Historie pisane piórem

Więzień labiryntu [recenzja trylogii filmowej]

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Sun, 13 Oct 2024 17:59:00 +0000

Zdarza Wam się czasem taka sytuacja, że chcecie coś obejrzeć albo przeczytać, ale z jakiegoś powodu z tym zwlekacie, a potem, gdy wreszcie się za to zabierzecie, plujecie sobie w brodę, że nie zrobiliście tego wcześniej? Ja tak właśnie miałam z filmową wersją Więźnia labiryntu, której obejrzenie w całości zajęło mi… jakąś dekadę.

Teraz więc, w ramach swoistej rekompensaty dla tej serii, zdecydowałam się zrobić zbiorczą recenzję wszystkich trzech części. Od razu więc ostrzegam, że z tego względu może być ona trochę spoilerowa — ale nie martwcie się, nie zdradzę żadnych naprawdę ważnych szczegółów ani nie będę wytykać palcem postaci, które zginęły.

Tytuł: Więzień labiryntu (cz. I); Więzień labiryntu: Próby ognia (cz. II); Więzień labiryntu: Lek na śmierć (cz. III)

Czas trwania: 1 godz. 53 min.; 2 godz. 12 min; 2 godz. 22 min.

Premiera: wrzesień 2014; wrzesień 2015; styczeń 2018

Gatunek: thriller, akcja, sci-fi

Kategoria wiekowa: 13+

Pierwowzór: powieści Jamesa Dashnera pod tymi samymi tytułami

Opis: Thriller science fiction, którego akcja toczy się w świecie dotkniętym wielkim kataklizmem. Chłopak, który stracił pamięć, budzi się w niezwykłym labiryncie i wraz z innymi szuka ucieczki z miejsca rządzonego przez tajemnicze siły.

[powyższe informacje pochodzą ze strony Filmweb]

Ostrzeżenia dot. treści: liczne sceny przemocy, śmierć, istoty przypominające zombie, potwory

Zapowiedzi:

Cz. I

Cz. II

Cz. III

Już na wstępie zaznaczę, że nie czytałam (jeszcze) książkowego pierwowzoru Więźnia labiryntu, więc na tę chwilę omawiane tu filmy są dla mnie niezależnymi produkcjami i jako takie będę je oceniać, z oczywistych względów nie dokonując żadnych porównań do powieści.

Więzień labiryntu jest znany jako jedna z tych kultowych dystopijnych serii, na które boom przypadał na drugą dekadę obecnego wieku — często wymienia się go w jednym szeregu z Igrzyskami śmierci (ukazującymi się w latach 2012–2015; nie liczę tutaj prequela z ubiegłego roku) oraz Niezgodną (ukazująca się w latach 2014–2016). Z tego, co pamiętam, wszystkie trzy serie były bardzo popularne wśród ówczesnych nastolatków. Przyznam szczerze, że o ile Igrzyska obejrzałam w całości (Niezgodnej widzieć widziałam tylko jedną część, ale za to przeczytałam książkową trylogię), o tyle w przypadku Więźnia zapoznałam się jedynie z pierwszym filmem (jakoś niedługo po jego premierze). Wiedziałam, że kolejne się ukazują i cały czas miałam w tyle głowy myśl, że będę musiała je kiedyś obejrzeć. I tak oto nadszedł wrzesień 2024 roku (a zatem minęła równo dekada od premiery pierwszej części). Wtedy właśnie zobaczyłam na Netflixie informację, że cała trylogia zostanie usunięta z serwisu wraz z końcem miesiąca — dzięki niej wreszcie zmobilizowałam się, żeby nadrobić zaległości.

Więzień labiryntu opowiada historię Thomasa — pozbawionego wszelkich wspomnień chłopaka, który pewnego dnia po prostu obudził się uwięziony w dziwnej, jadącej wciąż w górę, windzie. Celem jej podróży okazała się Strefa — miejsce zamieszkiwane wyłącznie przez nastoletnich chłopaków, których łączyły dwa fakty: po pierwsze, poza imionami nie pamiętali niczego na temat swojej przeszłości; po drugie, wszyscy trafili do tego miejsca w ten sam sposób, co Thomas. Chłopak szybko przekonuje się, że Strefa jest swego rodzaju więzieniem — z każdej strony otaczają ją ogromne mury, za którymi znajduje się śmiertelnie niebezpieczny labirynt. W związku z tym, jedną z podstawowych zasad jest bezwzględny zakaz wstępu do labiryntu dla wszystkich, poza wąskim gronem Zwiadowców — najszybszych i najsilniejszych Streferów, którym powierzone zostało zadanie jego zbadania i odnalezienia ewentualnej drogi ucieczki. Wszystko jednak zaczyna się zmieniać po przybyciu Thomasa, a sam chłopak, wskutek splotu różnych, nie do końca szczęśliwych, wydarzeń, staje na czele grupy, która wyrusza do labiryntu, by za pomocą nowych wskazówek, odzyskać upragnioną wolność. Do Thomasa dołączają m.in.: Minho — Opiekun Zwiadowców, znający labirynt lepiej niż ktokolwiek inny; Newt — zastępca lidera Streferów; Teresa — najnowsza członkini Strefy i jedyna dziewczyna w jej społeczności. To, czego przyjaciele nie wiedzą podczas wykonywania tej niebezpiecznej próby jest to, że w rzeczywistości labirynt stanowi jedynie początek ich drogi do wolności. Poza murami czekają na nich bowiem kolejne przeszkody. Świat wyniszczony kataklizmem. Pożoga, czyli przerażająca choroba wywoływana przez wirusa atakującego mózg i przemieniająca człowieka w coś na kształt krwiożerczego zombie. DRESZCZ — organizacja, która z krwi reprezentantów młodego pokolenia, w sposób daleki od humanitarnego, chce wytworzyć lek na Pożogę. Thomas i jego przyjaciele zostają więc zmuszeni do nieustannej walki o przetrwanie, i o wolność.

Pierwszą część trylogii oglądałam z pewną podejrzliwością — pamiętałam, mniej więcej, o czym jest, ale z jakiegoś powodu ubzdurałam sobie, że ginie w niej postać, którą najbardziej lubiłam podczas pierwszego seansu. Wobec drugiej części nadal byłam podejrzliwa, bo nie miałam pojęcia, dokąd ta historia zmierza. Przy trzeciej części byłam już natomiast kompletnie wciągnięta i pochłaniałam ją z niecierpliwością, ciekawa zakończenia. A po skończeniu… praktycznie natychmiast nabrałam ochoty na obejrzenie całej historii od nowa. I całkiem możliwe, że właśnie tym bym się w tej chwili zajmowała, gdyby Netflix nie zdążył już jej usunąć. Jestem trochę zła na siebie, bo przysięgam, że gdybym wiedziała, że tak bardzo mi się spodoba, to obejrzałabym ją już dawno temu. Prawdopodobnie więcej niż raz.

A teraz napiszę coś, co może Was nieco zdziwić po przeczytaniu tych paru poprzednich zdań. Nie mogę powiedzieć, że te filmy są wybitne, ani że świat przedstawiony jakoś szczególnie mnie pochłonął, ani że wyjątkowo polubiłam występujące w nim postacie (no, poza Minho, Minho był świetny). Nic z tych rzeczy. Mamy tu do czynienia z klasyką gatunku: główny bohater jest ponurakiem, do tego zdecydowanie zbyt brawurowym, który w jakiś sposób odstaje od reszty swojego środowiska, do którego niespodziewanie trafia i niemal od razu bierze się za wywracanie do góry nogami zastanego w nim porządku, łamiąc najważniejsze zasady, a jednocześnie jakimś sposobem udaje mu się zdobyć grono wiernych przyjaciół, gotowych skoczyć za nim w ogień. Oczywiście to on zostaje liderem zbuntowanej grupy, która wyrusza na śmiertelnie niebezpieczną misję skierowaną przeciwko złej organizacji, składającej się z dorosłych, chcących poświęcić młode pokolenie w imię wyższego dobra. Naturalnie plan tych złych zapewne (przynajmniej w jakimś stopniu) by się powiódł, gdyby tylko nie ten cholerny smarkacz i jego kumple. Ten cholerny smarkacz ostatecznie zostaje bohaterem, po drodze zakochując się, zdobywając i tracąc przyjaciół, i dorabiając się traumy na resztę życia. Brzmi znajomo? Założę się, że tak, ponieważ pod ten opis sama mogłabym podciągnąć co najmniej kilka innych tytułów.

Za minus serii uznałabym znikomą ilość bohaterek damskich oraz brak, wśród tego wąskiego grona, takich, które mogłabym szczerze polubić. W drugiej i trzeciej części była, co prawda, Brenda, zdecydowanie lepsza od Teresy (na temat której nie zamierzam się nawet wypowiadać), ale nie poświęcono jej uwagi na tyle, by można było ją lepiej poznać. Podobnie w przypadku Harriet i Sonyi — zapowiadały się ciekawie, ale na ekranie pojawiły się zaledwie parę razy.

Nie sądzę jednak by był to problem związany z faworyzowaniem płci męskiej, bo chociaż jej reprezentantów mamy w tej historii pod dostatkiem, to pod względem kiepskiej prezentacji charakterów panuje równouprawnienie. Jasne, niektóre postacie pojawiały się na ekranie zdecydowanie częściej niż inne, więc można było poznać je odrobinę lepiej, ale wciąż nie w zadowalającym mnie stopniu. Nie mówię tu o kwestiach związanych z ich przeszłością, bo ta akurat została ewidentnie celowo zatajona. Mam na myśli fakt, że w większości przypadków bohaterom brakuje głębi i trudno jest opisać ich charaktery chociaż w kilku zdaniach. Jednym z takich znamiennych przykładów jest, według mnie, Patelniak. Występował on we wszystkich częściach, od początku należał do grupy Thomasa i brał udział we wszystkich akcjach, a jednocześnie cały czas pozostawał w cieniu pozostałych postaci. Kiedy zaczęłam o nim myśleć, szybko doszłam do wniosku, że nie potrafię powiedzieć o nim wiele ponad to, że na pewno był postacią pozytywną, lojalną wobec swoich przyjaciół i mającą jakąś smykałkę do sterowania różnego rodzaju pojazdami.

Moim zdaniem filmy te są tak naszpikowane akcją (którą samą w sobie pochwalę za moment), że zabrakło po prostu czasu na spokojniejsze sceny, w których bohaterowie mogliby porządnie odetchnąć i porozmawiać na tematy wykraczające poza kwestie przetrwania. Gdy tak o tym myślę, to te biedactwa ciągle były w biegu, dosłownie — albo przed kimś uciekały, albo kogoś ścigały, albo z kimś walczyły. Nie mówię, że to źle, bo w końcu o tę nieustanną walkę o wolność chodziło w Więźniu, podobał mi się też fakt, że reżyser się nie cackał i każdą z części trylogii zaczynał z przytupem — w inicjalnej odarty ze wspomnień Thomas odzyskuje gwałtownie przytomność w windzie; w Próbach ognia Thomas zostaje wyrwany ze snu przez Minho, krzyczącego, że muszą uciekać; a w Leku na śmierć mamy już totalnie szaloną mieszankę pościgu, strzelaniny, wybuchów, napadu i odbijania więźnia. Szkoda tylko, że to wszystko odbyło się kosztem pokazania rozwoju postaci oraz zacieśniania się łączących ich więzi. Te aspekty zdecydowanie zasługiwały na więcej uwagi.

Jednak mimo wszystko, filmy z trylogii Więźnia oglądało mi się naprawdę przyjemnie. Dobrze się bawiłam, nie nudziły mnie, sceny akcji przykuwały moją uwagę (pod tym względem szczególnie spodobał mi się początek Leku na śmierć) i zrobiły na mnie wrażenie na tyle, że uznałam, że świetnie oglądałoby się je w kinie. Szczerze interesował mnie również dalszy rozwój wypadków oraz zakończenie całości.

Na moją pozytywną ocenę całej trylogii zdecydowanie duży wpływ miał mój ulubiony element, a w zasadzie — ulubiona postać. Tak, zgadza się, chodzi o Minho. Czyli o człowieka orkiestrę. Jednoosobową armię. Króla sarkazmu. Ktoś Was atakuje? Nie martwcie się, wystarczy dać Minho jakikolwiek przedmiot — broń palną, drewnianą dzidę, coś ostrego — albo trochę wolnej przestrzeni, a Wasz przeciwnik polegnie, nim zdąży się zorientować, z której strony nadszedł cios. A gdyby był wyjątkowo odporny, to Minho już zadba o to, aby dobić go słownie. (Poważnie, ten typ nawet zawieszony głową w dół nad przepaścią nie potrafi przepuścić okazji do wypowiedzenia kąśliwej uwagi). Potrzebujecie lojalnego przyjaciela, który narazi własne bezpieczeństwo, żeby pomóc Wam wydostać się z sytuacji zagrażającej Waszemu życiu? Minho zgłasza się na ochotnika. Mój gust widać nie zmienił się za bardzo w ciągu ostatniej dekady, ponieważ to właśnie Minho polubiłam najbardziej przy pierwszym podejściu do Więźnia, i to właśnie on pozostał moją ulubioną postacią po obejrzeniu całości.

Spodobała mi się też relacja Minho z Newtem i Thomasem. O ile z Newtem przyjaźnił się odkąd pamiętał, o tyle z Thomasem zaczynał znajomość od zera — i fajnie było obserwować, jak jego podejście względem niego zmieniło się z "jesteś idiotą, który właśnie dał się zabić" na "oczywiście, że skoczę z tobą z okna wieżowca" (nie są to dosłowne cytaty, ale nawiązują do rzeczywistych wypowiedzi i czynów Minho).

Thomas nie był od niego wiele gorszy pod tym względem. Coś, co mnie urzekło w jego postawie, to fakt, że przedkładał przyjaciół ponad swój obiekt westchnień — kiedy okazało się, że dziewczyna, do której ewidentnie coś czuł, wyznawała zupełnie inne wartości i dla osiągnięcia swojego celu była gotowa poświęcić to, co on sam starał się chronić ze wszystkich sił, Thomas odwrócił się od niej i stanął po stronie przyjaciół. Nie próbował na siłę przemawiać jej do rozsądku. A popularny w tego typu historiach wątek rzucania wszystkiego i wyruszania na samobójczą misję ratowania swojej drugiej połówki został przerobiony na równie samobójczą misję ratowania przyjaciela. I to ja rozumiem. Przyjacielskie więzi między bohaterami i ich wzajemna lojalność kupiły mnie zupełnie.

Swoją drogą, relacja całej tej trójcy, tych Atomówek, jak pozwalam sobie prywatnie określać Minho, Newta i Thomasa, tak bardzo mnie urzekła, że z chęcią obejrzałabym jeszcze jedną część filmu, poświęconą tylko im. Parafrazując jedną z wypowiedzi Minho — cokolwiek to jest, potrzebuję tego więcej.

Od lewej: Ki Hong Lee jako Minho, Dylan O'Brien jako Thomas oraz Thomas Brodie-Sangster jako Newt

Podsumowując, Więzień labiryntu przypadł mi do gustu głównie ze względu na wątki przyjaźni, lojalności oraz postać Minho. Szczerze mówiąc, kusi mnie teraz trochę, żeby sięgnąć po powieściowy pierwowzór. No, dobrze, może trochę bardziej niż trochę. …I może już zdążyłam zorganizować sobie dostęp do pierwszego tomu… W każdym razie — streszczając, za pomocą klasyka, moje wrażenia co do filmów z serii Więzień labiryntu: ja chcę jeszcze raz!

Diabolik Lovers: Bonus IX: Miejsce zwane domem

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Wed, 31 Jan 2024 23:19:00 +0000

Dla wszystkich czytelników mojego fanfiction z Diabolik Lovers.

Późnym popołudniem Taneda zatrzymał swoją taksówkę na postoju przy dworcu kolejowym, aby zaczekać na następnego klienta. Wiedział, że w tak dogodnym miejscu znajdzie się on szybko, ale nie spodziewał się, że aż tak szybko. Nie zdążył bowiem nawet zapalić dopiero co wysuniętego z paczki papierosa, gdy zauważył parę młodych ludzi — kobietę i mężczyznę — zbliżających się do jego samochodu. Odczekał chwilę, by upewnić się, że idą akurat do niego, po czym niechętnie schował paczkę z powrotem do kieszeni spodni.

Kobieta zatrzymała się przed drzwiami od strony kierowcy i pochyliła się, aby spojrzeć na niego ponad opuszczoną do połowy szybą.

— Dzień dobry — przywitała się z uśmiechem. — Można?

— Ależ oczywiście, panienko — odparł Taneda, a spojrzawszy na pokaźnych rozmiarów walizkę i torbę podróżną trzymane przez towarzysza kobiety, szybko dodał: — Już otwieram bagażnik. Proszę chwileczkę poczekać.

Pospiesznie wysiadł z samochodu, aby pomóc swoim nowym klientom w załadowaniu do niego bagaży i dopiero wtedy, widząc ich z bliska, jedno obok drugiego, zauważył występujące między nimi podobieństwo, może nie do końca dostrzegalne na pierwszy rzut oka. Oboje mieli niemal ten sam odcień włosów i oczu. Niemal, gdyż w przypadku kobiety wszystkie barwy były jakby bardziej wyraziste — włosy równomiernie czarne niczym najciemniejszy atrament, a tęczówki tak intensywnie niebieskie, że przyciągały wzrok Tanedy nawet z pewnej odległości. Oczy mężczyzny miały bardziej stonowaną, ciemną barwę, włosy z kolei były zdecydowanie jaśniejsze na końcach. Kobieta była też o wiele drobniejsza, przy swoim wysokim towarzyszu wyglądała niemal jak dziecko. Oboje jednak mieli bardzo podobne rysy twarzy i to właśnie na tej podstawie taksówkarz założył, że musi między nimi występować jakieś pokrewieństwo.

Taneda zamrugał, nagle zdając sobie sprawę, że zagapił się na tę pogrążoną w rozmowie dwójkę. Nie mógł wyzbyć się wrażenia, że z taką urodą i z takimi eleganckimi strojami — które wyglądały jakby pochodziły z tej samej kolekcji tego samego projektanta, tak dobrze jego garnitur współgrał z jej sukienką, nie wspominając nawet o praktycznie identycznych płaszczach — mogliby spokojnie pojawić się na okładce jednego z tych kolorowych magazynów, w których zaczytywała się jego córka.

— Naprawdę mogłem cię zawieźć — powiedział mężczyzna w chwili, w której Taneda opuszczał klapę bagażnika.

— Wiem. A ja od początku mówiłam, że przejadę się taksówką.

Towarzysz kobiety westchnął.

— Twój upór jest dla mnie czasem niezrozumiały, ale skoro tego chcesz… Daj znać, kiedy będziesz na miejscu.

— Dobrze wiedzieć, że tylko czasem — odpowiedziała kobieta i, śmiejąc się radośnie, objęła go ramionami. — Oczywiście, że dam. Nie martw się tak, to nie jest przecież wyprawa na drugi koniec kraju.

Mężczyzna nic już nie odpowiedział, gładząc jedynie jej głowę. Niezadowolony grymas, który do tej pory gościł na jego twarzy, ustąpił miejsca łagodnemu, lekkiemu uśmiechowi.

Taneda otworzył i przytrzymał kobiecie tylne drzwi pojazdu, a kiedy z powrotem zajął swoje miejsce przed kierownicą, niespodziewanie stanął przy nim jej towarzysz. Taksówkarz nie zdążył jeszcze zamknąć się w samochodzie, co ten wykorzystał, pochylając się w jego kierunku i zaciskając dłoń na jego ramieniu.

— Proszę bezpiecznie zawieźć moją siostrę na miejsce — powiedział z uprzejmym uśmiechem, jednak coś w tonie jego głosu w połączeniu z dziwnym błyskiem w oku sprawiło, że Tanedzie ciarki przebiegły po plecach.

— O-oczywiście, proszę pana — Taneda zająknął się mimowolnie.

Mężczyzna tymczasem, z wyrazem zadowolenia na twarzy, wycofał się i jakby nigdy nic, odwzajemnił gest siostry, machającej do niego z tylnego siedzenia.

Taneda drżącymi niespokojnie dłońmi zatrzasnął drzwi i przekręcił kluczyk w stacyjce, a wtedy głos zabrała jego klientka.

— Przepraszam za mojego brata. Czasami bywa trochę nadopiekuńczy.

Taneda przełknął ślinę, po czym posłał w jej stronę niepewny uśmiech. Z jakiegoś powodu nie potrafił wyzbyć się dziwnego, irracjonalnego lęku, który ogarnął jego umysł po tym jednym zdaniu wypowiedzianym przez jej brata. Przecież w jego słowach nie mogła kryć się realna groźba, prawda?

— Takie chyba już zadanie braci. Pod jaki adres mam panienkę zawieźć?

Odpowiedź bardzo go zdziwiła. Znał podany przez kobietę adres, ponieważ znajdująca się pod nim posiadłość wraz z jej mieszkańcami, stanowiła swego rodzaju miejską legendę. Taneda nie chciał być wścibski, nigdy nie miał tego w zwyczaju, ale czuł, że musi dowiedzieć się, dlaczego taka młoda, pogodna — a w każdym razie na pewno pogodniejsza od swojego brata — kobieta wybierała się do miejsca owianego tak złą sławą. Włączając się do ruchu, postanowił więc zaryzykować:

— Proszę wybaczyć moją ciekawość, ale mieszka tam może panienki rodzina?

— Hmm… — mruknęła. W lusterku wstecznym, skierowanym częściowo ku tylnemu siedzeniu, coś zamigotało, kiedy poprawiała włosy. — Jeśli wszystko dobrze się ułoży, to już wkrótce będę mogła tak o nich powiedzieć.

Taneda nie miał pojęcia, czy gest, który wykonała przed udzieleniem tej nieco enigmatycznej odpowiedzi, był celowy, czy nie, ale i tak postanowił strzelić:

— Dobrze rozumiem, że jest panienka zaręczona?

— Zgadza się! — potwierdziła z wyraźną radością.

— Gratuluję! — odparł, choć to wyjaśnienie wcale go nie uspokoiło. Wręcz przeciwnie, jego niepokój się wzmógł. — A mogę zapytać, jak długo panienka zna swoją przyszłą rodzinę?

Kobieta zastanawiała się przez chwilę.

— Będzie już z dziesięć lat.

— A… czy słyszała może panienka o pewnych plotkach, które o niej krążą?

— Że są wampirami? — odpowiedziała mu pytaniem na pytanie, zupełnie spokojnie jakby wcale nie rozmawiali o historiach, które mroziły krew w żyłach co strachliwszych mieszkańców miasta. — Że ludzie, którzy raz wejdą do ich domu już nigdy z niego nie wychodzą? Mogę pana zapewnić, że nie warto wierzyć we wszystkie plotki, jakie się słyszy. Jestem w końcu na to dowodem, że niewiele mają wspólnego z rzeczywistością. Mieszkałam tam przez jakiś czas, a teraz jestem tu z panem, cała i zdrowa, prawda?

Złe przeczucia nie opuściły taksówkarza, ale postanowił więcej nie drążyć tego tematu.

Niebo zasnute było ciemnymi chmurami, gdy Taneda zatrzymał taksówkę przed bramą prowadzącą do okazałej posiadłości. Zaproponował, że wejdzie na jej teren razem z kobietą, by pomóc jej zanieść bagaż pod drzwi budynku, oddzielone od miejsca, w którym stali, całkiem sporym fragmentem ogrodu. Kobieta obejrzała się przez ramię na ścieżkę wijącą się pośród równo przyciętych krzewów i z cichym westchnięciem pokręciła głową.

— Dziękuję, ale dam sobie radę.

Taneda wrócił więc do samochodu i przez moment odprowadzał kobietę wzrokiem. Nagle gdzieś z głębi ogrodu zaczęła napływać mgła. Mężczyzna nie rozumiał, skąd się brała. W zdumieniu patrzył, jak gęstniała w zastraszającym tempie, coraz bardziej i bardziej, aż po krótkiej chwili, po zaledwie paru mrugnięciach, całkowicie przesłoniła mu widok na oddalającą się kobietę.

Przekręcając kluczyki w stacyjce, taksówkarz przypomniał sobie o słowach brata klientki i na samo to wspomnienie znowu poczuł ciarki na plecach. Powiedział sobie w duchu, że przecież wykonał swoje zadanie, dowiózł kobietę bezpiecznie na miejsce. Nadspodziewanie pełen wrażeń kurs dobiegł końca. Cokolwiek mogłoby się jej przydarzyć po opuszczeniu jego samochodu nie miało już z nim żadnego związku. Mógł co najwyżej trzymać za nią kciuki i wrócić do swojej pracy.

Decyzji o upchnięciu tak wielu rzeczy do swojego bagażu pożałowałam po oddaleniu się od bramy o zaledwie kilka metrów. Jako że — wbrew moim cichym nadziejom — nikt nie wyszedł mi na spotkanie, musiałam jakoś sobie poradzić z ciężką walizką, turkoczącą przy każdym kroku postawionym na kostce brukowej, którą wyłożona była ścieżka prowadząca od furtki do głównego wejścia do budynku. Nie to było jednak moim największym zmartwieniem. Co jakiś czas z niepokojem spoglądałam w górę na ciemne chmury niezwiastujące niczego dobrego.

Byłam mniej więcej w połowie swojej wędrówki, kiedy pierwsze, wyjątkowo duże, krople zaczęły skapywać na ziemię.

— Naprawdę?! — zawołałam z oburzeniem ku niebu, po czym zarzuciłam kaptur płaszcza na głowę, mocniej chwyciłam rączkę walizki i pasek torby, i na tyle, na ile było to możliwe, przyspieszyłam kroku.

Deszcz szybko przybierał na sile. Nim dotarłam do drzwi, końcówki moich włosów —tak samo jak wszystko inne, co wystawało spod płaszcza — były mokre. Cóż, nie tak sobie zaplanowałam tę chwilę.

Odetchnęłam głęboko, by choć trochę uspokoić serce, które zaczęło wybijać przyspieszony, nerwowy rytm wskutek nie tylko tego krótkiego wysiłku, ale także stresu i ekscytacji, które ścierały się wewnątrz mnie na samą myśl o tym, co miało nastąpić.

Zastukałam kołatką do drzwi. Odpowiedziała mi cisza.

Zmarszczyłam brwi i zastukałam raz jeszcze. Znowu nic. Obrzuciłam wzrokiem ścianę po obu stronach drzwi, ale nie znalazłam na niej żadnego dzwonka. Czy mnie to zdziwiło? Skądże.

Zastukałam ponownie i odczekałam chwilę, a kiedy nadal nic się nie działo, nacisnęłam klamkę. Drzwi się otworzyły. Westchnęłam cicho i weszłam do środka.

Walizkę i torbę postawiłam na podłodze tuż za drzwiami, które silny podmuch wiatru zatrzasnął za mną z hukiem. Prawie podskoczyłam ze strachu. Przyłożyłam dłoń do klatki piersiowej, biorąc kolejny głęboki oddech, a potem zawołałam w głąb domu:

— Już jestem!

Nasłuchiwałam przez chwilę. Cisza. Przerywało ją jedynie bębnienie deszczu o szyby i wycie wiatru, ocierającego się o grube mury posiadłości. Zdziwił mnie ten brak odzewu. Przecież podałam im konkretne informacje na temat swojego przyjazdu. Wiedzieli, kiedy się mnie spodziewać, więc gdzie się podziewali? Serce ścisnęło mi się na myśl, że mogło wydarzyć się coś złego.

— Halo?! — krzyknęłam głośniej. Ruszyłam pustym, pogrążonym w półmroku holem, a stukot obcasów moich butów rozbrzmiewał nieprzyjemnie donośnie w tej podejrzanej ciszy. — Chłopaki! Jest tu kto?

Jakby w odpowiedzi na moje słowa rozległ się głęboki pomruk rozpoczynającej się burzy. Mimowolnie wzdrygnęłam się na ten dźwięk. Nieważne, ile czasu upłynęło, nadal serdecznie nie znosiłam takiej pogody.

W nagłym rozbłysku światła towarzyszącemu błyskawicy, która rozdarła niebo za ogromnymi oknami rezydencji, dojrzałam postać siedzącą na kanapie ustawionej we wnęce najbliższego korytarza. Widziałam ją jednak tylko przez ułamek sekundy, więc równie dobrze mogło mi się jedynie przywidzieć. Tak przynajmniej założyłabym dla spokoju własnego serca, gdybym tylko akurat nie znajdowała się w tym konkretnym domu.

Ruszyłam dalej.

— Czekaliśmy na ciebie — oznajmił zmysłowy głos, przepływając tuż obok mojego ucha. Jednocześnie coś delikatnie musnęło moje ramię.

Nie odwróciłam się.

Kolejny rozbłysk światła ukazał mi zarys postaci opierającej się o stół, którego piętrzącą się wysoko zawartość przesłaniał jasny materiał.

— Tęskniłaś? — zapytał inny głos, wyraźnie rozbawiony.

Grzmot, który rozległ się w chwili wykonywania przeze mnie następnego kroku, był o wiele głośniejszy od poprzedniego. Burza musiała być gdzieś blisko.

— Trochę ci to zajęło. — Ta skarga dobiegła mnie spod ściany po mojej lewej stronie.

Kolejny krok, kolejny błysk, kolejny głos.

— A było tak cicho… — westchnięcie dobiegło od strony widocznej zaledwie przez chwilę krótszą niż mgnienie sylwetki kogoś usadowionego na szerokim parapecie.

Sama nie wiedziałam, co zabrzmiało w moich uszach mniej przyjemnie — grzmot rozlegający się tak blisko, że niemal zadrżała posadzka pod moimi stopami czy zirytowany głos niewidocznej, acz na pewno stojącej przede mną osoby:

— Spóźniłaś się.

Zatrzymałam się wreszcie tuż pod ogromnym żyrandolem, imponującym nie tylko swoim rozmiarem, ale też zwieszającymi się z niego kryształami. Uniosłam głowę i zapatrzyłam się na nie, na to, jak ślicznie migotały w promieniach światła. Potem skrzyżowałam ramiona na piersi i zatupałam kilkukrotnie.

— Jeżeli naprawdę tak bardzo nie chcieliście, żebym wróciła, to trzeba było wysłać mi wiadomość albo do mnie zadzwonić. Oszczędziłoby to wszystkim kłopotu — zwróciłam się z wyrzutem do otaczających mnie cieni.

Najpierw usłyszałam grzmot, następnie zaś tak dobrze znany mi śmiech spływający z szerokich, marmurowych schodów prowadzących na wyższe piętra. Jego właściciel zatrzymał się u ich stóp, w odległości kilku kroków ode mnie.

— Witaj z powrotem… Natsuki. — Po wypowiedzeniu mojego imienia blade usta rozciągnęły się w zadowolonym uśmiechu, a jadowicie zielone oczy spojrzały wprost w moje. — Nie denerwuj się. Chcieliśmy po prostu przywitać cię w starym stylu.

Zastanowiłam się, czy pokrzyżowałam mu plany, nie podchodząc do niego, gdy zobaczyłam go po raz pierwszy, na tamtej kanapie niedaleko wejścia, czy też raczej poszłam mu na rękę, skoro dzięki temu mógł zaprezentować to dramatyczne wejście — a może raczej zejście.

— Rozumiem, że burzę też zamówiliście specjalnie na tę okazję, aby wzmocniła efekt. Mam rację, Ayato?

Wyraz satysfakcji nagle zniknął z jego twarzy.

— Nie, to akurat zupełny przypadek. — Wyraźnie się zawahał zanim, głosem zabarwionym czymś podejrzanie przypominającym skruchę, dodał: — Jesteś zła?

Jak na zawołanie wokół nas zmaterializowali się jego bracia, wszyscy z minami wyrażającymi bezbrzeżne zdumienie.

— Podkulił pod siebie ogon! — zauważył Kanato, odsuwając się od stołu, o który się opierał.

Laito wyszedł zza moich pleców, Subaru odepchnął się od ściany, Shu zsunął się z parapetu, a Reiji cofnął się o parę kroków, żeby nie stać pomiędzy mną a Ayato, jakby się bał, że weźmiemy go w dwa ognie. Może w powietrzu między nami wyczuwał wibrujące napięcie.

Ayato zgromił Kanato wzrokiem, podczas gdy ja westchnęłam i pokręciłam głową.

— Nie jestem. — Spojrzałam kolejno na każdego z otaczających mnie mężczyzn i uśmiechnęłam się szeroko. — Miło mi, że postanowiliście przygotować dla mnie jakieś konkretne powitanie. Nawet jeżeli było dosyć pokręcone.

Ale czego innego mogłam się po was spodziewać, dodałam w myślach.

Swoją uwagę skupiłam ponownie na Ayato. Zrobiłam krok w jego stronę, a on — odgadując moje zamiary — pokonał resztę dzielącej nas odległości i mocno mnie przytulił. Jego prawa ręka objęła mnie w pasie, lewa z kolei powędrowała w górę moich pleców. Przymknęłam oczy, rozkoszując się jego dotykiem, jego bliskością, jego…

— Dziwisz się, że podkulił ogon? — Usłyszałam rozbawiony głos Laito. — Cały przypomina szczeniaczka stęsknionego za swoją pańcią.

Ku mojemu zaskoczeniu, Ayato puścił uwagę brata mimo uszu. Odsunął się nieco ode mnie, ale jedynie po to, by ująć delikatnie mój podbródek i — na oczach wszystkich zebranych — złożyć na moich ustach pocałunek. Krótki, wyjątkowo delikatny, a przy tym zawierający w sobie niewypowiedzianą obietnicę. Takie powitanie zdecydowanie mi się podobało.

Ale innym już niekoniecznie, czego dowodem był grupowy, niezadowolony pomruk. Odwróciłam się do reszty z przepraszającym uśmiechem, podczas gdy Ayato od tyłu oplótł ramionami moją talię i oparł brodę na czubku mojej głowy.

— Z łaski swojej wstrzymajcie się z takimi tkliwościami do momentu, aż znajdziecie się za zamkniętymi drzwiami — polecił z niesmakiem Reiji.

— Za zamkniętymi drzwiami robimy o wiele ciekawsze rzeczy — odparł swobodnie Ayato. Nie widziałam jego twarzy, ale byłam gotowa się założyć, że szczerzył się w tej chwili jak głupi. A ja z kolei poczułam uderzenie gorąca na twarzy.

Wśród braci rozległ się kolejny niezadowolony odgłos, Reiji w szczególności wyglądał tak, jakby już żałował mojego powrotu. Co o czymś mi przypomniało. Wycelowałam w niego oskarżycielski palec.

— A tak swoją drogą, to wcale się nie spóźniłam! — oznajmiłam w odpowiedzi na słowa, którymi powitał mnie chwilę wcześniej. Dla pewności zerknęłam na zegarek na przegubie lewej ręki. — Dotarłam tu może… kilkanaście minut później niż początkowo zakładałam? Ale od początku podawałam wam godzinę w przybliżeniu, bo wyobraź sobie, że nie mam wpływu na korki ani punktualność pociągów.

— Mogłaś to jednakże przewidzieć i lepiej się zorganizować.

Już miałam mu odparować, że przecież nie miało to większego znaczenia, kiedy moich uszu dobiegło dramatyczne westchnięcie Shu.

— A było tak cicho i spokojnie…

— Przynajmniej przestanie być nudno — odpowiedział mu Subaru. Sądząc po minach pozostałych, jego słowa nie tylko mnie wprawiły w zdumienie.

— Będziecie mieć jeszcze wiele czasu na kłótnie — zauważył Kanato, tym razem okazując się chyba najrozsądniejszym z całej naszej siódemki. — A teraz może zajmiemy się czymś ciekawszym? Jak, na przykład, jedzeniem?

— Racja — zgodziłam się z nim. — Umieram z głodu. Ale najpierw chciałabym się przebrać. Wezmę tylko swoje bagaże i…

— Ja się tym zajmę, panienko.

Niemal podskoczyłam, znowu, na dźwięk zupełnie nieznanego mi głosu. Zerknęłam w kierunku, z którego dochodził i spostrzegłam starszego mężczyznę, ubranego w charakterystyczny strój lokaja. Człowiek ten zgiął się w głębokim, eleganckim ukłonie, po czym podniósł z podłogi porzucony przeze mnie bagaż.

— Och, miło mi poznać… — wydukałam.

Mężczyzna uśmiechnął się ciepło, z kolei Reiji spojrzał na mnie spod uniesionych brwi.

— Zamknij usta, to niegrzeczne — powiedział jakby karcił małe dziecko. Czyli tak jak to robił w większości przypadków. — Zatrudniliśmy więcej służby.

Ayato poklepał mnie lekko po ramieniu.

— Przyzwyczaisz się — mruknął mi do ucha. — Potem ci wszystko opowiem, nie martw się.

Mój pokój nie zmienił się za bardzo podczas mojej nieobecności. Odnotowałam tylko kilka zmian, takich jak puszysty biały dywan na podłodze przed łóżkiem czy dodatkowa półka na książki, o które sama uprzednio poprosiłam. Uśmiechnęłam się, widząc, że zostałam wysłuchana.

Moje bagaże czekały już na mnie, ustawione przy szafie na ubrania, a obok, na toaletce, stał wazon z bukietem świeżych róż. Podeszłam bliżej, żeby lepiej mu się przyjrzeć. Naliczyłam dziewięć sztuk, z czego sześć o czerwonych płatkach i trzy o białych. Do bukietu dołączony był bilecik z jednym krótkim zdaniem: „Witaj z powrotem”. Nie mogłam powstrzymać śmiechu, rozpoznawszy pismo Ayato.

— I co cię tak rozbawiło?

— Nie sądziłam, że jesteś takim romantykiem — odparłam, zerkając przez ramię na autora bileciku opartego o framugę drzwi.

— Nie jestem pewien, czy ma to być komplement, czy obelga.

— Oczywiście, że komplement. — Odłożyłam kartonik i musnęłam kwiaty opuszkami palców. — Dziękuję. Są piękne.

— Oczywiście, że są. — W głosie Ayato pobrzmiewało zadowolenie. — Subaru pomógł mi je wybrać.

Uniosłam brwi.

— Och? Nie przypisujesz sobie całej zasługi?

Wampir prychnął, stając bezpośrednio za mną. Jego chłodne palce przesunęły się po moim karku.

— Potrafię doceniać innych, kiedy sobie na to zasłużą. I chętnie powiedziałbym, że igrasz z ogniem… — mruknął, zastępując swoje palce ustami. — Ale naprawdę powinnaś się przebrać i wysuszyć.

Znowu się zaśmiałam, chociaż zdziwiło mnie, że potrafiłam to zrobić, gdy na skórze nadal czułam dotyk jego warg. Obróciłam się, by spojrzeć mu w oczy.

— Naprawdę się zmieniłeś.

Wzruszył ramionami.

— Wszyscy się zmieniliśmy.

Ayato miał oczywiście rację. Każde z nas — ja, bracia Sakamaki i bracia Mukami —przeszło jakąś przemianę na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat i choć zakres zmian był różny, to jednak wszystkich nas łączyły ich powody — staraliśmy się odciąć od przeszłości. Mieliśmy na to różne sposoby, ale wszyscy chcieliśmy po prostu wreszcie żyć po swojemu, a nie odgrywać role pionków w cudzej grze. Czy mieliśmy pewność, że na pewno tak się dzieje? Niestety nie, ale i tak próbowaliśmy.

Jedną z zauważalnych i bardzo miłych zmian, które zaszły w posiadłości Sakamakich, była obecność służby, niegdyś przemykającej jedynie chyłkiem, trzymającej się cieni i zawsze milczącej, teraz — spokojnie krzątającej się pomiędzy jadalnią a kuchnią, przygotowującej posiłek, do którego mieliśmy zasiąść. Żadna z tych osób nie wyglądała na śmiertelnie przerażoną czy zastraszoną, a gdy mnie dostrzegały, obdarzały mnie uprzejmymi uśmiechami. Robiłam wszystko, co w mojej mocy, aby odpowiedzieć na każdy z nich, ale jednocześnie za bardzo nie gapić się na ten niecodzienny dla mnie widok.

Od razu, gdy tylko wszyscy zajęli swoje miejsca przy stole, rozpoczęły się rozmowy. Wymienialiśmy się nawzajem informacjami i historiami z ostatnich paru lat, z czasu, kiedy w rezydencji Sakamakich bywałam jedynie sporadycznie. Chociaż utrzymywałam z każdym z braci stały kontakt, to i tak wiele mnie ominęło — nie było to już to samo, co wtedy, kiedy po raz pierwszy z nimi zamieszkałam, kiedy widywaliśmy się codziennie, jedliśmy wspólne posiłki, jeździliśmy razem do szkoły i spędzaliśmy czas wolny… I ja też miałam im wiele do opowiedzenia.

Shu mówił właśnie o formalnych kwestiach dotyczących rodziny, którymi zajmował się teraz z Reijim — swoją drogą, niezmiernie cieszyło mnie to, że ta dwójka wreszcie nauczyła się współpracować — gdy siedzący obok mnie Ayato nachylił się w moją stronę i szepnął:

— Czemu się tak szczerzysz?

— Szczerzę się? — odszepnęłam, zdziwiona jego spostrzeżeniem. Sama nawet nie wiedziałam, kiedy zaczęłam to robić. — Chyba po prostu… brakowało mi tego — wyznałam i zatoczyłam dłonią koło.

— Moich braci? — Ayato zrobił zdegustowaną minę.

Stłumiłam śmiech.

— Między innymi.

Swobodne rozmowy ciągnęły się jeszcze przez chwilę, dopóki Laito niespodziewanie nie wypalił:

— To kiedy ślub?

Pech chciał, że akurat piłam, więc oczywiście zakrztusiłam się jak na zawołanie. Nóż Ayato zazgrzytał nieprzyjemnie na powierzchni talerza.

Po kilku dobrych sekundach kaszlenia w serwetkę i bycia poklepywaną po plecach przez Ayato, udało mi się wreszcie złapać oddech. Uniósłszy wzrok, od razu natknęłam się na karcące spojrzenie Reijiego, który zapewne chciał mi przekazać, że otarcie się o śmierć podczas posiłku niezgodne jest z etykietą obowiązującą w tym domu. Zerknęłam na swojego narzeczonego.

— My jeszcze nie… Nie ustaliliśmy żadnych konkretów — odpowiedziałam w końcu, a Ayato przytaknął.

— Nie? — powtórzył Laito. Nie miałam pojęcia, czy jego zdziwienie było szczere, czy też zwyczajnie sobie z nas żartował. — Jak to nie?

Znowu wymieniliśmy z Ayato spojrzenia. Jego brwi się zmarszczyły, kiedy spojrzał ponownie na brata.

— A co ci tak śpieszno? — zapytał podejrzliwie.

Laito odchylił się na oparcie swojego krzesła, jednocześnie krzyżując ramiona na klatce piersiowej. Pozostali w milczeniu wodzili wzrokiem od niego do mnie i Ayato jakby oglądali jakiś spektakl. Wydawało mi się nawet, że Kanato rozejrzał się w pewnym momencie w poszukiwaniu substytutu popcornu, który mógłby w najlepsze zajadać podczas tej dziwnej dyskusji.

— Och, błagam. — W głosie Laito słychać było coś na kształt irytacji. — Zaręczyliście się całe wieki temu, od dawna zachowujecie się jak stare małżeństwo, a ty — w tym momencie wyciągnął palec w kierunku Ayato — ciągle świecisz wszystkim po oczach tym naszyjnikiem od Natsuki. Wszyscy doskonale łapią przesłanie. Więc na co wy jeszcze czekacie?

Odwróciłam się do Ayato. Nawet teraz, pomiędzy niedopiętymi górnymi guzikami jego koszuli, widać było naszyjnik ze srebrnym półksiężycem przyozdobionym pojedynczym zielonym kamieniem. Naszyjnik nawiązujący do mojego imienia, który podarowałam mu niedługo po zaręczynach, żeby on też miał coś symbolizującego nasz związek i przypominającego mu o mnie podczas mojej nieobecności. Nie spodziewałam się jednak, że będzie nim „świecił wszystkim po oczach”, jak to ujął Laito.

— No co? — burknął Ayato. — Niech wiedzą, że jestem zajęty.

Uznałam to za tak urocze, że aż wydałam z siebie zachwycone „oooo!”.

— Niech wiedzą, że jestem zajęty — przedrzeźnił go Laito. — Bracie! Za każdym razem, gdy pojawiamy się gdzieś publicznie, zachowujesz się tak, jakbyś niósł ogromny transparent z napisem: „Jestem zaręczony”. Jesteś gorszy od tych wszystkich kobiet chwalących się w mediach swoimi pierścionkami zaręczynowymi.

Jak to dobrze, że przemilczałam fakt, że sama wysłałam swoim przyjaciółkom zdjęcie pierścionka…

— Dawno nie widziałem tak wzburzonego Laito — skomentował Shu, który chyba jako jedyny spokojnie kontynuował posiłek.

— Nie jestem wzburzony.

— Dzięki za podzielenie się tym uroczym faktem na temat Ayato, ale… Wciąż nie rozumiem, skąd ten pośpiech — zwróciłam się do Laito. — Nie wydajesz się wielkim fanem instytucji małżeństwa i nie przypominam sobie, żebyś sam planował ustatkowanie się w najbliższym czasie. Więc o co ci chodzi?

Laito otworzył usta, lecz w udzieleniu odpowiedzi uprzedził go najmłodszy z rodzeństwa.

— Po prostu chce cię już mieć oficjalnie w rodzinie.

Laito wybałuszył na niego oczy, Subaru jednak zupełnie się tym nie przejął. Podobało mi się to, jak ogromną przemianę przeszedł w ciągu ostatnich lat. Nie popadał już tak łatwo we wściekłość, nie dawał braciom wyprowadzić się z równowagi, opanował sztukę odgryzania się im, i to często z wyrazem całkowitego spokoju na twarzy. Byłam z niego dumna.

Teraz wzruszył jedynie ramionami i popatrzył na mnie.

— Wszyscy chcemy — dodał z leciutkim uśmiechem.

Oczy momentalnie mnie zapiekły.

— Naprawdę? — zapytałam cicho. Powiodłam wzrokiem po twarzach zgromadzonych przy stole. — Chcecie mnie, tutaj, jako członkinię waszej rodziny?

Laito uparcie wpatrywał się gdzieś w bok, Kanato bawił się jedzeniem na talerzu, a Shu i Reiji mieli równie nieodgadnione miny. Cóż, była to niezwykle entuzjastyczna reakcja na moje pytanie.

— Naprawdę myślałaś, że przyznają się do tego na głos? — szepnął do mnie Ayato. — Wszyscy jesteśmy z tej samej popapranej rodzinki, ale oni są w tych sprawach gorsi ode mnie.

— Wolałbym, żeby Subaru wypowiadał się jedynie w swoim imieniu — odezwał się w końcu Reiji. — Ale to prawda, że temu domowi przydałaby się kobieca dłoń. — Jakiś mięsień zadrgał na jego twarzy na widok mojej miny. — Nie, nie mam na myśli żadnych perwersyjnych ani stereotypowych funkcji. Stwierdzam jedynie fakt.

— Nadal nie jestem pewna, czy mam to potraktować jako komplement…

— Ja z kolei nie rozumiem, dlaczego Laito i Subaru myślą, że ślub coś zmieni. — Shu wzruszył ramionami. — Myślałem, że już od dawna funkcjonujemy jako rodzina.

No, teraz zrobiło mi się cieplej na sercu.

Kanato mu przytaknął, a Laito westchnął dramatycznie. Rzeczywiście wyglądał na dziwnie rozdrażnionego, ale nie miałam pojęcia, z jakiego powodu.

— Dobra — odezwał się w końcu zrezygnowanym tonem. — Subaru ma rację. Nie mogę się doczekać, aż zostaniesz jedną z nas.

Chociaż kąciki jego ust uniosły się w dobrze znany mi sposób, nie mogłam pozbyć się wątpliwości wywołanych przez jego wcześniejsze zachowanie. Po moim umyśle krążyło pytanie: czy mówi szczerze? Odwzajemniłam jednak jego uśmiech. Nie chciałam na niego naciskać ani wyciągać z niego informacji, którymi najwyraźniej z jakiegoś powodu nie chciał się podzielić. Zresztą, doskonale wiedziałam, że z braci Sakamaki z reguły ciężko było wydusić cokolwiek na temat ich prawdziwych uczuć i emocji. Mury, które wznieśli wokół swoich serc jeszcze w młodości, na skutek traumatycznych przeżyć i niezwykle toksycznych relacji rodzinnych, były niezwykle trudne do przebicia. Cieszyłam się więc na każde, najmniejsze nawet pęknięcie, które pojawiało się na ich powierzchni w ciągu tych lat, które z nimi spędziłam. Niektóre pękały szybciej, inne potrzebowały zdecydowanie więcej czasu…

— Będziesz miłym, ładnym dodatkiem do tej rodziny — kontynuował tymczasem Laito, wracając do swojego zwyczajowego, zadziornego sposobu bycia. — A gdyby mój brat kiedyś ci się znudził, to wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Mrugnął do mnie, a następnie posłał złośliwy uśmieszek w kierunku Ayato, który wycelował w niego trzymanym w dłoni widelcem.

— Ani. Się. Waż — wycedził mój narzeczony.

— Dziękuję za propozycję — odparłam, łapiąc go za nadgarstek, nim do głowy przyszła mu myśl, żeby posłać widelec w brata. — Ale raczej nie skorzystam.

Ayato łypnął na mnie, słysząc słowo „raczej”, więc cmoknęłam go w policzek i oparłam się na jego ramieniu, żeby go pocieszyć. Wtedy głos ponownie zabrał Shu.

— Zdajesz sobie sprawę, że spadnie na ciebie wielka odpowiedzialność i presja?

Przełknęłam nerwowo ślinę.

— Tak, wiedziałam to już wtedy, gdy…

— Wy ją próbujecie zachęcić czy zniechęcić? — żachnął się Ayato, wchodząc mi w słowo. — Świetnie sobie razem poradzimy. Nie musicie się martwić ani wtryniać w nasze sprawy. A teraz koniec rozmowy na ten temat, zrozumiano?

Po pomieszczeniu rozszedł się pomruk niezadowolenia, ale szczęśliwie temat ślubu został porzucony i mogliśmy wrócić do mniej stresogennych kwestii.

Po kolacji wróciłam do siebie, aby rozpakować bagaże. Jakoś w połowie opróżniania walizki wyjrzałam jednak przez okno. Deszcz przestał padać, niebo było teraz czyste i rozgwieżdżone — bez zastanowienia dałam się skusić temu widokowi, porzucając walizkę tam, gdzie leżała otwarta na podłodze, i wyszłam na balkon. Zastał mnie niespodziewany widok — pod moją nieobecność, ktoś ustawił na lewo od drzwi balkonowych ławkę zarzuconą poduszkami. Mile zaskoczona zerwałam z niej folię, która miała chronić ją przed deszczem, po czym usadowiłam się wygodnie. Przede mną rozciągał się cudowny widok na ogród i wypełniające go kwiaty — było ich więcej niż zapamiętałam. Spośród nich wyróżniały się teraz gatunki kwitnące nocą, ich upojny zapach, w rześkim po deszczu powietrzu, docierał aż na balkon. Odetchnęłam głęboko, rozkoszując się tymi doznaniami.

Gdy po raz pierwszy przybyłam do tej rezydencji, nie sądziłam, bym kiedykolwiek nauczyła się postrzegać ją jako swój dom. Robiła wtedy na mnie wrażenie takiej wielkiej, upiornej i pozbawionej życia, a jej mieszkańcy przyprawiali mnie o dreszcze. Z biegiem czasu, pod wpływem przeżytych wspólnie wydarzeń, zaczęłam dostrzegać, że oblicza, które pokazali mi podczas pierwszego spotkania, były tylko perfekcyjnie wyrzeźbionymi maskami, mającymi mnie zmylić. Nawet się nie zorientowałam, kiedy wytworzyły się między nami więzi — niezwykle poplątane, ale bez wątpienia silne. Bracia Sakamaki, na swój specyficzny sposób, zaczęli się o mnie troszczyć, pomagać mi i dbać o moje bezpieczeństwo, a gdy przekonaliśmy się, że wszyscy byliśmy jedynie pionkami w grze toczonej przez ich własną rodzinę, dali mi to, co było wówczas najcenniejsze, a wcale nie tak oczywiste, jak się wydawało — wybór. Wycofali się, pozwalając, bym sama zdecydowała, co chcę od tego momentu robić ze swoim życiem. A ja z ulgą z tego skorzystałam. Coraz częściej i na coraz dłużej opuszczałam rezydencję, by nadrobić stracony czas i odbudować relacje z odzyskanym po zbyt długim czasie bratem, z przyjaciółkami, by na nowo zakosztować w miarę normalnego życia. Przez cały ten czas towarzyszyło mi przeczucie, wywołane przez zachowanie braci Sakamaki i ich zapewnienia, że w każdej chwili mogę wrócić tutaj… do domu. Bo im dłużej przebywałam z dala od tego miejsca, tym bardziej tak o nim myślałam. A w razie potrzeby mogłam też liczyć na drugi — ten, w którym był Ruki. To właśnie czyniło z obu rezydencji moje domy — obecność istot, które kochałam.

W tej samej chwili poczułam miękki materiał otulający moje ramiona i usłyszałam nad sobą głos:

— Nie jest ci zimno?

Chwyciłam za brzegi koca, żeby bardziej się nim opatulić, a potem przekręciłam głowę, spoglądając z wdzięcznością na stojącego za oparciem ławki Ayato.

— W zasadzie to jest. Dziękuję.

Uniósł brwi.

— Jest ci zimno, ale tu siedzisz bez żadnego okrycia… Odkryłaś w sobie nowe pokłady masochizmu?

Prychnęłam tylko w odpowiedzi i poklepałam ławkę, dając mu znać, żeby usiadł obok mnie. Zaproponowałam mu nawet koc — który przecież sam przyniósł — ale odmówił, więc mając go tylko dla siebie, owinęłam się nim cała jak kokonem.

Ayato zabrał głos dopiero po dłuższej chwili milczenia.

— Żałujesz?

Przeniosłam wzrok z ogrodu na niego. Minę miał poważną.

— Czego?

Zastanawiał się przez moemnt, a potem sięgnął pod koc i jakimś sposobem wyswobodził spod niego moją lewą dłoń. Palcami przesunął po tkwiącym na niej pierścionku.

— Na przykład tego.

Otworzyłam szerzej oczy, nie dowierzając, że zapytał mnie o coś takiego.

— Nie wierzę… Wielki Ayato utracił pewność siebie i ma wątpliwości co do tego, czy ktoś może go chcieć? — rzuciłam żartobliwie, a potem zacisnęłam dłoń na jego palcach, drugą sięgając ku jego szyi. Palcem wskazującym i kciukiem ujęłam zawieszony na niej srebrny księżyc. — Pozwól, że odbiję piłeczkę. Czy ty tego żałujesz?

— Nie — odpowiedział bez zastanowienia, z wyraźnym naciskiem położonym na to jedno krótkie słowo.

— Więc dlaczego uważasz, że ja mogłabym żałować? Nie ufasz moim uczuciom? Nie ufasz ich szczerości? Czy to ta rozmowa przy kolacji podkopała twoją pewność?

— Nie, to nie tak. — Westchnął, odwrócił wzrok, potarł nerwowo kark. — Wiesz, że nie jestem dobry w te uczuciowe klocki i pewnie to zabrzmi, jakbym ci nie ufał, ale naprawdę nie o to mi chodzi. Po prostu… Myślałem, że kiedy się od nas uwolnisz, kiedy przekonasz się, jakie życie możesz wieść bez nas, takie normalne i ludzkie, to może jakaś część ciebie będzie chciała odciąć się od tego wszystkiego na dobre. Że będziesz wolała zapomnieć i nigdy już nie wrócisz. Naprawdę by mnie to nie zdziwiło i nie miałbym ci tego za złe.

Z każdym kolejnym jego słowem odczuwałam coraz większe zdumienie. Nie spodziewałam się, że mógł skrywać w sobie tyle wątpliwości, tyle obaw.

— Możesz to nazwać syndromem sztokholmskim albo jakkolwiek inaczej chcesz, ale nie mogłabym tego zrobić — zapewniłam go, przenosząc dłoń z naszyjnika na jego chłodny policzek. Zielone oczy wpatrywały się we mnie z porażającą intensywnością. — Jasne, kiedyś chciałam się od was wyrwać, ale to było dawno temu, jeszcze zanim zaczęłam postrzegać was jako przyjaciół, zanim się w tobie zakochałam. Chcę tutaj być, chcę być z wami, chcę być z tobą. Nie żałuję ani swojego powrotu, ani przyjęcia twoich oświadczyn. Zrozum to, nie pozbędziesz się mnie tak łatwo.

— Naprawdę chcesz na dobre związać się z rodziną, która niemal doprowadziła cię do śmierci? Z całym naszym pokręconym światem? — naciskał, głosem dziwnie zachrypniętym, jakby ledwie panował nad przytłaczającymi go uczuciami.

— Po pierwsze, chcę wyjść za ciebie, a nie za twojego ojca, wuja czy matkę. Ty i twoi bracia nie odpowiadacie za ich postępowanie, jakiekolwiek więzi by was nie łączyły. Nie przyłożyliście rąk do ich pokręconych planów. A po drugie… Tak, Ayato. Powiedziałam to, gdy wsuwałeś mi ten pierścionek na palec i powtórzę to teraz, tyle razy, ile będzie to potrzebne. Tak, Ayato, naprawdę tego chcę. Chcę być z tobą i tylko z tobą, teraz i na zawsze.

Przez kilka kolejnych sekund patrzyliśmy sobie w oczy, aż w końcu Ayato nachylił się, by mnie pocałować. Nasze usta spotkały się na słodką chwilę, rozstały się i znowu spotkały. I jeszcze raz, i jeszcze… W następnej kolejności przesunął wargi na moją szczękę, a potem — na szyję. Zadrżałam, czując na skórze jego zęby, które jednakże wcale jej nie przebiły, tylko lekko skubnęły. Gdyby to ode mnie zależało, ta chwila mogłaby trwać wiecznie.

Cofnął się wreszcie, ujmując moją twarz w obie dłonie. Kciukami gładził moje kości policzkowe, oczy mu lśniły, odbijając poświatę księżyca, a kąciki jego ust po raz kolejny tego dnia uniosły się w zadowolonym uśmiechu.

— Chyba zapomniałem wspomnieć, że cieszę się, że wróciłaś — oznajmił, obejmując mnie w pasie i przyciągając bliżej.

Wtuliłam się w niego, składając głowę na jego klatce piersiowej. Przepełniała mnie ulga i radość.

— Ja też się cieszę. I zrobię wszystko, żeby rozwiać twoje wątpliwości.

– Wszystko? — powtórzył z entuzjazmem godnym dziecka, przed którym postawiono wszystkie jego przysmaki.

— O nie, już masz jakiś pomysł?

— Nawet kilka.

Zaśmiałam się wprost w jego koszulę, a on prędko mi zawtórował.

Naprawdę dobrze było być z powrotem.

__________________________

Cześć! Mam nadzieję, że pierwszy miesiąc 2024 roku był dla Was dobry… i że spodobała się Wam przygotowana przeze mnie niespodzianka! Na pomysł napisania tego właśnie one shota wpadłam podczas szukania sposobu na uczczenie 10 rocznicy istnienia bloga. Początkowo wahałam się, czy go zrealizować, ale ostatecznie stwierdziłam, że co może być lepszego na 10 rocznicę niż powrót do jednej z tych historii, od których wszystko się zaczęło? I to powrót w postaci one shota fabularnie osadzonego 10 lat po wydarzeniach z prologu? Może akurat któremuś czytelnikowi/którejś czytelniczce mojego fanfiction z DL zrobi się miło… Cóż, w każdym razie mi wydawało się to dobrym pomysłem. Będzie mi miło, jeśli podzielicie się własnymi przemyśleniami w komentarzach ;)
Do następnego razu!

Podsumowanie roku (dekady) i plany na 2024

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Sun, 31 Dec 2023 21:48:00 +0000

Aż ciężko mi uwierzyć, że odkąd zaczęłam prowadzić tego bloga minęło już… 10 lat! Przez ten czas wydarzyło się tak wiele rzeczy, zarówno w moim życiu prywatnym, jak i tym internetowym. Dzięki temu blogowi miałam okazję rozwijać swoją pasję do wymyślania i zapisywania własnych historii — czasem opowiadając po swojemu losy bohaterów już Wam znanych, a czasem zapraszając Was do światów od początku do końca wykreowanych przeze mnie. Mogłam eksperymentować i przekonywać się, o czym lubię pisać, w jaki sposób to przedstawiać oraz po jakie chwyty sięgać. Świadomość tego, że prawdopodobnie chociaż jedna osoba natknie się na publikowane przeze mnie teksty, zechce je przeczytać, a może nawet coś dzięki nim odczuje, motywowały mnie do dalszego pisania. Jasne, co jakiś czas miewam dłuższe czy krótsze przerwy (co widać po częstotliwości publikowania kolejnych postów), ale myśl o blogu ciągle podtrzymuje u mnie chęć dalszego działania w tej dziedzinie. I nie planuję przestawać! Mam nadzieję, że w nadchodzących latach będę też mogła liczyć na Waszą wyrozumiałość i obecność, która przejawia się w statystykach bloga, takich jak wyświetlenia czy komentarze. Pamiętajcie, to dzięki Wam piszę! Nie chcę bynajmniej wywierać na Was presji, a pragnę jedynie, abyście wiedzieli, jak cenni są czytelnicy dla każdego pisarza (nawet, a może szczególnie, dla amatorskiego) ♥.

Przejdźmy teraz do podsumowania 2023 roku oraz całej dekady istnienia bloga:

Historie Pisane Piórem zostały wyświetlone 9.1 tys. razy (łącznie od momentu założenia bloga: ok. 597 tys. razy; już tak blisko do okrągłych 600 tysięcy!).
Posty skomentowano 25 razy (łącznie: 2.83 tys. razy).
Opublikowałam 5 postów (łącznie: 270, nie uwzględniając tego wpisu), w tym:
~ 1 one-shot z uniwersum Nocnych Łowców — Kto zabił Magnusa Bane'a
~ 2 recenzje — 1 książki (Czerwone Zwoje Magii) oraz 1 filmu (Wojownicze Żółwie Ninja: zmutowany chaos)
~ 2 posty z kategorii "Inne" — o moich ulubionych fikcyjnych parach i duetach.

Moje plany na 2024 prezentują się z kolei następująco:

Na dobry początek, w styczniu, sprezentuję Wam pewną niespodziankę ;).
Będę kontynuowała Stray Souls. Powoli pracuję nad nowym rozdziałem!
Chcę w końcu przysiąść do zapowiedzianych już wcześniej recenzji nowych książek Ricka Riordana.

Poza tym — mam kilka pomysłów na dłuższe i krótsze teksty, ale na razie jeszcze niczego nie obiecuję, bo najpierw sama muszę sobie wszystko uporządkować i zdecydować się, które ostatecznie zrealizuję.

Wszystkim czytającym te słowa dziękuję za wszystko i życzę lepszego, udanego i oczywiście szczęśliwego Nowego Roku! ♥

Ulubione duety*

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Sat, 25 Nov 2023 16:47:00 +0000

Cześć wszystkim! Jakiś czas temu zapowiedziałam Wam, że planuję przygotować nieromantyczną wersję posta o moich ulubionych parach (znajdziecie go pod tym linkiem) — oto i ona! Lista, którą znajdziecie poniżej jest wynikiem pewnej selekcji, jakiej dokonałam, aby nie ciągnęła się bez końca, jako że z jakiegoś powodu łatwiej i częściej znajduję przemawiające do mnie relacje pozbawione elementu romansu niż te, które na nim właśnie ściśle się opierają. Postanowiłam więc przedstawić Wam te duety, które lubię najdłużej i nadal mi się nie znudziły, do których mam szczególny sentyment, które wyjątkowo mnie urzekły bądź wywołały we mnie silne emocje. Na końcu każdego fragmentu poświęconego konkretnej parze zamieściłam filmik (lub nawet kilka filmików), abyście mogli na własne oczy zobaczyć to, co starałam się ubrać w słowa — a więc powody, dla których właśnie te relacje podbiły moje serce. Jeśli sami również macie swoje prywatne listy ulubionych (nieromantycznych) par, to możecie się nimi podzielić w komentarzu — chętnie o nich przeczytam.

A teraz życzę miłego czytania i oglądania!

Lee Rang & Lee Yeon

Źródło: drama Tale of the Nine Tailed

Lee Dong-wook jako Lee Yeon i Kim Bum jako Lee Rang na plakacie promującym pierwszy sezon Tale of the Nine Tailed.

Moją listę otwierają Rang i Yeon, przyrodni bracia (mają wspólnego ojca i różne matki) z koreańskiego serialu opowiadającego o legendarnym lisie o dziewięciu ogonach (Yeonie), od wieków żyjącym pośród ludzi i próbującym odnaleźć utraconą miłość. Kiedy wreszcie mu się to udaje, w jego życiu ponownie pojawia się ktoś jeszcze… młodszy brat, którego głównym celem jest pokrzyżowanie jego planów na szczęśliwą przyszłość.

Nie zdziwi mnie to wcale, jeśli po przeczytaniu tych słów zaczniecie się zastanawiać: "I co też jej się w tym może podobać? Przecież to zapowiada strasznie toksycznie!". Dlatego spieszę z wyjaśnieniami!

Rzeczywiście, gdy zaczęłam oglądać TOTNT, miałam Ranga za psychopatycznego, za przeproszeniem, dupka, który gnębi swojego brata z nudów i/lub dziwnej, nieuzasadnionej zazdrości. Po kilku odcinkach zostałam jednak wyprowadzona z błędu.

W dawnych czasach, bracia Lee mieli tylko siebie nawzajem i w związku z tym byli dla siebie wszystkim. Yeon przygarnął Ranga, gdy ten był jeszcze dzieckiem. To on go ubierał, karmił, wychowywał, uczył walki — łączył w sobie rolę starszego brata, ale i praktycznie rodzica. A potem doszło do pewnych wydarzeń, wskutek których Rang rozwinął swoją nienawiść do ludzkiego gatunku, jednocześnie czując się zdradzonym i porzuconym przez Yeona — ich relacja mocno na tym ucierpiała. Yeon odciął się od Ranga na kilkaset lat, a Rang przez cały ten czas żywił wobec niego urazę. Dlatego, kiedy nadarzyła się okazja, aby dokonać zemsty, Rang postanowił z niej skorzystać. Tylko że (m.in.) ponowne wspólne spędzanie czasu, nawet jeśli polegało ono głównie na sprzeczkach, wymianach bolesnych słów i bójkach, rozpoczęło proces zmian w obu braciach. Yeon, otrząsnąwszy się z żałoby, zrozumiał, jakie błędy popełnił w relacji z Rangiem, więc nie tylko postanowił wyciągnąć go z tarapatów, w które się wpakował, ale też ostatecznie się z nim pogodzić. Miłość, uwaga i troska ze strony brata były tym, czego Rang przez cały ten czas tak naprawdę pragnął (owszem, w dziwny sposób to okazywał), więc kiedy znowu je poczuł, porzucił rolę antagonisty, by na powrót wcielić się w młodszego, sprawiającego kłopoty, ale w gruncie rzeczy kochanego braciszka. Co więcej, postawę "zrobię wszystko, żeby zniszczyć ci życie" zamienił na "zrobię wszystko, żeby cię ocalić". Od tego momentu łącząca ich więź stała się piękna — jawnie zaczęli okazywać sobie nawzajem troskę (choć czasami na nieco dziwne sposoby), spędzać czas, chronić się wzajemnie, przekomarzać się w bardziej pokojowy sposób i po prostu być rodziną. Dlatego też taki satysfakcjonujący okazał się drugi sezon tego serialu, Tale of the Nine Tailed: 1938. Yeon, jak sugeruje tytuł, zostaje w nim przeniesiony w czasie o kilkadziesiąt lat wstecz. Bardzo szybko spotyka ówczesną wersję swojego brata, a doskonale wiedząc, co się wydarzyło w przyszłości albo co dopiero się w niej wydarzy — w zależności od tego, jak spojrzymy na te kwestie czasowe — tym razem postanawia natychmiast się z nim pojednać i choć trochę wynagrodzić mu utracony czas. Przy okazji tak bardzo stara się go chronić, że momentami staje się wobec niego wręcz nadopiekuńczy, co z kolei prowadzi do wielu zabawnych sytuacji. Starania Yeona zapewniają widzom sezon pełen odbudowującej się braterskiej więzi, odzyskiwania zaufania oraz bezgranicznej miłości. Chyba większość widzów upewnił on w przekonaniu, że relacja braci Lee jest wyjątkowa, a w moim przypadku umocnił on ich pozycję na liście moich ulubionych duetów. Oczywiście, moje słowa mogą okazać się niewystarczające, aby przekonać Was, że coś, co zapowiadało się toksycznie, w rzeczywistości okazuje się piękne — jeżeli nie oglądaliście tej dramy, to aby lepiej zrozumieć obu braci musielibyście poznać ich przeszłość, kierujące nimi motywy, ich wady, zalety i lęki, całą złożoność ich relacji — a nie chcę aż tak się w tym poście nad tym wszystkim rozwodzić, ponieważ już i tak w przypadku lisich braci wyjątkowo się rozpisałam :D Tak czy siak, nie martwcie się, ja też nie spodziewałam się, że tak polubię Ranga i jego relację z Yeonem.

Poniżej załączam kilka filmików — owszem, kilka, miałam spory problem, żeby dokonać wyboru z listy moich ulubionych, ale przynajmniej dzięki temu możecie sami zdecydować, który obejrzeć, jeśli nie macie ochoty zapoznawać się z każdym. Dwa pierwsze skupiają się bardziej na Rangu i jego uczuciach wobec Yeona, ponieważ takie, które skupiały się bardziej na Yeonie, zawierały niestety za dużo spoilerów. Nad każdym filmikiem umieszczę informację, co możecie w nim zobaczyć — tak na wszelki wypadek.

[OSTRZEŻENIE: poniższe fmv zawiera spoilery, ale w sposób najbardziej całościowy opisuje relację braci w obu sezonach, ze szczególnym skupieniem się na punkcie widzenia Ranga i tym, co Yeon dla niego znaczy; ostrzeżenia co do treści: fmv zawiera sceny przemocy (w tym przy użyciu broni białej), krew, wypowiedzi dotyczące śmierci i morderstwa, elementy horroru (postacie zombie)].

[A oto fmv, do którego mam szczególny sentyment. Nie jest zbyt spoilerowe, ponieważ obejmuje jedynie część odcinków pierwszego sezonu. Ostrzeżenia co do treści: sceny przemocy (w tym przy użyciu broni białej), krew, elementy horroru (zombie), spożywanie alkoholu].

[Krótsze fmv, zawierające sceny z obu sezonów. Ostrzeżenia co do treści: sceny przemocy (w tym przy użyciu broni białej i palnej), krew, elementy horroru (zombie), spożywanie alkoholu].

[I na koniec oficjalna kompilacja różnych scen z drugiego sezonu — zabawnych, smutnych, uroczych i wzruszających. Ostatnia z nich (rozpoczynająca się od 4:02) pochodzi z ostatniego odcinka i chociaż nie zdradza zbyt wiele — w szczególności, kiedy nie znacie kontekstu w postaci finałowych odcinków sezonu — zastanówcie się może sami, czy chcecie ją sobie ewentualnie zaspoilerować. Ostrzeżenia co do treści: przemoc, broń biała i palna].

Haruka Nanase & Rin Matsuoka

Źródło: uniwersum Free!

Haruka Nanase i Rin Matsuoka na okładce dramy CD z serii Free!.

Przypadek tej dwójki jest bardzo podobny do przypadku braci Lee — Harukę polubiłam od razu, a Rina dopiero po pewnym czasie. Początkowo nie rozumiałam, dlaczego ciągle chodził zdenerwowany ani skąd brała się w nim cała ta agresja i opryskliwość, szczególnie wobec osób (w tym Haru), z którymi niegdyś się przyjaźnił. Dopiero, kiedy jego postępowanie się wyjaśniło, a on sam pogodził się z Haru, dopiero wtedy go polubiłam — i nim się obejrzałam, stał się moją drugą ulubioną postacią z tej serii. Od tego też momentu z niecierpliwością oczekiwałam kolejnych ich wspólnych scen.

To, co w przypadku Haru i Rina jest niezwykle urzekające, to fakt, że może i oficjalnie są rywalami, ale w pierwszej kolejności są po prostu przyjaciółmi, więc nawet ich rywalizacja ma zdrowy, przyjacielski charakter — chociaż wcale nie dają sobie forów, co to, to nie, obaj uwielbiają ścigać się ze sobą nawzajem, więc dają z siebie wszystko.

Ponadto, pomimo tego, że tak właściwie spędzili razem mniej czasu niż osobno, to od samego początku swojej znajomości wywierają na siebie ogromny wpływ, a także stanowią dla siebie największą motywację. Obaj też czuwają nad tym, aby ten drugi przypadkiem nie zboczył z właściwej ścieżki i nie porzucił łączącego ich celu. Kiedy jeden z nich przeżywa kryzys w swojej pływackiej karierze, drugi stara się pomóc mu go przezwyciężyć. Myśląc o ich relacji, doszłam do wniosku, że świetnie pasowałby do niej termin "bratnie dusze", jako że niezależnie od tego, czy są razem, czy osobno, zdaje się ich łączyć niewidzialna, silna więź, której przejawem jest to, jak obaj dobrze się rozumieją, jak na siebie wpływają i jak zgodni potrafią być w pewnych kwestiach.

[Oto amv z Haru i Rinem, które, co prawda, jest stare i w związku z tym nie obejmuje wielu fajnych scen, ale mam do niego sentyment. Skupia się głównie na czasie, który spędzili wspólnie w dzieciństwie oraz na ich późniejszym konflikcie].

[Poniższe amv z kolei obejmuje już 2 sezony Free!, tak więc zawiera sporo scen z pogodzonymi już chłopakami. Wybrałam je ze względu na ciekawe zestawienie podobnych do siebie scen, chociaż podoba mi się także wykorzystanie w nim (zremiksowanej) piosenki BTS, która moim zdaniem całkiem ładnie do tej dwójki pasuje (pod warunkiem, że wytniemy fragmenty dotyczące miłości). OSTRZEŻENIE: w pewnym momencie amv pojawia się przeróbka scen, ukazująca Haru i Rina jako ship, dlatego jeżeli Wam to przeszkadza, najlepiej pomińcie ten fragment, czyli: 1:19–1:23].

[I na koniec jedna z moich ulubionych scen z 3 sezonu, która moim zdaniem podkreśla więź łączącą Haru i Rina — płyną w dwóch zupełnie różnych miejscach, w różnych basenach, a jednak, tak jak zwykle, są niesamowicie zsynchronizowani i na koniec, zapewne z przyzwyczajenia, każdy spogląda na sąsiedni tor, którym standardowo powinien płynąć drugi z nich].

Kang Sol A & Han Joon-hwi

Źródło: drama Law School

Ryu Hye-young jako Kang Sol A i Kim Bum jako Han Joon-hwi na planie Law School.

Relacja Sol A i Joon-hwiego jest cenionym przeze mnie przykładem zdrowej, pozbawionej podtekstów przyjaźni pomiędzy kobietą i mężczyzną. Na pierwszy rzut oka wydawali się oni swoimi przeciwieństwami — Sol A miała za sobą problematyczną przeszłość, charakteryzowała się raczej prostym podejściem do świata i do niedawna w ogóle nie planowała studiowania prawa, Joon-hwi z kolei był niezwykle ambitny i uzdolniony, wyróżniając się swoją wiedzą na tle pozostałych rówieśników. W praktyce jednak dosyć szybko okazało się, że oboje nadają na tych samych falach i tworzą zgrany duet, który odznacza się widoczną swobodą zachowania w swoim towarzystwie — normą jest dla nich przepychanie się, dosłowne ciąganie gdzieś tego drugiego, przekomarzanie się czy wspólne picie alkoholu — oraz wzajemną troską, przejawiającą się na różne sposoby — przykładowo, Sol A wierzyła w Joon-hwiego i wspierała go, kiedy inni mieli co do niego wątpliwości, a Joon-hwi nie tylko pomagał Sol w nauce, ale też całkiem dosłownie potrafił stanąć w jej obronie podczas konfrontacji z pewnym nieprzyjemnym osobnikiem. Ponadto, oboje nauczyli się na sobie polegać i wspólnie potrafią rozwiązywać nie tylko własne problemy, ale też często przychodzą z pomocą innym bohaterom.

Aktorom odgrywającym ich role udało się wytworzyć tak dobrą, acz nieromantyczną, chemię, że oglądanie ich wspólnych scen było czystą przyjemnością, a kiedy tylko widziałam ich razem na ekranie, to mogłam spokojne założyć, że z dużą dozą prawdopodobieństwa wydarzy się za chwilę coś uroczego bądź zabawnego. Zdecydowanie potrzebuję więcej takich przyjaźni! A jako przedstawicielka płci żeńskiej sama nie pogardziłabym takim przyjacielem jak Joon-hwi.

Poniżej zamieszczam dwa fmv — wiele scen się w nich powtarza, przy czym pierwszy obejmuje mniej odcinków i jest bardziej nastawiony na zabawne sceny:

Clay Jensen & Justin Foley

Źródło: serial Trzynaście powodów

Brandon Flynn jako Justin Foley i Dylan Minnette jako Clay Jensen na planie Trzynastu powodów.

Oto dosyć nietypowy przypadek na tej liście. Od pozostałych odróżnia się on tym, że do jednej postaci z duetu (Claya) nigdy nie zapałałam szczególną sympatią. Szczerze powiedziawszy, jako jednostka był mi zwyczajnie obojętny, jednak jego więź z Justinem osobiście uznaję za najlepsze co spotkało serial, z którego pochodzą. Clay i Justin zaczynali Trzynaście powodów jako (delikatnie mówiąc) niezbyt przepadający za sobą znajomi ze szkoły, a skończyli jako kochający się bracia. Ich relacja uległa gwałtownej zmianie, kiedy Clay zaoferował Justinowi pomoc i wsparcie, kiedy ten najbardziej ich potrzebował i za co w późniejszym czasie starał się odwdzięczyć, jak tylko mógł. Zaprzyjaźniając się, a następnie stając się rodziną, chłopcy nauczyli się sobie ufać, troszczyć się o siebie nawzajem, a w pewnym momencie zaczęli także przejawiać godną podziwu lojalność. Najpiękniejsze w ich relacji jest jednak chyba to, że obaj nie wstydzili się mówić "kocham cię" do tego drugiego. Clay i Justin nie potrzebowali biologicznego pokrewieństwa czy wspólnie spędzonego dzieciństwa, by wytworzyła się między nimi niesamowicie silna braterska więź.

Chociaż w 4 sezonie ich relacja nadal się rozwija i znalazło się w nim wiele ciekawych scen, poniżej zamieszczam fmv z 3 sezonów, by nie zaspoilerować Wam finału serii.

[Ostrzeżenia co do treści: broń palna, wulgarny język].

*Leonardo & Raphael & Donatello & Michaelangelo

Źródło: uniwersum Wojowniczych Żółwi Ninja (z naciskiem na wersję z 2003 roku)

Od lewej: Leonardo, Donatello, Raphael i Michaelangelo w openingu pierwszej serii Wojowniczych Żółwi Ninja z 2003 roku.

I na koniec jeszcze jeden wyjątek od reguły — tym razem mamy do czynienia z duetem do kwadratu (tak, to do niego odnosi się znaczek * w tytule tego posta). Początkowo planowałam skupić się jedynie na Leonardzie i Rapahelu, ale po zastanowieniu doszłam do wniosku, że Żółwie są przecież czteropakiem, którego lepiej nie rozdzielać. Mam więc nadzieję, że Wam to nie przeszkadza. Chciałabym też jeszcze raz podkreślić, że opisując ich relację, odwołuję się głównie do kreskówki z 2003 roku, jako że do tej jestem najbardziej przywiązana, a w innych wersjach zarówno charaktery poszczególnych postaci, jak i ich wzajemne stosunki przedstawiane bywają różnie.

A skupiając się już na samych Żółwiach… czy może być coś bardziej odjechanego od zmutowanych żółwi, przeszkolonych w sztukach walki? Owszem! Zmutowane, przeszkolone w sztukach walki żółwie, które są rodzeństwem! Ten jeden fakt sprawia, że ich relacja staje się o tyle ciekawsza, o tyle więcej znacząca, zabawniejsza, dramatyczna — wszystko to w zależności od sytuacji, oczywiście. I chociaż Żółwie — jak na nastoletnie rodzeństwo przystało — często się spierają, robią sobie na złość, a czasem nawet wdają w bójki, to w razie potrzeby potrafią skoczyć za sobą w ogień. Nie wspominając o tym, że starają się o siebie dbać, wspierają się i ratują sobie nawzajem skorupy, kiedy któryś wpadnie w tarapaty, ponieważ rodzina jest dla nich niesamowicie ważna. A im więcej czasu mija, tym ich więzi jeszcze bardziej się zacieśniają i wszyscy coraz lepiej ze sobą współpracują. Przy czym warto też pamiętać, że każdy z braci pełni w drużynie inną, swoją własną rolę, która ma znaczenie nie tylko na polu bitwy, ale też w ich zwykłym, codziennym życiu. I tak oto Leo — jako lider — odpowiada za pozostałych, podejmując ostateczne decyzje co do ich działań oraz zwyczajnie pilnując ich pod różnymi względami. Raph — będąc najimpulsywniejszym z braci — zawsze gotowy jest do bójki (i tu właśnie Leo często musi interweniować), a także stanięcia w obronie pozostałych — podczas scen walki często można zauważyć, jak rzuca się im na pomoc, kiedy zaczynają mieć problem ze swoimi przeciwnikami lub kiedy dostrzega jakieś inne zagrażające im niebezpieczeństwo. Na Donie — najspokojniejszym i najrozsądniejszym ze wszystkich — spoczywa rola mózgu operacji i rodzinnego geniusza, to właśnie on odpowiada za znalezienie najlepszych rozwiązań, dążenie do zapobiegnięcia niepotrzebnym konfliktom, zapewnienie drużynie niesamowitych gadżetów czy po prostu oświecanie braci swoim intelektem. Mikey z kolei — jako ucieleśnienie idei najmłodszego rodzeństwa — dba o odpowiedni nastrój, wygłupiając się i rzucając żartami, sprawiając, że jego braciom nigdy się nie nudzi, gdyż dostarcza im wiele okazji do śmiechu, irytacji, a nawet załamania nerwowego. Każdy wnosi więc do drużyny coś cennego, bez czego pewnie nie byłaby ona tak zgrana albo przynajmniej nie oglądałoby się jej wyczynów aż tak przyjemnie jak w omawianym tu stanie — i właśnie dlatego też inne wersje Wojowniczych Żółwi Ninja nie zawsze do mnie przemawiają, zwykle któryś z opisanych tu aspektów zostaje w nich przekształcony, zastąpiony lub całkowicie zlikwidowany.

Mogłabym wdać się tu jeszcze w szczegóły, omawiając relacje wewnątrz grupy, pomiędzy wszystkimi czterema Żółwiami, ale wtedy ten fragment byłby jeszcze dłuższy niż ten dotyczący braci Lee, więc może Wam tego lepiej oszczędzę i mam nadzieję, że to, co napisałam, wystarczy, abyście mogli zrozumieć, dlaczego tak lubię tę czwórkę.

Na koniec jedno krótkie fmv i jedna, nieco dłuższa, kompilacja scen — oba filmiki pokazują, jakim chaotycznym rodzeństwem są Leo, Raph, Donnie i Mikey:

Wojownicze Żółwie Ninja: zmutowany chaos [recenzja]

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Tue, 15 Aug 2023 16:28:00 +0000

Hej ho! W pierwszej kolejności chciałam opublikować zapowiadaną już przeze mnie listę moich ulubionych fikcyjnych nieromantycznych par, lecz plany nieco się zmieniły — nadal czekam, aż w internecie pojawią się pewne materiały, które pomogą mi w przedstawieniu jednej z tych par w sposób całościowy. A tak się też złożyło, że dopiero co byłam w kinie i postanowiłam podzielić się swoimi przemyśleniami na temat obejrzanego filmu. Tak na marginesie — poprzednim razem byłam w kinie na Suzume i tę produkcję również chciałabym gorąco polecić!

Tymczasem jednak skupmy się na…

Tytuł: Wojownicze Żółwie Ninja: zmutowany chaos

Czas trwania: 1 godz. 39 min.

Premiera: sierpień 2023

Gatunek: animacja, akcja

Kategoria wiekowa: bez ograniczeń

Opis: Po latach bycia chronionym[i] przed ludzkim światem, bracia wyruszają, aby zdobyć serca nowojorczyków i zostać zaakceptowanym[i] jako normalni nastolatkowie poprzez bohaterskie czyny. Ich nowa przyjaciółka April O'Neil pomaga im w walce z tajemniczym syndykatem.

[powyższe informacje pochodzą ze strony Filmweb i Cinema City]

Zapowiedź:

Cofnijmy się do pierwszej dekady XXI wieku — kilkuletnia wówczas Karolina (tak, mówię o sobie w trzeciej osobie, ćśś) lubiła oglądać wszelkiego rodzaju kreskówki. Niektóre z nich szybko jej się znudziły, inne zabawiały ją nieco dłużej, ale i tak ostatecznie nie przetrwały próby czasu, z kolei jeszcze inne tak bardzo podbiły jej serce, że z przyjemnością wspominała je — a nawet wracała do nich, gdy nadarzyła się taka okazja — na przestrzeni kolejnych lat. Do tej ostatniej grupy zdecydowanie należą Wojownicze Żółwie Ninja — kultowa amerykańska kreskówka emitowana w latach 2003–2009*, o czym najlepiej świadczy fakt, że około 20 lat później jak najbardziej dorosła już Karolina wybrała się do kina na film będący niczym innym jak najnowszą wersją historii o żółwich bohaterach.

Od razu na początku zastrzegę, że mój problem z całym uniwersum Żółwi polega na tym, że jestem szczególnie przywiązana do wersji z 2003, uznaję ją za najlepszą pod różnymi względami i w związku z tym każdą inną z nią porównuję. W tej recenzji również na to sobie pozwolę. Ale po kolei.

Głównym motywem Zmutowanego chaosu jest akceptacja — i choć motyw ten przewija się przez chyba każdą możliwą wersję przygód Żółwi, ponieważ jest nieodłącznie związany z ich odmiennością, to w tym przypadku został on szczególnie uwypuklony. Czterej nastoletni bracia — Leonardo, Donatello, Raphael i Michaelangelo — jako zmutowane żółwie zmuszeni są żyć w ukryciu, w kanałach biegnących pod Nowym Jorkiem, za jedyne towarzystwo mając siebie nawzajem i swojego opiekuna, również zmutowanego szczura, Splintera. Chłopcy nie rozumieją za bardzo niechęci, którą ich ojciec darzy ludzi i marzą o zwyczajnym życiu na powierzchni. Pragną chodzić do szkoły, znaleźć sobie dziewczyny, a przede wszystkim — zyskać powszechną akceptację. Jak się później okazuje, podobne marzenia snują inne mutanty, które Żółwie mają okazję poznać, a nawet — w nieco innym sensie — April, czyli pierwsza ludzka przyjaciółka braci. Ta ostatnia chce po prostu być akceptowana i szanowana przez swoich rówieśników, o co, jak to w standardowych szkołach bywa, wcale nie jest tak łatwo (nawet jeśli nie jest się chodzącym na dwóch nogach gadającym żółwiem). Przesłanie filmu można zatem jak najbardziej uznać za poważne i cenne.

Nie chcę się za bardzo rozpisywać na temat stylu animacji. Do najpiękniejszych ona nie należy, to prawda, a co więcej, dosyć znacznie różni się od tej, na której się wychowałam. Tamta, patrząc na nią z perspektywy czasu, może i nie powala swoją jakością, ale za to projekty przynajmniej kilku postaci (głównie braci i Splintera) ma, moim zdaniem, zdecydowanie lepsze. Dla porównania zamieszczam poniżej ilustrację przedstawiającą Żółwie z 2003:

[Od lewej: Leonardo, Raphael, Donatello, Michaelangelo. Wykorzystana grafika jest zrzutem ekranu z openingu pierwszej serii Wojowniczych Żółwi Ninja z 2003 roku].

Trzeba jednak przyznać, za zarówno wygląd, jak i zachowanie braci w Zmutowanym chaosie są bardziej adekwatne do przypisywanego im wieku, czyli do około 15 lat. Osobiście wolę, kiedy zachowują się, jakby byli starsi, ale to z kolei nie do końca pasuje do ich wieku. W każdym razie, ci z omawianego filmu przypominają mi młodsze, bardziej bojaźliwe i zestresowane wersje bohaterów z 2003, ale tak jak już napisałam — przynajmniej trzyma się to kupy.

Chłopcy mają także w tym przypadku problemy odpowiednie dla swojego nastoletniego wieku oraz przypadającego na ten czas młodzieńczego buntu — nie rozumieją troski i obaw swojego ojca, więc niejednokrotnie mu się stawiają, okłamują go i odtrącają, nawet jeżeli tak naprawdę ich celem nie jest zranienie jego uczuć. Język, którym się posługują, brzmi mocno młodzieżowo (przynajmniej w polskim dubbingu), co zdaje się sprawiać problem niektórym widzom (na szczęście nie mi). Na przestrzeni całego filmu nie brakuje także odwołań do współczesnej popkultury. Co jakiś czas padają imiona znanych aktorów i piosenkarzy, fikcyjnych postaci czy też tytuły filmów. Szczególnie mocno z popkulturą związany jest Donnie, który okazuje się fanem k-popu i anime, w tym BTS i Attack on Titan (swój chłop!), za co twórcy otrzymują ode mnie dodatkowe punkty. Bliżej końca filmu pojawia się nawet scena, w której chłopcy próbują zaśpiewać Butter BTS! Takiego połączenia światów z pewnością się nie spodziewałam, ale bynajmniej nie narzekam.

Zawiodłam się jednak niestety na sposobie przedstawienia charakterów poszczególnych postaci, za co po raz kolejny winić można moje przywiązanie do starej kreskówki. Mam wrażenie, że w porównaniu z nią charaktery postaci w filmie (głównie Żółwi i Splintera) uległy pewnemu spłaszczeniu albo co najmniej mocnemu przekształceniu w niektórych przypadkach. W ramach wyjaśnienia opiszę poniżej różnice, które najbardziej rzuciły mi się w oczy, ale najpierw zamieszczę jedną z zapowiedzi filmu, w której przedstawieni zostali bracia — niech to będzie takie małe wprowadzenie dla osób niewtajemniczonych w uniwersum Wojowniczych Żółwi Ninja:

Splinter w wersji z 2003 roku był niezwykle spokojnym, opanowanym i budzącym powszechny respekt mistrzem sztuk walki. Zmutowany chaos z kolei przedstawił go jako wyraźnie zamartwiającego się o swoich synów tatuśka, potrafiącego wciąż walczyć, ale pozbawionego pewnego wdzięku, którego można by się było po nim spodziewać.

Mikey aka największy śmieszek w rodzinie, który w dawnej kreskówce ciągle się wygłupiał, a jadaczka rzadko mu się zamykała, w tym filmie jest podejrzanie cichy i spokojny. Bardziej za to przypomina tego najmłodszego braciszka, którego to rola często jest mu przypisywana.

Charakter Rapha uległ dziwnemu aż złagodzeniu — nadal ma problemy z agresją i ciągnie go do bitki jak jego starszą o 20 lat wersję, ale w przeciwieństwie do niej nie wyładowuje się na swoich braciach, nie obraża ich, nie kłóci się i — co chyba dla mnie najdziwniejsze — nie stawia się Leo, co w przypadku tamtej wersji było na porządku niemalże dziennym.

O wiele bardziej pyskatego Zmutowany chaos uczynił za to Donniego — w serialowej wersji z lat 2003–2009 najspokojniejszego i najmniej skłonnego do agresji spośród braci. Można stwierdzić, że "stary" Donnie był uznawany za mózg zespołu nie tylko ze względu na swoją inteligencję i rozwinięte umiejętności z dziedziny technologii, ale też właśnie z powodu zdolności do spokojnego przemyślenia konkretnych sytuacji, unikania niepotrzebnych konfrontacji i ogólnego pokojowego nastawienia. "Nowy" Donatello wychodzi przy nim na wyszczekanego dzieciaka, który w miejscu Rapha dogryza innym.

Charakter najbardziej zbliżony do swojej dawnej wersji ma Leo. Nadal to on jest przywódcą odpowiedzialnym za resztę, starającym się przestrzegać zasad, ale ulegającym czasem wpływowi swoich braci, choć towarzyszy mu teraz więcej lęku i mniej pewności siebie. Bardzo żałuję, że sporą część jego wątku w Zmutowanym chaosie wypełnia miłość od pierwszego wejrzenia, ponieważ akurat romans nie jest tym, czego szukam w Wojowniczych Żółwiach Ninja i sądzę, można by go było bez trudu zastąpić czymś innym, ciekawszym.

Co najważniejsze, pomimo wspomnianych zastrzeżeń, dobrze bawiłam się na tym filmie. Był zabawny, miał ważne przesłanie oraz ciekawego, nowego antagonistę i dynamiczne, wciągające sceny akcji. Na pewno będę chciała obejrzeć obiecaną już kontynuację w postaci filmu oraz kolejnego serialu animowanego. Liczę, że obie produkcje skupią się bardziej na więziach łączących braci i na ich indywidualnych problemach, ponieważ tego w Zmutowanym chaosie trochę mi brakowało.

Film uznaję za warty obejrzenia, nawet jeśli wcześniej nie miało się styczności z uniwersum Wojowniczych Żółwi Ninja i szczerze go polecam. Na zakończenie wklejam jeszcze klip z filmu ze sceną, w której po raz pierwszy na ekranie pojawiają się nasi zieloni braciszkowie — cudny jest, więc może kogoś dodatkowo zachęci do wybrania się na seans lub obejrzenia filmu nieco później, kiedy już trafi do sieci :D

Do następnego wpisu i, jak to lubią mówić Żółwie, COWABUNGA!

___________________

*Istnieje wiele różnych wersji przygód superbohaterów znanych jako Wojownicze Żółwie Ninja, ale kreskówka emitowana w latach 2003–2009 była pierwszą, którą poznałam.

Cassandra Clare, Wesley Chu — Czerwone Zwoje Magii [recenzja]

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Tue, 02 May 2023 13:54:00 +0000

Tytuł: Czerwone Zwoje Magii

Autorzy: Cassandra Clare, Wesley Chu

Seria: „Najstarsze Klątwy" (tom 1) / uniwersum Nocnych Łowców

Tłumacz: Michał Szalbierski

Wydawnictwo: WE NEED YA

Rok wydania: 2020

Liczba stron: 472

Gatunek: fantasy

Opis z czwartej strony okładki: Jedyne, o czym marzył Magnus Bane, to podróż po Europie z Alekiem Lightwoodem — Nocnym Łowcą, który wbrew przeciwnościom losu w końcu został jego chłopakiem. Jednak gdy tylko para zadomawia się w Paryżu, przybywa stary przyjaciel z wiadomościami o sławiącym demona kulcie zwanym Szkarłatną Ręką. Kult został lata temu założony przez Magnusa dla żartu, teraz pod nowym przywództwem dąży do wywołania chaosu na całym świecie. Magnus i Alec wyruszają w pogoń po Europie, aby wyśledzić Szkarłatną Rękę i ich nieuchwytnego nowego przywódcę, zanim zgrupowanie spowoduje więcej szkód. Magnus i Alec będą musieli zaufać sobie bardziej niż kiedykolwiek — nawet jeśli oznacza to ujawnienie tajemnic, które chcieli zatrzymać tylko dla siebie.

[Wszystkie cytaty przywołane w niniejszej recenzji pochodzą z powyższego wydania. Liczby w nawiasach oznaczają numery stron].

Przykro mi to pisać, ale dawno żadna książka tak bardzo mnie nie zawiodła. Miałam wobec niej duże oczekiwania — wygląda na to, że zbyt duże — i dlatego też rozczarowanie było równie pokaźnych rozmiarów. Z tego właśnie względu, tak dla odmiany, rozpocznę recenzję od minusów tej powieści.

Fabuła zapowiadała się obiecująco — osadzona w tak lubianym przeze mnie uniwersum Nocnych Łowców skupia się na przygodach Aleca i Magnusa — moich ulubionych bohaterów i ulubionej pary zarazem — podczas ich wspólnych wakacji w Europie. Wyjazd ten pod względem czasowym ma miejsce jakoś mniej więcej w połowie serii „Dary Anioła” i został w niej wspomniany. Po latach Clare, tym razem w duecie z Chu, wróciła do tego wątku, by zaprezentować go w pełnej okazałości i zdradzić czytelnikom rzeczywisty przebieg tych romantycznych w założeniu wakacji. Pomysł jak najbardziej ciekawy, wykonanie — przeciętne.

Zacznijmy od warstwy językowej, ponieważ ona — dobór słów, sposób konstrukcji zdań oraz styl wypowiedzi, tak bohaterów, jak i narratora — w znacznym stopniu wpłynęła na mój odbiór Czerwonych Zwojów… Po części wina spoczywa w tej kwestii na autorach, a po części — na tłumaczu. W wielu przypadkach musiałabym sięgnąć do oryginału, żeby rozstrzygnąć, kto jest odpowiedzialny za taki, a nie inny kształt tekstu, ale w niektórych jest to dosyć proste. Tak oto mogę np. założyć, że kiedy Alec mówi o swoim „związku” z Jace'em (s. 56) albo o „związku” Clary i Isabelle (s. 64–65), winę ponosi tłumacz. Teoretycznie słowo „związek” nie zostało w tych fragmentach błędnie użyte, trzeba jednak przyznać, że w języku polskim w pierwszej kolejności kojarzy się dość jednoznacznie — jako związek romantyczny — a taki w obu tych przypadkach nie występuje. Bezpieczniej byłoby więc wybrać słowo „relacja” (najpewniej w oryginale padło słowo „relationship”, więc takie tłumaczenie byłoby poprawne). Druga językowa kwestia, która mi przeszkadzała — konsekwentne stosowanie formy mianownika w miejscu wołacza. Zdaję sobie sprawę, że takie wykorzystanie form mianownikowych jest coraz popularniejsze, szczególnie w mowie, ale oficjalnie wciąż jest uznawane za niestaranne. Dodatkowo, według mnie, niektóre dialogi wręcz prosiły się o użycie wołacza. Sama w wypowiedziach moich postaci stosuję celowo takie rozwiązanie, jednak staram się go nie nadużywać — w przypadku Czerwonych Zwojów… tłumacz korzystał z niego chyba w każdym przypadku — a w każdym razie na tyle często, że zaczęło mnie to dość szybko drażnić.

Kolejny problem językowy stanowią powtórzenia — o ile na ogół uważam, że jako użytkownicy języka polskiego jesteśmy na ich punkcie zbyt przeczuleni i drobne powtórzenie tu czy tam (nie mówię o powtórzeniach stosowanych celowo) nie zaszkodzi, o tyle w Czerwonych Zwojach… można znaleźć fragmenty, w których aż do bólu rzucają się w oczy. Poniżej jeden z nich. Za pomocą pogrubienia wyróżniłam powtarzający się spójnik:

Schody zapadły się od samej góry klatki, a na półpiętrze widniała tylko poszarpana krawędź. Alec odbił się i wyskoczył, a Lily i Elliott podrzucili go, dodatkowo rozpędzając. Wylądował na górze i pomachał im, zanim ruszył dalej. Odmachali mu, a Rafael obserwował to wszystko z rękami założonymi na piersi.

(s. 225–226)

Także i w języku, którym posługiwali się zarówno bohaterowie, jak i narrator, coś mi nie odpowiadało. Miałam wrażenie, że momentami był on wręcz infantylny — podobnie, zresztą, jak zachowanie postaci. A gdy już o nim mowa, to dodam również, że w paru momentach brakowało mi w nim konsekwencji — w jednej scenie Magnusa ogarnia gwałtowna rozpacz i wściekłość, a już w następnej nie pozostaje po nich żaden ślad, zastępuje je za to postawa lekkoducha, sypiącego żartami i sarkazmem. Nawet jeżeli miała to być jedynie gra, to i tak brakowało mi chociaż jakiejś drobnej wzmianki o wciąż tlących się we wnętrzu Magnusa resztkach tych emocji. Bo nie chce mi się wierzyć, że miałyby w tak krótkim czasie całkowicie wyparować. Takie same wątpliwości wywołała we mnie scena z końca powieści, w której Magnus wyraża swoje obawy co do zadowolenia Aleca z minionej podróży, po czym, usłyszawszy chwytającą za serce odpowiedź swojego partnera, w żaden sposób jej nie komentuje — nawet w myślach — tylko od razu zmienia temat.

Wydaje mi się także, że Clare i Chu nieco spłaszczyli charaktery bohaterów, poświęcając je na rzecz tego, by książka była zabawna i urocza. Jasne, humor i urok to cenne elementy historii, szkoda jedynie, że w tym przypadku przesłoniły wszystko inne, w tym odrobinę głębi, na którą liczyłam.

Minusy, które wymieniłam, mogą wydawać się zaledwie drobnymi zgrzytami, jednak gdy się je zsumuje, to niestety psują obraz całości. Tym bardziej, że jest ich o wiele więcej — pozwoliłam sobie pominąć omawianie literówek czy przekręconych imion.

Mimo wszystko, tak jak już wspomniałam na początku, podobał mi się zamysł tej powieści, zawarty w niej humor (nie brakowało tekstów, które szczerze mnie rozbawiły) oraz to, że autorzy ponownie uchylili rąbka tajemnicy, którą jest przeszłość Magnusa. Niestety zabrakło mi w niej tego specyficznego uroku, który zapamiętałam z „Darów Anioła” i „Diabelskich Maszyn”, a który to sprawiał, że poprzednie tomy składające się na uniwersum Nocnych Łowców czytało mi się z taką przyjemnością.

— Widzieliśmy się pod koniec poprzedniego tysiąclecia. Z tego, co pamiętam, byłeś wtedy szczególnie zainteresowany buddyzmem?

— Tak, słuchałem Nirvany.

(s. 169)

Na razie robię sobie przerwę od tego uniwersum, ale całkiem prawdopodobne jest pojawienie się w przyszłości recenzji kolejnych tomów wchodzących w jego skład. Tymczasem pora na nieco inne powieści.

Ulubione pary

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Sun, 19 Feb 2023 12:54:00 +0000

Cześć wszystkim!

W tym roku z okazji Walentynek postanowiłam przygotować specjalnego posta, poświęconego moim ulubionym fikcyjnym związkom :D Szczerze mówiąc, jestem dość wybredna w tym zakresie, dlatego poniższa lista nie jest zbyt długa i pewnie w części przewidywalna. Trafiły na nią tylko pary spełniające poniższe kryteria:

~ bardzo lubię obie postacie jako indywidualne byty,

~ bardzo lubię utworzony przez nie związek,

~ ich związek został oficjalnie potwierdzony.

Może też od razu zapowiem, że z jakiejś innej okazji planuję napisać posta z ulubionymi nieromantycznymi duetami.

Tymczasem zapraszam do zapoznania się z poniższą listą oraz do podzielenia się Waszymi ulubionymi shipami w komentarzach!

MALEC

Magnus (Lightwood-)Bane ♥ Alec Lightwood(-Bane)

Źródło: uniwersum Nocnych Łowców

Harry Shum Jr. jako Magnus Bane i Matthew Daddario jako Alec Lightwood w 12 odcinku 1 sezonu Shadowhunters.

Magnusa i Aleca poznałam cale lata temu (chyba chodziłam wtedy do gimnazjum?), gdy czytałam „Dary Anioła” Cassandry Clare. Jako że było to tak dawno temu, to nawet nie pamiętam swoich pierwszych odczuć wobec tej pary, ale chyba obu lubiłam wtedy co najmniej z osobna — a to jest już kluczowe! Jakiś czas później zaczęłam oglądać serialową adaptację „Darów” — Shadowhunters: The Mortal Instruments — i jeżeli miałam najmniejsze wątpliwości, to wtedy się one rozwiały. Dzięki aktorom, którzy naprawdę uczynili zadość książkowym oryginałom, pokochałam tę dwójkę i uczucie to przetrwało do dziś — oglądając teraz Shadowhunters od nowa, jeszcze bardziej zachwycam się ich wątkiem.

Na początku wszystko wskazywało na to, że ten związek nie powinien mieć racji bytu: Alec był młodym Nocnym Łowcą wychowanym tak, by przestrzegać niezwykle surowego prawa Nefilim co do joty, a Magnus — czarownikiem, serdecznie nieznoszącym Nocnych Łowców, a już w szczególności tych z rodziny Lightwoodów. Co dobrego mogłoby wyjść z ich relacji? Jak się okazuje — bardzo wiele!

Ta dwójka daje sobie nawzajem to, co najlepsze. Magnus, dzięki Alecowi, zyskał spokój i prawdziwą, bezwarunkową miłość, których szukał i pragnął całe życie; Alec z kolei, za sprawą Magnusa, stał się szczęśliwszy, pewniejszy siebie oraz bardziej otwarty na innych i na samego siebie. Przez miłość do Magnusa Alec zaczął inaczej patrzeć na świat i zapragnął go zmienić. Magnus dla Aleca potrafi poświęcić wszystko, co dla niego najdroższe. Obaj nieustannie się wspierają, dbają o siebie — nawet nie zliczę, ile razy w serialu Alec pyta Magnusa, czy wszystko w porządku — oraz robią, co mogą, by ochronić tego drugiego, zarówno w walce, jak i poza nią, a co więcej — bezgranicznie sobie ufają.

To nie tak, że ich związek zawsze układał się idealnie; popełniali błędy, zdarzały się im różnego rodzaju spięcia, ale za każdym razem potrafili się pogodzić, a nawet ostatecznie wzmocnić swoją relację. Co najważniejsze, Magnus i Alec są ze sobą niesamowicie szczęśliwi, i to widać, szczególnie na przykładzie Aleca, który przy Magnusie o wiele częściej się uśmiecha i żartuje. Obaj czują się w swoim towarzystwie swobodnie, wiedzą, że nie muszą niczego udawać i mogą być po prostu sobą.

Bardzo doceniam również fakt, że choć Magnus od początku pragnął, by ich relacja przerodziła się w coś poważnego i stałego, zawsze ostateczną decyzję co do kolejnych etapów w ich związku pozostawiał Alecowi.

To zadziwiające, że te dwie istoty z dwóch różnych światów, o odmiennych charakterach i upodobaniach na przekór wszystkiemu stworzyły tak zgraną, bezgranicznie się kochającą parę, gotową pokonać każdą przeszkodę, byleby być razem i/lub zapewnić temu drugiemu bezpieczeństwo i szczęście. Osiągnięcie opisywanego tu przeze mnie etapu związku zajęło im trochę czasu, kosztowało ich sporo wysiłku i obaj wiele musieli się nauczyć, lecz z całą pewnością żaden tego wszystkiego nie żałuje.

Malec zdecydowanie jest moją ulubioną parą z uniwersum Nocnych Łowców, a po napisaniu tych słów doszłam do wniosku, że może nawet ulubioną parą w ogóle.

Poniżej zamieszczam 2 filmiki (są do siebie podobne i może właśnie dlatego miałam problem z wybraniem tylko jednego; wydaje mi się jednak, że w pierwszym pada więcej ważnych kwestii, a w drugim Alec więcej się uśmiecha) z Malekiem w wersji serialowej — naprawdę uwielbiam sposób, w jaki Harry i Matthew odegrali swoje role. Ich Malec jest wprost i d e a l n y (albo byłby idealny, gdyby Matthew założył niebieskie soczewki).

SIZZY

Simon Lewis ♥ Isabelle Lightwood

Źródło: uniwersum Nocnych Łowców

Emeraude Toubia jako Isabelle Lightwood i Alberto Rosende jako Simon Lewis w 12 odcinku 2 sezonu Shadowhunters.

Z Sizzy miałam podobnie jak z Malekiem — poznałam ich w książce, a pokochałam w serialu. Odpowiedzialny jest za to po raz kolejny świetny dobór aktorów oraz fakt, że charakter Izzy uległ w serialu lekkiemu złagodzeniu.

Chociaż Isabelle już podczas pierwszego spotkania wywarła ogromne wrażenie na Simonie, ona sama początkowo nie traktowała go poważnie i oboje szukali miłości gdzie indziej, a dopiero po dłuższym czasie zaczęli interesować się sobą nawzajem pod względem romantycznym. Bardzo podobał mi się przy tym fakt, że zanim zostali parą, byli po prostu przyjaciółmi, co szczególnie dobrze zostało ukazane właśnie w serialu. Niestety, został on przedwcześnie anulowany tuż po tym, gdy oficjalnie się zeszli, pozostawiając u mnie spory niedosyt w tej kwestii (jak i w ogóle w kwestii całego Shadowhunters; nigdy nie wybaczę osobie, która podjęła decyzję o anulowaniu 4 sezonu). Pewnym pocieszeniem jest ich obecność w kolejnych tomach nadal niezakończonego przez Cassandrę Clare książkowego pierwowzoru — choć znowu, to nie to samo.

Wróćmy jednak do samej pary — podobnie jak w przypadku Aleca i Magnusa, Izzy i Simon są od siebie niemal kompletnie różni, a jednak okazało się, że potrafią miło spędzać razem czas, wspierać się w trudnych sytuacjach i troszczyć się o siebie, a do tego są otwarci na to, by lepiej poznawać siebie samych i światy, z których pochodzą.

Ta dwójka jest przykładem na to, że to, czego się szuka, znajduje się czasem wbrew pozorom tuż na wyciągnięcie ręki — w przypadku Simona oraz że czasem warto jest mimo wszystko dać sobie szansę i otworzyć serce — w przypadku Isabelle.

Poniżej filmik z serialową (czyli moją ulubioną) wersją Sizzy. Alberto i Emeraude byli cudni w tych rolach.

SOLANGELO

Will Solace ♥ Nico di Angelo

Źródło: uniwersum Percy'ego Jacksona

Nico di Angelo i Will Solace na okładce nadchodzącej książki o ich dalszych losach.

Oto ucieleśnienie schematu pary, w której jedna osoba jest ponura, a druga promienieje pozytywnością. Nie dało się go chyba przedstawić bardziej dosadnie niż za pomocą relacji syna Hadesa, boga umarłych oraz syna Apolla, boga słońca. Jeden potrafi sprowadzać śmierć i podróżować za pomocą cieni, drugi jest uzdrowicielem i wydziela z siebie światło. Można by się zastanowić: czy ta dwójka tak naprawdę sobie zaprzecza czy się uzupełnia? Skłaniałbym się ku tej drugiej opcji.

Gdy się poznali, Will był jednym z niewielu herosów, którzy nie okazywali strachu przed Nikiem. Więcej! Will potrafił stanąć z nim twarzą w twarz i powiedzieć mu parę rzeczy do słuchu. Nie robił tego ze złośliwości, ale z typowej dla siebie troski — i w ten sposób zmusił Nica, by ten zaczął o siebie dbać i by otworzył się na innych. Jego kuracja okazała się bardzo skuteczna. Nico, który przez długi czas uciekał od ludzi, przy nim zaczął czuć się naprawdę swobodnie — o czym dobitnie świadczy fakt, że sam, odkąd są w związku, inicjuje kontakt fizyczny nawet w towarzystwie (przez kontakt rozumiem tu przytulanie i tym podobne zachowania, które wcześniej były wręcz nie do pomyślenia w przypadku Nica). Will zawsze jest gotów go wspierać i ciągle ma na niego oko, by nie przeholował z korzystaniem ze swoich mocy. Jako że do tej pory jako oficjalna para pojawili się tylko na krótko w 2 książkach, to naprawdę nie mogę doczekać się zaplanowanego na ten rok tomu skupionego właśnie na nich. Mam nadzieję, że ich związek pozostanie taki zdrowy i spokojny, wypełniony przekomarzaniem się i wzajemnym wsparciem.

Pod spodem znajdziecie parę moich ulubionych Solangelowych cytatów:

[…] a po tej podróży cieniem Nico może w każdej chwili zemdleć.

— Nie, nie zamierzam — wymamrotał Nico, po czym zemdlał.

Will podtrzymał go i odciągnął na bok.

— Powodzenia! Ja dam naszemu Panu Mroku trochę red bulla!

(R. Riordan, Apollo i boskie próby. Ukryta wyrocznia, przeł. A. Fulińska, Kraków 2016, s. 318).

Will usiadł obok Nica i położył na jego pustym talerzu jabłko.

— Zjedz coś — powiedział.

— Hmmm — mruknął Nico i lekko przytulił się do Willa.

(R. Riordan, Apollo i boskie próby. Wieża Nerona, przeł. A. Fulińska, A. Klęczar, Kraków 2020, s. 96).

— Świetnie. A zatem może i jesteś tępy, ale nie jesteś idiotą.

— Jak ty w ogóle możesz tak do mnie mówić? Nie wiesz, że mogę wezwać zombie i szkielety, i…

— Chwilowo nie byłbyś w stanie wezwać kości kurczaka, nie rozpływając się w kałużę ciemności, di Angelo — odparował Will. — Powiedziałem ci, żadnych podziemnych sztuczek, zalecenie lekarza. Jesteś mi winny co najmniej trzy dni odpoczynku w infirmerii. Ze skutkiem natychmiastowym.

Nico czuł się tak, jakby w jego żołądku zmartwychwstała setka motylich szkieletów.

— Trzy dni? Hm… myślę, że to będzie w porządku.

(R. Riordan, Olimpijscy herosi. Krew Olimpu, przeł. A. Fulińska, Kraków 2014, s. 459).

Nico uśmiechnął się blado.

— Mam zaświadczenie lekarskie.

Will podniósł rękę.

— Ja jestem jego lekarzem.

(R. Riordan, Apollo i boskie próby. Ukryta wyrocznia, przeł. A. Fulińska, Kraków 2016, s. 111–112).

MoonMoon

Moon Gang-tae ♥ Ko Moon-young

Źródło: drama It's Okay to Not Be Okay

Seo Yea-ji jako Ko Moon-young i Kim Soo-hyun jako Moon Gang-tae

To para, co do której nie spodziewałam się, że będę ją lubić, ponieważ nie przepadam za toksycznymi relacjami — a ta niestety początkowo do nich należała. Moon-young miała wobec Gang-taego bardzo przedmiotowe podejście — pragnęła go zdobyć tak jak wiele innych rzeczy (właśnie, rzeczy!), które dla siebie zagarniała, gdy tylko jej się spodobały, nie bacząc na fakt, że często posuwała się przy tym do zwyczajnej kradzieży. Musiało minąć kilka odcinków, by zmieniło się jej zachowanie, a wraz z nim moje nastawienie. Okazało się, że kiedy i ona, i Gang-tae podjęli próbę zmierzenia się z własną przeszłością oraz postanowili przyłożyć się do pracy nad sobą, to w efekcie udało im się stworzyć bardzo pozytywną relację. Rozpoczęty przez nich proces przemian nie dobiegł końca wraz z ostatnim odcinkiem serialu — i bardzo dobrze, nie byłoby to bowiem wiarygodne przy takim obłożeniu ich postaci trudnymi przeżyciami. Wszystko jednak wskazywało na to, że są na jak najlepszej drodze do osiągnięcia wymarzonego przez nich szczęśliwego zakończenia.

Jednym z moich ulubionych aspektów tego związku jest komunikacja. Zdolność do prawidłowego porozumiewania się ze sobą (i równie ważna chęć do tego porozumiewania się) powinna być podstawą każdej relacji międzyludzkiej. Gang-tae i Moon-young najwyraźniej zdawali sobie z tego sprawę (a w szczególności Gang-tae), ponieważ ciągle dążyli do tego, by omawiać ze sobą różne kwestie. Nawet nie wiem, ile razy padło hasło „musimy porozmawiać”, bo ku mojemu zadowoleniu było tego sporo. Gdy jedno z nich nie chciało rozmawiać, drugie starało się je za wszelką cenę do tego nakłonić — i chwała im za to! Nie ma chyba niczego gorszego od nieporozumień wynikających z braku komunikacji.

Poniżej — jak już możecie się domyślić — filmik!

MAFUYAMA

Mafuyu Sato ♥ Ritsuka Uenoyama

Źródło: anime/manga Given

Ritsuka Uenoyama i Mafuyu Sato w 11 odcinku Given

A to dla odmiany para, która od razu kupiła mnie swoim urokiem. Mafuyu, przeżywszy w swoim krótkim życiu zdecydowanie zbyt wiele traumatycznych wydarzeń, jest nieco wycofanym chłopakiem, nie zawsze potrafiącym wyrażać swoje uczucia i emocje tak, jakby tego chciał i jakby oczekiwali tego od niego inni. Na szczęście ma u swego boku Uenoyamę, który to rozumie i okazuje mu wyrozumiałość, jednocześnie pilnując, by nie zamykał się w sobie i nie poddawał się swoim negatywnym myślom.

Miłość w ich związku często przejawia się poprzez drobne gesty — odciągnięcie tego drugiego z drogi nadjeżdżającego roweru, dodanie otuchy poprzez uściśnięcie dłoni czy przytulenie. Z chęcią pooglądałabym bądź poczytałabym więcej na ich temat, ale martwi mnie to, w którą stronę zmierza ta historia — a mianowicie fakt, że odkąd Mafuyu i Uenoyama zostali oficjalnie parą (a nastąpiło to w miarę szybko), autorka odsunęła ich na bok i skupiła się na innych parach. Szkoda, bo ta dwójka ma spory potencjał i byłoby miło, gdyby ich historia została należycie rozwinięta.

Poniżej jedna z moich ulubionych scen, podczas której Uenoyama odwiedził chorego Mafuyu, gdy jeszcze nie byli parą:

To byłoby na tyle w temacie moich ulubionych par. Jak to jest w Waszym przypadku? Macie jakieś swoje ulubione? Jeśli tak, to za co je lubicie? Zapraszam do dzielenia się odpowiedziami w komentarzach!

Kto zabił Magnusa Bane'a

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Sat, 14 Jan 2023 21:29:00 +0000

[UWAGA! Poniższy one shot stanowi swego rodzaju przeróbkę wydarzeń z ostatnich odcinków 3 sezonu serialu Shadowhunters — nie uważam jednak, żeby znajomość oryginalnych wydarzeń była konieczna do jego przeczytania].

„Miał nadzieję, że gdyby sam oszalał, oszalał tak bardzo, że samą swoją obecnością zatruwałby powietrze dookoła i ranił wszystkich, którzy się do niego zbliżyli, że wówczas znalazłby się ktoś, kto kochałby go dość, by go powstrzymać. A nawet go zabił, gdyby do tego doszło”.

(C. Clare, S. Rees Brennan, Ocalić Raphaela Santiago, przeł. A. Studniarek, w: C. Clare, S. Rees Brennan, Maureen Johnson, Kroniki Bane’a, Warszawa 2015, s. 261).

Magnus Bane się poświęcił. Wiedział, że jedynym sposobem na ocalenie osób, na których mu zależało, a wraz z nimi całego ludzkiego świata było zamknięcie szczeliny utworzonej między nim i światem demonów. Wiedział, że mógł to uczynić tylko po znalezieniu się w tym drugim. Dlatego poświęcił własne szczęście i skazał się na wieczną samotność, której zawsze tak bardzo się obawiał. Resztę swojego nieśmiertelnego życia miał spędzić na piekielnym tronie, patrząc na wymarły, karykaturalny krajobraz i słuchając jazgotu demonów, nieustannie sączących jad do jego uszu. Bo z Edomu się nie wracało, o czym także doskonale wiedział w momencie, w którym zdecydował się do niego wkroczyć. Ale dla tych, których pozostawił po drugiej stronie szczeliny, było warto. Nawet jeżeli nigdy więcej nie miał ich ujrzeć.

Magnusowi się udało. Gdy szczelina zniknęła, większość Nocnych Łowców oraz zaangażowanych w sprawę Podziemnych uznała, że największy problem został zażegnany. Bez przejścia, przez które przedostawały się nieskończone hordy demonów, Nefilim pod wodzą Clave byli w stanie poradzić sobie w bitwie, której losy początkowo zdawały się przesądzone. Co prawda, ich świat utracił jednego z najzdolniejszych czarowników, ale czym było jedno życie w porównaniu z miliardami? Magnus wspaniałomyślnie został uznany za bohatera, lecz Clave nie zamierzało przykładać ręki do prób jego uwolnienia, gdyż najważniejsze dla niego było zapobiegnięcie ponownemu otwarciu się jakiejkolwiek szczeliny.

Alec Lightwood jednak nie zamierzał dać za wygraną. Nie wierzył w to, że z piekła nie można wrócić, nie chciał w to wierzyć i był gotów zrobić wszystko, aby znaleźć sposób na wyciągnięcie Magnusa. Albo pozostanie tam z nim — to już miało drugorzędne znaczenie. Najbardziej liczyło się dotarcie do niego i upewnienie się, że nic mu nie jest, gdyż nikt nie zasługiwał nawet na krótki, samotny pobyt w krainie demonów, a już zwłaszcza nie Magnus.

Sprawa skomplikowała się, nim plan ocalenia Bane’a został dopracowany. Izzy, uzbrojona w niebiański ogień, sama wyruszyła do Edomu, co oznaczało, że Alec musiał już z niego wydostać nie jedną, ale dwie ukochane osoby. A do tego zadbać o bezpieczeństwo całej grupy przyjaciół, która razem z nim miała brać udział w misji ratunkowej.

Przygotowania do jej rozpoczęcia właśnie dobiegały końca — Clary wyrysowała wszystkim odpowiednie runy, a Lorenzo tworzył przejście do Edomu — gdy zaczął się wypełniać czarny scenariusz Clave.

Porażająco jasne światło zalało salę na ułamek sekundy. Kiedy zniknęło, nawet przez barwne, witrażowe okna było widać olbrzymie, szkaradne pęknięcie na niebie, zupełnie jakby brudne pazury rozorały błękitny jedwab. Minął kolejny ułamek sekundy i wszystkim wokół wstrząsnął potężny grzmot, a zaraz po nim rozległ się, na razie odległy, nieludzki skowyt. Stało się to, czego wszyscy się obawiali.

— Szczelina — mruknął Jace w tej samej chwili, w której jego parabatai powiedział:

— Magnus. — Na jego twarzy odmalowało się przerażenie, co nie było częstym widokiem. — Coś musiało się stać.

— Ile jeszcze? — Clary zwróciła się do czarownika. — Teraz tym bardziej musimy się spieszyć.

— Właśnie skończyłem — odparł Lorenzo, podnosząc się z posadzki. Z nieskrywanym zadowoleniem przyjrzał się swojemu dziełu, wystarczająco dużemu, by pomieścić całą ich szóstkę. — I muszę przyznać, że wyszło mi to znakomicie.

— Nie chcę nikogo poganiać, ale tam na zewnątrz zaczyna się niezła jatka — odezwał się Simon, który swoim wyostrzonym słuchem musiał wyławiać więcej dźwięków niż pozostali.

Jak na zawołanie w samym Instytucie zawył alarm i rozbłysły ostrzegawcze, czerwone światła.

Alec potoczył szybko spojrzeniem po wszystkich zebranych.

— Gotowi? — upewnił się, a kiedy otrzymał potwierdzenie, spojrzał z determinacją na czarownika. — Zróbmy to.

— Uprzedzam, że to może trochę parzyć — powiedział Lorenzo, po czym wykonał energiczny gest obiema rękami. Utworzony przez niego na podłodze pentagram w odpowiedzi zapłonął żywym ogniem. Przejście do piekła zostało otwarte.

Magnus wpatrywał się w piekielne zgliszcza otaczające jego nową siedzibę, podświadomie bawiąc się obrączką na serdecznym palcu lewej dłoni. Słyszał niepokojące szepty, słyszał przeraźliwe wycie i syczenie. Słyszał…

— Magnus!

Drgnął, zaskoczony. Nie, akurat tego jednego głosu nie mógł słyszeć w tym miejscu. W ogóle do niego nie pasował. Był zbyt łagodny, ludzki i… znajomy. Nie, powtórzył sobie w duchu, to nie było możliwe.

A jednak.

— Magnus!

Odwrócił się powoli, bardzo powoli jakby bał się, że gdy stanie twarzą do kierunku, z którego dobiegał głos, zobaczy tam jedynie pustkę albo gorzej — szkaradną paszczę demona.

Ale nie.

Wciąż nie dowierzał własnym zmysłom, podczas gdy jego ciało zareagowało instynktownie, ruszając na spotkanie mężczyźnie, którego nie powinno tam być.

Odnalezienie Magnusa w Edomie nie było łatwym zadaniem. Gdy jednak już zostało wykonane i emocje nieco opadły, przyszedł czas na pytania.

— Gdy szczelina na nowo się otworzyła, myślałem, że… — Alec nie dokończył. Nawet teraz, mając przed sobą Magnusa całego i zdrowego, nie chciał wypowiadać swoich obaw na głos. Z pomocą przyszedł mu Jace, odnosząc się do pierwszej części jego wypowiedzi:

— Dlaczego w ogóle się otworzyła?

— Czy Lilith to uczyniła? — zapytał Meliorn ze wzrokiem wzniesionym ku niebu zasnutemu grubymi kłębami czarnego dymu w miejscu chmur.

— A może jednak wcale nie jesteś taki potężny i zwyczajnie straciłeś nad nią panowanie? — wtrącił nieco złośliwie Lorenzo.

— Lilith? Straciłem kontrolę? — powtórzył Magnus. Jego spojrzenie nagle wydało się Alecowi dziwnie puste. — Zrobiłem to specjalnie.

Alec zmarszczył brwi. Pozostali zrobili kompletnie zdumione miny.

— Jak to, specjalnie? — zapytała Clary.

— Ja… — teraz to Magnus urwał, by następnie, zupełnie niespodziewanie, osunąć się bez przytomności na podłoże jak kukiełka, której ktoś nagle przeciął podtrzymujące ją do tej pory sznurki.

Magnus obudził się w swoim łóżku, w swoim mieszkaniu. Przez chwilę leżał nieruchomo, wpatrując się w ginący w ciemnościach sufit i próbując sobie przypomnieć, co się tak właściwie stało. Czuł się podejrzanie obolały i słaby, co ostatnimi czasy zdarzało się zdecydowanie zbyt często jak na jego gust. Przypominało mu to trochę stan potężnego kaca, ale przysiągłby, że od pewnej pamiętnej nocy trzymał się z daleka od wszelkiego alkoholu.

Spojrzał w bok, ale materac po drugiej stronie łóżka okazał się pusty. Igiełka strachu zakłuła go w serce. Uniósł się na łokciach i w panice przeczesał wzrokiem ciemny pokój, by ostatecznie odetchnąć z ulgą tak wielką, że ponownie opadł na poduszki.

Alec spał w fotelu przysuniętym do łóżka w pozycji, która zdecydowanie nie mogła być wygodna. Głowę miał odchyloną na samą krawędź oparcia tak, że prawie się z niego zsuwała, a z ręki, bezwładnie zwieszającej się z podłokietnika, stopniowo wysuwał się plik dokumentów, nad których lekturą musiał usnąć. Magnus zauważyłby go od razu, gdyby tylko najpierw spojrzał w tę stronę zamiast panikować. Uznał, że przyda mu się kolejna solidna dawka snu, żeby oprzytomnieć. Albo wręcz przeciwnie, może potrzebował kofeiny, najlepiej paru litrów.

Magnus obrócił się na bok i oparł głowę na dłoni, by przez chwilę po prostu sycić się widokiem śpiącego Aleca. Myślał, że nigdy więcej go nie zobaczy, a po wszystkim, co ich łączyło, po snutych przez nich planach pozostanie mu jedynie obrączka, rodowy pierścień Lightwoodów, który o mały włos nigdy nie trafiłby na jego palec. Teraz miał Aleca znowu przed sobą, dosłownie na wyciągnięcie ręki.

I istotnie, Magnus wyciągnął rękę. Chciał tylko delikatnie go dotknąć, by przekonać się, że sam nie śni, że nie ma złudzeń, lecz Alec, jak na wojownika przystało, natychmiast otworzył oczy. Zamrugał raz i drugi, przyzwyczajając wzrok do mroku wypełniającego sypialnię.

— Wybacz — szepnął Bane, cofając dłoń. — Nie chciałem cię budzić.

— Magnus? — odezwał się odrobinę nieprzytomnie Alec.

A potem zerwał się ze swojego miejsca i Magnus aż stęknął, gdy para silnych ramion zacisnęła się wokół niego.

— Ja również niezmiernie się cieszę, że cię widzę, Alexandrze — powiedział szczerze i z ulgą, a zarazem nadając swojemu głosowi rozbawiony ton. Możliwe, że robił to po to, żeby po raz kolejny nie wzruszyć się do łez. Ostatnio wszyscy mieli zdecydowanie zbyt wiele okazji do płaczu, a przecież ich ponowne spotkanie nie powinno być jedną z nich. — Ale obawiam się, że możesz mi zaraz odciąć dopływ powietrza.

— Przepraszam — bąknął Alec i odsunął się szybko, jednocześnie zapalając lampkę stojącą na szafce nocnej. W jej świetle ponownie pochylił się ku Magnusowi i tym razem ujął jego twarz w dłonie. — Jak się czujesz?

Bane uśmiechnął się do niego ciepło. Przyłożył swoje dłonie do jego.

— Teraz wręcz znakomicie.

Alec jednak miał poważną minę.

— Pytam serio — oznajmił cichym, niskim głosem, patrząc mu przy tym prosto w oczy.

Magnus westchnął, dał za wygraną.

— Pęka mi głowa i jestem zmęczony — przyznał.

Powoli opuścił dłonie Aleca, nadal jednakże przytrzymując je w swoich. Na lewej z satysfakcją dostrzegł srebrną obrączkę, którą sam niedawno na nią wsunął. Musnął ją opuszkami palców. Nigdy nie przypuszczał, że jakaś biżuteria może napawać go tak wielką, a zarazem nie do końca zrozumiałą dla niego, fascynacją, radością i dumą.

Alec podążył za jego spojrzeniem i sam się uśmiechnął.

— No tak, powinieneś jeszcze się przespać. Jest środek nocy.

— A co z Jonathanem, Lilith i atakiem demonów? Co ze szczeliną? Odnaleźliście Isabelle? — Magnus zadał zaledwie część z tych pytań, które pojawiły się w jego głowie, gdy tylko zaczął przypominać sobie, co się działo, nim stracił przytomność.

— Porozmawiamy o tym, gdy się wyśpisz. Na razie nie masz czym się przejmować. Wszystko jest pod kontrolą, a Izzy jest już bezpieczna, tak jak i ty.

Magnus po raz kolejny poczuł ulgę. Dobrze było słyszeć takie wiadomości.

Alec tymczasem przypomniał sobie o porzuconych niedbale na podłodze dokumentach, więc kucnął, żeby je pozbierać. Czarownik przyglądał mu się przez chwilę, po czym przeciągnął się z jękiem.

— Nie mam nic przeciwko kilku, a może kilkunastu kolejnym godzinom snu. Tyle że to łóżko jest jakieś takie dziwnie puste i zimne — stwierdził, klepiąc znacząco dłonią w materac. — A ty kiedy zamierzasz iść spać?

Alec odłożył dokumenty i w przelocie dotknął jego policzka.

— Wezmę tylko szybki prysznic.

Magnus skinął głową, zadowolony z odpowiedzi, by następnie opaść na poduszki. O tak, brakowało mu tego.

Było południe, gdy Magnus wreszcie się obudził i postanowił wypełznąć spod pościeli ogrzewanej promieniami słońca wpadającymi przez duże okna. Wiedziony zapachem świeżo parzonej kawy pośpieszył radośnie do kuchni, po drodze narzucając na siebie jedwabny szlafrok w kolorze śliwki, przyozdobiony wzorem w złote kwiaty. Na miejscu czekały już na niego dwa dzbanki — jeden z kawą, drugi z sokiem — misa pełna owoców, talerz z całym stosem naleśników oraz Alec, właśnie rozstawiający to wszystko na stole. Gdy Nocny Łowca go zauważył, od razu podszedł do niego i pocałował na powitanie.

— Dobrze spałeś?

— Wyśmienicie — mruknął zadowolony Magnus. Miał wrażenie, że z piekła przeniósł się od razu do raju. Do pełni szczęścia brakowało mu jedynie długiej, gorącej i aromatycznej kąpieli, by pozbyć się smrodu siarki, dymu i rozkładu, który — jak mu się zdawało — wciąż oblepiał go grubą warstwą. Oczywiście nie miałby nic przeciwko temu, gdyby w kąpieli tej towarzyszył mu pewien Nefilim. Bane opadł na krzesło i zawiesił na Alecu wciąż rozmarzone spojrzenie. — To naprawdę dobry początek dnia.

— Jest południe — zauważył rozbawiony Alec, unosząc jedną brew.

— Racja. Co nie zmienia faktu, że dla mnie jest to początek dnia. — Magnus sięgnął po winogrona leżące w misie, ale zastygł w pół gestu, myślami wracając do kwestii ważniejszych i pilniejszych, rozgrywających się poza rajską atmosferą jego loftu. — Właśnie. Nie powinieneś być teraz gdzieś indziej? W Instytucie, na przykład? Albo na polu bitwy, gdziekolwiek się teraz znajduje? Na pewno możemy sobie pozwolić na leniwe śniadanie?

Alec odchylił się na oparcie swojego krzesła, obracając w palcach widelec. Wyglądał na spokojnego, więc Magnus nieco się rozluźnił.

— Sytuacja jest aktualnie na tyle spokojna, że mogłem wziąć sobie trochę wolnego, by zająć się swoim narzeczonym — położył nacisk na to ostatnie słowo, co Magnusowi sprawiło nadspodziewanie wiele przyjemności — który dopiero co wrócił z Edomu po tym, jak uratował świat.

— Skoro tak. Mógłbyś wtajemniczyć mnie we wszystko, co się działo? Muszę przyznać, że niewiele pamiętam od momentu wkroczenia do piekła.

Alec przytaknął i rozpoczął opowieść na temat wszystkich istotnych zdarzeń, które miały miejsce, odkąd w Idrisie stracił Magnusa z oczu. Przez cały czas trwania swojej wypowiedzi rozkrawał naleśnik na swoim talerzu na coraz to mniejsze kawałeczki i Magnus zdał sobie sprawę, że jego spokój był tylko pozorny. Nocny Łowca bawił się sztućcami, bo musiał zająć czymś ręce, co oznaczało, że jednak coś go trapiło i prawdopodobnie nie mówił mu wszystkiego.

— Muszę cię o coś zapytać — wyznał Alec po zakończeniu swojej relacji. Dał wreszcie spokój biednemu naleśnikowi i podniósł wzrok na Magnusa.

— A zatem pytaj.

— Wtedy w Edomie, kiedy zapytaliśmy, dlaczego szczelina na nowo się otworzyła… — Przez chwilę wyraźnie się wahał, najwyraźniej nie wiedząc, jak dobrać następne słowa. — Odpowiedziałeś, że zrobiłeś to celowo. Co miałeś na myśli?

— Tak powiedziałem? — Magnus był autentycznie zdziwiony. Nie pamiętał niczego takiego, zresztą, nie pamiętał większości swojego pobytu w Edomie. Jego wspomnienia z tego okresu zdawały się spowite gęstą mgłą, przez którą za nic nie potrafił się przedrzeć. I to właśnie powiedział Alecowi. — Nie przypominam sobie. Pewnie zapach siarki mi zaszkodził i dlatego wygadywałem głupoty.

Nie dodał, że te problemy z pamięcią przyprawiały go o niepokój. Czy to możliwe, że naprawdę sam celowo otworzył szczelinę? Na Boga, po co miałby to robić? Przecież udał się do Edomu właśnie po to, żeby przejście pomiędzy światami pozostało zamknięte.

Magnus mógł się nacieszyć dobrym samopoczuciem zaledwie przez kilka godzin, nim powrócił ból głowy. Nie przyznał się jednak do niego przed Alekiem, gdyż nie chciał psuć nastroju, skoro mieli okazję, by we względnym spokoju nacieszyć się swoim towarzystwem. Późnym wieczorem Alec został pilnie wezwany do Instytutu, więc Magnus sam położył się do łóżka z nadzieją, że sen uśmierzy ból. Mylił się. Po długim czasie spędzonym na przewracaniu się w pościeli dał za wygraną, odrzucił nerwowym ruchem kołdrę i usiadł na materacu, masując palcami skronie. Ból był naprawdę dokuczliwy i uporczywy, na zmianę uniemożliwiał mu zaśnięcie i przyprawiał o koszmary w tych krótkich momentach, w których udało mu się odpłynąć. Czarownik miał wrażenie, że wciąż słyszy głosy demonów z Edomu, choć przecież znajdował się od nich z daleka. A jednak nadal zdawały się szeptać mu do uszu obietnice przeplatane groźbami, jednocześnie go kusząc i torturując.

Alec nie spodziewał się zastać Magnusa na nogach, gdy o świcie wrócił do jego mieszkania. Tym bardziej nie spodziewał się zastać go całkowicie ubranego, umalowanego i zawzięcie ugniatającego coś w moździerzu.

— Dzień dobry? — odezwał się niepewnie Nocny Łowca, zatrzymując się w wejściu do pracowni. — Tak szybko wróciłeś do przyjmowania zleceń?

— W tym przypadku sam jestem sobie zleceniodawcą. — Magnus przerwał na chwilę znęcanie się nad zawartością moździerza, żeby przyjrzeć się jej krytycznie. Obserwując jego ruchy, Alec doszedł do wniosku, że cokolwiek to było, musiało Bane’owi nieźle podpaść. — Potrzebuję czegoś na ból głowy. To pewnie rodzaj popiekielnego jet lagu.

— Boli cię głowa? Może wezwijmy Catarinę?

— Nie ma takiej potrzeby. Może i nie jestem uzdrowicielem jak Catarina, ale potrafię poradzić sobie z tak podstawowymi rzeczami jak preparaty przeciwbólowe.

— Wiem — zapewnił go Alec, który niejednokrotnie widział Magnusa zajmującego się różnego rodzaju ranami i dolegliwościami osób z jego otoczenia. Ponadto, także i jemu samemu czarownik co najmniej kilka razy pomógł wrócić do zdrowia. Co nie zmieniało faktu, że Alec zwyczajnie się martwił. — Ale pomyślałem, że może lepiej byłoby…

Magnus posłał mu uspokajający uśmiech.

— Nic mi nie jest. Naprawdę. — Przesypał sproszkowaną już zawartość moździerza do niewielkiego dzbanka, a potem dodał do niej jeszcze kilka innych składników z pojemniczków ustawionych na blacie i za pomocą pstryknięcia palcami sprawił, że całość zalała gorąca woda. W powietrzu niemal natychmiast rozszedł się intensywny zapach ziół. — Wypiję to i będę jak nowonarodzony.

Wyglądał na pewnego siebie, więc Alec, pomimo swoich wątpliwości, postanowił mu zaufać.

Niestety, obawy Aleca okazały się słuszne. Magnus wcale nie poczuł się lepiej, chociaż jego własne wytwory nigdy wcześniej go nie zawiodły. W ciągu dnia starał się nie dawać po sobie znać, że cokolwiek mu dolega — na przestrzeni stuleci nabrał doświadczenia w udawaniu. Przy Alecu było to trudniejsze, tym bardziej że z jednej strony nie chciał go oszukiwać, a z drugiej — martwić. Wciąż istniały bowiem ważniejsze problemy niż to, że Magnus trochę źle się czuł.

Tymczasem w nocy doszło do gwałtownego pogorszenia jego stanu.

Aleca obudziło miotanie się Magnusa po łóżku. Czarownik miał mocno zaciśnięte powieki i mamrotał przez sen słowa w języku, którego Alec nie rozumiał.

— Hej. — Zaniepokojony Nocny Łowca położył dłoń na ramieniu Bane’a, a wtedy przekonał się, że jego skóra była rozpalona i wilgotna od potu. — Magnus!

Powieki czarownika uniosły się, ukazując lśniące w ciemności kocie oczy. Magnus szarpnął się, odtrącając rękę Aleca, a ten za późno dostrzegł niebieskie iskry przeskakujące między jego palcami. Odruchowo rzucił się w tył, zeskakując na podłogę, lecz i tak poczuł piekący ból prawego przedramienia w miejscu, w którym liznęły je płomienie Magnusa. Syknął i sięgnął drugą ręką po stelę leżącą na szafce nocnej, podczas gdy Magnus, jak się zdawało, odzyskał przytomność. Patrzył teraz na Aleca szeroko otwartymi, ludzkimi już, oczami.

— Alexander? — W jego głosie wyraźnie pobrzmiewała nuta zdziwienia. — Co się stało?

Alec schował szybko oparzoną rękę za plecami, a zdrową przysunął stelę do znaku iratze wyrysowanego na lewym boku. Nim jednak zdążył go aktywować, jego dłoń została w magiczny sposób unieruchomiona.

— Co ja zrobiłem? — zapytał oszołomiony Magnus. Pstryknął palcami, by zapalić wszystkie światła w pomieszczeniu, a następnie podszedł do Aleca i przyjrzał się ranie, którą mu zadał. Otworzył usta, ale po krótkiej chwili zamknął je, niczego nie mówiąc. Wokół jego palców pojawiła się błękitna poświata, tym razem łagodna i kojąca, która sprawiła, że skóra Aleca natychmiast się wygładziła i wróciła do naturalnej barwy. Nie pozostał na niej nawet najmniejszy ślad po oparzeniu.

— To nic takiego — zapewnił go Alec. Poczuł, że Magnus zwalnia niewidzialny uścisk na jego przegubie, więc odłożył stelę i wyciągnął obie ręce w jego kierunku. Czarownik jednak cofnął się, kręcąc przecząco głową. Nocny Łowca widział w jego postawie i mimice chęć ucieczki, więc odczuwane przez niego zmartwienie jeszcze się pogłębiło. — Co się dzieje? Miałeś koszmar? Źle się czujesz?

— Źle się czuję? — powtórzył Magnus, robiąc kolejny krok w tył. Mówił kpiącym tonem, choć jego twarz wyrażała przerażenie. — Ja tracę zmysły!

— O czym ty mówisz?

— Zraniłem cię, Alexandrze! — Magnus uniósł dłonie i przyjrzał im się, krzywiąc się z obrzydzenia, a potem wrócił zrozpaczonym spojrzeniem do Aleca. — Skrzywdziłem cię. Zaatakowałem.

— To naprawdę nic takiego — powiedział Alec łagodnie, podchodząc do niego powolnym krokiem.

Tym razem Magnus się nie cofnął.

— Spokojnie. Wiem, że tego nie chciałeś. Wiele ostatnio przeszedłeś, więc nic dziwnego, że stres w końcu się na tobie odbił. Nic się nie stało.

Magnus opadł bezsilnie na brzeg łóżka. Ukrył twarz w dłoniach.

— Stało się! Zraniłem cię. Co by było, gdybym posunął się dalej?

Alec kucnął przed nim i położył dłonie na jego kolanach.

— Ale się nie posunąłeś. Nie zrobiłbyś tego. Wszystko w porządku.

— Wcale nie — syknął Magnus z irytacją. Popatrzył Alecowi w oczy. — Nie rozumiesz. Ja naprawdę tracę zmysły. Od pobytu w Edomie ciągle słyszę głosy demonów. Powtarzają mi, gdzie moje miejsce. Chcą mnie tam z powrotem ściągnąć i zatrzymać. Zawsze chciały. — Przerwał na chwilę, odetchnął głęboko. — Na ból głowy nic nie pomaga, żadne środki, które znam. Nie pamiętam tego, co działo się w Edomie, a teraz jeszcze to… Nie poznałem cię, Alexandrze. Zwyczajnie cię nie poznałem i myślałem, że jesteś jednym z nich. Tak bardzo cię przepraszam.

— Nie masz za co, naprawdę. — Alec mówił szczerze. Bardziej przejmował się tym, że z Magnusem działo się coś złego i że jego ukochany cierpiał, niż tym, że on sam został przez niego zaatakowany. Przecież znał Magnusa i doskonale wiedział, że w normalnych okolicznościach nie zrobiłby on niczego, co mogłoby go zranić, zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym. Alec dotknął jego policzka, przesunął delikatnie kciukiem pod okiem. Uśmiechnął się lekko, by dodać mu otuchy, mimo że sam znów odczuwał z jego powodu strach. Strach o niego. — Pomożemy ci.

Magnus skinął ponuro głową.

— Czas wezwać Catarinę. — Sięgnął po komórkę, ale zanim wybrał numer przyjaciółki, powziął jeszcze jedną decyzję. — Musisz mi coś obiecać.

— Co tylko zechcesz — odparł Alec bez zastanowienia.

— Jeśli to się powtórzy, jeśli zaatakuję ciebie albo kogokolwiek innego i będziesz wiedział, że nie można mi pomóc… zabij mnie.

Alec zamarł. Miał wrażenie, że jego serce przeobraziło się w bryłę lodu i runęło w przepaść, by po długim, chaotycznym locie roztrzaskać się na milion kawałeczków.

— Co? — wydusił w końcu. — Co ty wygadujesz?

Magnus podszedł do okna i zawiesił wzrok gdzieś w przestrzeni za nim, na widoku na nocny Brooklyn

— Widziałem już szalonych czarowników i innych Podziemnych. Widziałem do czego byli zdolni i przypuszczam do czego zdolny byłbym ja z mocą, którą mam. Czasem tak bywa. Długie, bardzo długie życie, podczas którego wiele się traci i wiele się cierpi, do tego poczucie braku przynależności, samotność, na którą jesteśmy skazani… To wszystko potrafi namieszać w głowie. A ja nie chcę skończyć tak jak oni. Nie chcę być powodem cierpienia innych. Nie chcę stać się tym, za którego niektórzy już i tak mnie uważają. Skoro nie pamiętam tego, co działo się w Edomie, a ciebie zraniłem, to równie dobrze rzeczywiście mogłem wtedy utworzyć szczelinę. A skoro już raz to zrobiłem, to kto wie, czy tego nie powtórzę? Może zrobię nawet coś gorszego. Wolę samemu zginąć niż nieść śmierć innym. — Magnus zerknął przez ramię w stronę Aleca. Zarówno twarz, jak i głos Bane’a były niezwykle spokojne, zważywszy na wygłoszoną właśnie przemowę. Zupełnie jakby już dawno pogodził się ze swoim losem. — Dlatego proszę, Alexandrze. Jeżeli nie będzie innego wyjścia, zabij mnie. Wolałbym zginąć z twojej ręki niż czyjejkolwiek innej.

Alec dłuższą chwilę wpatrywał się w Magnusa nieruchomym wzrokiem, niczego nie mówiąc. To były najstraszniejsze, najbardziej bolesne słowa, jakie kiedykolwiek od niego usłyszał. Myślał, że najgorsze miał już za sobą, a tymczasem okazywało się, że jego szczęście i cały jego świat po raz kolejny były zagrożone.

Szybkim krokiem pokonał dzielącą go od Magnusa odległość i objął go, zamykając w szczelnym uścisku. Jednym ramieniem otoczył jego talię, drugie ramię ułożył na wysokości łopatek, dłonią delikatnie przyciągając jego głowę do swojego barku, by oparł ją tam, jak robił to wielokrotnie.

Mocno przycisnął do siebie Magnusa, tak mocno, jakby samym dotykiem mógł powstrzymać go przed upadkiem — dosłownym i metaforycznym.

— Nie zabiję cię. Nikt tego nie zrobi — powiedział cicho, z ustami tuż przy jego skroni. — Bo nie będzie takiej potrzeby. Wyciągnęliśmy cię z Edomu, wyciągniemy cię i z tego. Catarina na pewno coś wymyśli, a jeśli nie ona, to Cisi Bracia. Ktoś na pewno znajdzie rozwiązanie. Obiecuję. — Czuł, że Magnus drży lekko w jego ramionach. Jemu samemu oddech uwiązł w gardle. Gdy wznowił swoją wypowiedź, głos mu się łamał. — Powiedziałem ci przecież, że cię nie stracę. Nie mogę. I nigdy więcej cię nie zostawię, nieważne, co by się działo. Znajdziemy rozwiązanie, słyszysz? Musimy.

I stali tak długi czas, ciasno objęci. Obaj zgrywający silnych, obaj przekonani o swoich racjach, obaj skrajnie przerażeni i tak bliscy rozsypania się w proch.

Niedługo potem Magnus leżał w szpitalnym łóżku, podpięty do aparatury, za pomocą której Catarina badała jego stan. Aleca bolał ten widok, bo przypominał mu o niedawnych wydarzeniach, o tym, jak siedział przy tym samym łóżku, trzymając nieprzytomnego Magnusa za rękę i błagając Anioła, Boga, kogokolwiek, kto chciał go wysłuchać, aby Magnus przeżył. Nie spodziewał się, że historia tak szybko postanowi się powtórzyć.

Stojąca obok niego czarownica wpatrywała się w skupieniu w ekran wyświetlający informacje na temat pracy mózgu Magnusa. Była świetną uzdrowicielką, ponieważ potrafiła doskonale łączyć wiedzę medyczną ze swoimi magicznymi zdolnościami, a do tego miała setki lat doświadczenia. Już raz pomogła Magnusowi, więc Alec miał ogromną nadzieję, że i tym razem jej się uda.

— Nie rozumiem — mruknęła Catarina po przeciągającym się w nieskończoność milczeniu. Zmarszczyła brwi i przygryzła dolną wargę. Stuknęła palcami w ekran, w skutek czego zmienił się rodzaj wyświetlanych na nim danych. — Naprawdę nie rozumiem. To mnie przerasta.

Alec przełknął nerwowo ślinę.

— Jak to?

— Wiesz dobrze, jak wygląda zainfekowanie organizmu demonicznym jadem. — To nie było pytanie, lecz stwierdzenie. Kontakt z jadem demonów był dla Nocnych Łowców codziennością. — Obawiam się, że w przypadku Magnusa podobnemu zainfekowaniu uległ jego umysł.

— To znaczy, że został opętany?

Catarina potrząsnęła głową. Cały czas mówiła przyciszonym głosem, pomimo że od Magnusa oddzielała ich przeszklona ściana.

— To nie tak, że jakiś konkretny demon wniknął w jego ciało i nim steruje. Znajdowalibyśmy się wtedy w o wiele prostszej sytuacji. Stan Magnusa przypomina bardziej… chorobę, najprawdopodobniej wywołaną długotrwałym kontaktem ze światem demonów. Każdy z nas, czarowników, ma w sobie krew demonów, a ich świat jest przez niektórych uznawany za naszą ojczyznę. Zdarzają się nawet szaleńcy, którzy wyrażają pragnienie przeniesienia się do niego, bo uważają, że tam będzie nam lepiej. Rzecz w tym, że chyba żaden z tych nielicznych śmiałków nigdy nie powrócił. Brakuje nam więc badań, materiałów, które mogłyby przedstawić wpływ tamtejszych warunków na nasze, częściowo ludzkie przecież, organizmy. Uważam jednak, że można założyć istnienie takiego wpływu, najprawdopodobniej negatywnego.

— Każdy z Podziemnych ma w sobie demoniczną krew, a jednak żaden z tych, którzy brali udział w akcji ratunkowej, nie przejawia żadnych niepokojących objawów.

— To prawda, ale musimy wziąć pod uwagę kilka czynników. Po pierwsze, czas, który Magnus tam spędził był o wiele dłuższy. Po drugie, nie był to jego pierwszy kontakt z tym miejscem. Po trzecie, jego stan psychiczny nie był najlepszy. Kiedy wkroczył do Edomu, myślał, że rezygnuje ze wszystkiego, w tym z ciebie. — Catarina zerknęła na niego kątem oka. — Nie będę teraz rozwodziła się nad łączącymi was uczuciami, bo nie czas i miejsce na to. W każdym razie, sam chyba doskonale wiesz, jak wiele znaczysz dla Magnusa. Przez te wszystkie lata naszej przyjaźni poznałam go na tyle dobrze, żeby wiedzieć, że kiedy znalazł się w piekle, musiał być naprawdę zrozpaczony. A to z kolei musiało uczynić go podatnym na różne… sugestie czy wpływy. W końcu po czwarte, nie zdziwiłabym się, gdyby Asmodeusz, mimo wszystko, znowu próbował namieszać.

— Przecież Magnus wypędził Asmodeusza.

— Pamiętaj, że Asmodeusz jest najpotężniejszym Księciem Piekła. Choć nie powinien móc wrócić, nie można całkowicie odrzucić takiej ewentualności. Nawet jeśli nie działa bezpośrednio, macki jego władzy i wpływów sięgają daleko. A on zawsze chciał przeciągnąć Magnusa na swoją stronę, zawsze pragnął mieć go pod kontrolą.

Alec zacisnął dłonie w pięści tak mocno, że nabrzmiały żyły na jego rękach.

— Mówiąc w skrócie… Nie wiesz, jak mu pomóc, tak?

Catarina spuściła wzrok.

— Przykro mi. Zrobię, co tylko będę mogła. Przygotuję preparaty, które powinny pomóc mu w zapanowaniu nad emocjami i magią. Zasięgnę informacji, gdzie tylko będzie się dało, wykorzystam wszystkie swoje znajomości, żeby znaleźć jakieś rozwiązanie. A do tego czasu… pozostaje nam mieć nadzieję i wspierać go. Dbaj o niego.

— Oczywiście — odpowiedział cicho, przez zaciśnięte zęby, chociaż miał ochotę zedrzeć sobie głos krzykiem wściekłości i bezradności. Miał ochotę dopaść Asmodeusza i rozerwać go na strzępy gołymi rękami. Miał ochotę spopielić piekło, gdyby tylko było to możliwe.

W poszukiwanie informacji mogących pomóc Magnusowi zaangażowali się wszyscy, którym na nim zależało. Przedstawiciele Nocnych Łowców, czarowników, faerie, wampirów i wilkołaków przeszukiwali dostępne im źródła i wykorzystywali swoje kontakty. Magnus przez większość swojego życia ofiarowywał pomoc innym, ale sam o nią nie prosił, dlatego znalazło się wiele istot, które chciały mu się odwdzięczyć w tej trudnej sytuacji.

Z samym Magnusem tymczasem było coraz gorzej. Niekoniecznie pod względem fizycznym — specyfiki sporządzone przez Catarinę rzeczywiście działały, łagodząc ból głowy i utrzymując go w ryzach, dzięki czemu czarownikowi łatwiej się funkcjonowało — ale psychicznym. Przerażało go to, co działo się z jego umysłem. Myślał, że już dawno pogodził się z wizją szaleństwa, że był na nie przygotowany, a jedynym zmartwieniem pozostawało znalezienie kogoś, kto kochałby go wystarczająco, by w odpowiednim momencie go powstrzymać. Był pewien, że tego kogoś znalazł. Problem polegał jednak na tym, że Magnus zaczął obawiać się własnego końca.

Jeszcze do niedawna wierzył, że był nieustraszony, że nie istniało nic, czego by się bał, bo nie istniało nic, co mógłby naprawdę stracić. Na przestrzeni wieków obserwował zmiany zachodzące w swoim życiu i na świecie, kochał i był kochany, porzucał i był porzucany, odczuwał szczęście i cierpienie, ale zawsze, niezależnie od sytuacji, parł do przodu. Wszystko wokół niego było tak bardzo ulotne, dlatego on sam starał się nie zatrzymywać, nie rozwodzić zbyt długo nad jedną chwilą czy jednym uczuciem, ciągle być w ruchu i jedynie podziwiać migoczące drobiny czasu przeciekające mu przez palce, nie próbować zachować ich dla siebie. Czerpać z życia pełnymi garściami, ale nie przywiązywać się do jego darów.

Aż do teraz. Wszystko się zmieniło, kiedy w jego życiu zjawił się Alec Lightwood, a wraz z nim, na doczepkę niczym nieproszeni goście, wprosiła się grupka jego przyjaciół, wywracając je do góry nogami. Magnus niespodziewanie dla samego siebie wpadł w sidła uczuć tak silnych, jak nigdy wcześniej. Wystarczająco silnych, by zmienić jego światopogląd i sprawić, że po raz pierwszy naprawdę chciał nie tylko zatrzymać się w miejscu, ale wręcz zaprzeć z całych sił, by nic nie ruszyło go do przodu.

Wreszcie zyskał prawdziwe szczęście.

Wreszcie zyskał coś do stracenia.

Wreszcie zyskał powód, by się bać i nie chcieć odejść.

Clary pierwszy raz czuła się autentycznie zdenerwowana, stojąc przed drzwiami mieszkania Magnusa. Bywała tu wielokrotnie, z różnych powodów i w różnych nastrojach, ale po raz pierwszy przyczyną jej niepokoju był sam gospodarz. Do tej pory to on był tym, który ten niepokój rozwiewał przez podzielenie się wiedzą, użyczenie magicznych talentów albo przez zwykłą rozmowę. Nagle zdała sobie sprawę, jak głupie było żywione przez nią przekonanie, że tak będzie już zawsze. Nie wynikało to bynajmniej z jej samolubności, ale z tego, jak silny Magnus się wydawał — podczas gdy ona była gotowa, by okazać mu wsparcie, on do tej pory za często jej na to nie pozwalał. Miała jednak też żal do samej siebie — gdyby nie zajmowała jej tak bardzo sprawa z Jonathanem, mogłaby więcej czasu spędzać z bliskimi i po prostu być dla nich, tak jak oni zawsze byli dla niej. Obawiała się, że w niektórych przypadkach mogła już uznać ten niezwykle cenny czas za zmarnowany.

Odetchnąwszy głęboko, nacisnęła klamkę. Drzwi, jak wiele razy wcześniej, okazały się otwarte. Z wnętrza loftu dobiegała spokojna muzyka, w której Clary, podążając za nią, rozpoznała utwór What a Wonderful World*. Magnusa zastała siedzącego w fotelu przy oknie, ze szklanką w dłoni. Czarownik w zamyśleniu kołysał zawartością naczynia, ale nie wyglądało na to, by w ogóle ją pił.

— Magnus? — odezwała się, stając obok fotela.

Bane zamrugał i odwrócił głowę w jej stronę.

— Och, herbatniczku, jak miło cię widzieć. — Uśmiechnął się w tak swobodny i ciepły sposób, że przez krótką chwilę myślała, że martwiła się na wyrost, bo z Magnusem wcale nie było tak źle, jak wszyscy sądzili. — Siadaj.

Czarownik machnął ręką w powietrzu, w efekcie czego tuż obok jego fotela pojawił się drugi, identyczny. Clary posłusznie przycupnęła na jego skraju.

— Czemu zawdzięczam tę wizytę? Przyszłaś może ukrócić moje cierpienia?

Czar prysł. Clary potrzebowała chwili, by zrozumieć sens jego słów.

— Słucham?

Magnus westchnął dramatycznie, przenosząc wzrok na bursztynowy płyn w swojej szklance.

— Czyli jednak nie? Szkoda. — Nagle jego uśmiech zbladł, a głos nabrał powagi. — Obawiam się, że już nie można mi pomóc. A przynajmniej nie, zanim dojdzie do czegoś złego, a tego wolałbym uniknąć. — Zamilkł na chwilę. Przesunął opuszką palca po brzegu trzymanego naczynia. — Poprosiłem Aleca, żeby to zrobił, bo wydawało mi się, że on jeden kocha mnie wystarczająco mocno.

— Alec kocha cię wystarczająco mocno, by twoja śmierć była dla niego najgorszym koszmarem — skontrowała natychmiast. Słowa „wystarczająco mocno” oraz „najgorszym koszmarem” wypowiedziała z naciskiem. Była przekonana o ich słuszności, ponieważ uczucia Aleca były dla niej oczywiste, po części dlatego, że sama przeszła przez podobną sytuację i potrafiła postawić się na jego miejscu. Wiedziała, że Alec kocha Magnusa równie mocno, co ona Jace’a. Wiedziała również, jak to jest stracić ukochaną osobę, jak to jest bać się o jej życie.

Magnus pochylił głowę i zgarbił ramiona.

— Kiedyś myślałem, że to będzie prostsze.

Clary poczuła, że coś ściska ją za serce. Magnus nagle wydał jej się o wiele starszy, choć dobrze wiedziała, że proces starzenia w jego przypadku stanął w miejscu kilka wieków temu. Coś jednak w jego postawie, głosie i wzroku sprawiło, że wyglądał tak, jakby wszystkie te lata nagle zwaliły się na niego z siłą i gwałtownością lawiny. Clary, nieprzyzwyczajona do oglądania go w takim stanie, przełknęła z trudem ślinę, a następnie ścisnęła jego rękę.

— Magnusie, nie możesz się poddawać. Nie rób tego sobie, Alecowi ani nam. Wciąż jest nadzieja.

— Na co, Clary? — Czarownik podniósł na nią wzrok pełen bólu. — Na co? Doceniam starania wszystkich, ale gdyby rozwiązanie mojego problemu istniało, już byśmy je znali. Przejrzeliśmy wszystkie najważniejsze księgi, wszystkie dokumenty, które mogłyby zawierać informacje na ten temat. I nic.

— Może właśnie dlatego, że to wyjątkowa sytuacja, nie znajdziesz na jej temat nic w tych najważniejszych pozycjach. Trzeba szukać głębiej. Dokonywaliśmy już przecież rzeczy uznawanych za niemożliwe.

Magnus odstawił swoją szklankę na stojący obok stolik i ujął jej dłoń w swoją, delikatnie ściskając jej palce. Uśmiechnął się, ale był to chyba najsmutniejszy uśmiech, jaki kiedykolwiek widziała w jego wykonaniu.

— Naprawdę doceniam twój entuzjazm i oddałbym wszystko, żebyś miała rację, ale raczej jest już dla mnie za późno. Pragnę teraz jedynie tego, żebym nie zdążył nikogo skrzywdzić.

Clary potrząsnęła głową, nadal nie chcąc zgodzić się z jego słowami. Piekące łzy napłynęły jej do oczu. Odetchnęła, żeby spróbować zapanować nad emocjami, a potem odezwała się cicho, starając się z całych sił, by głos jej nie zadrżał:

— Przepraszam.

— Za co? — Magnus popatrzył na nią zdziwiony.

— Gdyby nie ja… Gdybym zrobiła coś inaczej, więcej, to Jonathan nie otworzyłby szczeliny, a ty nie musiałbyś… — urwała. Poczucie winy zacisnęło się wokół jej gardła niczym wyjątkowo ciasna i chropawa pętla.

— Och, Clary. — Magnus odgarnął jej pasmo rudych włosów za ucho i uśmiechnął się raz jeszcze, zdecydowanie cieplej. — Nigdy, nawet przez moment nie winiłem cię za to, co się stało. Nie jesteś swoim bratem, nie odpowiadasz za jego czyny. Nikt nie mógł przewidzieć, jak potoczą się wydarzenia, więc nie obwiniaj się za coś, na co nie miałaś wpływu.

Clary zacisnęła zęby. Znowu to robił — pocieszał ją, choć to przecież ona przyszła pocieszać jego.

— Tak czy siak, znajdziemy sposób na rozwiązanie twojego problemu — zapewniła go z uporem. — Obiecuję ci to. A ty, proszę, zastosuj własną radę również wobec samego siebie.

— Co masz na myśli?

Popatrzyła mu prosto w oczy, z nadzieją, że w ten sposób wzmocni wydźwięk słów, które zamierzała wypowiedzieć i przekona go, co do ich prawdziwości.

— Nie jesteś swoim ojcem, nie jesteś demonem i nikogo nie skrzywdzisz. Nie możesz pozwolić, by piekło cię pochłonęło.

W drzwiach wejściowych Clary natknęła się na Aleca. W pierwszej chwili jedynie wymienili się spojrzeniami, lecz już w następnej Clary zrobiła krok do przodu i objęła mocno przyjaciela, a ten bez słowa odwzajemnił jej uścisk.

— Znajdziemy sposób — powiedziała po raz kolejny w ciągu zaledwie kilku minut. — Musimy.

Alec zgodził się z nią ledwo słyszalnie, w duchu modląc się, by potrafiła nadawać moc sprawczą swoim słowom w ten sam sposób, w który ożywiała swoje rysunki.

To nie tak, że Magnus się poddał. Wbrew swoim słowom nie potrafił pogodzić się z wizją własnego końca, więc robił, co mógł, by zapobiec jej ziszczeniu — w dużej mierze na własną rękę, by nie dawać swoim bliskim złudnej nadziei. Lepiej było przygotować ich na najgorsze, nawet jeżeli sam nie potrafił tego zrobić.

Magnus toczył więc nieustanną walkę, mimo że z zewnątrz sprawiał wrażenie już dawno przegranego. Największy problem polegał jednak na tym, że wypełniający go lęk przed utratą życia, które kochał i osób, które kochał jeszcze bardziej działał na jego niekorzyść w większym stopniu niż on sam mógłby przypuszczać. Dzień po dniu, cząsteczka po cząsteczce Magnusa pożerała od środka niewidzialna bestia, której nikt pokonać nie był w stanie.

— Na pewno chcesz iść na to spotkanie? Jeśli nie czujesz się na siłach albo po prostu nie masz ochoty, to mogę im powiedzieć, że… — Alec przerwał swoją wypowiedź, gdy idący obok niego Magnus nagle zatrzymał się i posłał mu znaczące spojrzenie spod uniesionych brwi. — Co?

— Alexandrze. — Magnus położył dłoń na jego barku. Rozbawienie uniosło kąciki jego ust. — Doceniam twoją troskę, ale zadajesz to pytanie po raz piąty w ciągu trzydziestu minut. Pozwól więc, że ja po raz piąty powtórzę, że owszem, czuję się wystarczająco znośnie, aby uciąć sobie, jakże miłą zapewne, pogawędkę z wysłannikami Clave. Poza tym — drugą ręką zatoczył w powietrzu łuk, wskazując otaczające ich mury Instytutu Nowojorskiego — i tak jesteśmy już na miejscu, więc chodźmy i miejmy to wreszcie z głowy.

Alec westchnął w duchu, ale bez żadnego więcej komentarza ruszył za Magnusem, który podążał już na miejsce spotkania. Gdyby jego głowy nie wypełniały zmartwienia, spodobałoby mu się to, z jaką pewnością siebie i swobodą Magnus przemierzał korytarze Instytutu, nie zwracając uwagi na mijanych po drodze Nocnych Łowców. Ci z kolei albo również nie zwracali na niego uwagi, przyzwyczajeni już do jego obecności, albo spoglądali na niego z uznaniem, zapewne myśląc o jego bohaterskim poświęceniu. Alecowi właśnie na tym od dawna zależało — żeby Magnus mógł przebywać w Instytucie, nie spotykając się w nim z niechęcią czy pogardą, żeby mógł czuć się w nim jak u siebie.

Teraz jednak myśli Aleca krążyły wokół czekającego ich spotkania z reprezentacją Clave, która przybyła, by odbyć rozmowę ze wszystkimi członkami wyprawy do Edomu. Od początku był temu spotkaniu przeciwny i przekładał je, ile mógł, za główny argument podając fakt, że Magnus potrzebował chwili wytchnienia po tym, co przeżył, by ich ocalić. Po paru dniach Clave straciło cierpliwość. Alec liczył więc chociaż, że rozmowy poprowadzi Jia Penhallow albo jej córka Aline, w przypadku których mógł liczyć na więcej rozsądku i wyrozumiałości niż u niektórych innych wysoko postawionych Nefilim. Niestety, obie kobiety zajęte były próbami przywrócenia Alicante do porządku po ostatnim ataku demonów, co oznaczało, że Clave będzie reprezentowane przez mniej znacznych i mniej mu znajomych Nocnych Łowców. A to nie wróżyło przebiegowi rozmów zbyt dobrze.

W korytarzu, przed salą, w której miało odbyć się spotkanie, czekali już wszyscy pozostali członkowie wyprawy.

— Jest i nasza gwiazda! — zawołał Lorenzo na widok Magnusa. — Muszę przyznać, że trochę mnie zawiodłeś, Bane. Liczyłem na to, że wyprawisz przyjęcie na cześć swoich wybawców.

Magnusowi nawet nie drgnęła powieka.

— Niestety będziesz musiał na nie jeszcze trochę poczekać. Okazuje się bowiem, że potrzeba zdecydowanie więcej czasu na wywietrzenie odoru siarki, niż sądziłem — odparł spokojnie, poprawiając przy tym mankiety swojej marynarki. — Potem musiałem zrobić sobie małe spa. Tobie też to piekielne powietrze tak bardzo wysuszyło skórę?

— Czarownicy. Próżni jak zwykle — skomentował Meliorn, nim Lorenzo zdążył się odezwać. — Zawsze troszczą się jedynie o swój wygląd i uciechy.

— I kto to mówi… — mruknął Simon. — Ktoś w ogóle wie, po co to zebranie?

— Clave chce wiedzieć, jak doszło do ponownego otwarcia szczeliny — odpowiedziała Isabelle, a Alecowi nie umknęło smutne, ukradkowe spojrzenie, którym obrzuciła Magnusa.

W tej chwili drzwi, w pobliżu których stali, otworzyły się i na korytarz wyszło dwóch Nocnych Łowców. Jeden z nich w zasadzie był jeszcze dorastającym chłopcem, drugi z kolei mógłby być jego ojcem. Alec był niemal pewny, że widział starszego z nich w przelocie podczas jednego z pobytów w Idrisie, ale nie potrafił dopasować jego twarzy do konkretnego imienia czy nazwiska.

Wbrew pozorom, to młodszy z mężczyzn odezwał się jako pierwszy.

— Czarownik Magnus Bane — powiedział, zerkając na trzymany w dłoniach dokument.

Magnus podszedł do drzwi, a Alec postąpił zaraz za nim. Młody Nocny Łowca zamachał jednak kartką w proteście.

— Tylko czarownik.

Alec zmierzył go spojrzeniem, nie dbając o to, czy ukaże tym swoją irytację.

— Niby dlaczego? Podobno Clave chce rozmawiać z nami wszystkimi.

— To prawda — odparł starszy Nefilim. — Ale będziecie wywoływani pojedynczo. Takie rozkazy.

Alec spiął się na te słowa. Coraz mniej mu się to wszystko podobało.

— Jestem głową Instytutu. Mam prawo…

Magnus przerwał mu, unosząc dłoń.

— Wszystko w porządku. — Uśmiechnął się pokrzepiająco. — Skoro takie mają wymagania, to nie widzę sensu, by się kłócić.

— Jesteś pewny? — zapytał Alec. Zachowanie nieznanych Nocnych Łowców sprawiało, że miał złe przeczucia.

— Miejmy to już z głowy — odparł Magnus, klepiąc go delikatnie w tors.

Alec nagle zapragnął złapać go za dłoń i nie pozwolić mu wejść do pomieszczenia, lecz w tej chwili młody wysłannik Clave postanowił się wmieszać.

— Ruchy. Nie mamy całego dnia — warknął. W jego oczach czaiła się pogarda, zaskakująca dla tak młodego wieku. — Już i tak zmarnowaliście wystarczająco dużo naszego czasu.

— Może trochę szacunku? — odparowała wyraźnie wzburzona Isabelle, ale odpowiedziało jej jedynie trzaśnięcie zamykających się za Magnusem i Nocnym Łowcą drzwi.

— Co za tupet! — wykrzyknęła milcząca do tej pory Clary, nie zwracając uwagi na starszego z przybyszów, który został na korytarzu. — Chyba nigdy nie przyzwyczaję się do arogancji niektórych Nocnych Łowców.

— Nefilim są zaskoczeni zachowaniem swoich pobratymców, chociaż nie uległo ono żadnej zmianie na przestrzeni wieków — zauważył Meliorn, wykrzywiając usta w kpiącym uśmieszku. — Przezabawne.

— Weź ty se idź pomedytuj czy coś — odparował Jace.

Przez kilka sekund on i Meliorn toczyli zażartą bitwę na spojrzenia, a tymczasem Simon postanowił na głos podzielić się swoim podenerwowaniem:

— Nie spodziewałem się, co prawda, że ci z Clave powitają Magnusa i nas z otwartymi ramionami, ale mimo wszystko oczekiwałem trochę sympatyczniejszego spotkania. To byłaby jakaś obraza dla ich przodków, gdybyśmy wszyscy usiedli przy wspólnym stole i porozmawiali na luzie, przy herbatce? Czy to naprawdę takie nie do pomyślenia? Bo całe to spotkanie zaczyna coraz bardziej przypominać przesłuchanie w wykonaniu tajnej policji. Może tam w środku jeszcze przywiążą nas do krzesła i zaświecą lampą w oczy, co?

— Simon! — syknęła ostrzegawczo Isabelle.

Chłopak nagle się zreflektował i skruszony spojrzał na Aleca.

— Przepraszam, ze stresu gadam głupoty. Nie miałem na myśli, że, no wiesz…

Alec pokręcił tylko głową na znak, że nie przejmuje się jego słowami. Zdążył się już bowiem przyzwyczaić do dziwnej, często niekontrolowanej paplaniny, która wydobywała się z ust wampira. Chociaż musiał przyznać, że sam również miał obawy co do sposobu, w jaki mogą zostać potraktowani, a w szczególności — w jaki sposób może zostać potraktowany Magnus.

Rozmowa reprezentantów Idrisu z Magnusem ciągnęła się w nieskończoność i z każdą chwilą niepokój Aleca się wzmagał. Czemu trwało to tak długo? O co go tyle wypytywali? Do czego zmierzali?

— Alec!

Głos Jace’a wyrwał go z zamyślenia. Odwrócił głowę w kierunku swojego parabatai i zdał sobie sprawę, że ten patrzył na niego z uniesionymi brwiami.

— Co?

— Zaraz wydepczesz Wielki Kanion w tej podłodze.

Alec zatrzymał się w pół kroku.

— Przepraszam. Po prostu…

Jego wypowiedź zagłuszył potężny huk, który wstrząsnął całym budynkiem i zaledwie ułamek sekundy później jedna ze ścian runęła.

Alec podniósł się z podłogi, nieco oszołomiony. Cały pokryty był pyłem, we włosach miał drobinki gruzu, w uszach mu dzwoniło, ale były to szkody zadziwiająco niewielkie, zważywszy na fakt, że znajdował się pośród istnego rumowiska. Rozejrzał się szybko — z jego lewej strony Isabelle, Simon i Meliorn gramolili się na nogi, pomagając sobie nawzajem; z prawej natomiast Jace pomagał podnieść się Clary, a tuż za nimi Lorenzo stał z uniesionymi rękami, otoczonymi żółtą poświatą. Alec domyślił się więc, że czarownik zdążył roztoczyć wokół nich wszystkich zaklęcie ochronne.

Z kolei przed Alekiem kucał starszy Nocny Łowca, który jeszcze parę sekund wcześniej pilnował nieistniejących już drzwi. Mężczyzna wpatrywał się szeroko otwartymi oczami w coś po drugiej stronie zawalonej ściany, więc Alec podążył za jego spojrzeniem, a wtedy serce mu zamarło.

Magnus klęczał pośród gruzowiska, otoczony błękitnymi płomieniami. Głowę trzymał pochyloną, palce obu dłoni przyciskał do skroni. Naprzeciwko niego stała grupa Nocnych Łowców… z wymierzoną w niego bronią.

Alec rzucił się w jego stronę, potykając się na szczątkach mebli i ścian, gdy nagle wyrósł przed nim ten sam arogancki młody Nefilim, który zabrał Magnusa na spotkanie. Z rany na głowie ciekła mu krew, błędne spojrzenie utkwił w Alecu.

— Co się stało?! — krzyknął Alec, chwytając go za ramiona, ponieważ tamten miał wyraźny problem z utrzymaniem się na nogach.

— Zaatakował nas! — odkrzyknął chłopak, wykrzywiając twarz w grymasie wściekłości. — Oszalał! To wasza wina!

Alec potrząsnął głową, po części po to, by pozbyć się dzwonienia w uszach, a po części dlatego, że otrzymana odpowiedź była pozbawiona sensu. Wyminął więc chłopaka, by jak najszybciej dostać się do Magnusa. Gdy jednak zbliżył się wystarczająco, przekonał się, że płomienie utworzyły wokół niego barierę nie do przejścia.

— Magnus! — zawołał, zatrzymując się bezradnie tuż przed nimi.

— Nie zbliżaj się do niego, Lightwood! — ostrzegła go Nocna Łowczyni w średnim wieku. W jednej dłoni trzymała miecz, drugą dłoń przyciskała do krwawiącego boku. — Ten Podziemny nas zaatakował.

— On was czy wy jego? — ponury głos Jace’a dobiegał zza pleców Aleca.

Alec odwrócił się, lecz w pierwszej chwili nie zrozumiał, na co patrzył jego parabatai. Wyglądało to jak osmalone ogniem szczątki jakiegoś mebla. A potem odezwał się Simon:

— To krzesło, którego Aldertree użył do torturowania Raphaela!

Alec zacisnął szczęki.

— Torturowaliście go? — zapytał o wiele spokojniej niż powinna mu na to pozwolić czerwona mgła wściekłości zasnuwająca jego wzrok.

— Zaatakował nas! — powtórzył jak mantrę jeden z Nocnych Łowców. — My tylko chcieliśmy uzyskać od niego odpowiedzi.

Dla przyjaciół Aleca te dwa zdania były niczym sygnał. Cała szóstka bez słowa ustawiła się między Magnusem a reprezentantami Clave. Jace, Isabelle, Clary i Meliorn dobyli broni, Lorenzo uniósł ręce, nawet Simon obnażył kły. Przybysze z Idrisu wyglądali na wstrząśniętych.

— Podnosicie ręce na Clave? — zapytała z niedowierzaniem kobieta, która kazała Alecowi nie zbliżać się do Magnusa. Drugą część swojej wypowiedzi skierowała do Jace’a, Isabelle i Clary: — Stajecie przeciwko swoim współbraciom z powodu niepoczytalnego Podziemnego?

— To wy pierwsi podnieśliście ręce na Magnusa, łamiąc tym samym Przymierze! — skontrowała Isabelle.

Alec ponownie skupił się na swoim narzeczonym, który wciąż tkwił w tym samym miejscu, w tej samej pozycji.

— Magnus!

Bane poderwał głowę. Kocie oczy pełne były przerażenia. Pobladłe wargi ułożyły się w imię Aleca.

— Wszystko będzie w porządku — zapewnił go Nocny Łowca. — Zaraz cię stąd zabiorę.

Magnus lekko, niemal niedostrzegalnie, pokręcił głową.

— Zrób to, Alexandrze — przemówił ochrypłym głosem.

Alec wiedział, że czarownik miał na myśli zupełnie coś innego. Coś, czego on za nic nie potrafiłby zrobić.

— Nie — powiedział więc. — Jedyne, co zamierzam zrobić, to zabrać cię do domu.

Magnus zamknął oczy. Na jego ustach pojawił się smutny uśmiech, jedynie po to, by niemal od razu przekształcić się w grymas bólu. Czarownik zgiął się w pół jakby to na niego zawaliła się ściana, przygniatając go swym ciężarem do podłogi. Z jego ust wyrwał się krzyk, tak bardzo obciążony bólem, że Aleca przeszedł dreszcz. Błękitne płomienie z sykiem strzeliły w górę, a potężna fala magicznej mocy przetoczyła się po pomieszczeniu, ścinając wszystkich z nóg.

Alec poderwał się na nogi akurat w momencie, w którym jeden z Nocnych Łowców przybyłych z Idrisu nakładał strzałę na cięciwę łuku. Lightwood zadziałał błyskawicznie — nim tamten był gotowy do strzału, on już celował do niego z własnego łuku.

— Odłóż broń!

Nocny Łowca spojrzał na niego kątem oka, najwyraźniej oceniając swoje szanse. W podjęciu właściwej decyzji pomogła mu Isabelle, pojawiając się nagle z jego drugiej strony, z biczem w uniesionej ręce.

— Słyszałeś, co powiedział? — zapytała. Jej broń, na całej swojej długości, iskrzyła się ostrzegawczo. — Czy uszy cię zawodzą?

Nieznajomy Nefilim niechętnie opuścił swoją broń, więc Alec natychmiast wrócił spojrzeniem do Magnusa i przekonał się, że ten podniósł się z podłogi. Miał teraz zupełnie spokojny wyraz twarzy. Pochwycił wzrok Aleca i nim ktokolwiek zdążył zareagować, wykonał szybki gest w jego kierunku.

Strzała wbiła się prosto w pierś czarownika.

Clary zaczerpnęła głęboko tchu. Upadając pod wpływem magii Magnusa uderzyła w podłogę tak mocno, że bolały ją żebra. Zapomniała o tym jednak całkowicie, gdy przed oczami ujrzała złote linie Znaku. Iskierka nadziei tląca się w jej sercu przemieniła się w żywy, niezwykle jasny i ciepły płomień. Miała ochotę krzyknąć z radości. Oto Anioł wysłuchał jej próśb i zesłał jej wizję runy, która miała rozwiązać problem Magnusa, a tym samym pomóc w wypełnieniu złożonej mu przez nią obietnicy.

Zerwała się z miejsca i pomknęła w stronę przyjaciela, nim wizja zdążyła zblednąć. W biegu wypuściła z dłoni broń, zamiast niej wyciągając z kieszeni spodni stelę.

Wtedy zobaczyła, że Magnus osuwa się bezwładnie na posadzkę.

Nie miała czasu zastanawiać się nad tym, co to oznaczało. Opadła na kolana obok Aleca, który jako pierwszy dopadł do Bane’a. Spiesząc się, jak tylko mogła, zaczęła kreślić w powietrzu boleśnie skomplikowany wzór. Linia za linią, zawijas za zawijasem… Aż usłyszała jęk bólu Aleca.

Jej ręka zawisła nieruchomo w powietrzu, a niemal gotowy Znak rozprysł się na jej oczach na milion złotych drobinek, gdyż nie miał już dłużej prawa zadziałać.

To nie przybysz z Idrisu oddał ten strzał. Nie był to też Alec, choć strzała pochodziła z jego kołczanu i zaledwie ułamek sekundy wcześniej miał ją w palcach.

Alec z niedowierzaniem wpatrywał się w niebieskie ogniki tańczące jeszcze przez chwilę na pustym łuku, a potem odrzucił go z obrzydzeniem jakby parzył go w ręce. Był w szoku, ale nie mógł sobie pozwolić na tkwienie w miejscu i rozważanie tego, co właśnie się wydarzyło.

Błyskawicznie pokonał dzielącą go od Magnusa odległość; zdążył akurat na czas, by złapać go, nim uderzył w posadzkę. Strzała, jego strzała tkwiła głęboko w ciele, pomiędzy żebrami czarownika.

— Coś ty zrobił? — wydusił z siebie Alec. Drżącymi palcami spróbował powstrzymać krwawienie, a potem oprzytomniał i krzyknął, ile sił w płucach: — Medyk! Niech ktoś wezwie uzdrowiciela!

Magnus tymczasem uśmiechnął się spokojnie i wyciągnął dłoń ku jego twarzy. Rozchylił usta, nie bacząc na fakt, że jego klatka piersiowa unosiła się z coraz większym trudem.

— Nie — zaprotestował Alec. Jemu też brakowało tchu, chociaż to przecież nie on był śmiertelnie ranny. Chwycił dłoń Magnusa i splótł swoje palce z jego palcami. — Nic nie mów. Wszystko będzie dobrze. — Rozejrzał się z rozpaczą po swoim otoczeniu. — Gdzie ten medyk?!

— Alexander — wykrztusił mimo wszystko Magnus. Jego głos był ledwie słyszalny. — Aku… cinta… kamu**, Alexander…

— Ja też cię kocham, Magnusie — odpowiedział odruchowo Alec. Głos załamał mu się na tych słowach, jak nigdy dotąd. Łzy, nad którymi nie potrafił dłużej zapanować, spłynęły po jego policzkach. — Kocham cię, więc błagam, nie zostawiaj mnie. Nie odchodź. Nie mogę cię stracić. Nie znowu, słyszysz?

Lecz Magnus już nie słyszał.

Do Aleca za to docierały rozmaite dźwięki — alarm wyjący gdzieś w głębi budynku, brzęk upadającej na posadzkę broni, czyjeś pospieszne kroki, czyjś szloch i tłumiony krzyk. Tak wiele dźwięków, ale pośród nich zabrakło dwóch najważniejszych — głosu i oddechu Magnusa.

Ponieważ Magnus Bane, największa miłość jego życia, mężczyzna, z którym pragnął spędzić swoją przyszłość, zmarł w jego ramionach.

Magnus Bane poświęcił się, ponieważ przerażała go wizja zranienia niewinnych istot.

Magnus Bane zadał więc jeden, ostateczny cios. Sobie i swoim najbliższym.

Magnus Bane umarł.

_________________________________

*Istnieje co najmniej kilka wersji utworu What A Wonderful World, ale pisząc tę scenę, myślałam o tej wersji, która została wykorzystana w serialu (choć w zupełnie innych okolicznościach) — w wykonaniu Joshuy Radina. Oto ona:

**Aku cinta kamu po indonezyjsku znaczy „kocham cię”.

Mała ciekawostka: pomysł na to opowiadanie wpadł mi do głowy, gdy w Kronikach Bane'a przeczytałam fragment zacytowany przeze mnie na początku tego wpisu :)

Podsumowanie roku i plany na 2023

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Sat, 31 Dec 2022 21:36:00 +0000

Ach, jak ten czas leci… Ani się obejrzałam, a już nadszedł czas na podsumowanie ostatniego roku — i to 9 z rzędu!

Oto więc statystyki za rok 2022, aktualne w chwili, w której piszę te słowa:

Historie Pisane Piórem zostały wyświetlone 6.71 tyś. razy (łącznie od momentu założenia bloga: ok. 588 tyś. razy).
Posty skomentowano 59 razy (łącznie: 2824 razy).
Opublikowałam 9 postów (łącznie: 265), w tym:
~ 2 części 4 pór roku (Winter Sleep oraz Spring Day)
~ 1 rozdział Stray Souls
~ 3 recenzje (2 koreańskich dram — Law School i It's Okay to Not Be Okay oraz 1 książki — Kronik Bane'a Cassandry Clare).

Miałam nadzieję, że przed końcem roku uda mi się także opublikować opowiadanie Kto zabił Magnusa Bane'a, będące fanfiction z uniwersum Nocnych Łowców, ale niestety — tak się rozpisałam, że o ile opowiadanie samo w sobie jest skończone, o tyle zostało mi jeszcze sporo stron do sprawdzenia i poprawienia. Tak więc, przynajmniej już wiecie, co czeka Was w pierwszych dniach nowego roku ;)

Jeżeli chodzi o pozytywne aspekty 2022 i to, czego udało mi się dokonać w jego trakcie:

Ukończyłam 4 pory roku, co było moim celem na ten rok.
Ruszyłam chociaż trochę do przodu ze Stray Souls.
A tak z pozablogowego życia (pochwalę się, a co!):
~ skończyłam studia i obroniłam pracę magisterską, uzyskując ostatecznie bardzo dobry wynik
~ znalazłam pracę (co zabawne — odbierałam dyplom i byłam na rozmowie kwalifikacyjnej w ten sam dzień)

Co do moich planów na 2023:

Chcę kontynuować Stray Souls.
Mają się w tym roku ukazać 2 książki Ricka Riordana z uniwersum Percy'ego Jacksona oraz ostatnia książka świętej pamięci Mai Lidii Kossakowskiej, więc możecie się spodziewać ich recenzji.
Gdy już o recenzjach mowa — aktualnie czytam Czerwone Zwoje Magii Cassandry Clare, więc o nich też zapewne napiszę parę słów.

Tak poza tym, to jestem otwarta na inne, nowe pomysły, które zrodzą się w moim umyśle ;) Tak więc pozostaje mi życzyć samej sobie oraz Wam wszystkim lepszego, Szczęśliwego Nowego Roku! ♥

Cassandra Clare — Kroniki Bane'a [recenzja]

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Sun, 04 Dec 2022 20:59:00 +0000

Zgodnie z zapowiedzią, przychodzę dziś do Was z recenzją Kronik Bane'a — zbioru opowiadań z uniwersum Nocnych Łowców, koncentrującego się na postaci czarownika Magnusa Bane'a. Muszę przyznać, że na pozycję tę polowałam już od dłuższego czasu, więc cieszę się, że wreszcie trafiła w moje ręce i miałam okazję ją przeczytać.

Czy zdarzyło się Wam kiedyś podczas czytania jakiejś książki (albo oglądania serialu/filmu) odnieść takie wrażenie, jakbyście wrócili do starych przyjaciół? Ja tak właśnie miałam z Kronikami. W czasie lektury czułam się, jakbym weszła do kawiarni i zobaczyła zarezerwowane dla mnie miejsce przy stoliku, przy którym siedział już Magnus z ekipą, czekając na moje przybycie. (Swoją drogą, nie miałabym nic przeciwko, gdyby coś takiego naprawdę się wydarzyło). Było to bardzo miłe uczucie. Kroniki na nowo wciągnęły mnie w świat Nocnych Łowców, co przejawia się też między innymi faktem, że zaczęłam od nowa oglądać serialową adaptację „Darów Anioła”, czyli Shadowhunters: The Mortal Instruments. Wiem, że chodzą o niej różne głosy, niekoniecznie pozytywne, ale ja naprawdę, szczerze ją lubię, w dużej mierze właśnie za sposób przedstawienia Magnusa. Ale o tym później. Na razie wróćmy do początku.

Kroniki Bane'a powstały we współpracy Cassandry Clare (autorki uniwersum Nocnych Łowców), Sarah Rees Brennan i Maureen Johnson, a ich celem jest przybliżenie fanom serii postaci tytułowego bohatera, którego — cytując czwartą stronę okładki — „uwodzicielska osobowość, ekstrawagancki styl i cięty dowcip oczarowały fanów bestsellerowych cykli”. Opowiadania przedstawiają różne przygody Magnusa, rozgrywające się na przestrzeni 4 wieków — poczynając od roku 1791, a kończąc na 2007. Dzięki nim czytelnik może więc bliżej poznać nie tylko samego Magnusa, ale i cały otaczający go świat. Przez Kroniki przewijają się bowiem postacie występujące w takich cyklach Clare, jak „Diabelskie Maszyny”, „Dary Anioła” i „Ostatnie Godziny” — i są to zarówno Podziemni, jak i Nocni Łowcy. Kroniki dają w ten sposób wgląd w początek wampirzego życia Raphaela Santiago; w kłopoty, w które wpadła Camille w latach 70. XX wieku; w problemy Willa i Tessy z ich synem Jamesem; w działalność Kręgu Valentine'a, a w przeważającej mierze, oczywiście, w życie Magnusa.

Przypomniał sobie miasto w Peru, którego nazwa w języku keczua oznaczała „spokojne miejsce”. Jeszcze żywiej pamiętał, że w tamtym czasie był nieszczęśliwy po miłosnym zawodzie i wciąż nieprzyzwoicie pijany. Przez całe lata, jak niechciany gość pakujący się do domu, powracały do niego ckliwe myśli, że nie ma spokoju dla takich jak on, żadnego cichego miejsca, i nigdy nie będzie*.

[Co kupić Nocnemu Łowcy, który ma wszystko (i z którym oficjalnie i tak się nie spotykasz), s. 377]

Spodobało mi się to, że w Kronikach można zauważyć zmiany zachodzące w Magnusie, w jego zachowaniu i poglądach. Dowodem na to niech będzie zestawienie ze sobą dwóch opowiadań — Co naprawdę zdarzyło się w Peru oraz Mroczne dziedzictwo, na przykładzie których, moim zdaniem, widać wyraźną różnicę w postępowaniu Magnusa. Pierwsze z nich rozgrywa się w latach 1791, 1885, 1890 i 1962, z czego najobszerniej opisany jest rok 1890. Zachowanie Bane'a z tego okresu można byłoby nazwać lekkomyślnym. Zabawiając się w Peru, czarownik zakochał się w pewnej osobie i wszedł z nią w związek, jednak relacja ta nie przetrwała zbyt długo, a Magnus postanowił uleczyć swoje złamane serce za pomocą hektolitrów alkoholu, co skończyło się na tym, że po pijaku wyprawiał różne głupstwa, zmuszając tym samym swoich przyjaciół do szaleńczej gonitwy za nim, a następnie niańczenia go, gdy ciężko odchorowywał swoje wybryki. Akcja drugiego opowiadania została osadzona w 1903 roku i tym razem to Magnus gania po Londynie za pijanym nastoletnim Nocnym Łowcą, by zadbać o jego bezpieczeństwo i zabrać go do Instytutu. Doszło tu więc do odwrócenia ról. W miarę upływu lat Magnus stopniowo dojrzewa i staje się bardziej odpowiedzialny, a tę odpowiedzialność rozciąga na inne istoty, pomagając im i opiekując się nimi, gdy zachodzi taka potrzeba. W ten właśnie sposób przejdźmy do omówienia złożoności jego charakteru, którą Kroniki ładnie uwypuklają.

Nie udało mu się jednak uchronić przed osobistym zaangażowaniem. Obserwowanie rok po roku, jak mała dorasta, było dla niego czymś nowym […]. Zaczął nawet czuć się za nią trochę odpowiedzialny, chciał wiedzieć, co z niej wyrośnie, i życzył jej wszystkiego najlepszego.

[Co kupić Nocnemu Łowcy…, s. 357]

Z całą pewnością Magnus jest bohaterem bardzo charyzmatycznym, ekscentrycznym oraz biegle posługującym się sarkazmem. To w dużej mierze on wprowadza sporą dawkę humoru do wszelkich powieści i opowiadań, w których występuje. Niestety, jednocześnie jest istotą samotną, która wiele w swym długim życiu wycierpiała, ale starannie to ukrywa. Czasami może także wydawać się zadufany w sobie czy do przesady beztroski, ale każdy, kto wystarczająco dobrze go poznał, wie, że Magnus tak naprawdę ma dobre serce, o czym wielokrotnie można przekonać się w omawianym zbiorze opowiadań. Nieważne, czego by nie mówił, zawsze stara się pomóc temu, komu może — czy to zagubionemu chłopcu, który dopiero co przemienił się w wampira, czy dawnej kochance, która wpadła w tarapaty, czy żonie niebezpiecznego szaleńca. Pomaga nawet tak bardzo nielubianym przez siebie Nocnym Łowcom. A gdy o tych ostatnich już mowa, to warto wspomnieć, że Kroniki ułatwiają również zrozumienie przyczyn tak wielkiej niechęci Magnusa wobec nich.

Tej nocy zaoferował pomoc trzem Nocnym Łowcom. Jeden odparł, że nie można mu pomóc, drugi poprosił, żeby Magnus popełnił morderstwo, a trzeci wymierzył w niego ostrze.

[Mroczne dziedzictwo, s. 201]

Wszystkie te aspekty osobowości Magnusa sprawiają, że trudno jest go nie lubić. Poważnie, niech pierwszy rzuci kamieniem, kto czytał książki z uniwersum Nocnych Łowców (albo oglądał ich adaptacje), a nie czuł do niego choć cienia sympatii. Jeśli o mnie chodzi, to już jakiś czas temu doszłam do wniosku, że Magnus należy do grona najbardziej lubianych przeze mnie postaci, które kiedykolwiek gdziekolwiek poznałam.

Jak zwykle, o tym, co lubię, mogłabym pisać i pisać, ale w recenzji należałoby także wspomnieć o innych elementach omawianej książki, poza samym głównym bohaterem. Dlatego nadeszła pora, by omówić to, co mi się nie podobało.

Muszę przyznać, że pierwsze opowiadania mnie nie wciągnęły. Coś w ich stylu i sposobie przedstawienia Magnusa nasuwało mi skojarzenie z fanfiction i to raczej z niezbyt wysokiej półki. Początkowo myślałam, że to kwestia współautorstwa, ale może jednak chodziło o samo zachowanie Magnusa, ponieważ o wiele bardziej spodobały mi się późniejsze teksty, w których Magnus bardziej przypominał tę swoją wersję, do której jestem przyzwyczajona. Do tego zaczęły się w nich pojawiać inne, znane mi i lubiane przeze mnie postacie, co też musiało wpłynąć na to, jak je odbierałam.

Nieubłaganie przyczepię się za to do pewnej niekonsekwencji, z jaką ma się do czynienia w tej książce — może i nie ma ona znaczenia dla fabuły czy w ogóle zawartości jako takiej, ale jednak mnie raziła w czasie lektury. Niekonsekwencja ta przejawia się w dwojaki sposób — po pierwsze, w datowaniu opowiadań. Część z nich jest datowana, a część nie. Przy niektórych datach podawane jest również miejsce akcji, przy innych nie. Co więcej, daty bywają zapisane na różne sposoby. Oto parę przykładów: „1890”, „Paryż, czerwiec 1791”, „Londyn, 1857”, „Koniec września roku 1929”. Druga niekonsekwencja dotyczy kolejności opowiadań — o ile przez większość tomu były one ułożone chronologicznie, o tyle pod koniec coś się poprzestawiało i takim oto sposobem opowiadanie Ostatnia walka Instytutu Nowojorskiego, którego akcja rozgrywa się w roku 1989 oraz w 1993 znalazło się między osadzonymi w roku 2007 Co kupić Nocnemu Łowcy, który ma wszystko (i z którym oficjalnie i tak się nie spotykasz) a Kursem prawdziwej miłości (i pierwszych randek), z czego wydarzenia opisane w Co kupić Nocnemu Łowcy… mają miejsce po tych z Kursu prawdziwej miłości…. Co przemawia za taką zmianą kolejności? Szczerze mówiąc, nie wiem.

Kroniki Bane'a są zapisem najróżniejszych przygód Magnusa, jego romansów, chwil pełnych radości i cierpienia, rozczarowań i nadziei; są wreszcie zapisem jego stopniowej przemiany, z której sam chyba do końca nie zdaje sobie sprawy. Przedstawiane wydarzenia nie należą jednak do najważniejszych w jego życiu, a przynajmniej nie wszystkie. Czytelnik jest raczej wrzucany w losowe momenty kilkusetletniej historii czarownika, by mógł się przyjrzeć pewnym relacjom i sytuacjom, które, choć zdają się czasem zupełnie niepozorne, kształtowały w pewnym stopniu tę wyjątkową postać. Zbiór daje wiele ciekawych odpowiedzi, dotyczących nie tylko Magnusa, ale pozostawia również wiele pytań. Moim zdaniem jest to pozycja uzupełniająca, przeznaczona raczej dla fanów uniwersum Nocnych Łowców niż dla nowych czytelników, z tej prostej przyczyny, że w dużej mierze odwołuje się do wiedzy, jaką wynosi się z „Darów Anioła” czy z „Diabelskich Maszyn” i nie znajdzie się w niej takiego wprowadzenia do uniwersum, jakie można znaleźć w tych cyklach.

— Ona jest w części banshee? — zapytał Magnus.

Clary zawodziła jak syrena policyjna. Bane miał wrażenie, że zaraz zostanie aresztowany po raz dwudziesty siódmy w życiu.

[Ostatnia walka Instytutu Nowojorskiego, s. 431]

Na koniec pozwolę sobie przedstawić Wam w niewielkim stopniu serialową, uwielbianą przeze mnie, wersję Magnusa. Nie wiem, czy wystarczająco dobrze zostało to ukazane w niniejszej recenzji, ale Bane jest, moim zdaniem oczywiście, postacią niełatwą do odpowiedniego odzwierciedlenia. Tymczasem aktor wcielający się w niego w Shadowhunters spisał się na medal i zagrał go wprost fantastycznie. Stylizacja, mimika, sposób poruszania i mówienia — wszystko to zostało tak dopracowane, że naprawdę świetnie oglądało mi się sceny z nim. Naprawdę, o tym serialu można powiedzieć wiele, ale postać Magnusa to akurat jeden z jego największych atutów. Co więcej, chociaż w serialu dużo elementów zostało zmienionych względem oryginału, to i tak można w nim odnaleźć nawiązania chociażby do Kronik — pojawia się w nim wątek miłości Magnusa z Peru czy historia naszyjnika, który Magnus podarował Camille w opowiadaniu Wampiry, ciasteczka i Edmund Herondale, nie wspominając oczywiście o wydarzeniach z „Darów Anioła”. Poniżej zamieszczam małą kompilację z jego ikonicznymi scenami i tekstami. (Swoją drogą, podziwiam autorkę za ograniczenie się do zaledwie 3 minut — Magnus jest chodzącą ikoną). Spokojnie, jeżeli oglądacie to bez kontekstu, to raczej sobie nie zaspoilerujecie. Potraktujcie to jako kolejną część wprowadzenia do mojego nadchodzącego opowiadania ; D

Do następnego razu!

_______________________

* Wszystkie cytaty pochodzą z: C. Clare, S. Rees Brennan, M. Johnson, Kroniki Bane'a, przeł. A. Reszka, M. Strzelec, A. Studniarek, W. Szypuła, Warszawa 2015. W nawiasach podaję tytuły konkretnych opowiadań oraz numery stron.

Bookstagram

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Sat, 26 Nov 2022 15:52:00 +0000

Cześć!

Chciałam Was poinformować, że założyłam na Instagramie konto poświęcone książkom. Znajdziecie na nim skrócone wersje recenzji zamieszczanych na blogu, zdjęcia, a w przyszłości także różne polecajki. Nazwałam je Strefą Książkowego Komfortu, a poniżej zamieszczam zrzut ekranu, żeby łatwiej było Wam je znaleźć.

Zapraszam do obserwowania!

Przy okazji dodam, że na dniach opublikuję recenzję Kronik Bane'a Cassandry Clare, a po niej — opowiadanie poświęcone głównemu bohaterowi tej książki. Mam nadzieję, że recenzja będzie mogła posłużyć za wprowadzenie do niego dla osób, które niekoniecznie są zaznajomione z uniwersum Nocnych Łowców.

Spring Day

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Fri, 28 Oct 2022 19:45:00 +0000

Jak wiele nieprzewidzianych sytuacji, mających miejsce w krótkim odstępie czasu, można uznać za zwykły zbieg okoliczności? Ten dzień, pierwszy dzień wiosny, był powodem, dla którego zaczęłam się nad tym zastanawiać.

Zaczął się niepozornie. Z samego rana, gdy słońce dopiero próbowało przebić się przez szare chmury zakrywające horyzont, wsiadłam do pociągu kursującego pomiędzy stolicą, w której aktualnie mieszkałam, a moim rodzinnym miastem. Droga była długa i czas wlókł się niemiłosiernie. Jedynie twarze wokół mnie zmieniały się jak w kalejdoskopie — w zajmowanym przeze mnie przedziale odbywał się niemal nieustanny ruch, co chwilę ktoś do niego wsiadał i z niego wysiadał, czasami przejeżdżając zaledwie jedną stację. Nie było co się dziwić, pociąg na tej trasie zatrzymywał się w co najmniej kilku ważnych miastach, więc zawsze panował w nim ruch. Na przestrzeni kilku ostatnich lat zdążyłam do tego przywyknąć. Jednakże na kilka stacji przed celem mojej podróży zostałam w przedziale sama, co było widocznym znakiem tego, że zbliżaliśmy się do mniej interesującej i uczęszczanej części kraju. W żadnym razie mi to nie przeszkadzało, przynajmniej miałam więcej przestrzeni i mogłam zająć się w spokoju czymś przyjemnym dla zabicia czasu. Na niewielką półeczkę pod oknem odstawiłam papierowy kubek z niedopitą kawą, a za to z torby stojącej na podłodze wyjęłam szkicownik i niewielki piórniczek z ołówkami. Stopy w grubych skarpetach oparłam na brzegu siedzenia, a szkicownik — na zgiętych w kolanach nogach. Wsunęłam do uszu słuchawki, włączyłam playlistę z ulubionymi kawałkami i zaczęłam rysować. Nie robiłam tego wcześniej, gdy w przedziale byli inni ludzie, bo zawsze znalazł się ktoś, kto zapytał: „Pokażesz, co rysujesz?” albo po prostu zaglądał mi przez ramię, a tego nie lubiłam. Zwyczajnie nie lubiłam pokazywać prac, które nie były skończone. Takie moje małe dziwactwo.

Nie zdążyłam długo nacieszyć się spokojem, gdyż nagle szarpnęło mną do przodu i nie spadłam z siedzenia jedynie dzięki temu, że w ostatniej chwili uczepiłam się kurczowo podłokietnika. Nie uratowało to jednak ani mojego rysunku — długa, ciemna krecha przebiegała teraz przez kartkę zupełnie jakbym uchwyciła moment uderzenia pioruna w naszkicowane drzewa — ani resztek kawy, które wypływały z przewróconego kubka wprost na podłogę przedziału. Zaklęłam pod nosem i rzuciłam się, by posprzątać narobiony przez siebie bałagan, lecz zastygłam w bezruchu, gdy, spojrzawszy przez okno, zdałam sobie sprawę, że pociąg w tak gwałtowny sposób nie zatrzymał się wcale na żadnej stacji, jak to mu się czasem zdarzało. Zdezorientowana i zaciekawiona przyczyną postoju postanowiłam — jak wielu innych pasażerów w tej samej chwili — zignorować umieszczony przy oknie zakaz wychylania się na zewnątrz. Przekonałam się wtedy, że nigdzie w zasięgu wzroku nie było też widać żadnego semafora ani żadnej innej możliwej przyczyny niespodziewanego postoju. Znajdowaliśmy się praktycznie pośrodku niczego — wokół było widać jedynie drzewa i łąki, wciąż przysypane śniegiem.

Usłyszałam za to głosy rozlegające się z różnych stron pociągu, świadczące o tym, że pozostali pasażerowie także zastanawiali się, co się stało. Otworzyłam więc drzwi na korytarz w nadziei, że czegoś się dowiem, a zamiast tego natychmiast natknęłam się na spojrzenie wielkich czekoladowych oczu mężczyzny wystawiającego głowę z sąsiedniego przedziału. W pierwszej chwili nie zwróciłam na niego większej uwagi, z powrotem koncentrując się na rozglądaniu się wokół, ale po kilku sekundach w moim umyśle coś zaskoczyło i szybko wróciłam do niego wzrokiem. Znałam te czekoladowe oczy. W dzieciństwie zawsze kojarzyły mi się z oczami labradora mojej ciotki.

— Rui? — zapytałam jedynie z nutą niepewności w głosie.

Spojrzenie mężczyzny prześlizgnęło się po mnie w taki sam sposób, jak moje chwilę wcześniej prześlizgnęło się po nim — tak jakby mnie nie widział — a potem wróciło i te wielkie oczy stały się jeszcze większe, o ile w ogóle było to możliwe.

— Nessa?

Jak na zawołanie wyszczerzyliśmy do siebie zęby w uśmiechu.

— Kopę lat, co? — zagadnęłam i już miałam zapytać go, czy wie, czemu pociąg tak gwałtownie się zatrzymał, gdy nad naszymi głowami rozległo się ciche trzeszczenie głośnika.

— Drodzy pasażerowie — rozległ się z niego męski głos. — Z przyczyn technicznych jesteśmy zmuszeni do postoju. Przewidywany czas postoju: jedna godzina. Przepraszamy za utrudnienia.

Komunikat został powtórzony i tym razem niemal całkowicie zagłuszony przez oburzone głosy pasażerów.

— Szyny zamarzły, czy co? — mruknął Rui. — Ej, ile ludzi jest w twoim przedziale?

— Jestem sama.

— Super! Mogę się do ciebie dosiąść? Pogadalibyśmy trochę w międzyczasie.

Ponownie się uśmiechnęłam i skinęłam głową. Możliwość spędzenia czasu z Ruim — nawet w takich warunkach — była dla mnie jak nieoczekiwany, ale bardzo miły prezent.

Rui pospiesznie przeniósł swój bagaż do mojego przedziału — jakby chciał jak najszybciej do mnie dołączyć albo jak najszybciej oddalić się od swoich towarzyszy podróży — i opadł na siedzenie obok mnie.

— No dobra, to opowiadaj, jak tam życie — rzucił, obracając się do mnie przodem i skupiając na mnie całą swoją uwagę.

To było dziwne. Znaliśmy się od dziecka, niegdyś spędzaliśmy ze sobą mnóstwo czasu, zarówno w szkole, jak i po niej, w weekendy, wakacje i ferie. Ale ostatni raz widzieliśmy się całe lata temu. Ostatnim obrazem Ruiego jaki zachował się w mojej pamięci była podobizna dorastającego chłopca, z trądzikiem na twarzy, grzywką równo przyciętą tuż nad oczami i nieśmiałymi zaczątkami zarostu. Teraz z kolei siedział przede mną dorosły mężczyzna o wyraźnie zarysowanej, gładko ogolonej szczęce, zaczesanych do tyłu włosach i okularach w cienkich oprawkach. Jedynie jego oczy pozostały takie same — duże, czekoladowe, roześmiane.

Kiedyś wiedzieliśmy o sobie wszystko — łącznie z tym, gdzie byliśmy na wycieczce z rodzicami, jaki film obejrzeliśmy dzień wcześniej, co jedliśmy na drugie śniadanie. Teraz musieliśmy opowiadać sobie o podstawach naszego aktualnego życia, na przykład o tym, gdzie pracowaliśmy. Zupełnie jakbyśmy poznawali się na nowo.

To było naprawdę dziwne uczucie.

Byliśmy tak pogrążeni w wymienianiu się najważniejszymi faktami z ostatnich lat, że nawet nie zauważyliśmy, że ktoś zamierza wejść do przedziału, dopóki przesuwane drzwi nie huknęły w ramę. Oboje drgnęliśmy i w kompletnym zdumieniu spojrzeliśmy na stojącą w wejściu kobietę. W purpurowej sukni i narzuconym na nią beżowym płaszczu obszytym futrem wydawała się zupełnie nie na miejscu — bardziej pasowała do sali bankietowej niż niezbyt wyszukanych wagonów drugiej klasy.

— Rui! Szukam cię po całym pociągu! Gdzieś ty… — urwała w pół zdania. Jej wzrok przesunął się na mnie. — Vanessa?

— Lilian? — odparłam równie zaskoczona, co ona.

— No to mamy całą paczkę w komplecie — zaśmiał się Rui. — Czemu mnie szukałaś?

— Skąd… — Kuzynka Ruiego, zgodnie ze słowami mężczyzny należąca do naszej dawnej paczki przyjaciół, ponownie urwała, by następnie machnąć niecierpliwie ręką. — Nieważne. Pociąg jest ewakuowany. Mogę załatwić, żebyście szybciej wysiedli.

— Jak to ewakuowany?! — prawie krzyknęłam, podrywając się ze swojego miejsca. — O czym ty mówisz?

— Ciszej! — syknęła z niezadowoleniem i rozejrzała się po korytarzu, jakby obawiała się, że ktoś może nas usłyszeć. — Dobrze, może źle to ujęłam, ale chciałam się streszczać. Powiem więc tak: pociąg jest systematycznie przeszukiwany. Sprawdzają dokumenty i bagaż każdego pasażera, a potem wypraszają ich na zewnątrz, żeby sprawdzić wnętrze pociągu. Zaczęli od klasy biznes, więc przyszłam wyciągnąć ze sobą Ruiego, ale ty, Vanesso, też możesz się zabrać.

— Czekaj. — Rui uniósł dłoń. — Sugerujesz, że mamy skorzystać ze znajomości z VIP-em, którym jesteś i wysiąść wcześniej? Tylko po co? Jak grzecznie poczekamy na swoją kolej, to przynajmniej dłużej posiedzimy w cieple zamiast marznąć na zewnątrz.

— Dlaczego w ogóle sprawdzają pasażerów? — dodałam, nadal nie bardzo rozumiejąc sytuację. — Stało się coś?

— Nie wiem — odparła po prostu Lilian.

— Lili, gdyby działo się coś złego i od tego zależałoby nasze bezpieczeństwo, to powiedziałabyś wprost, prawda?

Lilian zacisnęła usta w cienką linię.

— Nie mogę wam powiedzieć, co się dzieje. — Czyli już nie „nie wiem”, ale „nie mogę”. — Zresztą, dlaczego wy zawsze musicie być przeciwko mnie? Nigdy nie mogliście bez marudzenia robić tego, co wam mówiłam. To róbcie, co chcecie. Wasza sprawa.

Po tych słowach odeszła, wyraźnie wzburzona. Tymczasem ja i Rui wymieniliśmy zdziwione spojrzenia.

— Swoją drogą, skoro wiedziała, że też jedziesz tym pociągiem, to nie próbowała cię wciągnąć ze sobą do strefy dla VIP-ów? — zainteresowałam się.

Rodzice Lili i Ruiego byli ze sobą tak blisko i tak często spędzali wspólnie czas, że ta dwójka w dzieciństwie sprawiała wrażenie raczej rodzeństwa niż kuzynostwa. Skoro wtedy Lilian znajdowała sposoby, żeby wkręcać Ruiego w niemal wszystkie swoje sprawy, to dlaczego nie miałoby tak być i teraz?

Rui wzruszył obojętnie ramionami.

— Raczej to ja nie chciałem dać się wciągnąć. Nie zrozum mnie źle, Lili jest super, to nadal moja ulubiona kuzynka i cieszę się z sukcesów, które odnosi. Serio, życzę jej jak najlepiej i w ogóle, ale… Jej świat nie jest moim światem. Próbowała mi nawet znaleźć po znajomości jakąś fajną fuchę, żebym mógł lepiej zarabiać i zabierać się z nią na te różne pokazy czy inne imprezy. Tyle że to nie moja bajka. Nie chcę korzystać z przywilejów tylko dzięki temu, że moja kuzynka jest sławna i bogata.

— Rozumiem — przytaknęłam. Szczerze mówiąc, taka postawa pasowała mi do Ruiego. Zawsze należał do grona ludzi, którzy nie wychylają się przed szereg, unikają niepotrzebnych starć i ogólnie starają się nie utrudniać innym życia. Wolał samodzielnie ciężko pracować niż osiadać na laurach i zbierać pochwały za cudzą pracę — czy chodziło o zadanie domowe, projekt grupowy czy cokolwiek innego. Podziwiałam go za to. Nie każdy na jego miejscu przepuściłby taką okazję, jaką dawało mu pokrewieństwo z Lilian. — Spodziewałeś się kiedykolwiek, że zajdzie tak daleko?

Pokręcił przecząco głową.

— A co tak właściwie stało się z waszą przyjaźnią? Kiedyś byłyście nierozłączne.

Teraz to ja wzruszyłam ramionami.

— Cała nasza trójka taka była, nie? — Uśmiechnęłam się krzywo, on zrobił to samo. — A potem każde z nas poszło swoją drogą i kontakt stopniowo się urwał.

— Czasami życie dziwnie się układa — Rui powiedział na głos to, o czym ja sama myślałam, odkąd zobaczyłam go w przedziale obok. — Trzymasz się z kimś przez większość życia, robicie wszystko razem, a potem puf. Dziwicie się na swój widok w pociągu do rodzinnej miejscowości. Nieźle to pokręcone.

Przytaknęłam mu w milczeniu. Co więcej mogłam dodać?

W końcu konduktor w towarzystwie przedstawiciela ochrony kolei dotarł do naszego przedziału. Mężczyźni sprawdzili nasze dowody i bilety, potem dokładnie przetrząsnęli wszystkie torby, a na koniec kazali nam je zabrać i wysiąść z pociągu, słowem nie wyjaśniając, o co chodzi.

Lilian już na nas czekała, przestępując z nogi na nogę — nie wiedziałam, czy robiła tak z zimna, czy z nerwów.

— Powiesz nam wreszcie, co jest grane? — zapytałam wprost. — Bo widać, że coś wiesz.

Lili skrzywiła wargi i rozejrzała się wokół.

— Chodźmy trochę bardziej na bok. Matt, popilnuj naszych bagaży — zwróciła się do jednego z dwóch napakowanych mężczyzn w garniturach stojących tuż obok. Domyśliłam się, że byli to jej ochroniarze.

— Panno Lilian, nie sądzę, żeby był to dobry pomysł — zaprotestował mężczyzna zwany Mattem.

— Spokojnie. — Lili zbyła go machnięciem ręki, ruszając już w wybranym kierunku. — Peter z nami pójdzie.

Tym razem to drugi z mężczyzn otworzył usta, aby zaprotestować, jednak zrezygnował z tego, ostatecznie jedynie wzdychając. Najwyraźniej był już przyzwyczajony do pomysłów Lilian i jej nieznoszącego sprzeciwu tonu, którym je obwieszczała.

Oboje z Ruim pozostawiliśmy więc nasze rzeczy pod opieką skwaszonego Matta i podążyliśmy śladem Lili.

— Do łazienki też za tobą chodzą? — zapytałam pół żartem, pół serio.

Była przyjaciółka nie zaszczyciła mnie spojrzeniem, mówiąc za to:

— Peterem się nie przejmujcie. Będzie szedł za nami w takiej odległości, żeby dać nam choć pozory prywatności. — Przeszła jeszcze parę kroków, a potem, najwyraźniej zadowolona odległością, która dzieliła nas teraz od pozostałych pasażerów, oczekujących możliwości powrotu do ciepłego wnętrza pociągu, zatrzymała się przodem do nas. — Udało mi się dowiedzieć tyle, że podejrzewają, że pociągiem jedzie jakiś oszust. Podobno dosyć gruba ryba, policja szuka go już od dłuższego czasu. Dlatego wszystkich i wszystko sprawdzają, ale nie mówią o tym głośno, bo po pierwsze, nie chcą siać paniki, a po drugie, nie chcą jego samego sprowokować do zrobienia czegoś głupiego.

— To tylko podejrzenia? — upewnił się Rui. — To po co chciałaś nas wcześniej wyciągać i bawiłaś się w tę całą tajemniczość?

Lilian gwałtownie rozłożyła do tej pory splecione na piersi ramiona.

— A jak to jakiś psychopata? — podniosła głos, co trochę kłóciło się z jej chęcią utrzymania pozorów prywatności. — Skoro szuka go policja, to nie wiadomo, co może mu strzelić do łba.

— Cały ten cyrk już i tak go pewnie zaalarmował — zauważył Rui. — Jakoś kiepsko się do tego zabrali.

— Bardzo przepraszam, że się o was troszczę! — warknęła Lili.

— Chyba jednak nie aż tak bardzo, skoro nie przekonywałaś nas dalej do opuszczenia pociągu — wtrąciłam się, nie mogąc sobie darować tej drobnej złośliwości, o którą sprzeczne, ale typowe dla niej zachowania Lili aż się prosiły.

— Bo jesteście tak samo uparci jak zawsze!

— Zauważyłyście, gdzie jesteśmy? — zapytał Rui, nagłą zmianą tematu dezorientując nas obie.

Powiodłam wzrokiem po naszym otoczeniu. Tory, kępki zarośli, trochę śniegu, drzewa i widoczne za nimi zabudowania, na które nie zwróciłam wcześniej uwagi. Nic wielkiego.

Lilian szybciej ode mnie skojarzyła fakty.

— To tutaj był ten opuszczony plac zabaw?

Rui uśmiechnął się i praktycznie potruchtał w kierunku drzew.

Popatrzyłam pytająco na Lili.

— Powinniśmy się tak oddalać?

— Bez nas nie ruszą.

— Raczej bez ciebie.

— Na jedno wychodzi.

Zaraz za drzewami znajdował się budynek starej i opuszczonej bądź przynajmniej okropnie zaniedbanej kamienicy, a za nią, otoczony pogiętą, zardzewiałą siatką drucianą, plac zabaw. Odwiedzaliśmy to miejsce lata temu, podczas dłuższych wypadów za miasto, i już wtedy sprawiało wrażenie porzuconego na pastwę losu, jako że okolica ta dosyć wcześnie się wyludniła. Nie było to może najbezpieczniejsze miejsce zabaw, ale przecież właśnie takie często pociągały dzieci. Tym bardziej, że do tego konkretnego placu zabaw dorobiono historyjkę o nawiedzających ją duchach, które w nocy wydobywały ze znajdujących się na nim sprzętów przerażające zgrzyty i jęki. Oczywiście, były to tylko głupie historyjki wymyślone przez inne dzieci, by nadać wyjątkowości spędzanemu tu czasowi.

Rui kucnął przy niewielkiej karuzeli i w skupieniu przeciągał dłonią po jej odartej z farby podstawie.

— Myślisz, że nasz napis tak długo się zachował? — zapytałam, zaglądając mu przez ramię. Lili nachyliła się z jego drugiej strony.

— Zaraz się przekonamy… — Rui przesunął się odrobinę w bok i z zadowoleniem klepnął w metal. — Aha! Masz swoją odpowiedź.

Pochyliłyśmy się z Lili jeszcze bardziej, by dojrzeć wyryte w metalu inicjały, które jakimś cudem przetrwały próbę czasu. „L + R + V”. Jedynie następująca po nich data uległa zatarciu.

Kto by pomyślał, że zwykły napis, będący śladem naszej dawnej przyjaźni, przetrwa dłużej niż sama przyjaźń?

Karuzela okazała się w rzeczywistości o wiele mniejsza niż ją zapamiętałam. Byliśmy ściśnięci bardziej niż pozwalały na to granice komfortu — nasze ramiona i nogi tak mocno do siebie przywierały, że czuliśmy nawzajem każdy nasz najmniejszy ruch — a do tego niskie oparcie wbijało nam się nieprzyjemnie w dolne części pleców. Żadne z nas nie zaryzykowało podjęcia próby wykorzystania karuzeli do tego, do czego została zaprojektowana, tym bardziej, że jakoś tak dziwnie opadła w dół, gdy tylko poczuła nasz ciężar.

Na początku siedzieliśmy w niezręcznym milczeniu, zapewne stanowiąc niezwykle zabawny widok dla kogoś z zewnątrz, czyli na przykład dla Petera stojącego w bezruchu kawałek za ogrodzeniem placu zabaw.

Potem Rui typowym „A pamiętacie jak…” rozpoczął dyskusję nad starymi, dobrymi czasami. Niektóre zdarzenia pamiętaliśmy lepiej, inne gorzej, niektórych co najmniej jedno z nas pamiętać nie chciało — te ostatnie zazwyczaj dotyczyły wybitych zębów, krwawiących kończyn, guzów na głowie albo zawartości piaskownicy znajdującej się w miejscach, do których nigdy nie powinna była dotrzeć.

Mijały minuty. Peter coraz niecierpliwiej zerkał w stronę, z której przyszliśmy, a zimno metalowego siedziska coraz dokuczliwiej przesączało się przez ubrania, lecz dyskusja nad przeszłością trwała nadal, co jakiś czas przerywana śmiechem i kuksańcami, które wprawiały całą karuzelę w niebezpieczne bujanie.

Nie wiedziałam, czy oszust, o którym mówiła Lilian został złapany pod naszą nieobecność, czy też jednak nigdy go w tym pociągu nie było. W każdym razie, kiedy wróciliśmy pod tory, inni pasażerowie na powrót zajmowali już swoje miejsca. Ochroniarz Matt odetchnął na nasz widok z ulgą.

Nim odeszła do swojego wagonu, Lilian odezwała się do nas z dziwną jak na nią nieśmiałością:

— Dzisiaj wieczorem jestem umówiona na ważną kolację, ale jutro mam dzień wolny — przerwała, odetchnęła, popatrzyła niepewnie na mnie, potem na Ruiego i znowu na mnie. — Chcielibyście może się spotkać? Porobić coś we trójkę, jak za dawnych czasów?

— Oczywiście, kuzyneczko — odparł od razu Rui, uśmiechając się szeroko.

Lilian zwróciła na mnie wyczekujące spojrzenie.

— Jasne, czemu nie — powiedziałam, a potem dodałam całkiem szczerze: — Bardzo chętnie.

— No to jesteśmy umówieni — skwitowała Lilian i oddaliła się, nie mówiąc już nic więcej.

To był naprawdę dziwny dzień, jak żaden inny obfitujący w niespodziewane wydarzenia. Bo jak mogłam przewidzieć, że podczas podróży do rodzinnego domu — jednej z wielu na przestrzeni ostatnich lat — spotkam dwójkę dawnych przyjaciół, będących teraz dla mnie jak obcy ludzie? Wiosna oznacza powrót do życia. Czy zatem tegoroczna wiosna, która właśnie tego dnia się rozpoczynała, miała oznaczać odrodzenie tej dawnej przyjaźni? Tego miałam się wkrótce dowiedzieć.

____________________________________________

Wszystko kiedyś dobiega końca — dziś przyszła pora na zbiór opowiadań 4 pory roku. Projekt ten rozjechał mi się w czasie bardziej niż przewidywałam (pierwszą część opublikowałam 22 września 2020 roku, a tę — ostatnią — publikuję właśnie 28 października 2022 roku), ale w tej chwili cieszy mnie fakt, że mimo wszystko doprowadziłam go do końca. 4 piosenki, 4 pory roku, 4 opowiadania. Starałam się, aby każda piosenka i każde opowiadanie były na swój sposób inne. Wam — jak zwykle — pozostawiam ocenę wykonania. Możecie mi również dać znać, która część najbardziej Wam się spodobała : D

Jaką piosenkę dobiorę do wiosny wiedziałam od samego początku, gdy byłam jeszcze na etapie planowania tego zbioru — musiała nią być Spring Day mojego ulubionego zespołu, czyli BTS. Mam nadzieję, że swoim opowiadaniem uczyniłam jej zadość.

It's Okay to Not Be Okay [recenzja]

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Sat, 22 Oct 2022 13:40:00 +0000

Cześć wszystkim! W poprzednim poście wspominałam, że rozważam napisanie recenzji pewnej popularnej dramy, którą zaczęłam oglądać już jakiś czas temu. A zatem oto i ona!

Tytuł: It's Okay to Not Be Okay

Liczba odcinków: 16

Premiera: wiosna 2020

Gatunek: dramat, komedia, romans

Kategoria wiekowa: 13+

[powyższe informacje pochodzą z platformy Netflix]

Zapowiedź:

Opis: Moon Gang-tae przez większość swojego życia miał jeden cel, któremu podporządkowywał wszystko inne — opiekować się swoim autystycznym bratem. Wiązało się to dla niego z mnóstwem wyrzeczeń, ale nigdy się nie skarżył, jednocześnie ukrywając swoje prawdziwe uczucia za maską uśmiechu. Z pewnością nie potrzebował kolejnych problemów, a jednak te odnalazły go same pod postacią antyspołecznej pisarki, Ko Mun-yeong. Choć zapewne nikt by tego nie przypuszczał, to właśnie ona może okazać się lekarstwem dla jego poranionego serca.

O It's Okay to Not Be Okay swego czasu było dosyć głośno. Dlatego, kiedy kilka miesięcy temu szukałam czegoś, co mogłabym oglądać w drodze na uczelnię, by zabić nieco czasu podczas podróży pociągiem, wybrałam właśnie ten tytuł. I początkowo (jakoś przez pierwszy czy dwa pierwsze odcinki) właśnie tym dla mnie był — sposobem na zabicie czasu, niczym więcej. Nie rozumiałam wtedy, jak autorzy zamierzali poprowadzić tę fabułę, by między dwójką głównych bohaterów rozwinął się romans — bo nie ma co ukrywać, ich relacja nie zaczęła się zbyt dobrze i raczej nie przesadziłabym, stwierdzając, że była zwyczajnie toksyczna. A potem, w miarę oglądania kolejnych odcinków… zakochałam się w tej dwójce i kibicowałam jej z całego serca.

Skąd nagła zmiana w moim nastawieniu? A stąd, że dowiedziałam się, dlaczego bohaterowie zachowywali się w ten, a nie inny sposób i stąd, że oni sami tego się dowiedzieli. Oboje dostrzegli także swoje błędy i wady, i starali się coś z nimi zrobić. Więź, która między nimi się wytworzyła, skłoniła ich do zastanowienia się nad własnym postępowaniem oraz nad tym, czego tak naprawdę chcieli. Na przestrzeni 16 odcinków przeszli od toksycznej znajomości, opartej na zwykłej zachciance do prawdziwej miłości. Zaczęło im na sobie zależeć, obdarzyli się zaufaniem, otoczyli troską i starali się jak mogli, by uszczęśliwić to drugie, a jednocześnie, by — cytując słowa z ostatniego odcinka — odnaleźć swoje prawdziwe twarze, mówiąc prościej — by wreszcie zacząć być po prostu sobą.

Grono bohaterów tego serialu jest naprawdę specyficzne i ciekawe. Gang-tae jest przekochanym mężczyzną, dla swojego brata gotowym niemal na wszystko, nawet, jeżeli wiąże się to dla niego z różnymi ograniczeniami. Dla niego jest w stanie poświęcić własne szczęście, byle tylko zapewnić mu bezpieczne i dobre życie. I choć początkowo odpycha od siebie Mun-yeong, dobitnie wyrażając swoje opinie na jej temat, szybko okazuje się, że za jego postawą kryje się coś o wiele bardziej złożonego. Gdy wreszcie zdobywa się na otwartość oraz szczerość wobec samego siebie, zaczyna darzyć kobietę uczuciem tak silnym, jak brata. Co niestety czasami prowadzi u niego do wewnętrznego rozdarcia i staje się kolejnym problemem, z którym musi sobie poradzić na drodze do pełnego szczęścia. Z miłości do tej dwójki jest jednak gotów zrobić wszystko, by to szczęście osiągnąć.

Mun-yeong dla odmiany, jak sam Gang-tae to ujął, nie jest łatwo polubić. Początkowo sprawia wrażenie egocentrycznej, nieobliczalnej materialistki, która posunie się naprawdę daleko, aby dostać to, co jej się spodoba — czy to nóż z restauracji, czyjeś pióro, czy też człowiek. W jednej chwili zachowuje się jak wyrachowana kobieta, o obojętnym wyrazie twarzy i pustym spojrzeniu, a w następnej do głosu dochodzi jej wewnętrzne dziecko, którym nigdy tak do końca nie mogła być, ze względu na sposób, w jaki była wychowywana. Nic więc dziwnego, że niejednokrotnie budzi lęk w osobach, z którymi ma do czynienia. Jak się jednak okazuje, Mun-yeong wcale nie jest, ponownie odwołując się do słów Gang-taego, pustą puszką, która jedynie robi dużo hałasu. Jak każdy inny człowiek ma uczucia, ale skrywane przed wzrokiem postronnych. To, czego jej potrzeba, żeby uwolnić się od traumatycznej przeszłości, naznaczającej jej osobę, okazuje się po prostu ciepłem i miłością. Ich poznanie rozpoczyna w niej proces przemian.

Trzecią z najważniejszych dla tej dramy postaci jest Sang-tae, starszy brat Gang-taego. Sang-tae nie tylko zmaga się z autyzmem, ale także z traumą, wynikającą z dramatycznego zdarzenia, którego był świadkiem w dzieciństwie. Trauma ta ma ogromny wpływ na życie jego i Gang-taego, zmuszając ich do ciągłych przeprowadzek czy może raczej — ucieczek. Sang-tae przez długi czas nie potrafi sobie z nią poradzić, w czym dużą rolę odgrywa także jego choroba. Mimo wszystko stara się być dobrym bratem, najpierw oczywiście dla Gang-taego, ale potem również dla Mun-yeong, a jednocześnie podejmuje niełatwą próbę życia po swojemu i robienia tego, co chce. I tu koniecznie trzeba wspomnieć, że aktor wcielający się w Sang-taego spisał się na medal — ta rola nie mogła być łatwa, a jednak zagrał ją fenomenalnie, odpowiednio dopasowując swoje zachowanie, gesty, mimikę, sposób poruszania się i mówienia.

Niezwykle satysfakcjonujące było obserwowanie, jak na przestrzeni kolejnych odcinków, zmieniało się wzajemne nastawienie do siebie tej trójki bohaterów, jak rozwijały i zacieśniały się łączące ich więzi, jak starali się pokonywać kolejne problemy, aby stać się prawdziwą rodziną. Nie było to dla nich łatwe, ale jednakże bardzo ważne dla każdego z nich. Trzy cierpiące dusze złączyły się, by wzajemnie leczyć swoje rany i odszukać siebie.

O dramie tej mówiono sporo ze względu na poruszaną w niej ważną tematykę różnego rodzaju zaburzeń/problemów o podłożu psychicznym. Poza bliżej nieokreślonymi zaburzeniami osobowości Mun-yeong oraz traumą Sang-taego widzowie mogą się w niej zapoznać także z wieloma innymi przypadłościami, na które cierpią pacjenci szpitala psychiatrycznego będącego miejscem pracy Gang-taego. Choć nie są to tematy przyjemne, to dobrze, że twórcy zdecydowali się je nieco przybliżyć oraz dobrze je przedstawić — a przynajmniej, jeśli się nie mylę, to krytycy właśnie tak uznali.

Jeżeli czytaliście inne moje recenzje, to już zapewne wiecie, że zwykle zwracam uwagę na oprawę muzyczną danych produkcji. W przypadku It's Okay to Not Be Okay przynajmniej kilka utworów ze ścieżki dźwiękowej przypadło mi do gustu, a najbardziej chyba najsmutniejsza z nich — In Silence Janet Suhh. Poniżej zamieszczam link do niej, abyście mogli zapoznać się z tą piękną i przejmująco smutną zarazem piosenką:

It's Okay… niejednokrotnie doprowadziło mnie do śmiechu (na całe szczęście komediowych wstawek w tej dramie nie brakuje), ale też do wzruszenia i smutku. Muszę szczerze przyznać, że oglądając pierwszy odcinek/pierwszych kilka odcinków, nie spodziewałam się, jak bardzo serial ten może mi się spodobać i jak bardzo polubię głównych bohaterów — w tym główną parę. Zachęcam więc, abyście i Wy dali It's Okay to Not Be Okay szansę, jeżeli tylko wspomniane motywy Was interesują.

P.S. W następnej kolejności szykuję dla Was powoli opowiadanie przypisane do wiosny, a zatem ostatnią część 4 pór roku. Możecie się również spodziewać recenzji Kronik Bane'a, które właśnie czytam, a na których temat na pewno będę musiała się wygadać.

Law School [recenzja]

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Mon, 08 Aug 2022 13:06:00 +0000

Cześć wszystkim! Dawno nie publikowałam recenzji serialu, dlatego dzisiaj przychodzę do Was z postem poświęconym koreańskiej dramie, która według mnie naprawdę zasługuje na uwagę.

Tytuł: 로스쿨 / Law School

Liczba odcinków: 16

Premiera: wiosna 2021

Gatunek: sensacja, kryminał, dramat

Kategoria wiekowa: 16+

[powyższe informacje pochodzą z platformy Netflix]

Zapowiedź:

Opis: Na wydziale prawa prestiżowej, południowokoreańskiej uczelni dochodzi do niezwykle ironicznego wydarzenia — w czasie symulacji procesu sądowego zamordowany zostaje jeden z nadzorujących ją profesorów. Zamieszana w sprawę grupa studentów ma się wkrótce przekonać, jak trudno nie tylko przetrwać na wybranym przez nich kierunku, ale także dotrzeć do prawdy i zawalczyć o sprawiedliwość.

Nie będę ukrywać, że Law School zaczęłam oglądać z powodu jednego z aktorów — Kim Beoma, którego polubiłam po obejrzeniu dramy Tale of the Nine Tailed i chciałam go zobaczyć w innej odsłonie. W żadnym razie jednak nie żałuję tego wyboru i stwierdzam, że jest to jeden z najlepszych seriali, jakie obejrzałam.

Przebrnięcie przez pierwszy odcinek okazało się dla mnie dość trudne ze względu na liczne przeskoki w czasie, mnogość wątków, bohaterów i wszelkich prawniczych elementów, lecz gdy tylko przyzwyczaiłam się do tego wszystkiego, serial wciągnął mnie bez reszty. Wbrew pozorom, fabuła skoncentrowana wokół jednej zbrodni nie jest wcale nudna, w czym pomaga przeplecenie jej pobocznymi wątkami odnoszącymi się do różnych, osobistych problemów poszczególnych postaci, a to z kolei pozwala także na lepsze zrozumienie ich postępowania, co w toku fabuły okazuje się bardzo cenne. Dodatkowo, w wielu odcinkach pojawiają się zaskakujące zwroty akcji, które świetnie wpływają na utrzymanie napięcia na odpowiednim poziomie.

Samo grono bohaterów jest zróżnicowane — zaliczają się do niego m.in.: były prokurator, będący surowym, ale dobrym nauczycielem; uzdolniony student prywatnie związany ze sprawą morderstwa; żonaty student medycyny; zaangażowana w życie swoich studentów wykładowczyni prowadząca poradnię prawną; studentka, która w przeszłości trafiła do poprawczaka i jej imienniczka podlegająca ciągłej presji rodziny składającej się z niemal samych sędziów. Każde z nich stojąc w obliczu nadrzędnej kwestii zbrodni, jednocześnie mierzy się z własnymi przeszkodami, które często odnoszą się do poważnych, aktualnych tematów (nie chcę spoilerować, dlatego nie będę się wdawać w szczegóły).

Na wyróżnienie, moim zdaniem, zasługuje relacja łącząca dwie postacie: Kang Sol A oraz Han Joon-hwiego (którego, tak na marginesie, gra wspomniany już przeze mnie Kim Beom). Spodobało mi się w niej to, że jest przykładem zdrowej, pozbawionej podtekstów przyjaźni damsko-męskiej. Na przestrzeni kolejnych odcinków Sol A i Joon-hwi okazują sobie nawzajem troskę, wsparcie, zaufanie i pomoc. Spędzają ze sobą dużo czasu, w tych dobrych, jak i złych chwilach, ucząc się, rozmyślając nad rozwiązaniem kolejnych problemów, odpoczywając i drażniąc się ze sobą, a wiedzą o sobie chyba więcej niż jakiekolwiek inne postacie. Bez dwóch zdań aktorzy spisali się na medal, wytwarzając między swoimi postaciami tak wyjątkowy rodzaj chemii (bez udziału elementów romantycznych), że oglądanie ich interakcji jest dla mnie czystą przyjemnością.

Po części z tą właśnie dwójką wiąże się jeszcze jeden ogromny plus tej dramy — nie jest ona romansem. Nie zrozumcie mnie źle, lubię dobre romanse. Miło jest jednak obejrzeć czasem coś, co nie koncentruje się na kwestiach miłosnych — a mam wrażenie, że większość koreańskich seriali to robi. Dlatego jestem wdzięczna twórcom Law School, że nie podjęli tego tropu, jednocześnie przedstawiając tak interesujące relacje między postaciami.

Serial ten jest dla mnie wyjątkowy z jeszcze jednego powodu — pomógł mi przetrwać moją ostatnią sesję na studiach. Oglądałam go w przerwach między zajęciami i nauką, a jego ścieżka dźwiękowa towarzyszyła mi podczas sporządzania notatek. Mogłam też wczuć się, przynajmniej częściowo, w ten specyficzny studencki klimat, który został całkiem nieźle oddany. Oczywiście moje studenckie doświadczenia znacznie różnią się od tych oglądanych w Law School, chociażby ze względu na inny rodzaj uczelni oraz kierunek, ale jak się okazuje, niektóre z tych doświadczeń są uniwersalne — jak problemy z podręcznikami/kserówkami, uczenie się do późna, żeby tylko jak najwięcej zapamiętać przed testem etc.

Podsumowując, drama Law School po prostu mnie zachwyciła i z całego serca polecam ją każdemu, do kogo przemawiają takie kryminalno-prawniczo-studencko-dramatyczne klimaty okraszone odpowiednią dozą komedii (bo i jej tutaj nie brakuje!). Jeżeli szukacie poważniejszego tytułu, przy którym można trochę pomyśleć, pośmiać się, posmucić, a nierzadko także oburzyć, to rozważcie sięgnięcie po Law School.

P.S. Jestem w trakcie oglądania innej, popularnej dramy It's Okay to Not Be Okay, więc możliwe, że prędzej czy później także i o niej napiszę parę słów.

Stray Souls: Rozdział 9

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Sun, 24 Jul 2022 19:49:00 +0000

[UWAGA! Poniższy rozdział zawiera myśli samobójcze oraz próbę samobójczą]

Druga szansa

Od rozpoczęcia mojej kary minęło kilka dni wypełnionych kolejnymi zadaniami, które musiałam wykonywać dla Agencji. Moje działania wciąż były nadzorowane przez jej pracowników, choć nie wszystkie z nich pasowały do pracy informatora, momentami miałam wręcz wrażenie, że pełnię raczej rolę ich dziewczyny na posyłki. Mimo że od początku spodziewałam się czegoś właśnie w tym stylu, to i tak niemiłosiernie mnie to irytowało. Najważniejszy był jednak fakt, że przez wszystkie te dni udawało mi się unikać Osamu Dazaia, na którego nie chciałam natknąć się z dwóch powodów. Po pierwsze, nie wiedziałam, jak stawić mu czoła po tym wszystkim, co się wydarzyło. Po drugie, tak czy siak nie chciałam mieć z nim nic wspólnego; nasłuchałam się na jego temat wystarczająco dużo, by woleć trzymać się od niego z daleka. I jak na razie wychodziło mi to zadziwiająco łatwo, na co, oczywiście, nie miałam zamiaru narzekać.

Tego wieczoru, po skończeniu najnowszego zadania — polegającego na grzebaniu w Internecie w poszukiwaniu wskazanych informacji — wybrałam się na przedmieścia, a konkretnie na jeden z niewielkich mostów znajdujących się w tamtym rejonie. Pierwszy raz zawędrowałam na niego jakoś niedługo po powrocie do Jokohamy i gdy odkryłam, że był mało uczęszczany, szybko stał się jednym z moich ulubionych miejsc. Mogłam tu do woli oddawać się swoim rozmyślaniom i nikt mi w tym nie przeszkadzał.

Po dotarciu na miejsce zatrzymałam się mniej więcej w połowie mostu i usiadłam na jego skraju, przerzucając nogi między metalowymi prętami barierki. Moje stopy zawisły nad rzeką płynącą kilka metrów niżej, przyozdobioną złotawymi refleksami rzucanymi przez zachodzące słońce. Zapatrzyłam się na nie i pozwoliłam swoim myślom biec, lecz już w następnej chwili tego pożałowałam, bo nagle znowu poczułam się przytłoczona jak podczas tamtej nocy, którą przepłakałam przy rodzinnym grobie.

Przez swoje lekkomyślne zachowanie znalazłam się w kiepskiej sytuacji. Nie miałam żadnego planu na przyszłość. Nie poszłam na studia, bo po ukończeniu liceum od razu szukałam pracy i próbowałam przejąć na siebie większość obowiązków domowych, żeby zająć czymś myśli i odciążyć matkę, która po ucieczce z Jokohamy podupadła na zdrowiu. Bez odpowiedniego wykształcenia oraz koneksji nie miałam zbyt wielu możliwości, jednak pieniądze, które zarobiłam, w połączeniu z wieloletnimi oszczędnościami matki — a mafia płaciła jej całkiem nieźle — utworzyły zgrabną sumkę zapewniającą mi co najmniej kilka lat życia bez finansowych zmartwień. Problem polegał na tym, że nie sądziłam, że dożyję czasu, kiedy te zmartwienia w końcu mnie dopadną. Dlatego przestałam pracować nim jeszcze wróciłam do tego przeklętego miasta i, co gorsza, pozwalałam sobie na nawet całkiem chwilowe zachcianki. Pieniądze, które mi zostały — jeśli dobrze bym nimi gospodarowała — powinny starczyć na jeszcze kilka tygodni. A potem? Teoretycznie mogłabym zwrócić się po pomoc do Agencji, tak jak to sugerował jej prezes, ale po pierwsze, nie wiedziałam, jak długo ma potrwać moja „kara”, po drugie, nie zamierzałam o nic ich prosić i po trzecie, nie chciałam zadawać się z nimi dłużej niż było to konieczne. Myślami wróciłam do opcji, którą na przestrzeni lat rozważałam niezliczoną ilość razy — opcji dołączenia do Mafii Portowej. Tylko czy w ten sposób nie zaprzepaściłabym odwiecznych starań mojej rodziny, żeby trzymać mnie od niej z daleka? A poza tym, czy nie czekałaby na mnie zemsta za ucieczkę mojej matki? Pomyślałam o Nakaharze, którego jedno słowo wystarczyłoby, abym boleśnie pożałowała decyzji o powrocie. Może powinnam dać za wygraną i tym razem na dobre opuścić to miasto. Uciec od wypełniających je wspomnień i zagrożeń, by po raz kolejny rozpocząć życie na nowo w zupełnie innym miejscu. Na cokolwiek bym się nie zdecydowała, jedna kwestia pozostawała bez szans na zmianę. Mama i Shin odeszli, a ja zostałam sama i musiałam żyć z tym faktem przez resztę swoich dni.

A może… Może była jeszcze jedna opcja. Taka, która pozwoliłaby mi uwolnić się od całego tego cierpienia, bólu i wszystkich problemów. Istniała nawet szansa, że gdybym miała szczęście, to mogłabym ponownie złączyć się z najbliższymi.

Zacisnęłam palce na prętach barierki. Szumiąca w dole rzeka zagłuszała wszelkie inne dźwięki, łącznie z głosem mojego rozsądku.

W tej chwili wydawało się to kuszącym rozwiązaniem. Tak byłoby dla mnie lepiej, łatwiej. Musiałabym jedynie zebrać się na odwagę. Przecież chwilowy ból nie mógł być gorszy od tego, który czekał mnie w nadchodzących latach, który miał ciągnąć się aż do końca mojego życia.

Podniosłam się na drżących nogach, nie odrywając wzroku od lśniącej powierzchni wody.

— Nie radziłbym tego robić — męski głos brutalnie przedarł się do mojego umysłu.

Odwróciłam głowę tak szybko, że mięśnie mojej szyi zaprotestowały i chociaż przed oczami tańczyły mi kolorowe plamy od długotrwałego wpatrywania się w światło odbijające się od wody, to nie było możliwości, żebym nie poznała mężczyzny opierającego się o barierkę kawałek dalej. W jednej chwili zalała mnie mieszanina uczuć i emocji. Z jednej strony byłam zmieszana, bo wciąż nie wiedziałam, jak się przy nim zachować. Z drugiej wściekła, że akurat on musiał zjawić się w tym miejscu i skazić je swoją obecnością. Ze wstydem musiałam przyznać przed samą sobą, że gdzieś tam między tym wszystkim pojawiła się również odrobina ulgi, wynikająca z faktu, że przerwał tok moich myśli.

— Po co się wtrącasz? — rzuciłam opryskliwie, bo grzecznościowa forma nie chciała przejść mi przez gardło. — Jako samobójczy maniak powinieneś chyba rozumieć akurat to ludzkie pragnienie i nie prawić mi morałów.

— To prawda — zgodził się Osamu Dazai. — Ale wiem z doświadczenia, że to akurat bardzo nieprzyjemny sposób — wypowiedziawszy te słowa, skrzywił się, jakby o czymś sobie przypomniał. — Poza tym, ostatnim razem przeszkodziła mi w tym pewna sierota ze zdolnością do przemiany w tygrysa, co zaowocowało całą serią bardziej lub mniej ciekawych zdarzeń.

Prychnęłam i odwróciłam się do niego plecami, gotowa, by odejść. Most stracił dla mnie swój urok, skoro on się na nim znajdował.

— Wątpię, żeby kolejna sierota z nadnaturalnymi zdolnościami tylko czekała, żeby ruszyć mi z pomocą, gdybym próbowała się zabić. — Rzuciłam mu przez ramię wyzywające spojrzenie. — Chyba, że to ty byś mnie uratował, by zrobić mi na złość.

— Jakżebym śmiał — odparł śmiertelnie poważnie, przykładając dłoń do klatki piersiowej. — Mam za to dla ciebie o wiele lepszą propozycję.

Zmrużyłam oczy.

— Co ty niby możesz mi zaproponować?

— Pomoc w osiągnięciu celu. W o wiele prostszy i mniej bolesny sposób.

Wahałam się przez moment, a potem powoli odwróciłam w jego stronę.

— Mów.

Nie chciał mówić, póki nie zgodziłam się za nim iść. Gdyby jeszcze kilka tygodni — albo nawet dni — wcześniej ktoś mi powiedział, że miałabym z własnej woli iść gdzieś z Osamu Dazaiem w celu innym niż zakończenie jego żywota, to zaśmiałabym się tej osobie prosto w twarz. Teraz jednak, co prawda czujna i pełna nieufności, podążałam kilka kroków za nim.

— Jakiś czas temu moim marzeniem i celem stało się nie samo samobójstwo, lecz samobójstwo podwójne, popełnione razem z kobietą. Oczywiście wolałbym, aby ta konkretna niewiasta była bardziej urokliwa i okazywała mi pewne względy, ale trzeba korzystać z tego, co się ma, prawda?

Urokliwie to ja cię zaraz dźgnę nożem, pomyślałam.

Irytował mnie nie tylko samym sobą, ale też sposobem, w jaki wypowiadał te słowa. A robił to przesadnie dramatycznym, sztucznym tonem, żywo przy tym gestykulując, niczym kiepski aktor w teatrze. Cierpła mi od tego skóra.

— Przez lata wypróbowałem tak wiele różnych sposobów, a każdy z nich okazał się nieprzyjemny, bolesny i zwyczajnie nieskuteczny.

— Skoro tak bardzo pragniesz śmierci, to dlaczego po prostu nie pozwoliłeś mi się zabić?

Odwrócił lekko głowę i zerknął na mnie kątem oka.

— Bo wtedy musiałabyś żyć z faktem, że zabiłaś niewłaściwą osobę i prawdopodobnie nie poznałabyś prawdy o śmierci swojego brata — jego głos zabrzmiał nieco poważniej.

— Więc zrobiłeś to z dobroci serca? — prychnęłam kpiąco. — Poświęciłeś się dla mnie?

— Taka praca.

— Może wreszcie łaskawie przejdziesz do konkretów? — zapytałam, chcąc ponownie przekierować rozmowę na właściwe — a przynajmniej najbardziej interesujące mnie w tej chwili — tory.

— Najpierw wejdźmy do środka — odparł, zmierzając w kierunku schodów prowadzących do zwyczajnego budynku mieszkalnego. Nie miałam innego wyboru jak pójść za nim. Zaprowadził mnie do niewielkiego, skromnego mieszkania, jakich w całej Japonii wiele. Mógł w nim mieszkać praktycznie każdy — był pozbawiony ozdób i charakterystycznych rzeczy osobistych, po których można byłoby zidentyfikować tożsamość lokatora. Uderzyło mnie to, że moje mieszkanie wyglądało niemal identycznie. Głównie dlatego, że nie traktowałam go jak swojego domu, jak miejsca, do którego wracałabym z utęsknieniem i w którym czułabym się „u siebie”. Była to tylko przestrzeń służąca mi do odpoczynku i spożywania posiłków do czasu osiągnięcia mojego celu. Celu, który stał się już nieaktualny.

— Rozgość się — odezwał się gospodarz, a przynajmniej przypuszczałam, że to właśnie do niego należało mieszkanie, wskazując mi miejsce przy stoliku w głównym pomieszczeniu.

Odruchowo zdjęłam buty i od razu wyrzuciłam sobie, że przecież w obecnej sytuacji i akurat wobec tego mężczyzny nie musiałam zachowywać się w najmniejszym stopniu uprzejmie ani zgodnie z zasadami. Krytykując samą siebie w myślach, zajęłam miejsce przy stoliku, po czym wbiłam pełen wyczekiwania wzrok w Osamu Dazaia. Ten tymczasem, zdjąwszy uprzednio płaszcz, podszedł do aneksu kuchennego i zaczął szperać w szafkach.

— Nie przyszłam tu na kawę — zaprotestowałam, widząc, że wyciągnął dwie szklanki.

— Spokojnie, to będzie coś mocniejszego — odparł, wciąż stojąc do mnie plecami.

— Ale…

— Cierpliwości.

Zacisnęłam ze złości zęby, bo już się nauczyłam, że wdawanie się z nim w dyskusje nie miało sensu. Zawsze mogłam też po prostu wstać i wyjść, więc z niejakim trudem stłumiłam swoją buntowniczą naturę i czekałam.

Po kilku długich minutach wypełnionych jego wesołym nuceniem — które sprawiało, że poważnie rozważałam opuszczenie tego mieszkania — podszedł do stolika i postawił na nim dwie szklanki mętnej wody. Uniosłam pytająco brwi.

— Co to ma być?

— Mieszanka leków nasennych i przeciwlękowych. Podobno zabójcza — oświadczył z tak swobodnym uśmiechem jakby prezentował mi danie dnia. — To zdecydowanie prostszy sposób niż utopienie się w lodowatej wodzie.

Pozostawiłam jego wypowiedź bez komentarza, zamiast tego skupiając swoją uwagę na stojącej przede mną szklance, świdrując ją przez dłuższą chwilę wzrokiem. Jej zawartość nie tylko podejrzanie wyglądała, ale — jak się przekonałam — niewiele lepiej pachniała.

Osamu Dazai usiadł w niedbałej pozycji naprzeciwko mnie.

— Jesteś pewna, że właśnie tego chcesz?

Odpowiedziałam natychmiast, zanim wątpliwości i strach zdążyły dojść do głosu.

— Tak. Myślę, że… — Ugryzłam się w język. Przecież nie było potrzeby, żebym tłumaczyła mu się ze swoich przemyśleń. Ważne było tylko to, że ja uważałam to za dobre rozwiązanie. — Oczywiście, że jestem. Wyobraź sobie, że wtedy na moście nie planowałam tylko sobie popływać.

Drugi raz już niestety nie zdążyłam ugryźć się w język i palnęłam bez zastanowienia:

— A ty?

Spojrzał na mnie trochę nieobecnym wzrokiem i, nie przestając się uśmiechać, zamieszał zawartość swojej szklanki.

— Niczego bardziej nie pragnę.

Na usta cisnęło mi się stwierdzenie, że w takim razie jakoś marnie jak do tej pory starał się to pragnienie spełnić, ale zachowałam je dla siebie. Ponownie wbiłam wzrok w stojące przede mną naczynie, lecz przed oczami ujrzałam blat z leżącymi na nim pustymi opakowaniami po tabletkach, krótkim liścikiem skreślonym drżącą ręką i szklanką niedopitego alkoholu. Ujrzałam kilka tabletek rozsypanych po podłodze, tuż pod moimi stopami, i nieprzytomną matkę w łóżku. Ujrzałam siebie, mechanicznie wystukującą na klawiaturze telefonu numer ratunkowy, choć na mojej twarzy malował się wyraz najprawdziwszego szoku.

Zaczerpnęłam głęboko powietrza i zacisnęłam palce na przezroczystym szkle. Jeśli miałam to zrobić, to teraz, jak najszybciej, nim zdążyłabym się rozmyślić. Uniosłam szklankę drżącą ręką i przytknęłam ją do ust, a potem zacisnęłam mocno powieki i pozwoliłam, by płyn spłynął mi do gardła. Smakował okropnie. Zaledwie po kilku łykach wywołał u mnie odruch wymiotny, lecz zwalczyłam go i z determinacją wypiłam resztę. Cały czas czułam na sobie spojrzenie Osamu Dazaia, ale nie zwracałam na nie uwagi. Nie otwierając oczu, odchyliłam się do tyłu, by oprzeć się plecami o ścianę. Moje serce i myśli szalały. Czy ja naprawdę właśnie podjęłam próbę samobójczą? Czy naprawdę miałam zaraz umrzeć? Strach zaczął krążyć w moich żyłach, więc starałam się nad nim zapanować poprzez przywoływanie obrazów matki i Shina, których miałam nadzieję wkrótce ponownie ujrzeć — jeżeli rzeczywiście istniało coś po śmierci.

Przez długi czas nic się nie działo. Aż nagle poczułam zimno i mdłości. Moja głowa stała się dziwnie ciężka, a oddychanie zaczęło być nadzwyczaj trudne. Ogarnęła mnie panika. Chciałam cofnąć czas albo rzucić się ku Osamu Dazaiowi i błagać go o pomoc, bo wbrew mojej woli odezwała się we mnie chęć przeżycia. Moje ciało buntowało się, nie chcąc pogodzić się z nadchodzącym zgonem. Umysł rozpaczliwie krzyczał w kółko „nie, nie, nie!”. Zacisnęłam dłonie w pięści, by mimo wszystko się nie ruszyć. Nawet nie wiedziałam, kiedy z moich oczu popłynęły łzy, tak bardzo się bałam. Kontynuowałam walkę z samą sobą, z własnym ciałem i myślami, póki ostatecznie nie straciłam przytomności.

🌔🌔🌔

Pobudka nie należała do najprzyjemniejszych w moim życiu. Nie dość, że głowę rozsadzał mi ból, w ustach czułam okropny posmak, a ciało dygotało pomimo okrywającego je koca, to jeszcze byłam tak zdezorientowana, że nie wiedziałam, gdzie się znajdowałam ani co się stało. Leżałam na plecach i tępym wzrokiem wpatrywałam się w sufit — obcy sufit — próbując przypomnieć sobie ostatnie wydarzenia. Niestety obrazy przepływające przez mój umysł były na tyle mętne, że nie potrafiłam wiele z nich wywnioskować. Zrodziło się we mnie podejrzenie, że cierpiałam na przepotężnego kaca. Tyle że coś mi tu nie pasowało…

Sfrustrowana, zdecydowałam się podnieść do pozycji siedzącej i to był błąd. Świat przed moimi oczami rozmył się i zakołysał niebezpiecznie. Musiałam oprzeć się dłońmi o podłogę, by nie osunąć się na nią bezwładnie.

— Witam z powrotem! — rozległ się wesoły głos, który przyprawił mnie o jeszcze silniejszy ból głowy. Był to głos, którego nie spodziewałam się ani tym bardziej nie pragnęłam usłyszeć. — Jak się spało?

Osamu Dazai leżał po drugiej stronie pomieszczenia na rozłożonym futonie i przyglądał mi się znad otwartej książki. Jak zwykle do twarzy miał przyklejony uśmiech. No tak, znajdowałam się w jego mieszkaniu, do którego przyszłam z nim dobrowolnie w pewnym konkretnym celu. Wspomnienia wreszcie wskoczyły na odpowiednie miejsca niczym elementy układanki.

Przyszłam tu z nim, żeby odebrać sobie życie. Ale skoro właśnie odzyskałam przytomność, to musiało to znaczyć, że…

— Nie zadziałało? — zapytałam ochrypłym głosem.

— Och, myślę, że zadziałało tak, jak powinno.

Zamrugałam raz, drugi, trzeci, przetwarzając jego słowa. Obraz przestał się kołysać, zniekształcone kontury uległy wyostrzeniu. Przełknęłam nerwowo ślinę o smaku żółci.

— To dlaczego wciąż żyję? Mówiłeś, że ta mieszanka jest śmiertelna.

— Mieszanka tak, ale nie w takiej dawce. Po tej powinno cię co najwyżej trochę struć.

W niedowierzaniu otworzyłam szeroko oczy. Poczułam się tak, jakby wylał na mnie kubeł zimnej wody. Pomimo zawrotów głowy w jednej chwili zerwałam się z miejsca i niezdarnie rzuciłam w jego stronę, po drodze przewracając rozdzielający nas stolik. Chwyciłam go za kołnierz koszuli.

— Oszukałeś mnie!

Na moją wściekłość odpowiedział spokojem.

— Ośmielę się nie zgodzić. Powiedziałem, że jest to prostszy sposób, to prawda. Powiedziałem, że mieszanka podobno jest zabójcza i to również jest prawdą. Słowem nie wspomniałem, że taka dawka cię zabije ani że pomogę ci popełnić samobójstwo.

— Powiedziałeś, że pomożesz mi osiągnąć mój cel — wywarczałam przez zaciśnięte zęby. Miałam ochotę bardzo mocno nim potrząsnąć, ale brakowało mi na to siły.

— Zrobiłem to. Tylko, że sama jeszcze sobie tego nie uświadomiłaś lub nie chcesz się do tego przyznać.

Mocniej zacisnęłam palce na materiale jego koszuli. Ciemnobrązowe oczy miał poważne. Zbyt poważne, by pasowały do lekkiego tonu jego głosu i uśmiechu, który jeszcze niedawno wyginał jego usta.

— O czym ty mówisz?

— Pomogłem ci udowodnić, że wcale nie chcesz umierać. Widziałem twoje reakcje, a sama wiesz najlepiej, co działo się w twoim umyśle, kiedy sądziłaś, że umierasz. Dałem ci drugą szansę.

Puściłam go i cofnęłam się, jakby mnie parzył.

— Co ty możesz wiedzieć?

— Zastanów się — kontynuował, niezrażony. — Czy tego chciałaby twoja rodzina? Czego ty sama tak naprawdę chcesz? Zastanów się, a zrozumiesz. I nie zmarnuj szansy, którą dostałaś najpierw od bliskich, a potem od Agencji.

— Jak śmiesz mnie pouczać, podczas gdy sam niby tak bardzo pragniesz śmierci, a jednak kurczowo trzymasz się życia?!

Nie dałam mu czasu na odpowiedź. Założyłam buty i na chwiejnych nogach podeszłam do wyjścia.

— Nie radziłbym…

Dalszą część jego wypowiedzi zagłuszył trzask zamykających się za mną drzwi.

Drogę do swojego mieszkania pamiętałam jak przez mgłę; za cud uznałabym fakt, że trafiłam do niego w jednym kawałku, a moje nogi były na tyle łaskawe, że współpracy odmówiły ostatecznie dopiero po przekroczeniu progu. Opadłam na podłogę tam, gdzie stałam, gdy tylko usłyszałam charakterystyczne kliknięcie zablokowanego zamka. Miałam wrażenie, że w każdej chwili mogłam stracić przytomność, ale teraz, kiedy znajdowałam się już sama, w bezpiecznym miejscu, było mi to obojętne.

Oparłam głowę o drzwi i przyciągnęłam kolana do klatki piersiowej. W moim umyśle wciąż kołatały się słowa Osamu Dazaia, chociaż przekorna część mojej natury pragnęła zaprzeczać ich sensowi.

Druga szansa, huh?

_________________________

Poprawiając ten rozdział, zdałam sobie sprawę, że pod pewnymi względami przypomina dopiero co opublikowane opowiadanie Winter Sleep — obie bohaterki mierzą się tu z podobnymi problemami, o czym przekonacie się podczas lektury obu tekstów. Na swoją obronę mam jednak fakt, że były one pisane w duuużym odstępie czasowym. To tak w ramach ciekawostki.

Ten rozdział jest drugą (i chyba ostatnią) z prac, które od dłuższego czasu czekały w kolejce na opublikowanie, teraz pozostaje mi zastanowić się nad tym, czym zająć się w następnej kolejności i zabierać się do pracy, a zatem — do następnego postu!

Winter Sleep

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Thu, 14 Jul 2022 19:44:00 +0000

Do niedawna zima była ulubioną porą roku Emily. Urzekał ją widok białego puchu okrywającego okolicę i ten niezwykły klimat jakiego jego obecność nadawała spotkaniom z przyjaciółkami, podczas których opatulały się ciepłymi kocami i popijały gorącą czekoladę. Emily lubiła święta, lubiła jazdę na nartach, a nawet zwykłe wzorki w płatki śniegu.

A potem wszystko się zmieniło.

Jedno wydarzenie odebrało jej wszelkie przyjemności, jakie czerpała z zimy. Więcej — jedno wydarzenie wywróciło jej dotychczasowe życie do góry nogami.

Emily, obładowana zakupami, przekroczyła próg swojego mieszkania, pogrążonego w półmroku późnego popołudnia. Posuwała się powoli do przodu, łokciem wciskając kolejne włączniki światła na swojej drodze. W ten sposób dotarła do kuchennej wyspy, na której postawiła wszystkie torby z zakupami. Następnie zajęła się rozpakowywaniem ich zawartości. Dźwięki, jakie wydawały kolejne przedmioty w zetknięciu z blatem wyspy, z półkami w szafkach i w lodówce wydawały się nadzwyczaj głośne w pustym mieszkaniu.

Choć rok wielkimi krokami dobiegał końca, na Emily w nadchodzących dniach czekało sporo pracy. Musiała skończyć esej na zajęcia, przygotować się do egzaminów, sprawdzić projekt do pracy i posprzątać mieszkanie, bo od świąt zdążył się w nim zrobić bałagan. A mimo to, po rozładowaniu zakupów, zamiast zabrać się od razu do pracy, oparła się jedynie dłońmi o wyspę i przez długi czas wpatrywała się pustym wzrokiem w jej blat. Z tego otępienia wyrwało ją dopiero pstryknięcie wyłączającego się czajnika, w którym gotowała wodę na kawę, choć nawet nie zarejestrowała momentu, w którym postawiła go na płycie.

Powoli rozluźniła napięte mięśnie ramion i z kubkiem gorącego napoju przeniosła się do swojej sypialni, by zasiąść przed komputerem. W pierwszej kolejności postanowiła zająć się wypracowaniem. Kilkoma kliknięciami myszki otworzyła więc na urządzeniu odpowiedni plik, z kolei przed jego ekranem rozłożyła książkę, z której zamierzała korzystać w trakcie pisania. Upiła jeszcze spory łyk kawy na zachętę i zabrała się do pracy.

Ze zmarszczonymi brwiami przeczytała pierwszy akapit tekstu — raz, drugi, trzeci — ale nic z niego nie zapamiętała. Powoli przesuwała wzrokiem od litery do litery, od wyrazu do wyrazu, wytężając swój umysł, a i tak ich sens jej umykał. Miała całkowitą pustkę w głowie. Za nic nie potrafiła się skupić, a co gorsza — nawet najcichszy dźwięk, jak tykanie zegara zawieszonego na ścianie, tylko bardziej ją rozpraszał. Po piątej próbie przebrnięcia przez czytany fragment ze zrezygnowanym jęknięciem ukryła twarz w dłoniach. Przez dłuższą chwilę siedziała w takiej pozycji, czując jedynie rosnącą irytację spowodowaną dźwiękami zegara, uporczywie wdzierającymi się do jej umysłu.

Wreszcie postanowiła spróbować czegoś innego. Sięgnęła po swój smartfon, od dłuższego już czasu wyciszony, i spojrzała na ekran, na którym wyświetlało się kilka powiadomień o nieodczytanych wiadomościach. Najstarsze z nich pochodziły sprzed kilku dni — były to życzenia świąteczne, na które początkowo nie miała siły odpowiedzieć, a potem zwyczajnie o nich zapomniała. Z cichym westchnięciem odblokowała telefon i szybko wystukała kilka niemal identycznych odpowiedzi, w których skłamała gładko, że komunikator nie przysłał jej powiadomień. Była to wiarygodna wymówka, przecież ciągle tak się działo.

Następne było zaproszenie na sylwestrową imprezę, przysłane dzień wcześniej przez najlepszą przyjaciółkę Emily:

sylwester u mnie start o 20

potwierdzasz?

Emily wahała się przez chwilę, ale ostatecznie przygryzła dolną wargę i odesłała potwierdzenie swojej obecności, starając się nie myśleć za bardzo, o tym, czy przypadkiem nie popsuje za bardzo nastroju pozostałym gościom.

Ostatnia, najnowsza wiadomość przyszła od matki Emily:

Będziesz jutro na obiedzie?

Emily odpisała, że tak, po czym odłożyła komórkę na bok i raz jeszcze westchnęła. Zastanawiała się, dlaczego czynność tak prosta i szybka, jak odpisywanie na wiadomości, kosztowała ją w ostatnim czasie prawie tyle samo wysiłku, co okazjonalne ćwiczenia na siłowni.

Początkowo rodzinny obiad przebiegał spokojnie, a toczące się przy nim rozmowy nie wykraczały poza najzwyklejsze, neutralne tematy.

— Więc Sylwestra spędzisz z przyjaciółmi? — zapytała matka, nakładając na swój talerz kolejną porcję sałatki warzywnej. — Nie wypij za dużo i ubierz się ciepło. Podobno ma być straszny mróz.

Emily przytaknęła zdawkowo, sięgając po szklankę z wodą. Ten właśnie moment wybrał ojciec, by zadać serdecznie znienawidzone przez nią w ostatnim czasie pytanie.

— A jak się ostatnio miewasz?

Ręka młodej kobiety zadrżała lekko, co wystarczyło by woda niebezpiecznie zakołysała się w naczyniu. Żeby to ukryć, Emily szybkim ruchem przysunęła je do ust, niemal się przy tym oblewając. Kiedy z powrotem odstawiła szklankę na stół, zmusiła kąciki ust do uniesienia się w górę, nawet jeżeli powstały w ten sposób uśmiech był krzywy i mało przekonujący.

— Dobrze — skłamała jak zwykle.

Rodzice oczywiście jej nie uwierzyli, co widziała w wymienionych przez nich spojrzeniach.

— Jesteś pewna? — naciskał ojciec. — Bo jeżeli chciałabyś z kimś porozmawiać, to wiesz, że zawsze możesz na nas liczyć.

— Dzięki, ale nie chcę. Wszystko w najlepszym porządku — z uporem przepchnęła kolejne kłamstwo przez usta. Postanowiła zmienić temat, by odwieść rodziców od dalszego bezsensownego wypytywania. — A wy co będziecie robić w Sylwestra?

Dlaczego była taka zawzięta w utrzymywaniu, że dobrze się czuje, choć każda komórka jej ciała wyła z rozpaczy? Dlaczego kłamała rodzicom — i nie tylko im — w żywe oczy, chociaż w ogóle jej nie wierzyli? A czy miała inne wyjście skoro ich pytania nie miały najmniejszego sensu? Jak mogłoby być u niej inaczej niż źle skoro wszyscy doskonale wiedzieli, że jej świat legł w gruzach? Więc po co w ogóle pytali?

W duszy Emily gotowała się ze złości, bo robili to podczas każdego spotkania, choć przecież znali prawdę. Jaka więc odpowiedź by ich usatysfakcjonowała? Że za każdym razem, gdy ich widzi, gdy o nich myśli, zastanawia się, kiedy umrą? Że odkąd straciła jedną bliską osobę, ciągle myśli o nieuchronnej utracie kolejnych? Że zastanawia się, kiedy zostanie całkiem sama? Że czasami sama nie chce już dłużej żyć?

Po dniach wypełnionych ciężką pracą i zmartwieniami nadszedł wreszcie koniec roku. Impreza sylwestrowa odbywała się w domu przyjaciółki Emily, Amy, a większość gości należała do grona ich wspólnych znajomych, więc noc zapowiadała się przyjemnie.

Gospodyni przywitała Emily z otwartymi ramionami. Dosłownie. Kiedy tylko przekroczyła próg dobrze znanego budynku, Amy zamknęła ją w szczelnym uścisku, opierając przy tym brodę na jej ramieniu.

— Cieszę się, że przyszłaś — powiedziała jej do ucha, jakby nie chciała, żeby ktokolwiek inny usłyszał wypowiadane przez nią słowa. — Mam nadzieję, że mimo wszystko będziesz się dobrze bawić.

Emily nieco zesztywniała, ale nie chcąc jeszcze bardziej zmartwić przyjaciółki, nieporadnie poklepała ją po plecach.

— Postaram się.

Pomimo jednak najszczerszych chęci i postanowienia, by dobrze się bawić, Emily nie potrafiła nawet na tę jedną noc tak po prostu o wszystkim zapomnieć. Mniej więcej do północy szło jej dobrze — jadła, piła, rozmawiała z innymi, a nawet śmiała się kilkakrotnie, lecz gdy pozostali goście zaczęli gromadzić się w oknach i na balkonie w oczekiwaniu na pokaz sztucznych ogni, ona jedynie głębiej wcisnęła się w zajmowany przez siebie fotel, z kieliszkiem szampana w dłoni, czując, jak do oczu napływają jej łzy, a gardło zaciska się nieprzyjemnie. Z żalem i nagłym wyrzutem wbiła spojrzenie w plecy roześmianych przyjaciół, a jej umysł po raz kolejny zalała fala pytań.

Dlaczego wszyscy obecni potrafili bawić się, jakby nigdy nic? Jakby wcale nie tak dawno nie doszło do żadnej tragedii? Jakby nie dostrzegali w swoim gronie braku jednej osoby? Wszyscy poza nią.

Wciąż nie potrafiła pojąć tego, że życie od tamtej chwili nieubłaganie toczyło się dalej. Tak po prostu. Rodzina i przyjaciele niby ofiarowywali jej swoją pomoc i zapewniali o gotowości do wysłuchania, lecz jednocześnie, tak jak cały świat, niezmiennie wymagali od niej wypełniania określonych obowiązków — jak chodzenie do pracy, uczenie się, dbanie o siebie i mieszkanie, udział w spotkaniach towarzyskich. Ale ona wypadła z tego codziennego rytmu i nie umiała na powrót go pochwycić. Miała przy tym wrażenie, że nikt tego nie rozumie.

Wraz z wybiciem północy zapłakała po raz pierwszy we właśnie rozpoczynającym się roku.

Niedługo po ustaniu kanonady fajerwerków zdecydowała się wrócić do domu. Przeprosiła Amy, zasłaniając się zmęczeniem spowodowanym koniecznością pogodzenia ze sobą pracy i studiów, wsiadła do zamówionej chwilę wcześniej taksówki i odjechała, po raz kolejny dobrowolnie odgradzając się od przyjaciół, którym nie umiała dotrzymać tempa.

W mieszkaniu nawet nie zapalała innych świateł niż lampka przy biurku, chociaż gdy po omacku przemierzała mieszkanie, podłoga zdawała się dziwnie uginać pod jej nogami, a ściany na zmianę przybliżać i oddalać. Obok lampki postawiła dopiero co wyjętą z lodówki całą butelkę szampana oraz kieliszek, który wkrótce jednak okazał się zbędny. Z szuflady wyjęła ozdobny papier listowy, z metalowego stojaka wyłowiła jeden z długopisów i zamarła w bezruchu. Nie wiedziała, jak powinna zacząć. Kilkakrotnie przysuwała końcówkę długopisu do kartki, lecz szybko ją cofała, odrzucając kolejne pomysły na nagłówek. Ostatecznie zdecydowała się na najprostszy z możliwych. Z całą starannością, na jaką mogła zdobyć się w obecnym stanie, zapisała cztery litery, razem tworzące jedno z najpiękniejszych, a od niedawna również najboleśniejszych, znanych jej słów: Alex. Następne przychodziły z większą łatwością, przez dłuższą chwilę niemal bez przerwy wprawiając długopis w ruch i zapełniając powoli papier.

Minął kolejny rok. Tym razem sylwestrową imprezę organizowała w swoim domu Amy. Naprawdę chciałam dobrze się bawić, ale nie umiałam. Nie umiałam zapomnieć, chociaż mam wrażenie, że wszystkim wokół się to udało. Albo nie, oskarżanie ich o to, że zapomnieli, jest chyba zbyt okrutne z mojej strony.

Emily przez chwilę zastanawiała się, czy nie skreślić dwóch ostatnich zdań, ale w końcu machnęła na to ręką i wznowiła pisanie.

W każdym razie, ja wciąż nie potrafię poradzić sobie z tym, co się stało. Wiele bym dała, żeby choć przez chwilę móc z tobą porozmawiać, żebyś w jakikolwiek sposób odpowiedział na moje słowa. Nie potrafię tak funkcjonować. Czasami mam ochotę krzyczeć, a czasami tylko powtarzać w kółko: dlaczego, dlaczego, dlaczego. Dlaczego to się stało? Dlaczego akurat ty? Dlaczego czas płynie dalej? Nie rozumiem tego i chyba nie chcę zrozumieć. Za to dwie kwestie są dla mnie zupełnie jasne. Pierwsza: nie daję sobie rady. Druga: tak bardzo mi ciebie brakuje.

Znowu przerwała, nie odrywając wzroku od tekstu, który z każdą chwilą coraz bardziej rozmazywał się przed jej oczami. A wraz z nim cała kartka, trzymany w dłoni długopis, blat biurka…

Nawet nie wiedziała, kiedy zasnęła. Po ponownym uniesieniu powiek zdała sobie jednak sprawę, że ozdobny papier przykleił się do jej twarzy. Odsunąwszy go i przyjrzawszy mu się krytycznie, zauważyła, że w niektórych miejscach tusz rozmazał się wskutek kontaktu z jej skórą i łzami. Westchnęła cicho, odłożyła go na biurko i odchyliła się na krześle, wbijając wzrok w sufit, nieco już rozjaśniony pierwszymi tegorocznymi promieniami słońca.

Od spania na siedząco, z głową opartą na blacie, bolał ją kark i plecy. W ustach miała nieprzyjemny posmak, będący efektem wypicia — wbrew ostrzeżeniom matki — zbyt dużej ilości szampana, ale nie tylko. Przypominając sobie w tym momencie swoje niedawne zachowanie, wypowiedzi i myśli, i to nie tylko z tej nocy, ale z ostatnich kilku czy może nawet kilkunastu miesięcy, nagle poczuła ogromny wstyd i zaczęła zadawać sobie inne niż dotychczas pytania. Co ona robi? Co jest z nią nie tak?

Ze zrezygnowaniem ukryła twarz w dłoniach i odetchnęła głęboko.

A potem ponownie chwyciła za długopis.

Miała ochotę skreślić wszystko, co do tej pory napisała, ale zamiast tego zrobiła jedynie spory odstęp przed kolejnym akapitem.

Siedząc teraz w swoim pokoju, z niezłym kacem, czuję się, jakbym obudziła się z okropnego, długiego snu, a może raczej koszmaru. Nie wiem, czy to sprawka procentów, czy czegoś innego, ale czuję się żałosna. I chyba jednak chcę coś z tym zrobić. Mam tylko nadzieję, że moje postanowienie nie zniknie razem z kacem.

Życie bez ciebie jest trudne i wiem, że zmiana mojego nastawienia wcale jakoś bardzo go nie ułatwi. Ale chcę spróbować jeszcze raz się z tym zmierzyć, nauczyć się z tym żyć. A ty, jeśli możesz, wspieraj mnie, proszę.

Kocham cię i tęsknię, Em.

Od razu po zapisaniu ostatnich słów złożyła kartkę na pół i wsunęła ją do koperty, na którą już wcześniej naniosła odpowiednie dane, by następnie włożyć ją do pudełka ze stosem podobnych listów. Listów, które nigdy nie miały zostać wysłane ani tym bardziej przeczytane przez ich odbiorcę.

Może kiedyś znajdzie je ktoś, kto zapyta Emily o powód, dla którego nigdy ich nie wysłała oraz o samą osobę Alexa. Może wtedy Emily będzie potrafiła ze swobodą mówić o tych wydarzeniach i może wtedy szczerze odpowie na pytanie o swoje samopoczucie.

_______________________________________

Oto przedostatnia część 4 pór roku! Tym razem zrezygnowałam z akcji na rzecz przeżyć wewnętrznych bohaterki — pozostawiam Wam ocenę tego, jak mi to wyszło.

Piosenką, którą przypisałam tu zimie jest utwór fikcyjnego zespołu TRAPNEST, pochodzącego z anime Nana. Jeżeli ktoś czytał/czyta moje Stray Souls, to już prawdopodobnie wie, że mam słabość do tej serii i związanych z nią piosenek. Swoją drogą, w następnej kolejności zajmę się przygotowaniem do publikacji właśnie kolejnego rozdziału SS. Chociaż zastanawiam się, czy po drodze nie napisać też kilku słów na temat książki Klara i Słońce i/lub serialu Law School. Jeśli interesowałby Was któryś z tych tytułów — dajcie znać!

Mała aktualizacja

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Mon, 04 Jul 2022 19:10:00 +0000

Cześć wszystkim!

Na początek muszę przyznać, że przeraża mnie fakt, że ostatni wpis zamieściłam w Sylwestra… Ten rok nie zapowiadał się aż tak źle. Jakoś zaraz po jego rozpoczęciu zaczęłam pisać Zimę i miałam nadzieję w dość krótkim czasie ją opublikować, ale niestety moje plany szybko się pokrzyżowały, a tych 6 miesięcy okazało się dla mnie trudnych pod różnymi względami.

W momencie, w którym piszę te słowa jestem już na szczęście po ostatnim semestrze studiów i po wysłaniu pracy magisterskiej do promotora. Co prawda wciąż czeka na mnie obrona oraz znalezienie pracy, lecz przynajmniej wreszcie mogę odetchnąć. I wrócić do blogowej aktywności, między innymi. W pierwszej kolejności chcę zająć się wspomnianą już Zimą, a potem zobaczę, co dalej.

Na tę chwilę to tyle, chciałam Was tylko zapewnić, że nadal tu jestem. Do zobaczenia przy okazji następnego posta! :D

Podsumowanie roku i plany na 2022

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Fri, 31 Dec 2021 17:05:00 +0000

Jak nakazuje moja własna tradycja, w sylwestrowy wieczór czas na podsumowanie mojej blogowej działalności — to już 8 z kolei!

W tym roku Historie Pisane Piórem (w momencie, w którym piszę te słowa) zostały wyświetlone 12.5 tysiąca razy (łącznie od momentu założenia bloga: 581 tysięcy).
Posty skomentowano 76 razy (łącznie: 2.77 tysięcy).
W sumie opublikowałam 7 postów (łącznie: 256), w tym:
~ 1 część 4 pór roku,
~ Górską pułapkę, czyli one shot z Wizardess Heart,
~ Już dobrze, Nico, czyli one shot z uniwersum Percy'ego Jacksona,
~ recenzję książki Apollo i boskie próby. Wieża Nerona.

Nie jestem zachwycona tymi danymi, ale muszę przyznać, że ten rok pod pewnymi względami nie był dla mnie łaskawy. Trudno jest mi więc pisać o blogowych planach na 2022, skoro ostatnio realizacja jakichkolwiek planów ewidentnie mi nie wychodzi. Mimo wszystko chciałabym chociaż:

dokończyć 4 pory roku
kontynuować Stray Souls

Pozostaje mi jedynie mieć nadzieję, aby nowy rok okazał się lepszy od aktualnego. I tego samego życzę Wam wszystkim, którzy to czytacie. Szczęśliwego Nowego Roku! ♥

Już dobrze, Nico

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Wed, 08 Sep 2021 19:37:00 +0000

Z dziećmi Apollina był jeden problem. Były głośne, pewne siebie, uparte i niezwykle pogodne. Okay, to trochę więcej niż jeden problem, ale w każdym razie w taki właśnie sposób postrzegał je Nico. A przynajmniej jedno z nich — Willa Solace’a.

Nico naprawdę nie rozumiał, dlaczego ten irytujący, niczym niezrażony heros postanowił uczepić się akurat niego. To nie tak, że Nico jakoś specjalnie starał się, żeby zniechęcić do siebie innych — zwykle wystarczało samo jego pochodzenie, by dobrowolnie trzymali się na dystans. Z jednej strony, gdzieś w głębi serca sprawiało mu to ból, ale z drugiej przynajmniej miał dzięki temu spokój. Tak to sobie tłumaczył. Dlatego nie pojmował fenomenu w postaci Willa, który wracał do niego niczym ciągle uśmiechnięty bumerang, to dopytując go o stan jego zdrowia, upewniając się, że nie używa „mrocznych mocy”, to znowu zapraszając do dołączenia do swojej drużyny w czasie różnego rodzaju gier. I nigdy, ale to nigdy nie uciekał wzrokiem, kiedy Nico posyłał mu swoje firmowe spojrzenie pod tytułem „jam jest syn Hadesa, zważaj na swe czyny i słowa”.

Gesty i zachowanie Willa wyglądały na zwykłe okazywanie sympatii. Tylko czemu miałby mu ją okazywać? Czemu on? Czemu… ktokolwiek z Obozu?

Tego ciepłego, letniego poranka syn Apollina znalazł kolejny pretekst, by go zaczepić. Dopadł go tuż po śniadaniu, nim Nico zdążył odejść od stołu, przy którym jak zwykle siedział samotnie, i podetknął mu pod nos kolorową, ręcznie wykonaną ulotkę.

— Festiwal muzyczny? — zapytał Nico, wpatrując się w napis na samej górze kartki.

— Latem zwykle odbywa się masa różnych festiwali, prawda? A jako że obozowicze nie bardzo mogą się wybrać na chociażby jeden z nich, razem z resztą mojego domku wpadliśmy na pomysł, żeby zorganizować taki tu, na miejscu, z udziałem wszystkich chętnych — wyjaśnił Will. — Codziennie będzie inny gatunek przewodni.

— Czy praktycznie codziennie nie robicie takiego festiwalu, kiedy śpiewacie sobie przy ognisku?

Will zamachał w proteście ulotką i podsunął ją jeszcze bliżej, zmuszając Nica do wzięcia jej w dłoń.

— To nie to samo. To będzie… prawdziwy festiwal. Ze sceną, konkretnymi zespołami i nagłośnieniem.

— Zespołami?

— Złożonymi z obozowiczów, oczywiście. I wszystkich innych chętnych. — Will wyprostował się i skrzyżował ramiona na klatce piersiowej, a na jego twarzy odmalował się wyraz dumy. — Ja też będę występował.

— Ty? — Nico prychnął. Był tak przyzwyczajony do widoku Willa zajmującego się rannymi i chorymi, że jakoś nie potrafił go sobie wyobrazić z instrumentem zamiast leków czy opatrunków w rękach. No, może poza gitarą akustyczną, która podczas zebrań przy ognisku była instrumentem wędrującym z rąk do rąk każdego, kto umiał wybrzdąkać chociaż kilka akordów (albo i nie). Nico uświadomił sobie, że akurat tego syna Apollina rzeczywiście nigdy nie widział grającego na czymkolwiek innym. — I co? Zagrasz jakieś country?

— Aleś ty złośliwy, Panie Mroku. — Will, jak zwykle, nie dał się sprowokować i jedynie uśmiechnął się z przekąsem. — Nie. Wyobraź sobie, że country przewidziane jest na środę, a ja występuję dzisiaj.

Nico przeniósł wzrok na trzymaną w dłoni kartkę i przesunął po niej wzrokiem, szukając odpowiedniego punktu w rozpisce. Kiedy już go znalazł, jego brwi uniosły się tak wysoko, że zniknęły pod nierówną grzywką.

— Rock? — upewnił się z niedowierzaniem.

Will zrobił zadowoloną minę.

— Rock.

Nico zamrugał, próbując wyobrazić go sobie w rockowym wydaniu i musiał przyznać, że ta nietypowa wizja, ku jego własnemu zdziwieniu, wydała mu się całkiem interesująca. Tak, to było coś, co chciałby zobaczyć. Chociażby po to, żeby pozyskać w ten sposób materiał do docinków i ciętych ripost.

— Kto jeszcze będzie w tym twoim zespole? — zapytał, nie potrafiąc pozbyć się z głosu kpiącej nuty.

— Tego dowiesz się, jeśli zjawisz się na dzisiejszym występie — odparł tajemniczo Will, jakby szykował jakąś niespodziankę. Albo próbował ukryć kiepski skład swojej grupy. — A jako obozowy lekarz stwierdzam, że powinieneś. Trochę rozrywki dobrze ci zrobi.

Gdy Will po tych słowach odszedł od jego stołu, Nico przyłapał się na tym, że leciutko unosił kąciki ust ku górze.

Słońce chyliło się już ku zachodowi, kiedy Nico dotarł do amfiteatru, w którym miał odbyć się koncert. Na scenie rozstawiono już instrumenty oraz sprzęt do dodatkowego nagłośnienia — gdyby naturalne atuty tego miejsca okazały się niewystarczające — i kilka osób po raz ostatni sprawdzało, czy wszystko działa tak jak powinno. Nico omiótł wzrokiem tę grupkę, a gdy uzmysłowił sobie, że szuka pośród niej pewnej konkretnej blond czupryny, zaklął pod nosem i w zamian rozejrzał się za wolnym miejscem na widowni. Początkowo zamierzał usiąść gdzieś z tyłu, żeby nie dawać Solace’owi zbyt dużej satysfakcji, ale jego plany pokrzyżował Jason. Siedzący w trzecim rzędzie syn Jupitera bowiem od razu go dostrzegł i ruchem ręki przywołał do siebie. Nico westchnął z rezygnacją, ale wykonał polecenie.

— Nie sądziłem, że cię tu zobaczę — oznajmił Jason w ramach powitania.

— Zalecenie lekarza — mruknął w odpowiedzi Nico.

Przed sobą, w pierwszym rzędzie zauważył Annabeth pogrążoną w rozmowie z Groverem, ale nigdzie nie widział Percy’ego, który przecież też powinien być gdzieś w pobliżu. Miał w związku z tym mieszane uczucia. Zresztą jak zwykle, gdy w grę wchodził syn Posejdona.

— Lekarza? — powtórzył Jason, by po chwili skinąć głową ze zrozumieniem. — Will?

— Aha — przytaknął Nico, a wtedy na twarzy Jasona pojawił się jakiś dziwny uśmiech. Syn Hadesa zmarszczył brwi. — O co ci chodzi?

— O nic. — Jason zamachał dłonią, próbując przybrać niewinny wyraz twarzy. — Po prostu cieszę się, że przyszedłeś.

Nico nie do końca uwierzył w szczerość jego słów, ale postanowił nie pytać dalej i zmienić temat.

— Wiesz, kto ma dzisiaj występować?

— Najpierw zespół Willa, Austina, Leona i Percy’ego, a potem…

— Czekaj, co? — zdziwiony syn Hadesa wszedł mu w słowo. — Leo i Percy? Oni mają jakieś talenty muzyczne?

Jason uśmiechnął się krzywo, ale nim zdążył odpowiedzieć, zrobiła to Piper, która właśnie do nich dołączyła.

— Nie przesadzałabym z tymi talentami — powiedziała, siadając po drugiej stronie Jasona. — Nie wiem, co zrobiły dzieci Apollina, czy udzieliły im błogosławieństwa, czy może rzuciły na nich klątwę, ale skutek jest taki, że potrafią prawidłowo wykonać te trzy piosenki, z którymi mają dzisiaj wystąpić. Ale kiedy próbują zagrać coś sami od siebie… nie brzmi to dobrze.

Jakby na potwierdzenie jej słów, ze sceny dobiegł dziwny jęk gitary. Nico spojrzał w tamtą stronę i dostrzegł Percy’ego z zakłopotaniem drapiącego się wolną ręką w głowę, podczas gdy w drugiej trzymał gryf przewieszonej przez ramię gitary. Stojący obok niego Austin spokojnie mu coś tłumaczył.

— To były te hałasy, które przez ostatnie tygodnie dobiegały z Bunkra Dziewiątego? — zapytał Nico.

— Tak. To były ciężkie tygodnie. — Piper wzdrygnęła się, jakby właśnie przypomniała sobie coś wyjątkowo nieprzyjemnego.

Nico ponownie popatrzył na scenę. Percy i Austin w dalszym ciągu majstrowali coś przy gitarach, Leo bawił się pałeczkami do perkusji, a Willa nadal brakowało.

— Czy to bezpieczne?

Jason zamyślił się na krótką chwilę.

— Obóz jest chroniony, a wzmacniacze, mikrofony i cała reszta nie działa na tej samej zasadzie co komórki… Chyba. Tak czy siak myślę, że nic nie powinno się wydarzyć.

— Chodziło mi o to, czy bezpieczne jest dopuszczenie tej dwójki do takiego sprzętu — wyjaśnił Nico, mając na myśli Percy’ego i Leona, którzy w połączeniu z instrumentami muzycznymi wydawali mu się zwiastunem totalnej katastrofy.

— Zaraz się tego dowiemy — odparła Piper, kładąc na kolanach przyniesioną ze sobą torbę z przekąskami. Sprawiała wrażenie gotowej zarówno do zjedzenia jej zawartości ze smakiem, jak i do wykorzystania tejże zawartości jako pocisków, gdyby występ okazał się niezbyt udany.

Nico coraz bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że czekał go niezwykle ciekawy wieczór.

Przynajmniej przez dwie pierwsze piosenki obawy Nica okazały się niepotrzebne. Dzieciaki Apollina naprawdę musiały włożyć w przygotowania sporo wysiłku, bo Leonowi i Percy’emu gra na instrumentach szła całkiem przyzwoicie, a poza tym nie doprowadzili jeszcze do żadnego wypadku. Choć Nico nie przyznałby tego na głos, największym zaskoczeniem i zarazem plusem występu był jednak dla niego główny wokalista i gitarzysta, Will Solace.

Syn Apollina przybył na miejsce tuż przed rozpoczęciem koncertu. Jak się później okazało, było to spowodowane pilnym wezwaniem do herosa, któremu nie poszczęściło się w trakcie ćwiczenia skoku przez lawę. Mimo to Will wciąż miał wystarczająco dużo czasu, aby przed występem zdążyć się przebrać — noszone zazwyczaj szorty i obozowy T-shirt zastąpił spranymi dżinsami oraz czarną koszulą, z rozpiętymi górnymi guzikami. Kiedy się poruszał, spod materiału wyłaniały się ciemne linie tatuażu znaczące lewą stronę jego klatki piersiowej, ale Nico po tak niewielkim fragmencie nie potrafił stwierdzić, w jaki kształt się układały. Gdyby ta zmiana w wyglądzie Willa robiła wciąż zbyt małe wrażenie, to zachodzące słońce dodatkowo rzucało pomarańczowe refleksy na twarz i jasne włosy chłopaka, a także odbijało się w jego srebrnych–

Chwila, pomyślał Nico, od kiedy Solace nosi kolczyki?

Nie przypominał sobie, żeby kiedykolwiek widział jakieś ozdoby w jego uszach. Ale nie żeby zwracał szczególną uwagę na jego wygląd. Mógł to zwyczajnie przeoczyć.

Tak czy inaczej, wszystkie te elementy sprawiały, że Will wyglądał niczym nowoczesna wersja jednego z tych pięknych, młodych herosów opiewanych w starożytnych pieśniach. Nico prychnął pod nosem. Oczywiście, że syn Apollina dobrze prezentował się na tle zachodu. Nie zdziwiłoby go nawet, gdyby bóg słońca celowo wykorzystał swoją moc, aby przedstawić Willa w jak najlepszym świetle. Dosłownie.

Syn Hadesa nie zwracał tylko uwagi na fakt, że podobne myśli nie przychodziły mu do głowy, kiedy patrzył na rodzeństwo Willa.

Drugi utwór właśnie dobiegał końca. Nico potrząsnął głową, żeby oderwać się od dziwnych rozmyślań. Jego wzrok mimowolnie przesunął się w bok i spoczął na Percym, który właśnie ze skupieniem przebiegał palcami po strunach gitary. Syn Posejdona co jakiś czas podnosił głowę i zerkał w kierunku Annebeth oraz reszty przyjaciół z uśmiechem mówiącym „Widzicie? Robię to! Wymiatam na gitarze!”. Wyglądało na to, że dobrze się bawił — podobnie jak cała reszta, łącznie z Annabeth, na której twarzy Nico dostrzegł mieszankę dumy i rozbawienia, kiedy obróciła się bokiem, żeby powiedzieć coś Groverowi na ucho. Patrząc tak na nią i na Percy’ego, Nico poczuł w klatce piersiowej lekkie, niechciane ukłucie, szybko więc wrócił wzrokiem do Willa.

Jak na zawołanie rozbrzmiały pierwsze dźwięki trzeciego kawałka i Nico momentalnie znieruchomiał. Znał tę piosenkę. Może nie należała do jego ulubionych, ale zdecydowanie ją znał i nie podobało mu się, co wybór tej piosenki przez zespół Willa mógł oznaczać.

Sam Will pochwycił tymczasem jego spojrzenie i uśmiechnął się, nim zaczął śpiewać. Nico już podczas wcześniejszych dwóch piosenek doszedł do wniosku, że jego głos brzmiał całkiem przyjemnie, ale teraz, odczuwając niepokój wywołany doborem utworu, wsłuchał się w niego wyjątkowo uważnie. Syn Apollina nie odrywał od niego wzroku, podczas gdy jego dłonie wykonywały skomplikowany taniec na powierzchni gitary, a z ust płynęły kolejne słowa. Im bliżej było do refrenu, tym serce Nica biło szybciej. Aż w końcu usłyszał:

— W porządku, Nikki, już dobrze, kochanie. Dziś wieczorem możesz rozpuścić włosy. W porządku Nikki, już dobrze, kochanie. Dziś wieczorem możesz odetchnąć*.

Zgodnie ze słowami piosenki Nico miał ochotę odetchnąć z ulgą. Cały czas bowiem obawiał się, że Will w ramach żartu postanowi zastąpić tytułowe Nikki jego imieniem. A tego chyba by mu nie wybaczył.

Kątem oka zerknął na Jasona i przekonał się, że ten uśmiechał się z rozbawieniem. Syn Jupitera musiał zrozumieć aluzję zawartą w refrenie i widząc to, Nico miał ochotę fuknąć niczym oburzony kot.

Jeszcze cię dorwę, Solace, pomyślał, mając nadzieję, że Will odczyta tę groźbę w jego spojrzeniu. Will jednak zdawał się niewzruszony, nadal spoglądając w jego stronę, a Nico — czy tego chciał, czy nie — z jakiegoś powodu także nie potrafił oderwać od niego wzroku przez resztę występu.

Podczas przerwy, zanim następny zespół wyszedł na scenę, Will ruszył w jego stronę, więc Nico rozejrzał się szybko za drogą ucieczki. Liczył w tej kwestii na Jasona, ale syn Jupitera zdążył już wraz z Piper dołączyć do Annabeth, Percy’ego i Leona. Jeśli wzrok Nica nie mylił, ten ostatni chyba właśnie za pomocą swoich mocy podpalił pałeczki, którymi jeszcze chwilę wcześniej grał na perkusji.

— Jak ci się podobało? — zapytał syn Apollina, nie zdając sobie sprawy z zamieszania, jakie wywoływał w umyśle Nica.

— Powiedzmy, że nie spodziewałem się, że tak potrafisz — odparł Nico, starając się brzmieć w miarę naturalnie.

Will uśmiechnął się szeroko.

— Widzisz, mówiłem, że mam rozliczne talenty.

Syn Hadesa nie zdążył skomentować tej wypowiedzi, gdyż wtem za nim rozległ się niespodziewany męski głos.

— W pełni się z tym zgadzam.

Na twarzy Willa pojawiło się szczere, kompletne zaskoczenie.

— Tato?

Nico obejrzał się przez ramię na mężczyznę, który znikąd pojawił się za jego plecami. Z burzą blond włosów, niebieskimi oczami i opalonym ciałem surfera nowo przybyły wyglądał jak o kilka lat starsza wersja Willa. Kiedy wyminął Nica i stanął obok niego, syn Hadesa zauważył, że bardziej przypominał jego brata niż ojca.

— Chyba nie myślałeś, że przegapię występ moich dzieci, będący jednocześnie twoim debiutem? — Apollo, promieniejąc wręcz dumą, położył dłonie na barkach Willa. — Świetnie ci poszło.

Will, wciąż wyglądając na oszołomionego wizytą ojca, wykrztusił z siebie jedynie krótkie podziękowanie. Apollo spojrzał na Nica, a potem ponownie na Willa.

— Ale widzę, że jesteś teraz zajęty, więc pogadamy później. Powodzenia.

Mrugnąwszy do niego, klepnął go lekko w ramię i ruszył w kierunku sceny, z oddali wołając już Austina.

Will zaśmiał się nerwowo i potarł dłonią kark. Jego policzki nabrały barwy zachodzącego słońca, a pewność siebie gdzieś się ulotniła.

— Tego się nie spodziewałem.

Usta Nica zadrżały, grożąc ułożeniem się w uśmiech.

— Tego pewnie nikt się nie spodziewał.

Syn Apollina zaśmiał się raz jeszcze, a potem zmienił temat.

— Załapałeś aluzję z piosenki?

Nico postanowił zagrać głupiego.

— Jeśli chodziło ci o królową piękności z Dallas, to bardziej pasuje to do ciebie.

— Bardzo zabawne. Uznam to za komplement. — Will przewrócił oczami, po czym nagle spoważniał i popatrzył prosto w oczy syna Hadesa. — Nie. Chodziło mi o to, że… Już dobrze, Nico. Możesz odetchnąć, możesz wyluzować. Jesteś w domu, wśród przyjaciół, a mam wrażenie, że dalej to do ciebie nie dociera.

Tego Nico się nie spodziewał. Myślał, że piosenka miała być po prostu zwykłym żartem, nawiązaniem do jego imienia, niczym więcej. Ze zdumienia zaniemówił.

— Zrozum to. Ja… My chcemy się do ciebie zbliżyć, pokazać ci, że to jest twoje miejsce, że jesteś jednym z nas. Więc pozwól nam na to.

Chociaż Will używał liczby mnogiej, Nico nie był pewien, czy nie mówił głównie w swoim własnym imieniu. Musiał zadać sobie pytanie — czy stanowiło to dla niego problem? Odpowiedź była prosta, lecz zaskakująca: nie. Im więcej czasu spędzał z synem Apollina, tym bardziej — co prawda po cichu — chciał wierzyć w to, że jest on wobec niego szczery. Może rzeczywiście nadeszła pora, żeby przestać żyć przeszłością, odetchnąć i zaufać innym. Bo musiał przyznać, że nie miałby nic przeciwko, gdyby ten irytujący heros irytował go w dalszym ciągu.

Powoli skinął głową.

— Spróbuję.

Uśmiech, jakim odpowiedział mu Will, był tak promienny, że zdawał się rozpraszać zapadający wokół nich mrok.

— Cieszę się. Napijesz się może czegoś? Zadbaliśmy też o przekąski, więc gdybyś miał ochotę…

Nico miał ochotę. Pozwolił się więc poprowadzić Willowi — i to nie tylko w kierunku przekąsek.

___________________________

*Piosenką graną przez Willa i spółkę jest Nikki zespołu Forever The Sickest Kids. Możecie jej posłuchać tutaj:

Tak jak wspominałam w poprzednim poście, zdecydowałam się na napisanie one shota z jednej z moich ulubionych serii — oto i on! Pomysł na niego zrodził się wkrótce po tym, gdy zaczęłam czytać Wieżę Nerona, a opierał się na jednej myśli — co by było, gdyby Will odziedziczył po Apollinie także talent do muzyki? W zamyśle one shot ten miał być raczej lekki i luźny; luźny jest też jego związek z oryginalną fabułą, jako że opisanych w nim wydarzeń nie osadziłam w żadnym konkretnym momencie tzw. riordanverse. Mam nadzieję, że jego lektura sprawiła Wam przyjemność :D

Rick Riordan — Apollo i boskie próby. Wieża Nerona [recenzja]

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Thu, 26 Aug 2021 16:23:00 +0000

Recenzję tego tomu zapowiadałam, zdaje się, jeszcze w zeszłym roku, zaraz po tym, gdy ukazał się w Polsce — niestety, jak już wiecie, ostatnie miesiące studiów dały mi nieźle w kość i dopiero teraz miałam okazję przeczytać go do końca. Muszę jednak przyznać, że sama też trochę odwlekałam to czytanie, bo chociaż byłam niezmiernie ciekawa, jak się zakończy, nie chciałam tak szybko kończyć mojej przygody z Apollinem. Niestety, wszystko ma swój kres.
~~Z bólem serca~~ zapraszam do przeczytania poniższej recenzji piątego i ostatniego zarazem tomu serii Apollo i boskie próby!

Tak, tym razem dodałam własne zdjęcie omawianej książki, ponieważ z tymi internetowymi bywają problemy (np. po jakimś czasie lubią sobie znikać). Jako tła użyłam swojej koszulki z Obozu Jupiter :D

Moją recenzję poprzedniego tomu znajdziecie >>tutaj<<.

Minęło już pół roku odkąd Apollo został odarty ze swojej boskości i w postaci do bólu przeciętnego ludzkiego nastolatka spadł (dosłownie) na Manhattan. Zdecydowanie były to dla niego miesiące pełne wrażeń, lecz niestety niekoniecznie pozytywnych…

Pochodzący z okładki książki opis Wieży Nerona brzmi następująco:

Po przeżyciu pół roku jako ofermowaty nastolatek o wprawiającym w zakłopotanie imieniu i nazwisku Lester Papadopoulos zbliżam się do ostatecznej rozgrywki.

Meg i ja przemierzyliśmy Stany Zjednoczone tam i z powrotem. Uwolniliśmy starożytne Wyrocznie, pokonaliśmy legiony potworów i przeżyliśmy straszliwe tragedie. W końcu zatriumfowaliśmy w Obozie Jupiter nad dwoma złymi cesarzami z Triumwiratu: Kommodusem i Kaligulą. Najgorsze jednak jeszcze przed nami. Wracamy tam, gdzie zaczęły się nasze kłopoty — na Manhattan, do kwatery głównej Klaudiusza Cezara Nerona, przemocowego ojczyma Meg i najmniej lubianego przeze mnie skrzypka. Nawet jeśli jakimś cudem uda nam się go pokonać, jeszcze potężniejsze zagrożenie czyha w ukryciu: mój arcywróg Pyton, który rozgościł się w mojej świętej Wyroczni Delfickiej, jakby to był tani pokój do wynajęcia. W ciągu następnych kilku dni albo pokonam tych wrogów i zostanę z powrotem bogiem Apollinem (zakładając, że zgodzi się na to mój ojciec Zeus), albo zginę w walce. Tak czy inaczej mój czas w skórze Lestera Papadopoulosa dobiega końca.

Czy siedemnastoletni śmiertelnicy dostają wrzodów żołądka? I gdzie jest Will Solace, kiedy go potrzebujesz?*

Wydawałoby się, że Apollo jest już na ostatniej prostej, by zakończyć swoją karę i wykonać powierzoną mu (albo raczej zrzuconą na niego) misję — z pomocą Meg i wielu innych przyjaciół udało mu się już wyrwać niemal wszystkie Wyrocznie spod władzy wrogów, pokonać 2/3 Triumwiratu oraz nauczyć wiele na temat ludzi. Została mu już do ocalenia tylko jedna, najważniejsza Wyrocznia, jeden, najgorszy spośród całej trójcy cesarz i jeden jedyny arcywróg do pokonania. No, tak na marginesie dodajmy, że Neron jest w posiadaniu jednej z najpotężniejszych broni na świecie, z pomocą której zamierza spalić całe miasto niezależnie od tego, czy Apollo mu się podda, czy też nie, a Pyton, jeśli się go nie powstrzyma, w końcu zyska kontrolę nad przyszłością. Ale to nic. Wciąż można by powiedzieć, że teraz to już z górki, skoro Apollo i Meg tyle osiągnęli, a w dodatku mogą skorzystać z pomocy zaprawionych w bojach herosów, prawda? Cóż, nie do końca. Tym bardziej, że Apollo niechętnie naraża teraz innych na niebezpieczeństwo.

Coś, co można było dostrzec już w poprzednich częściach, w tej stało się wyjątkowo jasne — Apollo się zmienił. Ten, którego poznaliśmy na początku Ukrytej wyroczni (lub w zasadzie jeszcze w Percym Jacksonie) i ten z zakończenia Wieży Nerona to dwie, niemal zupełnie różne postacie. Sześć miesięcy wystarczyło, żeby zrewidował swoje poglądy i postawy z czterech tysięcy lat swojego życia. Zmianie uległo jego nastawienie wobec samego siebie, innych bogów i nieśmiertelnych, herosów i zwykłych śmiertelników. Zrozumiał, jak to jest być człowiekiem, poznał związane z tym cierpienia — także ból utraty bliskich. I chociaż już wieki temu doświadczył śmierci ukochanych osób, dopiero teraz w pełni pojął, jak poniesione ofiary znosić, jak okazać im szacunek. Zaczął także postrzegać herosów nie jako miniwojowników, którzy są na każde skinienie bogów, lecz jako dzieci. Dostrzegł, że jego własne potomstwo jest bardzo młode i że powinien otoczyć je troską, a nie bez zastanowienia wysyłać na śmierć.

Chciałem mu powiedzieć, że wszyscy są bardzo młodzi. Ich życie to mgnienie oka w porównaniu z moimi czterema tysiącami lat. Powinienem otulać ich w ciepłe kocyki i dawać im cukierki, a nie wymagać, by byli bohaterami, zabijali potwory i kupowali mi ubranie.

Apollo nauczył się kochać innych. Tak po prostu, jak przyjaciół czy rodzinę. Do tego tak bardzo zaczął się o nich troszczyć, że był gotów się dla nich poświęcić, jeśli oznaczało to zapewnienie im bezpieczeństwa. Zrozumiał też, jakie błędy popełnił w przeszłości i wziąwszy sobie do serca słowa Jasona, zapamiętał, jak to jest być człowiekiem i postanowił zmienić swoje postępowanie jako bóg. Nie chciał wrócić do tego, jaki był kiedyś.

Inną postacią, która w tej serii przeszła zauważalną przemianę, jest Meg — młoda heroska i „pani” Apollina-Lestera. Chociaż w dalszym ciągu nie zapałałam do niej szczególną sympatią, to trudno byłoby mi nie zauważyć zmian, jakie w niej zaszły. Meg ostatecznie nauczyła się radzić sobie ze swoją tragiczną przeszłością oraz toksyczną rodziną. Udało jej się uwolnić spod wpływu Nerona i dać drugą szansę swojemu adopcyjnemu rodzeństwu, okazując im pomoc i wsparcie, których tak bardzo potrzebowali, a które ona sama otrzymała od Apollina, Obozu Herosów oraz innych przyjaciół. Zdecydowanej poprawie uległa również jej relacja z Apollinem. Co prawda, nie przestała być wobec niego wredna i złośliwa, ale za to zaczęła traktować go jak przyjaciela, a nawet wprost tym mianem go określać. Sytuacja obojga była pod pewnymi względami podobna — oboje mieli despotycznych ojców/ojczymów i co najmniej skomplikowane relacje rodzinne — dlatego dobrze, że mogli w sobie nawzajem znaleźć oparcie. Kto wie, czy udałoby im się zajść tak daleko, gdyby nie zostali zmuszeni do współpracy?

— Masz do mnie wrócić, głupku. To rozkaz. — Meg lekko mnie przytuliła, świadoma odniesionych przeze mnie ran, a potem zerwała się i pobiegła zobaczyć, co słychać u cesarskich herosów — jej byłej, a być może także i przyszłej rodziny.

Według mnie Wieża Nerona utrzymuje poziom pozostałych tomów, a nawet jest od nich odrobinę lepsza ze względu na powrót postaci z Obozu Herosów, w szczególności — Willa i Nica. Ilość scen z nimi bardzo mnie ucieszyła, ponieważ obu bardzo lubię i razem z Apollinem tworzą na tę chwilę moją TOP 3 ulubionych bohaterów z uniwersum Percy'ego Jacksona. Dlatego ich wzajemne interakcje sprawiły mi szczególnie dużo radości, a relacja Willa i Apollina (dla niewtajemniczonych — Apollo jest ojcem Willa) najzwyczajniej w świecie mnie rozczuliła. Za każdym razem, kiedy Will zwracał się do Apollina „tato”, cieszył się z jego obecności bądź po prostu traktował go jak normalnego ojca robiło mi się ciepło na sercu. Podobnie miałam w przypadku scen Apollina z jego innymi dziećmi, np. z Kaylą i Austinem, którzy podobnie jak Will, odnosili się do niego z czułością i troską. O takich stosunkach między boskim rodzicem i jego ludzkimi dziećmi zawsze przyjemnie się czyta, zważywszy na fakt, że bogowie w tym uniwersum z reguły są, delikatnie mówiąc, kiepskimi rodzicami. Spodobało mi się także to, że wreszcie doczekałam się większej ilości scen z Willem i Nikiem jako parą, a powiedzmy sobie szczerze — parą są przeuroczą. Nico praktycznie odkąd tylko pojawił się w Percym Jacksonie był moją ulubioną lub przynajmniej jedną z ulubionych postaci, więc — znowu się powtórzę, ale cóż zrobić — naprawdę cieszy mnie to, że związek z Willem dał mu wreszcie szczęście, a obserwowanie jak zmieniała się ich relacja i jak stopniowo czuł się przy nim coraz bardziej komfortowo było niezwykle satysfakcjonującym doświadczeniem. Ze względu na wzajemne powiązania tej trójki bohaterów ciekawe było śledzenie interakcji pomiędzy Apollinem (powtórzmy — ojcem Willa) a Nikiem (chłopakiem Willa). Cóż więcej mogę powiedzieć na temat mojej ulubionej słonecznej trójcy (tak, uznaję już Nica za zaanektowanego przez tę rodzinę)? Że pragnę więcej ich wspólnych scen i liczę na to, że jeżeli Riordan kiedykolwiek zdecyduje się na napisanie kolejnej powieści z tego uniwersum, to takie w niej uwzględni.

Życie nie przepłynęło mi przed oczyma, ale owszem, przebiegłem myślą przeszłość, szukając, czym mogłem urazić Nica di Angelo. Wyobraziłem sobie, jak mówi: „Tak, oto ofiary”, po czym bierze Willa za rękę i oddala się w ciemność, zostawiając Rachel, Meg i mnie na pożarcie poprzebieranym miniżaboludom.

Dużym atutem tego tomu, jak i całej serii, jest dla mnie pierwszoosobowa narracja prowadzona z punktu widzenia Apollina — moim zdaniem Apollo, podobnie jak Percy, jest świetnym narratorem. Jego wypowiedzi pełne są humoru, sarkazmu, autoironii oraz narzekań i przekoloryzowanych porównań wynikających z jego (byłego) boskiego statusu. Dodajmy do tego fakt, że Apollo, zamknięty w nastoletnim ludzkim ciele z niedoskonałościami, narażonym na wszelkiego rodzaju uszczerbki na zdrowiu, a nawet śmierć boi się wielu rzeczy. Czytanie o tym, jak niegdyś potężny eksbóg ~~niemal~~ moczy się w majtki na widok potężnego przeciwnika jest nie tylko interesujące, ale też sprawia, że łatwiej czytelnikowi (a przynajmniej mi) się z nim utożsamić i odczuć wobec niego sympatię.

Wszyscy dokonujemy wyborów. Mój był następujący: w tył zwrot i uciekaj. Nie dlatego, że przerażał mnie tuzin Germanów usiłujących mnie zabić. Dobra, tak, przerażał mnie tuzin Germanów usiłujących mnie zabić.

Jak to zwykle w książkach Riordana bywa, Wieża Nerona napakowana jest akcją — wkraczamy w nią od razu, już w pierwszych zdaniach pierwszego rozdziału. Oczywiście, zdarzają się spokojniejsze momenty, ale mimo wszystko tempo wydarzeń jest dosyć szybkie, i to w pozytywnym sensie. Chyba nie zdarzyło mi się w trakcie lektury, żeby któryś z fragmentów mnie znudził czy zmęczył — ciągle coś się działo.

Jedynym poważniejszym minusem była dla mnie walka z Pytonem, która w porównaniu do sprawy Nerona, zajmującej większość tomu, wydawała mi się niezwykle krótka. O ile jestem w stanie zrozumieć, dlaczego pokonanie ostatniego z cesarzy zajęło bohaterom tyle czasu, o tyle nie pogniewałabym się, gdyby wątek Pytona (aka ostatecznego bossa) był trochę dłuższy.

Na koniec chciałabym jeszcze podkreślić, że Apollo był moim ulubionym Riordanowym bóstwem już w poprzednich dwóch seriach z tego uniwersum, ale po tym cyklu, szczególnie po Wieży Nerona, moja sympatia do niego zdecydowanie wzrosła. Mam nadzieję, że w końcu dojdzie do porozumienia z samym sobą — bo niestety negatywnym rezultatem jego przemiany są u niego pewne problemy z własną tożsamością i jeśli wcześniej uważał się za wspaniałego, to teraz stracił poczucie własnej wartości — i odnajdzie szczęście, na które on również zasługuje.

Słyszeliście o syndromie oszusta? Wszystko we mnie krzyczało, że tylko udaję i nie ma dla mnie miejsca. Nawet po czterech tysiącach lat bycia bogiem pół roku śmiertelnego życia przekonało mnie, że nie jestem żadnym bóstwem.

Po cichu liczę też na to, że Apollo i boskie próby nie stanowią ostatecznego zakończenia tego uniwersum. Jeśli pewne sugestie zawarte w ich ostatnim tomie rzeczywiście się sprawdzą i powstanie kontynuacja, to z jednej strony będę bardzo zadowolona. Z drugiej jednak, właśnie ze względu na owe sugestie, obawiam się trochę tego, co może się w niej wydarzyć — kto czytał, ten wie, a temu, kto nie czytał, nie będę spoilerować. No cóż, pozostaje mi trzymać kciuki, by: po pierwsze poniższe słowa Willa się sprawdziły, po drugie — w ewentualnej kontynuacji pojawiła się moja ulubiona trójca i po trzecie — Riordan nie postanowił złamać czytelnikom serc w taki sposób, jaki zdaje się został zasugerowany na jego stronie internetowej oraz w zakończeniu Wieży Nerona.

Żadna historia tak całkiem się nie kończy, prawda? Po prostu prowadzi do następnych.

Oczywiście całą serię polecam wszystkim fanom Percy'ego Jacksona i Olimpijskich Herosów — można poznać w niej dalsze losy znanych już bohaterów oraz wyjaśnienie pewnych zjawisk, które w Krwi Olimpu pozostały zagadką. No i oczywiście zapewnia nam ona ogromną dawkę Apollina i jego cudownych haiku, których bardzo będzie mi brakować. Ja na pewno będę do tych książek wracać.

— Ale wrócisz? — zapytała.

— Zawsze — obiecałem. — Słońce zawsze wraca.

_____________________________________
*Wszystkie cytaty pochodzą z: R. Riordan, Apollo i boskie próby. Wieża Nerona, przeł. A. Fulińska, A. Klęczar, Kraków 2020.

Górska pułapka

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Sat, 07 Aug 2021 19:41:00 +0000

Był wczesny ranek, gdy otrzymałam wiadomość z pilnym wezwaniem do dyrektora. Zaspana rozejrzałam się po pokoju. Przez zaciągnięte w oknach zasłony wkradały się do środka promienie dopiero co wzeszłego słońca, oświetlając zakopaną w pościeli po drugiej stronie pokoju, smacznie śpiącą Amelię. Zazdroszcząc jej w duchu, odłożyłam pustą już teraz kartkę na blat stolika nocnego i z niechęcią wygramoliłam się z łóżka. Obmyłam twarz, licząc, że zimna woda mnie rozbudzi (nie rozbudziła), uczesałam włosy i wciągnęłam na siebie mundurek Prefekta. O śniadaniu mogłam na tę chwilę zapomnieć, ponieważ na nic nie miałam już czasu, jeżeli nie chciałam się spóźnić.

Szkolne dziedzińce i korytarze były praktycznie opustoszałe, jako że do rozpoczęcia pierwszych zajęć pozostawały wciąż mniej więcej dwie godziny. Ach, szczęśliwi ci, którzy mogli jeszcze spać.

Na miejsce dotarłam jako ostatnia, kilka sekund za Alfonse’em, którego miałabym jeszcze okazję dogonić, gdyby tylko nie brakowało mi na to sił.

— Spóźniłaś się — rzucił na powitanie Zeus, gdy dołączyłam do niego i reszty chłopaków czekających pod gabinetem dyrektora.

— Nieprawda. I też miło cię widzieć — odburknęłam, jednocześnie podnosząc dłoń w geście przywitania. — Cześć wszystkim.

— Zeus lubi wmawiać wszystkim spóźnienie, kiedy sam od święta zjawi się punktualnie — zauważył Caesar.

— Wcale nie! — odparował Zeus urażonym tonem. Brakowało jeszcze, żeby tupnął nogą dla podkreślenia swoich słów.

— Ojej, Alice, wyglądasz na jeszcze mniej przytomną niż bym się spodziewał — powiedział Alfonse, ze zmarszczonymi brwiami przyglądając się mojej twarzy. — Dobrze się czujesz?

Doceniałam jego troskę, tym bardziej, że on sam wyglądał niewiele lepiej. Podobnie jak Caesar. Nasi towarzysze z Klasy Nocnej sprawiali za to wrażenie kompletnie rozbudzonych, jakby jeszcze w ogóle nie zdążyli się położyć. Co zapewne nie było dalekie od prawdy.

— Wszystko w porządku. Po prostu trochę się zasiedziałam. — Stłumiłam ziewnięcie. — Najpierw przygotowywałam materiały na następne zajęcia, a potem zebrało nam się z Amelią na pogaduchy i tak wyszło. — Wzruszyłam ramionami. — Dajcie mi jeszcze jakieś pół godziny i się obudzę.

— Lepiej skróć ten czas, bo jak tak dalej pójdzie, to faktycznie się spóźnimy. — Lucious odsunął się od ściany, o którą się opierał i wymownie skinął głową w kierunku drzwi gabinetu.

— Lucious ma rację — zgodził się Alfonse. — Wszyscy gotowi?

Usłyszawszy zgodny pomruk naszej grupy, zastukał w grube drewno.

Zeus skorzystał z okazji i przysunął się bliżej mnie, nachylił i zapytał ściszonym głosem:

— Przeglądałaś się w lustrze?

— Niezbyt, a co?

— Włosy odstają ci na wszystkie strony.

— Co?! Gdzie?! — wypaliłam w tej samej chwili, w której potężne drzwi z cichym jękiem zawiasów stanęły przed nami otworem. Zaczęłam gorączkowo przygładzać włosy na czubku głowy.

— Na przykład tutaj. — Zeus przesunął palcami po jednym z kosmyków, a potem cmoknął mnie w to samo miejsce. Kiedy się wyprostował, błysnął zębami w uśmiechu. — Oczywiście, że miło cię widzieć.

Na chwilę zastygłam w bezruchu, czując, że moje serce zaczęło szybciej pompować krew. Moja senność nagle gdzieś zniknęła.

Wtem, z wnętrza gabinetu dobiegł zirytowany głos dyrektora Schuylera:

— Alice Hart, Zeusie Brundle, jak długo mam jeszcze na was czekać?!

Zamrugałam gwałtownie, odzyskując rezon. Zdałam sobie sprawę, że nasza dwójka jako jedyna wciąż stała w wejściu, więc złapałam Zeusa za rękaw i, ciągnąc go za sobą, czym prędzej dołączyłam do reszty stojącej w półkolu przed biurkiem dyrektora.

— Przepraszamy bardzo! — powiedziałam w imieniu swoim i mojego chłopaka, skłaniając przy tym lekko głowę. Gdy ją podniosłam, dostrzegłam reakcje chłopaków. Alfonse i Caesar walczyli z wypływającymi na ich twarze uśmiechami, Lucious wzdychał, a Hiro odwracał wzrok, jakby się do nas nie przyznawał.

Dyrektor Schuyler jedynie pokręcił z rezygnacją głową.

— Wiem, że przynajmniej część z was zerwałem z łóżek, ale sprawa jest poważna.

Nasza szóstka wymieniła między sobą zaniepokojone spojrzenia.

— Czy to oznacza, że coś zagraża Akademii albo królestwu? — zapytał Caesar.

— Nie, nie bezpośrednio. Przynajmniej na razie.

— Więc w czym rzecz? — tym razem głos zabrał Zeus.

Dyrektor podniósł się ze swojego fotela i, skrzyżowawszy ramiona, spojrzał w kierunku okien zajmujących prawie całą ścianę za naszymi plecami.

— Podczas wczorajszego patrolu Leslie natknął się na znajdującą się blisko granicy ze Wschodnim Lasem jaskinię, która emanuje potężną magią.

— I zauważył ją dopiero teraz? — Zeus uniósł z powątpiewaniem brwi.

— Zgadza się, Zeusie, bo dopiero teraz się pojawiła.

Zeus prychnął.

— A może po prostu wcześniej ją przeoczył? Nie zdziwiłoby mnie to. W końcu jest z Dziennej.

Ja, Alfonse i Caesar zawołaliśmy zgodnym, oburzonym chórem:

— Hej!

— Kiedy wreszcie znudzi ci się obrażanie Klasy Dziennej?! — Szturchnęłam go w ramię, dając upust swojej złości. — Wcale nie jesteśmy od was gorsi.

Zeus uniósł dłonie w obronnym geście.

— Nie mówiłem o was, okej? Tylko o, no, reszcie Dziennej.

— A ten znowu zaczyna… — mruknął pod nosem Hiro.

— Reszty Dziennej też się to tyczy! — Spiorunowałam swojego chłopaka wzrokiem.

Nawet Alfonse się nachmurzył.

— Czuję się urażony.

— Ja tak samo — dodał Caesar. — Dałbyś już sobie siana z tym wywyższaniem. Zachowujesz się, jakby Klasa Nocna była na zupełnie innym poziomie, podczas gdy udowodniliśmy ci już nie raz, że to nieprawda.

— Wyluzujcie trochę! — zawołał Zeus. Nim skończył wymawiać ostatnią sylabę, Lucious na niego warknął:

— Och, zamknąłbyś się wreszcie!

Nagle w pomieszczeniu rozległ się huk książki uderzającej w blat biurka. Jak na komendę wszyscy zamilkli i spojrzeli na dyrektora, który najpierw odchrząknął, a potem skarcił nas podniesionym głosem:

— Możecie się na chwilę skupić?! Jesteście Prefektami, a nie przekupkami na targu! Swoje spory rozstrzygajcie poza moim gabinetem.

W odpowiedzi wymamrotaliśmy przeprosiny. Dyrektor wzniósł oczy ku górze, jakby kwestionując słuszność uznania właśnie nas za wystarczająco kompetentnych, by reprezentować pozostałych uczniów.

— Wracając do tematu — kontynuował po chwili. — Wezwałem was, abyście zbadali tę jaskinię.

— I jest do tego potrzebna cała nasza szóstka? — spytał Lucious, nie kryjąc zdziwienia.

— Rzeczywiście, w normalnych warunkach do takiego zadania wystarczyłaby maksymalnie dwójka Prefektów. Chociaż, biorąc pod uwagę możliwe rozmiary tej jaskini, odpowiedniejsza byłaby czwórka…

— Więc dwoje z nas ma wolne? — przerwał mu Zeus.

Dyrektor Schuyler zacisnął usta w wąską linię. Chyba powstrzymywał się resztkami silnej woli przed ponownym podniesieniem głosu.

— Nie. Obawiam się, że to miejsce może być naprawdę niebezpieczne i nie wiem, czego można się po nim spodziewać. Dlatego właśnie chcę, żebyście wszyscy się tam udali. Lucious, co prawda, nie jest Prefektem, ale zna się na… podobnych miejscach. — Domyśliłam się, że dyrektorowi musiało chodzić o Labirynt. Zerknęłam kątem oka na Luciousa, żeby zobaczyć jego reakcję, ale ten wbrew pozorom nie wyglądał na urażonego. — Mierzyliście się już wspólnie z gorszymi zagrożeniami, więc ufam, że i tym razem dacie sobie radę.

— Czy pan właśnie docenił naszą legendarną współpracę? — Na ustach Caesara zatańczył uśmiech. Dyrektor jednak zignorował jego pytanie.

— Leslie zaprowadzi was na miejsce. Spotkajcie się z nim za godzinę przy wejściu do lasu. — Powiódł po nas wzrokiem, najwyraźniej upewniając się, czy wszystko do nas dotarło. — Jeśli nie macie żadnych pytań, możecie się rozejść.

***

Godzina była wystarczająca ilością czasu, abym do końca oprzytomniała, zjadła śniadanie i przygotowała się do czekającej nas podróży. O umówionej porze wszyscy stawili się w wyznaczonym przez dyrektora miejscu. Leslie już na nas czekał, z łukiem i kołczanem przewieszonymi przez plecy oraz Chicą — jego chowańcem w formie nietoperza o różowym futerku — unoszącą się w powietrzu u jego boku. Nie zwlekając ani chwili, poprowadził nas w głąb lasu. Początkowo szedł wzdłuż wytyczonej ścieżki, ale gdy zaczęliśmy zbliżać się do Wschodniego Lasu zszedł z niej i wkroczył między drzewa. I już w tym miejscu w powietrzu zaszła zmiana. Jak zapach zbyt mocnych perfum unoszących się za przypadkowo mijaną osobą albo jak fala ciepła bijąca od pieca, tak unosił się w nim ślad magii. Leslie podążał za nim niczym drapieżnik, który zwęszył ofiarę. Ani razu nie zboczył z obranego kursu.

— Wysłałem wczoraj Chicę w głąb tej jaskini, żeby sprawdziła, jak daleko sięga, ale nie udało jej się tego ustalić — powiedział, gdy chłopcy zapytali go o szczegóły jego odkrycia.

— To prawda — przytaknęła Chica i zwolniła nieco tempo swojego lotu, by zrównać się z grupą. — Przy wejściu jest dosyć szeroka, ale im głębiej się wędruje, tym bardziej się zwęża. Następnie rozgałęzia się w kilka oddzielnych tuneli.

— Na tym etapie kazałem jej się wycofać, bo nie chciałem niepotrzebnie ryzykować — wyjaśnił Leslie.

— Czy jako nietoperz nie powinna czuć się w takim miejscu jak ryba w wodzie? — zapytał Zeus.

— Wypraszam sobie — fuknęła Chica. — Ja nie jestem zwykłym nietoperzem, a ta jaskinia nie jest zwykłą jaskinią.

W przeciwieństwie do Zeusa, Alfonse skupił się na istotniejszej części wypowiedzi naszego przewodnika.

— Więc tak właściwie nie mówimy tu o jednej jaskini, lecz o całym kompleksie jaskiń?

Leslie przytaknął. Teren zaczął piąć się w górę, a między drzewami można już było dostrzec ogromną, skalną ścianę. Ślad magii stawał się coraz wyraźniejszy.

— Myślicie, że będziemy musieli się rozdzielić? — wyraziłam na głos swoją obawę.

— Tak pewnie byłoby szybciej — odparł Alfonse, marszcząc brwi. — Ale nie jestem pewien, czy to bezpieczne.

— Nie martw się. — Dłoń Zeusa znalazła się na mojej głowie tak niespodziewanie, że prawie potknęłam się o wystający z ziemi korzeń. Mój chłopak uśmiechnął się i poczochrał mi włosy. — Jeśli do tego dojdzie, to będę z tobą.

Okej. To było trochę pocieszające.

Po kilku kolejnych minutach Leslie zatrzymał się i odwrócił do nas przodem.

— Jesteśmy na miejscu.

Przed nami znajdowała się wznosząca się jeszcze wiele metrów ku niebu góra, porośnięta gdzieniegdzie mizernymi roślinami. Nie było potrzeby pytać Lesliego, jak dostać się do jaskini — wejście do niej znajdowało się bowiem tuż przy ziemi. Nie mogło być mowy o pomyłce. Tylko ten otwór — wysoki i szeroki na kilka metrów — emanował wielkimi pokładami magicznej mocy. Przełknęłam nerwowo ślinę. Do tej pory w podobny sposób czułam się jedynie w Królestwie Wróżek, a to podobieństwo niekoniecznie było dobrym znakiem.

Zeus musiał wyczuć mój niepokój, bo popatrzył mi w oczy. Miał zmartwiony wyraz twarzy, gdy zapytał:

— W porządku?

Zmusiłam kąciki swoich ust, by się uniosły.

— Tak. Tylko to miejsce coś mi przypomina.

— Las wróżek, co? Też mi się z tym skojarzyło.

Jedynie mu przytaknęłam, wcale nie dziwiąc się, że pomyśleliśmy o tym samym. W naszym przypadku było to przecież na porządku dziennym.

— Wszystko będzie dobrze — zapewnił Zeus. Objął mnie ramieniem i przyciągnął do siebie. — Zobaczysz, raz, dwa załatwimy tę sprawę i będziemy mieć spokój.

Powątpiewałam, co prawda, w to jego „raz, dwa”, ale zachowałam to dla siebie i z wdzięcznością wtuliłam twarz w jego ramię.

— Przyprowadziłem was na miejsce i powiedziałem wszystko, co sam wiem — podsumował tymczasem Leslie. — Od teraz będziecie zdani na siebie.

Hiro pokiwał głową. Spojrzał najpierw na wejście do jaskini, a potem na Lesliego.

— Jeśli nie wrócimy do zmierzchu, ściągnij pomoc.

— Jasne. — Leslie poprawił sprzęt przewieszony przez plecy, po czym uniósł dłoń w geście pożegnania i ruszył w stronę, z której przyszliśmy. — Powodzenia!

Chica za to podleciała do mnie, ze współczuciem wypisanym na pyszczku.

— Och, biedactwo. Sama w niebezpiecznej jaskini, zdana wyłącznie na towarzystwo tych pięciu nieokrzesanych prostaków... — Nagle jej mina drastycznie się zmieniła. — Ach! Gdybym utknęła tak w ciemnej jaskini sam nam sam z księciem Sigurdem...

Rozmarzona Chica wykonała w powietrzu serię dziwnych, chaotycznych akrobacji, po czym pognała za swoim mistrzem. Obserwując, jak się oddala, pokręciłam z rozbawieniem głową.

— No dobra, ekipo — odezwał się Caesar. — Jesteśmy gotowi?

***

Zgodnie ze słowami Chiki początkowa część jaskini była bardzo przestronna. Moglibyśmy stanąć na jej środku jedno obok drugiego, z rękami rozłożonymi na boki, a i tak osoby znajdujące się na końcach nie dałyby rady dosięgnąć ścian. Przeszliśmy ją wzdłuż i wszerz, zajrzeliśmy chyba do każdej szczeliny i dziury, ale nie znaleźliśmy niczego nadzwyczajnego. Ruszyliśmy więc w jej głąb. W miarę oddalania się od wejścia zapadała wokół nas coraz głębsza ciemność. Wkrótce, gdyby nie małe, podręczne latarnie, które ze sobą zabraliśmy, nie widzielibyśmy nawet siebie nawzajem. Po pewnym czasie dotarliśmy do wspomnianego przez Chicę rozwidlenia. Przed nami znajdowały się wejścia do czterech tuneli, z pozoru niczym nie różniących się od siebie. Żaden z nich nie był jaśniejszy, z żadnego nie dobiegał najcichszy szmer, podmuch powietrza ani nawet zapach. Były to po prostu cztery otwory w skale, szerokie na jakieś trzy metry każdy.

— I co teraz? — mruknął Lucious. — Mam wrażenie, jakbym trafił do kolejnego labiryntu.

Spojrzałam na niego ze współczuciem, ale nim zdążyłam się odezwać, zrobił to Caesar, dłonią wskazując drugi tunel od lewej.

— Czujecie to?

Skupiłam się na wskazanym kierunku, a wtedy zrozumiałam, o co mu chodziło. To właśnie stamtąd biła najwyraźniej magiczna moc.

— A zatem problem z głowy — skwitował Zeus. — Wchodzimy do tego.

Nie wiem, jak długo szliśmy, ale tunel zdawał się nie mieć końca, a ja zaczynałam go mieć serdecznie dość. Kołyszące się w rytmie naszych kroków latarenki rzucały na skały pokraczne cienie. Chłodne ściany z obu stron zdawały się coraz bardziej przybliżać, a ja nie mogłam pozbyć się wrażenia, że w gęstej ciemności czai się coś więcej niż magia. Naczytałam i nasłuchałam się zdecydowanie zbyt wielu historii o duchach, by zachować w takim miejscu spokój. Zwilżyłam językiem usta. Mój puls przyspieszył. I właśnie w tym momencie poczułam czyjś oddech na karku. Z mojego gardła wyrwał się niekontrolowany wrzask i w panice kurczowo uczepiłam się idącego obok Zeusa. Wszyscy momentalnie się zatrzymali.

— Alice?! — zawołał z niepokojem w głosie Alfonse. — Co się stało?

— J-ja… — zająknęłam się. — Kto-ktoś…

Zeus parsknął śmiechem, chwytając mnie za ramiona.

— Spokojnie, tchórzu, to byłem ja. Chciałem ci tylko coś powiedzieć. Nie wiedziałem, że tak zareagujesz.

Usta mi zadrżały i jednocześnie zalała mnie fala ulgi. Uderzyłam go w szeroką klatkę piersiową.

— Nie strasz mnie tak!

Uspokojeni chłopcy wznowili marsz, lecz Zeus wciąż był rozbawiony.

— Kto by pomyślał, że tak łatwo cię wystraszyć?

Zamiast mnie na to pytanie odpowiedział Lucious.

— Ty. Wszyscy wiedzą, że to nic trudnego, a ty uwielbiasz to wykorzystywać.

— Wcale nie. Zresztą, Alice wie, że to tylko żarty. Prawda?

— Nie igraj z nią — ostrzegł go Hiro.

Lucious prychnął.

— Hiro, dobrze wiesz, że to jak gadanie do ściany. Albo nawet gorzej, bo ściana przynajmniej się na ciebie nie wydrze.

— Racja.

— Nie przesadzajcie — zaoponował Zeus. — Nikomu jeszcze nie zaszkodziło małe… buuu!

Nie byłam przygotowana na to jego „buuu!” i dłonie znienacka zaciskające się na moich barkach. Podskoczyłam jak oparzona, a potem wykrzyczałam:

— Jesteś okropny! Mam cię dość!

Wyrwałam się mu i wcisnęłam między idących przed nami Alfonse’a i Luciousa.

— Mówiłem — mruknął Hiro.

Zeusa zatkało na kilka długich sekund.

— Ale… ale Alice! — wykrztusił w końcu. — Nie mówisz poważnie! Wiem, że nie. To był tylko głupi żart, przepraszam. Alice, przepraszam.

— Hej, Alice — odezwał się Caesar. — Jeśli się boisz, to możesz do mnie dołączyć. Mogę cię nawet potrzymać za rękę, jeśli ci to pomoże.

Nie zdążyłam odpowiedzieć na tę propozycję. W moim imieniu zrobił to bowiem Zeus.

— Łapy precz! Nawet się nie waż, bo przyzwę taką bestię, że na sam jej widok zwiejesz z wrzaskiem!

— Zaborczy jak zwykle — podsumował niewzruszony Caesar.

Skończywszy rzucać groźbami, Zeus ponownie podjął próbę uzyskania mojego przebaczenia.

— Alice, naprawdę przepraszam. Już nie będę, obiecuję. Słyszysz? Przepraszam.

— Wow, jęczący Zeus błagający o przebaczenie… Niezłą rozrywkę nam zapewniasz, Alice — Lucious zachichotał, oglądając się przez ramię na Zeusa. — Czekam aż padnie na kolana.

— Cieszę się, że przynajmniej jedna osoba dobrze się bawi z tego powodu — mruknęłam pod nosem.

— Wiecie co — zagadnął Hiro. — To jest zabawne, ale do pewnego momentu. Ja już nasłuchałem się tyle tego jęczenia w swoim życiu, że mam dość.

Cała grupa, poza Zeusem, zareagowała na to śmiechem.

Po kilku kolejnych krokach zwolniłam, by zrównać się z Zeusem. Tym razem się nie odezwał, najwyraźniej czekając, aż to ja zabiorę głos jako pierwsza. Albo się obraził.

Westchnęłam.

— Nie gniewam się już. I przepraszam za wcześniej, poniosło mnie.

Nawet w słabym świetle trzymanej przeze mnie latarenki odniosłam wrażenie, że Zeus momentalnie się rozpromienił.

Jego ramię oplotło mnie w pasie i przyciągnęło bliżej, a usta wycisnęły na moim czole pocałunek, od którego uszło ze mnie całe napięcie.

— Po prostu nie rób tak w takich miejscach — zastrzegłam.

— Dobrze. To był tylko głupi żart — powtórzył po raz kolejny. — Na mojej warcie żaden prawdziwy duch czy inny stwór nie zbliżyłby się do ciebie na tak małą odległość. A gdyby jakimś cudem mu się to udało, to gorzko by mnie popamiętał. Chronienie cię jest moim zadaniem i nie pozwolę, żeby ktokolwiek ani cokolwiek cię skrzywdziło. Wiesz o tym, prawda?

Skinęłam głowa i wtuliłam się w jego bok, choć nieco utrudniało nam to marsz.

— Jakie to słodkie… — skomentował Alfonse. Bez oświetlania jego twarzy mogłam się założyć, że widniał na niej szeroki uśmiech.

Tunel co jakiś czas zwężał się, to znowu rozszerzał, obniżał lub podnosił, to też na zmianę szliśmy gęsiego, parami lub bezładnie stłoczeni, wyprostowani lub schyleni. Jednakże poza wyczuwalną w otaczających nas skałach magią, nie zdawał się on w żaden sposób wyjątkowy. Do czasu.

W pewnym momencie Hiro, idący na przodzie jako osoba z najbardziej wyostrzonymi zmysłami, zatrzymał się i wyciągnął prawe ramię w bok, nakazując nam zrobienie tego samego.

— Coś mi tu nie gra. Caesar, Alfonse, Alice, podejdźcie do mnie i oświetlcie tunel przed nami.

Wykonaliśmy jego polecenie. Celowo tylko połowa z nas niosła latarnie, aby pozostali na wszelki wypadek mieli wolne ręce.

Hiro wciąż trzymał ramię wyciągnięte, więc zatrzymaliśmy się tuż za nim. Ciepłe światło latarni ukazało nam część tunelu, która zdecydowanie nie pasowała do poprzedniej. Bez jakiejkolwiek wcześniejszej zapowiedzi zimna, nierówna skała przechodziła w kostkę, która pokrywała równiutką podłogę i ściany. Był to najzwyklejszy korytarz, jakiego można byłoby się spodziewać w lochach czy innych podziemnych kondygnacjach pierwszego lepszego zamku. Coraz bardziej to wszystko mi się nie podobało.

— Nie podoba mi się to. — W przeciwieństwie do mnie, Zeus wyraził swoje myśli na głos. — Jaka jaskinia, a nie, przepraszam, cały kompleks jaskiń pojawia się tak po prostu w przypadkowej górze, emanuje magią na poziomie odpowiednim do zasilenia małej armii, a w środku ma korytarze jak w normalnym budynku? O co w tym wszystkim chodzi? W co myśmy zostali wpakowani?

— Dobre pytanie — zgodził się Caesar. — Ale po to właśnie nas tu wysłano, nie? Mamy sprawdzić, o co chodzi.

— Idziemy dalej? — ponaglił Lucious. — Raczej nie dowiemy się niczego, stojąc w miejscu.

— Chwila. Nie ruszajcie się — polecił Hiro.

Tak też zrobiliśmy. Nie zadając zbędnych pytań, śledziliśmy jego ruchy, gdy rozglądał się wokół, a potem podniósł z podłoża spory kamień i rzucił go w głąb korytarza. Stuk, stuk. Kamień odbił się kilkakrotnie od wyłożonej kostką podłogi, po czym poturlał się poza zasięg światła naszych latarni. Wpatrując się za nim w ciemność, przestąpiłam nerwowo z nogi na nogę. Nagle na całej długości trasy pokonanej przez ten kawałek skały ze ściany po naszej prawej stronie wystrzeliły strzały, wbijając się głęboko w ścianę po lewej. Najbliższa z nich znalazła się zaledwie kilka centymetrów od twarzy Hiro.

Przełknęłam nerwowo ślinę, a Zeus gwizdnął cicho.

— Nieźle.

— Cóż… — Alfonse bez zwłoki sięgnął wolną ręką do kieszeni płaszcza i wydobył z niej swoją różdżkę. — Zobaczmy, czy reaguje to tylko na ciała stałe. Sagitta Lumen!

Wypowiadając zaklęcie, zamachał w powietrzu różdżką, wskutek czego z jej czubka wystrzeliła strzała utworzona z samego światła. Pomknęła przez korytarz, rozświetlając go przelotnie. Kiedy w końcu zniknęła w ciemnościach daleko przed nami, ze ściany wyleciała kolejna porcja strzał, ale tym razem jedynie z tych miejsc, do których nie doturlał się kamień rzucony przez Hiro.

— No i droga czysta — stwierdził Zeus. Następnie dodał tonem, w którym pobrzmiewało coś podejrzanie przypominającego zawód: — Coś mało mieli tej amunicji.

— Nie chwal dnia przed zachodem, a jaskini przed jej opuszczeniem — ostrzegł go Caesar.

— Czyli plan jest taki, że pędzimy korytarzem, licząc, że nigdzie nie zapodziały się dodatkowe strzały, a w odpowiednim momencie wypuszczamy kolejny pocisk, żeby oczyścić dalszą drogę — podsumował Lucious, wodząc wzrokiem po naszych twarzach. — Cóż, bywało gorzej.

— Bułka z masłem — skomentował Zeus, strzelając kostkami w dłoniach. — Co powiecie na mały wyścig?

Caesar westchnął i przekazał Luciousowi swoją latarnię, aby mieć wolne ręce.

— Na wszelki wypadek przygotuję barierę ochronną.

— Dobry pomysł — powiedziałam, bo naprawdę ostatnią rzeczą, jakiej pragnęłam tego dnia było to, by któreś z nas zostało przebite zagubioną strzałą. — To co, na trzy?

— Raz! — zawołał Zeus, przyjmując pozycję niczym zawodowy biegacz na linii startu.

— Dwa…

— Trzy! — krzyknęliśmy wszyscy zgodnym chórem i popędziliśmy prosto w korytarz najeżony pułapkami.

Zdyszani, ale cali i zdrowi dobiegliśmy do ślepego zaułka. Zarys przejścia był widoczny w ścianie, problem polegał jednak na tym, że całkowicie zarosły go grube, twarde pnącza, przez które nie dało się zwyczajnie przedrzeć. Zeus oparł dłonie na udach, łapiąc oddech i gdy już mu się to udało, rzucił z irytacją:

— Czy to jakiś żart?

— Może jednak wybraliśmy złą drogę? — zasugerowałam niepewnie.

— To niemożliwe — zaprotestował Alfonse, wierzchem dłoni ocierając pot z czoła. — Cały czas kierowaliśmy się tam, skąd magia biła najsilniej. Wybranie innej drogi w celu odnalezienia jej źródła nie miałoby sensu.

— Więc musimy przebić się przez te chwasty. Innego wyjścia nie widzę — stwierdził Caesar. — Hiro?

Hiro skinął głową. Jego palce już zaciskały się na rękojeści miecza przypiętego do pasa.

— Cofnijcie się.

Posłusznie spełniliśmy jego polecenie, robiąc mu na tyle miejsca, by mógł swobodnie zamachnąć się bronią. Długie ostrze zamigotało, odbijając światło latarni, kiedy Hiro wykonał nim kilka szybkich, sprawnych ruchów. To wystarczyło, aby zagradzające nam drogę pnącza opadły w kawałkach na ziemię.

— Nie myślałeś przypadkiem o karierze ogrodnika? — zażartował Caesar.

Hiro skrzywił się, jakby już kiedyś usłyszał podobną propozycję.

— Za dużo roboty.

Wyminęłam chłopców i zajrzałam przez nowo utworzone przejście. Ciągnął się za nim kolejny korytarz, równie ciemny i pusty co ten, którym szliśmy do tej pory. No, przynajmniej dopóki z posadzki nie wystrzeliła ściana ognia. Krzyknęłam z zaskoczenia i odskoczyłam w tył, choć na szczęście była ona zbyt daleko, żeby wyrządzić nam krzywdę.

Nasza szóstka przez chwilę w milczeniu mierzyła wzrokiem nową przeszkodę. Płomienie sięgały od podłogi aż po sufit, zajmując całą szerokość tunelu. Oddzielało nas od nich parę ładnych metrów, a mimo to czułam bijący od nich żar.

— Trzeba zgasić to ognisko — odparł Lucious, zaciskając palce na swoim medalionie. — Aqua!

Fala wody przywołana przez Luciousa uderzyła w ścianę ognia. Dwa żywioły starły się ze sobą, a spotkaniu temu towarzyszyły syk i kłęby pary. Lecz wbrew naszym oczekiwaniom to ogień odniósł zwycięstwo, nawet odrobinę nie przygasnąwszy. Miałam za to wrażenie, jakby znalazł się ciut bliżej nas.

Lucious zmarszczył brwi, zbity z tropu.

— Za mało…? — Ponownie złapał za swój medalion, przygotowując się do powtórzenia zaklęcia.

— Czekaj, pomogę ci — zaoferował pospiesznie Alfonse.

— I ja! — zawołałam, wychodząc zza pleców Zeusa, za którymi skryłam się, gdy wystraszyło mnie pojawienie się ognia.

W trójkę raz jeszcze spróbowaliśmy go ugasić, ale nasze wysiłki poszły na marne. W dodatku tym razem płomienie zdecydowanie się do nas przysunęły. Miny nam zrzedły.

Caesar potarł w zamyśleniu podbródek.

— Może powinniśmy zawrócić? Może gdzieś tu jest ukryte przejście? — myślał na głos, odwróciwszy się. Zrobił parę kroków w stronę, z której przyszliśmy i gdyby Hiro nie wykazał się swoim niezwykłym refleksem i nagle nie przewrócił go na ziemię, skończyłby ze strzałą w głowie. — Rany… Dzięki, chłopie.

— Spoko. — Hiro podniósł się, a następnie wyciągnął rękę do Caesara, aby mu pomóc. Obaj wycofali się ku nam. — Wygląda na to, że zdążyli uzupełnić amunicję.

— Nie możesz po prostu wyrzucić tego ognia do innego wymiaru? — zapytał go Zeus.

Hiro położył dłoń na rękojeści miecza, ale niemal natychmiast ją cofnął. Pokręcił głową.

— To byłoby niebezpieczne.

— Och, tak — prychnął Lucious. — Szkoda, że podobnych oporów nie mieliście jakiś czas temu, kiedy pozbywaliście się wszelkich niebezpieczeństw, zsyłając je do Labiryntu.

Alfonse zrobił skruszoną minę.

— To rzeczywiście było nie fair z naszej strony.

— Och, daj spokój — wtrącił Zeus poirytowanym głosem. — Już cię za to przepraszaliśmy.

— Chłopaki! — zawołałam. Doskonale wiedziałam, że sprzeczki Luciousa i Zeusa mogły ciągnąć się w nieskończoność, wolałam więc zainterweniować, zanim zdążyli się rozkręcić. — To nie jest czas na kłótnie.

— Alice ma rację — poparł mnie Caesar. — Utknęliśmy między płonącym korytarzem i strzelającym korytarzem. Ktoś ma pomysł, jak z tego wybrnąć?

— W zasadzie to ja chyba mam… — odezwałam się po chwili ciszy, podczas której wymienialiśmy się nerwowymi spojrzeniami. Teraz spojrzenia pozostałej piątki skupiły się na mnie. — Pamiętacie Eress?

— Twoją wróżkową przyjaciółkę? — upewnił się Zeus. — Tak, ale co ona ma do tego?

— To ma do tego, że jej chłopakiem jest Salamandra. A Salamandry kontrolują ogień, więc może byłby w stanie coś tu poradzić.

Alfonse się rozpromienił.

— Dobry pomysł!

— Ludzie, nie chcę nic mówić, ale ten ogień jest coraz bliżej — powiedział Caesar, z niepokojem obserwujący zbliżające się płomienie. — Musimy się streszczać.

— Dasz radę go przywołać? — zwróciłam się do Zeusa.

Skinął głową.

— Masz coś do pisania?

Pospiesznie zanurzyłam dłoń w swojej torbie. Odkąd zaczęłam chodzić z Zeusem, nauczyłam się zawsze nosić przy sobie czyste kartki i przybory do pisania. Nigdy nie było wiadomo, kiedy mogły okazać się przydatne do zaprojektowania przez Zeusa nowego magicznego kręgu.

Podałam mu kawałek papieru i ołówek.

— Opisz mi dokładnie wszystko, co o nim wiesz.

Spełniłam jego polecenie, a on, wysłuchawszy mnie uważnie, rozsiadł się na podłożu i zaczął szkicować.

Moją skórę pokrywała warstwa potu i zauważyłam, że powietrze nagrzało się już tak bardzo, że trudno było nim oddychać. Uniosłam wzrok, by przekonać się, że od płonącej ściany oddzielały nas ledwie ze trzy metry. Stłoczyliśmy się wszyscy przy Zeusie, a Caesar wzniósł wokół nas barierę ochronną.

— Ruchy, Zeusie! — rzucił ponaglająco. Po jego zarumienionej od gorąca twarzy spływał pot.

— Staram się — odwarknął Zeus przez zaciśnięte zęby. — Mam!

Poderwał się gwałtownie, zgniatając w dłoni kartkę papieru. Odrzucił ją niedbałym ruchem i na chwilę zamknął oczy. Kiedy je otworzył, wycelował dłonią z rozpostartymi palcami w kawałek wolnej przestrzeni między nami a barierą.

— Invocatio! Salamandra!

Na podłożu we wskazanym przez niego miejscu pojawił się magiczny krąg, jarzący się czerwonym blaskiem. W powietrze wzniosły się kłęby dymu, by po chwili się rozwiać i ukazać nam chłopaka Eress, z wyrazem szoku wypisanym na twarzy. Nie dziwiłam mu się. Z doświadczenia doskonale znałam uczucie całkowitej dezorientacji towarzyszące nagłemu, zupełnie niespodziewanemu przyzwaniu przez Zeusa.

— Co się stało? Gdzie ja… — urwał, gdy jego wzrok spoczął na mnie. — Ach, to ty. O co chodzi? Spieszę się na randkę z Eress, więc lepiej się sprężaj. Inaczej znowu się wścieknie.

— Dalej tyle się kłócicie?

— Alice, nie mamy na to czasu! — Caesar zgrzytnął zębami. Bariera skwierczała w zetknięciu z napierającym na nią ogniem. — Zaraz się usmażymy!

— Racja, przepraszam! — Odparłam z zakłopotaniem, po czym zwróciłam się do Salamandry. — Mam do ciebie ogromną prośbę. Jak widzisz znajdujemy się w kiepskiej sytuacji. Mógłbyś, proszę, pozbyć się tego ognia, żebyśmy mogli swobodnie przejść?

Na koniec wypowiedzi musiałam zwilżyć językiem wyschnięte i spękane od żaru usta, gdyż trudno było mi nimi poruszać. Chłopak Eress westchnął.

— Dobra. — Odwrócił się w kierunku płomieni i machnął niedbale ręką, a kiedy to nie zadziałało, zmarszczył brwi. Spróbował ponownie, tym razem unosząc obie dłonie, z wyraźnie większym skupieniem. Ogień zgasł, jakby w ogóle go nie było, pozostawiając po sobie jedynie niemożliwie nagrzane powietrze. Salamandra zrobił zadowoloną minę. — A teraz znikam na moją randkę.

— Pozdrów Eress! — zawołałam nim kłęby dymu, w które się zamienił, całkowicie zniknęły.

W tej samej chwili bariera Caesara opadła, a on sam osunął się na kolana.

— Wszystko w porządku? — zapytałam, przypadłszy do jego boku. — Jesteś ranny? Potrzebujesz pomocy?

— Potrzebuję tylko chwili na złapanie oddechu — odparł i zmusił się do uśmiechu. — Powiedziałbym, że buziak od ciebie byłby wystarczającym lekarstwem, ale…

Przerwał w pół zdania i mrugnął do mnie znacząco. Poczułam, że stojący obok mnie Zeus zesztywniał, ale rozluźnił się, kiedy na niego spojrzałam. Zamiast wszczynać kolejną bezsensowną sprzeczkę, klepnął Caesara w plecy tak mocno, że biedak się zachwiał.

— Dobrze się spisałeś.

Caesar skinął głową i wziął głęboki oddech. Widziałam, że powoli odzyskiwał energię. Z wdzięcznością przyjął podaną mu przez Alfonse’a butelkę wody. Odpowiedział dopiero, kiedy pociągnął z niej spory łyk.

— Jeszcze chwila i nie dałbym rady utrzymać bariery. Ty i Alice też wykonaliście kawał dobrej roboty.

— Zdolność Alice do zaprzyjaźniania się praktycznie ze wszystkimi po raz kolejny okazała się przydatna — zauważył z uśmiechem Alfonse.

Roześmiałam się na te słowa.

— Zróżnicowane znajomości się przydają, prawda?

— I fakt, że umiesz ruszyć głową, też. — Nie zważając na to, że oboje lepiliśmy się od potu, Zeus objął mnie ramieniem, przyciągnął do siebie i przycisnął usta do moich skroni. — Moja dziewczyna.

— Nie przy ludziach… — zaprotestował Hiro z przesadnym niesmakiem na twarzy.

***

Chociaż ogień zniknął, podłoga korytarza pozostała nieprzyjemnie rozgrzana. Użyliśmy więc magii — która tym razem o dziwo zadziałała — żeby ją schłodzić. Gdy jej temperatura spadła do takiej, która nie parzyła nas w stopy, ruszyliśmy w dalszą drogę.

Podczas przemierzania kolejnych metrów zachowywaliśmy czujność, szukając ostrożnie pułapek w ścianach, podłodze, a nawet w odległym suficie.

— Jak myślisz, co będzie kolejne? — zwrócił się do mnie Zeus, z uwagą badając ścianę po prawej stronie korytarza. — Wielki, toczący się głaz? Opadający sufit? A może coś lub ktoś nas zaatakuje?

Zadawał te pytania lekkim tonem, zupełnie jakby zastanawiał się, co zostanie nam zaserwowane na obiad, ale wiedziałam, że w rzeczywistości przejmował się całą sytuacją tak jak my wszyscy.

— Wolałabym, żeby nic z tych rzeczy — odparłam szczerze. W duchu marzyłam, żeby ta jaskinia wreszcie się skończyła. Miałam wrażenie jakbyśmy spędzili w niej co najmniej pół dnia, a końca wciąż nie było widać. Jak wiele miejsca może w sobie skrywać jedna góra? — A najlepiej by było, gdyby…

Zamarłam w bezruchu, gdy kostka pod moją stopą zapadła się o kilka centymetrów z cichym „klik”. Wyglądało na to, że to mi przypadło w udziale odnalezienie odpowiedzi na nurtujące Zeusa pytanie. Stojący najbliżej mnie Hiro odwrócił się błyskawicznie w moją stronę z wyciągniętą ręką, ale Zeus zareagował jeszcze szybciej.

— Alice! — krzyknął ostrzegawczo tuż przed tym, jak wpadł na mnie, porywając w ciasny, ochronny uścisk. Z powodu impetu, który temu towarzyszył, oboje wylądowaliśmy na podłożu kawałek dalej. Kiedy ze stęknięciem uniosłam głowę, przekonałam się, że w miejscu, w którym jeszcze chwilę wcześniej stałam, ziała teraz głęboka dziura. Pozostali wpatrywali się w nią bezradnie, najwyraźniej bojąc się ruszyć ze swoich miejsc, żeby nie doprowadzić do zniknięcia następnych płytek.

— Dziękuję… — wykrztusiłam, przenosząc wzrok na znajdującego się nade mną Zeusa.

— O mały włos… — mruknął. Do tej pory opierał się na łokciach po obu stronach mojej głowy, ale teraz spróbował się podnieść. Położył dłonie na posadzce, żeby móc się odepchnąć, a wtedy…

Klik.

Popatrzył mi w oczy.

— Szlag.

Zdążyłam jeszcze tylko zobaczyć zszokowane miny przyjaciół, nim podłoga pod naszą dwójką osunęła się w ciemność, zabierając nas ze sobą.

Upadek był dłuższy i mniej bolesny niż się spodziewałam. Kiedy rozchyliłam wreszcie powieki, przez cały ten czas zaciskane ze strachu, otoczyła mnie tak głęboka ciemność, że nie poczułam zbyt wielkiej różnicy. Latarnia wypadła mi w pewnym momencie z ręki i zapewne roztrzaskała się na skale. W związku z tym musiała minąć chwila nim mój wzrok przyzwyczaił się do nowych warunków. A wtedy dostrzegłam twarz Zeusa znajdującą się tuż przed moją. Jego niebieskie oczy błyszczały lekko.

— Wiesz, normalnie nie miałbym nic przeciwko poleżeniu jeszcze trochę w takiej pozycji, ale wbijasz mi kolano w brzuch.

— Przepraszam! — Natychmiast zgramoliłam się z niego, po czym otaksowałam go zaniepokojonym wzrokiem, choć w tych ciemnościach na niewiele się to zdało. — Nic ci nie jest?

Usiadł i odszukał moją dłoń. Zacisnął na niej mocno palce, jakby upewniał się, że nigdzie nie zniknęłam.

— Nie. Zdążyłem rzucić czar lewitacji nim uderzyliśmy w ziemię. To złagodziło upadek. — Przysunął się bliżej i przeniósł dłonie na moją twarz, obejmując ją z obu stron. — Co ważniejsze, ty jesteś cała?

— Dzięki tobie tak.

Odetchnął z ulgą.

— Mam cholernie dość tej pieprzonej jaskini! I czemu tu tak ciemno? Co z latarnią?

— Stłukła się.

— Pięknie. — Wymamrotał pod nosem słowa zaklęcia. Kolczyk zwisający z jego ucha zalśnił delikatnie zielonkawym światłem i po chwili w powietrzu nad jego otwartą dłonią pojawiła się kula światła wielkości piłki do tenisa. — Odszukaj to, co zostało z latarni i spróbuj ją naprawić, a ja się rozejrzę.

Przez chwilę patrzyłam, jak przesuwał się wzdłuż otaczających nas skał, ze skupieniem szukając wyjścia. Potem poszłam w jego ślady i wyczarowałam niewielkie światełko, po czym przystąpiłam do oględzin podłoża. Odnalezienie szczątków latarni nie zajęło mi na szczęście wiele czasu. Jej szklane odłamki lśniły w przywołanym przeze mnie świetle, kiedy z dłońmi ukrytymi w rękawach, aby się nie skaleczyć, ostrożnie zgarniałam je na kupkę. Po ich zebraniu wystarczyło jeszcze tylko jedno machnięcie różdżką oraz wyrecytowanie odpowiedniego zaklęcia i latarenka znowu była w całości. Gdy delikatnie dotknęłam jej obudowy, rozjarzyła się jasnym światłem, rozpraszającym mrok skuteczniej od tego wyczarowanego przeze mnie chwilę wcześniej. Ogromnym plusem latarni tego typu było to, że działały dzięki mocy magicznej ich użytkowników. Dzięki temu nie potrzebowały żadnego innego paliwa i nie wyczerpując się, mogły świecić tak długo, póki czarodzieje trzymali je w rękach.

— Widzę, że przynajmniej tobie się poszczęściło — powiedział Zeus, stając obok mnie. Miał posępną minę.

— Więc zgaduję, że nie masz dobrych wieści — bardziej stwierdziłam niż zapytałam, w reakcji na co skinął głową i skrzyżował muskularne ramiona na klatce piersiowej.

— Nie możemy wrócić górą, bo wygląda na to, że otwór w jakiś sposób się zasklepił. Prowadzi stąd tylko jeden, dosyć wąski tunel, ale nie wiem, jak daleko się ciągnie. Naszą jedyną opcją jest iść naprzód.

— A co z twoją magią przywoływania? Albo teleportacją? — podsunęłam, chociaż z góry przewidywałam, jaka będzie odpowiedź.

— Wiesz, że teleportacja działa na ograniczonym terenie. A tu… — machnął ręką w powietrzu, wskazując na nasze otoczenie. — Nie wiem, co jest za tymi skałami. W obu przypadkach byłoby to zbyt ryzykowne.

— A zatem nie mamy wyboru.

— Na to wychodzi — zgodził się ponuro. — Daj latarnię. Pójdę przodem, a ty trzymaj się blisko mnie.

Nie musiał mi tego tak właściwie mówić. W obecnej sytuacji nie zamierzałam go odstępować nawet na krok.

— Przypomina mi to trochę sytuację, kiedy podczas poszukiwań Star Sapphire wpadłam z Caesarem do podziemnego świata — powiedziałam w pewnym momencie naszej wędrówki.

Po tych słowach Zeus zatrzymał się tak niespodziewanie, że prawie wpadłam na jego plecy. Nim jednak zdążyłam zapytać, o co chodzi, wznowił marsz. Poruszał się sztywno, jakby całe jego ciało było spięte. Nie doczekawszy się od niego żadnej odpowiedzi, kontynuowałam ciszej, niż do tej pory:

— …Ale wtedy trafiliśmy do jaskini, w której magia nie działała, więc w sumie było gorzej.

Mój chłopak nadal milczał, a to nie wróżyło niczego dobrego. Myślałam, że z jakiegoś powodu postanowił całkiem mnie zignorować, lecz wtedy odezwał się niezwykle jak na niego cichym głosem:

— Wciąż sobie wyrzucam, że zamiast iść z wami wolałem ścigać Zetta.

— Och… — Tego się nie spodziewałam. Spróbowałam nadać swoim kolejnym słowom możliwie jak najlżejszy ton, aby poprawić atmosferę. — Na szczęście Caesar był ze mną. I Hiro, i Mischa. Razem udało się nam wyjść z tego cało.

Zeus prychnął.

— No raczej. Inaczej rozerwałbym ich na strzępy.

Wiedziałam, że nie mówił do końca na poważnie, ale i tak mi się to nie podobało.

— Zeus…

Znowu się zatrzymał. Tym razem odwrócił się do mnie bokiem, a jego spojrzenie spotkało się przelotnie z moim.

— Po prostu nie mogę znieść myśli, że coś mogło ci się stać, okej? Tym bardziej, że mnie nawet tam nie było.

Słysząc te słowa i widząc jego minę, poczułam, jak w moim gardle niebezpiecznie rozrasta się tajemnicza gula. Sięgnęłam dłonią ku jego ramieniu. Byłam wdzięczna za jego troskę, a jednocześnie chciałam go pocieszyć i zapewnić, że nie ma powodu, by to sobie wyrzucał. Najchętniej padłabym mu w ramiona i została w nich przez długi czas. Ale on nagle poderwał głowę i wyprostował się, spoglądając w mrok przed nami.

— Słyszałaś to?

— Co? — zapytałam, zbita z tropu. Wstyd to przyznać, ale byłam za bardzo skupiona na nim, żeby zarejestrować jakąkolwiek zmianę w naszym otoczeniu. Spróbowałam wytężyć słuch.

— Coś jakby… skrzeczenie?

Zrobił kilka kroków do przodu, wymachując latarnią w próbie wyłonienia z ciemności źródła dźwięku. I rzeczywiście, po chwili również do moich uszu dotarło wspomniane przez Zeusa skrzeczenie, a w świetle rzucanym przez latarnię zamigotało coś złotego.

— Tam! — zawołałam, wskazując kierunek, ale Zeus — też to dostrzegłszy — już unosił w nim rękę.

Wyszliśmy z tunelu i znaleźliśmy się w kolejnej jaskini, o wiele obszerniejszej. Jej skalne ściany ginęły w ciemności. To coś, co wydawało te dziwne dźwięki i błyszczało złotem znajdowało się wysoko nad naszymi głowami. Zeus naciągnął się, unosząc latarnię najwyżej jak tylko był w stanie. A wtedy ciepłe światło padło na ogromne, okryte pierzem kształty około tuzina istot.

— Ptaki? — W głosie Zeusa pobrzmiewało niedowierzanie i wcale mu się nie dziwiłam. — Co te ptaszyska robią w takim miejscu?!

Też mnie to zastanawiało, ale niekoniecznie chciałam poznać odpowiedź. Naprawdę uwielbiałam zwierzęta. Problem polegał jednak na tym, że te stworzenia nie wyglądały zbyt sympatycznie. Były wielkie jak indyki, miały dziwnie jarzące się złotym blaskiem oczy, które teraz gniewnie mrużyły, a ich długie, zakrzywione dzioby i szpony grubości moich palców upiornie połyskiwały. Nie wiedziałam, czy przeszkadzała im nasza obecność, donośny głos Zeusa czy światło rażące ich oczy, lecz kilka z nich nastroszyło pióra, wydając przy tym ze swoich dziobów skrzeczenie głośniejsze niż przedtem. Odniosłam wrażenie, że w tym dźwięku kryło się ostrzeżenie.

— Może lepiej stąd chodźmy? — zasugerowałam, pociągnąwszy Zeusa za rękaw płaszcza. — Nie wyglądają na zadowolone.

— A może do nich zagadasz? Możliwe, że wiedzą, jak się stąd wydostać.

Jego pomysł miał sens, ale mimo to nie chciałam tego robić. Zeus patrzył jednakże na mnie wyczekująco, więc przełknęłam nerwowo ślinę i uniosłam ponownie wzrok ku górze.

— Przepraszam, że wam przeszkadzamy — zaczęłam z uśmiechem. Miałam nadzieję, że mój głos brzmiał tak przyjaźnie jak planowałam. — Ale potrzebujemy pomocy. Wiecie może, jak wyjść na powierzchnię?

Jedyną odpowiedzią, jaką uzyskałam, był wrzask tak przeraźliwy, że aż zabolały mnie uszy.

Zeus spojrzał na mnie z wyrzutem.

— Czy twoje słowa znaczą po ptasiemu coś innego? Obraziłaś je czy co?!

— Nie! Raczej…

Chociaż moja zdolność do porozumiewania się ze zwierzętami prawie nigdy mnie nie zawodziła, to te ptaki miały, jak mi się zdawało, inne zdanie na ten temat. Kolejny ogłuszający skrzek był sygnałem do ataku. Ptaszyska oderwały się od skały i runęły na nas całą chmarą, wyciągając przed siebie lśniące szpony.

— Denebrae Scutum! — krzyknął Zeus i natychmiast otoczyła nas zielona bariera. Stworzenia odbiły się od niej nim zdążyły nas dosięgnąć, a to tylko bardziej je rozwścieczyło. Zaczęły zaciekle atakować przeszkodę dziobami i szponami. Ich potężne skrzydła uderzały przy tym mocno w powietrzu, wywołując silne podmuchy. Zeus chwycił mnie za rękę.

— Wiejemy! — oznajmił i puścił się biegiem. Bariera, która pozostała za nami powoli pękała. Nie zapowiadało się na to, żeby miała długo wytrzymać. I wtedy przyszedł mi do głowy pomysł.

No tak! Skoro przebywały w tak głęboko osadzonej jaskini, to spokojnie można było założyć, że nie były przyzwyczajone do światła.

Obejrzałam się przez ramię. Bariera ostatecznie opadła i ptaki rzuciły się za nami w pogoń. W biegu wyciągnęłam swoją różdżkę, wyszarpnęłam rękę z uścisku Zeusa i zatrzymałam się w miejscu. Chłopak wyhamował i obrzucił mnie zdziwionym spojrzeniem.

— Co ty robisz?!

Zamiast mu odpowiedzieć machnęłam różdżką w kierunku pierzastego stada.

— Lumen!

Na kilka sekund jasne światło wypełniło całą jaskinię. To wystarczyło, żeby skutecznie acz tymczasowo oślepić i zdezorientować ptaki, które z wrzaskiem powpadały na siebie nawzajem lub na otaczające je skały.

— Nieźle — skomentował Zeus z nutą aprobaty. — A teraz chodu!

Kiedy skrzeczenie wreszcie ucichło i Zeus uznał, że zostawiliśmy naszych prześladowców wystarczająco daleko w tyle, mięśnie nóg odmawiały mi już posłuszeństwa, a płuca paliły, domagając się większej ilości tlenu.

— Mam dość tej cholernej góry i tych jej jaskiń — warknął ze złością Zeus. W przeciwieństwie do mnie nie wyglądał na aż tak zmęczonego, ale za to definitywnie dochodził do skraju cierpliwości. — Najchętniej wysadziłbym to wszystko w powietrze.

— Może… powstrzymaj się… póki stąd nie wyjdziemy — wydyszałam.

Zerknął na mnie i zmarszczył brwi.

— Potrzebujesz przerwy?

Pokręciłam przecząco głową. Nawet jeśli moje ciało drżało ze zmęczenia, to nie chciałam się zatrzymywać. Już i tak zmarnowaliśmy wystarczająco dużo czasu. Nie planowałam spędzić wśród tych skał wieczności.

Lecz nie miałam tu chyba dużo do powiedzenia.

Większość powierzchni kolejnej jaskini, w której się znaleźliśmy, zajmowało jeziorko o wodzie tak ciemnej, że przypominała czarny atrament. Otaczające ją kamienie zdawały się lśnić własnym blaskiem, przez co było tu jaśniej niż w poprzednich miejscach. Panował zaledwie półmrok. Nie potrzebowaliśmy więc nawet latarni, żeby dostrzec, że znaleźliśmy się w ślepym zaułku. Osunęłam się bezradnie na kolana na kamienistym brzegu jeziorka. Zeus natomiast zaklął pod nosem i kopnął przypadkowy kamień, który wpadł do wody z głośnym pluskiem.

— Co za popieprzona jaskinia! — Jego głos poniósł się echem, odbijając się od otaczających nas skał. — Co ten dyrektor w ogóle sobie myślał, kiedy nas tu wysyłał?!

— Przecież wiesz, że niczego nie wiedział o tej jaskini. Dlatego nas tu wysłał — odparłam znużonym głosem.

W odpowiedzi Zeus jedynie burknął coś niewyraźnie pod nosem i kopnął kolejny niewinny kamień.

— Rany, umieram z głodu!

— Tak, ja też — westchnął Zeus. — Jak już w końcu stąd wyjdziemy, to zrobisz… — Urwał, widząc moją minę. — Co się stało?

Z konsternacją wpatrywałam się w przestrzeń. Zdanie „Rany, umieram z głodu!” zostało wypowiedziane moim głosem i zgadzało się z moimi myślami, ale byłam pewna, że nawet nie poruszyłam ustami.

— Z tą popierdzieloną jaskinią zdecydowanie jest coś nie tak.

Gdy tylko rozległ się jego głos, skierowałam na niego uważne spojrzenie i widziałam, że wcale nie otworzył ust. Tym razem to na jego twarzy odmalowała się dezorientacja. Wymieniliśmy zdziwione spojrzenia.

— Myślisz, że to jakiś rodzaj magii, który…

— …sprawia, że nasze myśli słychać na głos? — dokończył za mnie. Wzruszył ramionami. — Nic mnie już w tym miejscu nie zdziwi.

— Poza tym, nie sądzisz, że to właśnie to miejsce może być źródłem tej potężnej magii, którą wyczuwamy?

Zeus zastanowił się chwilę, omiatając wzrokiem nasze otoczenie.

— Możesz mieć rację — zawyrokował w końcu. — Jest tu coś dziwnego.

Jego wypowiedź była mało precyzyjna, ale wiedziałam, o co mu chodziło. Nawet powietrze było tu jakieś inne. Sprawiało, że moje ciało pokryło się gęsią skórką.

Kierowana po części ciekawością, a po części przyciągana tajemniczą siłą wyższą, przysunęłam się bliżej jeziorka i utkwiłam wzrok w jego spokojnej tafli. Wyciągnęłam rękę i dotknęłam jej delikatnie, samymi opuszkami palców. Okazała się przeraźliwie zimna, ale nie było to jedynym powodem, dla którego wstrząsnął mną gwałtowny dreszcz.

Zeus natychmiast znalazł się obok, zacisnął palce na moim nadgarstku i odciągnął go od wody.

— Uważaj! — syknął. Złość na jego twarzy walczyła z troską. — Przecież ta woda może być zaklęta.

— Ja… — Zamrugałam, otrząsając się z chwilowego otumanienia. — To prawda. Przepraszam.

Zamknęłam usta po wypowiedzeniu tych słów, lecz mimo to mój głos ponownie rozległ się wśród skał.

— Cholerny Zeus, mógłby mi wreszcie dać spokój. Mam go serdecznie dość. Ciągle tylko wrzaski, kłótnie, przechwałki… I ta jego zaborczość. Po co ja w ogóle pakowałam się w ten związek? Po co go kontynuuję? Byłoby mi lepiej z kimś mądrzejszym i spokojniejszym niż z tym tępym osiłkiem…

Z niedowierzania opadła mi szczęka. To nie tylko nie były słowa wydobywające się z moich ust. To już nawet nie były moje myśli! A wypowiedziało je moje odbicie widoczne na gładkiej powierzchni wody.

Spojrzałam z przerażeniem na Zeusa. Przecież nie mógł uwierzyć w te brednie. Kochałam go jak nikogo innego i powinien doskonale o tym wiedzieć. Powinien, ale czy wiedział? Widząc jego szeroko otwarte oczy i urażoną minę, nie byłam co do tego przekonana.

— Zeusie, to… — Chciałam go zapewnić o nieprawdziwości tamtych słów, ale zagłuszył mnie jego głos.

— Dlaczego jestem z taką idiotką? My nawet do siebie nie pasujemy, w ogóle nie jest w moim typie. Powinienem był to zakończyć, kiedy dostałem to, czego chciałem. Jak długo mam to jeszcze ciągnąć? Bez sensu.

Tak jak wcześniej w moim przypadku słowa te nie wydobyły się z ust Zeusa, tylko z ust jego odbicia. Mogłam więc przypuszczać, że analogicznie, również nie były odzwierciedleniem myśli mojego chłopaka. A jednak zabolały. I to tak bardzo, jakby dziesiątki igieł wbiły się w moje serce. Zeus ich nie wyśmiał, nie zaprzeczył im, w ogóle się nie odezwał. Czy istniała zatem możliwość, że tkwiło w nich co najmniej ziarno prawdy?

Nie wiedząc, jak się zachować, podniosłam na niego niepewnie wzrok i niemal zachłysnęłam się powietrzem.

Niebieskie oczy Zeusa ciskały gromy, twarz wykrzywiał grymas wściekłości, a zwisający z ucha kolczyk świecił na zielono. Zeus uniósł rękę i z wrzaskiem wycelował w jeziorko. Płonąca zielenią kula wydostała się spomiędzy jego palców i uderzyła w wodę. Za nią pomknęła następna. I kolejna. I jeszcze jedna. Woda wystrzeliła w górę licznymi strumieniami, ochlapując wszystko wokół, łącznie z nami, a ta, która pozostała na miejscu, bulgotała jakby się gotowała. Nagle przypomniały mi się słowa wypowiedziane kiedyś przez BBW — że w Zeusie kryje się tak potężna moc, że gdyby tylko chciał, mógłby roznieść całe to miejsce, całą Akademię, w drobny mak. W tym momencie rzeczywiście wyglądał na zdolnego to uczynić.

— Zeus!

Odwrócił się do mnie, jego rysy złagodniały. Przełknęłam nerwowo ślinę. Nawet jeśli bałam się jego reakcji, musiałam coś powiedzieć.

— Proszę, nie wierz w te słowa. Nie wiem, o co tu chodzi, ale… ale to musi być jakaś sztuczka. Ja… nigdy tak naprawdę w nas nie wątpiłam i…

Urwałam w pół zdania, gdy Zeus gwałtownym ruchem przyciągnął mnie do siebie i zamknął w ciasnym uścisku. Mój policzek zetknął się z nagą skórą jego torsu, odsłoniętą przez rozchełstany płaszcz. Czułam jej ciepło i szalejący pod nią puls. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że cała drżałam. Do oczu napłynęły mi łzy.

— Zeus… — wyszeptałam.

— Wiem — powiedział po prostu, jeszcze mocniej zaciskając wokół mnie ramiona. Tak ciasno, że z trudem łapałam oddech, ale i tak nie chciałam się odsunąć. — Wiem, że tak nie myślisz. Bo ja też tak nie myślę. Słyszysz?

Przytaknęłam. Zeus odsunął się odrobinę, a gdy uniosłam głowę, by spojrzeć na jego twarz, pochylił się, aż nasze czoła zetknęły się ze sobą.

— Na początku może byłbym w stanie uwierzyć, że masz mnie w końcu dość, ale potem usłyszałem to, co wygadywało moje odbicie. — Skrzywił się z obrzydzeniem. — Wtedy zrozumiałem. Rany, nienawidzę, kiedy ktoś bawi się moim umysłem i próbuje mi wmówić, co myślę.

— Racja. To ssie. — Zamknęłam oczy, a Zeus mnie pocałował. Krótko, lekko, tak po prostu. — To musi być jakaś magia, która, tak jak mówiłeś, bawi się naszymi umysłami i sprawia, że początkowo słyszymy coś zgodnego z naszymi myślami, a potem to…

— …czego w głębi się obawiamy — dokończył razem ze mną.

Na moje usta wypłynął lekki uśmiech.

— Chyba nie zmądrzeliśmy za bardzo od początku naszego związku, skoro wciąż mamy takie obawy, co?

— Gdybyśmy nie zmądrzeli — Zeus uszczypnął mnie w policzek, więc spiorunowałam go wzrokiem — to właśnie byśmy się na siebie wydzierali.

— Nie żeby coś, ale my często się na siebie wydzieramy.

Przewrócił oczami.

— Wiesz, o co mi chodzi.

Zaśmiałam się i skinęłam głową.

— Może rzeczywiście trochę zmądrzeliśmy.

— No. — Zeus zrobił zadowoloną minę, która jednakże szybko zniknęła z jego twarzy. — A teraz się stąd wynośmy. Mam dość tego przeklętego miejsca.

— Jakiś pomysł?

— Może po prostu rozwalę ścianę? — Podwinął rękawy, jakby rzeczywiście się do tego przymierzał.

— Lepiej nie. Jestem zbyt młoda, żeby zostać żywcem pogrzebaną pod tonami kamienia.

— A masz lepszy pomysł? — Nie wiedziałam, czy to tylko moja wyobraźnia, czy w jego głosie naprawdę zabrzmiała nuta zawodu.

— Hmm… — W zamyśleniu przygryzając wargę, rozejrzałam się wokół. Moją uwagę przykuła skalna ściana na końcu jaskini. Ruszyłam w jej stronę. — Możliwe, że tak.

— Przecież to ślepy zaułek — zauważył Zeus, ale i tak podążył za mną. — Co zobaczyłaś?

— Przyjrzyj się — poleciłam mu, przesuwając palcami po wilgotnym kamieniu. Natrafiłam nimi na wyżłobienia w kształcie dziwnych, nic mi nie mówiących symboli. Były porozrzucane bez ładu i składu, a kiedy dotknęłam jednego z nich, rozjarzył się purpurowym światłem.

— Co to za symbole?

— Nie mam pojęcia. — Dotknęłam następnego wyżłobienia. — Ale mam wrażenie, że jeśli utworzy się z nich odpowiednią sekwencję, to coś się stanie.

— Coś, czyli co? Otworzy się przejście? I skąd wiesz, jaka powinna być kolejność?

— Mam przeczucie — wyjaśniłam, nie odrywając wzroku od skały. Szukałam następnego znaku, który moja podświadomość uznałaby za prawidłowy. — Tak jak wtedy, kiedy pierwszy raz użyłam mocy kontrolującej czas. Nigdy wcześniej z niej nie korzystałam, a w jakiś sposób wiedziałam, co robić.

— Oby tym razem to twoje przeczucie też się sprawdziło…

Zerknęłam na niego kątem oka i posłałam mu krzywy uśmiech.

— Nie wierzysz we mnie?

Musnęłam palcami pozostałe symbole, w takiej kolejności, jaką podpowiadał mi cichy, wewnętrzny głosik i odsunęłam się, by podziwiać swoje dzieło. Wszystkie znaki świeciły się tym samym odcieniem purpury. Z każdego z nich wystrzeliła pojedyncza linia tej samej barwy, łącząc je w ten sposób, aż utworzyły kształt przypominający drzewo o rozłożystych gałęziach.

— To faktycznie wygląda jak ten symbol, którego używałaś przy kontroli czasu — stwierdził Zeus.

Przez chwilę nic się nie działo, a potem niespodziewanie ziemia zatrzęsła się tak mocno, że musiałam przytrzymać się Zeusa, żeby nie stracić równowagi. Wzdłuż kształtu drzewa przebiegło pionowe, równe pęknięcie i skała się rozstąpiła. Przez nowy otwór do jaskini wdarło się światło, zbyt jasne dla moich oczu. Dopiero po chwili ich mrużenia i gwałtownego mrugania mój wzrok przyzwyczaił się na tyle, bym mogła dostrzec, że otwarte przeze mnie przejście prowadziło prosto na zewnątrz. Widziałam mnóstwo kamieni, trawę i wysokie drzewa, niebo nabierające pomarańczowego odcienia ze słońcem chylącym się ku zachodowi i kilkuosobową grupę ludzi nieopodal.

Zeus odwrócił się do mnie z szerokim uśmiechem.

— Udało ci się!

— Udało mi się… — powtórzyłam nieco oszołomiona. — Udało nam się!

W przypływie radości rzuciłam mu się na szyję, a on objął mnie mocno w pasie i wraz ze mną zakręcił się w miejscu. A potem ryknął na całe gardło:

— Wolność!

Nasze krzyki zawróciły uwagę grupki osób, czyli nikogo innego jak naszych przyjaciół, z którymi rozstaliśmy się w tych nieszczęśliwych okolicznościach całe wieki temu. A przynajmniej tak to odczuwałam.

Pierwszy z szoku otrząsnął się Lucious.

— Alice! — wykrzyknął i pędem rzucił się w naszą stronę. — Jesteś cała! — Przeniósł wzrok na Zeusa. — I ty też.

— Co to za spadek entuzjazmu?! — Zeus oplótł ramieniem szyję Luciousa i bezlitośnie potargał jego już i tak zmierzwioną czuprynę.

— Puszczaj mnie natychmiast, ty kupo mięcha!

— Nie, póki nie przyznasz, że cieszysz się na mój widok.

— W twoich snach!

— Chwila, czy ty płakałeś? — Na ustach Zeusa zatańczył złośliwy uśmieszek. — Nasza mała beksa!

Lucious szybko otarł rękawem swetra zaczerwienione oczy.

— Czemu miałbym płakać?! Przynajmniej mieliśmy spokój.

Tymczasem dołączyli do nas Alfonse, Caesar oraz Hiro. Wciąż zaaferowani z powodu niedawnych przeżyć i ponownego spotkania opowiedzieliśmy sobie nawzajem, co nas spotkało od czasu pechowej rozłąki. Okazało się, że chłopcy natknęli się na jeszcze kilka pułapek takich jak ogromna, tocząca się kula, samobieżne mięsożerne rośliny czy ghoule, nim ostatecznie dotarli do tunelu, który wyprowadził ich bezpośrednio na zewnątrz. Kiedy już wszystko zostało opowiedziane, Caesar zadał na głos pytanie, które krążyło po głowie chyba każdego z nas:

— Myślicie, że to była jakaś niewykorzystana pułapka Hugo? Albo pozostałości po Dragonkinach? Bo ten symbol, o którym mówiła Alice i w ogóle cała ta jaskinia z jeziorkiem… — nie kończąc myśli, która i tak była dla nas wszystkich zrozumiała, w zamyśleniu potarł podbródek. — Cóż, jeżeli któraś z grup była bliższa znalezienia źródła tej magii lub nawet je znalazła, to zdecydowanie wasza.

— Nie pozostaje nam nic innego jak po prostu przekazać to wszystko dyrektorowi — podsumował Alfonse. — I może dobrze byłoby zapytać o to Hugo lub Dragonkinów.

— Może w ogóle powinniśmy zacząć zabierać na takie wypady naszych jaszczurzych kumpli — zasugerował Zeus. — Tak wiele spraw jest z nimi powiązanych, że mogliby się na coś przydać.

— W każdym razie, powinniśmy… — zaczął Hiro, ale przerwało mu donośne burczenie dochodzącego z jego brzucha. Jak na zawołanie odezwał się brzuch Zeusa. A potem mój. — …wracać.

Wszyscy wybuchnęliśmy zgodnym śmiechem.

— Zgadzam się — powiedziałam z uśmiechem. Odkąd opuściliśmy jaskinię ponownie zrobiło mi się lekko na duszy. — Pomijając fakt, że wszyscy umieramy z głodu, Leslie zaraz zacznie się martwić.

— Tak długo nie wracaliście, że prawie kazaliśmy mu ściągnąć pomoc — poinformował Lucious. — Jeśli zaraz do niego nie wrócimy, to sam ją ściągnie.

— A wiecie, co ja myślę? — zagadnął Zeus.

— Nie i nie chcemy — zapewnił go Lucious.

— Ale i tak nam powie — dodał uśmiechnięty Alfonse.

Zeus puścił ich komentarze mimo uszu.

— Że po tym wszystkim powinniśmy dostać podwyżkę.

— My nie zarabiamy — przypomniał mu Hiro.

— No właśnie!

Caesar zaśmiał się i powiedział:

— A wiecie co ja myślę? Że zasłużyliśmy na wakacje. Co wy na to, żeby w następny wolny dzień wybrać się na jakąś małą wycieczkę i wspólnie się poobijać i zrelaksować?

— Świetny pomysł! — odparłam, a po mnie rozległy się kolejne głosy poparcia. Wracając na miejsce spotkania z Lesliem — brudni, głodni i zmęczeni — snuliśmy już plany na kolejny wspólny wypad, a ja po raz kolejny uświadomiłam sobie, jak bardzo kocham moich przyjaciół i mojego chłopaka. Słysząc ich podekscytowane głosy przerzucające się kolejnymi propozycjami i czując ciepło dłoni Zeusa obejmującej moją dłoń, dziękowałam w duchu za to, że ich miałam. Mogliśmy się nie zgadzać, mogliśmy się sprzeczać, ale nikt nie mógł podać w wątpliwość łączących nas nierozerwalnych więzi.

___________________________

Powyższym one shotem znowu pobiłam swój rekord! W Wordzie liczy on sobie aż 26 stron (ponad 8400 znaków), co jak na mnie stanowi naprawdę pokaźną liczbę — mam więc nadzieję, że dla odmiany nie przesadziłam z tą objętością.

Starałam się zachować atmosferę gry i jak najlepiej przedstawić odrobinę skomplikowaną relację pomiędzy Alice i Zeusem. Liczę na to, że mi się to udało oraz że lektura sprawiła Wam przyjemność :D Koniecznie dajcie znać w komentarzach!

W następnej kolejności chciałabym się zabrać albo za zimową część 4 pór roku, albo za one shot z jednej z moich ulubionych serii powieściowych, na który pomysł od jakiegoś czasu krąży mi po głowie (szczegółów na razie nie zdradzę~) — zobaczymy, do pisania czego poczuję większe natchnienie.

Do następnego razu!

Aruenaristy — postacie

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Mon, 26 Jul 2021 09:47:00 +0000

Hej, hej!
W tym poście znajdziecie informacje o wszystkich (ważnych) postaciach, które do tej pory pojawiły się w moich one shotach z gry Wizardess Heart oraz o tych, które pojawią się w nadchodzącej Górskiej pułapce. W ramach przygotowania do niej szczególnie zachęcam do zapoznania się z następującymi postaciami: Alice Hart, Alfonse Goldstein, Caesar Raphael, Conrad Schuyler, Hiro Tachibana, Leslie Roseblade, Lucious Duller, Zeus Brundle. W niektórych miejscach, np. w imionach chowańców, skrywają się linki odsyłające do wizerunków dodatkowych postaci bądź innych form opisywanych bohaterów.

Te same informacje umieściłam w zakładce przeznaczonej dla tych shotów, czyli w Aruenaristy. Dodałam do niej również mały słowniczek z definicjami pojęć, które powinny ułatwić Wam zrozumienie uniwersum gry (dodatkowe informacje zamieszczam niezmiennie także w przypisach do konkretnych tekstów). Jeśli uważacie, że coś jeszcze wymaga wyjaśnienia, to dajcie mi znać, a postaram się to jak najlepiej opisać ;)

Alice Hart

Płeć: kobieta

Wiek: 20 lat

Rodzina: rodzice, którzy zmarli, gdy była dzieckiem

Chowaniec: Carbuncle/Starszy Skrzydlaty Królik (zależy od ścieżki)

Pseudonimy/Przezwiska: Królicza Główka (Klaus), Bogini Czasu (Hugo), Króliczek (Vain)

Zawód: uczennica, Prefekt Klasy Dziennej

Klasa: Dzienna (Fortitudo)

Współlokatorka: Amelia Nile

Specjalność: gotowanie, magia uzdrawiająca, porozumiewanie się ze zwierzętami i magicznymi stworzeniami, kontrola czasu

Lubi: słodycze, truskawki

Nie lubi: kiedy ktoś się z nią drażni/żartuje z niej

Hobby: pieczenie ciast i ciasteczek

Główna bohaterka gry, której automatycznie wprowadzone imię brzmi Liz, lecz każdy gracz może je zmienić, stąd w moich one shotach występuje ona jako Alice.

W momencie dołączenia do Akademii była niezdarną czarodziejką, której brakowało podstawowej wiedzy magicznej, a jej jedyną mocną stroną był rzadki talent porozumiewania się ze zwierzętami. Jednak dzięki ciężkiej pracy oraz pomocy przyjaciół wkrótce znalazła się na liście najlepszych uczniów Akademii — dwa lata po zdaniu egzaminu wstępnego została mianowana Prefektem.

Jest pełna optymizmu i energii, nie poddaje się łatwo i ma niezwykle dobre serce, co w połączeniu z jej naiwnością i lekkomyślnością czasem sprowadza na nią kłopoty. Zazwyczaj może się za to pochwalić dobrą intuicją, na której jej przyjaciele nie boją się polegać.

Między innymi z powodu charakterystycznej fryzury, czyli dwóch kucyków, często jest porównywana przez innych bohaterów do królika.

Jej zdolności magiczne różnią się nieco w zależności od ścieżek w grze, ale większość pozostaje niezmienna. Na manipulowanie czasem może z kolei pozwolić sobie tylko w określonych sytuacjach — to moc, która zwykle przychodzi i odchodzi w najmniej spodziewanych momentach.

Alfonse Goldstein

Płeć: mężczyzna

Wiek: 20+ lat (jego dokładny wiek nie został podany w grze, ale prawdopodobnie może być blisko 30)

Rodzina: Klaus (młodszy brat), Elias (najmłodszy brat), Walter (ojciec), Sigurd (kuzyn), Elaine (była narzeczona)

Pseudonimy/Przezwiska: Al

Zawód: uczeń, Prefekt Klasy Dziennej, badacz Ministerstwa Magii, właściciel kliniki

Klasa: Dzienna

Współlokator: Caesar Raphael

Specjalność: leczenie (za pomocą magii i tradycyjne)

Lubi: hot dogi

Nie lubi: być kontrolowanym; dziennikarzy i mediów

Hobby: obserwowanie magicznych roślin i magicznych stworzeń

Najstarszy syn rodziny Goldsteinów — niezwykle wpływowej, znanej i szanowanej ze względu na fakt, że jej członkowie są świetnymi wynalazcami magicznych narzędzi. Alfonse jednak nie chciał podążać drogą wytyczoną mu przez rodzinę; jego zainteresowania i plany odbiegały od losu, jaki czekałby go jako dziedzica. Dlatego lata temu zdecydował się na ucieczkę z domu. Od tamtego momentu wiele podróżował jako badacz Ministerstwa Magii, oddając się obserwacji magicznych roślin i stworzeń. Informacje o tych pierwszych przechowuje w specjalnej księdze, którą zawsze przy sobie nosi — dzięki niej może w dowolnym miejscu wyczarować egzemplarze dowolnego ze zbadanych przez siebie gatunków (co jego przyjaciołom przysporzyło trochę kłopotów…).

Do Akademii powrócił akurat w czasie, kiedy Alice została nominowana do roli Prefekta. Szybko zaprzyjaźnił się z nią oraz z resztą prefektowej grupki, a największy problem stanowiło dla niego odbudowanie relacji z rodziną. Klaus, średni z trójki braci, długo nie potrafił wybaczyć Alfonse'owi porzucenia rodziny, jasno dając mu to do zrozumienia przy każdej nadarzającej się okazji. Z kolei Elias, który zawsze uwielbiał Alfonse'a, wbrew jego obawom, nie żywił do niego urazy i po prostu cieszył się z odzyskania brata.

Alfonse jest bardzo spokojny, wyrozumiały, uprzejmy i troskliwy wobec bliskich i przyjaciół, a na jego ustach przez większość czasu widnieje uśmiech. Dzięki temu dobrze dogaduje się niemal ze wszystkimi, z wyjątkiem Klausa. Z powodu popełnionych w przeszłości błędów był przekonany, że nie zasługuje na miłość, skoro sam zranił ukochane osoby.

W najbiedniejszej dzielnicy miasta prowadzi własną klinikę, w której służy pomocą medyczną wszystkim potrzebującym.

Amelia Nile

Płeć: kobieta

Wiek: ok. 18 lat

Rodzina: liczne, lecz nieprzedstawione w grze rodzeństwo

Zawód: uczennica

Klasa: Dzienna (Potestas)

Współlokatorka: Alice Hart

Specjalność: talizmany

Lubi: rozmawiać o swoich zainteresowaniach (i kwestiach miłosnych) z Alice

Nie lubi: widzieć swoich przyjaciół smutnych

Hobby: Ladilz (rodzaj sportu)

Pierwsza przyjaciółka, jaką Alice zdobyła w Akademii i zarazem jej niesamowicie pogodna współlokatorka. Marzy o znalezieniu miłego, przystojnego chłopaka, a jednocześnie całym sercem wspiera Alice w jej przygodach miłosnych. Zawsze jest gotowa, żeby ją wysłuchać i wesprzeć, a w razie potrzeby — poprawić humor lub dodać odwagi. Fakt, że nie należą do tej samej klasy, nadrabiają pogaduchami ciągnącymi się do późnych godzin nocnych.

Caesar Raphael

[w formie świnki]

Płeć: mężczyzna

Wiek: 20+ lat

Rodzina: Claudia (daleka krewna; patrz: Lucious Duller)

Pseudonimy/Przezwiska: Świnka, Książę (Zett), Baroque (Lucious)

Zawód: uczeń, Prefekt Klasy Dziennej

Klasa: Dzienna

Współlokator: Alfonse Goldstein

Specjalność: klątwy, zaprzyjaźnianie się ze wszystkimi

Lubi: Alice (nie żartuję; w kategorii likes w jego profilu znajduje się zapis you, który można zatem odnieść do każdego gracza wcielającego się w główną bohaterkę)

Nie lubi: przemieniać się w świnkę

Hobby: gotowanie

Caesar jest potomkiem rodu Baroque, który w dawnych czasach służył władcom Królestwa Dnia. To właśnie jego przodkowie przyczynili się do uwięzienia Luciousa w podziemnym Labiryncie, za co słono zapłacili — cały ród obłożony został klątwą, która sprawia, że każdy pocałunek drugiej osoby przemienia jego członków w świnki i tylko kolejny pocałunek może przywrócić im ludzką postać.

Niestety, klątwa nie była jedynym problemem Caesara — z powodu nieszczęśliwej sytuacji rodzinnej jeszcze jako dziecko został sprzedany do cyrku, w którym wszystkie dzieci były okropnie traktowane. Pewnego razu udało mu się z niego uciec wraz z przyjacielem, Zettem. Następnie obaj podejmowali się drobnych przestępstw, aby przetrwać.
Dowiedziawszy się o istnieniu Star Sapphire, czyli przedmiotu zdolnego zdejmować wszelkie klątwy, Caesar przeniknął do Akademii, by móc go odnaleźć i zacząć wieść normalne życie. W celu zdobycia informacji o Star Sapphire i jego twórcach — Dragonkinach — podróżował też do innych królestw, a do Akademii powrócił w podobnym czasie, co Alfonse.

Caesar początkowo był niezwykle śmiały i nie krępował się flirtować z Alice od razu po jej poznaniu, chociaż potrafił ją też wspierać, kiedy zakochiwała się w innych postaciach. Jest dobrym, troskliwym przyjacielem, któremu tak bardzo zależy na więziach z innymi bohaterami, że nie tylko nie waha się zaryzykować dla nich zdrowia i życia, ale również czasami woli (lub przynajmniej wolał) posłużyć się kłamstwem i zranić samego siebie niż ich stracić.

Ma pogodne usposobienie i lubi żartować, często też drażni się z przyjaciółmi, którzy nie pozostają mu dłużni — pod jego adresem pada wiele docinków dotyczących świnek.

W przeciwieństwie do większości czarodziejów nie używa różdżki do rzucania czarów. Jej funkcję zdaje się pełnić naszyjnik, z którym się nie rozstaje.

Conrad Schuyler

Płeć: mężczyzna

Zawód: profesor, jeden z Trzech Magów chroniących Smoka Czasu, dyrektor Akademii, były Królewski Czarodziej

Niezwykle surowy nauczyciel, którego trudne lekcje przysporzyły Alice niemało problemów. Choć zwykle otacza go aura nieprzystępności, a w swoich uczniach budzi lęk, w rzeczywistości bardzo mu na nich zależy.

W dawnych czasach pełnił rolę Królewskiego Czarodzieja, służąc bezpośrednio Aulelii — księżniczce Gedonelune. Gdy umarła, zgodnie z jej życzeniem, przejął prawną opiekę nad Lucą — jej synem z nieprawego łoża. Niestety ich relacja nie jest zbyt dobra, jako że chcąc chronić Lucę, przez długi czas trzymał go w uwięzieniu, a sam Luca nawet nie wiedział, kto jest jego opiekunem.

Jest potężnym czarodziejem, na co wskazuje jego status jednego z Trzech Magów, których zadaniem jest ochrona skamieniałego ciała Smoka Czasu — założyciela Gedonelune i jego strażnika.
W czasie, w jakim rozgrywa się główna akcja gry, jest trzecim z kolei dyrektorem Akademii.

Elias Goldstein

Płeć: mężczyzna

Wiek: 20 lat

Rodzina: Klaus (starszy brat), Alfonse (najstarszy brat), Walter (ojciec), Sigurd (kuzyn)

Pseudonimy/Przezwiska: Książę Elias (Luca i fanclub Eliasa)

Zawód: uczeń, opiekun męskiego akademika, zastępca Prefekta

Klasa: Dzienna (Fortitudo)

Współlokator: Yukiya Reizen

Specjalność: zapamiętywanie zaklęć

Lubi: książki, słodycze

Nie lubi: niepoważnych i nieodpowiedzialnych ludzi, plotek

Hobby: czytanie oraz przeprowadzanie badań nad magią

Najmłodszy z Goldsteinów. Przykładny, wzorowy uczeń, zawsze osiągający znakomite wyniki w nauce, między innymi dzięki swojej dobrej pamięci, która pozwala mu na podręcznikowe wręcz rzucanie zaklęć. Jest bardzo odpowiedzialny, sam przestrzega zasad i pilnuje, aby inni również ich przestrzegali (a przynajmniej próbuje). Jak na swój wiek czasami bywa zbyt szorstki i sztywny, lecz mimo to dorobił się w Akademii własnego fanklubu. Bardzo łatwo go zawstydzić, a wtedy natychmiast się rumieni. Kiedy bliżej się go pozna, potrafi być czuły i troskliwy.

Często rywalizuje i wdaje się w sprzeczki z Lucą, ze względu na różnice dzielące ich podejścia do wielu kwestii. Skomplikowana relacja wiąże go również ze starszym bratem, Klausem, który uczył go magii i do którego często jest porównywany, ale ogólnie rzecz ujmując, bracia i tak się szanują i kochają.

Przyjaźni się z Yukiyą — zgłosił się nawet na ochotnika, żeby dzielić z nim pokój, mimo że doskonale wiedział o ciążącej na nim klątwie, która odstraszała innych uczniów.

Zgodnie z rodzinną tradycją marzy o zawodowym zajmowaniu się magicznymi narzędziami, do konstruowania których ma już pewien dryg.

Hiro Tachibana

Płeć: mężczyzna

Wiek: 20+ lat

Rodzina: Kureha (starsza siostra)

Zawód: uczeń, Prefekt Klasy Nocnej

Klasa: Nocna

Współlokator: Zeus Brundle

Specjalność: sztuka dobywania miecza

Lubi: jedzenie zrobione przez Alice, muffinki

Nie lubi: kłopotliwych rzeczy/sytuacji

Hobby: spanie

Rodzina Hiro pochodzi z Hinomoto (królestwa odzwierciedlającego naszą Japonię), lecz on sam urodził się i wychował w Queensblade, a do Gedonelune trafił, kiedy wraz z Zeusem dołączył do Akademii. Jego rodzina od pokoleń służy bowiem Brundle'om i oficjalnie powinien on pracować jako ktoś w stylu prywatnego ochroniarza Zeusa, jednakże zarówno sam Zeus, jak i jego krewni, traktują go jako równego sobie, wręcz jako członka rodziny — Hiro mieszka nawet z nimi pod jednym dachem.

On i Zeus od czasów dziecięcych spędzają ze sobą mnóstwo czasu, a minus tego jest taki, że Hiro często musi wykonywać pracę, którą powinien zająć się Zeus — czy to w przypadku pracy Prefekta (niezależnie od tego, czy Hiro pełnił jeszcze rolę jego zastępcy, czy też gdy już sam objął funkcję Prefekta), czy w przypadku innych zadań. Ale spokojnie, Hiro nie jest na każde skinienie Zeusa i kiedy chce, potrafi mu się postawić.

Niedługo po rozpoczęciu nauki w Akademii, Hiro przypadkowo wszedł w posiadanie swojego miecza — Łamacza Zbroi, który okazał się przeklętą bronią. Była w nim bowiem zaklęta dusza jego poprzedniego właściciela, zwanego BBW (Big Bad Wolf). Z jednej strony, miecz dał mu moc otwierania przejść do innych wymiarów, ale z drugiej uniemożliwił mu używanie jakiejkolwiek innej magii, a co gorsza — BBW stopniowo przejmował coraz większą kontrolę nad jego umysłem. Na szczęście po serii niezbyt przyjemnych przygód oraz dzięki pomocy przyjaciół, Hiro udało się pozbyć BBW, odzyskać własną magię i zapanować nad mieczem.

Hiro przez większość czasu jest opanowany i spokojny, może sprawiać wrażenie odrobinę wycofanego, jakby niewiele go interesowało. W rzeczywistości jednak bardzo zależy mu na przyjaciołach i w ich towarzystwie staje się bardziej otwarty. Choć często bywa senny (po części ze względu na fakt, że Klasa Nocna zazwyczaj funkcjonuje w nocy, a po części po prostu ze względu na jego zamiłowanie do snu), nic go tak nie ożywia jak jedzenie. Zdarza mu się w tym zakresie wdawać w awantury z Luciousem i Zeusem, którzy zażarcie rywalizują o ulubione przekąski.

On i Zeus noszą identyczne, naładowane magią kolczyki, które umożliwiają im bezpieczne poruszanie się po Labiryncie.

Leslie Roseblade

Płeć: mężczyzna

Wiek: ok. 20 lat

Chowaniec: Chica (Rosaputro — rodzaj magicznego stworzenia, z wyglądu przypominającego nietoperza)

Pseudonimy/Przezwiska: Książę Leslie

Zawód: uczeń, strażnik lasu

Klasa: Dzienna (Potestas)

Specjalność: łucznictwo

Lubi: pomaganie ludziom, modę

Nie lubi: leniwych ludzi

Hobby: zakupy

Leslie pochodzi z rodziny Roseblade'ów, która z polecenia samego króla zajmuje się ochroną Magicznych Drzew oraz lasu znajdującego się przy Akademii. Swoje zadanie Leslie traktuje bardzo poważnie, nie waha się wycelować bronią w osobę, która pomimo zakazu przedostanie się do nieodpowiedniej części lasu, szczególnie jeśli uzna ją za podejrzaną.
Mistrzowsko posługuje się łukiem, którego używa też do rzucania czarów. Jest bardzo surowym nauczycielem (pewnego razu uczył Alice strzelać z łuku), a jako osoba może początkowo wydawać się niemiły.
Jego chowaniec, Chica, uważa się za prawdziwą damę i traktuje go jak swojego lokaja, co Lesliemu niezbyt się podoba.

[uwaga — ścieżki Lesliego jeszcze nie przeszłam, dlatego jego opis na razie pozostanie taki krótki]

Luca Orlem
(właściwie: Luciano Orudeus Gedonelune)

Płeć: mężczyzna

Wiek: 22 lata

Rodzina: Aulelia (matka), Conrad Schuyler (opiekun prawny)

Zawód: uczeń

Klasa: Dzienna (Fortitudo)

Specjalność: potężna moc magiczna; pomyślne, zawodowe wręcz wagarowanie

Lubi: wolność i kobiety

Nie lubi: bystrych, ale upartych ludzi

Hobby: płatanie figli

Luca jest nieślubnym synem Aulelii, księżniczki Gedonelune, która zmarła niedługo po jego narodzinach. Król chciał jego śmierci, lecz Schuyler, służący Aulelii, sprzeciwił się rozkazowi i odesłał Lucę w bezpieczne miejsce, gdzie wychowywał się w ukryciu aż do śmierci króla. Wtedy Schuyler przeniósł go do Akademii. Luca długo nie wiedział niczego na temat swojego pochodzenia (w swojej ścieżce prawdę poznał dopiero pod koniec) ani opiekuna.

W Akademii Luca otoczony jest złą sławą przez swoje nieodpowiednie zachowanie, ciągłe wagarowanie, stawianie się autorytetom, parokrotne powtarzanie roku (chociaż jest bardzo utalentowanym czarodziejem i gdyby tylko chciał, nie miałby żadnych problemów ze zdaniem) oraz fakt, że kilka razy trafił za karę do szkolnych lochów (taki sympatyczny odpowiednik kozy).

Zarówno nauczyciele, jak i inni uczniowie postrzegają go głównie jako psotnika i osobę sprawiającą kłopoty. Jest niezwykle beztroski — do tego stopnia, że nie przejmuje się zbyt wieloma sprawami — a do tego nieco ekstrawagancki. Wydaje się być również strojnisiem.

Kiedy akurat omija lekcje, często zakrada się w jakieś ciche miejsce (np. do szkolnego archiwum) i ucina w nim sobie drzemkę. Lubi też wymykać się poza teren Akademii.

Ma problem z zaufaniem drugiej osobie i niechętnie dzieli się informacjami na swój temat. Za to zna wszystkie możliwe plotki dotyczące innych uczniów.

Lubi się drażnić — czy to z Eliasem, czy to z Alice, czy jeszcze z kimś innym. W miarę upływu czasu coraz bardziej się jednak do nich zbliżał i zaczął się o nich troszczyć, jak na przyjaciela przystało. W końcu mogli zacząć na niego liczyć.

Do rzucania zaklęć używa lewej ręki.

Lucious Duller

Płeć: mężczyzna

Wiek: 100+ lat (biologicznie jest wciąż w wieku nastoletnim)

Rodzina: Claudia (była narzeczona)

Zawód: były książę Królestwa Nocy, uczeń, zastępca Prefekta

Klasa: Nocna

Specjalność: taniec

Lubi: zamek w Labiryncie

Nie lubi: miejsc tętniących życiem

Hobby: spacerowanie po Labiryncie

Ponad 100 lat temu Lucious był księciem Królestwa Nocy, zakochanym ze wzajemnością w Claudii, księżniczce Królestwa Dnia. Ich związkowi sprzeciwiał się jednak ojciec księżniczki (oba królestwa toczyły ze sobą wojnę), który pewnego razu wpadł na genialny pomysł mający rozwiązać jego problem. Otóż oznajmił Luciousowi, że odda mu rękę Claudii pod warunkiem, że ten pomyślnie przejdzie przez podziemny Labirynt. Lucious zgodził się bez wahania, lecz niestety miejsce, do którego zszedł zostało przeklęte przez ród Baroque i każdy, kto do niego trafił, a ani nie wiedział, jak się po nim poruszać, ani nie posiadał odpowiedniego do tego celu rodzaju magii, miał się po nim błąkać po wieki. W dodatku, sam Lucious został związany z Labiryntem, co sprawiło, że o ile inne osoby, spełniające konieczne warunki, mogły do niego dowolnie wchodzić i z niego wychodzić, o tyle dla Luciousa wyjście było niedostępne (nawet go nie widział).

Lucious wiódł w Labiryncie samotny żywot, dopóki nie poznał Zeusa, który raz tam zawędrowawszy obiecał wrócić i jako pierwszy obietnicy tej dotrzymał. Od tamtej pory często go odwiedzał, a z czasem zaczął ze sobą zabierać także pozostałych. Jednocześnie cały czas szukał sposobu na uwolnienie księcia. Cel ten udało się osiągnąć wspólnymi siłami, jemu i przyjaciołom, po wielu trudnych wyzwaniach. Niestety, w chwili, w której Lucious powrócił do świata zewnętrznego, jego pierwsza miłość już od dawna nie żyła.

W Labiryncie czas dla Luciousa stanął w miejscu i choć spędził w nim ponad sto lat, z wyglądu i zachowania wciąż przypomina nastolatka. Jest nieśmiały, a początkowo, z powodu problemów z zaufaniem, był również mało towarzyski i sympatyczny. Im więcej czasu spędzał z Zeusem i resztą, tym bardziej się jednakże otwierał i wkrótce stał się nieodłącznym członkiem ich paczki. Szczególną sympatią zapałał do Alice, która to właśnie jemu często zwierza się z problemów sercowych. Lucious zawsze chętnie jej wysłuchuje i pomaga, jak może. Jego relacja z Zeusem przypomina natomiast braterską więź; podczas wakacji Zeus nawet zabrał go wraz z Hiro w swoje rodzinne strony.

Lucious miewa dziecinne zachowania, a jak na księcia nie wysławia się zbyt ładnie ani uprzejmie. Nie jest również szczery ze swoimi uczuciami i jego słowa często nie odzwierciedlają tego, co naprawdę myśli.

Do posługiwania się magią używa medalionu, zawsze zawieszonego na szyi.

Willem V. Rembrandt

[w formie Dziwnego Taffy'ego]

Płeć: mężczyna

Wiek: 1000+ lat

Pseudonimy/Przezwiska: Wily (Zeus), Jaszczur (Zeus), Dziwny Taffy

Zawód: były dyrektor Akademii, jeden z trzech Deklamatorów Dragonkinów (Deklamatorzy są jakby odpowiednikiem Trzech Magów Gedonelune), posiadacz Zmierzchu (jednego z trzech magicznych żywiołów Dragonkinów)

Specjalność: rozwiązywanie łamigłówek

Lubi: słodycze i suszone Czarne Jaszczurki

Nie lubi: ostrego jedzenia, brokułów, magii transformacyjnej

Hobby: zbieranie antyków, zajmowanie się swoimi włosami

Willem jest jednym z trzech Deklamatorów Dragonkinów i jedynym przedstawicielem Dragonkinów, który przetrwał wojnę wypowiedzianą im przez ludzi, nie zostawszy ani zabitym, ani uśpionym (jak pozostali dwaj Deklamatorzy i jego bliscy przyjaciele — Felix i Lacan). Zamiast tego został przez nich zniewolony i przez długi czas był wykorzystywany ze względu na swoje niezwykłe zdolności. To wszystko wzbudziło w nim nienawiść do ludzi.

Jego nastawienie uległo pewnej zmianie, kiedy spotkał pięcioletnią Alice, atakowaną przez wilka. Coś go wtedy tknęło, żeby ją uratować, a w skutek tego sam został ranny. Mała Alice, pomimo chłodu i opryskliwości, z jaką następnie potraktował ją Willem, postanowiła zająć się jego raną. W tym momencie Willem zdał sobie sprawę, że nie wszyscy ludzie są źli.

Postanowił zrobić wszystko, co w jego mocy, by wybudzić swoich przyjaciół. Dołączył więc do Akademii jako jej nowy dyrektor — stanowisko to pozwoliło mu na wykorzystanie niczego nieświadomych Prefektów do odwalenia za niego czarnej roboty, w wyniku której doszło do przebudzenia Feliksa. Willem został jednak zdemaskowany i wtrącony do więzienia Ministerstwa Magii, z którego następnie odbił go Felix. Obaj Dragonkinowie zmierzali do wybudzenia swego trzeciego towarzysza i do zemsty na ludziach, ale Willem wahał się za każdym razem, kiedy stawał naprzeciwko swoich byłych uczniów. Tym bardziej, że w jego pamięci wciąż żywe było wspomnienie małej Alice (nie rozpoznał jej, kiedy spotkał ją po latach, w jej dorosłej postaci, zresztą z wzajemnością — oboje uświadomili sobie, kim są, dopiero po dłuższym czasie). Gdy podczas tymczasowego zawieszenia broni miał okazję spędzić więcej czasu w gronie Prefektów i lepiej ich poznać, jego dotychczasowe przekonania uległy dalszym przeobrażeniom. Stwierdził, że w przeciwieństwie do Feliksa, nie chce zniszczenia świata, w którym żyje zarówno to dziecko, które okazało mu dobroć, jak i jego nowi, ludzcy przyjaciele. Podjął więc trudny wybór, sprzeciwił się Feliksowi i stanął po stronie ludzi. Nigdy jednak nie zrezygnował ani z przyjaźni z Feliksem, ani z marzenia o przebudzeniu Lacana i odrodzeniu Dragonkinów. Z tym, że teraz postanowił znaleźć na to pokojowy sposób.

Błędy Willema zostały mu wybaczone i choć nie wrócił na stanowisko dyrektora, czasami udziela w Akademii specjalnych wykładów. Poza tym, na nowo nauczył się ufać ludziom i nie tylko chętnie spędza z nimi czas, i im pomaga, ale również żyje jak jeden z nich.

Jako dyrektor Willem był niezwykle beztroski, stanowiąc niemal całkowite przeciwieństwo Schuylera. Darzył sympatią wszystkich Prefektów (nawet, jeśli udawał, w późniejszym czasie naprawdę się z nimi zaprzyjaźnił), przymykał oko na ich wpadki czy wygłupy i w najmniejszym stopniu nie wzruszały go rzucane pod jego adresem oblegi/przezwiska (celował w tym Zeus, wyzywając go np. od jaszczurek). Chronił ich zarówno przed niebezpieczeństwami, jak i przed kłopotami — chociaż częściowo robił to, żeby samemu nie zostać przyłapanym, to tak mu już zostało — zawsze chce chronić swoich bliskich, nawet jeśli wdają się w walki między sobą (gdy Felix walczył z Alice i dwoma innymi bohaterami, Willem stawał w obronie obu stron).

Z reguły jest sympatyczny, spokojny i pokojowo nastawiony. Bardzo trudno wyprowadzić go z równowagi. Lubi spędzać czas na wykonywaniu zwyczajnych ludzkich zajęć, jak np. uprawianie ogródka.

Yukiya Reizen

[w formie bestii]

Płeć: mężczyzna

Wiek: 20 lat

Rodzina: Saya (młodsza siostra) i 5 młodszego rodzeństwa niewspomniana z imienia

Chowaniec: Seth (magiczne stworzenie z wyglądu przypominające szarego wilka)

Zawód: uczeń, zastępca Prefekta

Klasa: Dzienna (Fortitudo)

Współlokator: Elias Goldstein

Specjalność: przyciąganie do siebie zwierząt, robienie słodyczy

Lubi: naturę i samotny relaks

Nie lubi: magii (nieaktualne)

Hobby: kolekcjonowanie antycznych magicznych przedmiotów

Yukiya pochodzi z małej wioski, która pewnego razu została napadnięta przez niebezpiecznych rabusiów. Aby ocalić ją i swoją rodzinę, Yukiya zawiązał kontrakt z Sethem, który obiecał mu niezwykłą moc. Jej ceną było jednak to, że z każdą pełnią księżyca, przemieniał się on w magiczną bestię. W dodatku, używanie magii wiązało się dla niego z bólem w oku, na którym nosi symbol kontraktu. Z tych względów Yukiya znienawidził magię i dopiero, kiedy nauczył się, że może być ona wykorzystywana w dobrych celach, udało mu się nad nią zapanować i pozbyć bólu. W jego ścieżce Alice otrzymała możliwość przywracania go do ludzkiej postaci.

Yukiya dołączył do Akademii, aby znaleźć sposób na zerwanie kontraktu. Z powodu jego istnienia oraz z powodu swojego zachowania, miał on na początku w Akademii opinię przeklętego. Większość innych uczniów, za wyjątkiem Eliasa, Alice i później także Luki, bała się go i trzymała od niego na dystans. Zmiana ich nastawienia wymagała trochę czasu, ale by do tego doszło, zmianie musiało ulec też podejście samego Yukiyi.

Yukiya początkowo przez większość czasu był bardzo cichy, a na jego twarzy rzadko gościły emocje. Sprawiał wrażenie osoby bardzo chłodnej, co później oczywiście okazało się nieprawdą — w rzeczywistości jest miły i troskliwy, nawet jeśli nie zawsze wie, jak to pokazać. Często za to bywa zamyślony i łatwo się rozprasza.

Jego najlepszym przyjacielem jest Elias, z którym nierzadko współpracuje przy różnych projektach.

Lubi spędzać czas na łonie natury i często można go spotkać w towarzystwie różnych zwierząt.

Zeus Brundle

Płeć: mężczyna

Wiek: 20+ lat

Rodzina: Lulu i Belle (młodsze siostry-bliźniaczki)

Pseudonimy/Przezwiska: Król Dziwak (Hiro)

Zawód: uczeń, Prefekt Klasy Nocnej

Klasa: Nocna

Współlokator: Hiro Tachibana

Specjalność: tworzenie magicznych kręgów (magia przyzywająca)

Lubi: być szefem

Nie lubi: być komuś posłusznym

Hobby: zdumiewanie Hiro niespodziewanymi przysługami

Zeus jest arystokratą pochodzącym z Queensblade, choć większość znających go osób ma problem z uwierzeniem w to ze względu na jego zachowanie i sposób bycia. Sam Zeus z reguły nie chwali się swoim tytułem, nie przepada też za związanymi z nim obowiązkami — takimi jak uczestnictwo w balach czy bankietach — i stara się ich unikać.

Do Gedonelune przeniósł się razem z Hiro, by rozpocząć naukę w Klasie Nocnej tutejszej Akademii. Włada potężną magią, a w szczególności ma talent do magii przyzywającej, co lubi demonstrować.

Chociaż Hiro teoretycznie powinien mu służyć i go chronić, Zeus zawsze traktował go jak równego sobie i nie waha się odwrócić ról, jeśli to Hiro zagraża niebezpieczeństwo.

Alice poznał w tym samym czasie, co Alfonse, Caesar i Hiro, i to właśnie on został wyznaczony na sędziego w egzaminie, który Alice musiała zdać, aby zostać Prefektem.

Zeus jest dosyć głośny, arogancki i zbyt pewny siebie, a w związku z tym bywa też niegrzeczny i nietaktowny. Podobnie jak Caesar, flirtował z Alice zaraz po jej poznaniu, a poza tym dużo się z nią drażnił. Często zdarzało mu się z nią kłócić, ale to cecha charakterystyczna ich relacji, która w najmniejszym stopniu nie wpływa na nią negatywnie. Jako że zawsze dostawał to, czego chciał, czasami zachowuje się niezwykle dziecinnie jak na swój wiek. W dodatku jest niecierpliwy i porywczy, rzadko myśli o konsekwencjach swoich czynów. To sprawia, że często sprzecza się z Klausem.

W głębi serca Zeus jest sympatyczny, martwi się o innych i z jakiegoś powodu łatwo nawiązuje przyjaźnie. Mimo wszystko jest też urodzonym przywódcom, to również on w dużej mierze przyczynił się do utworzenia z Prefektów paczki przyjaciół (chociaż początkowo nie był zbyt pozytywnie nastawiony do uczniów z Klasy Dziennej) i często organizuje ich spotkania. Ma szczególną słabość do swoich sióstr.

To ten typ, który dokucza osobom, które lubi.

Do rzucania zaklęć nie potrzebuje różdżki, używa jedynie kolczyka, identycznego, jak ten należący do Hiro (oba kolczyki stanowią parę).

Wakacyjne porządki

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Fri, 09 Jul 2021 18:58:00 +0000

Witam wszystkich po dłuższej przerwie!

Notkę tę piszę, aby przekazać wam garść informacji.

Po pierwsze, wypadałoby chyba wyjaśnić dość długą, nawet jak na mnie, nieobecność — w końcu nie opublikowałam niczego od lutego. A wszystko dlatego, że ostatni semestr dał mi w kość bardziej niż oczekiwałam. Wydawałoby się, że przecież powinnam mieć więcej wolnego czasu, skoro zajęcia odbywały się w trybie zdalnym, ale cóż… Okazało się, że nie tym razem. Ale dość o tym; całkiem możliwe, że spora część z Was miała podobne problemy przez sytuację, w jakiej się znaleźliśmy z powodu pandemii. Mam więc nadzieję, że jakoś się trzymacie.

Po drugie — teraz przechodzimy do konkretów — w trakcie wakacji będę trochę odświeżać bloga, wprowadzając pewne zmiany. Głównie planuję zaktualizować poszczególne zakładki, poza jedną, którą chcę usunąć. Chodzi mi tutaj o zakładkę Postacie. Nie bójcie się, informacje, które w niej zamieściłam nie znikną zupełnie, a zostaną tylko przeniesione do innych miejsc. Stwierdziłam, że będzie wygodniej, jeśli „profile” postaci znajdą się razem z innymi informacjami na temat danej historii w jej oddzielnej zakładce, a nie, tak jak do tej pory, w jednej wspólnej. Czyli postacie z Diabolik Lovers zostaną przeniesione do zakładki Diabolik Lovers, postacie ze Stray Souls do Stray Souls itd. Mam nadzieję, że to rzeczywiście ułatwi Wam dostęp do informacji, a z pewnością przynajmniej nie będziecie musieli przewijać takiej długiej listy, żeby dotrzeć do bohaterów jednej, konkretnej historii. W pierwszej kolejności porządki te obejmą Wizardess Heart — właśnie będę się zabierać za przygotowanie opisów postaci, które dodam też w osobnym poście, żebyście mogli się z nimi zapoznać jeszcze przed publikacją nadchodzącego one shota.

Chciałabym Was natomiast zapytać, co sądzicie na temat blogowego odtwarzacza muzyki — czy wolicie, żeby nadal był dostępny i ewentualnie został zaktualizowany, czy jednak uznajecie go za niepotrzebny i wolicie, abym go usunęła?

Będę wdzięczna za Wasze opinie, które ułatwią mi podjęcie decyzji!

Do następnego razu~♥

Empty Gold

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Sat, 20 Feb 2021 19:02:00 +0000

Jesień. Dla naszej społeczności ta pora roku oznaczała jedno z najważniejszych świąt — Święto Oczyszczenia Dusz. Jego obchody trwały trzy dni, a kończyły się radosnymi zabawami, podczas których dziękowano bogom za tegoroczne zbiory i proszono ich o urodzaj w następnym sezonie. Główna, właściwa uroczystość przypadała jednak na pierwszy dzień świętowania. To wtedy przedstawiciele Strażników z każdego klanu byli poddawani próbie, która testowała ich umiejętności i decydowała o znaczeniu całego klanu. Ukończenie jej pomyślnie oznaczało chwałę. Porażka, z kolei, wiązała się z hańbą. O czym mój klan, niestety, boleśnie się przekonał.

W tym roku to ja i mój partner mieliśmy zawalczyć o jego honor, i pod żadnym pozorem nie zamierzaliśmy zawieść.

Próba miała rozpocząć się po zapadnięciu zmroku, więc z napięciem wpatrywałam się w słońce dogasające na ciemniejącym niebie. Chociaż starałam się nadmiernie nie martwić, nie mogłam nic poradzić na fakt, że spoczywającą na mnie odpowiedzialność odczuwałam jak ciężar przygniatający moje ramiona, jak kleszcze zaciskające się wokół mojej klatki piersiowej. Na chwilę przymknęłam oczy, żeby spróbować uspokoić galopujące nerwowo serce. W myślach, niczym mantrę, powtarzałam sobie, że damy radę. Musimy dać i damy, bo przecież jesteśmy do tego zdolni. I nie była to pusta przechwałka ani złudna nadzieja. Szczerze w to wierzyłam. Musiałam tylko zapanować nad stresem, a wszystko powinno ułożyć się dobrze. Musiało.

Poczułam delikatne muśnięcie na nadgarstku, więc otworzyłam oczy i spojrzałam w bok. Sirion cofnął już dłoń, schowawszy ją ponownie w obszernym rękawie płaszcza, lecz wciąż zerkał na mnie kątem oka. Uniósł lekko brwi, więc skinęłam głową na znak, że ze mną w porządku. Odpowiedział mi tym samym.

Tłum wokół nas poruszył się i zaszemrał z podekscytowania, gdyż na scenę, wybudowaną z przodu placu, na którym się zgromadziliśmy, wkroczyła Kapłanka. Brzeg szkarłatnej szaty ciągnął się za nią, a zdobiące ją płomienie, wyszyte złotą nicią, lśniły w świetle pochodni. Kobieta zatrzymała się pośrodku sceny i uniosła obie ręce nad głowę, momentalnie uciszając zebrany tłum. Jej donośny głos poniósł się po całym placu.

— Dzisiaj, jak każdego roku, każdy z naszych klanów wystawi jedną parę swoich Strażników na niezwykłą próbę umiejętności. Choć większość z nas traktuje ją jako ekscytujące zawody i okazję do rywalizacji, to nie zapominajmy o jej prawdziwym celu, którym jest sprawdzenie, do czego zdolne są najmłodsze pokolenia naszych Strażników oraz zweryfikowanie stosowanych przez nas metod przystosowujących do pełnienia tej wyjątkowej funkcji. Potraktujmy tę próbę jako sprawdzian nie tylko dla nich, ale również dla nas. Przekonajmy się, jakie są mocne, a jakie słabe strony poszczególnych klanów oraz czy istnieje jakikolwiek aspekt szkolenia Strażników, który powinien zostać zmodyfikowany. Przede wszystkim zaś pamiętajmy, o co tak naprawdę chodzi w naszym święcie. O oczyszczenie dusz. Naszych, ale również tych wyklętych, które nieustannie nam zagrażają. — Kapłanka umilkła na krótką chwilę, by sens jej przemowy dotarł do wszystkich zebranych. — A teraz, pozwólcie, że wywołam tegorocznych uczestników.

Wśród tłumu na nowo zrodziły się podekscytowane szepty, kiedy na scenę wkraczali reprezentanci poszczególnych klanów. Trzy pierwsze pary ustawiły się po lewej stronie Kapłanki, podczas gdy kolejne dwie zajęły miejsce po prawej. I w końcu…

— Kinaan i Sirion z klanu Wschodzącego Słońca.

Wymieniliśmy z Sirionem spojrzenia i jednocześnie odrzuciliśmy kaptury z głów. Gdy wspinaliśmy się po kamiennych stopniach prowadzących na scenę, do moich uszu dotarło kilka szyderczych uwag oraz towarzyszące im lekceważące parsknięcia. Pozostali członkowie naszego klanu robili jednak wszystko, aby je zagłuszyć. To dzięki ich dopingującym okrzykom, to dzięki ich aplauzowi mogłam stanąć na scenie wyprostowana, z wysoko uniesioną głową, śmiało spoglądając na morze twarzy przed nami. Nasi ludzie w nas wierzyli i wspierali, jak tylko mogli, więc musieliśmy im się odwdzięczyć.

Podczas gdy Kapłanka kontynuowała swoje przemówienie, rozległ się ściszony głos jednej z uczestniczek:

— Nie boicie się ośmieszenia?

Błyskawicznie odwróciłam głowę. Tą, która się odezwała, była Veera z klanu Gwiazdy Polarnej, spoglądająca w moją i Siriona stronę za plecami oddzielającej nas pary. Przechyliwszy lekko głowę, rozciągnęła usta w zjadliwym uśmiechu.

— Szczególnie ty, Kinaan. Naprawdę myślisz, że z jego ślepotą w ogóle uda wam się ukończyć tę próbę?

Ta jedna uwaga sprawiła, że mój wzrok zasnuł się czerwoną mgiełką wściekłości. Zniosłabym jakoś kpiny ze mnie samej, ale nienawidziłam, gdy ktokolwiek szydził z przypadłości Siriona. Tym bardziej, że było to zupełnie bezpodstawne.

— Sirion nie jest ślepy — wysyczałam przez zaciśnięte zęby. Tylko w tej jednej kwestii dawałam się tak łatwo sprowokować. — I jeśli wypowiesz na ten temat jeszcze jedno słowo, to przysięgam, że przybiję ci język do najbliższego drzewa.

— Kinaan. — Sirion oplótł mój nadgarstek palcami jakby bał się, że rzeczywiście mogę posunąć się do rękoczynów. Jego głos był cichy i łagodny, lecz minę miał stanowczą. — Nie przejmuj się tym. Nie warto.

Już otwierałam usta, żeby zacząć się z nim kłócić, ale szybko dałam sobie spokój. Bo skoro on, jako główny poszkodowany, starał się nie brać do siebie takich uwag, to jakie ja miałam do tego prawo? Jasne, jako jego partnerka i przyjaciółka czułam się zobowiązana, żeby stawać w jego obronie, ale wiedziałam, że Sirion nie chce, żebym wdawała się w tym celu w sprzeczki czy bójki, jak to już zdarzało się w przeszłości. Westchnęłam więc tylko, ponownie przenosząc wzrok na tłum zebrany pod sceną.

— Nie doceniasz ich, Veera — wtrącił się niespodziewanie mężczyzna stojący po mojej lewej. Zerknęłam na niego kątem oka, a wtedy moje zdziwienie jeszcze się powiększyło. Był to Roan z klanu Żelaznej Pięści, jeden z silniejszych Strażników, jakich dane było mi oglądać. — Najwyraźniej nie widziałaś ich na ostatnich zawodach, bo spisali się wtedy znakomicie. Chłopak może i widzi gorzej, ale wkrótce przekonasz się, że w praktyce nie ma to większego znaczenia.

— To się jeszcze okaże — odparła sucho Veera, ewidentnie niezadowolona z faktu, że ktoś obiektywny wstawił się za nami. Leera, jej siostra i partnerka zarazem, prychnęła tylko, jakby na potwierdzenie jej słów.

Roan uśmiechnął się do nas i oznajmił:

— Liczę na was.

— Pokażcie, na co was stać! — zawtórował mu jego towarzysz, Therif.

— Taki mamy plan — odpowiedział Sirion, szturchnąwszy mnie przy okazji łokciem.

— Właśnie — potwierdziłam. Nie potrafiłam powstrzymać uśmiechu, który cisnął mi się na usta. Ten nieoczekiwany przejaw wsparcia przedstawicieli obcego klanu sprawił mi więcej radości, niż byłabym skłonna przyznać. — Damy z siebie wszystko.

Kapłanka, skończywszy przemawiać, przeniosła swoją uwagę na naszą dwunastkę.

— Próba rozpocznie się w momencie, w którym przejdziecie przez te o to bramy. — Mówiąc te słowa, wskazała ruchem dłoni sześć kamiennych łuków ustawionych w równym rzędzie za sceną. To, co znajdowało się za każdym z nich, przesłaniały gęste kłęby mgły. — Po drugiej stronie na każdą parę czeka specjalnie dla niej przygotowany teren, otoczony barierami, aby uniknąć nieporozumień między klanami. Waszym zadaniem jest, po pierwsze, odnalezienie wykonanego ze złota symbolu waszego klanu, ukrytego na wyznaczonym terenie. Po drugie, oczyszczenie jak największej ilości wyklętych dusz, które się na nim czają. I po trzecie, przetrwanie tej nocy. Próba zostanie uznana za ukończoną z sukcesem, jeżeli spełnicie te trzy warunki i o wschodzie słońca przekroczycie bramę powrotną. Ukaże się wam ona w pobliżu miejsca, w którym odnajdziecie symbol. Porażką będzie spóźnienie, nie dostarczenie symbolu bądź powrót tylko jednego Strażnika z danej pary.

Kapłanka powiodła wzrokiem po wszystkich uczestnikach, po czym zapytała:

— Czy jesteście gotowi?

— Tak! — odpowiedzieliśmy zgodnym chórem.

Kapłanka uniosła w górę ramiona. Obszerne rękawy jej szat zsunęły się, odsłaniając tatuaże w kształcie płomieni wijących się po jej skórze. W świetle pochodni same zdawały się naprawdę płonąć.

— A zatem ruszajcie i pokażcie nam, czy jesteście gotowi, by stawić czoła złu tego świata!

Na jej sygnał przez plac przetoczył się dźwięk rogu i każda z par ruszyła ku wyznaczonej jej bramie.

☼ ☼ ☼

Mgła rozwiała się w momencie, w którym przeszliśmy pod kamiennym łukiem. Co więcej, kiedy obejrzeliśmy się do tyłu, wszystko to, co zostawiliśmy za sobą — plac pełen ludzi, scena z Kapłanką, a nawet same bramy — zniknęło bez śladu. Z każdej strony otaczał nas za to ciemny, gęsty las, w którym jedynym źródłem światła była blada tarcza księżyca, zawieszona na bezchmurnym niebie.

— No to w drogę! — zawołał Sirion, naśladując uroczysty ton Kapłanki. Jego głos w ciszy nocnego lasu zabrzmiał nadzwyczaj głośno, więc miałam nadzieję, że nie czaiło się w nim nic poza niegroźnymi zwierzątkami i wyklętymi duszami.

— Mamy jakiś plan czy idziemy na żywioł? — zapytałam, sięgając po łuk zawieszony na plecach, by na wszelki wypadek nałożyć już strzałę na cięciwę. Nigdy nie było wiadomo, kiedy mogła pojawić się pierwsza wyklęta, więc wolałam się przygotować. Sirion z kolei dobył swojego miecza.

— Ciężko obmyślić jakiś plan, kiedy nawet nie wiemy, co na nas czeka — odpowiedział, potwierdzając moje przypuszczenia. Wzruszył ramionami. — Na razie chodźmy przed siebie.

Las zdawał się nie mieć końca. Niezależnie od tego, w którą stronę spoglądałam, wdziałam tylko drzewa, drzewa i jeszcze więcej drzew. Większość z nich była już pozbawiona liści, które szeleściły sucho pod naszymi stopami, a przez to ich nagie, powykręcane na wszystkie strony gałęzie przypominały upiorne szpony. Ale przynajmniej przedostawało się przez nie więcej światła.

Po dłuższej chwili marszu drzewa przed nami zaczęły się przerzedzać, by w końcu odsłonić pokaźnych rozmiarów polanę. Nim na nią wkroczyliśmy, poczułam dreszcze wstrząsające moim ciałem. Miałam wrażenie, że temperatura spadła o dobrych kilka stopni, podczas gdy powietrze stało się jakby bardziej wilgotne, utrudniając nieco oddychanie.

— Czujesz to?

Sirion przytaknął.

— Musi kręcić się tu całkiem spora grupa. — Jego usta rozciągnęły się w uśmiechu. Był podekscytowany nadchodzącą walką. Zresztą, podobnie jak ja. Wreszcie mieliśmy pierwszą okazję, żeby się wykazać. — Rozdzielmy się i bierzmy do roboty.

Skinęłam głową i odczekałam chwilę, odprowadzając go wzrokiem. Chciałam zobaczyć, gdzie się zatrzyma, żeby móc wybrać odpowiednie miejsce dla samej siebie. Moją uwagę przyciągnęło potężne drzewo o rozłożystych konarach, rosnące kilka metrów za jego plecami. Uznałam, że powinno się nadać.

Schowałam niewykorzystaną strzałę do kołczanu i na powrót zarzuciłam łuk na plecy, żeby obie dłonie mieć wolne podczas wspinaczki. Drzewo miało lekko chropawą korę i na tyle liczne gałęzie, że wdrapanie się na jedną z nich — znajdującą się wysoko nad ziemią, a jednocześnie na tyle grubą, by spokojnie mogła utrzymać mój ciężar — nie zajęło mi wiele czasu. Usadowiwszy się wygodnie tuż przy pniu, ponownie sięgnęłam po swoją broń. W każdej chwili gotowa do strzału, przeczesywałam ciemność wzrokiem. Skoro wyczuwaliśmy ich obecność, to pojawienie się wyklętych było tylko kwestią czasu. Bo to, że się pojawią, było pewne — zawsze ciągnęło je do żywych.

Wyklętymi duszami stawały się osoby, które z jakiegoś powodu nie mogły zaznać spokoju po śmierci. Zazwyczaj przyczyną takiego stanu rzeczy były silne emocje, odczuwane przez nie w chwili zgonu i zarazem przywiązujące je do tego świata. Mógł to być gniew, dojmujący smutek albo żal. Bywało, że odpowiedzialność spoczywała na, tak zwanych, niedokończonych sprawach. A czasami wyklętymi zostawali po prostu zbrodniarze, którzy za życia wyrządzili tak wiele zła, że nie mogli liczyć na odkupienie czy trafienie do jakiegokolwiek „lepszego miejsca”. Co prawda wyklęte nie potrafiły przyjmować form materialnych — tylko najsilniejsze z nich, czyli zazwyczaj takie, które najdłużej błądziły po świecie i które dręczone były najintensywniejszymi emocjami, potrafiły opętać ciała żywych istot — więc na szczęście nie mogły bezpośrednio wyrządzać krzywdy fizycznej. Problem jednak polegał na tym, że ich główną i najbardziej przerażającą bronią było wpływanie na umysły. Przyciągały je negatywne emocje — im silniejsze, tym lepiej dla nich — które następnie podsycały do granic możliwości. Niektórzy nieszczęśnicy po kontakcie z wyklętą duszą kompletnie tracili zmysły i nie było już dla nich ratunku. Dlatego tak ważna była rola Strażników. To właśnie my, wyposażeni w poświęcone bronie, strzegliśmy naszego świata przed złem w postaci wyklętych i im podobnych istot.

Sirion uniósł lewą rękę, dając mi znak. Nie było to tak właściwie potrzebne — też dostrzegłam zagęszczającą się ciemność na skraju polany. Zbliżały się wyklęte dusze. W duchu dziękowałam za światło księżyca, bo bez niego jeszcze trudniej byłoby je dostrzec w tym mroku. Same wyglądały jakby były z niego utkane.

Zmrużyłam oczy i wycelowałam w najbardziej oddalone od Siriona osobniki. Przypominały kłęby ciemnego dymu, powoli podpełzające coraz bliżej i bliżej. Pierwsza strzała zalśniła, przecinając gęste powietrze. W następnej sekundzie trafiony nią cel zniknął w niewielkim rozbłysku światła, a ja tymczasem przygotowywałam się do kolejnego strzału. Trafiając cel za celem, widziałam, że Sirion robi to samo. Jego miecz połyskiwał zimnym blaskiem, bez ustanku siekąc otaczającą go ciemność.

Zazwyczaj działaliśmy właśnie w ten sposób — Sirion stawał do bezpośredniej walki z przeciwnikiem, a ja zajmowałam miejsce, z którego mogłam go osłaniać czy też „być jego oczami”, jak to sama określiłam w momencie, gdy po raz pierwszy zaproponowałam mu współpracę. Na początku, co prawda, obawiałam się oddalania od niego na więcej niż kilka kroków i najchętniej walczyłabym z nim ramię w ramię, choć o wiele lepiej radziłam sobie w walce na dystans, jako łuczniczka. Sirion jednak szybko udowodnił mi, że niepotrzebnie się tym przejmowałam. To prawda, że miał problemy ze wzrokiem, ale, w przeciwieństwie do tego, co mówiła Veera i inni ludzie jej pokroju, nie był ślepy. Przez większość czasu widział po prostu gorzej niż ja — nie dostrzegał oddalonych od niego szczegółów, nie rozpoznawał rysów twarzy osób, od których dzieliło go więcej niż kilka czy kilkanaście kroków, nie potrafił odczytać tekstu, jeśli nie miał go przysuniętego niemal do samej twarzy. Niestety, bywały i takie dni, kiedy wszelkie kontury całkowicie rozmazywały się przed jego oczami, czemu dodatkowo towarzyszył nieznośny ból i łzawienie. Te dni były najgorsze. Patrzenie na Siriona w takim stanie sprawiało mi cierpienie, choć oczywiście nieporównywalnie mniejsze od tego, które sam musiał odczuwać.

Co zadziwiające, Sirion mimo wszystko był wspaniałym wojownikiem. Nie pozwolił, by wadliwy wzrok stanął na drodze jego kariery jako Strażnika. Choć początkowo władze klanu chciały odebrać mu możliwość kandydowania na to stanowisko, zmieniły zdanie, gdy zobaczyły, że ćwiczył ciężej niż inni i że spisywał się w walce, nadrabiając wyczuleniem pozostałych zmysłów. Ja z kolei postanowiłam go wspierać jak tylko potrafiłam, na wszelkich możliwych płaszczyznach. I jak na razie, nasza współpraca sprawdzała się niezawodnie.

Nagle poczułam, że pokrywające moje ciało włoski stanęły dęba. Raptownie oderwałam wzrok od Siriona i rozejrzałam się wokół siebie. Zajęta osłanianiem Siriona, dopiero w tym momencie zauważyłam wyklęte, które podkradły się do drzewa, na którym siedziałam.

— O, wy paskudy, nie myślcie, że mnie tak łatwo dostaniecie — wymamrotałam, zmieniając pozycję i posyłając kilka strzał w stronę korzeni.

Uporawszy się z niechcianym towarzystwem, znów przeniosłam swoją uwagę na to, co działo się na polanie, ale jedynie po to, by przekonać się, że już po wszystkim. Sirion właśnie wsuwał miecz do pochwy.

Na wszelki wypadek odczekałam jeszcze dłuższą chwilę na swojej pozycji, ale rzeczywiście nie dostrzegałam ani nie wyczuwałam już żadnych wyklętych. Kilkakrotnie odetchnęłam głęboko, przekonując się, że ta specyficzna duszność zniknęła. Nie widząc więc dalszego sensu w tkwieniu na drzewie, dołączyłam do czekającego na mnie Siriona.

— Jakoś podejrzanie szybko poszło — stwierdziłam, przyjmując od niego garść strzał, które zdążył w międzyczasie zebrać z ziemi.

— Nie rozluźniałbym się za bardzo. Założę się, że najgorsze dopiero przed nami. Szczególnie, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że wyklęte najaktywniejsze stają się tuż przed wschodem słońca.

— Pewnie tak… Co teraz? Idziemy dalej czy…? — zawiesiłam znacząco głos.

— W zasadzie, to proponuję, żebyśmy tu zostali i odpoczęli. Może nawet trochę się przespali.

— Jesteś pewien? — zdziwiłam się. — Nie lepiej byłoby od razu ruszać na poszukiwania naszego symbolu? Ten las wydaje się ogromny, a przecież nawet nie wiemy, w którą stronę powinniśmy iść.

— To prawda — zgodził się Sirion. — Ale mamy na to całą noc, a uważam, że lepiej odpocząć, póki mamy taką okazję, żeby nie opaść całkiem z sił w kluczowym momencie.

— Pewnie masz rację. — W zamyśleniu przesunęłam opuszkami palców po lotkach strzał tkwiących w kołczanie. — Założę się, że ten symbol będzie ukryty akurat w tym miejscu, gdzie będzie najwięcej wyklętych.

— A to akurat — Sirion wycelował we mnie palcem wskazującym i uśmiechnął się krzywo — jest bardzo prawdopodobne.

Działając według planu Siriona, na środku polany rozpaliliśmy ognisko i grzejąc się przy nim, zjedliśmy skromny posiłek. Następnie każde z nas, na zmianę, zaliczyło krótką drzemkę. O kolejności czuwania zadecydowaliśmy — w typowy dla nas sposób — za pomocą gry w kamień, papier, nożyce.

Syci i z nowymi pokładami energii, ruszyliśmy w dalszą drogę. Do wschodu słońca wciąż pozostawało kilka godzin.

Szliśmy długo, wymieniając się tylko sporadycznymi uwagami i cały czas czujnie rozglądając się po otoczeniu.

— Gdzie oni mogli go ukryć? — zapytałam z rezygnacją, w dalszym ciągu nie widząc niczego poza drzewami. Moje morale zaczynały podupadać. — Jak mamy go znaleźć?

Sirion przystanął. Miał zamyślony wyraz twarzy.

— Jestem pewien, że umieścili go w miejscu, którego nie da się przeoczyć. W innym przypadku cała ta gra nie miałaby większego sensu.

— Ale nie może to też być takie łatwe. — Zmarszczyłam brwi, następne słowa wypowiadając ciszej, ze wzrokiem utkwionym w ziemi. — W końcu nie bez powodu nasz klan ponosił porażki w poprzednich latach…

Sirion nie odpowiedział i na chwilę zapadło między nami ciężkie, przygnębiające milczenie. Byłam taka zdeterminowana, żeby zakończyć próbę z sukcesem, ale czułam, że jeśli wkrótce nie poczynimy postępów, to moja wiara w taki obrót spraw poważnie ucierpi. Okropnie mnie to frustrowało. Nie chciałam się poddawać ani cofać swoich wcześniejszych słów. Musiałam wziąć się w garść

— Chyba mogliśmy wcześniej na to wpaść, ale mawiają, że lepiej późno niż wcale, prawda? — W głosie Siriona pobrzmiewało rozbawienie. Między palcem wskazującym a kciukiem prawej dłoni trzymał kryształ zawieszony na rzemieniu, który do tej pory chował pod koszulą. Mrugnął do mnie, z uśmiechem na ustach. — Najwyższy czas przetestować twoją teorię.

Trzymany przez niego przedmiot nie był zwykła ozdobą. Kryształ ten ostrzegał przed negatywną energią, wskazując miejsca, w których się gromadziła. Wykorzystywano go do wykrywania obecności wyklętych oraz innych demonicznych istot.

— Chcesz sprawdzić, czy naprawdę symbol znajduje się tam, gdzie jest najwięcej wyklętych?

— I tak na tę chwilę nie wymyślimy niczego lepszego, a jak już wcześniej powiedziałem, ta teoria wydaje mi się całkiem prawdopodobna.

Chciałam wierzyć, że miał rację. Uczepiłam się tej nadziei ze wszystkich sił, w duchu modląc się, aby się nie pomylił.

Kręciliśmy się po lesie, używając naszyjnika z kryształem jak swoistego kompasu, wymachując nim na różne strony i sprawdzając jego reakcję. Po kolejnych minutach, a może godzinach — kompletnie straciłam rachubę czasu — bezowocnego marszu, ponownie zaczęłam martwić się powodzeniem naszej próby. Lecz wtedy, jakby na znak, że moje modlitwy zostały wysłuchane, na tle drzew zamajaczyły skały. Sirion skierował w ich stronę kryształ, a ten zaczął pulsować jasnym światłem. Wymieniliśmy spojrzenia.

— Miejsce, którego nie da się przeoczyć… — powtórzyłam jego słowa.

— Skupisko wyklętych… — dodał Sirion.

Przyspieszyliśmy kroku. Kryształ pulsował coraz szybciej i szybciej, aż w końcu, tuż pod skalną ścianą odgradzającą dalszą drogę, zaczął świecić nieprzerwanie.

— O ile zakład, że symbol jest schowany gdzieś tam w górze? — zapytał Sirion, a wraz ze słowami z jego ust wydobył się obłoczek pary.

Zadrżałam mimowolnie. Wyklęte były blisko i musiało ich być naprawdę dużo. Prawdopodobnie więcej niż na polanie.

— Nie damy rady jednocześnie się wspinać i walczyć — wypowiedziałam na głos to, co wydawało mi się oczywiste. — Jedno z nas musi zostać tu, na dole.

Zmierzyłam wzrokiem skałę przed nami. W ciemności nie widziałam, jak wysoko sięgała, ale niezależnie od tego, wspinaczka w takich warunkach nie zapowiadała się ani przyjemnie, ani bezpiecznie.

— Ja to zrobię — powiedziałam, nie widząc innej opcji. Wiedziałam, że dla Siriona taka wspinaczka mogłaby się okazać zdecydowanie trudniejsza niż dla mnie. Ściągnęłam z pleców łuk i kołczan, i odłożyłam je na bok, a następnie narzuciłam na nie swój płaszcz. Moje ciało od razu pokryła gęsia skórka i to akurat nie tylko z powodu zimna. Odwróciłam się do Siriona, który właśnie przecinał mieczem pierwszy ze zbliżających się kłębów ciemnego dymu. — Zostawię je tutaj, bo tylko by mi przeszkadzały.

Siirion obejrzał się na mnie przez ramię, z mieczem gotowym do kolejnego ciosu. Przeniósł wzrok na porzuconą przeze mnie broń, a potem znowu na mnie. Otworzył usta, jakby chciał zaprotestować, ale ostatecznie tylko zacisnął je w wąską linię. Jednym, sprawnym ruchem pozbył się kolejnej wyklętej duszy. Nie mieliśmy czasu do stracenia. Skinął głową.

— Powodzenia. Będę tu na ciebie czekał.

— Nie masz innego wyjścia — rzuciłam z uśmiechem, po czym przystąpiłam do wspinaczki.

Przy ograniczonej widoczności w dużej mierze musiałam polegać na dotyku, dłońmi i stopami wyszukując oparcia. Nie było to łatwe zadanie, gdyż góra — czy czymkolwiek było to, na co właśnie się wdrapywałam — była dosyć stroma. W międzyczasie próbowałam rozglądać się za czymś połyskującym, co mogłoby okazać się poszukiwanym przez nas symbolem. W związku z tym cały proces przebiegał boleśnie powoli.

Byłam kilka metrów nad ziemią, gdy nagle stało się to, czego się obawiałam. Wypukły fragment skały, na którym dopiero co oparłam lewą stopę, nie utrzymał mojego ciężaru, ułamał się i razem z mnóstwem drobnych kamyczków potoczył się w dół. Wybita z rytmu i częściowo pozbawiona oparcia, zsunęłam się kawałek w ślad za nimi, ale na szczęście w porę zdążyłam wyhamować, wczepiając palce w odpowiednie miejsca. Przywarłam do skały, łapczywie wciągając powietrze przez drżące usta. Okrzyk, którego nie dałam rady powstrzymać, kiedy się osuwałam, musiał zaalarmować Siriona, bo usłyszałam jego zaniepokojone wołanie:

— Kinaan!

— Żyję! — odkrzyknęłam, by po chwili dodać pod nosem: — Jeszcze.

Od tego momentu posuwałam się w górę jeszcze ostrożniej niż do tej pory. Po kilkudziesięciu centymetrach, ujrzałam nad sobą, niczym objawienie, skalną półkę, na oko odpowiednio szeroką i na tyle porządnie osadzoną, żeby mogła utrzymać ciężar ludzkiego ciała. Chciałam wykorzystać ją, aby złapać oddech, lecz kiedy się na nią wdrapałam, moim oczom ukazała się leżąca na niej mała poduszeczka. Na poduszeczce natomiast spoczywał lśniący krążek, z różnej długości szpikulcami wystającymi z jego krawędzi. Słońce wykonane ze złota. Symbol, którego szukaliśmy. Udało się!

Pełna zarówno niedowierzania, jak i radości, schowałam symbol do sakwy zawieszonej u pasa i czym prędzej rozpoczęłam drogę powrotną. Zdążyłam zaledwie zsunąć się z półki, kiedy zdałam sobie sprawę, że miałam problemy z oddychaniem. Oznaczało to, że z którejś strony zbliżała się do mnie wyklęta dusza, ale zamierzałam ją zignorować. Niestety, nie było mi to dane. Nie trafiłam ręką we fragment skały, którego chciałam się złapać i chociaż od razu udało mi się to naprawić, to ta krótka chwila paniki wystarczyła, by wyklęta przystąpiła do ataku. Fala strachu uderzyła we mnie z gwałtownością paraliżującą ruchy. Serce zaczęło tłuc się w mojej piersi jak szalone, a mięśnie drżały. Sytuacji nie poprawiał fakt, że poczułam szarpnięcie za nogę, a po spojrzeniu w dół ujrzałam ciemną, szponiastą łapę trzymającą mnie za kostkę.

Zacisnęłam powieki.

Uspokój się, nakazałam samej sobie w myślach. Musisz zachować spokój. Jeśli ci się to uda, wyklęta cię zostawi. Nie może zrobić ci krzywdy. Nie może cię dotknąć. Nie dotyka. To tylko iluzja.

Odetchnęłam głęboko i otworzyłam oczy. Wyklęta pozostawała na swoim miejscu, ale łapa zniknęła z mojej kostki. Zobaczyłam za to, że niebo na horyzoncie staje się jaśniejsze.

— Kończy nam się czas! — krzyknęłam, mając nadzieję, że przypadkiem nie wywołam tym lawiny.

Tym razem skutecznie ignorując ciemny kłąb uczepiony skały, ponownie zaczęłam schodzić w dół.

Będąc może ze dwa metry nad ziemią, obejrzałam się za siebie, na Siriona. Wciąż otaczały go liczne wyklęte, w tym jedna czaiła się tuż za jego plecami.

— Za tobą! — zawołałam, puszczając się jedną ręką skały, a drugą wyszarpując zza pasa sztylet. Rzuciłam nim w wyklętą i jednocześnie zeskoczyłam na ziemię. Pech chciał, że przy lądowaniu moja prawa noga objechała na wilgotnych liściach zaściełających podłoże i wygięła się w bok. Moją kostkę przeszył ostry ból. Zmełłam w ustach przekleństwo, ale nie miałam czasu użalać się nad sobą.

W tej chwili byłam pozbawiona jakiejkolwiek broni, a od mojego łuku oddzielała mnie chmara wyklętych, zainteresowanych moją obecnością. Nim zdążyłam rzucić się przez nie ku broni — bo wydawało mi się to jedyną opcją — Sirion zawołał mnie po imieniu i kopnął coś w moją stronę. Sztylet, którym zaledwie chwilę wcześniej cisnęłam w wyklętą, wylądował u moich stóp. Odetchnęłam z ulgą. Co prawda, walczenie nim na dłuższą metę byłoby męczące i niezbyt praktyczne, lecz sama moc zaklęta w ostrzu wystarczała, by utrzymać wyklęte na dystans. A tylko tego potrzebowałam, aby dostać się do właściwej broni.

— Masz? — zapytał Sirion, powoli torując sobie drogę w moją stronę.

— Mam — przytaknęłam, uśmiechając się z zadowoleniem, podczas nakładania strzały na cięciwę. — Teraz musimy już tylko zaczekać na pojawienie się bramy.

Niebo jaśniało z każdą chwilą. Wkrótce, kiedy mój kołczan już niemal całkowicie opustoszał, a ruchy Siriona stały się zdecydowanie wolniejsze, przez las przetoczył się dźwięk rogu.

— Nareszcie! — zawołaliśmy zgodnie, z ulgą w głosach.

Przejście w kształcie kamiennego łuku, którego z pewnością nie było tam jeszcze sekundę wcześniej, zmaterializowało się tuż na linii pierwszych drzew. Zarzuciłam broń na plecy. Dalsza walka nie miała sensu, jeśli chcieliśmy wrócić na czas. Prawa noga, do tej pory jakoś wytrzymująca, akurat w tym momencie postanowiła się pode mną ugiąć. Zachwiałam się, o mały włos nie lądując na tyłku. Nie uszło to uwadze Siriona.

— Wszystko w porządku? — zapytał, marszcząc brwi.

Skinęłam potakująco głową. Chciałam zbagatelizować tę sytuację, żeby niepotrzebnie go nie martwić. Przecież byliśmy już tak blisko osiągnięcia celu. Musiałam wytrzymać jeszcze tylko chwilkę.

— To nic takiego, chyba trochę uszkodziłam sobie kostkę.

— Ale nie możesz iść, prawda?

— A właśnie, że mogę. — Zacisnęłam zęby i kuśtykając, ruszyłam przed siebie.

Sirion zagrodził mi drogę, po czym odwrócił się do mnie plecami i przykucnął.

— Wskakuj.

— Co? — wypaliłam głupio. — Przecież nie dasz rady unieść mnie z całym sprzętem!

Ponad ramieniem posłał mi ostrzegawcze spojrzenie zmrużonych oczu.

— Twój brak wiary w moją siłę rani moje serce — rzucił lekkim tonem. Kąciki jego ust unosiły się nieznacznie. — Nie mamy czasu. Wskakuj.

Rzeczywiście, nie mieliśmy czasu. Słońce właśnie wschodziło, więc jeśli jak najszybciej nie przekroczylibyśmy bramy, próba, pomimo odnalezienia symbolu, skończyłaby się dla nas porażką. Jak bardzo ironiczne byłoby dla klanu Wschodzącego Słońca przegranie podczas wschodu słońca?

Westchnęłam.

— Dobra! Ale nie chcę potem słyszeć żadnych żarcików na temat mojej wagi!

☼ ☼ ☼

Po drugiej stronie powitały nas radosne okrzyki i brawa. Nim mieliśmy okazję otrząsnąć się z oszołomienia, w jakie nas wprawiły, podeszła do nas Kapłanka.

— Czy odnaleźliście symbol?

— Tak — odpowiedział Sirion. Ostrożnie postawił mnie na ziemi, lecz w dalszym ciągu mnie podtrzymywał. Z wdzięcznością wsparłam się na jego ramieniu, by odciążyć bolącą nogę. Z sakwy przy pasie wydobyłam niewielkie, złote słońce i podałam je Kapłance na wyciągniętej dłoni.

Kobieta uśmiechnęła się przyjaźnie, biorąc nasz symbol do ręki.

— Gratuluję pomyślnego ukończenia próby. Do czasu ogłoszenia ostatecznych wyników możecie odpocząć na wyznaczonych dla was miejscach na scenie. Wkrótce podejdzie do was medyk, żeby zająć się twoją kontuzją, Kinaan.

Tam, gdzie przed rozpoczęciem próby na scenie stali przedstawiciele poszczególnych klanów, teraz znajdowały się bogato zdobione fotele, zwrócone przodem ku zgromadzonej publiczności. Sirion pomógł mi zająć miejsce na jednym z nich, po czym sam usiadł na sąsiednim i niemal w tej samej chwili zbliżył się do nas zapowiedziany przez Kapłankę medyk. Po krótkich oględzinach oznajmił, że zwichnęłam kostkę. Nasmarował ją porażająco zimną maścią, opatrzył, nakazał mi ją oszczędzać, a potem oddalił się do kolejnych uczestników potrzebujących jego pomocy. Odetchnęłam z ulgą i rozsiadłam się wygodniej. Cóż, zdecydowanie mogło być gorzej.

— Cieszę się, że obeszło się tylko na zwichnięciu — odezwał się Sirion. Nachylił się odrobinę w moją stronę ponad podłokietnikiem swojego fotela. — Co najmniej dwa razy myślałem, że spadniesz.

— Ja też — przyznałam szczerze. — Wolałabym już nigdy nie musieć wspinać się po ciemku. Ale przynajmniej nam się udało! — Uśmiechnęłam się do niego szeroko. — Zrobiliśmy to!

— To prawda. — Sirion błysnął zębami w podobnym uśmiechu. Wyciągnął w moją stronę uniesioną dłoń. — Dobra robota, partnerko.

— I wzajemnie partnerze! — Przybiłam mu piątkę.

Radosny nastrój prysł wraz z pojawieniem się Iliona, chłopaka z ostatniej brakującej pary Strażników. Wpadł przez bramę sam i wyglądał na przerażonego. Po wymienieniu kilku pośpiesznych zdań z Kapłanką, wrócił przez bramę, a za nim udała się grupa mężczyzn, z medykiem na czele. Wszyscy pozostali, zarówno uczestnicy, jak i publiczność, z napięciem wpatrywali się w bramę. Ekipa ratownicza wróciła po chwili ciągnącej się w nieskończoność z nieprzytomną partnerką Iliona — Evel — na noszach. Ze strzępów informacji, które do nas dotarły wynikało, że Evel, podobnie jak ja, wspinała się na skałę. Tyle, że w jej przypadku skończyło się to upadkiem i rozbiciem głowy. Po moich plecach przebiegły ciarki, kiedy zdałam sobie sprawę, że mnie również mogło przydarzyć się coś takiego.

Sirion, zupełnie jakby potrafił odczytać moje myśli, sięgnął po moją dłoń i uścisnął ją lekko. Odwzajemniłam ten gest, wciąż wpatrując się w miejsce, w którym zniknęli Ilion i Evel, której obrażenia były zbyt poważne, by zająć się nimi na miejscu. Miałam szczerą nadzieję, że szybko wróci do zdrowia.

Ilion i Evel nie wrócili na oficjalne ogłoszenie wyników, ich miejsca na scenie pozostały puste. Reszta przedstawicieli ich klanu, obecna pośród tłumu zebranego przed sceną, wyraźnie zmarkotniała, utraciła niedawną energię i chęć na świętowanie. Nie dziwiłam się im, tym razem to ich klan okrył się hańbą. Uroczystość jednak, z nimi czy bez nich, trwała dalej.

— Mam zaszczyt ogłosić, że tegoroczną próbę pomyślnie ukończyli wszyscy zawodnicy, z wyjątkiem przedstawicieli klanu Srebrzystego Deszczu — oznajmiła uroczyście Kapłanka. — Najlepiej wypadli Roan oraz Therif z klanu Żelaznej Pięści. Wznieście brawa dla naszych młodych Strażników, którzy udowodnili tej nocy, że są w stanie stawić czoła złu, by obronić przed nim nas i nasz świat. Ich odwaga, waleczność oraz partnerska współpraca zasługują na szacunek i uczczenie. Rozpocznijmy zatem świętowanie!

Może i nikt oficjalnie tego nie podkreślił, ale wszyscy, którzy mieli to wiedzieć, wiedzieli — po kilku latach pechowej passy klan Wschodzącego Słońca wreszcie odniósł sukces. Raz jeszcze wymieniliśmy z Sirionem uśmiechy pełne ulgi i szczęścia. Udało nam się. Osiągnęliśmy nasz cel.

_________________________

[Dla jasności (ponieważ nie jestem pewna, czy w samym opowiadaniu wystarczająco to podkreśliłam): określenia takie jak „partner” odnoszą się w nim do osoby, z którą się współpracuje, a nie z którą jest się w związku. Wolałam dodać tutaj tę informację, gdyby miały pojawić się jakieś wątpliwości.]

Oto i (spóźniona) druga część 4 pór roku! W następnej kolejności chcę się zająć przepisywaniem one shota z gry Wizardess Heart, o którym wspominałam jakiś czas temu. Przed publikacją będę musiała jednak rozwiązać jeszcze problem przedstawienia postaci — jako że jest ich całkiem sporo, zastanawiam się, czy zrobić to, tak jak do tej pory, w zakładce Postacie czy też może w osobnym poście… Muszę to przemyśleć.
Tymczasem pozdrawiam wszystkich cieplutko! ♥

Podsumowanie roku i plany na 2021

noreply@blogger.com (Karolina Bluszcz) — Thu, 31 Dec 2020 17:33:00 +0000

Oto nadeszła pora na 7 podsumowanie roku na tym blogu!

W tym roku przybyło 18 tysięcy wyświetleń (od początku istnienia HPP: 568 tyś.).
Posty zostały skomentowane 36 razy (od początku istnienia HPP: 2697).
Wliczając to podsumowanie, opublikowałam 17 wpisów (od początku istnienia HPP: 249).
Wrzuciłam 5 kolejnych rozdziałów Stray Souls,
rozpoczęłam nowy projekt — 4 pory roku (opublikowałam 1 część),
napisałam 5 recenzji — Grobowca tyrana, Nezhy, Szóstki wron, Fugou Keiji: Balance: Unlimited oraz Diabelskich maszyn,
opublikowałam 2 one shoty — Perwersyjną panią domu z Diabolik Lovers oraz Jesienny Festiwal z Wizardess Heart,
ukazało się także jedno osobne opowiadanie — Najlepszy prezent.

Nie był to zbyt obfity rok i wciąż nie jestem zadowolona ze swojego tempa pisania, ale staram skupić się na tym, żeby w ogóle posuwać się do przodu i rozwijać, nawet jeśli powoli. Pozostaje mi jedynie mieć nadzieję, że nie zniechęci Was to do zaglądania tutaj.

A teraz czas na plany na nadchodzący wielkimi krokami 2021 rok:

Zamierzam kontynuować Stray Souls oraz 4 pory roku.
Opublikuję kolejny one shot z Wizardess Heart, który już od dłuższego czasu jest napisany, ale czeka na przeniesienie na komputer i obróbkę.
Jak to bywa, zapewne w międzyczasie zrodzą się w mojej głowie kolejne pomysły, więc będę je w miarę możliwości realizować.

Pozostaje mi już tylko życzyć Wam (i sobie samej), aby 2021 okazał się o wiele lepszym rokiem od 2020. Mocno trzymam za to kciuki i pozdrawiam Was wszystkich! Szczęśliwego Nowego Roku! ♥

Historie pisane piórem

Więzień labiryntu [recenzja trylogii filmowej]

Diabolik Lovers: Bonus IX: Miejsce zwane domem

Dla wszystkich czytelników mojego fanfiction z Diabolik Lovers.

Podsumowanie roku (dekady) i plany na 2024

Ulubione duety*

Lee Rang & Lee Yeon

Źródło: drama Tale of the Nine Tailed

Haruka Nanase & Rin Matsuoka

Źródło: uniwersum Free!

Kang Sol A & Han Joon-hwi

Źródło: drama Law School

Clay Jensen & Justin Foley

Źródło: serial Trzynaście powodów

*Leonardo & Raphael & Donatello & Michaelangelo

Źródło: uniwersum Wojowniczych Żółwi Ninja (z naciskiem na wersję z 2003 roku)

Wojownicze Żółwie Ninja: zmutowany chaos [recenzja]

Cassandra Clare, Wesley Chu — Czerwone Zwoje Magii [recenzja]

Ulubione pary

MALEC

Magnus (Lightwood-)Bane ♥ Alec Lightwood(-Bane)

Źródło: uniwersum Nocnych Łowców

SIZZY

Simon Lewis ♥ Isabelle Lightwood

Źródło: uniwersum Nocnych Łowców

SOLANGELO

Will Solace ♥ Nico di Angelo

Źródło: uniwersum Percy'ego Jacksona

MoonMoon

Moon Gang-tae ♥ Ko Moon-young

Źródło: drama It's Okay to Not Be Okay

MAFUYAMA

Mafuyu Sato ♥ Ritsuka Uenoyama

Źródło: anime/manga Given

Kto zabił Magnusa Bane'a

Podsumowanie roku i plany na 2023

Cassandra Clare — Kroniki Bane'a [recenzja]

Bookstagram

Spring Day

It's Okay to Not Be Okay [recenzja]

Law School [recenzja]

Stray Souls: Rozdział 9

Druga szansa

Winter Sleep

Mała aktualizacja

Podsumowanie roku i plany na 2022

Już dobrze, Nico

Rick Riordan — Apollo i boskie próby. Wieża Nerona [recenzja]

Górska pułapka

Aruenaristy — postacie

Alice Hart

Alfonse Goldstein

Amelia Nile

Caesar Raphael

Conrad Schuyler

Elias Goldstein

Hiro Tachibana

Leslie Roseblade

Luca Orlem(właściwie: Luciano Orudeus Gedonelune)

Lucious Duller

Willem V. Rembrandt

Yukiya Reizen

Zeus Brundle

Wakacyjne porządki

Empty Gold

Podsumowanie roku i plany na 2021

Luca Orlem
(właściwie: Luciano Orudeus Gedonelune)