Hodowla psów

To już jest koniec...

2013-10-16T20:07:00.001+02:00

Przyszedł czas, kiedy nasza przygoda z hodowlą psów dobiegła końca. Nie wiemy, czy na zawsze, czy tylko zawieszamy tę działalność na kilka lat. Na razie znaleźliśmy się w sytuacji, w której nie możemy pozwolić sobie na kupno nowej suczki. Przeprowadzamy się do innego domu, w którym być może znajdziemy warunki na kontynuowanie hodowli, lecz nie mamy pewności, czy znajdziemy na to czas. W każdym razie, nowy golden pojawi się już w następnym naszym domu. Mantra, po ostatniej ciąży i drugiej cesarce, ma problemy hormonalne. W tej sytuacji nie pozostaje nam nic innego, jak poddać ją sterylizacji, możliwie jak najszybciej. Pierwszy możliwy termin, to listopad tego roku.

W ten weekend podjęliśmy trudną decyzję o rozebraniu kojczyka. Było to smutne wydarzenie, ponieważ z tym miejscem kojarzy się wiele wspaniałych chwil. Wychowało się tam i bawiło przez ostatnie 10 lat 8 miotów szczeniąt. Pierwsze nasze maluchy z 2002 roku miały prowizoryczny i mało estetyczny kojczyk. Postanowiliśmy w następnym roku, że zbudujemy coś solidnego, co nie szpeciłoby podwórka i co mogłoby stać nawet wówczas, kiedy maluchów nie ma.

Kojczyk był zrobiony bardzo solidnie. Szczenięta są jak małe dzieci. Jeśli jest jakiś słaby punkt na placu zabaw, zawsze go znajdą. Z tego względu słupki i siatka zostały wkopane 50 cm w ziemię. Po 10 latach demontaż tej konstrukcji zajął nam całe 2 dni. Siatkę trzeba było wyrywać gazikiem.

Elementy kwater zostały odłożone, ponieważ rozważamy możliwość zbudowania na ich bazie kojczyka w nowym miejscu zamieszkania.

Kojczyka już nie ma. Chwasty zostały usunięte, ziemia przegrabiona. Wiosną urośnie tutaj zielona trawa. Nam pozostaną wspomnienia, zdjęcia radosnych maluchów hasających po kojczyku i ten blog, który dokumentował naszą działalność w dziedzinie hodowli psów na przestrzeni ostatnich lat.

Chciałam serdecznie podziękować wszystkim czytelnikom, że przez te lata byli z nami, obserwowali i uczestniczyli w niezwykłych emocjach i cudach, które miały tu miejsce, ponieważ każde narodziny, każdy pierwszy krok tych kruszynek można nazwać cudem.

Szczególne podziękowania kieruję do właścicieli szczeniąt z naszej hodowli. Niektórzy z nich mogli uczestniczyć w odchowie maluszków od pierwszego dnia. Wiem, jakie to było ważne i potrzebne. Dziękuję Wam za zaufanie, jakim nas obdarzyliście, wybierając swojego czworonożnego przyjaciela z naszej hodowli. To dla nas ogromne wyróżnienie.

Wszystkim sympatykom naszego kojczyka obiecuję, że jeśli kiedyś pojawią się w naszym- tym, czy innym domu- następne szczenięta, blog będzie kontynuowany.
Zatem nie mówimy "żegnamy".

Mówimy "do zobaczenia" :-)

Psy niejadki.

2013-01-02T16:09:00.000+01:00

Kiedy Jaskier przyjechał do naszego domu, zetknęłam się po raz pierwszy z problemem, którego do tej pory, mając jedynie suczki, nie doświadczyłam. Pies nie chciał jeść.

Istnieje takie powiedzenie, że pies, mając pełną miskę, z głodu nie umrze, jeśli oczywiście nie jest to spowodowane chorobą. W przeciętnych zatem warunkach, kiedy właściciele nie mają jakichś specjalnych oczekiwań względem swoich pupili, nie powinni się tym martwić. Po sprawdzeniu, czy brak apetytu nie jest patologiczny i czy nie towarzyszą temu inne objawy, najlepiej machnąć na to ręką i pozostawić psu swobodę w tej kwestii. Zgłodnieje, to zje. Wszelkie próby biegania człowieka dookoła miski i ulepszanie karmy powodują, że pies robi się co raz bardziej wybredny i niejednokrotnie fundujemy mu zaburzenia żołądkowo-jelitowe podkarmiając specyfikami ze sklepu lub przyprawionymi chemią.

Pamiętać też należy, o czym niejednokrotnie pisałam, że psy mają inaczej zbudowany układ pokarmowy i delikatniejszą florę bakteryjną. Natura przystosowała je do jednego rodzaju pokarmu w związku z tym pies, który jest karmiony suchą karmą, powinien na takiej pozostać. Wszelkie zmiany mogą (nie muszą, ale są wielce prawdopodobne) zaburzyć tę równowagę i musi minąć jakiś przedział czasu, aby zbudowała się nowa flora bakteryjna zdolna uporać się z nowym rodzajem pokarmu.

To tyle, jeśli chodzi o samą czystą teorię, a w praktyce...

Jesteśmy tylko ludźmi i postrzegamy świat z pozycji człowieka. Jest nam smutno i przykro, że my, mając na stole urozmaicone pożywienie, karmimy nasze pupile samą suchą karmą. Tym bardziej ściska nas za serce, jak psy, obdarzone przez naturę dużo czulszym nosem, siedzą przy nas ze wzrokiem wbitym w talerz. Kto miał psa, zna dokładnie to spojrzenie, które mówi „jestem biedny, jestem głodny, jestem od ciebie zależny w stu procentach”. No, nie sposób przejść nad czyms takim obojętnie.

Tutaj warto wspomnieć, że takie psie zachowanie jest wykształcone ewolucyjnie. W naturze wilki jedzą nieregularnie, ale za to do syta, bo nie wiadomo, kiedy nadarzy się następna okazja. Psy nie straciły tego instynktu. Nawet jeśli nie są głodne, ale jedzenie im smakowicie pachnie, lub widzą, jak je reszta stada (w tym wypadku stadem dla psa jest ludzka rodzina, w której mieszka) będą chciały najeść się na zapas. Inną sprawą jest fakt, że psy- już nie dzikie wilki, ale właśnie psy, które są zależne od człowieka, wykształciły ewolucyjnie zachowania żebracze.

Żyjemy w czasach i miejscu, gdzie jedzenia teoretycznie mamy pod dostatkiem (choć i tak zbyt dużo jest głodnych ludzi i zwierząt). Każdy człowiek, który świadomie nabył psa i się nim opiekuje ma możliwość zapewnienia mu pełnej miski. Nie zawsze tak było. A powiem więcej, jest to domena dopiero naszych czasów i warunków, które stworzyła nam współczesna cywilizacja. Kiedyś dla człowieka było problemem upolowanie czegoś, aby wyżywić siebie i swoją rodzinę, a co dopiero wykarmić psy. W związku z tym przeżył i nie umarł z głodu tylko ten pies, który był w stanie swoją mimiką poruszyć człowieka na tyle, aby ten podzielił się z nim swoim posiłkiem. W ten sposób pies uzależnił się od człowieka i zatracił wilczy zew krwi, czyli umiłowanie wolności. Oczywiście, w niektórych rasach, tych najmniej zmienionych przez człowieka (szpice i rasy pierwotne oraz niezliczona liczba kundelków) owa niezależność pojawia się w mniejszym lub większym natężeniu. Stąd wzięły się australijskie dingo (zdziczałe psy) oraz żyjące na obrzeżach miast mniejsze lub większe hordy psów organizujące sobie pożywienie na własną łapę.

Ale powróćmy do naszym miseczek. Co ma bowiem począć właściciel psa, z którym wiążą się szczególne oczekiwania?

Jaskier był psem od początku przeznaczonym do reprodukcji, psem wymarzonym, poszukiwanym i oczekiwanym od lat. Taki pies musi spełnić szereg wymogów. Żywienie to kwestia podstawowa, od której zależy zdrowie i kondycja psa oraz jego oceny kwalifikujące go do hodowli. Kwestia, aby zjadł dzienną porcję kalorii, urosła wtedy w moim domu do rangi nadrzędnej. Odpowiednia ilość składników pokarmowych gwarantowała prawidłowy kościec i masę mięśniową. Jeśli pies jadł na pół gwizdka, nie rozwijał się tak, jak powinien, a tym samym mógł mieć problemy z kwalifikacjami hodowlanymi. Mając to wszystko na uwadze, schowałam do lamusa wszelkie teorie i niemalże stawałam na rzesach, aby dojść do porozumienia z psem w kwestii menu. Po niezliczonych ilościach dodatków do karmy, wśród których znalazły się również substancje dziwne, na przykład piwo (nie próbujcie tego!) w końcu ustaliliśmy jakiś kompromis. Pies rano jadł mięso (nie zjadł więcej, jak 300 gram!) z ryżem czy chlebem (chleb jadł w każdej ilości!), a wieczorem karmę z dodatkami. I tak był chudy, bo rzadko się zdarzyło, aby miskę wyczyścił do końca. Nie pomogła nawet konkurencja do miski w postaci towarzyszącej mu przy posiłkach Gai. Jaskier usuwał się wtedy i oddawał michę młodszej koleżance.

Taki chudzielec, ale na Międzynarodowej Wystawie

w Lesznie w klasie młodzieży

dostał srebro w silnej konkurencji kilkunastu psów.

Z problemu z wystawami wybrnęłam w ten sposób, że kwalifikacje hodowlane (na medale!) uzyskaliśmy w klasie młodzieży, kiedy sędziowie jeszcze oceniają psa nie do końca po jego budowie, ale zwracają uwagę na potencjał. W klasie młodzieży jest jeszcze wiele niedorostków i jeśli pies nie ma wad w budowie, to jest oczywiste, że ma jeszcze czas, aby się rozwijać. Po zakwalifikowaniu psa do hodowli odczekaliśmy, aż Jaskier skończy 3 lata i zmieni mu się przemiana materii. Dopiero wówczas nabrał pięknych kształtów i zdobywał uznanie, na jakie zasługiwał. Karierę wystawową przerwała mu strzaskana noga, a ja zdecydowałam, że priorytetem jest jego zdrowie, a nie kariera i liczba zdobytych medali.

Jakie były przyczyny, że od samego początku Jaskier tak bardzo kaprysił z jedzeniem? Przyczyn należy szukać w charakterze psa. Jest to pies neurotyczny, pobudliwy, który bardzo łatwo nakręcał się różnymi sytuacjami. Przy tym wszystkim jest to pies dominant, który wiecznie próbował przeforsować wysoką pozycję w stadzie. Podczas, kiedy był młody, w domu przebywały trzy suki w wieku produkcyjnym. Pies narażony był na częste pobudzenie z powodu rui. Podczas takiego stanu poziom hormonów we krwi psa, głównie adrenaliny i testosteronu, powoduje zanik apetytu. W naturze psy w tym stanie walczą z innymi psami o suki. Tutaj my walczyliśmy z rozpierającą psa energią i jego determinacją, by dostać się do suki. Wiadomo, że w hodowli krycia są planowane i nie trzyma się podczas rui zwierząt razem.

18 miesięcy- moment kiedy pies zostaje dopuszczony do rozrodu

po uprzednim zdobyciu kwalifikacji hodowlanych na wystawach

i badaniu stawów biodrowych.

Jaskier normalnie zaczął jeść w wieku 3,5 roku i do tej pory nie ma już problemów z apetytem. Ja jednak nigdy nie podaję mu samej suchej karmy, bo psa już zepsułam i kulinarnie rozwydrzyłam od samego początku.

Mam nadzieję że nikt z Was nie ma i nie będzie miał do czynienia z takim egzemplarzem niejadka, jak Jaskier, ale jeśli już czujecie ogromną potrzebę smakowego ulepszania psu karmy, to można w niewielkich ilościach dodawać do karmy takie rzeczy jak: jajo na twardo (maksymalnie połówka na miskę, najlepiej starta przy pomocy sitka jak do sałatki), gotowaną marchewkę, czy ziemniaka (również startego), ser biały (maksymalnie łyżkę na miskę), ser żółty w wiórkach, odrobinę mięsa mielonego świeżego lub wysmażonego, czysty wywar z mięs z niewielką ilością tego mięsa. Zasada jest taka, że dodatek musi być jak najbardziej rozdrobniony, aby oblepił kulki karmy, lecz dodatku musi być na tyle mało, aby psa nie rozwydrzyć. Pamiętajcie, że każdy pies ma indywidualną tolerancję produktów. Trzeba uważnie patrzeć, czy któryś z tych prostych składników nie zaszkodzi.

Większości psów szkodzą takie produkty (nawet tego nie próbujcie, aby się o tym przekonać) jak: warzywa strączkowe, mleko, kapusta, kiszonki.

Moim czytelnikom i fanom tuskulańskiego stadka, życzę wraz z Nowym Rokiem jak najmniej kłopotów nie tylko żywieniowych u swoich pupili oraz pociechy ze swoich podopiecznych. Oby psia wierność i miłość towarzyszyła Wam na każdym kroku rozwiewając wszelkie złe nastroje.
:-*

Po co nam wzorzec?

2012-10-30T18:24:00.000+01:00

Osoby, które nie mają na co dzień do czynienia z kynologią i nie rozumieją, o co w ogóle w tym wszystkim chodzi, zawsze zadają mi pytania o rzeczy niezwykle dla hodowców rasy ważne i oczywiste, natomiast absurdalne dla nich. Czemu my przykładamy taką wagę do tego, w jaki sposób pies ma ustawiony ogon, lub czy jego oczy mają tę czy inną barwę, albo gdzie jest osadzone ucho? Czy golden retrieverowi przeszkadza, że nie ma czarnej obwódki dookoła oka, lub ma czarną plamę na uchu?

Raz nam się takie cudeńko urodziło, z czarną sierścią na uszku!

Jedyna w swoim rodzaju sunia :-)

Floral Fiesta Tuskulum Quissam

Oczywiście, psu to nie przeszkadza, ale takie właśnie z pozoru drobiazgi budują konkretną rasę. Gdyby nie było selekcji na konkretne cechy, już w kilku następnych pokoleniach rasy uległyby rozmyciu. Dlatego powstały wzorce, których trzymamy się możliwie najściślej, jak tylko możemy i rozmnażamy jedynie psy jak najbardziej do wzorca zbliżone.

Cechy, które są charakterystyczne dla konkretnych ras, to nie tylko kwestia estetyki. Nikt nie usiadł i nie umówił się z drugim hodowcą, że golden będzie poziomo nosił ogon, miał ucho osadzone w linii oczu, a buldog będzie miał krótki pysk i przodozgryz. Osadzenie i tym samym sposób noszenia ogona u psów myśliwskich jest ważne ze względu na odpowiedni balans ciała, tak potrzebny do pracy w terenie. Buldog natomiast ma tak ukształtowany pysk, aby po zaciśnięciu szczęk na nozdrzach byka (do czego został wyhodowany) mógł swobodnie oddychać.

ilustracja z XIX-wiecznego podręcznika dla hodowców psów

No tak, ale dziś przecież psy, szczególnie takie, jak buldogi, mają zastosowanie jedynie jako towarzyszące i ozdobne, jakkolwiek by to dziwnie nie brzmiało w przypadku buldogów angielskich. Są jednak ludzie, którzy autentycznie widzą piękno w dziwnych formach. Z pozoru nie ma w tym nic złego, wszak o gustach się nie dyskutuje. Szkoda jedynie tego, że w wielu przypadkach wypaczone poczucie estetyki krzywdzi zwierzęta. W czasach, kiedy buldogi rzeczywiście były używane do walk z bykami (historyczny rekreacyjny „sport” wszystkich warstw społecznych) wyglądały zupełnie inaczej.

Dziś dzięki „pomocy” współczesnych hodowców psy te są biednymi kalekami, które same się nie rozmnożą, ani nie urodzą, a problemy z podstawową funkcją, jaka jest oddychanie, powodują że średnia ich życia to jakieś 5 lat.

Na wypadek, gdyby ktoś zarzucił mi że nie powinnam się wypowiadać, ponieważ nie znam się na rasie informuję, że z buldogami mieszkałam pod jednym dachem przez 3 lata. Dosyć napatrzyłam się na ich cierpienie, śmierć, codzienne kłopoty z podstawowymi czynnościami życiowymi.

Czasem zabierałam je sobie do łóżka :-)

Wróćmy jednak do ras najmniej zdegenerowanych przez człowieka. Oczywiście dla mnie, spośród wielu dobrych przykładów, najlepszym jest golden retriever, ponieważ tę rasę znam najlepiej. Ewolucja, jaka dokonuje się w tej rasie ma póki co wymiar głownie estetyczny. W mniejszym stopniu selekcja ma negatywny wpływ na użytkowość psa. Mam nadzieję, że tak już pozostanie.

Dziś większość golden retrieverów to kanapowce, ale w niemal każdym drzemie ukryty myśliwy. Jestem pewna, że gdyby zaszła taka potrzeba, kanapowca i jego potomstwo łatwo byłoby wykorzystać do pierwotnej funkcji aportera. Te wrodzone talenty wykorzystujemy dziś w sportach, takich jak agility lub do pracy przy szukaniu ludzi pod gruzami, lawinami, pomocy przy osobach niepełnosprawnych, szukaniu narkotyków. Wprawne oko obserwatora zauważy jednak różnicę w typach goldenów. One również ewoluowały w czasie, a z tego powodu, że większość trzymana jest jako psy towarzyszące człowiekowi, niektóre cechy ozdobne zostały wyeksponowane kosztem zmniejszenia cech użytkowych. Tak stało się z sierścią. W obecnych czasach obserwuje się już rozwarstwienie pośród golden retrieverów na psy użytkowe i wystawowe. Nie mnie oceniać, czy jest to właściwa droga w hodowli. Odnotowałam to po prostu, jako fakt.

W Polsce nie ma tradycji polowania z golden retrieverem, zatem w naszym kraju dominują psy wystawowe, ponieważ każdy stara się ściągnąć z zachodu czy północy Europy szczenięta po utytułowanych czempionach wystawowych. Jeśli rodzice mają przy okazji tytuły czempiona pracy, to bardzo dobrze. Chyba nikt nie stara się szukać goldena, którego rodzice reprezentują tylko linie pracujące i nigdy nie osiągali żadnych sukcesów wystawowych.

typ pracujący- zdjęcie z najbardziej prestiżowej wystawy Crufts

Podstawową różnicą pomiędzy typem wystawowym, a pracującym jest waga i wielkość psa. Psy hodowane tylko i wyłącznie pod kątem służby człowiekowi na polowaniu, są mniejsze i lżejsze. Mają też krótszą, rzadszą i mniej spektakularną sierść, dużo łatwiejszą w pielęgnacji. Wyobraźcie sobie bowiem, jakim koszmarkiem dla zmęczonego myśliwego byłoby, po uganianiu się cały dzień za zwierzyną, wyczesywanie godzinami psa ze ściółki, czy nasion traw. Pozostawione, powbijane nasiona mogą być przyczyną zadrapań, tym samym alergii i chorób skórnych.

Golden retriever- typ amerykański.

Widać kierunek w selekcji.

Psy z linii wystawowych, mimo że w większości nie straciły swoich myśliwskich pasji, są selekcjonowane na efekty wizualne. Sędziowie często dają zwyciężać robiącym największe wrażenie psom- dużym, z bujną, długą sierścią. Właściciele suk wybierają takie utytułowane psy do reprodukcji, dając tym samym owym cechom przewagę w następnych pokoleniach. I tutaj, jak wszędzie, należy znaleźć złoty środek, powiedzieć w pewnym momencie stop. Gdybyśmy pozwolili bez końca selekcjonować goldeny na wzrost i masę, szybko uzyskalibyśmy psa pokroju bernardyna, czy mastifa. Gdybyśmy nie mieli żadnego rozsądnego hamulca, sierść goldena mogłaby przybrać w następnych pokoleniach wygląd sierści charta afgańskiego lub bobtaila.

Właśnie dlatego potrzebne nam są mądre wzorce ras, które hamują wybujałą fantazję człowieka. Bo ludzka fantazja, szczególnie w połączeniu z głupotą, nie zna czasem granic.

*************
Podczas przygotowywania tego tekstu otrzymałam smutną wiadomość.
W dniu wczorajszym za Tęczowy Most, w wieku 10 lat, odeszła Agnes Tuskulum, suczka z pierwszego naszego miotu, założycielka hodowli Z Gangu Goldena.

Właścicielom z całego serca współczujemy i łączymy się z nimi w tej smutnej chwili :-(

Uzębienie golden retrievera.

2012-10-07T19:16:00.001+02:00

Jest kilka spraw, które spędzają hodowcom sen z powiek. Jedną z nich jest kwestia uzębienia. Nabywając bowiem szczenię ściśle pod kątem wystaw i do dalszej hodowli, taka niby mała sprawa może raz na zawsze wyeliminować naszego pupila, za którego zapłaciliśmy z reguły majątek, z dalszego rozrodu.

Nie ukrywam, że kupuję szczenięta za wiele większą sumę, niż sama sprzedaję. Mogę sobie na to pozwolić, ponieważ traktuję ten zakup, jak inwestycję. Niestety, na takiej inwestycji można się nieźle przejechać, ale tak już jest urządzony świat. Nie ma chyba inwestycji nieobarczonej jakimś procentem ryzyka. Jeśli z moim, ściśle wyselekcjonowanym pod względem genetycznym szczenięciem, będzie coś nie w porządku, stanie się on tylko i wyłącznie domowym pupilkiem niczym nie różniącym się od wziętego za darmo psiaka ze schroniska, czy fundacji. Stracę wówczas swoje pieniądze bezpowrotnie.

Czy brzmi to okrutnie? Hodowla jest w pewnym sensie bezlitosnym procederem. Nam hodowcom wolno rozmnażać tylko i wyłącznie zwierzęta najlepsze. Zanim jednak zaczniecie nas oceniać, musicie zdawać sobie sprawę, że robimy to wszystko po to, aby utrzymać rasę w dobrej kondycji i aby nabywcy mogli otrzymać idealne pod względem zdrowia, wyglądu i charakteru szczenię.

Jak wielokrotnie pisałam, są różni hodowcy i różne jest ich podejście do hodowania. Takim klasycznym modelem profesjonalnej hodowli jest zatrzymywanie tylko i wyłącznie zwierząt, które nadają się do rozrodu. Nie ma tam miejsca na nietrafione inwestycje. Jeśli z jakiegoś względu szczenię odbiega od standardu i nie może uzyskać kwalifikacji hodowlanych, wędruje do innych ludzi zwalniając miejsce dla pełnowartościowego przedstawiciela swojej rasy.

Rozumiem i akceptuję ten model, ponieważ i tak niejednokrotnie psy w dużych hodowlach mają gorsze warunki, niż u ludzi, gdzie są jedynymi pupilkami. Duże hodowle nie zaspakajają emocjonalnych potrzeb psów. Akceptuję ten model u innych, ale moja własna wrażliwość nie pozwala mi na takie traktowanie zwierzęcia. W momencie, kiedy zwierzę trafia pod mój dach, na mocy mojej własnej decyzji, staje się domownikiem, biorę za nie odpowiedzialność i zobowiązuję się opiekować nim do końca życia. Tylko wypadki losowe-ciężka choroba lub śmierć któregoś z nas, w wyniku czego drastycznie zmieniłyby się warunki życia naszych zwierząt na gorsze, usprawiedliwiłyby oddanie psów w inne ręce.

Rozumiecie zatem, dlaczego póki szczenię nie dorośnie, podnosi mi się ciśnienie na każdy symptom, który mógłby zwiastować jakieś nieprawidłowości.

Mając pojęcie o rasie wiele strachów możemy wyeliminować już na samym wstępie, zanim podejmiemy decyzję o kupnie psa u danego hodowcy. Jeśli znamy (nawet tylko ze zdjęć) rodziców, dziadków, a jeszcze lepiej kilka pokoleń wstecz, możemy przewidzieć niektóre cechy. Mając wiedzę o liniach hodowlanych, orientując się w karierach wystawowych, możemy wysuwać prawidłowe wnioski dotyczące kondycji i zdrowia.

Jest jednak kilka rzeczy, których absolutnie nie możemy przewidzieć. Jedną z nich jest dysplazja stawów- rzecz wydaje się być absolutnie losowa (omówię to przy jakiejś następnej okazji) oraz rozmaite wady zgryzu.

Dziś uporządkuję sprawy związane z zębami u golden retrievera.

Istnieje coś takiego, jak wzorzec dla każdej rasy. Jest to jedyna wyrocznia, która nie podlega żadnej dyskusji. Należy traktować go, jak paragrafy w kodeksie prawa. Nas obowiązuje wzorzec brytyjski dla rasy golden retriever. Należy odczytywać go słowo w słowo i nie dawać wkręcać się w żadne interpretacje. Interpretacja wzorca jest prywatną sprawą każdego człowieka.

Brytyjski wzorzec mówi: Jaws strong with perfect, regular, and complete scissor bite. Upper teeth closely overlapping lower teeth and set to the jaws, co oznacza tylko i wyłącznie: Silne szczęki z doskonałym, foremnym i kompletnym nożycowym zgryzem. Górne zęby ściśle zachodzą na dolne zęby i przylegają do szczęki.

I to tyle. Czy jest tu gdzieś mowa o kompletnym uzębieniu? Nie ma. A po internecie chodzi mnóstwo wersji wzorca, który jest powielany z błędnym tłumaczeniem. Możecie wyczytać frazę, której nie ma w brytyjskim wzorcu: Uzębienie kompletne.

Kompletny ma być jedynie zgryz, a zgryz to zęby do kłów włącznie. Dalej może być wszystko... albo nic.

Kiedy 9 lat temu okazało się, że po wypadnięciu mleczaków Jaskrowi nie wyrosła dolna prawa czwórka (przedtrzonowiec) wpadłam w panikę. Dysponowałam wzorcem, gdzie błędnie napisano, że uzębienie ma być kompletne. Wszystkie moje dotychczasowe suczki nie miały takich usterek, zatem nie interesowałam się tym tematem. Nie było jeszcze wtedy internetu i zanim dotarłam do prawidłowego wzorca, przeżyłam wiele niepewnych chwil, że moje wieloletnie starania o reproduktora z tej a nie innej linii hodowlanej poszły na marne.

Golden retrievery były niegdyś hodowane w ścisłym pokrewieństwie. Pojawiały się różnego rodzaju wady rozwojowe, które miały mniejszy lub większy wpływ na kondycję rasy. Jedną z wad (w zasadzie usterek, bo wady eliminują psy z hodowli), która absolutnie nikomu i niczemu nie przeszkadza, są częste braki w uzębieniu u golden retrievera. Dotyczy to szczególnie zębów przedtrzonowych. Owszem, dobrze jest, aby pies miał kompletne uzębienie, jednak zważywszy na historię rasy cecha, która niegdyś została przypadkowo wprowadzona, co jakiś czas w danej linii hodowlanej wychodzi. Nie ma się co tym przejmować, goldenowi wolno mieć braki w uzębieniu wszędzie, poza zgryzem.

Owszem, może się zdarzyć, że jakiś sędzia wytknie brak zęba i potraktuje to jako błąd. Sędzia to też człowiek. Powinien, ale z reguły nie zna wzorców na pamięć, tym bardziej, że może być specjalistą od zupełnie innej rasy, której wzorzec zakłada kompletne uzębienie. Brak znajomości wzorca źle świadczy o sędzim, ale równie źle będzie wyglądało, jak będziemy się z sędzią o to kłócić. Należy po prostu machnąć na to ręką, omijać tego sędziego i nie zgłaszać więcej do niego psa i przede wszystkim nie przejmować się. Sędzia na ringu ma zawsze rację, ale nie jest dla nas żadnym autorytetem. Autorytetem jest jedynie tekst źródłowy, czyli wzorzec w oryginalnym brzmieniu.

Sprawę ubytków mamy zatem wyjaśnioną, zajmijmy się omówieniem wad zgryzu.

Przy opracowaniu tematu skorzystałam z rycin mojego egzemplarza książki Wendy Andrews: Golden retriever. The breed standard illustrated.

1. Zgryz prawidłowy. Górne zęby bardzo ściśle przylegają do dolnych zachodząc na nie, jak ostrza nożyc.

2. Tyłozgryz. Żuchwa jest cofnięta względem górnej szczęki. Zęby górne i dolne nie stykają się ze sobą.

3.Przodozgryz. Absolutnie niedopuszczalny u psów z długa kufą. Typowy dla psów o krótkiej kufie, np dla buldogów.

4.Zgryz cęgowy. Bardzo często występująca wada, która wyklucza z hodowli psy niektórych ras (w tym goldeny) i powoduje obniżenie oceny u suk. Zęby górne i dolne stykają się centralnie. Z tej racji, że są rasy, gdzie zgryz cęgowy jest dopuszczalny, bywa, że sędziowie przepuszczą ten zgryz u goldena ze zwyczajnej niewiedzy.

Istnieje wiele wariantów tych podstawowych wad. Mamy zgryzy mieszane, gdzie każdy ząb rośnie w swoją stronę, mamy mniej groźne odstępstwa od idealnych zgryzów nożycowych.

U mnie w hodowli Mantra silnie przekazuje układ zębów w dolnej szczęce, gdzie obie jedynki nie rosną w jednej linii z pozostałymi. Tylko raz w życiu na ringu miałam zwróconą na to uwagę, ale nie wpłynęło to na ocenę suki. We wzorcu nie ma napisane, że golden retriever ma mieć zęby dolne ustawione w jednej linii. Jeśli ma prawidłowy, nożycowy zgryz, wówczas taka usterka może zostać zignorowana i niemal zawsze tak było. Ponoć nie do końca podoba się to angielskim sędziom. Na wszelki wypadek, uprzedzona, unikałam wizyt u brytyjskich arbitrów.

Wzorzec wzorcem, ale musimy pamiętać, że sędziowie też mają swoje preferencje co do ważności niektórych usterek. Jeśli sędzia będzie miał na ringu kilka doskonałych psów, będzie szukał dziury w całym. Nie ma psów idealnych, każdy ma jakieś usterki. Nie wiemy, jak na nie zareaguje sędzia i jakie wybierze kryterium. Pamiętam jedną ocenę Mantry, kiedy w porównaniu o Najlepszą Sukę w Rasie sędzia wybrał konkurentkę, bo Mantra miała mniej wyraźny pigment nosa. Konkurentka na ringu była rozkojarzona, zachowywała się bardzo nerwowo, nie dawała się okiełznać właścicielce. Sędzia uznał, że pigment jest ważniejszą usterką, niż niewłaściwy charakter. To była rażąca niesprawiedliwość w mojej ocenie, niemniej jednak w tej sytuacji byłam nieobiektywna.

Czy możemy uniknąć wad zgryzu kupując dwu lub trzymiesięczne szczenię? Nie możemy. Idealny zgryz na mlecznych zębach oczywiście daje dużą nadzieję na to, że w przyszłości wszystko będzie w porządku, lecz nie daje nam co do tego pewności.

Niech Was nie zmylą pozornie krzywe zęby i niedokładny zgryz u rozwijających się szczeniąt i u młodzieży. Czasem zęby wyglądają przekomicznie, gdy twarzoczaszka jeszcze się rozwija i nierównomiernie rośnie. Prawidłowość uzębienia oceniamy u ukształtowanego psa, przynajmniej półtorarocznego.

Snując sobie rozważania o zębach przyszło mi na myśl, żeby powiedzieć, po co w ogóle mamy wzorce i zwracamy uwagę na te pozornie błahe wady, które nie przeszkadzają w niczym psu, a u nas wywołują palpitację serca i niezrozumienie u całej reszty świata? Z tej racji, że się rozpisałam (a to oznacza powrót do kynologicznej formy :) przerzucę ten temat na następny wpis.

Wracam po przerwie :-)

2012-09-27T11:05:00.000+02:00

Witam wszystkich po wakacyjnej przerwie. Nie ukrywam, że była ona spowodowana swojego rodzaju dołkiem kynologicznym, w który wpadłam i z którego nie mogę się po dziś dzień wygrzebać. Zamiast jednak użalać się nad sobą, postanowiłam zmierzyć się z tematem i kontynuować blog poświęcony hodowli. Bardzo dziękuję za wszystkie słowa wsparcia. Były one dla mnie bardzo ważne. Jednak ani miniony czas, ani słowa nie pozwoliły mi jeszcze poukładać sobie moich kynologicznych spraw w głowie. Obawiam się, że dłuższe milczenie na blogu mogłoby spowodować jego zarzucenie, zatem dłużej nie czekam, tylko ruszam.

Mantra u swojego hodowcy, 7 tyg

W komentarzach pod ostatnim wpisem Anita poruszyła sprawę znalezienia nowej suczki hodowlanej. To nie jest takie proste, jak się z pozoru wydaje. Zapytacie pewnie, co to za problem, kiedy rasa jest modna, kupić sobie suczkę od zaprzyjaźnionego hodowcy, wszak przecież w środowisku się znamy, polecamy jedni drugich naszym klientom, wspieramy się, kibicujemy sobie na portalach społecznościowych. Nie ma tygodnia, abym nie "lajkowała" na facebooku kolegom i koleżankom prezentującym swoje osiągnięcia wystawowe i hodowlane, czy od czasu do czasu wstawiała miłe komentarze dotyczące rozwoju ich maluchów.

Wszystko to jest prawda i powiem więcej- wspieramy się nawet szczerze :-) Istnieje jednak wiele czynników, o których normalni nabywcy nie wiedzą, a które mają kardynalny wpływ na wybór suczki, czy psa reproduktora do hodowli.

Zakładając hodowlę, będąc miłośnikiem rasy, bierzesz ogromną odpowiedzialność za swój wkład w populację tej rasy. Jeśli nie do końca wiesz, co robisz, nie masz swojej wizji, to raczej pasuje do ciebie słowo rozmnażacz, niż hodowca. Hodowcy mają swoją wizję popartą wieloletnim doświadczeniem i gruntowną znajomością linii hodowlanych. Bardzo dobrze, że każdy ma swoją wizję, dzięki temu populacja jest zróżnicowana i ludzie, którzy nabywają maluchy, mogą wybrać sobie typ czy umaszczenie takie, jakie im odpowiada.

Nie jest dla hodowców tajemnicą, że rzadko rozumiemy wizje innych. Czasem naprawdę zastanawiam się, dlaczego jedna czy druga moja koleżanka wybrała akurat takiego reproduktora mając do dyspozycji według mnie dużo lepszego. Nigdy nie dyskutuję, ani nie krytykuję decyzji hodowlanych moich kolegów, ale nie rozumiejąc zamysłu, nie widzę też w tym przyszłości dla siebie.

Flame of Love Tuskulum Quissam, wiek 2 tyg.

Jest takie mądre powiedzenie: w miarę jedzenia apetyt rośnie. Zazwyczaj o tym, że zostaniesz hodowcą decyduje przypadek. Po prostu dokonujesz zakupu suczki w sposób mniej lub bardziej świadomy. W moim przypadku wcale nie było inaczej. Suczką założycielką mojej hodowli była Triss (Banshee z Niedźwiedziej Gawry), którą, jako jedyną suczkę z miotu zostawiłam sobie, w roli domowego zwierzaka do kochania. W tamtym czasie hodowli nie planowałam, ale też i nie wykluczałam. Cóż, mogłam trafić gorzej, mogłam trafić też lepiej. Triss świetnie spełniła warunki hodowlane, ale nie była jakimś wyjątkowym cudem. Dopiero w następnym pokoleniu mogłam wykazać się własną inicjatywą trafnymi decyzjami hodowlanymi, które doprowadziły do tego, że Fiona dała nam w życiu tak wiele radości na ringu.

Osoby początkujące, które decydują się wystawiać swoje psiaki, bardzo często zastanawiają się, skąd taka niesprawiedliwość, że suki hodowlane muszą spełnić mniej rygorystyczne kryteria, niż psy reproduktory, aby zostać dopuszczone do rozrodu. Mało tego, nawet na specjalistycznych forach wieloletni hodowcy poruszają ten problem, że nie powinno się dopuszczać do rozrodu przeciętnych suk, a jedynie same najlepsze. Domagają się, aby kryteria śrubować i wymagać od suk przynajmniej takiej samej jakości, jak od psów reproduktorów.

Floral Fiesta Tuskulum Quissam, 7 tyg.

Ten pogląd wynika ze słabej znajomości podstaw biologii i nierozumienia mechanizmów, jakie rządzą się populacją. Tylko suki mają wpływ na liczebność populacji, reproduktorzy co najwyżej mają wpływ jedynie na jej jakość. Suka może mieć tylko 1 miot rocznie, natomiast pies może zostać ojcem kilku miotów w jednym tylko tygodniu. Jeden wybitny pies popularnej rasy może doczekać się tysiąca potomków rocznie, podczas gdy jedna suka średnio siedmiu. Możemy sobie pozwolić, a nawet jest to wskazane, na drastyczne śrubowanie kryteriów, które kwalifikują psa do rozrodu. Nie możemy sobie pozwolić na drastyczne ograniczenie suk hodowlanych, ponieważ populacja zginie bezpowrotnie. Do hodowli trafia jedynie mały procent psów. Z tego małego procentu, aby populacja trwała, potrzeba przynajmniej dziesięć razy więcej suk, niż psów.

Gdyby nie uwarunkowania kulturowe, które nakazują łączyć się ludziom w pary, ten mechanizm byłby jak najbardziej właściwy i nam. System, jakim jest państwo, może sobie pozwolić na wysyłanie tysięcy młodych mężczyzn na wojnę i jakby to brutalnie nie brzmiało- pozwalać im umierać, ale nie może pozwolić na to samo względem kobiet, gdyż tylko ich liczebność i płodność warunkuje przetrwanie populacji.

Pod tym względem, jak i pod wieloma innymi, nasz świat niczym nie różni się od świata zwierząt.

Pusty kojczyk-podsumowanie dziesięciu lat hodowli.

2012-06-15T20:06:00.001+02:00

pożegnanie z Izer Song

Tydzień temu, w piątek odjechał do swojego domu do Gdańska ostatni piesek- Izerek niebieski. Ach, zazdroszczę mu tego wylegiwania się na plaży. Taka wielka piaskownica! Maluch, jeszcze zanim pochłonął go Wielki Świat, miał okazję u nas w kojczyku pobrykać w żółtym piaseczku. Okazało się, że to jego żywioł. Z piaskiem na nosie wygląda bardzo fotogenicznie :-)

Izer Song (fot Ala)

Po odjeździe ostatniego malucha zrobiło się jakoś dziwnie. Ubyło nam mnóstwo obowiązków, a ja nie mogłam sobie znaleźć miejsca. Cały czas zrywałam się na nogi w porach posiłków szczeniąt i wciąż wydawało mi się, że słyszę głosy maluchów dochodzące z kojczyka. Oczywiście wiem, że maluszki trafiły do wspaniałych rodzin, które przejęły tym samym moje obowiązki, ale te dwa ostatnie miesiące spowodowały, że bardzo się przywiązałam do Izerków. W takim wypadku poczucie radości i dobrze spełnionego obowiązku zawsze miesza się z odrobiną melancholii i tęsknoty. Na szczęście wszyscy właściciele zdecydowali się pisać blogi, gdzie zarówno ja, jak i nasi czytelnicy, którzy pewnie też przywiązali się w jakiś wirtualny sposób do maluchów, mogą śledzić ich dalsze losy.

Blogi Izerków:

Izer Voice (Kajzer)

Izer Song (Izer)

Izer Melody (Izer)

Dla zachowania zdrowia psychicznego, po weekendzie, pojechałam do Wrocławia zmienić na kilka dni środowisko i tym samym przestawić się z funkcji hodowcy na swoją podstawową- właściciela małego stadka psiaków oraz dużego gospodarstwa. Takie "zresetowanie się" dobrze mi zrobiło, ponieważ wszelkie smuteczki rozwiały się, a pozostała czysta radość z podglądania życia Izerków w nowych domach.

Przez ten tydzień życie naszych piesków wróciło do normy. Fiona odzyskała swoją kochaną przyjaciółkę Mantrę, która na powrót wariacko się z nią bawi, daje się ciągać po trawie i memlać jęzorem.

Fiona, (fot Goldaski)

Pierwszy raz od dziesięciu lat nie mam dalszych planów hodowlanych. Nie mam też natchnienia, aby cokolwiek robić w tym kierunku. Potrzebuję czasu na podjęcie dalszych decyzji hodowlanych. Chciałabym nadchodzące lata poświęcić w stu procentach naszym seniorom, przede wszystkim dziesięcioletniej Fionie, cudownej, cierpliwej suczce, która dała nam na wystawach wiele satysfakcji swoimi udanymi występami. Niestety, nie spełniło się moje największe marzenie- kontynuacja żeńskiej linii zapoczątkowanej przez Bułę lub połączenie potomstwa Fiony i Jaskra z Mantrą. Cała moja praca poszła w świat, nic nie zostało dla mnie. Cóż, takie jest życie, taka jest hodowla- nieprzewidywalna i nie dająca się do końca zaplanować.

W ciągu dziesięciu lat doczekaliśmy się dziewięciu miotów na własny przydomek hodowlany. W sumie było to 46 szczeniąt od trzech suczek- Triss (25), Fiony (5) i Mantry (16). Wierzę, że dla tych 46-ciu rodzin psiaki stały się prawdziwym szczęściem mimo niewątpliwie i trudnych chwil.

Pierwszy koszyk- miot A (maj 2002 rok)

Ostatni koszyk- miot I (kwiecień 2012)

Przez te wszystkie lata pracowaliśmy na swoją markę oraz nabywaliśmy z każdym kolejnym miotem nowych doświadczeń, zarówno w hodowli, jak i w kontaktach z przyszłymi właścicielami. Nie zawsze było różowo, czasem zaliczaliśmy wpadki. Zazwyczaj udawało się w porę zapobiegać nieszczęściom. Niektórych losowych spraw nie dało się przewidzieć.

Nie wszyscy nabywcy utrzymują z nami kontakt i nie wiem, jak toczą się losy niektórych naszych psiaków. Oczywiście, nie oczekujemy od każdego, że się z nami zaprzyjaźni, że będzie zdawał relację ze swojego życia z psem, ale fajnie byłoby mieć od czasu do czasu jakieś informacje czy zdjęcia. Szczególnie dotyczy to nabywców pierwszych miotów. W tamtych czasach nie tylko nie było jeszcze możliwości kontaktu przez internet, ale nawet nie mieliśmy telefonu stacjonarnego. Utrudniona była możliwość weryfikacji nabywców oraz zdobycie ich sympatii na tyle, aby zechcieli od czasu do czasu odezwać się i pochwalić, jak im się żyje z psem. Tym bardziej, że ja pamiętam każde szczenię z tej czterdziestki szóstki i z imienia i z miejsca, do jakiego trafił.

Przez te dziesięć lat obserwowaliśmy, jak wzrasta popularność goldenów, jak stają się modne. Moda to przekleństwo dla rasy. Pojawiają się masowo pseudohodowle lub ludzie, którzy bez żadnego pomyślunku rozmnażają zwierzęta kierując się jedynie zyskiem. Hodowle golden retrieverów wyrosły przez te lata, jak grzyby po deszczu. Aby być uczciwym powiem też, że moda ma swoją jedną małą dobrą stronę. Pieski zazwyczaj nie czekają zbyt długo u hodowcy na Swoich Ludzi. W pierwszych naszych miotach zdarzało się, że szczenięta czekały nawet do 4 miesiąca życia.

Big Ben -3,5 mies (2003 rok) u nas

I rok później w swoim domu

To chyba właściwe miejsce, aby podziękować wszystkim właścicielom za zaufanie, jakim nas obdarzyli wybierając właśnie naszą hodowlę pośród całej rzeszy innych.

Mimo, że na razie nie widzę dalszych perspektyw, nie przypuszczam, aby to miał być koniec naszej hodowli. Nie wyobrażam sobie życia bez tych słodkich puchatych kuleczek, które na naszych oczach rosną, zmieniają się i stają się radością dla Swoich Ludzi.

Kojczykowe historie- Przygody Izerka niebieskiego.

2012-06-05T17:42:00.002+02:00

Odprawiliśmy wczoraj Izerka czerwonego w daleką podróż do swojego nowego domu. Myślę, że nie zdradzę tajemnicę pisząc, że maluch pojechał ze swoimi właścicielami do Belgii. Podobnie, jak w przypadku pieska beżowego, również losy Izerka czerwonego będziemy mogli śledzić na blogu. Ja tylko otrzymam zezwolenie, podam link.

Kiedy piesek niebieski został sam w kojczyku, nie pozwoliliśmy mu za długo płakać. Po zabawie przyszedł czas na pierwszą lekcję zostawania samemu w domu, co w przypadku każdego psa prędzej, czy później będzie miało miejsce w normalnym życiu. Aby uczynić ten fakt bezbolesnym, maluszek dostał kawałek suszonego ucha i ku mojemu zdziwieniu bardzo się ucieszył, że nie ma do niego konkurencji i że może schować się w kącik i zająć pyszczek. Skorzystaliśmy z okazji i wymknęliśmy się do miasta na szybkie zakupy. Od razu powiem, że jak wróciliśmy, malec nadal zajęty był uchem, więc chyba nawet nie zauważył naszej nieobecności.

Izerkowi niebieskiemu zastępujemy rodzinę do piątku, zatem aby mieć możliwość prowadzenia przy okazji w miarę normalnego życia, musimy mieć jakieś argumenty, aby choć na troszkę zechciał pozostać sam w kojczyku.

Nic tak dobrze nie pomaga, jak smakołyki. Smakołyki muszą być w miarę bezpieczne. Dla szczeniąt właściwe są te jak najbardziej naturalne, pozbawione barwników i sztucznych polepszaczy smaku. W celu nabycia takich udałam się do najbliższego sklepu zoologicznego w Gryfowie Śląskim.

Nie lubię wchodzić do tego sklepu. Może jakimś dziwnym zrządzeniem losu właściciel sklepu to przeczyta i wyciągnie wnioski, gdyż źle by było, gdyby kolejny sklep zoologiczny w tym mieście splajtował. Siedzi tam bowiem wiecznie zblazowana sprzedawczyni, która zachowuje się, jakby pracowała za karę. W normalnym układzie omijam ten sklep szerokim łukiem, wolę nadłożyć drogi i dokonać zakupów gdzieś indziej. Jestem dobrym klientem takich sklepów, ponieważ posiadam 4 psy i kota. Z przyczyn wyżej opisanych daję zarobić innym sklepom. Tym razem nie chciałam, żeby maluch nie siedział za długo sam. Nastawiłam się zatem i zaryzykowałam zakupy w nielubianym sklepie.

Przebieram, wybieram, jako osoba nie bywająca w tym miejscu nie znam asortymentu, zatem pytam:

-Może mi pani doradzić, które z tych smakołyków są smaczne?

Dla mnie pytanie jest oczywiste. Ludzie kupują dla swoich zwierząt to, co pupilom smakuje najbardziej. Ale jędza za ladą nie zmarnowała okazji, aby złośliwie potraktować klienta.

-Nie wiem, nie próbowałam- rzekła lekko urażona i chyba mocno usatysfakcjonowana swoim dowcipem.

Ale ja byłam nastawiona na zblazowaną babę, zatem postanowiłam troszkę zabawić się jej kosztem:

-Jak to?!- rzekłam ze świetnie udawanym oburzeniem. - Ja zawsze zanim podam coś psu, sama próbuję.

-A te patyczki- pokazuje palcem Chłop słoiczek- To bardzo dobrze smakują do piwa.

Zostawiliśmy osłupiałą sprzedawczynię i zabraliśmy woreczek z różnościami dla Izerka.

Po drodze do auta nabyliśmy też dla małego nowe zabawki.

Ta, zanim trafiła do pyszczka szczeniaczka, musiała zostać zatwierdzona przez ojca i matkę : -)

W przerwach od zabaw Izerek chętnie pozuje i muszę przyznać, że jest niezwykle fotogeniczny:

Ale w życiu nawet małego pieska nie ma lekko. Poszliśmy wczoraj pomagać (tzn. troszkę poprzeszkadzać :-) sąsiadowi przy budowie.

Z bezpiecznego kojczyka, razem z Izerkiem obserwowaliśmy dziś manewry Krzysia strasznie wielkim ciągnikiem.

Izerek dostał też nowego przyjaciela- dużego, różowego delfina

Dziś rozpoczęliśmy naukę chodzenia w obróżce. Do smyczy trzeba pieski przyzwyczajać stopniowo. Najpierw trzeba im pozwolić pochodzić troszkę w samej obróżce.

Dziś maluch towarzyszył nam wszędzie.

Mieliśmy zatem sesję w gaziku:

...oraz w gabinecie przy pracy na komputerze.

Teraz, jak to piszę, maluch słodko śpi obok moich nóg.

Czytajcie po cichutku, bo już zaczyna się wiercić :-)

Koczykowe historie- Czas rozstań.

2012-06-03T18:06:00.002+02:00

Kiedy odjechał Izerek beżowy, nazwany przez swoich właścicieli Kaizer, w kojczyku na cały wieczór zapanowała lekka konsternacja. Nie da się ukryć, że Kaizer troszkę rządził braćmi i rozstawiał ich po kątach. Straciwszy przywódcę stada, maluchy na jakiś czas straciły rezon, ale na drugi dzień było już wszystko w porządku.

Izerek czerwony i niebieski trzymały w kojczyku sztamę przeciwko beżowemu, a jak teraz zabrakło powodu do utrzymywania sojuszu, pieski przez jakiś czas w zabawie równo dawały sobie po uszach i ogonach.

Demokracja nie jest naturalnym systemem pomiędzy psami, choć może słowo „pies” w przypadku tych klusek to jeszcze zbyt szumne słowo :-) Dość, że po chwilach beztroskich zabaw, rozpoczynała się rywalizacja o zabawki, o miejsce, o miskę.

W kojczyku coraz częściej też słychać pisk z powodu mocniej przygryzionego ucha czy ogona, a pieski zaczynają toczyć boje już nie do końca na żarty. Pieski są w trakcie ustalania hierarchii w stadzie i biedactwa czynią to na próżno, ponieważ jutro już zostaną rozdzielone. Choć żaden piesek nie pozostaje dłużny drugiemu, wydaje się, że w tym duecie to piesek niebieski jest tym silniejszym bratem. Cóż, pamiętając historię namiotu, można było się tego spodziewać :-D

Wypożyczony dzieciom przez Mantrę tunel do agility też mocno, nie wiem, czy nie trwale, ucierpiał. Tym razem to praca zespołowa duetu.

Cieszę się ostatnimi chwilami z pieskami, które nie ma co ukrywać, już się nieco nudzą na wydzielonej dla nich przestrzeni, ponieważ w tym wieku potrzebują nowych bodźców. Pieski są gotowe podbijać świat.

Przez jakiś czas nękała nas brzydka pogoda, deszcze i chłód. Na taką okoliczność pieski mają udostępniony w stodółce boks, wysypany trocinami, gdzie mogą jednocześnie zażywać świeżego powietrza nie będąc jednocześnie narażonymi na złe warunki atmosferyczne.

Właściciele pieska czerwonego korzystając z okazji, że spędzają u nas kilka dni urlopu, przyzwyczajają swojego pieska do długiej podróży autem, jaka go czeka (ok 1000 km). Przy okazji na takie nauki załapał się niebieski (ten bardziej z tyłu).

Piesek niebieski pozazdrościł czerwonemu pięknej sesji zdjęciowej na skalniaku przed tygodniem i poprosił o taką samą:

Jutro rano żegnamy się z Izerkiem czerwonym. Życzymy mu dużo szczęścia w życiu i pociechy z właścicieli :-) Wierzymy, że od czasu do czasu dostaniemy wieści, jak mu się powodzi.

Tymczasem postępy Kaizera (pieska beżowego) można śledzić na tym blogu:

http://blog-kaizera.blogspot.com/

Kojczykowe historie- Jak z Tryptyku zrobił się Duet.

2012-05-30T08:31:00.001+02:00

I nadszedł ten dzień, kiedy pierwszy piesek odjechał do Swoich Ludzi. Uchwyciłam jeszcze wczoraj Tryptyk w komplecie

Jednak pieski wyczuły że zaczyna dziać się coś niepokojącego, z czym nie miały jeszcze do czynienia. Zazwyczaj pieski wyciągane z kojczyka wracały, a teraz braciszek się nie pojawił.

Minka pieska niebieskiego

Minka czerwonego

Jakby lekkie zagubienie. Po prawej czerwony.

W kojczyku domowym o zmierzchu też lekka konsternacja.

Bardzo się cieszę, że Izerek beżowy (czekamy na domowe imię pieska :-) zniósł dobrze podróż i świetnie się odnalazł w nowym domu. Mam nadzieję, że nadal będzie super, choć zdaję sobie sprawę, że i trudniejsze chwile zdarzą się przy rozbrykanym szczenięciu :-)
Reszta Izerków też nie będzie się nudziła przez najbliższe dni. Szybciutko odnajdą się w nowej sytuacji i powrócą do poprzednich aktywności.

Kojczykowe historie- Ostatnia doba Tryptyku

2012-05-28T18:09:00.001+02:00

Nie powiem, że nie dopadł mnie dziś melancholijny nastrój. Sprzyjała też temu pogoda. Nękały nas dziś przelotne deszcze i krótkie burze.
Jutro o tej porze w kojczyku będą już tylko dwa pieski. Wiem, że w nowych domach Izerki będą oczkiem w głowie dla swoich rodzin, ale naturalne jest, że opiekując się przez dwa miesiące maluchami, bardzo się do siebie przywiązaliśmy. Beżowy piesek chodzi dzisiaj za mną, jak na sznurku. Myślę, że i szczenięta mają jakiś swój zmysł i wyczuwają rozstania.
Pozwoliłam dziś malcom na nieograniczone igraszki i zabawy. Wszystko, co mogliśmy im przekazać i czego nauczyć w hodowli już się dokonało. Reszta zależy już tylko i wyłącznie od zaangażowania przyszłych właścicieli.
Trudno mi się dziś kleci zdania, zatem zerknijcie na kilka fotek z dzisiejszego dnia:

Beżowy po prawej, czerwony po lewej

Beżowy

Czerwony na pieńku, niebieski siedzi

od lewej czerwony, beżowy przy piłce

Niebieski

Czerwony brzuszkiem do góry, nad nim niebieski

Czerwony po prawej, przy piłce niebieski :-)

Czerwony "dziamdzioli" gałązki po prawej

Czerwony po prawej, po lewej niebieski

Beżowy

Mam nadzieję, że się nie pomyliłam, one są naprawdę bliźniaczo podobne. Dobrze, że pieski mają tatuaże, zatem jeśli lakier na ogonie się zetrze, nie ma możliwości pomylić piesków w naturze.

Kojczykowe historie- Miła niedziela.

2012-05-27T18:31:00.001+02:00

Sympatyczna słoneczna niedziela rozpoczęła się dla Izerków pobudką o 6.30 i wyniesieniem na podwórko. Zwyczajowo już po śniadaniu maluchy poszły spać. Kiedy wybudziły się w południe, postanowiliśmy trochę powyciągać je z kojczyka, aby poznały okolicę.
Przy okazji spacerków, najpierw każdy z piesków przeszedł zabiegi higieniczne, głownie czesanie, ponieważ futerka nie były pielęgnowane już kilka dni.

Piesek beżowy czesanie zniósł bardzo dzielnie, ale trochę się wiercił.

Poszliśmy podejrzeć, jak sikorki w naszej zbudowanej wiosną budce lęgowej dwoją się i troją, aby nakarmić świeżo wyklute pisklęta.

Piesek beżowy będzie mieszkał w towarzystwie kotów. Dobrze jest poznać się z tymi stworzeniami wcześniej. Udostępniliśmy mu naszą kotkę. Zdumieniu, że są inne stworzenia czworonożne niż pieski, nie było końca :-)

Piesek pohasał troszkę na trawie.

**************

Piesek czerwony przy czesaniu był niezwykle spokojny.

Jako, że Izerek czerwony będzie miał bardzo długą podróż do domu, postanowiłam już dziś zacząć go przyzwyczajać do auta :-) Nasz "kabriolet" znany tu i ówdzie jako Syf. O Syfie możecie przeczytać TUTAJ

Troszkę pokierował...

a potem szepnął mi do ucha kilka czułych słówek... ale to nasza tajemnica :-)

...ja mu odpowiedziałam, że ja jego też :-) Po mince widać, że mu się spodobało.

Potem dostałam całusa.

Za co pomiziałam go po brzuszku, a to pieski lubią najbardziej :-)

Następnie Izerek czerwony poszedł sprawdzić, czy akumulator w ciągniku się naładował. Ale tam było kiepskie światło, w ogóle było brzydko, więc zabrałam malucha na sesję na skalniak.

A potem zjechali się goście (kilka aut na raz!) i wróciliśmy do kojczyka. Goście więc mogli na maluszki tylko popatrzeć i pozazdrościć :-)

Jak się wszyscy rozjechali, do zabiegów pielęgnacyjnych i indywidualnej sesji przystąpił Izerek niebieski. Czesanie zniósł jeszcze cierpliwiej niż czerwony. Dzielne maluchy!

Niebieski pozował w muzeum przy śmigle.

A potem poszliśmy do mieszkania zrobić kilka pamiątkowych fotek.

Wszędzie w kadr wciskała się nasza gwiazda Fiona :-)

Niebieski Izerek towarzyszył nam przy poobiedniej kawie.

Zarówno Izerki, jak i my odpoczywamy teraz po dniu pełnym wrażeń :-)

kojczykowe historie- Beztroskie zabawy.

2012-05-25T20:21:00.002+02:00

Dla nas był to bardzo pracowity dzień. Dopinaliśmy na przedostatni guzik naszą ekspozycję (jutro dopinamy na ostatni), a w przerwach zabawiałam Izerki co rusz to nowymi przedmiotami do gryzienia. Maluchy robią postępy jeśli chodzi o odporność psychiczną, szczególnie piesek niebieski, który dziś był nieustraszonym zdobywcą najpierw foliowej grubej płachty, a potem nowego pieńka i... dużo większego pomarańczowego pudła.
Z tymi płachtami to nie jest taka prosta sprawa. Dużo psów, nawet w wieku dorosłym czuje niepokój i respekt przed szeleszczącymi workami foliowymi, które trzepocząc się na wietrze nie wiadomo kiedy i gdzie opadną. Ale nie nasze Izerki. Wszystkie maluchy entuzjastycznie łapały w ząbki płachtę poskramiając i ujarzmiając niesforny bezkształtny przedmiot.

Dziś wybitnie pozował mi Izerek czerwony ;-)

Tym razem pudło dużo większe (bo też i pieski są większe) wprawiło wszystkie maluchy w ekscytację.

Hm, hm... zgadnijcie, kto pierwszy przypadkiem znalazł się pod pudłem? :-)

Ale żeby nie było, zaaranżowałam, aby każdy z piesków znalazł się w takiej sytuacji, przy okazji obserwując ich reakcję. Na poniższym zdjęciu niebieski robi minę, jakby sam wsadził beżowego pod pudło, no nie? :-)

A na zdjęciu poniżej spod pudełka wydobywa się czerwony piesek.
Reakcja bardzo mi się spodobała. Wszystkie pieski zachowały kamienny spokój i po chwili same poradziły sobie z nieoczekiwaną sytuacją.

Tym razem piesek czerwony po zabawie grzmotnął się spać...w kuwecie :-)

Nagrałam krótki filmik, który ma przekonać nieprzekonanych, że warto zawiesić na kilka miesięcy swoje przekonania o aranżacji wnętrza w mieszkaniu i zafundować maluchom nawet mały pieniek. W końcu, jeśli psiak będzie miał potrzebę emocjonalną wbić w coś zęby (a gryzienie daje maluchowi poczucie bezpieczeństwa) lepiej, żeby nie była to noga od Waszego antycznego stołu :-)

http://www.youtube.com/watch?v=WOBaMtWjOzk&feature=youtu.be

Ten piesek, co odchodzi od pieńka i zajmuje się patyczkiem, to beżowy. Indywidualista :-)

kojczykowe historie- Mali zielarze.

2012-05-24T19:17:00.002+02:00

Kojczyk zewnętrzny od czasu do czasu, dla zachowania higieny, wymaga ściółkowania. Jeśli nie mam sianka (a w tym roku nie mam) korzystam ze świeżo ściętej trawy, przemielonej przez noże kosiarki. Problem w tym, że kosiarkę zepsułam, a trawa na podwórku, którą koszę kosiarką elektryczną, nie nadąża rosnąć, aby sprostać zapotrzebowaniu. Musiałam zatem dziś sięgnąć po skoszoną trawę spod kosy, a więc nie przemieloną. Harce na kupce trawy miały być i były dodatkową atrakcją dla piesków zanim równomiernie rozłożyłam ściółkę po kojczyku.

Pieski harcowały zatem w trawie, próbowały jak smakuje podagrycznik, skosztowały świerząbka i pokrzywy (sprawdziłam, nie parzyła) A ja sobie przypomniałam, jak z małą Mantrą chodziliśmy jesienią po żniwach na pola i ona uwielbiała buszować pod słomą.

Oczywiście, przy piesku niebieskim, który już doczekał się, ze względu na swoje przygody, sympatycznej łatki "kojczykowej sierotki", nie mogło pójść gładko :-)

Małe pieski są jak elektrony, czyli osiągają pozycję nieoznaczoną. Są po prostu wszędzie. Kiedy przerzucałam ściółkę, starając się rzucać w stronę najbardziej odległą od piesków, oczywiście kto natychmiast znalazł się pod trawą? Piesek niebieski. Obraził się na całe dwie minuty.

Tak sobie pomyślałam, że gdybym była małym pieskiem i na głowę spadłaby mi spora wiązka trawy, też bym się obraziła :-(

Zatem przez chwilę piesek czerwony i beżowy miały trawę dla siebie.

Po małych miziankach piesek niebieski dał się udobruchać i dołączył do braci.
Oj ten piesek niebieski... :-) Przeżywa takie przygody w kojczyku, że chyba odetchnie z ulgą, jak trafi do Swoich Ludzi :-) Wczoraj na niebieskiego wpełznął ślimak pomrowik i zostawił na piesku nieco śluzu. Pieski mają zatem kontakt z dziką i nieujarzmioną przyrodą.

Po wariacjach w trawie oraz stoczeniu kilku pojedynków (w tym dwa z mamą Mantrą) o łodygę świerząbka, piesek beżowy z niebieskim rozegrali krótki mecz toczenia piłki nosem. Piesek czerwony w tym czasie oczywiście uznał, że już czas na drzemkę.

Bracia szybko do niego dołączyli.

Ściółka została rozłożona, a w kojczyku unosi się ożywczy zapach suszonej pokrzywy.

Donoszę, że namiot definitywnie przestał istnieć i nie będę go już próbowała naprawiać.

:-)

kojczykowe historie- Hartujemy Izerki

2012-05-23T16:45:00.000+02:00

I nie chodzi tu o hart ducha, gdyż nad tym pracujemy już kilka tygodni, a w zasadzie to nawet od urodzenia. Tym razem w kojczyku hartowaniu ulega ciało.
Maluchy skończyły wczoraj 7 tygodni. Ani się nie obejrzymy, aż zaczną się rozchodzić do nowych domów. Tymczasem w kojczyku odbyło się jednak cotygodniowe ważenie. Skorzystaliśmy z mniej dokładnej wagi łazienkowej, gdyż szalkowa nie podołałaby wyzwaniu. Owszem, odważników nawet by wystarczyło, ale pieski nie mieszczą się już w koszyku. Łazienkowa waga ma dokładność do 10 dek, ale przy takich wagach ten margines błędu wydaje się nieistotny.
I tak:
Izer Melody (piesek czerwony)- 7,4 kg
Izer Song (piesek niebieski)- 7,8 kg
Izer Voice (piesek beżowy)- 7,7 kg

Waga jest idealna. Dla goldenów przyjmuje się za normę wagę zgodną z ilością tygodni plus, minus 2 kilo.

Wczorajszy parny dzień zakończył się potężną burzą i solidnym deszczem. Lekko upałem rozleniwione maluchy ożywiły się dopiero, jak temperatura spadła. Nie miałam sumienia kończyć zabawy i zabierać je do ciasnego już dla nich kojczyka w mieszkaniu. Temperatura spadła z 30 do 20 stopni, zatem zimno nie było.
Maluszki w kojczyku zewnętrznym mają się gdzie schować przed deszczem, zatem zaufałam ich naturalnemu instynktowi i podglądałam, jak zareagują na pierwszy w życiu deszcz.
Goldeny z natury są predysponowane do taplania się w wodzie. Wodę z nieba przyjęły entuzjastycznie, brykaniu nie było końca. Aż wreszcie przyszły solidne grzmoty i mocna krótka ulewa. Wtedy czmychnęły do dziury i pod dach, gdzie przeczekały nawałnicę. Kiedy trochę uspokoiło, na powrót rozpoczęła się zabawa.
Nie mogłam nie uwiecznić i nie pokazać Wam umazanych piesków ;-) Wyglądają tu może jak kupka trzech nieszczęść, ale były naprawdę szczęśliwe :-)

Dziś też zapowiadają burze i opady. Kojczyk przylega do pomieszczenia, w którym zrobiliśmy na takie okazje duże boksy. Skoro deszcze nas nie ominą, jeden z boksów zostanie wysprzątany i udostępniony maluchom. To lepsza alternatywa, niż przeczekiwanie załamania pogody w ciasnym pokoju w mieszkaniu.

W zasadzie powinnam już odstawić maluchy od cycka, ale Mantra tak bardzo skomle za nimi, że nie mam sumienia. I tak więcej się z nimi bawi, niż karmi. Skoro odczuwa emocjonalną potrzebę kontaktu z nimi, to jej nie zabronię, tym bardziej, że to prawdopodobnie jej ostatnie maluchy. Niech się nimi nacieszy.

Przykro to mówić, ale maluchy, odwrotnie niż Mantra, już wcale nie potrzebują mamy i ją ignorują. Skoro odrzuca ich od cycka, to po co sobie głowę zawracać? Biedna Mantra próbuje wciągnąć maluszki do zabawy, zachęca, piszczy, jęczy a one... same zobaczcie na filmiku.

http://www.youtube.com/watch?v=xIDYoLaIK9M&feature=relmfu

Tylko niebieski, najbardziej charakterem podobny do mamy, został z nią pobrykać, ale i on szybko czmychnął.

Dzięki uprzejmości moich wrocławskich koleżanek dotarły do mnie metryki z wrocławskiego oddziału ZKwP. Mam już wszystkie dokumenty, jakie są potrzebne do wydania piesków. Każdy piesek dostanie teczkę w "swoim kolorze" :-) Będą tam metryczki, książeczki zdrowia, kserokopie rodowodu rodziców, karta miotu-na pamiątkę, aby nie zapomnieć o rodzeństwie.

Kojczykowe historie- Pieski wchodzą do gry.

2012-05-21T19:16:00.001+02:00

Wczesny rankiem, jeszcze zanim podano śniadanie, pieski stoczyły bitwę w beczce. Ha, czy ja wczoraj robiłam jakieś przytyki do niebieskiego, że niby to beczka go onieśmiela? Dziś był pierwszy wewnątrz beczki! A chłopaki natychmiast mu pozazdrościli. Ten poranek przejdzie do historii Tuskulum, jako Bitwa o Beczkę. Zakończyła się remisem, ponieważ jak tylko maluchy zobaczyły, że je podglądam pękając ze śmiechu, natychmiast o beczce zapomniały i przyleciały zobaczyć, czy można podrzeć moje rajstopy :-)

Zbliżają się Mistrzostwa Europy w piłce nożnej. To po pierwsze. Po drugie, Śląsk Wrocław, któremu kibicuje nasz Tryptyk, gdyż póki co chłopaki są zarejestrowane we wrocławskim ZKwP, zdobył tytuł mistrza kraju. Postanowiliśmy uczcić te dwa ważne sportowe wydarzenia w naszym kojczyku. Chłopaki dostały piłkę. I nie ważne, że jest prawie taka wielka, jak one :-) I nie ważne, że to jest chyba piłka do piłki ręcznej :-) Ważne, że rozegrało się dziś w kojczyku kilka meczów na wysokim poziomie. Precyzując, tak mniej więcej na poziomie nosa ;-)

Izerek niebieski od razu stwierdził, że to jest właśnie to, na co czekał, odezwała się w nim żyłka sportowa. Reszta chłopaków równie ochoczo zabrała się do gry i zabawy.

Izerek czerwony

W pudełko zęby wbijają czerwony z beżowym.

Niebieski konsekwentnie ignoruje pudełko ;-)

Izerek beżowy

Piłka jest fajna, ale w ostateczności i tak pieski kończą zabawę w swoim towarzystwie. Tak jak na filmiku.

http://www.youtube.com/watch?v=zudD9zNHoAc&list=UUnXGLEeF-cR6aYAHHujF0Iw&index=1&feature=plcp

Dzisiaj chciałam zwrócić szczególną uwagę na pieska niebieskiego, gdyż po moich dwóch ostatnich wpisach czuję, że jego przyszli właściciele potrzebują wsparcia :-) Piesek niebieski, to nie jest żadna pierdoła! :-D On tylko nie lubi żółtych pudełek :-D Sami zobaczcie, jak spuszcza bęcki beżowemu :-)
Niebieski na filmiku to najpierw ten przy piłce, a potem w ataku na beżowym :-) Jeśli po tym filmiku przyszli właściciele beżowego potrzebują wsparcia, to informuję, że beżowy spuszcza chłopakom bęcki codziennie ;-)

Kojczykowe historie- Beczka.

2012-05-20T18:41:00.002+02:00

Odkąd zrobiło się ciepło, a o 7.00 jest już przynajmniej 12 stopni i kojczyk ogrzewa słońce, pieski wędrują z kojczyka wewnętrznego na podwórko. Te poranki są strasznie szalone. Maluchy są wypoczęte po nocy, upał nie ścina ich z nóg. Wariacka zabawa w gonitwy, podgryzania, przewalania się, brykania trwa długo. Przed 9.00 wybawione malce dostają śniadanie.

Tak wygląda śniadanie na porannej trawce, niejeden mieszczuch nam teraz zazdrości :-)

Po śniadaniu widać, jak oczka się już zamykają. Maluszki idą na kilka godzin spać. My wykorzystujemy te godziny na nasze domowe bieżące sprawy.

Wczesnym popołudniem Izerki budzą się do życia. To właśnie jest ten najlepszy moment, aby wprowadzać nowe zabawy i ćwiczenia. Dziś pieski dostały beczkę. Wielką niebieską beczkę, która robi przeraźliwe "bum bum". Pamiętna wczorajszych przygód z pudełkiem, nie zrobiłam Izerkom "bum bum", aby ich nie wystraszyć. Dałam im czas na oswojenie się z nowym, dziwnym przedmiotem.
To już jest regułą, że piesek beżowy podchodzi do takich spraw pierwszy. Za jego ogonem na odwagę zbiera się czerwony, a niebieski w takich wypadkach ma zawsze jakieś swoje ważne sprawy za moimi plecami, w namiocie, tudzież w dziurze :-)

Beżowy eksploruje.

Piesek niebieski potrzebuje nieco ludzkiego wsparcia, aby przekonać się do wielkich strasznych beczek :-)

Po tych przeżyciach zabraliśmy Izerki na wycieczkę po obejściu. Towarzyszył nam tatko Jaskier, który nie chciał pozować do zdjęć z potomkami i ciotka Fiona, zawsze chętna do pomocy. No może nie tyle do pomocy, co chętna do pozowania na pierwszym planie :-)

Jaskier

Piesek beżowy:

Piesek czerwony i Fiona:

Piesek niebieski:

To pod kojczykiem to nie są psie kupy, tylko suchy mech, który spadł z dachu stodoły :-)

Niebieskiemu pokazaliśmy przy okazji, że istnieją rzeczy większe niż beczka, czy fruwające żółte pudełko, np ciągnik ;-) Chyba mu się spodobało :-)

Kojczykowe historie- Pudełko.

2012-05-19T18:21:00.001+02:00

I nagle z zimna zrobiły się upały, a ja na dziś zaplanowałam Izerkom test pudełka. Ostre słońce świecące prosto na kojczyk powoduje, że maluchy raczej myślą tylko o spanku. Były przed południem tak rozkoszne z tymi swoimi zaspanymi mordkami, że nie oparłam się kilku fotkom:

Ząbki najlepiej w tym wieku czymś zająć. Kiedy znudzą się już wszystkie dostępne zabawki, a chwilowo nie ma nowej dostawy, gałązki wierzby nadają się znakomicie. Szczególnie, kiedy chce się uchronić rajstopy na nogach, a nie ma się ochoty zakładać grubych dżinsów :-)

Ale nie ma lekko. Zaplanowany test pudełka doszedł do skutku. Czy wybrałam zły moment, czy pudełko się nie spodobało? W każdym razie nowa rzecz w kojczyku nie wzbudziła entuzjazmu.
Test pudełka pokazuje, jak psiaki reagują na nowe, nieoczekiwane rzeczy. Są mioty, gdzie maluchy po prostu rzucają się na pudło i wzajemnie nakręcając, wbijają w nie zęby. Szczerze mówiąc, po akcji z namiotem właśnie tego się spodziewałam. Tymczasem malce zareagowały z wyraźną rezerwą. Beżowy piesek udawał, że niczego nie widzi, czerwony natychmiast poszedł poszukać sobie miejsca do wylogowania się z rzeczywistości, czyli uciąć sobie drzemkę, niebieski zaś, zwiał do dziury. Kto by pomyślał po tej akcji z namiotem :-)

Pudełko zostało w kojczyku i dyskretnie obserwuję, co się wokół niego dzieje. Dwie godziny po wrzuceniu pudełka próbowałam zainicjować zabawę, ale maluchy nie podjęły wyzwania. Czerwony i beżowy zaakceptowały obecność pudełka i nawet do niego podeszły, ale bardziej interesowały się darciem pazurkami moich rajstop, natomiast niebieski nadal nie dał się namówić na podejście do pudła.

Kiedy wzięłam niebieskiego na ręce, szepnął mi do ucha, że to jakaś ściema z tym pudłem. Nie dość, ze jest przeraźliwie żółte, to jeszcze zawiera bezczelnie kłamliwą informację. Wszak pieski są już na tyle duże, aby wiedzieć, że jedyne prawdziwe mleko pochodzi wprost z cyca!

A tak poważnie- test pudełka pokazał mi, że przez te ostatnie dni w hodowli należy jeszcze trochę popracować nad odpornością psychiczną piesków.

Emocje związane z niepokojącym przedmiotem zawsze fajnie wyładować podczas zabawy w dziurze.

Kojczykowe historie- Cieszymy się słońcem.

2012-05-18T17:34:00.003+02:00

Zimnym rankiem biegałam jeszcze tam i z powrotem z pieskami, ale od południa można było maluchy wynieść na podwórko już na pozostałą resztę dnia. Daliśmy im dzisiaj spokój od wprowadzania nowych ćwiczeń i nauk. Niech po dwóch dniach totalnej frustracji, spowodowanej niemożnością pobiegania po podwórku, cieszą się nieograniczoną wolnością. No, może trochę ograniczoną płotkiem, ale one o tym nie wiedzą :-)
Od jutra wprowadzamy nowe ćwiczenia, dziś było słodkie leniuchowanie.

Po czwartej naprawie namiotu uznałam, że nie ma sensu stawiać go na nogi. W końcu logiczne formy nadajemy rzeczom my, ludzie. Pieski, do których namiot należy, jeśli chcą mieć formę abstrakcyjną, to czemu nie :-)

Tym razem rozrabia beżowy, a niebieski mu tylko pomaga :-)

Tak wygląda dumny psi artysta form abstrakcyjnych :-)

Kiedy pieski tworzyły dzieło sztuki, czerwony swoim zwyczajem spał słodko w tunelu (zdjęcie 1), ale jak tylko braciom się znudziło, czerwony poszedł sprawdzić, czy ta forma namiotu nadaje się na wygodne legowisko.

Nie nadawała się. Czerwony zatem wcisnął się pomiędzy murek i "drabinkę". Pieski uwielbiają wciskać się w rozmaite dziury.

Tymczasem niebieskiego też zmogło spanko. Tworzenie dzieł sztuki abstrakcyjnej jest wyczerpujące :-)

Beżowy nie miał dosyć. Pod nieobecność czerwonego, zajął tunel i...

...i zaczął przerabiać go pod swój gust kopiąc dołki.

Nawet, kiedy zostawiam pieski w swoim towarzystwie, mogę liczyć na pomoc zarówno taty Jaskra, jak i ciotki Fiony, które pilnują kojczyka. Fiona ma tam oczywiście ukryty interes, ponieważ czyha na jedną z zabawek, którą sobie upatrzyła. Nakryłam ją nawet dziś, jak zaczęła robić podkop do kojczyka :-)

Jaskier pilnuje dzieci bezinteresownie :-)

Kojczykowe historie-Nadal zimno.

2012-05-17T19:02:00.000+02:00

Wciąż nękają nas zimne dni. Dziś to nawet spadły z nieba jakieś lodowe groszki- coś na kształt małego gradu. To już chyba przesada!
Wczoraj, dzień po szczepieniu na nosówkę i parwowirozę, nie zaryzykowałam wypuszczenia Izerków na podwórko. Wprawdzie czuły się znakomicie, miały tyle energii, że ich pokoik dosłownie chodził, to mimo wszystko lepiej nie było kusić złego. Dziś był równie zimny dzień, ale przynajmniej świeciło słońce. Biegałam zatem z maluchami wynosząc je z mieszkania, kiedy wykazywały aktywność i chęć zabawy i chowając je, aby nie spały na zimnie. I tak w kółko :-)

Po demolce namiotu, skleiłam pęknięte ramię, ale w sumie, to nie wiem, po co, gdyż po kilku minutach zastałam to:

Oczywiście, namiot jest do dyspozycji piesków i mogą sobie z nim robić, co chcą :-)

Pieski na wybiegu miały dziś i słońce i cień. Takie maluchy mają już dobrze rozwinięty instynkt, zatem mogłam spokojnie im zaufać, że skoro odpoczywają w cieniu, to znaczy, że nie jest im tam zimno. Trochę chłodno musiało być, ponieważ skupiły się dzieląc się ciepłem swoich ciałek.

Pieski dostały "piaskownicę". Wcześniej, przez kilka dni maluchy miały pusty brodzik, aby oswajały się z różnym podłożem. Blacha nie stanowiła dla nich tabu. Z tym bywa różnie. Czasem są takie mioty, że pieski omijają niektóre atrakcje z daleka. Trzeba wtedy je zachęcać, czy wkładać do brodzika. Izerki nie miały tego problemu, już pierwszego dnia siedziały i bawiły się w brodziku. Niestety, dziś spostrzegłam, że zaczęły się do niego również wypróżniać, zatem dla zachowania higieny zrobiłam z brodzika kuwetę :-)

Namiot, po kolejnym opatrzeniu złamania, wskoczył na kojczyk, aby trochę odpocząć od łobuziaków :-)

Po takim aktywnym dniu i wybieganiu się na chłodzie, pieski miały dziś wilczy apetyt. Obiad wrąbały do ostatniej kulki.

Kojczykowe historie- Krótki żywot namiotu.

2012-05-15T19:17:00.002+02:00

Sześć stopni o poranku nie zachęcało do wypuszczenia piesków na kojczyk zewnętrzny. Zatem po śniadanku, sprzątaniu i zabawie, maluchy poszły spać, a my ruszyliśmy do miasta po zakupy. Maluszkom przywieźliśmy nową dostawę kurzych łapek:

w południe zaświeciło słońce, zrobiło się 15 stopni. Malce raźno ruszyły zmierzyć się z nowymi wyzwaniami.

Na przywitanie dnia w kojczyku zewnętrznym czekała na nich niespodzianka- pojawił się namiot. Ruszyły raźno w jego kierunku, nawet przez chwilę nie pomyślawszy, aby wystraszyć się tej wielkiej płachty, której jeszcze wczoraj tutaj nie było.

Co działo się po 15 minutach, zobaczcie na króciutkim filmiku:
http://www.youtube.com/watch?v=tYsL56YAq40&list=UUnXGLEeF-cR6aYAHHujF0Iw&index=1&feature=plcp

I kto by pomyślał! To piesek niebieski! ;-)

I to by było na tyle, w kwestii namiotu ;-)

Widzicie tę niewinną minkę? :-)

Dziś maluszki ukończyły szósty tydzień. Zaczynamy odczuwać, że już niedługo rozstania. Pieski zostały zaszczepione. Będą teraz odbywać kwarantannę, a my bacznie będziemy obserwować, czy wszystko jest, jak trzeba. Pierwsze szczepienie jest szokiem dla układu immunologicznego. Zdarza się, że pieski lekko odchorowują szczepienie, są osowiałe, mają zmniejszony apetyt, czasem pojawiają się biegunki. Jutro będą więc pod szczególnym nadzorem.

Tymczasem zważyliśmy nasz Tryptyk. Przybył znów kilogram piesków:

Izer Melody (czerwony)- 6,05 kg
Izer Song (niebieski)- 6,10 kg
Izer Voice (beżowy)- 6,25 kg

Kojczykowe historie- Chłodny dzień.

2012-05-14T17:52:00.001+02:00

Brr... byle przetrwać zimną Zośkę,a dalej będzie już z górki :-)
Rano Izerki były bardzo niezadowolone z kolejnego dnia w mieszkaniu. Dawały temu wyraz poprzez zaśpiewy, marudzenie, a w końcu protest. I tak było nieźle. Maluchy w sumie są bardzo grzeczne i uległe. Szczerze mówiąc, jestem przyzwyczajona do głośniejszych i bardziej zdesperowanych akapitów oburzenia ;-) Po chwili zabawy i gryzieniu smakołyków maluchy pogodziły się z losem i poszły spać.
Dwie godziny później czekała ich fajna niespodzianka. Wprawdzie na dworze było tylko 13 stopni, jednak w kojczyk tak ostro świeciło słońce do południa (po południu wszystko przybrało kolor ołowiu), że zdecydowaliśmy się wyprowadzić malce.
Ależ brykały! :-)
Piesek niebieski dał popalić ślimakowi winniczkowi, aż mi się żal ślimaka zrobiło i go zabrałam, a czerwony zabawiał się w ganianie wokół moich nóg. Beżowy tymczasem zastanawiał się, kogo by tu w ogon ugryźć :-)

Mantra ma już serdecznie dosyć karmienia, ale nie zabawy z maluchami. Od cycka szczenięta odrzuca, ale chętnie z nimi bryka. Jako, że w głowie mam teraz parę smuteczków, i ja postanowiłam dać się porwać atmosferze zabawy i pobawiłam się troszkę dzisiejszymi fotkami z kojczyka.

Mam nadzieję, że jutro wyjrzy słońce na dobre, ogrzeje świat i wszystkie smutki rozproszy.
Na Izerki czeka jutro kolejna niespodzianka :-) Wszak kończą 6 tygodni, a to już poważna sprawa :-)

Wystawa w Jeleniej Górze.

2012-05-13T19:33:00.001+02:00

W okolicach zimnych ogrodników, z których pamiętam jedynie Pankracego i zimną Zośkę :-) czyli w drugi weekend maja, odbywa się krajowa wystawa psów w Jeleniej Górze.
Decyzję o pojechaniu i obejrzeniu konkurencji podjęłam spontanicznie wczoraj, po przeglądzie miotu. Zapowiadała się przeraźliwie zimna niedziela, i taka była. Nie było mowy, aby na plus 5 stopni Izerki wyszły na dwór. Nakarmiliśmy maluchy, wybawiliśmy, posprzątaliśmy i podjechaliśmy 30 km na wystawę. Maluchy przespały te 5 godzin, o czym świadczył nienaruszony stan kojczyka i zaspane mordki tuż po naszym powrocie :-)

Goldenów było mało, ponieważ większość "goldeniarzy" pojechała do Świerklańca na specjalistyczną wystawę golden retrieverów.

Goldeny w Jeleniej Górze sędziowała pani Krystyna Sajnóg. To jedna z sędzin, u której z ogromną przyjemnością wystawiam swoje psiaki. Jej zachowanie wobec wystawcy jest wzorem godnym naśladowania. Wystawców zdenerwowanych uspakaja, tłumaczy, że ten dzień to radosne spędzanie czasu ze swoim psem, że nie powinni się spinać, denerwować, szarpać psy, bo i takie rzeczy się zdarzają. Mimo, że z częścią wyborów się nie zgadzałam (ale to nie ja jestem sędzią :-), przyjemnie było popatrzeć i posłuchać jej sędziowania.

Oczywiście, pojechaliśmy na wystawę, jako obserwatorzy, bez naszych psiaków.

Na przykładzie wystawianych psów rozwinę wcześniej poruszony temat wystawiania, istotny dla początkujących. Tym razem skupię się na sposobie wystawiania golden retrievera.

Goldena ustawia się tak, aby przednie i tylne łapy były ustawione prostopadle do podłoża i tułowia. Ogon przytrzymuje się równo z linią grzbietu. W ten sposób goldeny same noszą ogony podczas ruchu. Tak ustawiony pies, jak poniżej, umożliwia sędzinie dokładny opis każdej części ciała.

Pieska można także wystawiać w pozycji wolnej. Niektórzy sędziowie preferują taką naturalną postawę. Widać wtedy temperament psa, czy ogon kuli, czy radośnie nim macha i na jakiej wysokości. Powinien machać na równi z linią grzbietu.

Ten pan przyjechał spoza granicy kraju, więc nie przeczyta i nie będzie miał mi za złe, że zwrócę uwagę na istotny błąd wystawcy :-) Trzymanie w ten sposób mordki uniemożliwia sędziemu i obserwatorom zachwycanie się jej ślicznym wyrazem. Zaburza cały wizerunek psa.

Jak widać u tego pana jest to normą :-(

Ten sposób jest troszkę lepszy, ponieważ od strony sędziego tak bardzo nie zaburza
wyglądu psa, ale mimo wszystko wolę trenować psiaki, aby same trzymały pyszczek we właściwy sposób. Można podeprzeć się smakołykami.

Ten piesek wygrał, na koniec został Zwycięzcą Rasy.

Trzymanie pieska pod gardłem zaburza proporcje szyi. Jeśli pies ma krótką szyję, sędzia może napisać, że jest za krótka. Ta pani też przyjechała zza granicy :-)

Jak mówiłam, można podeprzeć się smakołykami, ale lepiej podać je od swojej strony psiaka, nie od strony sędziego i obserwatorów :-)

Przytrzymywanie pieska pod mordką jest jeszcze gorszym rozwiązaniem, niż trzymanie całej mordki. Sami widzicie, jak bardzo zniekształca to psa.

Poniżej ładniejsza wersja chwytu, ale i tak skraca on optycznie szyję.

Ustawianie pieska do oceny.

O, to jest bardzo ładny sposób wystawiania w pozycji wolnej. Psiak sam się układa w swojej naturalnej pozycji mając przed sobą właściciela.
Aby głowa znalazła się we właściwym położeniu można posłużyć się smakołykiem. U mnie najlepiej sprawdza się wątróbka :-)

I jeszcze trochę fotek, sami przyjrzyjcie się, w jaki sposób ustawione psiaki najbardziej Wam się podobają.

To są zdjęcia z lokat oraz porównania w różnych klasach

A to uroczy flat coatet retriever, który miał być przykładem psa wystawianego w pozycji wolnej. Niektórzy wystawcy goldenów umożliwili mi omówienie tej pozycji wcześniej :-)

Po powrocie do domu, mimo 10 stopni (zmarzliśmy na wystawie jakby co najmniej było minus 10!) wystawiliśmy znudzone Izerki na podwórko na godzinkę. Wrąbały obiad, wybawiły się, ale jak tylko się zmęczyły, nie pozwoliliśmy im spać na takim zimnie. Dostały zakupione na wystawie smakołyki (wędzone kurze nóżki) i wcale nie miały za złe, że wróciły do ciepłego domu :-)

Dla zainteresowanych podaję wyniki wystawy, a pod TYM LINKIEM zobaczycie wszystkie powyższe zdjęcia z podpisami piesków:

Psy młodzież:

1.Zw Mł. -Mr. Matees Village Gate

2.Catch the Wind Yukon

3.Giddygold Beauty Sky High

Psy pośrednia:

1.CWC, Don Pepper Zlata Kudrnka

2.Vital Voltano From Village Gate

Psy otwarta:

1.CWC, Armani Dylan Excellent Bahati

dyskw: Leader Amber Hit.

Psy czempiony:

1.CWC, NPwR, BOB- Messano Wiliam Wizard

Suki młodzież:

1.CWC- Catch the Wind Acy.

Suki pośrednia:

1.CWC, Hawana z Morwowej Krainy

2.Agatha Sweet Albipolis

Suki otwarta:

1.CWC, NSwR, Frida Daisy Club

2.Catch the Wind X-Magic

3.Eti Vanilla Sky

Suki czempiony:

1.CWC- Catch the Wind True Love Tami

2.Catch the Wind Seven

Kojczykowe historie- Portrety piesków.

2012-05-12T19:02:00.001+02:00

Dzisiaj pieski przeszły przegląd hodowlany. Bardzo się podobały, dostały ładne opisy. Z tej racji, że ja zawsze przy przeglądzie jestem zakręcona, wypadło mi z głowy zrobienie fotek. Nie zrobiłam też skanu dokumentu z kontroli, zatem zobaczycie go dopiero, jak dokumenty zostaną mi wraz z metrykami przesłane pocztą.
Wszystkie pieski dostały tatuaże i tak:
Izer Melody- 907 R
Izer Song- 908 R
Izer Voice- 909 R

Z tej racji, że przez jakiś czas pieski będą miały zielone lewe ucho :-), nie robiłam dziś zdjęć. Zapraszam na portretowane wczoraj, przy pięknej pogodzie, maluchy.

Izer Melody- piesek czerwony:

Izer Song (piesek niebieski):

Izer Voice- piesek beżowy:

FAQ- O wystawach dla początkujących.

2012-05-11T13:46:00.001+02:00

Aby brać udział w wystawach i przejść z pieskiem całą drogę, by doprowadzić go do prawa posiadania rodowodowego potomstwa, należy udać się z metryką, którą otrzymaliście od hodowcy, do oddziału ZKwP (Związek Kynologiczny w Polsce) i pieska zarejestrować. Zróbcie sobie ksero metryki na pamiątkę, ponieważ metryczkę się zdaje i na jej podstawie w Oddziale Głównym ZKwP przygotowują dla pieska rodowód. Trwa to w zależności od oddziału od 3 do 6 miesięcy. W tym czasie otrzymujecie numer rejestracyjny, który będzie też widniał w rodowodzie.

Zanim udacie się z własnym pieskiem na ring, polecam wizytę na kilku wystawach bez pieska, w charakterze widza. Można poobserwować sposób wystawiania psiaka przez "starych wyjadaczy". Rodziny, które mają dzieci w wieku szkolnym, zachęcam do przypilnowania (by nie przeoczyć) konkurencji Młody Prezenter. W katalogu wystawy (nie trzeba kupować, można poprosić o informację jakiegoś posiadacza katalogu- wszyscy wystawcy mają w rękach katalogi), o której godzinie ta konkurencja ma miejsce i w jakim miejscu. Zachęcam do obejrzenia konkursu nie tylko rodziny z dziećmi, ale każdego, kto szykuje się do wystawienia pieska. W tej konkurencji oceniani są wystawcy, a nie psy. Dzieci, pogrupowane w różne kategorie wiekowe, starannie przygotowują się do występu, który ocenia sędzia. Podpatrzcie ich sposób poruszania się, trzymania psa, a nawet ubranie. Wystawca ma bowiem być elegancki i poruszać się z gracją oraz spełniać każde polecenie sędziego. Uwierzcie mi, że niejeden wystawca wygrał dla swojego psa medal właśnie dzięki wrażeniu, jakie zrobił prowadząc psa i nad nim panując. Ocena na ringu często jest wypadkową jakości psa oraz współpracy z osobą mu towarzyszącą. Dlatego między innymi wystawy są loterią i tak naprawdę trudno wytypować przed występem zwycięzcę. Możesz mieć pięknego psa, ale jeśli nie potrafisz go pokazać, przegrasz. Możesz mieć nieco mniej robiącego wrażenie niż konkurenci psa, ale jeśli poprowadzisz go w bardzo elegancki sposób, pokażesz, że nad nim panujesz i świetnie się razem bawicie na ringu, masz duże szanse wyprzedzić piękniejszych w tym dniu konkurentów, którzy zostali pokazani w niechlujny sposób.

Banshee z Niedźwiedziej Gawry (Triss), Jelenia Góra.

Najgorszym wrogiem wystawcy są nerwy. Jeśli się denerwujesz, pies to wyczuje i też się zestresuje. Wtedy z pokazu nic nie wyjdzie. Wprawa przychodzi z czasem, dlatego nie warto rezygnować po pierwszej, drugiej, czy nawet trzeciej wpadce. Każdy z nas kiedyś zaczynał, pozostali wierni wystawom tylko ci nieliczni, którzy przełamali lęki, a wystawy zaczęły być przyjemnością zarówno dla psa, jak i dla właściciela.

Zaczynając zabawę w wystawy nie musicie znać na pamięć regulaminów, ponieważ w większości przypadków Was to nie dotyczy. Nie musicie znać zasad organizacji, kompetencji sędziów, etc. Ta wiedza przyjdzie z czasem sama. Musicie tylko i wyłącznie wiedzieć, jak zachować się na wystawie.

Nie bez powodu napisałam, że to zabawa. Nie ma bowiem nic gorszego, niż nastawianie się na wykoszenie konkurencji. Na wystawach jest jak w życiu- raz na wozie, raz pod wozem. Należy po prostu dobrze się bawić, potraktować wystawę, jako formę spędzania aktywności z psem, odmienną od codziennych spacerów. Jeśli będziecie dobrze się bawić na wystawach, pies pokocha wystawy i sam będzie wkrótce pokazywał się z najlepszej strony.

Jaskier, Zielona Góra, BOB (Best of Breed- najlepszy w rasie)

Aby przystąpić do wystawy musicie wybrać sobie na kilka tygodni wcześniej miejsce, gdzie chcecie pojechać. Można to prześledzić na stronie Głównego oddziału ZKwP w zakładce wystawy na dany rok. Jest tam przekierowanie do konkretnego oddziału, który organizuje wystawę. Dalej zostaniecie poprowadzeni za rękę. Obecnie wypełnia się formularz on-line. Wszystkie dane pieska macie w rodowodzie, które wpisujecie w rubryczki. Jeśli dopiero zdaliście metryczkę i czekacie na rodowód, w rubryczce PKR (nr pod którym widnieje piesek w Polskiej Księdze Rodowodowej) wpisujecie zdanie „w przygotowaniu” lub zakreślacie kwadracik z ta frazą. Uwaga! Wraz z momentem zabrania Wam metryczki, oddział ZKwP nadał pieskowi numer rejestracyjny. Zapiszcie go sobie, póki nie macie jeszcze rodowodu. Ten numer również potem znajdziecie w rodowodzie. Pieski, które biorą udział w wystawach muszą mieć numer rejestracyjny.

Po wysłaniu formularza uiszczacie opłatę zgodnie z informacjami na stronie organizatora wystawy. Na kilka dni przed wystawą dostajecie list z potwierdzeniem zgłoszenia i często z numerem startowym. Wszystko to musicie zabrać ze sobą na wystawę. Jeśli nie dostaliście numeru startowego, po wejściu na wystawę kierujecie się do sekretariatu lub punktu, gdzie wydawane są katalogi i po okazaniu dokumentów oraz dowodu wpłaty, dostajecie ten numer. Jeśli poczta nawali i nie dostarczy Wam dokumentów, bierzecie dowód wpłaty i również wyjaśniacie sprawę w sekretariacie wystawy. Obecnie chyba wszystkie oddziały tuż przed wystawą publikują listy psów zgłoszonych na daną wystawę. Jeśli zaniepokoi Was brak przesyłki, można zerknąć, czy Wasz pies lub Wasze nazwisko figuruje na liście. Jeśli tak, spokojnie wraz z dowodem wpłaty wyjaśniacie sprawę w sekretariacie, gdzie otrzymujecie numer startowy. W ogóle z każdą niejasną sprawą udajecie się przed wystawą do sekretariatu lub punktu wydawania katalogów, gdzie zajmą się Waszym problemem, albo wskażą sekretariat.

Mantra, klasa młodzieży, Wrocław 2008 (krajowa)

Jeśli nie widniejecie na liście wystawców, oznacza to, że wyniknął problem, nie doszedł formularz, coś poszło nie tak. Aby tego uniknąć, warto na tydzień przed wystawą, jeśli nie dostaliśmy mailowego potwierdzenia o przyjęciu zgłoszenia, zadzwonić do oddziału i zapytać o swoją sprawę. To się zdarza bardzo rzadko, mnie się nie przydarzyło nigdy, choć kilka razy listonosz spóźnił się z przesyłką i zgłoszenie wraz z numerami dochodziło do mnie po wystawie.

Jeszcze wypełniając formularz musicie wiedzieć, do jakiej grupy zgłosić pieska. Pieski młodsze grupuje się wg wieku. Proponuję każdemu, aby nie wychylał się przed szereg i zgłaszał pieski do najmłodszej grupy, jakiej może. Na przykład pieski od 15 miesiąca ich życia można wystawiać w klasach dorosłych-pośredniej i otwartej. Do klasy młodzieży można zgłosić pieska do 18 miesiąca życia. Mając psa np. 16 miesięcznego, zalecam zgłosić go do klasy młodzieży, ponieważ starsze psy są zazwyczaj bardziej doświadczone i lepiej rozwinięte. Większą szansę na lokatę będzie miał pies bardziej obyty, starszy, lepiej rozwinięty. 16 miesięczny pies będzie miał w klasie młodzieży większą szansę z 9 miesięcznym psiakiem, który ledwo wyrósł z wieku szczenięcego. Oczywiście są wyjątki, kiedy nie ma sensu zgłaszać psa powyżej 16 miesiąca życia do klasy młodzieży. Klasa pośrednia (do 2 roku życia) przydaje się wówczas, gdy piesek zdobył wszystkie tytuły młodzieżowe, czyli wygrał 3 wystawy w klasie młodzieży, w tym jedną międzynarodową i otrzymał tytuł Młodzieżowego Czempiona Polski. Teraz może już pracować na dorosłe tytuły. Jeśli wygracie te 3 wystawy, to na pewno będziecie już wszystko wiedzieć.

Po załatwieniu wszystkich formalności, przyjeżdżacie na wystawę, odbieracie katalog z punktu wydawania katalogu (na podstawie okazanego potwierdzenia przyjęcia na wystawę, które przyszło pocztą). Szukacie swojego ringu (szukając informacji w katalogu lub zasięgając języka kręcących się wokół starych wyjadaczy). Obok ringu rozbijacie sobie namiot, czy kładziecie kocyk i czekacie na kolej Waszej grupy.

Pieski wchodzą na ring w sposób uporządkowany. W obrębie konkretnej rasy najpierw wchodzą psy, a potem suczki. Szybko to załapiecie, tylko uważnie przyglądajcie się co dzieje się na ringu. Całej reszty nauczycie się poprzez obserwację. Po trzech wystawach będziecie ekspertami.

Mantra w ruchu

Co powinien wiedzieć początkujący wystawca? Przede wszystkim to, że osobą, z którą najbardziej należy się liczyć, ponieważ ma władzę, jak cesarz w Starożytnym Rzymie, jest sędzia. W kontakcie z sędzią absolutnie nie wolno:

-wdawać się z nim w jakąkolwiek polemikę

-odzywać się nie pytanym

-kłamać

Absolutnie pod żadnym pozorem nie wolno Wam samemu przyznawać się, że to Wasza pierwsza wystawa, bo liczycie na fory myśląc, że Wam wybaczy błędy oraz nieznajomość realiów. Na wystawie macie zachowywać się, jak starzy wyjadacze (wystarczy ich naśladować). Okazując słabość, sędzia owszem, może to zrozumieć i się do Was uśmiechnąć, ale jesteście już na pozycji straconej. Kompletni amatorzy zawsze dostają po uszach i nie są traktowani poważnie. Ułatwiacie tym samym sędziemu potraktowanie Was w sposób nonszalancki i lekceważący.

Jak wspomniałam wcześniej, nie wolno kłamać. Jeśli sędzia sam zapyta się o doświadczenie wystawowe Wasze, czy pieska (nie zawsze to idzie w parze) należy powiedzieć prawdę. W ogóle należy tylko i wyłącznie odpowiadać na pytania i robić to, o co prosi sędzia. Jakakolwiek własna inicjatywa zazwyczaj działa na Waszą niekorzyść. Podkreślam to bardzo mocno, gdyż sama niegdyś zwróciłam uwagę sędzinie, że źle mnie ustawiła w ringu i tym samym zrobił się chaos. Tak zostałam złośliwie przegoniona po ringu i tak źle potraktowana przez początkującą wówczas sędzinę Vivę Marię Soleckyj Szpunar (Legnickie Pole, 2008 rok) , że urażona obiecałam sobie nigdy więcej nie zgłaszać żadnego psa do tej osoby. Słowa dotrzymałam, gdyż tego typu wydarzenia pozostawiają po sobie ogromny i trwały niesmak. Wystawy mają być przyjemnością, a nie stresem dla wystawcy. Sędziowie też powinni o tym pamiętać. Jeśli pamiętać nie będą, spotkają się z ostracyzmem ze strony wystawiających.

Rozmowa z sędzią po zakończeniu oceny, zainicjowana przez sędziego.

Uwierzcie mi, że każdy wystawca uważa swojego psa za ósmy cud świata i bardzo dobrze, tak powinno być. Bardzo źle o Was świadczyłoby, gdybyście kochali psa za jego sukcesy wystawowe. Jednak nawet, jeśli sędzia nie podziela Waszego zachwytu nad pupilem i opisze go w sposób, który uważacie za niesprawiedliwy, powinniście wykazać się klasą i nie obrzucać sędziego inwektywami, nie komentować werdyktu, ani kłócić się z nim. Nie musicie też brać sobie słów sędziego do serca. Jest taka zasada, że jeżeli trzech sędziów zwraca uwagę na jakąś wadę psa, to wtedy należy przyjąć to do wiadomości. Czasem naprawdę w kartach ocen widnieje tyle bzdur, że głowa boli. Cóż, sędzia też człowiek i czasem niekoniecznie musi znać się na rasie, którą sędziuje. Tak być nie powinno, ale zdarza się, że sędziowanie to sposób na życie, czy tradycja rodzinna, niekoniecznie powołanie i obszerna wiedza kynologiczna. Takie wnioski nasuwają mi się, kiedy wystawiam kilkukrotnie jednego psa u tego samego sędziego i dostaję przeróżne opisy tego samego psa, często wykluczające się nawzajem.

Jedną z gorszych i żenujących scen, jaką zdarzyło mi się oglądać na wystawie, było ostentacyjne podarcie karty ocen i dyplomu przez wystawcę, który w ten sposób dał do zrozumienia sędziemu, jak bardzo nie zgadza się z werdyktem. Najgorszą rzeczą, jaką widziałam, to kopnięcie na ringu psa przez sędziego. Jeśli zachowanie drącego papiery wystawcę traktuję jako zwykłe chamstwo, tak na zachowanie sędziego po prostu brak mi słów. Mam na to wszystko jedną tylko radę. Zawsze i w każdej sytuacji warto zachować klasę.

Goldeny wymagają przygotowania do wystawy poprzez uporządkowanie tu i ówdzie ich rozwichrzonego wizerunku. Na początku każdy właściciel opiera się przed strzyżeniem uszu, szyi, przycinaniu sierści na ogonie. Ja również miałam w nosie strzyżenie najstarszej suczki, ale to były czasy, kiedy golden retrievery były rzadkością na polskich ringach. Sami sędziowie nie bardzo wiedzieli, jak się wystawia goldeny i jak tak naprawdę się je ocenia. Jeśli dobrze pamiętam, wyrażałam wtedy postawę „nie, bo nie”, ale w rzeczywistości wynikało to z czystej ignorancji.

Nasza najstarsza nieżyjąca już suczka Buła w stanie "au naturel".

Mimo, że niczego jej nie brakowało, wygląda tu na zaniedbanego psa!

Bułeczka z uporządkowaną sierścią. Tu opiekuje się malutką Mantrą, 2007 rok.

Ja widzę zasadniczą różnicę w wyglądzie przystrzyżonego psa!!!

Dziś mamy już inne czasy. Jeśli chcecie bawić się w wystawy, powinniście się przyłożyć. Konkurencja nie śpi, a sędzia będzie promował psy których właściciele zadali sobie trud, aby je przygotować. Ładny ubiór, starannie przygotowany pies, wyraża nasz stosunek do wystaw i samego sędziego. Jeśli podejdziecie do sprawy poważnie, wyrażacie w ten sposób szacunek dla pokoleń hodowców, wystawców, sędziów, dzięki którym znajdujecie się teraz na ringu. Oczywiście, płacicie za wystawy spore pieniądze i nikt Wam łaski nie robi, niemniej jednak, w chwilach zwątpienia, zawsze powtarzam sobie tę frazę o zachowaniu klasy w każdych warunkach.

Wracając do strzyżenia. Ogarnięty golden wygląda na zadbanego psa. Oczywiście, pies powinien być zadbany zawsze, niemniej jednak wystawy to konkurs piękności. Przystrzyżone detale ułatwiają sędziemu ocenę. Sędzia może posądzić niewystrzyżonego psa o źle osadzone uszy, nadmiernie obwisłą szyję, czy za długi ogon. Wszystkie te elementy muszą spełniać ściśle określone kryteria budowy. Umiejętne wystrzyżenie może być wykorzystane przez doświadczonego właściciela, który zna niedoskonałości swojego psa, aby je nieco ukryć. Odpowiednie wymodelowanie sierści może wydłużyć zbyt krótką szyję i nadać psu szlachetności, lub optycznie poszerzyć zbyt wąską klatkę piersiową. Sędzia budowę sprawdzi poprzez dotyk, ale bardzo duże znaczenie ma wrażenie ogólne, jakie na sędzim zrobi pies w ruchu.

Przyznam szczerze, że mój gust ewoluował w czasie. Z niechęci do poprawiania natury, szybko przeszłam na zachwyt wystrzyżonymi goldenami. One rzeczywiście są piękniejsze i robią większe wrażenie. Nawet jeśli moje psy kończą kariery wystawowe i mimo że mieszkamy na wsi, gdzie mało kto nas ogląda, moje goldeny są strzyżone regularnie. Lata ćwiczeń z degażówkami sprawiają, że tylko właściciele goldenów wiedzą, że psy są strzyżone. Cała reszta ludzkości myśli, że tak ma być i że taki piękny sam z siebie jest golden retriever.

No dobrze, jest sam z siebie piękny, ale uporządkowany i ogarnięty jest jeszcze piękniejszy.

Kojczykowe historie- Harce z mamą.

2012-05-10T18:59:00.000+02:00

Mantra jest suczka niezwykle wesołą i zabawową. Na tym etapie bardziej zainteresowana jest zabawą z dziećmi, niż ich obsługą ;-) Aby maluszki possały mleko, trzeba troszkę pomóc i Mantrę przytrzymać. Inaczej tańcuje pomiędzy nimi. Karmienie odbywa się teraz na stojąco.

Dopiero, kiedy dzieci same odejdą od cyca, Mantra chwilę się z nimi bawi, aż ona lub maluchy się zmęczą. Zobaczcie sami na filmiku:

http://www.youtube.com/watch?v=EljGwOJBoQo&list=UUnXGLEeF-cR6aYAHHujF0Iw&index=1&feature=plcp