, Itlog o Manok?

2013-07-07T01:11:00.001+08:00

Ano'ng Nauna, Itlog o Manok? Lumang tanong na 'to. Noon pa lang pinagtatalunan na kung nauna ba ang manok o itlog. Kung itlog ang nauna, sinong nag-alaga sa itlog. Kung manok naman, saan nanggaling ang manok? Pero heto ang istorya tungkol sa kung alin nga ba sa dalawang ito ang nauna?

Noong unang panahon, nilikha ng diyos ang tandang. Ngunit dumating ang panahon na nalulungkot na ang tandang kaya mula sa tadyang nito, nilikha ng diyos ang manok. Magmula noon, naging masaya na ang tandang sa piling ng manok at nagkaroon sila ng maraming itlog.

Isang araw sinubok sila ng panahon. Tinukso ng bulate ang manok na kainin ang ipinagbabawal na palay. Ngunit hindi nito sinunod ang mapanuksong kutya ng bulate at kinain na lamang nito ang bulate. Kawawang bulate.

At iyon ang kuwento. Kung alin ang nauna? Ang tandang. Maaaring nauna ang manok, ngunit may mas nauna pa sa itlog at manok. Iyon ang tandang. Kaya sa susunod na itanong ito sa inyo, ang isagot niyo ay ang tandang dahil kadalasang hindi ito naisasama sa tanong kung alin ang nauna.

Balik-Aral

2013-06-15T05:43:00.002+08:00

Pasukan na naman. Buwan na naman ng Hunyo. Back to School. Uso na naman ang mga Back-To-School sales at kung anu-ano pa. Problemado na naman si Itay at Inay sa mga pambaon nina Jun-jun. Tiyak na tinatamad na naman pumasok ang iba dahil ang mga isip ay nagbabakasyon pa. Andun sa damuhan namamasyal ang isip. Naglilibot sa ulap. Nag-tatampisaw sa Bora. Pero ayos lang 'yan. Matapos ang pagkahaba-habang pila sa enrolment, pagpasok mo naman sa eskwela wala pa agad masyadong klase pwera na lang sa mga propesor na nagle-lesson agad at quiz sa first day.

Pero mukhang maayos naman ang pagpasok ng pasukan. Tag-ulan agad, siyempre hintay agad sa suspension ng klase. Signal no.1 suspended all-levels - Iyan ang palaging dalangin ng mga estudyante eh, akala mo naman diretso sa bahay kapag nasuspend na. 'Yung iba diretso laro (ng apoy? hindi, ng computer), 'yung iba diretso lakwatsa sa mall na nagmimistulang evacuation center ng mga estudyante, at siyempre meron naman talagang umuuwi agad ng bahay pero naii-stranded naman sa biyahe. Uuwi ng bahay basang-basa parang galing lang sa ulan. Basa ang sapatos, ginamit panlusong sa baha. Basa ang polder na may kalakip na asayment na kapapa-print lang kaninang wala pang ulan dahil ginamit pantakip sa ulo (akala mo talaga hindi siya mababasa eh). Pagdating sa bahay, hindi pa naghuhubad ng sapatos, Facebook na agad sabay status "JGH. Grabe ang lakas ng ulan." Oops, teka upload lang saglit yung pinityuran mong baha with caption "It's more fun in the Philippines". Pero kung brownout, epic fail ka, sana nag-SM ka na lang - ito yung maiisip mo. Itulog mo na 'yan. O kaya tumulong ka sa nanay mong maglimas ng tubig-baha na pumasok sa bahay niyo.

Gayunpaman, hindi na 'ko sakop ng discounted fare sa jeep (pero minsan sinasabi ko pa rin "manong bayad, estudyante") dahil tapos na ko ng kolehiyo (all right!), pero heto ako ngayon. Sabay sa agos ng panahon, balik-aral. Hindi balik-aral na rebyu ng mga pinag-aralan pero balik-aral na bilang estudyanteng nagbakasyon. Balik sa pag-aaral ng bagong kaalaman. Nakapagre-relax ang tumambay sa bahay, sa labas ng bahay, sa bubong ng kapitbahay pagtapos mong maistress sa eskwela. Wala nang iisipin ng kung ano dahil tapos ka na, no strings attached (in my case may sintas pa rin akong nakabuhol sa paa ko). Pahinga ang isip mo (wehhhh, napagod isip mo??). Pahinga ang katawan mo sa puyat na sunod-sunod (kahit mas puyat ka ngayon kaka-manga at anime). Pero may tendency na masanay ang isip mo na magrelax na lang habang-buhay, mas lalo yan magiging slightly-used at mabibigla iyan kapag naghanap ka ng trabaho sasabihin mo hindi ka prepared pagdating ng exam. Personally nag-exam ako, mga tanong ay "What is a server? (yung PC na nasa counter ng com shop. Dun ka nagpapaprint. Kadalasan dun kinokontrol oras ng timer ng PC mo)" "What is a workstation?" "Define TCP/IP." "What is HTTP?" "What is LAN?" pero sa awa ng diyos nasagutan ko naman sa abot ng makakaya ko kahit hindi ako siguradong tatanggapin ang sagot ko at TCP/IP lang ang iniwanan kong blanko (huwag kang mayabang kung alam mo 'to sagutin dahil hindi mo ikatatalino 'yon). "Are you finished?", sabi ng HR na may paka-masungit. "Yes, Ma'am.", sagot ko. "Are you sure? You haven't answered this yet. Is that your answer? TCP/IP?" tanong ulit kasi nilagay ko lang TCP/IP. "Yes, Ma'am". Gusto ko na matapos ang exam no'ng araw na iyon eh. Dahil doon, naisip ko nasaan ang mga pinag-aralan ko sa PLM? Naiwan sa binder? Nasa bag? Nasa scratch paper na ginamit na pang-notes? O baka nasama sa megaupload - andun burado na? O nasunog kasama ng Going Merry?

After ng exam, isang nakagugulantang na mga tanong ng Interview. "What is your most disappointment in life?" Malamang hindi ka makasagot agad puwera na lang kung fresh na fresh ang disappointment mo. Pero sinabi ko wala kasi wala akong matandaan na nadisappoint ako ng sobra, just kidding. Wala kasi talaga akong maalala. "Describe yourself." "I'm "A" as in Adorable. "B" as in the Best. "C" as in Cute. And I also got the "D"... Dedication to work hard. "Aside from fascinated from computers...", badtrip eh naghanap pa ng ibang pan-describe. Edi sabi ko na lang mahilig ako sa music. And I told her the bro-tales, jk. "You're weakness?" Sabi ko speaking in english. The HR wouldn't believe me because as she told me, I got a high score in the result of my english proficiency exam. "What do you know about the company?" Sabi ko wala. Ang alam ko lang malaking company 'to at matagal na rin 'tong itinatag. Honesty lang eh, kesa naman magsinungaling pa ko kung di ko naman talaga alam, so pinaliwanag niya kung ano ang company nila. "Our company ships illegal drugs and smuggles most of the supplies that must go first into the Beareau of Customs." Joke lang. Hindi most, kundi all. Huehuehue. Nope, it's a cargo management comapny.

Eh mukhang pasado ata ako sa interbyung malupit pati sa written exam na malupit, pinapunta ako sa IT Department. Simple lang parang comshop lang na maliit. May lima hanggang pitong PC. Tapos either Visual Studio 2010 or Microsoft Outlook ang makikita mo. Specs ng PC? Puro HP na Core i3. Kung nakita mo yung mga bagong donate/biling PC sa PLM na puro core i3, ganun na gano'n ang mga PC doon. Except na multi-user ito at konektado sa Windows Server 2008.

Simpleng Add/Edit/Delete na program ang exam. First name, last name, employee ID, birthday ang mga fields. Buti na lang at mabait si kuyang katabi ko (na siya rin ang magchecheck) dahil nakalimutan ko ang syntax ng UPDATE statement sa SQL. Oh, poor me.. SQL UPDATE syntax. Isang word ang hindi ko matandaan pero buti naawa siya sa akin. "Ano nga bang kulang nito?" Nakalagay kasi UPDATE tblEmployees ______ blanko ang kasunod. SET pala ang hinahanap kong word. "SET", ang sabi ni kuya. Doon nagtapos ang exam. mula 8:45 hanggang 5:something andun ako sa company. Ang tagal talaga kapag mag-aapply ka. Buong araw ang ginugugol. Pero worth it naman dahil HardCode for the win!! Kahit di ko alam kung pasado no'ng araw na 'yon masaya sa pakiramdam eh. Walang copy-paste from an external source (hindi copy/paste yung pagtatanong). Achievement Unlocked. Reward: +10 XP.

But the company is moving towards mobile apps, aside from web development. Kaya hindi lang para sa kumpanyang papasukan ko ang pagbabalik-aral kundi pandagdag XP na rin in real life. After 3 days, pinabalik ako para mainterbyu ng AVP (not Alien versus Predator) nila. At doon sinabi sa akin ang mga languages na dapat kong pag-aralan. ASP.NET, HTML5, CSS, jQuery, JavaScript at SQL. So pag-uwi ko nagdownload na ko ng mga Tuts at habang tinatype ko 'tong blog-entry na 'to sa totoo lang breaktime lang muna sa pagpapaturo kay Sir Jeremy McPeak ng JavaScript. "Hello, World!" Kaya siguro laging hello world ang unang program kasi oras na maging programmer ka na, yung hello world na iyon magiging pangarap mo na lang kasi palagi nang computer ang kaharap mo. At paglabas mo, sasabihin mo "Hello, World! Kumusta na?". Namiss mo ang earth, kahit na nasa earth ka naman.

Anywayssss. Grabe kelan ba ko huling nag-blog?

Islogan ng aking mumunting blog, "Dahil hindi sa silid natatapos ang pagkatuto.". Tapos na ko mag-aral pero hindi pa ko tapos matuto. Sa katunayan hanggang sa pagkamatay mo ma matututunan ka pa rin. "Ah.. Ganito pala ang mamatay." Tapos sa kabilang buhay magregister ka na agad sa Facebook for the Dead. Ilagay mo ang tamang date ng pagkamatay mo, at siyempre profile pic mo yung pinakamagandang kuha mo sa kabaong. I-Like mo yung page nina Nida Blanca, FPJ, Miko Sotto, Michael Jackson, etc. 'Tas may upload na bagong music video si Freddy Mercury, i-share mo na lang.

Hmm.. So.. tanggap na ba ko? Na alin? Na ampon ako? Joke,. Hindi pa. Hindi pa ko ampon. Hahaha. Requirements muna at medical (pregnancy test, etc.), tapos pirmahan na ng kontrata. Oh shit, buti na lang to-follow ang TOR kundi pandidirihan nila ang TOR ko. Favorite number ko kasing number 3 at 5. Good luck na lang sa akin sa pagkuha at pag-ipon ng XP IRL. At goodluck din sa mga kasabayan kong wala pang trabaho. Kung sakali mang 15k ang sweldo ng papasukan niyo pero tanggap naman kayo, patusin niyo na, mahirap ang buhay ngayon, at least for me. Ang hirap na rin kasi maghanap ng biskwit na Marie at sitsiryang Pom Poms :))

MARIE

POMPOMS

5 Senses

2013-06-02T02:07:00.003+08:00

Pumikit.

Isarado ang mga mata sa tanawin ng sakit.

At tumingin sa mga bagay na hindi nakikita

Ng mga matang madalas nalilinlang at naaakit.

Makinig.

Itikom ang bibig at papasukin ang tinig;

Ang ingay ng katahimikang nakabibingi

Ang siyang titikom sa maingay na bibig.

Tikman,

Hindi lamang ang sarap kundi pati na rin ang hapdi

Mapalad ang nakararamdam ng hapdi kumpara

Sa mga taong nakararamdam lamang ng sarap.

Langhapin,

Ang ginhawang dulot ng paghihirap.

Wala nang mas sasarap pa sa bagay na nakamtan

Buhat ng paghihirap at pagsisikap.

Damhin,

Ang anumang biyayang ipinagkaloob

At huwag nang isipin ang anumang wala,

Bagkus ay magpasalamat sa anumang mayroon.

Bakasyon

2013-05-28T17:44:00.001+08:00

Ngayon ay May 28, 2013. Huli kong entry nung March 27. Dalawang buwan bago ako gumawa ulit ng bago. Update na lang tungkol sa kung anuman ang bago ngayon. Heto ako ngayon, graduate na. Nagtapos ako April 12, 2013. Sabi ng mga kaibigan kong di pa tapos mag-aral, manlibre daw ako. Pero sabi ko, ang mga nililibre, mga gumradweyt, at ang nanlilibre, yung mga magulang ng gumradweyt. Kung gusto niyo malibre, gumradweyt din kayo. Ewan ko ba sa mga 'to, nanlilibre naman ako pag may pera. Anyway, nagkaron nga pala ako ng bagong cellphone bilang regalo sa 'kin. Cherry Mobile Omega HD, google mo na lang for the specs,. Then after 25 days, nadukot sa LRT, Gil Puyat Station. Less than 6 hours lang naman ako nag-emo para sa cellphone ko dahil di ko pa naman talaga balak magka-cellphone na maganda at mas nalungkot pa ko sa pangyayaring sumunod no'n ding araw na iyon (hindi ko na ikukwento hehehe).

So gradweyt na nga ako. Now what? Tapos na, hindi na ko estudyante. Regular fare na bayad ko sa jeep, wala nang discount. Tambay na lang sa bahay 24 hours a day. Pero habang tambay, meron pa rin akong dapat pagkaabalahan, at iyon ay ang thesis na hindi na ko nilubayan. As usual hindi ko pa rin inaasikaso. Sarap sana mag-apply ng trabaho kung may pinatutunguhan. Pero gano'n talaga, kailangan magtiyaga para may sinaing, este nilaga. At kailangan makahanap na ko ng trabaho para makabili na ng sariling bahay, lupa, gamit, lahat basta sarili. Nakakasawa rin maging pabigat sa bahay. Tapos no'n pwede na mamatay muhahaha.

Iyon lang siguro. Trinry ko lang magsulat ulit ng bago. At heto nga pala, blog of a friend of mine, basahin niyo baka maging interesado kayo.

http://ilovepinkypinkpastels.tumblr.com

Cute ang blog niya.

Sumaglit Lang

2013-02-28T03:42:00.001+08:00

Sige na. Pagbibigyan ko na sarili kong magsulat. Tutal sinusunod ko lang naman ang sinabi ni Henry Spooner tungkol sa paglimot sa babae, at tungkol din iyon sa pagsusulat.

Blogger, kumusta na? Tagal ko nang hindi nagsusulat ah. O matagal na kong hindi nagsusulat ng mas makabuluhan pa sa problema ko? Ano nga bang problema ko? Babae? School? Pera? Thesis? Ano pa ba? Langhiya, hindi na ko makagawa ng maayos. Sa totoo lang mas pinoproblema ko lang ang mga bagay na hindi na dapat pinoproblema, at yung mga dapat problemahin ay iniisantabi ko lang. Uy! Defense ngayon, 25-28 ng February. Nasaan ako? Nasa bahay, nagfafacebook. Nagmumukmok sa sulok ng browser. Imbis na nagpoprogram, ayun nanonood ng pelikula tapos hindi naman tinatapos panoorin. Nagpupuyat sa wala. Sukbit ang headset sa ulo ko kahit walang tugtog. Paano, wala nang tugtog na gusto kong pakinggan ang gusto kong mapakinggan. Hanep ang buhay. Puro prokrastinasyon at wala nang inspirasyon. Perspirasyon na walang determinasyon. Puro pagsasayang ng oras ang ginagawa, at sa bandang huli, sisisihin ang sarili. "Sana hindi na lang ako nagsayang ng oras."

"Ikaw rin ang kawawa." Sabi ni bestfriend. Tama nga naman, ako rin ang kawawa, pero patuloy ko pa rin kinakawawa ang sarili ko. Pinoproblema ang mga bagay na hindi na muna dapat problemahin. Mahaba pa naman ang buhay ko, na sa sobrang haba ay bored na ko para mabuhay. Kaso ayoko magpakamatay. Sinubukan ko na magpakamatay sa totoo lang. Ang masasabi ko lang, "I almost killed myself!". Pero "What doesn't kill you, make you stronger." Hindi ako naniniwala. Ang pinaniniwalaan ko, "What doesn't kill you, makes you lucky." Masasagasaan ka na ng truck, nakaligtas ka pa. Ang tawag sa 'yo, swerte, hindi malakas, pwera na lang kung pinigilan mo yung truck na sasagasa sa'yo.

Anyway, sumaglit lang naman ako sa blogger. Hindi ako nagpasagasa sa truck. Just freeing some thoughts. Sana kung magigising ka na lang isang araw na ayaw mo na bigla, sana hindi ka na lang natulog. Pero ganito talaga ang buhay, kailangan matulog. Kaya nga nilikha ang pagod para magpahinga. Hindi naman tayo cellphone na 24/7 nakabukas at halos araw-araw naka-charge. Pero masayang i-try na i-outsmart ang mga smartphones. Dahil karamihan ng gumagamit ay stupid people.

Tara na, balik ulit sa problema. Paano nga ba ulit mag-crystal report?

Breaktime

2013-02-07T00:31:00.000+08:00

Minsan sa buhay mo kung tao ka at naranasan mo 'to, magtataka ka kung bakit bigla ka na lang iniiwan ng taong pinakamamahal mo kahit na alam niyang mahal na mahal mo siya. Nangyayari talaga ito. Marahil hindi na siya masaya. Marahil may nagawa kang kalokohan at kapalpakan na lubos niyang hindi nagustuhan. Marahil natatakot siya sa iyo na baka iwan mo lang siya balang araw at sa umpisa ka lang magaling, at natatakot siya sa commitment. Marahil mayroon siyang nakitang ugali mo na talagang ayaw niya. Marahil may nakita siyang iba o mahal na iba. Maraming marahil. Pero upang makasigurado ka sa mga marahil na iyan, mahalaga ang komunikasyon. Kailangan niyong mag-usap. Dahil lahat ng problema nadaraan naman sa matinong usapan. Pag-usapan niyo ang problema. Kung ano bang dahilan ng panlalamig niya, kung bakit hindi ka na niya kinakausap, kung bakit hindi na siya sweet, kung bakit hindi na siya malambing sa iyo at hindi na rin siya nagsasabi ng magic words na "i love you" na masarap pakinggan. Nang sa gayon ay malaman kung ano ba talaga ang problema at nang di na lumala pa ang problema. Kaso mayroon talagang mga tao na ayaw nila makipag-usap kahit na pinipilit mo na. At kapag pinilit mo ay lalo lang maiinis sa'yo kaya para hindi na lalong magalit ay hahayaan mo na lang na ihatid mo siya sa kanila at maghiwalay kayo ng walang goodbye kiss. Tapos pagsakay mo sa bus pauwi, bigla kang itetext ng "gusto ko na makipagbreak". Masakit. Parang gusto mo na lang magpasagasa sa truck sa mga oras na ito, pero mahalaga pa rin na malaman mo kung bakit upang magkaroon ka ng mga kasagutan sa mga katanungang matagal nang naglalaro sa isipan mo. Maaaring pumayag ka, maaari rin namang hindi. Ngunit mas mahalaga na ipaglaban mo ang pagmamahal mo lalo na't kung totoo ang nararamdaman mo. Tama rin lang naman kung pakakawalan mo na siya at ipapaubaya mo na sa kanya ang kaligayahan niya kapalit ng pagkasawi mo, ngunit isipin mo rin kung baka naguguluhan lamang siya sa mga oras na iyon at nabibigla lamang siya sa kanyang mga desisyon dahil sa dami ng problema niya na hindi niya nasasabi sa iyo. Kaya mas mabuti kung bibigyan mo muna siya ng oras, lugar at panahon upang makapag-isip at manatili munang mag-isa at nang sa gayon ay humantong siya sa kung anumang desisyon ang naaayon. Bigyan mo siya ng "Breaktime" kumbaga sa trabaho upang makapagpahinga mula sa stress na dinulot mo o ng paligid niya at hayaang maging handa ulit. Heto ang isang tula para sa inyo.

Tunay na pagmamahal kung minsa'y di sapat
Sa pinakamamahal mo'y di malaman anubang dapat
Na iyong gawin upang mahalin ka ring lubos
Akala mo'y walang hanggan, bigla na lang nagtatapos

Marahil pagmamahal mo nga'y tunay at wagas
Ngunit ugali mo nama'y puro gasgas
Iyon marahil ang dahilan kung bakit
Nadarama mo ngayon ay ubod ng pait

Huwag kang mag-alala, ayos lang iyan
Kung talagang mahal mo siya, pag-ibig mo'y ipaglaban
At ugali mong palpak, baguhin mo't ayusin
At patunayan sa kanyang karapat-dapat kang mahalin

Ipakita mong kaya mong maghintay
Sa araw na ika'y muli niyang kausapin
Ipadama mo ang pagmamahal na tunay
At araw-araw mo siyang pasayahin at patawanin

Habang naghihintay ka, gawa ka muna ng mga bagay na kailangan mong gawin. Gawin mo ang thesis mo. Assignment mo. Project. Paghandaan ang defense. Ayusin ang kaso sa OSA/OSDS. Maging busy at huwag mo muna siyang gambalain dahil lalo lamang siyang maiinis sa iyo kung patuloy mo siyang kukulitin at mas lalong mawawalan ka ng pagkakataon na magkaayos kayong muli.

Maaaring hindi ka pa nagkakaroon ng kasintahan, maaaring hindi ka na magkakaroon, maaari namang meron ka na. At kung sakali na magkaroon ka at humantong kayo sa ganitong sitwasyon, sana ay makatulong ang entry na ito kahit papaano. Iyon lamang po, maraming salamat sa pagbabasa.

Nalalapit na naman ang araw ng mga puso. Kung wala kang ka-date kahit anino mo, basahin mo na lang ang entry last year.

Bagong Taon

2013-01-01T06:44:00.000+08:00

Bagong taon, bagong buhay
Bagong kalendaryo, bagong kulay
Bagong gupit, bagong damit
Bagong palit, bagong kabit

Puro bago, walang luma
Di nila alam, taon lang ang bago, lahat luma.
Ano pa bang meron sa bagong taon
Bakit lahat gusto bago ngayon?

Sa bagong taon, laging hinihintay
Bagong pag-asa upang magbagong-buhay
Pero bakit pa ba kailangang maghintay
Ng isang taon para magbagong buhay?

Gagawa ng listahan tungkol sa pagbabago
Siguraduhin mo lang na hindi mo ginagago
Ang sarili mo tungkol sa pagbabago
Baka ningas-kugon ka lang tulad ng mga gago?

Pero mayroong maganda ngayon bago ang taon
Bukod sa bago ang kalendaryong yari sa karton
At ito ay ang buhay na ipinagkaloob sa atin
Biyayang kilalanin na tayo ay buhay pa rin

Kaya marapat lamang na magpasalamat
Sa buhay na tinatamasa nating lahat
At tayo'y nananatiling buhay at masigla
Masiglang sinalubong ang panibagong umpisa

Umpisa na naman ng taon, buwan at araw
Umpisa ng pagkakataong muling makakain ng lugaw
O kaya'y magpaluto ng bitukang iniihaw
Bagong umpisa na nagbigay liwanag sa daang mapanglaw

Kaya ikaw, huwag kang tatamad-tamad
Huwag kang sa computer lang magbabad
Sulitin mo ang bagong taong ibinigay
Ibinigay sa iyo upang makapagbagong-buhay.

Berso sa MOA

2012-12-30T20:47:00.000+08:00

Kasalukuyan kong nilalasap ang malamig na hangin
Sa balat kong manipis, ito'y dumadampi sa akin
Habang ako'y nakaupo't payapang pinakikinggan
Ang natatanging tinig ng nakabibinging katahimikan

Narito ako't naghihintay sa pinakamamahal kong kasintahan
Ang kanyang kamay, ako'y sabik na muling mahawakan
At kanyang mukha na labis ang taglay na kagandahan
Di na ko makapaghintay na muli itong masilayan

Dito sa pasyalan, pamilihan at tambayan
Sa kanto ng kainan ng pulang mamang may manukan
Upang hindi mainip ay idinaan na lamang sa tulaan
Nakaupo ako't naghihintay sa pinakamamahal kong kasintahan

Buhok na kay lambot, kutis na kay puti
Mga matang nagniningning at ang mapulang mga labi
Samahan mo pa ng ngiting katangi-tangi
Sa tuwing nakikita ko'y pagod ay napapawi

Para bang nasa bukirin na maraming damo
At may mga bulaklak sa paligid nito
At mayroon ding lumilipad na mga paruparo
O anong saya sa tuwing ika'y kapiling ko

Hindi ko maipaliwanag ang sayang nadarama
Ang sayang nakakamtan kapag kasama kita
Dalangin lang sana'y huwag nang matapos pa
Kaya hanggang sa pagtulog, pinapangarap ka

Ako ba'y tulog o nananaginip ng dilat?
Mga mata ko'y bukas ngunit wala sa ulirat
Tila heto na naman ang isipan kong lumilipad
Isipan ko dahil sa'yo'y kung sa'n-sa'n napapadpad

Ngunit parang totoo anuman ang nakikita ko
Mukhang tapos na ata ang paghihintay na ito
Ikaw nga ata itong papalapit sa'king harapan
At narito na nga ang pinakamamahal kong kasintahan.

Hindi Ako Makapagsulat

2012-11-06T11:44:00.002+08:00

Isang tula na hindi ko na natapos gawin.

Sa harap ng mesa na kulay dilaw,
Sa ilalim ng liwanag na mula sa ilaw
Nakaupo sa silya na ang paa'y unat
Ay isang ako na hindi makapagsulat

Sa dami ng salita, sa dami ng talata
Hindi makagawa ng isang simpleng akda
Ngunit heto pa rin at nagpupumiglas
Nagpupumilit makawala sa rehas

Sa mga bakal na rehas na singkapal ng troso
Nakakulong ang isipan kong natutuliro
Nagiisip kung ano nga bang nararapat
Sa makinis na papel ang aking isusulat

Tumingin ako sa wala at ako ay napaisip
Sa tagal ng panahon ako ay napaidlip
Kayrami nang nagbago at kayrami nang naglaho
Oras na nasayang, maibabalik ba ng panaginip?

[missing stanza here]

Wala ka man lapis, ikaw na ay nagsusulat
Sa papel ng buhay kahit ika'y di pa mulat
Sa katotohanang ikaw ay kapos
Balang-araw maiintindihan mo ring lubos

[missing stanza here]

[missing stanza here]

At ngayo'y naririto't naghahanap ng paraan
Sa papel ng buhay gumagawa ng dahilan
Kung bakit, kailan, paano at saan
Nagmula at naimbento ang salitang katamaran

Sa harap ng mesa na kulay dilaw,
Sa ilalim ng liwanag na mula sa ilaw
Nakaupo sa silya na ang paa'y unat
Ay isang ako na hindi makapagsulat

Ng mga bagay na nais at dapat mangyari
Ang pluma ng buhay sino ba ang may-ari?
Tayo ba na may sariling mga papel
O ang kapalarang kung minsan ay taksil?

[missing stanza here]

[missing stanza here]

[missing stanza here]

[missing stanza here]

[stupid stanza here]

Buti pa ang ibon, lumilipad-lipad
Sa himpapawid kung san-san napapadpad
Ngunit si batman ay palaging kawawa
Atang ng marami, Siya na lang ang bahala

Death Wish

2012-11-04T00:14:00.000+08:00

Marami tayong gusto sa buhay. Mga materyal na bagay, mga makamundong kaligayahan at iba pang mga hindi natin madadala sa langit pag tayo ay namatay. Pero makasama lang kita ok na ko. Ehem ehem back to topic. Isang araw nagkasakit ako. Nilagnat ako, pero hindi ko inaasahan na ito yung lagnat na hindi ko kakayanin ng mag-isa. Buhat sa pangyayaring ito, at nataon na rin sa panahon ng halloween/all saints day/all souls day, bigla kong naisip ang mga bagay kung sakali mang mamatay ako. Ano-ano nga ba ang mga ito?

Naisip ko kung sakali mang mamamatay ako, huwag naman ngayon kasi hindi matutupad ang death wish ko. Ano nga ba ang mga bagay na gusto ko sa oras na mamatay ako? Unang una, ayokong galawin/ipamigay/ipamahagi/hiramin/amuyin/gamitin ang mga gamit ko. Iyon lang naman pagdating sa mga ari-arian ko kasi balak ko pa mabuhay ulit after a year if possible. (hahaha). Nope, I'm just kidding, di ko pa alam gagawi ko sa mga gamit ko, pero pagdating ng burol meron na akong plano.

Kabaong. Kung nanonood ka ng mga horror movie lalo na 'yung tungkol sa mga bampira (hindi horror ang twilight) eh malamang nakakita ka na ng kabaong na hexagon. Sa pagkamatay ko, gusto ko ganoon ang kabaong ko, kasi ayoko ng rectangle na makintab, masyadong mainstream. Bukod sa pagiging hexagon, gusto ko kasya dalawang tao. Bakit? siyempre iyon na ang mga huling araw na makikita nila ako. Gusto ko pwede silang magpapicture katabi ko, para memorable tutal uso na cellphone na may camera ngayon. Nasa kanila na lang kung magpapapicture sila kung matatakot sila. Wala naman ako magagawa sa kanila kasi patay na ko. At matutuwa pa ko kung mas maraming magpapapicture, kasi ibig sabihin may tiwala sila sa akin na hindi ko sila tatakutin habang naka-posing sa camera. Pagdating naman sa kulay, itim ang gusto ko sa labas tapos pula naman sa loob. Ayos na iyon, para hindi dumihin.

Inumin at Pagkain. It may sound stupid pero naisip ko what about Starbucks ang kape ng mga kaibigan ko (sila lang ha, hindi kasama mga tambay at nakikilamay) tapos may kapares na Krispy Kreme o kaya Bread Talk na meryenda. Pero kung hindi pasok sa budget, ok na yung Happy-Haus Donuts. Siyempre ito ay para na ring pasasalamat sa mga oras na nautangan este natulungan nila ako. Huwag lang sanang marie buiscuits kung talagang wala, kung ayaw nila bumangon ako sa kabaong.

Activities. Parang birthday party lang, may clown, may entertainer, may palaro. Ayaw ko ng sugal, dahil hindi naman ako sugarol. Gusto ko kahit isa lang na arcade unit ng Tekken meron sa burol, or Three-Puck Play. Kahit Playstation console ok lang. Basta meron silang napaglilibangan. Mas ok kung magkakaroon ng Yu-Gi-Oh! Tournament sa burol ko, masaya 'yun! Premyo, lahat ng cards ko pati peke kasama.

Music. Karaniwan sa burol, tahimik, walang tugtog. Puro chismis lang. Puro kwentuhan. Gusto ko meron guest na banda. Either The Bloomfields o kaya The Bloom Brothers (they are 1 band split into two because of....muscal differences daw). Sila 'yung banda na masaya tumugtog. At tinutugtog nila yung mga tugtog na hindi mo na maririnig ngayon kasi natabunan na ng mga kung ano-anong basurang tugtog. Eraserheads sana kaso mahal fee nila eh. Tsaka patay na rin ako, hindi ko na mapapanood at di ko na rin mapapapirmahan mga eheads album ko, buti sana kung buhay pa ko sige lang. Pero kung di pasok sa budget nandiyan mga pinirata kong mga CD ng Beatles, kaya sige lang paingayin ninyo ang tunog ng 60s.

Parade. Uso pa ba ang nagpaparada bago ilibing? Yun bang nagdudulot palagi ng trapik? Kung uso pa, ang gusto kong ipatugtog doon sa karo eh yung mga naririnig ng tao karaniwan tulad ng Gangnam Style para napapasayaw sila habang naglalakad o kaya naman yung mga panDougie na mga kanta. Para na rin makarelate naman sila sa tugtog, tsaka para masaya at hindi malungkot ang atmosphere ng parada. Ililibing na nga eh, tapos ang kanta "Hindi kita malilimutan". Para tuloy lalo mo lang pinalungkot yung mga namatayan imbis na pasayahin, baka magpakamatay din yan. Tsaka iyon din minsan ang nagpapatrapik, mabagal ang kanta. Kaya't kung masaya ang kanta, yung mga naaabala sa biyahe eh makikinig din sa tugtog, at hindi na sila marahil magreklamo kasi pati sila napapa-soundtrip na rin. Huwag lang sana makalimutan ng drayber ng karo na sa libingan ang destinasyon hindi sa diskuhan.

Alam ko masasabi mo, napaka-gastos ng pagkamatay ko. Pero hindi naman para sa akin iyan, para sa mga dadalo ng burol iyan. Malamang sasabihin mo sa akin "Huwag ka na lang mamatay, ang gastos mo", well malay mo tulungan tayo ni mayor o kaya ng wish ko lang. Malay natin. "Ang dami mong kalokohan", haha. Pwede mong sabihin iyan. Pero seryoso ako tungkol sa mga nabasa mo.

Ikaw, ano ang Death Wish mo?

Alaala

2012-10-30T03:27:00.001+08:00

Ako ay napalingon sa may dako paroon
At aking pinagmasdan ang pangarap ko noon
Tila bang gumanda, umunlad at tumamis
O mga ngiting taglay noo'y napalitan na ng tangis?

Para bang inumin na pagkatamis-tamis
Na sa asukal ay lunod at bugbog ng labis
Biglang nawawala't para bang winawalis
Sa paglipas ng panaho'y nawala na ang tamis

Ang pundasyon ng mga pangako na magtatayo ng hinaharap
Unti-unting naglalaho sa bawat mong pagkurap
At kahit anong sarap ng pagsasamang-maluwat
Hindi mo man asahan, maglalaho rin ang lahat

Sa pagdating ng panahon na'ng lahat ng ito'y wala na
Lahat ng tamis at pait na iyong nadarama
Mumunting mga larawan mga tanging matitira
Kayamanang maituturing ang mga alaala.

Hacking Deep Freeze

2012-09-20T23:01:00.002+08:00

Disclaimer: I am not responsible for any damages resulting to your PC. This article is solely for information purposes only.

After sometime you bullet-proofed your PC or any PC, there are instances that you forgot the password and you need to unfreeze that PC because you need to update or install something. This is a pain specially when you cannot find the special program that matches the deep freeze version that can unfreeze your PC or make you boot into thawed state. So writing the password and storing it in a secure place is important when installing deep freeze on a PC. But what if you forgot where that "secure place" is?

Hacking your Deep Freeze is the answer. And here's how you're gonna do that. But first, you will need a boot-able CD preferably one with an operating system in it (You can also use a Live boot-able USB). There are a bunch of these on the internet that's free. You can use any live CD out there (Ubuntu Live CD, or Hiren's BootCD will do).

After you downloaded a live CD, burn it with your favorite CD burning app with the lowest speed possible. Then load your CD in the disc tray, and boot into that disc (you may have to change the boot order in your BIOS).

When you boot into the CD, you can make changes on files in the Deep Frozen PC.

Go to the folder, "C:\WINDOWS\system32\drivers" and locate the file "DeepFrz.sys" and rename it to "DeepFrz.sys.bak". After that, locate this file, "ntfs.sys" and create a copy of it inside the same folder and name it "DeepFrz.sys". Now, there are 2 "ntfs.sys" present in the folder "C:\WINDOWS\system32\drivers". One is the "ntfs.sys" (of course) and the other is "DeepFrz.sys".

Now reboot your computer, remove the bootable media and boot to your windows. Notice that the deep freeze icon in your system tray will be gone (or may have an "x" in it). Now, your PC is unfrozen and you may now make changes to your system, update your antivirus or install/uninstall programs! If you know the version of the Deep Freeze installed, you can uninstall it too by just running the appropriate version of the Deep Freeze installer.

After you finished making changes to the system and want to freeze the computer again, just delete "DeepFrz.sys" and rename back the "DeepFrz.sys.bak" to "DeepFrz.sys" again then reboot and you'll see the deep freeze icon in your system tray again.

Tested on Deep Freeze version 7.20.020.3398 and 7.21.020.3447. I haven't tested this hack yet on other versions. Feel free to comment if you find this hack to be working on other/later versions of Deep Freeze.

Please note that you can also do the ntfs.sys trick by removing the frozen hard disk and placing it on another computer either via usb direct to the board if you don't want to use a bootable media.

This article is also featured in hack.ph.

Ilegal na Reklamo

2012-09-19T09:25:00.002+08:00

Ano kaya kung ilagay ko si Philosoraptor?

Habang kumakain ako sa tapsilogan malapit sa amin, naisip ko na lang 'tong bigla (dafuq brain?!!). Medyo pilosopo ang dating ng ideya na ito na pwede mo gawan ng meme gamit yung picture ng dinasour na curious (Philosoraptor). Heto na at sisimulan ko na.

Ilegal na reklamo. Dito sa ating bansa, maraming ilegal na bagay ang nangyayari. Ilegal sa mata ng batas, at maaari ding imoral sa mga banal na kasulatan. Ngunit kahit na ilegal at imoral ang mga ito, patuloy pa rin ginagawa ng mga tao. Sa kalsada lang marami ka nang makikita. Mga substitute (or prostitute; Subsitute, kasi sila yung pumapalit sa asawa pansamantala), mga nagyu-U-turn kahit bawal. Mga naninigarilyo sa no smoking zone, mga nagtitinda sa bangketa kahit bawal, mga nagdo-double parking, mga naglalako ng damo sa mga iskinita at mga namumulot ng cellphone sa bag at bulsa ng iba. At naiisip ko, paano kung isa sa mga taong gumagawa ng mga bawal na ito ay nagreklamo.

Isang halimbawa ay ang sitwasyon na ito.. "Bata pa si nene kinalikot na ang p...." teka ba't ako kumakanta? Isang araw (i mean gabi), si nene ay tumambay sa kanto ng edsa para makahanap na ng kostumer at maipagbili ang ibinebenta niyang laman. Nang may sumutsot sa kanya na sakay ng isang taxi, nagkasundo sila sa halagang 700. Pagdating nila sa silid na walang kusina, hindi niya inasahan na marami palang kasama ang lalaki. Sinubukang umalis ni nene ngunit hindi na siya nakatakas. Matapos ang kapagod-pagod na gabi ni nene sa silid, inabutan na lamang siya ng mga kostumer ng tig-bebente. At nakabuo ng isandaan. Wala nang nagawa si nene kundi umuwing talunan. Tanong, maaari kayang magreklamo si nene sa mga pulis at isumbong ang mga kostumer niya na hindi nagbayad ng maayos? Makapagsampa kaya siya ng kasong rape laban sa mga lalaki dahil napilitan lamang siya kahit na sumama na siya sa lalaki?

Isa pang halimbawa ay kung maari bang magreklamo ang isang small time drug pusher sa mga pulis laban sa drug lord na kulang sa timbang ang ibinigay na droga. Siguro hindi na lang nila gagawin ang pagrereklamo dahil parehas lang silang mahuhuli.

Tungkol naman sa proteksiyon mula sa isang opisyal ng pamahalaan, maaari bang ireklamo ng isang sindikato na kulang ang proteksiyon na ibinibigay ng kanilang (halimbawa) mayor mula sa mga pulis?

Pagdating naman sa halalan, maaari bang bawiin ng isang natalong kumandidato ang kanyang mga binayad mula sa kanyang mga biniling botante dahil hindi siya nanalo?

Sa larangan naman ng pagnanakaw, posible kayang ireklamo kapag yung kakilala mong magnanakaw na binayaran mong magnakaw ay ninakawan ang isa sa mga kamag-anak mo?

Sa abortion naman, maaari kayang ireklamo yung nag-aabort kung hindi naman naalis yung bata sa bahay-bata at patuloy itong nagdevelop sa tiyan?

Sa sugalan, kapag ninakaw mo yung permit nila, maaari mo kayang sampahan ng kasong illegal gambling?

Marahil marami pang mga halimbawa ngunit heto lamang ang mga naisip ko. Pero sa dinami-rami ng mga naisip ko, ay ang mga bagay na ito pa. Sana ay nagustuhan niyo ang isa na namang (siguro) kalokohan sa aking blog. Hanggang sa muli!

Pusang Gala

2012-09-16T22:24:00.004+08:00

Isang araw, pumasok ako ng maaga sa iskul. Dahil maaga pa, pumunta muna ako sa tabi ng canteen at bumili ng japanese cake at juice. Umupo ako sa cottage-like na tambayan sa tapat ng canteen at kumain.

Sa pagbukas ko sa paperback na kinalalagyan ng lalantakan kong japanese cake, may isang pa-cute na pusa ang lumapit. Black and white ang kulay nito. White ang dibdib, likod ng mga binti, ilalim ng buntot at paligid ng mata. Black ang iba pa. Umupo siya sa harapan ko at paawang tumingin sa aking mga mata.

Yung pusa na 'to................................. Hindi ito yung tinutukoy ko.

"mew..."

Ang mahinang sabi ng pusa. Tapos bahagyang pumikit at dumilat ang pusa. Oo kyut yung pusa. Nkyutan ako pero natuwa at natawa ako. Natuwa ako dahil sa kanyang survival tactics sa paghingi ng pagkain.

"mew..."

Nagpakyut ulit ang pusa. Pagalaw-galaw siya tapos pakyut na kinamot niya ang kanyang mukha ng dahan-dahan.

"mew..."

Ang pangatlong pagpapakyut na. Matapos niyang sambitin ang kagigil-gigil na "mew...", nagbeautiful ang pusang ito at tumitig sa akin. Bilib ako sa pusa na ito. Sa tuwa ko ay hinatian ko ito ng natira kong japanese cake. Patuloy siyang nagpa-kyut pero naubos ko na ang kinakain ko.

Ang maliit na paperbag na pinaglagyan ng japanese cake ay nilamukos ko at binigay ko sa pusang gala na nagpapakyut sa harap ko. Tinignan niya muna ito at nang malaman niyang papel lamang ito na nilamukos, nabadtrip siya at umalis na agad. Hindi na siya lumingon at naglakad na papalayo upang maghanap ng iba pang mahihingian.

Common College Lines

2012-09-16T02:32:00.000+08:00

Isa na namang entry from my good old notebook. Last year ko pa rin to sinulat pero ngayon ko lang ita-type sa notepad, then paste sa blogger. Sana magustuhan niyo..

Bilang mag-aaral, madalas may mga sinasabi ka na sinasabi mo, na sinasabi ng mga kaklase mo, na sinasabi rin ng mga hindi mo kaklase, na nasabi na rin ng iba pang mga estudyante at malamang ay sasabihin pa ng mga susunod na henerasyong estudyante. Narito ang ilan:

"Madali lang pumasok sa PLM."

Iyan ang palagi kong sinasabi kapag tinatanong ako kung mahirap nga bang pumasok sa PLM. Madali lang naman talaga. Magsuot ka lang ng Id, daan ka sa entrance, in less than 30 seconds nasa PLM campus ka na. Kung wala ka namang Id, utuin mo yung guard makapapasok ka na (At this time of writing hindi pa mahigpit masyado, pero ngayon mahigpit na). But in terms of being a PLM Student (I hate using the term PLMayer), basta nagrebyu ka, hindi ka (masyadong) bulakbol, or atleast magaling kang manghula, papasa ka sa PLMAT (PLM Admission Test) at makapapasok ka na sa PLM bilang mag-aaral nito. Ang mas magandang tanong ay kung madali bang manatili sa PLM. Well, basta may pang-tuition ka bawat sem at kadikit mo ang majority ng mga prof, masipag ka pumasok at dumikit sa masisipag (at matatalino), madali lang manatili sa PLM. Pero kung ako sa 'yo, ikaw ang magsilbing didikitan ng mga kaklase mo para sure kang mananatili ka, I mean, maging masipag ka hindi lang pumasok pero mag-aral.

"Diskarte Lang."

Hindi ko kilala kung sino ba ang nagsabi nito pero narinig ko lang ito sa kanya. Diskarte lang daw, hindi talino. Kung magaling ka raw dumiskarte, hindi ka raw matatanggal sa PLM. Ano nga ba ang diskarte na iyon? Pagdikit sa prof? Pakikipagkaibigan sa mga makakapitan? Paninipsip at pakikipagclose? Kung gano'n lang naman ang sistema, eh bakit ka pa pumasok? Dapat bumili ka na lang ng diploma, mas convenient. At kung magtatapos ka sa ganitong paraan, yung puro diskarte lang at walang pinag-aralan at natutunan, tiyak na diskarte mo na lang rin kung paano ka makahahanap ng trabaho.

"Magbabago na ko."

Sinasabi ko iyan palagi sa simula ng bawat sem. Siguro ikaw, sinasabi mo rin iyan? Pero wala namang nangyayari. Nauuwi rin sa removal at recon. (Magbabago na ko, .... ng course/ng school) Ang mga Pilipino mahilig magningas-kugon. Sa simula lang masipag. Sa kalagitnaan tinatamad na. Pero meron din namang sinisipag kung kailan huli na. Kung kailan tres at singko na lang ang mapagpipilian. Kaya naman minsan mas mainam nang magremoval na agad sa simula pa lang ng sem para may insurance kang tres kung sakaling hindi umabot ang grade mo. Kaso walang prof na gano'n, at kailangan mong maghintay kung magreremoval ka o hindi. Pasalamat ka kung nagpaparemoval exam ang mga prof, dahil minsan diretso singko ka pag gano'n.

"Overnight!"

Madalas nagkakaroon ng overnight ang bawat grupo sa isang klase kapag may kailangan gawin bilang isang group ang mga estudyante. Lalong-lalo na kung kinabukasan na ang deadline ng ipinapapasang document o project. Overnight, pero magsisimulang kumilos kapag madaling araw na. Tapos magtuturuan pa kung sino ang gagawa ng ganito. Male-late sa pasahan. May mag-aaway sa grupo. Magkakaroon ng tampuhan, bilangan at laglagan. Pero sa bandang huli at sa awa ng diyos, pasado ang buong grupo (pero may mga pagkakataon na talagang bagsak). Kaya naman mas mainam kung overday! Overday, o kabaligtaran ng overnight. Na kung magpupuyat ka ay hindi sa gabi kundi sa araw. Sapagkat kung sa araw ka magpupuyat, gising ang mga tao, hindi ka tinatamad, bukas ang mga tindahan at mga paprintan. At kung sa overnight, umaga na natatapos ang mga gagawin, sa overday naman ay hapon o gabi. Kaya maaaring makasabay mong matulog yung mga walang ginagawa at yung mga pagod sa pahinga. (Maari mong puntahan ang mga link na ito at ito para sa isang halimbawa ng grupo.)

"Yes, Pasado!"

Sa tuwing magtatapos ang sem, ang grade na tres kung minsan ay kinamumuhian, at kung minsan naman ay sinasamba. Depende lang sa taong nakatanggap nito. Para sa isang taong masipag, kinamumuhian ang tres. Pero sa taong nakapasa sa removal, at sa mga delikado, maituturing nila itong achievement sa buhay. Sinasamba nila ito dahil hindi na nila kailangan pang ulitin ang subject ng isa pang sem, at makatitipid sila ng panahon dahil hindi na nila kailangan magpa-add/drop o magpa-open ng subject sa summer. Para sa isang estudyanteng tamad, ang makakuha ng tres ay biyaya nang maituturing dahil nasa bingit na ito ng karimlan. Isang maling hakbang na lang, singko na (aba malay ko kung bat walang 3.25, 3.50, etc). At kung makakuha ka ng singko, tiyak na matutuliro ka na parang itinakwil ka ng langit lupa at impyerno lalo na kung mag-isa ka lang. Maghahanap ka ng masisisi maibsan lang ang kalungkutang nadarama mo. Pero sa bandang huli ay matatanggap mo naman, kung sino ba ang dapat sisihin sa mga nangyari.

"Buti ka pa..."

Malamang ay nasabi mo na rin ang mga salitang ito, na karaniwan ay merong kasunod (o pwede ring wala). "Buti ka pa, pasado", "Buti ka pa, graduate na", "Buti ka pa, may trabaho", "Buti ka pa, may pera", "Buti ka pa, pinapansin", o "Buti ka pa at mabuti ka". Karaniwan na 'tong nasasambit ng mga taong hindi gaanong nabiyayaan. Pero ang tanging magagawa lang naman nila ay tanggapin kung bakit buti pa sila ay ganito at gano'n. Isipin mo na lang na sinwerte sila, at hindi ka lang sinwerte ngayon. Malay mo e bukas lang may magsabi na agad sa 'yo, buti ka pa . 'Di ba? ("Buti ka pa binasa mo 'to...")

"Sembreak na!/Bakasyon na!

Sembreak at bakasyon ang palaging hinihintay ng lahat ng estudyante, lalong-lalo na yung mga pasmado ang isip at katawan sa walang humpay na mga gawain sa iskul. Ito lang ang panahon na makatutulog sila kung gaano nila katagal gustong matulog at makapagpahinga upang mabawi ang kanilang pagod. Minsan ay nagpaplano ng swimming at inuman. Minsan natutuloy, minsan hindi. Minsan may hindi nakakasama. Nagsasaya makaranas man lang ng pagkakataon na magsama ang mga magkakaibigan at magkakaklase hindi sa loob ng silid kundi kung saan mang lugar na malaya sa mga 'Deadline' at iba pang gawaing pang-eskwela. (Yung pic sa taas, lyrics iyan ng awiting Sembreak, by eraserheads)

Sa ngayon, heto pa lang ang mga naiisip kong mga karaniwang salita na binabanggit sa mga karaniwang pangyayari sa skul... Ikaw, baka may naiisip ka pa,... Maaari mo itong ibahagi sa pamamagitan ng pag-comment sa ibaba..

Salamat sa pagbabasa!

Saan Sila Kumukuha ng Pera?

2012-09-15T07:22:00.002+08:00

Saan Sila Kumukuha ng Pera?
Ang nakabibilib na pamumuhay ng mga gangster

Sa bawat lugar na mapuntahan ko, merong mga tao may suot na malalaking damit, mga lawlaw na maong, mga makikintab na stainless at silver. May hawak na gadget at nagpapatugtog ng tulang nilapatan ng beat. Nakatambay lang sila sa araw-araw at nagku-kwentuhan. Paminsan-minsan ay nagiinuman. Paminsan-minsan ay nagpapatayan. At kung pupunta sa sa amin sa hating-gabi, sila yung makikita mong nakakumpol na mga tambay sa kanto. Tanong ko lang, saan sila kumukuha ng pera?

Araw-araw nakikita ko silang nakatambay, walang ginagawa, nagkukwentuhan lang at nagsa-soundtrip. May hawak na gadget (halimbawa china-phone na malakas ang speaker). Sa dis-oras ng gabi, nagpapatugtog ng gano'n kalakas at minsan ay nag-iinuman pa na mas nakabubulahaw sa mga natutulog. Paano sila nabubuhay kung araw-araw silang tambay??

Sa pang-iisnatch? Sa pandurukot? Sa pagbabantay ng hamburgeran? Sa pagsasaydkar (sidecar)? Sa panghoholdap? O sustentado lang ng mga kamag-anak at magulang? Marahil isa sa mga ito ang ikinabubuhay nila. Pero bilib lang talaga ako sa kanilang survival sa mundong ito. Sa hirap ng buhay ngayon at may panahon pa rin sa kanila na tumambay. At imbis na mag-extinct, lalo pa silang dumarami sa kalsada imbis na mamatay sa hirap ng buhay.

Isa marahil sa dahilan ay ang hindi sila pressured. Sa pamamagitan ng pagtambay, nakapag-iisip sila ng maayos kung paano sila didiskarte para mabuhay. Meron silang storage sa kanilang tiyan na ang isang meal sa isang araw ay tumatagal ng isang linggo. Mayroong resource management ang kanilang katawan na namamahala ng kanilang sustansiya at lakas. At ginagamit lang nila ito kung kinakailangan lamang.Kumpara sa isang empleyado na minimum lang ang suweldo (huwag ila-lang ang minimum na sweldo) na araw-araw ay pagod at kulang ang kinikita, ang mga taong ito ay nananatiling malakas sa buong araw at ang kinikita ay sumosobra pa kaya may pambili pa sila ng mga alahas, apple products, cellphone, laptop, pang-inom at pang-gimik kapag may okasyon. Kung tayo, kailangan natin magtrabaho para mabuhay, sila, kailangan nilang tumambay para mabuhay. Kung ganito lang kadali ang buhay, lahat na siguro ng tao katulad na nila, pero hindi. Dahil hindi naman lahat ng tao mahilig tumambay.

Sa susunod na makakita ka ng mga tambay na ito, huwag mo silang maliitin sapagkat kaya nilang mabuhay ng walang ginagawa at ikaw ay hindi. Napagkalooban sila ng matinding survival instinct kaya nananatili silang buhay sa bawat kanto at kalsada. Kung interesado kang malaman kung paano ba sila nabubuhay sa araw-araw, ask the expert. Pumunta ka sa kanto at makipagkuwentuhan ka sa kanila, dahil pawang obserbasyon ko lamang ang mga ito.

No offense intended para sa mga tambay ng kanto diyan..

"Wala na ngang itinutulong, perwisyo pa.. Tsktsk!!"

-Sabi ng barbero na pinagpagupitan ko last month na kamukha ni dog whispherer (only his hair is blacker) doon sa tambay.

Matagal ko na 'tong sinulat sa notbuk ko, ngayon ko lang tinype, at sa ngayon nagdadalawang-isip pa ko kung ipupublish ko ito dahil naisulat ko lang ito bunga ng inis ko ng panahon na nababadtrip ako sa mga gangster sa kanto namin na sobrang-iingay sa gabi, buti na lang ngayon wala na, pero may pumalit na maingay.. Bago. Sa tapat ng bahay namin mismo tumatambay. Hindi na sila mga gangster, mga tambay na lang na nagkakantahan sa gabi at nagkukuwentuhan ng kung ano-ano na buong street namin nakakarinig ng kwentuhan nila. "Daming alam!!" Sabi ng tito ko na nakakarinig ng kwentuhan nila tungkol sa OS at Cellphone. Pero siguro sa next post na lang iyon, kapag hindi pa sila tumigil sa kakakanta ng mga kantang halo-halo tapos iisa lang ang set ng chords, parang medley kumbaga.

Blackout

2012-08-13T22:47:00.000+08:00

Minsan, dumarating ang mga pagkakataon na kayrami mong gustong isulat. Marami kang nais maitala sa iyong mahiwagang kwaderno. Ngunit sa oras na hawak mo na ang paborito mong pluma upang magsulat, unti-unting naglalaho ang mga salita. Unti-unti silang nawawala hanggang sa ma-blanko ang isip mo nang wala kang naisusulat. Tapos pipilitin mong magsulat kahit papaano. Kahit na dugo na ang dumaloy sa tinta ng bolpen mo, pilit mong hinahanap ang mga salitang basta na lamang naglaho na parang bula. Pero kahit na makabuo ka man ng isang talata, buburahin mo pa rin ito dahil hindi naman ito ang mga salitang nais mong lumapat sa iyong kuwaderno. Pinipilit mo ang sarili mo. Pinipilit mo pa rin na magsulat ka tungkol sa bagay na nakalimutan mo na, kaya't heto at gumagawa ka ng ikalawang talata.

Sa ikalawang talata, mas medyo mahaba kaysa sa nauna, ay walang dating kaya naman pinunit mo na lang ang pahina. Nilukot, nilamukos, at inilagay sa basurahan.

Hanggang ngayon, hindi ka pa rin sumusuko. Hindi ka papayag na wala kang matapos ngayong nais mong magsulat kahit na wala ka namang maisulat. Kaya naman naisipan mong ibahin na lang ang tema at haayan na lang ng kusa na bumalik muli ang mga salitang naglaho bago ka pa man makapagsulat.

Sa ngayon ay nasa ikalawang pahina ka na ng mahiwaga mong kwaderno at tila malapit mo nang matapos ang natatangi mong akda. Pero kahit na alam mong nauubusan ka na ng mga salita, pilit mo pa rin itong pinahahaba nang pinahahaba nang pinahahaba para mas mahaba ang kalabasan. Sige lang ang lagay ng mga salitang hindi naman kailangan, pero tumigil ka rin nang mapansin mong kailangan mo na itong tapusin.

Ngayon ay nasa huling talata ka na ng iyong akda, at nakaisip ka na rin ng pamagat para dito. Ito na ang bahagi na kung saan tatapusin mo na ang iyong sanaysay at magbubuo ka na ng konklusyon o paglalahat tungkol sa isinulat mo ngayon. Naisip mong mahirap nga talagang magsulat lalo na kung wala ka namang pagmumulan ng isusulat mo. Pero hindi ito ang kaso mo, dahil meron ka namang pinagmumulan ng isusulat mo dapat, pero sa kasamaang palad ay naglaho. Dahil dito, pinamagatan mo ito ng "Blackout". Ito ang naging pamagat at tungkol ito sa pagsusulat na tungkol sa pagsusulat.

Isinulat ko po ito sa Library ng aming Pamantasan. Medyo umuulan po noon, naisipan ko lang magsulat, pero nung naupo na ko, biglang na-blanko utak ko. Maganda kasi magsulat kapag umuulan, nakagagaan ng mood. Ito yung kinalabasan.

Time-Space Field Trip

2012-07-30T00:52:00.000+08:00

Tag-ulan na naman. Masarap matulog. Kaya ngayong tag-ulan, motivating maging tamad kasi masarap matulog. At naisipan kong matulog.

ZzZzzzzzZz....

At napuno ng tabinging letrang "N" ang silid sa aking paghimbing.

Isang araw, nagkaroon kami ng field trip. Field trip na kung saan lahat kami ay pupunta sa isang lugar na napuntahan na namin noon, no'ng mga mag-aaral pa kami. Na kung saan mga totoy at neneng pa kami, na puro kalokohan, puro trip, puro biro, puro kopyahan, puro hiraman ng bolpen at hingian ng papel. Sa katunayan, ang lugar na iyon ay puno ng alaala sapagkat dito nahubog ang aming pagkatao, marahil sapagkat dito namin ginugol ang apat na taon ng bawat araw namin na kami ay gising, at pagdating sa bahay ay tulog na lang gagawin. Walang iba kundi sa Ramon Magsaysay High School.

Hindi ko lubos maipaliwanag ang klase ng paglalakbay na ito dahil ilang taon na ang lumipas mula ng kami ay magtapos sa mataas na paaralang iyon (mataas iyon, siguro aabot 7th floor). At kapag sumama ka, babalik ang dati mong anyo noong nag-aaral ka pa. Papayat o tataba ka ulit, magmumukhang bata, liliit, puputi o iitim, pati suot na damit ay magbabago rin. Babalik ang tingkad ng ID (para sa akin, ang peke kong ID). Ang kupas na patch sa polo, ang gomang ID Lace na puti na may itim sa gilid, ang sapatos na 3rd hand/beyond repair, bag na butas, pantalong puro nisnis at pati na rin ang mahiwagang bolpen na palaging nawawala at ang notebook na puro drowing. Ang lahat ay magbabalik sa kung ano man ang mayroon noon, ngunit mananatili pa rin naman kung ano ang alaala mo at kung ano na ang nagbago sa ugali mo ngayon. Samakatuwid, babalik ka sa dati mong anyo at pananamit kung ikaw ay sasama sa ganitong klase ng paglalakbay.

Nagsimula ang aking paglalakbay sa paggising sa umaga. Inaantok pa pero kailangan nang bumangon dahil papasok pa.

"Teka, patapos na ko ng kolehiyo ah, bakit kailangan ko gumising ng ganito kaaga?"

Maliligo, magbibihis, hindi na mag-aalmusal, pwede na ang laway na panis. Sasakay ng pedicab papunta sa labasan. "

"Pagsakay ng jeep, magbabayad kaya ako?"

Kinapa ko ang bulsa ko, wala akong cellphone. Pero tuloy pa rin ang buhay. Trapik na naman sa Lacson, kaya kailangan kong titigan ang relo ko para bumagal ang oras. Pagdating sa harap ng gate, sarado na, Tsk! Late na naman ako. Pati ba naman pagiging late, nasama sa paglalakbay na ito.

"O, A____, late ka rin pala." Buti at may nakasabay akong late din pumasok. Ang kailangan na lang gawin, maghintay ng guro na papasok sa front gate, at magte-tailgating. Pagpasok ng guro, bumuntot kami sa likuran ng guro hanggang makapasok sa gate sa loob ng skul. (Kailangan mong mag-tailgate dahil hindi ka papapasukin ng guard sa front gate ng basta-basta. Either kailangan mo ng magulang, o gurong kasama.)

Pagpasok ko sa classroom, ang lahat ay galak sa gulat ng makita ulit ang isa't isa. Sa loob ng iisang silid ay nagsama-sama na naman ang makukulit na mga estudyante. Nagdadaldalan, nag-iingay, nagpapadagdag ng sakit ng ulo sa mga titser. Ang lahat ay nagkumustahan, nagkuwentuhan kung ano na ang mga balita sa isa't isa. Ang iba ay nagsipag-asawa na at ang iba ay nag-aaral pa rin. Ngunit sa loob ng silid, ay kulang kami ng isa. Oo nga pala, hindi na siya makakasama sa amin sa field trip na ito. Akala ko complete attendance, may absent palang isa. Nakalulungkot ngunit kailangan tanggapin na hindi lahat ay nananatili. Biglang tumahimik nang mapansin nilang absent ang dakila naming taga-singil. Ang bilis ng panahon, parang kailan lang kumpleto ang silid, ngayon permanente nang hindi makukumpleto. Kung sa bagay, meron na agad siyang attendance doon sa itaas. Kami na lang ang hinihintay.

"ZzZzzzzzZzzz"... !!!!!!!!!!!!!!!!!!

....Nang biglang humiga ang pusa naming pagkalaki-laki sa tiyan ko, dinaganan ako at ako ay nagising.

Hindi ko na maikukuwento kung ano pa ba ang mga nangyari dahil hindi ko na matandaan lahat. Habang naroon ako sa paglalakbay na iyon, alam ko na hindi ito totoo, ngunit parang gusto kong ulitin ulit kung ano pa man ang magaganap. Kay sarap isipin na mabibigyan ka ulit ng pagkakataon na makita mo ang sarili mo kung papaano ka naging kung sino ngayon. Mabibigyan ka ng pagkakataon na makita kung anuman ang maaaring mangyari kung sakaling may iniba ka sa nakaraan mo, at baguhin ang hinaharap, ngunit mapanganib dahil hindi mo alam kung ano-ano pa ang mga bagay na maaaring maaapektuhan. At kung anupaman ang gawin natin, hindi na natin mababago ang nakaraan. Kung may pagkakamali man tayong hindi nai-tama, kailangan nating matuto dito upang hindi na maulit ang pagkakamali.

Pandagdag na nilalaman:
Sa panaginip na iyon, kayrami kong naisip. 5.50 lang ang pamasahe ng estudyante pero 'pag nagbigay ka ng sais, wala kang sukling singkwenta sentimo. Sa loob ng limang araw makabubuo ang drayber sa isang estudyante ng 2.50. Sa loob ng jeep sabihin nating sampu ang estudyante sa bawat biyahe kaya't magkakaroon siya ng 25 pesos. Balikan o back-and-forth ang biyahe kaya magiging 50 pesos. Kaso sa loob ng isang araw, sabihin nating nakabiyahe siya ng sampung beses, bale limampung beses iyon sa limang araw kaya magiging 2,500 pesos. 2,500 pesos ang nakukurakot ng mga drayber na iyon linggo linggo sa mga estudyante.

Time-Space Field Trip. Bakit nga ba ito ang naisip kong pamagat? Ah, alam ko na. Time-Space sapagkat para kaming naglakbay sa oras, pabalik, pati na lugar at panahon. Field trip dahil buong klase ang naglakbay, ayon sa panaginip ko.

Iyon lang po, sana magustuhan ninyo.

I Want Blackberry

2012-04-11T05:58:00.004+08:00

Blackberry phone. Sabi nila ang mga meron lang nito ay mga professional. Well, mga professional daw ang mga gumagamit nito, at astig pag meron ka nito dahil mukha ka raw pro.

Alam niyo ba kung bakit professionals ang mga gumagamit nito? Here is the reason why. Professionals often do not have much time for their families, so as time for 'kalikot time' in their phone. No time to install games, apps, play games, mess with apps. Always busy in the office. Pirma-pirma. Set schedules. Meetings. Press cons. Bagong strategy sa company. Marketing plan. And most of the time, thinking how they could fit everything they need to do sa kanilang available time. Kaya sila bumili ng isang mamahaling cellphone na ang gamit ay tawag at text. Parang 3310 ng nokia, tawag at text. May camera, internet connection at colored? Sige parang china phone para hindi masyadong kawawa. In order to avoid being tempted to be addicted in playing angry birds, cut the rope, temple run, etc, they preferred Blackberry because iPhone and Android is too mainstream and too teen. Or they think its cool and you look like pro.

Anyway, good thing having a blackberry phone is, if you will see blackberry phone as a pro-phone, you look like pro. You are seen by an average person as may magandang status sa buhay. If you are young, you are seen as mayaman ang pamilya mo. If you work, you are seen as nakakaangat ka na dahil nakabili ka ng ganyan para sa sarili mo (ewan ko bat pag Galaxy Y ang cellphone mo walang dating). Kung spoiled ka naman, mayaman ang magulang mo. Tapos pag nakita ng long lost friend mo, "Wow pre umaasenso na ah, naka-BB na."

Ikaw na may blackberry ano ba gamit ng blackberry sa iyo? Mostly text at tawag lang di ba? Mag 3310 ka na lang, sisirain mo lang keypad niyan eh.

But it always depends kung ano bang ginagamit natin sa kung anong meron sa atin. Sa aking Cherry Mobile M900 (an extinct model), ang gamit ko doon ay radyo, soundtrip (can play FLAC), free internet through GPRS (needs reasearch before you can enjoy this), picture-picture, video recording, games (java), and common things like text at tawag (answering calls. minsan lang ako tumawag eh.). Sa kabila ng lahat ng ito, sa una ang sabi ko sa sarili ko dapat nag-ipon pa ko para mas maganda nabili ko. Pero habang tumatagal, na-maximize ko rin ang gamit nito, hindi lang text,tawag at camera.

Each has its own uniqueness. Merong katangian sa iba na wala sa isa. Depende pa rin kung paano natin gagamitin ang binili natin. Pero hindi sapat na kung text at tawag lang ang silbi ng ating cellphone, bakit tayo bibili ng mamahalin at sasayangin lahat ng features nito? Basahin natin ang manual nito cover to cover, at baka may matutunan tayo higit pa sa inaasahan natin. Hindi natin alam kung kailan ito madudukot, maiisnatch, o nanakawin ng ating kaklase o katrabaho. Baka mawala na lang ang pinag-ipunan mo nang hindi nalalaman na may scientific calculator pala ito na dapat ay ginamit mo nung nag-exam ka at umalis yung proctor.

Spoiler alert: Pwede mong gamitin ang android bilang ruler, spirit level, sound meter, distance measurement tool, metal detector (i'm not kidding) at syempre flash light. While 5110 pwede mong pantumbang preso, basta wag mo lang babasain tsaka tanggalin mo yung sim at battery pag maglalaro ka.

Timbre Headphones got CDR-Kinged!

2012-02-17T04:59:00.000+08:00

Timbre Headphones, the first Filipino-made Headphone brand as you may heard of is now available in stores. Released just this December 2011, this Filipino-flavored headphone Timbre Gitara comes in two colors, the black with red printed design and the white with gold printed design. See the pictures below.

Just this day February 16, 2012, I went to CD-R King to buy a new headphone. I decided to buy the headphone with the detachable flat cord and the design somehow shaped like Dr. Dre's Beats studio. This comes in three colors, red, blue and green. It costs 320 pesos, and it is somehow expensive compared to their other headphone models which only costs 180. But because of its detachable flat cord design like the one's with the Beats, I was intrigued and I decided to give it a try. When I got home, I was excited about its performance and sound quality so I tested it right-away in my good old PC. I played songs with extreme bass to know how good it is and a couple of my favorite songs. And it is a good headphone after all despite it's price and design. Below are pics from CD-R King of the headphone I bought. I got the blue one.

Three in the morning, February 17, 2012, I came across a blog entry which features A Filipino-Made Earphone and I read about it. Then I found out while looking at the pictures of the headphone that what I bought earlier was a pirated version of Timbre Gitara. The headphones may not look the same in their design but the shape, the packaging, and the specs are identical. See comparison below:

TIMBRE GITARA Technical Specifications

Loudhailer: 40 mm (Diameter)
Frequency Range: 20-20,000 MHz
Sensitivity: 110 dB
Impedance: 32 Ohm S.P.L. (at 1 KHz)
Maximum Power Input: 100 mW
Plug (mm): 3.5 mm stereo
Cable Length: ~ 1.5 ml
Accessory: Volume Control

CDR-KING Headphone HP-001-HUA

Loudhailer diameter: 40mm
Frequency range: 20KHz-20000Hz
Sensitivity: 110dB
Impedance: 32 ohms
Cable length: 1.5m
Maximum power input: 100mw
Plug type: 3.5 mm stereo jack

You may not see the Volume Control in the CDR-King's specs, but the cable has volume control. After seeing this, It came to my mind that the Timbre Gitara Headphone may also sound like this because their specs are the same. But it's an early conclusion without testing both headphones (and nothing beats the original).

I thought they only did this to the Beats Headphones, because they also have their version of Dr. Dre's Beats Solo and PowerBeats (the clip-on version of Beats Tour). The difference is that the logo in their version is not letter 'b' but 'c', and the logo is not engraved but only a sticker, all which make it look funny.

If CDR-King is good at copying product designs, I wish they would also copy the products quality and reliability. If not, it's better for them to just create their own.

CDR-King Headphone: http://www.cdrking.com/?mod=products&type=view&sid=12009&main=167
Timbre http://www.tjsdaily.com/2011/11/timbre-headphones-first-philippine.html
Timbre Headphones: http://www.timbreheadphones.com/

What's with Valentine's Day?

2012-02-14T10:58:00.000+08:00

Ano nga ba ang meron tungkol sa February 14? Ito yung may mark sa kalendaryo natin na heart, o kaya isang kerubin, o isang kupidong may pakpak, o kaya trollface na may pakpak, O kaya si forever alone na may hawak na greeting card. In short, February 14 is Saint Valentine's Day or simply Valentine's Day. This is the day when people show their love to their love ones, the day when they go out for a special date, the day where trollface couples are everywhere so as the forever alone faces. Pero ano nga ba ang meron talaga sa Valentine's Day bukod sa magastos ang araw na ito?

From WikiPedia:

In the 1969 revision of the Roman Catholic Calendar of Saints, the feast day of Saint Valentine on February 14 was removed from the General Roman Calendar and relegated to particular (local or even national) calendars for the following reason: "Though the memorial of Saint Valentine is ancient, it is left to particular calendars, since, apart from his name, nothing is known of Saint Valentine except that he was buried on the Via Flaminia on February 14."

Nagbasa lang ako ng kaunti kasi nagtataka ako kung bakit ba sine-celebrate ang Valentine's day.. So... Tingin ko ako lang ang nagtaka. At nalaman ko na tinanggal na 'yan sa kalendaryo natin officially dahil wala naman 'yan kinalaman sa ... what is that word? Love? Heart's Day? ... and anything related to it. Except isa siyang paring martir.

In other words, Valentine's Day is all about money, forcing you to buy expensive gifts, fragrant flowers, greeting cards, to express your what so called love. At kung totoo nga ang valentine's day na dapat sine-celebrate tulad ng pasko, edi dapat walang pasok kapag Valentine's day. Kaso meron. May pasok. Not regarded as like the Independence Day, Christmas Day, People Power, not but just a regular day except na maraming negosyanteng kumikita sa araw na iyon. At isa pa, hindi mo kailangan ng isang espesyal na araw para ipakita mo ang iyong pagmamahal dahil maaari mo naman ipakita ang pagmamahal sa kahit anong araw ng taon, anumang oras, anumang sandali, anumang mangyari.

Another bad thing about this day is nadaragdagan lalo ang population pagdating ng November dahil they show most of their love during the love month. Pero OK naman para sa mga negosyante dahil marami silang kita. Nagkakaroon sila ng pagkakataon na magtaas ng presyo, nang sa ganoon ay mas malaki ang kita during Feb. Mas maraming tao sa mga restaurant, sa mall, sa luneta at iba pang pasyalan, sa mga hotel, motel, at ang bilang ng mga nahoholdap ay mas marami din dahil hatinggabi na umuwi ang mga kabataan.

Samakatuwid, huwag maghabol sa Valentine's Day. Kung hindi ka sinagot before valentine's, ayos lang 'yan, marami pang araw. Huwag rin magsuot ng Forever Alone face dahil nariyan naman si shadow (your friend till the end) na sasamahan ka kahit anong mangyari. Iyon lang po, just can't help to be curious about this "Love Month".

There is no proportional relationship between your gift and the love you give.

Links: http://en.wikipedia.org/wiki/Valentine's_Day

Walang Pamagat

2012-02-12T04:30:00.001+08:00

Walang Pamagat
Ni Jay Ocampo

I
Mga bagay na
minsan ko lang gawin
At mga salitang
minsan ko lang sambitin

II
Lahat ay nagbunga
ng hindi ko gustong gawin
Iyon ay ang
hindi ko na muling ulitin.

III
Nakagagawa ako ng tula
Na may sangkap ng mga salita
Buhat sa mga naganap
At sa mga mumunting pangarap

IV
At sa mga tulang iyon
Nais kong ipabatid
Na hindi sa lahat ng oras
May kakayahan kang ipahatid

V
Ang iyong nadarama
na sa puso mo'y nagkukubli
Anumang isinisigaw,
iyan ay tiyak na natatangi

VI
Maligaw ka man sa alon
ng karagatan malalim
O hagipin ng hangin
At maglaho sa kulimlim

VII
Hindi maagaw,
hindi mawawala
Damdamin sa puso'y
Huwag itapong palihim

VIII
Oras ay walang hanggan
Ngunit oras ay lumilipas
Gaano man kabago
Ay tiyak na kumukupas

IX
Kaya kung ako sa iyo
Ay huwag mo nang sayangin
Mga pagkakataong
Minsan mo lang maangkin

X
At kung huli na ang lahat
upang ikaw ay kumilos
Palabas man o paloob
Luha mo ay bubuhos

XI
Hindi lahat ng nilalang
Ay nabiyayaan ng oras
Upang mabuhay ng matagal
Sa mundong marahas

XII
Dumarating ang panahon
Na tayo ay nalilito
Kung bakit pa nabuhay
kung ikaw rin ay mamamatay

XIII
Kung mayroon ka mang problema
Na hindi mo ikinamatay
Magdiwang ka sapagkat
Napahaba mo ang iyong buhay

XIV
Kung ika'y naglalakbay
Kahit madilim ang daan
Ika'y makararating
Basta't alam mo kung saan

XV
Pagka't tayo ay naglalakbay
Naglalakbay ng sabay-sabay
Magkakaiba man ng daan
Sa dulo, lahat ay nahihimlay

XVI
Akin nang tatapusin
Ang mumunti kong tula
Pagka't umiral na naman
Aking pagiging makata

Ang Tula, bow.

PS: Umiral na naman ang pagiging korni ko sa dis-oras ng gabi. Bigla-biglang may tula na lang na lilitaw sa notepad at ipopost sa blogger. Tapos wala pang pamagat.