ESKİ CEKET ~ HİRE POETİK

BİCAN EFENDİ SOKAĞI

noreply@blogger.com (AntiCa) — Tue, 26 Jan 2010 23:53:00 +0000

Sen gelene kadar ben kıyısındayım hayatın
Karşıki yeşillik bostan Pala Dayı’nın yüreği
Bostan yeşilefletun lodos sarımavi
Beyaz bir kalın kitap aklımdaki
-‘Pırtık’ kaç gündür sokağa uğramıyor-
uzun uzun kıvırcık kıvırcık siyah siyah sayfaları

Ah saçılan harflerini arıyorum senin hayatımdaki
Koltuk diplerinden kitap aralarından yastıklardan
Söylenmeyen tüm güzel cümleleri kurarım diye belki
Sardunyanın yaprakları sararıyor
Sen gelene kadar kıyısındayım ben hayatın

Sen gelene kadar ben kıyısındayım hayatın
Radyoda nihavent şarkı sonra türban meselesi
Kalbim kaldırmıyor radyo inceden tıngırdıyor
Savaş çıkalı hayli olmuş da küsuratla kürt ölmüş
Yokluğu paylaşıp üzülüyorum gözlerim yaşarıyor

Parmak uçlarım ılık ve dokunmak istiyorum
Yüzün oralardaki çocuklar kadar parçalanmış yanık
Düşünmek istemiyorum esmer yokluğunu diyorum
Sen gelene kadar ben hayatın kıyısındayım

Hayatın kıyısındayım ben gelene kadar sen
Kadeh göğsümde boş ağzım boş elim boş
Çocuklarının çığlıkları yükseliyor
Uyumak nasıl sızmaksa nasıl ayılmak
Akşam nasıl berbat bir akşamsa hayat gibi!

Çan onda çalıyor ben uyanıyorum uyanmaksa
İnce topuklar kiliseye yürüyor yürüyorum
Eczacıda sarı bir kedi büyüdükçe büyüyor şahidiyim
Büyüdüğü için mi hayalimde ölüyor bilmiyorum

Yüz gram peynir radikal bir cumhuriyet sucuğu pazarları
Kalbimden altın yumurtalar çıkarıyorum ama kıramam
Kot farkından hep küf hep rutubet bizimkisi de
Ev sahibi yine pencerelerde dolaşıyor
Sen gelene kadar kıyısındayım ben hayatın

Gelene kadar sen kıyısındayım ben hayatın
Geçenlerde bir köpekle üç yavrusu öldürülmüş
Çınarlara mıhlamışlar wanted yazılarını
Doktorun şimdilik mor saçlı sevimli şişman karısıyla
Şişman kedileri bizim asırlık şık sokakların

Arıyorum hayalini köşelerinde bastığın sokakların
İçilen şarapların tortularından eski şişelerde
ıslıklarının ardından iniyorsun denize balıkçıların
Müezzinin sabah çağrısı neredeyse geliyor
Gelene kadar sen ben kıyısındayım hayatın

Gece sisli vakit geç artık ışıklar yansın
Biliyorsun sen olur desem olmaz olmadı hiç olmuyor
Sende bir çift sözüm olsun çünkü sen yaramsın
Yaz ol yara ol söz ol yol ol ve içten bir esmer ameliyat

Sen gelene kadar ben kıyısındayım hayatın
Yanına gelirim istersen eğer hayatımla
Oradan geçerim ağımla belki ben
İlk oltasında balığı çeken çocuğun sevincinin ortasına
Sen gelene kadar ben kıyısındayım hayatın

PARMAK UÇLARINDA

noreply@blogger.com (AntiCa) — Thu, 19 Mar 2009 20:33:00 +0000

nasıl açılır çiçekler bahar geldi mi
nasıl açılır ha, nasıl açılır bir kadın
nasıl ister bir adam, nasıl bir kadını
nasıl patlar gibi açtığında çiçekler

işte oraya uzanıyor dalları ağaçların
boğazın içinde sert hep o rüzgârlı kıyılar
nasıl korunur adam ojeli rüzgârlardan
kadın hep yükseklerden ilerliyor

elinde hep neşeli bir çocuk kadının
hep bir çocuk telaşıyla geliyor
çocuk mahmurluğu biraz bakışlarında
kadın avuçlarında hep delici bir arzu

hep bir sıcak kıştan kalma isteği
hep bir ıslak, hep bir dar o erkeğe
ısınıyor kaldırım parmak uçlarında
yakıyor içine koyduğu hayalini

ANNE

noreply@blogger.com (AntiCa) — Sat, 20 Dec 2008 21:19:00 +0000

Biliyor muydun anne
adının neden bu kadar
az geçtiğini şiirimde

bana kalırsa ve sadece
bana değil şu tezgahtar
kadına bakılırsa da

eşya işte öyle olduğu
için değinmedim hiç sana
içine girdiklerim içinden çıktığım

içinden geçtiklerim içimde kalanlar
içinde kalmak istediklerim
sen son durağımsın biliyorsun

KIRIK BİR ÇİVİ GİBİ BAYRAK

noreply@blogger.com (AntiCa) — Mon, 30 Jun 2008 15:32:00 +0000

Parkın
önünden
geçerken
her sabah onlar,
durup o tuhaf heykelin
altındaki adama bakıyorlar,
işte hayat biraz da böyle, der gibi.
Adam da, çaprazdan eksik kolu bacağı,
inatla çürümeden gök her kış sabahı,
yerinde, bir önceki gün gibi,
karşısında cam siliyor,
şeytan dürtmüş silkiniyor
dev marketin çırağı.
no: ....
date: ....
No-date!
Kadınların
her
biri
kırık
bir
çivi
gibi!

ON ÜÇÜNCÜ EV

noreply@blogger.com (AntiCa) — Sun, 29 Jun 2008 18:59:00 +0000

On üçüncü evim bu benim.
Ispat için size saymayacağım tek tek hepsini,
zira, kısa tutmalıyım hikâyeyi.

Merzifon'da doğduğum ev, tabiatıyla ilki.
İkincisi Balıkesir'de, babamın üstçavuşluğundaki.
Beşincisi yine Merzifon'da
bu kez başçavuşlukta.

Sonra esaslı olan her şeyin,
umutların ve hayallerin,
büyük aşk-ı ihtilâlin başladığı Ankara.

Ortaokul ve erkek liseli
oldukça 'erkeksi' yıllarımdaki iki evle
saymayacağım burada şimdi hiç İzmir'i.

Ardından bir hayata atılma devri,
bir evlilik ama üç evli.

Öncekini geçelim, lâkin,
son evim ilk odam benim.

Uzamasın, burada hikâyeyi bitireyim;
durayım biraz burada,
sonra yürüyüp bağırayım her şeyi sil baştan:
"Seni çekip alıcam lan bu hayattan!"

Adam Sanat, Sayı 199, Ağustos 2002

DÜNÜR ALAYI

noreply@blogger.com (AntiCa) — Sun, 29 Jun 2008 18:45:00 +0000

Ne çok severdi beni dedelerim!
Yazları sırasıyla yanlarına giderdim:
Bir Emirgân'a, İstanbul'a, bir Uşak'a sevinçle.

Kucaklarından düşürmezlerdi beni hiç,
pamuk elleriyle tutarlar ellerimden, gezdirirlerdi:
Uşak'ta meyva bahçelerinde, Emirgân'da sahilde.

Öyle pahalı hediyeler alamazlardı bana ama
sanırdımki o yıllarda en güzel dünya,
iri şeftali, sulu ayva, bir de elma şekeriyle kos helva.

İlk erkek torundum ben,
çok beklediler beni, çok sevdiler çok,
üzmedim ben de hiç onları.

Biri; alaylı biri, nice zahmetin sonu,
Baltalimanı'nda meşhur Kapri'nin şefgarsonu.

Öteki, nice istasyondan sonra
hayatı koca bir tren, kendi emekli olmuş,
devlet demirin kondüktörü.
-annemdedir hâlâ düdüğü-

İki dedemi de görmedim ben.
Biri adımı veren, adı Derviş,
sırım gibi, yaman,
öteki çok önceleri göçmüş benden,
masmavi gözlü Selânikli Süleyman!

Adam Sanat, Sayı 192, Ocak 2002

BOŞGÜN

noreply@blogger.com (AntiCa) — Thu, 26 Jun 2008 17:30:00 +0000

kasa yokmuş bugün,
sobayı tutuşturmak için
ihtiyaç duyduğum, tombul manavda.
Köfteci Cemal Abi aldı dedi.

Karşıdaki güzellik salonunun
güzel kalfası camekandan
yine bana gülümsedi
bir leydi edasıyla.

Eski sevgilimin hediyesi
deri çantamın derisini çaldığı için
nefret ettiğim tamirci,
yine dükkanının kapısında.

Sevdiğim siyah beyaz kedi
küçük tuhafiyecinin yanındaki
telefon kulübesinin
üzerinde uyuyakalmış yine.

Her şey yerli yerinde sokağımda
bu pazar sabahı da aynı saatte,
gazetem ayrılmış, sofut diye alayla sattığı
sigaram da var bakkalımda.

Nasılsa yolunda her şey ama
yaşıyorum o duyguyu yine, kafam karışık:
Hangi gün vardır ki akşam olmadık?

O BAKIR YEŞİL DÜDÜK

noreply@blogger.com (AntiCa) — Thu, 19 Jun 2008 15:04:00 +0000

o bakır yeşil düdükle ben
çok zamandır çekmecedeydik
hiç açılmadık
Sırası geldi şimdi

o tren bacaklı kadınla ben,
çok camdan sarkmaların hüznü
hep aynı makasta karşılaşırdık.
Sırası geldi, şimdi hatırladım.

o bakır sarı yüzlü kadın
onun yüzlerce yüzü aynı vagondaydık.
Şimdi geldi sırası, indi,
camda şirin hayaletler belirdi.

çocuk umutları bitiren
o kentin göbeği o yerden
kesilen bağ o tren.
Şimdi sırası mıydı,
tüm gidişler uçarı!

"Trenler her ne kadar
bağışlasa da uzaklıkları,
trenler,
birbirine ulaştırmaz
yalnızlıkları."

ESKİ CEKET

noreply@blogger.com (AntiCa) — Wed, 11 Jun 2008 23:34:00 +0000

Yine sıkıntıyla oturuyordu
buğulu camın ardında
günlerdir yaptığı gibi.

Mavi çinko çaydanlıktan
yükselen ıslıktı en belirgin ses
ve iskemlenin çıtırtısı.

Okşayıp başını kedisinin,
yuvarlanan gözyaşlarını sildi,
içinde belli belirsiz bir
dışarı çıkma isteği belirdi, gerindi,

kedinin tuhaf hareketlerini izledi,
hissettiği,
yitmiş bir arkadaştan kalan
eski bir ceketi giymek gibi birşeydi.

Adam Sanat, Sayı 295, Nisan 2002

BERGAMA'DA O İLK AŞK

noreply@blogger.com (AntiCa) — Wed, 12 Mar 2008 20:09:00 +0000

Eski sütunlu caddeyi tırmanıyor
ağaçlıklı yoldan, tanıdık bir kare arıyor,
tepede Asklepion'a varıyor, viran kapısında
buraya ölüm giremez yazan eskiden.

Belki de bu kapının eskiden olduğu yerde,
süslenmiş develerle poz veriyor şimdi
nereli olduğunu kestiremediği gülücüklerle
güzel genç kızlar.

Her bir kalıtın önünde asılı
levhaları okuyor dikkatlice,
bir de hiç inanmasa da bir mermer havuza
birkaç para atıyor birkaç dilek tutup.

Bir kemerin altından usulca geçerken o,
aşağıda günebakanlar eğilip selamlıyor ayı
güneş henüz batmamışken,
kızarmış narların tam çatlama zamanı.

Tanrılar aklına giriyor, çamlar meltem üflüyor
seyrelmiş sakalına görmüş geçirmiş adamın,
söylencelere inandığı vakitler çoktan geçmiş,
bir ümitle mermer merdivenlerde yükseliyor,

Ama biliyor hiçbir uykunun yarasını
iyileştirmeyeceğini ve hiçbir tanrının,
hala Bergama'da yaşayan o kadın
gibi heyhat, sevilemeyeceğini.

BİR DELİKANLININ HAYAT MUHASEBESİ

noreply@blogger.com (AntiCa) — Sun, 30 Dec 2007 11:23:00 +0000

Hacı Arif Sokak'ta tadilat vardı
eski sokakta, onlarca kurdi işçi,
kafası da oldukça iyiydi,
hamamın önünde söylenmekteydi..

"Biz hiç bu hamama girmedik be,
bu hamam gibi ıslak ve değildik nemli de,
onun gibi kesif bir küfle isteyecek
kadar geçmişi zalim olmadık biz hiç!

Lakin, onun kadar taş, onun kadar serttik.
Biz en az onun kadar taş taş üstüneydik.
En az onun kadar şimdi tarihin altında kaldık!

Koca bir ömür mezar taşlarımıza
'yorumsuz' yazılmasın diye ağlaştık.
Hayatın silik bir altyazısı bile olamadık,
biz kötü Türkçe dublajlardık!
Sözde delikanlıydık."

ATEŞ VE SAPAN

noreply@blogger.com (AntiCa) — Sun, 30 Dec 2007 08:46:00 +0000

Her şey insanı sıkacak kadar düzenli
ve her yer bir çocuğu hemen coşturacak
kadar yeşildi. Yeşil bir denizin içinde
yollar gri birer labirent gibiydi.

Babam atölyeni şefiydi.
Dökme demirden bir sapan yapmıştı bana,
akranlarımkiler ağaç oyması,
turuncuya boyamıştı,
serum lastiğini sicimle bağlamıştı.

Benim turuncu sapanım
-bir benzeri yoktu ve olmamıştır hala-
övünç kaynağıydı babamın.

Bense onunla bir tek kuş bile
vuramamıştım.

Cebimde bir şey yok, bir yazıdaydı benim gözlerim,
gözlerim bütün hangarlarda: ATEŞLE YAKLAŞMA!

AKUSTİK

noreply@blogger.com (AntiCa) — Sun, 30 Dec 2007 08:33:00 +0000

Oturup kenar yolun kenarında
dizlerinin arasına alıp başını<
sadece düşünen birini düşünün bir.

Bir kere, düşündüğü için sadece
övgüyü haketmiştir, ikincisi değerlidir
yolun kenarında oturduğu için
kimseyi rahatsız etmeden.

Yoldan geçen siz,
bu adam kadar çaresiz ve değerlisinizdir
onun gibi düşünceli olduğunuz için.

Akustik iyidir bu plânda, çünkü,
kimseyi rahatsız etmemektedir!

AJANDA

noreply@blogger.com (AntiCa) — Sun, 30 Dec 2007 08:20:00 +0000

Ajandasında, dökülen kara zamanların

hem isimleri, hem resimleri var dökülen.

Bilineni tekrara lüzum yok,

orada yaşandı o zaman ve bitti,

dedi, otuzbeş milimetrelik montaj

makinesinin başında uyandığında bir sabah,

eski zaman perdelerinin yanında.

Araladı kütük gibi ajandasını,

-kütük gibiydi hâlâ-

bir eliyle her bir telin arasında

kaç gecenin kokusunu taşıyan

saçlarını taradı ki, bu tam bir taramaktı,

yerinde olduklarından emin olmak için sanki,

aralandı o ân biraz bilinci,

Sıradan değil hiçbir şey hiçbir zaman, diyebildi;

bulduğunda ajandada sahiden içini burkan

bir isim ve bir resmi.

YEDEK ANAHTAR

noreply@blogger.com (AntiCa) — Sun, 30 Dec 2007 08:11:00 +0000

Küçük vidası düştü gözlüğümün koltuğuma,

çok merak saldığım son zamanlarda okuyamadım

Curtis’in şiirlerini bir türlü bir günün soluk sonu:

Yerine takamadım çünkü lânet vidayı bir türlü!

Bayağı yağmur yağıyordu, laf aramızda,

yağmurlar karıştırır insanın aklını ara sıra.

Aptal oluyorum sabahları ve gözlüksüzken.

Vereceğim ilk derse yetişmek için ettiğim aceledendi,

gömleğimin kol düğmelerini ilikleyemedim

epeyce zaman yitirip küfredip sinirlenmeden

otobüsteki olası yokluğuma,

yağmur hızlanarak geliyordu sokağıma.

Durağa yakın büfeden bir sosisli istedim sonra hızla,

ketçap iğrençtir, hardallı, acı iyidir sabahları,

köşedeki seyyardan bir bilet aldım,

gazetemi alırken bayiimden birden hatırladım,

o güzele verdiğim randevuya yetişemeyeceğimi asla

geçen gece tanıştığım o barda, hava çok soğumuştu ama.

Hiçbiriyle uğraşırken pek becerikli sayılmam gerçi ama,

soldan sağa, sağdan sola geçirirken aleti farkettim,

hep ihmal ettiğim serçe parmağımın tırnağını keserken

zorlandım epeyce ayağımın akşam,

ellerim titriyordu soğuktan yalnızlıkta ve böyle eller,

pek çok şeyi ihmal ederler belki ama biliyorum

birçok şeyi de sessizce hallederler.

Biliyorum aslında: Hangi cepte olduğum değil önemli olan,

şıkırtılarımla değmek isterim teninize,

hiçbir kilide giremiyorum, açamıyorum hiçbir kapıyı,

yedek bir anahtar gibiyim, aslından sonradan yaptırılan,

belki de hiç beklenmedik yepyeni bir kapıdan

şimdi girecek gibiyim

buzdan bir çilingirin sürpriz mirasından!

ATEŞBÖCEĞİ

noreply@blogger.com (AntiCa) — Sun, 30 Dec 2007 00:33:00 +0000

O gece kafası hayli yüksekken,
yerde cep telefonu ışığı
sandığı şeyin önce,
ateşböceği olduğunu öğrenince:

Ateşböceği bu mu be, dedi,
ben sabahları bilmeden amına koyim
ne çok öldürürdüm bunlardan!,
Kadıköylü 'dibine kadar koyan' Osman.

ONLAR DA Bİ İNSAN

noreply@blogger.com (AntiCa) — Sat, 29 Dec 2007 18:08:00 +0000

İki köfte daha atsana
demişti, Kadıköy'ün
bir ara sokağında, içki
masasından kalkan Volkan'la ben

evde dibine kadar boş bir
buzdolabının bizi beklediğini
bildiğimizden, köftecinin önündeyken;
pişince bizimkilerin önünden

onunkiler ve o,
o canım köfteleri birer birer etrafında
dolanan kedilere yedirmeye
başlamışken; Dur, yapma abi,

demiştik, onca saattir aç beklemenin de
verdiği bencillikle; oysa o,
Ne karışıyorsunuz be demişti, vicdansızlar;
yiyecekler tabi,
onlar da birer insan!

HALİÇ'TE ÇİZGİLER

noreply@blogger.com (AntiCa) — Sat, 29 Dec 2007 18:05:00 +0000

Uzayıp giden kıvrılarak, sonra bir anda
mezarlığın orada yiten göz alıcı sarı
şerit yeni çizilmiş yola belli.
Piyer Loti bu açıdan o vakit zaten göremezdi.

Sağda boğaza has süslü erguvanlar
içinden yükselen büyülü çizgiler göğe,
öyle incelen… Kentin bu sağır sesini
işitirdi muhakkak o vakit Piyer Loti.

Yüzlerde belirgin silik çizgiler çevrede,
iki adacık Haliç’te iki damla mum.
Piyer Loti hangisinde yatar, yatar mı?

Haliç izler: Bakır cezvelerde işlemeler,
fincanlarda telvelerden yollar sonra,
pilili etekleriyle liseli kızların bilinmez gizler,
bilir miydi Piyer Loti?

Biliyorum, “Bu kitap benim, alıyorum raftan,
bak, altını çizmişim, oradan belli benim olduğu”
demişti, hatırlıyorum ve istemiyorum şimdi çizgileri, gizleri:
Ne düne ne şimdiye ait olan altı çizili hiçbir şeyi.

YUKİ

noreply@blogger.com (AntiCa) — Sat, 29 Dec 2007 17:07:00 +0000

Her sabah radyodaki neşeli adamın
bilmecesiyle uyanırdık yanıtını artık
adımız gibi bildiğimiz, haykırırdık:
edi, edi, edi... Sonra ne değişti ki?

Köşedeki Kör Ali’den alıp çiğdemleri,
kıvırıp koltuğumuzun altına minderleri,
tahta sandalyelerinden kapınca ön sıralarının
yazlık sinemanın, nasıl sevinirdik.

Çocuktuk, ilkgençliğe adım atmış,
o perdede ah, kaç sevgili gezinirdi,
arada gazoz kuyruğunda beklerken başlardı
nedense her gece filmin kaçmayacak sahneleri.

Bir sigara daha içeriz derken kuytularda,
hep geç kalırdık, itilir kakılır sonra,
en sonunda sandalyelerle beraber
minderleri de kaptırırdık uyanıklara.

Yuki’yi bulmaya giderdik biz arka sokağa,
kovalanıp dönerdik, bulamazdık.
İncir ağacında cinler varmış, hep kaçtık.
Öğrendik sonunda çıkmamayı sokağa.

Hafta sonları biraz geç uyanınca,
kırpıştırırken gözlerimi gelen güneşle,
bir göz kırpıp geçen zamanda radyodan
duyar gibi oluyorum Orhan Boran’ı.

Önce o konuşuyor, sonra sevimli Yuki.
Sokağa çık artık, diyor, hadi!

ZYTN

noreply@blogger.com (AntiCa) — Sat, 29 Dec 2007 17:05:00 +0000

Kasabaya girerken yükseklerde
bir eski kilise ilişiyor gözüme,
şimdi bir bağ evi olmuş.
Yanındaki birkaç kavağın altındaki
çeşmeye gitmiştim birkaç gün sonra,
Hacı İsmail hayratına.

Dönüşte yerlere saçılan
zeytinlerden toplamıştım
Bercise Hanım’ın sözleri aklımda:
Zeytin tüm inançlardan
daha önemlidir buralarda...

TAVUK MAHMUT'UN KIZI

noreply@blogger.com (AntiCa) — Thu, 20 Dec 2007 19:45:00 +0000

Geldik bayram sabahı, yine mi kavga,
kim mi toplayacak balkondaki
asmadan sarmalık yaprakları?

Dizlerinin üzerinde battaniyesi
otururken televizyonunun karşısındaki
yaşlı iskemlesinde, Bu kılıç oğlum, bir metre
olursa boyu, ev sahibi olurmuş bakanı,

bu güller asıl Fransa’nın
güneyinde yetişirmiş, bu da menekşe,
aslı Afrika’daymış diye tanıştırıyor
çiçeklerini birer birer benimle.

Kalkıp pencereden İşte yine o iki baykuş,
dedi, kahretsin gelmişler,
deniz kabaracak belli ki yine,
sersem Mahmut açılır denize belki de gene!

Topal bir kızı vardı Mahmut’un,
severdi menekşeleri, gözü gibi bakardı,
balkondan düşürmüştü de birini
ardından nasıl da ağlamıştı.

Kaç kere bıkmadan deneyip dikmişti
menekşeyi ama tutmamıştı,
Az mı konuştum ki acaba
onunla diye söylenirdi.

Mahmut’u topuğundan vurdular sonra,
Kızı da kaçtı, eminim en çok
balkondaki menekşeyi özledi
bir türlü geri getiremediği.

Bense Tavuk Mahmut’un tuttuğu
kupeslerin tadını, kızının
iyi de yaprak sardığını, bir de,
Yamanlar’ın eteklerinden süzülerek

dönerken eve yediğim dayak sonucu
yitirdikten sonra bisikletimi,
vitrinlerdeki kontrpedal Fransızları
nasıl da hevesle izlediğimi anımsadım
şöyle bir düşünürken geçmişi.

NİCE YIL SONRA

noreply@blogger.com (AntiCa) — Thu, 20 Dec 2007 19:02:00 +0000

Sis çok önceleri vardı burda güneşten,
bak yine iki sarp kaya arasından göründü
ondan önce şarap kokan kentim,
ışıklar göründü ve bukleli saçlarıyla kardeşim.
Kovayı ters çevirmeyi beceremezdi kızım,
kumdan kale yapmayı, bak,
yine göründü kumdan kaleleri kentin.

Sis çok önceleri vardır burda güneşten,
güneş teninde çiğ taşırdı meltem,
sabah simidi kokusu şimdi içimdeki
nice yıl sonra kente girerken.

Ben, ıhlamur kaynatan annem ve sen,
- numaradan hastalanmaların keyfi –
zeytinlerin altında uzanırken,
Yeniden başlamak, demiştik yine de mümkün,
Ege’nin suları çalkalanırken.

Sunar’ın orada bir akşamüstü,
gündüz geçtiğimiz bahçelerden,
günebakanlar kadar günden geçmişken
hızla arabamızla, Dursaydık keşke orda demiştik.
Ben yavruları beslemiştim dalyanda,
sonra dalyan çupra yemiştik.

Ben, sen ve kahve pişiren annem sohbetteyken
sonra balkonda, güneş doğmazdan önce,
patatalarıyla ayılıp balıkçıların beraberce
mırıldanmıştık onu: "O son yolculuk, o yolculuğun sonu."

KARATAŞLI ZALİM

noreply@blogger.com (AntiCa) — Thu, 20 Dec 2007 18:59:00 +0000

Baharın ilk zamanları, yağmur var yine biraz,
kaygısız geziyorum Kadıköy’de sokakları.
Postaneyi dönüyorum, eski bir şarkı çalınıyor
kulaklarıma: Kadınım, sevdiğim o koku
yok artık bu evde, kadınım...

Bir anda geçmişi hatırladım:
Çamlı bahçesinde yürüyoruz
Karataş Lisesi’nin, ilk kez
elele tutuşmuşuz, hafif bir yağmur
üzerimizde konuşuyoruz.

Dersler mersler derken, nedendir bilmem,
dayımdan sözediyorum ona,
ne denli benzediğinden Tanju Okan’a.
Onun kadar iri cüssesinden ve
yüzünde gizlediği hüzünden onunki gibi.

Susuyoruz sonra ıslanıyoruz,
durağa dek yürüyüp ayrılıyoruz.
Sonra bir haftaya kalmadı
- bunu nasıl yapabilmişti -,
benden hayli çelimli biriyle çekip gitti.

Oysa dayımdan sözetmiştim ben ona, bir de
romantik, hüzünlü hemşerim Tanju Okan’dan.
Kızlar kesin anlamıyordu böyle şeyleri
ve beni, ya da şimdi olduğu gibi o yıllarda da
ben beceremiyordum bir şeyleri.

AYTEN'İN GÖZLERİ

noreply@blogger.com (AntiCa) — Thu, 20 Dec 2007 18:53:00 +0000

İlk frapeyi hangi kahvede içmiştik
Alibey’le Midilli’de? İlkgençliğimizin
o müthiş çetesinden sözediyorduk hatırlıyorum,
bir de ortak aşkımız Ayten’den.

Ayten’miş kahvecinin de kızının adı,
tam kalkarken bizi yakaladı,
bir ayrıntıya kapılmış sohbetimizde babası,
meğer akşama onlara davetliymişiz.

Akşam içip içip ouzoları,
kimin icat ettiğini tartışıyoruz mereti.
Alibey İskenderun Arabıdır,
Ne siz, ne de siz, dedi, ilk biz yapmışız bu rakıyı!

Alibey, ben, Taçyotakis, ki yeni yitirmiş karısını,
Bana kalan bir Ayten, diyor, biz burada böyle
güzelce içiyoruz ama... kalkıp geliverse
şimdi Ayvalık’tan anası!

Susuyor Alibey, o da yeni vermiş
Kadifekale’de toprağa anasını.
-Peki ben şimdi ne desem, bir yaz daha bitiyor,
kim getirir bir sonraki yazı,-

araya giriveriyor Ayten,
Bir Rum kahvesi yapayım size, diyor birden,
şöyle közde, köpüklü, sabah oluyor ama ona göre,
hadi bitirin rakılarınızı! Kim getirir şimdi,
bu yaşımda bana Ayten’in gözlerini?

HARMANDALI

noreply@blogger.com (AntiCa) — Fri, 14 Dec 2007 20:04:00 +0000

Saraç Yılmaz orfoz sever, kalkar sabah hale gider,
çekse Kerim, ayıracak, çoğu zaman da bulamaz.
Galon şarap yine çıkmış, fiyatı da uygunsa az,
bulursa bir gıcır lüfer, değmeyin keyfine akşam.

Sallanan tahta masada mönü oldukça sağlam:
Eski kaşar, Girit kabağı, çöz, közde bumbar,
radika ve turpotu, bıldırcınlar havadalar nasılsa,
bulur da vesileyle anmaz mı hiç geçmişi,
ortada koca şişede Kocabağlar şarabı!

Cızırtılı radyoda: har-ma-an-da-lı-ı...
“Bademler de çiçeklendi erkenden” diyiveriyor,
e-fe-e-em ge-li-yor!
Cevvaller erken dönüyor, kırmalılar asıldı,
“Eriklerin sırasını bademler aldı,
vakitleri miydi yahu, yazık dökülecekler,
keşke açmasalardı” diyor sonra,
kimsecikler birşeycik anlayamıyor.

Radyonun cızırtısının bilmemnesine okkalı
bir küfür sallıyor ve parmakları düğmenin
üzerindeki silik sayılarda buluşup kıvrılıyor
çabucak ve kesin ve tek bir hareketle
istasyonu TRT’ye ayarlayıveriyor:
Ankara-Eskişehir karayolunun yüz otuz ikinci
kilometresinde devam etmekte olan
yol yapım çalışmaları nedeniyle
trafik işaret ve işaretçilerine...

Muzipçe kıvrılıyor göğe bakan bıyığı,
“Tüm dizginlerini Dikili’nin ellerimde tutarım,
tüm atların sırtına ben otururum ilk,
harbi avcı bir ben kaldım bu yerde,
Nah işte, kasabanın da tek saracıyım.”
Radyo, bilir, tanır onu ve şapka çıkarır gibi
sekmiş yerel kanala kendiliğinden, bağırıyor:
E-fe-e-em ge-li-yor! ! !

Dikili Avcılar ve Atıcılar Kulübü’nde o zaman,
Saraç Yılmaz Kocabağı boşalttı sabaha karşı, rakı içtim
ve susup dinledim ben, konuşarak dinlenmiyor zaten;
her şey mükemmeldi ama bir şey vardı çözemediğim:
Ne yalnızlığı sarsmıştı beni, ne de inceden palavraları şaşırtmıştı.
Bercise’nin kocasıydı ama bilmiyordum,
istasyonları Bercise mi kurcalıyordu ya da
badem çiçeklerinin davranışı gibi bir şey miydi yaşam?
Har-ma-an-da-lı-ı! ! !