Tips and Trics om jouw IVF-traject een beetje comfortabeler te maken voor jezelf.

Aangenaam kennismaking!

2014-12-01T03:55:00.000-08:00

Februari 2014

Hallo!

Mijn naam is Sandra en ik ben 35 jaar.
Mijn man en ik zijn sinds 2012 gestart met IVF.

Toen we startten zaten we vol goede moed. Onwetend wat er ons allemaal te wachten stond van hoogtes, laagtes, emotionele katers, hormonenbehandelingen, seksuele en relationele dips,… en dan is er natuurlijk het gewone leven ook nog.

Het is een hele zoektocht geweest om hier door te komen (nog steeds).

Ik vond veel blogs waarin mensen hun verhaal deelden, maar weinig concrete tips & trics om erdoor te geraken.

Buiten ‘doe wat goed voelt’ en ‘jij weet het best wat goed is voor jou’ vond ik weinig terug en ik had er zo’n behoefte aan.

Op de site van ‘De verdwaalde ooievaar’ (www.deverdwaaldeooievaar.be) vond ik heel veel praktische informatie en ook wel lotgenoten. De site is onlangs helemaal aangepast en nu vind je er ook tips om er emotioneel door te komen. Een pluspunt!

Bij de therapeut van het ziekenhuis kreeg ik ook een aantal nuttige tips, maar nog niet genoeg voor mij.

Ik pretendeer niet de waarheid in pacht te hebben. En het is inderdaad waar: ‘jij weet het beste wat voor jou werkt’. Ik wil gewoon met deze blog tips meegeven die bij mij werk(t)en. Als er al één iemand is waarvoor één van deze tips ook helpt, is mijn opzet geslaagd.

Als je graag contact met me opneemt mail me dan gerust.

Verborgen verdriet

2014-09-22T07:13:00.000-07:00

december 2016

In mijn heel IVF traject heb ik enorm veel verdriet ervaren.
Eerst omdat ik niet natuurlijk zwanger kon worden, dan omdat ik me moest laten steriliseren om aan het IVF traject te kunnen beginnen en als we dan uiteindelijk waren begonnen, elke keer dat een poging niet lukte of zelfs soms verdriet omdat er maar één of twee eicellen bevrucht waren of omdat ik maar één of twee eicellen had.
Binnen een IVF traject volgen de stappen mekaar snel op en dat maakte ook dat de emoties mekaar snel opvolgden.
Als ik dan weer het nieuws kreeg van een mislukte poging, nam ik wel de tijd om het verdriet er te laten zijn.
Mijn man en ik hadden dan de gewoonte om een wandeling te gaan maken en een boom te zoeken met evenveel stamvertakkingen als het aantal pogingen dat we achter de rug hadden.

Toch voelde ik me heel eenzaam met dat verdriet.
Het was niet zichtbaar voor de buitenwereld.
Verdriet dat echt diep ging.
Verdriet dat verborgen was.

Tegelijkertijd was er die zeer aanwezige, grote kinderwens en dat maakte dat ik sneller schakelde, dat ik me vermande en dan startte aan een nieuwe poging.
Ik kan me niet anders inbeelden dat dat soort verdriet voor alle vrouwen en mannen die bezig zijn met IVF zo herkenbaar is.

Nu, 3 jaar na mijn 9de en eerste succesvolle poging, ervaar ik de ruimte om het verdriet dat ik altijd opzij heb geschoven een plaats te geven.
Ik wil daar nu graag aan werken en dat wil ik met jou delen.
Ik wil naar al dat verborgen verdriet kijken, rouwen om mijn 8 mislukte pogingen en die een plaats geven in mijn leven.
Ik hoop dat dat proces ook voor jou een hulp mag zijn.

Warme groeten,

Sandra

Stap ik over naar een ander centrum?

2014-06-17T12:18:00.000-07:00

Wij hadden alsmaar topembryo's, maar die resulteerden geen van de 8 terugplaatsingen in een zwangerschap en daar werden wij redelijk wanhopig van. Als we dan vroegen wat de volgende stappen waren en of er bijkomende onderzoeken zouden gebeuren, kregen we te horen dat we gewoon geduld moeten hebben, dat er niets scheelt, dat het een kwestie van genetisch materiaal is.
Dat was voor ons geen afdoend antwoord, vandaar dat we met een klein hartje de overstap hebben gemaakt naar UZ Jette. Dit hebben we gedaan op aanraden van mijn gynaecoloog en in overleg met onze behandelende fertiliteitsarts van Sint-Augustinus.
Ik heb het er heel moeilijk mee gehad om mijn vertrouwde omgeving (het enige wat ik min of meer onder controle had) achter mij te laten en naar Jette te gaan. Ik had schrik dat we helemaal van nul zouden moeten beginnen. Dat is niet zo! Je vraagt jouw dossier op in het centrum waar je nu zit en neemt het mee naar het nieuwe centrum, zij gaan met dat dossier verder. Je moet dus niet helemaal opnieuw beginnen.

Vandaag hebben we de eerste afspraak in Jette achter de rug en ik ben écht opgelucht dat we de stap hebben gezet. Daar kregen we onmiddellijk het voorstel om 2 bijkomende onderzoeken (baarmoederslijmvliespunctie om te zien dat er geen ontsteking was & bekijken baarmoeder dat er geen verklevingen waren) te doen om 100% zeker te zijn dat er geen andere problemen zijn en écht alles uit te sluiten. Jette is wel groter dan Sint-Augustinus, maar de mensen zijn er enorm vriendelijk en behulpzaam. Je merkt dat het een machine is en dat heeft ook wel iets geruststellends. Je gaat gewoon mee in de molen, maar voor hetzelfde geld vind jij of jouw partner dat juist niet leuk en willen jullie liever een heel persoonlijke benadering.
Zij sluiten ook niet tijdens de vakantieperiode en dat vind ik ook een pluspunt. Sint-Augustinus sluit een paar weken in de zomervakantie. Hun volste recht natuurlijk en eigenlijk ook wel goed soms (lees: hoe laat ik het los?), maar voor mij nu even niet. :-)

Het IVF bos door de bomen zien, welk centrum kies ik?

2014-06-16T12:10:00.000-07:00

Wij zijn door mijn gynaecoloog doorverwezen naar het Sint-Augustinusziekenhuis in Antwerpen.
We wonen in Antwerpen en mijn gynaecoloog is verbonden aan het Sint-Vincentiusziekenhuis, dus de stap was logisch. (beide ziekenhuizen behoren tot dezelfde groep)
Toen we startten hadden we er écht geen flauw benul van dat er ook nog andere fertiliteitscentra in Antwerpen zijn, laat staan in België.
Door te praten met mensen, zijn we te weten gekomen dat er nog centra zijn in Leuven, Limburg, Gent, Brussel,...
En dan komt natuurlijk de vraag: welk centrum is het beste?

Enerzijds denk ik dat de mensen die zwanger geworden zijn in centrum X dat het beste vinden!
Anderzijds hoor ik van mijn behandelende fertiliteitsarts dat de centra op vlak van resultaat allemaal vergelijkbaar zijn.
Ik kan alvast zeggen dat het centrum in Sint-Augustinus een goed centrum is (ookal ben ik nog niet zwanger), het enige nadeel is dat zij voor het labo samenwerken met Gasthuisberg Leuven en dat je dus voor de terugplaatsing naar Leuven moet.
Mijn fertiliteitsarts vertelde me ook en dat bevestigde mijn gynaecoloog dat Middelheim en Sint-Augstinus vergelijkbaar zijn. Bij Middelheim is alles in huis, je moet dus nergens anders naar toe voor de terugplaatsing.

Een vriendin van mij heeft positieve ervaringen met Life in Leuven, een andere met Jan Palfijn in Gent, nog een andere vriendin met Hasselt en nog iemand anders met het UZ in Jette. Ik wou jullie een link geven met een overzicht van alle verschillende centra, maar ik kom nu tot de vaststelling dat dit gewoon niet bestaat, jammer.

Ondertussen hebben we nu de overstap naar UZ Jette gemaakt. Dit hebben we gedaan op aanraden van mijn gynaecoloog en in overleg met onze behandelende fertiliteitsarts van Sint-Augustinus.
Wij hadden alsmaar topembryo's, maar die resulteerden geen van de 8 terugplaatsingen in een zwangerschap en daar werden wij redelijk wanhopig van. Als we dan vroegen wat de volgende stappen waren en of er bijkomende onderzoeken zouden gebeuren, kregen we te horen dat we gewoon geduld moeten hebben, dat er niets scheelt, dat het een kwestie van genetisch materiaal is.
Dat was voor ons geen afdoend antwoord, vandaar dat we met een klein hartje de overstap hebben gemaakt. Ik heb het er heel moeilijk mee gehad om mijn vertrouwde omgeving (het enige wat ik min of meer onder controle had) achter mij te laten en naar Jette te gaan. Ik had schrik dat we helemaal van nul zouden moeten beginnen. Dat is niet zo. Je vraagt jouw dossier op in het centrum waar je nu zit en neemt het mee naar het nieuwe centrum, zij gaan met dat dossier verder. Het is dus niet weer heel de rimram.

Vandaag hebben we de eerste afspraak in Jette achter de rug en ik ben écht opgelucht dat we de stap hebben gezet. Daar kregen we onmiddellijk het voorstel om 2 bijkomende onderzoeken te doen om 100% zeker te zijn dat er geen andere problemen zijn en écht alles uit te sluiten. Jette is wel groter dan Sint-Augustinus, maar de mensen zijn er enorm vriendelijk en behulpzaam. Je merkt dat het een machine is en dat heeft ook wel iets geruststellends. Je gaat gewoon mee in de molen.
Zij sluiten ook niet tijdens de vakantieperiode en dat vind ik ook een pluspunt. Sint-Augustinus sluit een paar weken in de zomervakantie. Hun volste recht natuurlijk en eigenlijk ook wel goed soms (lees: hoe laat ik het los?), maar voor mij nu even niet. :-)

Zoveel keer per dag medicatie nemen op hetzelfde uur - wanneer en hoe?

2014-04-29T06:01:00.000-07:00

Voor mijn behandeling moet ik regelmatig op hetzelfde tijdstip iets van medicatie innemen.
Dan is het puffen, dan is het een prikje zetten, dan is het iets inbrengen,....
In het begin maakte me dit wel zenuwachtig en kwamen er wel wat vragen bij kijken:

Om hoe laat plan ik dit het beste in?
Hoe doe ik het zo discreet mogelijk?
Hoe zorg ik ervoor dat ik het op het exacte uur doe?

Een paar eenvoudige tips, die nogal logisch lijken, maar waar ik niet vanaf dag 1 ben op gekomen.

Ik plan mijn laatste inname van de dag zo dicht mogelijk bij het normale uur dat ik ga slapen, op die manier heb ik minstens een blok van 6 uur nachtrust. Bv.: Ik pufte om 22u - 4u - 10 u en 16u.
Ik heb het nodig aantal alarmen in mijn gsm gezet die dagelijks af gaan. Als ik me er niet veilig bij voel of schrik heb dat het niet zou afgaan (irrationele angsten zijn me niet vreemd meer sinds deze behandeling :-)) dan vraag ik aan mijn man om de alarmen ook in zijn gsm te zetten.
Mijn gsm heb ik altijd bij mij in een klein handtasje, samen met de nodige medicatie.
Mijn alarm is stil, maar luid genoeg om het zelf te kunnen horen. (ik heb het thuis even uitgetest)
Als ik in een vergadering zit, verontschuldig ik me even. Soms voel ik me er prettiger bij om een reden op te geven en dan zeg ik dat ik even naar de WC ga.
Ik puf altijd op de WC als ik niet thuis ben en als het kan. Soms zijn we in een winkel, in de cinemazaal of op een optreden als ik moet puffen en dan doe ik het gewoon daar. Een neusspray is immers net hetzelfde. (Ik kies ervoor om dit niet in het bijzijn van mijn collega's te doen, omdat ik vrees dat zij vragen zouden beginnen stellen en dan zou ik moeten liegen, waar ik verschrikkelijk slecht in ben)
Ik moet ook soms vaginaal een capsule inbrengen. Thuis, op het werk, bij vrienden ga ik gewoon naar de WC als mijn alarm afgaat. Onlangs zijn we op reis geweest, dan heb ik aan mijn man gevraagd om op zijn gsm het alarm een kwartiertje vroeger te zetten. Op die manier hadden we een kwartier de tijd om een WC te zoeken.

Wat met de terugloop van Utrogestan?

2014-04-28T06:04:00.000-07:00

Dit is écht een vettig goedje en heeft plekken nagelaten op ondergoed en zelfs op mijn kleren die ik er niet meer uitkrijg.
Ik doe een maandverbandje aan, welk ik regelmatig vervang zodat het hygiënisch en proper blijft.

Een vriendin, zus, collega,... is zwanger

2014-04-21T09:15:00.006-07:00

Sinds ons proces zijn er al heel wat collega's en vriendinnen zwanger geworden. Niet makkelijk, verdomme, echt niet makkelijk. Het zwaarste vond ik dat een vriendin, die pas een relatie had vanaf het begin dat wij gestart waren met het hele proces, vertelde dat ze zwanger was . Frustratie alom, waarom zij wel en ik niet? Het voelde aan als pure onrechtvaardigheid.

Maar ergens was ik ook blij voor hen, dat het voor hen zo goed gaat, dat zij niet door de hel moeten waar wij doorgaan, dat wens ik niemand toe.

Met mensen die iets verder van me af staan, had ik het evengoed moeilijk, maar kon ik het wel verkroppen, eens goed wenen, tegen mijn man al mijn frustratie uiten en de dag (of een paar dagen) later ging het weer verder.

Met vrienden voel ik wel de behoefte om er eerlijk over te zijn en te vertellen wat ik voel, anders merk ik dat ik die mensen begin te mijden en ik wil écht mijn vrienden niet verliezen omdat zij gelukkig zijn. Dat wringt bij mij.

Dus heb ik met een heel klein hartje verteld dat ik het wel moeilijk vind dat zij zwanger is, dat het zo makkelijk bij hen gaat, dat ik super blij ben voor haar, maar dat het voor mij wel hard slikken is.

Het luchtte enorm op, het is een heel fijne babbel geweest. Ik kan het alleen maar aanraden.

Mijn raad: praat erover, over jouw verdriet, jouw jaloerse gevoelens, wat je haar wenst, jouw machteloos gevoel ... Misschien eerst ventileren tegen je man en dan tegen haar. :-)

Ik ben kwaad en gefrustreerd en beschaamd en ...

2014-04-21T08:57:00.000-07:00

In heel dit proces ben ik al vaak geconfronteerd geweest met kanten van mezelf waar ik niet trots op ben. Woede, frustratie, jaloezie, schaamte, ... allemaal zijn ze al de revue gepasseerd en passeren ze nog steeds. In het begin schrok ik ervan om zo'n sterke gevoelens te voelen en stopte ik ze snel weg. Dat hoorde toch niet.

Nu laat ik ze gewoon zijn en zeg ik tegen mijn man hoe ik me voel. Al gewoon door het gevoel te benoemen, smelt er al de helft van weg en wordt het al veel minder hevig.

Tegelijkertijd bedacht ik me onlangs ook dat je niet mag onderschatten wat die hormonen allemaal met je doen. Eerst wordt je lijf hormonaal afgeremd en dan gigantisch geboost. Je zou van minder helemaal turelure worden, niet? :-)

Ik vind het gewoon belangrijk om te zeggen: weet dat je niet alleen bent met die gevoelens, schaam je er niet voor, kijk ernaar en laat ze er zijn. Ik was zo opgelucht toen ik een oude vriendin aan de lijn had die ook via IVF zwanger moest worden en dat ze me vertelde dat zij dat ook allemaal voelde. Weten dat ik niet alleen was, dat ik niet zo werd, het deed deugd.

Ik heb hier onlangs een enorm goed boek over gelezen: 'De moed van imperfectie. Laat gaan wie je denkt te moeten zijn.' van Brené Brown. Een échte aanrader! 'De kracht van kwetsbaarheid' is ook een boek van haar, ook onlangs gelezen en ook eén echte aanrader.

Als je niet zo'n lezer bent, vind je hier link (met nederlandse ondertiteling) naar haar youtube speech, écht de moeite: http://youtu.be/wwc9dbd_7B8
Geniet ervan.

Als je niet goed weet hoe je met al die boosheid moet omgaan of als je er erg van schrikt, ken ik nog een goed boek: 'Dans van woede. Vrouwen en de kracht van hun boosheid' van Dr Harriet G. Lerner; Een aanrader!

Wie moet ik nog geloven? De dokter? Lotgenoten? ...

2014-04-21T08:48:00.001-07:00

Omdat ik me zo machteloos voelde in het begin, begon ik dingen op te zoeken op het net, vroeg ik raad aan mensen in chatrooms, ...
Zo kreeg ik te lezen dat je niet mag vrijen na de terugplaatsing dat het niet goed zou zijn voor de innesteling, dat je geen sojamelk mag drinken, dat je dit moest doen en dat zeker niet etcetera etcetera. Ik zou alles gedaan hebben en doen als dat zou betekenen dat ik zwanger zou geraken. Maar het gevolg van dit alles was alleen dat ik nog erger ging twijfelen, me nog onzeker voelde en zo gespannen als iets rondliep.

Ik heb dus al mijn moed bij mekaar geraapt en gewoon alle vragen die ik had aan mijn begeleidende fertiliteitsdokter gesteld en dat is de raad die ik ook aan jou geef, hoe persoonlijk ze ook zijn.
Als je iets wil weten of twijfelt, contacteer jouw behandelende fertiliteitsarts of verzamel jouw vragen voor op de volgende afspraak.
Zij zijn specialisten in dit gebied en je mag erop vertrouwen dat zij alles onderzoeken om jouw slaagkansen zo hoog mogelijk te maken. Dit is ook een veranderend en voortdurende proces, dus een onderzoek dat dagelijks loopt om het zo optimaal mogelijk te maken.

Daarnaast is iedere mens anders, bij de ene werkt dat bij de andere iets anders, de enige die jou op dit moment de juiste raad en behandeling kan geven, is jouw dokter.

Ik vind het zelf met momenten enorm frustrerend dat ik van één mens afhankelijk ben. Dat ik vanalles voel en dat hij zegt dat dat niets betekent. Maar als ik heel eerlijk ben, weet ik dat ik vooral gefrustreerd ben omdat ik zo machteloos ben en dat is iets dat ik te aanvaarden heb in dit hele proces.

Weer slecht nieuws...

2014-04-21T05:43:00.000-07:00

Elke keer dat we slecht nieuws krijgen, voel ik me woedend, machteloos, enorm verdrietig, leeg, gefrustreerd, ...

Het enige wat ik kan aanraden om hierdoor te komen is: voel wat je voelt, probeer te vertellen aan jouw partner wat je voelt, deel samen jullie verdriet, laat die tranen vloeien, roep of tier als je dat wil, geef jezelf de tijd en ruimte om te rouwen om jullie verlies.

De eerste keren vond ik dat ik niet 'flauw' moest zijn, de hoop niet moest opgeven en direct door moest. Hierdoor kreeg ik een uitgestelde 'klop van de hamer' die eigenlijk harder aankwam.
Ondertussen laat ik alles toe wat ik voel, al is het een gevoel waar ik me voor schaam, dan nog voel ik het en durf ik het ook te benoemen naar mijn partner toe. Door dit te doen, zijn de emoties precies minder groot en minder hevig. Ze zijn er nog, begrijp me niet verkeerd, maar ze zijn (lijkt mij) iets minder overheersend.

Als het echt niet gaat, als je verdriet te hevig is, ga dan naar je huisarts en praat erover. Als je tijd thuis geschreven krijgt, neem het aan. Gun jezelf tijd. Onderschat niet wat een IVF-behandeling met jouw lichaam, hormonenhuishouding en emotionele evenwicht doet.

Probeer zacht te zijn met en voor jezelf.
Ik vind dat een moeilijke, omdat ik merk dat ik een deel van mijn woede en frustratie ook op mijn lichaam projecteer, het laat me immers in de steek, het doet niet wat ik wil, ...
Tegelijkertijd bedenk ik me dan wat het wel doet voor mij: het wordt volledig afgeremd en gestimuleerd tegelijkertijd en mijn lijveke volgt en zorgt voor mij.

Symbool om af te sluiten
Ik had (en heb nog steeds) sterk de behoefte om van elke poging iets tastbaars te maken. Ik wou een afgesloten traject niet alleen maar voelen, maar ook zien, vastpakken. Naar mijn gevoel kon ik dit dan makkelijker plaatsen en verder gaan naar de volgende.
Wij zijn op zoek gegaan naar iets dat we allebei graag deden en waar we ons allebei in konden vinden. Dat was een wandeling maken en een foto nemen van een mooie boom, een plek die we allebei mooi vonden, ... afhankelijk van het gevoel dat we op dat moment hadden.
We hebben één van de keren een foto ook uitvergroot, ingekaderd en opgehangen. We vonden het een mooie manier om een hoofdstuk af te sluiten.

Je kan ook samen iets maken: een schilderij, een meubel in mekaar timmeren, ... of samen naar een plek gaan die deugd doet, een brief schrijven waar je inzet wat je voelt, ...

5 stappen in verliesverwerking

2014-04-14T04:23:00.001-07:00

Een tijdje geleden las ik een artikel over rouw en verliesverwerking.
Hierin werden er 5 stappen meegegeven, die ik wel nuttig vond in mijn eigen rouwproces als ik nog maar eens slecht nieuws moet verwerken:

Sta stil bij het verlies, denk eraan.
Treur erom. Nodig mensen uit die iets te maken hebben met wat je verliest en vraag hun om steun.
Huil.
Zoek de winst van het verlies en neem daar tijd voor.
Na een paar dagen zul je je al beter voelen. Je zult merken dat je hebt gewonnen. Maar bedenk dat je dat gevoel ook weer kunt kwijtraken. Begin dan opnieuw.

Toen ik weer een keer slecht nieuws kreeg, heb ik deze stappen toegepast, ik geef je even mee wat ik gedaan heb.

Bij stap 2 heb ik een smsje gestuurd naar mijn zussen, mijn ouders en 3 heel goede vriendinnen met de vraag om me een kaartje te sturen waarin ze schrijven hoe graag ze mij en mijn partner zien.

Als ik de kaarten en tekeningen toekreeg, deed het enorm veel deugd, ik voelde me niet meer alleen.

Stap 4 vind ik de moeilijkste. Soms zijn het kleine dingetjes zoals: ik mag weer een glas wijn of een tas koffie drinken, ik kan terug doorslapen (niet om de 6 of 8u puffen, pillen nemen,...) Andere momenten merk ik dat ik al heel wat heb bijgeleerd door het hele proces en dat is ook enorm veel waard.

Ik hoop dat het jou ook lukt om het positieve te zien.

Stap 5 is heel herkenbaar. Het is zo dat ik me een paar dagen goed kan voelen, maar dan ineens (vanuit het niets precies) een enorm emotionele dag heb. Zo'n dag waarop alles me precies aan het huilen krijgt. Dat heeft me de eerste keren wel overvallen, omdat ik het niet verwachtte. Het lijkt me normaal dat een verwerking niet van vandaag op morgen gaat, anders zou het ook niet 'proces' genoemd worden hé :-)

Hoe overleef ik die 10 - 14 dagen na de terugplaatsing?

2014-03-24T06:42:00.001-07:00

De tijd kruipt voorbij, de dagen gaan verschrikkelijk traag en ik voel van alles.

Mijn buik trekt, ik heb een kramp of steken, ik voel me duizelig of zelfs misselijk, mijn borsten en buik zwellen, mijn borsten zijn pijnlijk ... om gek van te worden!
Je weet het gewoon niet, al voel je iets, al voel je niets, je weet het écht niet.
Ookal heb je zelfs lichte bloedingen, het wil niets zeggen, dat kan voorkomen bij een IVF-traject.
Verschrikkelijk vind ik het.

Ik heb aan mijn fertiliteitsdokter gevraagd of er iets is dat ik zeker wel of zeker niet mag doen. Hij stelde me gerust dat er écht niets is dat helpt. Gewoon zo gezond mogelijk leven (niet (te veel) roken, niet te veel alcohol drinken,...). Voor mij was dat wel een geruststelling om te horen. Het is écht de natuur die zijn werk doet.

Maar nu... hoe kom je die tijd door?
Voor mij helpt het om telkens terug te komen naar 'hier en nu'. Als ik begin te dromen of te plannen of te panikeren, is mijn mantra 'Ik ben nu hier, geniet van dit moment, wat er volgt heb ik niet onder controle'.
Plan dingen in die je leuk vindt en waarbij je merkt dat je hoofd leeg wordt.

Ik merk in de eerste week dat ik me nog graag onder mensen begeef en dat ik makkelijk kan loslaten, maar hoe meer "D-day" nadert, hoe meer ik gewoon liefst van al thuis ben. Eerlijk: die laatste dagen maken me gek. Ik voel me machteloos, durf niet te hopen uit schrik om ontgoocheld te worden, voel vanalles in mijn lijf en krijg het niet meer uit mijn hoofd. Dan lukt het me ook niet om de dingetjes te doen die ik hieronder opsom hoor. Dan kruip ik in de zetel met een dekentje en kijk een romantische film of een leuke serie en huil ik als ik me belabberd voel. Op die momenten is dat het enige wat werkt voor mij. Wat werkt voor jou?

Hier zijn enkele tips hoe je je tijd kan vullen. Het lijkt misschien gek wat ik hier allemaal tussenzet, maar ik merk dat het dingen zijn waar ik niet spontaan opkom hoe dichter D-day komt en die me wel deugd doen. Hopelijk jou ook.

Films huren in de bibliotheek
Maak jezelf nog mooier: schmink jezelf, doe eens iets anders met je haren, trek je mooiste outfit aan
Doe eens gek: Probeer eens iets nieuw - schmink je eens heel fel of combineer eens kleren die je anders niet zou combineren of trek eens schoenen aan bij een outfit die je anders niet zou aantrekken
Lak je nagels, elk in een ander kleurtje
Haal de kleurpotloden, wasco's of stiften boven en teken een boom
Plant een bloemknolletje. Dit kan je doen op het moment van jouw terugplaatsing en zien hoe het groeit, je kan ook tuinkers gebruiken, dan heb je snel fijn resultaat
Bak een cake of koekjes of een taart. gezonden receptjes: http://www.eetgoedvoeljegoed.com/p/recepten.html of http://www.devoedzamekeuken.nl/
Trek gekke bekken naar jezelf in de spiegel (werkt écht!)
Leg een CD op die je al lang niet meer beluisterd heb (en zing uit volle borst mee?)
Herlees oude brieven (liefdesbrieven?)
Geef jezelf een voetmassage. Hoe? http://www.voetweg.be/2011/11/een-eevoudige-voetmassage-om-zelf-te-doen/
Speel een spelletje 'Patience' met echte speelkaarten
Teken 9 verschillende bloemen
Concentreer je op jouw ademhaling:

Doe je het door jouw buik?
Hoe lang in?
Hoe lang uit?

Neem een douche met rustgevende etherische oliën. Welke? http://www.aroma-atelier.be/etherische-olie.htm (Neem best geen bad: de warmte is niet goed voor de innesteling)
Maak zelf oorbelletjes met Fimo. Hoe? http://www.ava.be/blog/5382/knutselen-met-fimo-klei-fimo-juwelen-zelf-maken/
Maak juwelen met kralen of fimo of ... voor iemand die je graag ziet of voor jezelf
Pak een kookboek en kies uit wat je graag wil eten. Maak het zelf of vraag jouw partner om het klaar te maken.
Heb je nog oude tijdschriften/kranten? Ga erdoor en kijk naar wat je mooi vindt: foto's, tekst, opmaak, ... Scheur het uit en maak een collage of hou het bij in een map. Het doet enorm deugd om zoveel mooie dingen gebundeld te hebben en er af en toe eens door te kunnen gaan.
Maak een grote kom soep: makkelijk en snel klaar, lekker én gezond. http://www.soepen.be/
Vul een kruiswoordraadsel in
Stel een 'best off'-CD of I-pod-lijstje samen
Maak een lekkere tas kruidenthee
Kijk naar je eigen kinderfoto's en die van je parnter
Heb je nog losse foto's in een doos? Kleef ze in en maak een foto-album
Neem een voetbadje met of zonder etherische oliën
Ontwerp je eigen kleedje of rokje en laat het door iemand maken of maak het zelf
Ruim je klerenkast op
Maak een zelfportret (teken, schilder, plak, ...)
Trek een foto waarvan je niet kan herkennen wat het is (écht moeilijk!!)
Doe een fotoshoot met jouw huisdieren (als je die hebt) - doe gek en gebruik accessoires
Kleur hoe je je voelt
Schrijf neer hoe je je voelt, zonder te stoppen, blijven schrijven, pagina's vol en kleur er dan over, moet niet mooi zijn, het moet vooral deugd doen en opluchten. Laat alles eruit :-)
Schrijf een liefdesbrief naar jezelf, mijn heerlijke schat!
Teken een glimlachend gezichtje op jouw buik met lippenstift en laat het erop staan gedurende de hele dag
Geef een zoen aan jezelf (op je armen, je voeten, je handen, je benen, je buik?, je billen? ... ik weet natuurlijk niet hoe lenig je bent hé)
Wat zijn de mooiste complimenten die je ooit al hebt gekregen? Schrijf ze allemaal op en noem het 'Ode aan mezelf'
Geef jezelf een hoofdmassage: http://plazilla.com/page/4295017021/een-kalmerende-hoofdmassage-geven
Herlees je lievelingsboek
Lees poëzie
Kies jouw lievelingsgedicht, schrijf het over en hang het omhoog in huis
Maak een sokkenkonijn van sokkenweesjes:

De chique versie: http://www.milabrera.nl/hoe-je-een-konijn-van-twee-sokken-maakt/
De minder moeilijke versie: http://www.grabbits.nl/artikel/sok-knutsels-uren-plezier-met-oude-sokken of http://www.wikihow.com/Make-a-Rabbit-out-of-a-Sock

Haak of brei een sjaal, pannenlapje, dekentje, ...

Gaan we voor IVF of blijven we proberen op de natuurlijke weg?

2014-03-24T01:08:00.000-07:00

Dit is een vraag waar ik het enorm moeilijk mee gehad heb. Zelfs nadat de dokters me gezegd hadden dat zwanger worden op de natuurlijke manier zo goed als geen mogelijkheid was, bleef ik hopen op 'zeg nooit nooit'. Ik had het gevoel dat er een heel deel van de romantiek van het zwanger worden werd weggehaald, maar ook dat ik faalde als vrouw.
Hieronder geef ik een paar overtuigingen mee die me geholpen hebben om de stap te zetten. Eerlijkheidshalve wil ik ook zeggen dat ik het eerste jaar ben blijven hopen dat het natuurlijk ook zou lukken, nu is die hoop nihil en ben ik ongelofelijk blij dat IVF mogelijk is.

IVF/ICSI blijft natuurlijk
Bij een IVF- behandeling wordt het sperma van de man bij de eicellen van de vrouw gezet. De bevruchting op zich is nog een natuurlijk proces.
Zelfs als je voor ICSI moet gaan en de bevruchting ook een handje geholpen wordt, is het nog natuurlijk.
De natuur beslist immers nog altijd of de zwangerschap lukt. De ontwikkeling van het embryo gebeurt nog volledig natuurlijk. Jouw buik groeit nog altijd natuurlijk. Jouw bevalling is nog altijd natuurlijk. Jouw baby is helemaal natuurlijk.

De romantiek van het zwanger worden, is anders, maar blijft
Als ik vroeger droomde over zwanger worden, dan ging mijn scenario als volgt: ik ontmoette de man van mijn leven, bracht een heerlijke tijd met hem door, trouwde en niet te lang nadien gaf ik hem bij het thuiskomen van zijn werk een positieve zwangerschapstest. (jaja, een écht VijfTV-film scenario :-))
De eerste delen van mijn droomscenario zijn uitgekomen, het laatste deel wordt nu voorafgegaan door een hele resem kleine tussenstapjes die prachtig en romantisch (en zenuwslopend, hormonaal zwaar en uitputtend) zijn. De echo om te kijken hoeveel eitjes er zijn, de pick-up, de telefoon om te zeggen hoeveel eicellen bevrucht zijn, de terugplaatsing, het telefoontje naar de dokter om te horen of de zwangerschapstest positief is.
Ik romantiseer het nu misschien een beetje, want er zijn ook tussenstappen die zwaar en soms pijnlijk zijn. Zeker als er één niet loopt zoals je hoopt.
Maar wat ik wil zeggen, is dat het mij geholpen heeft om die droom een beetje aan te passen. Een klein beetje maar...

Ik heb geen slechte rug, ik heb jammer genoeg slechte eileiders.
Ik heb heel lang het gevoel gehad dat ik faalde als vrouw omdat ik niet natuurlijk zwanger kan worden.
Ook had ik schrik dat mijn man me zou verlaten hiervoor, ik vond dat ik hem iets afpakte, iets ontzegde. Dat hij maar snel een andere vrouw vond, één die hem wel kinderen kon geven.
Als ik het zo schrijf, besef ik hoe een absurde dingen ik gedacht en gevoeld heb, maar op dat moment was het pure ernst en waarheid.
Mijn man heeft me geholpen om dit allemaal te relativeren. Hij zei dat er zoveel mensen een slechte knie of een slechte rug of .. hebben en dat vind iedereen normaal, jammer genoeg heb jij slechte eileiders. Zou ik jou verlaten omdat je een slechte rug hebt? Neen, dus waarom nu wel? Ben je een mindere vrouw omdat je slechte knieën hebt? Neen, dus waarom dan ineens wel omdat je slechte eileiders hebt? Neem je me iets af doordat je een moeilijke vertering hebt? Neen... en toen begon ik het stilletjes aan te snappen.
Het heeft even geduurd voor ik voelde wat hij zei, maar geloof me, het is écht waar. Het is niet omdat je niet natuurlijk zwanger kan worden dat je niet meer de prachtige vrouw/man bent die je altijd al bent geweest. Je bent meer dan dat, veel meer!

Dankzij IVF/ICSI heb ik een kans om zwanger te worden.
Dit puntje is iets dat ik nog niet lang voel. Ik schrijf voel, omdat er voor mij een groot verschil is tussen weten en voelen. Ik kan iets weten, maar daarom voel ik het écht nog niet. Het is pas als ik het voel dat het ook écht en oprecht is en van mij.
Had ik x-aantal jaar geleden geleefd, had ik pech gehad. Geen kans op zwangerschap, blijven proberen, blijven twijfelen of er iets mis is aan mij of aan mijn partner, blijven hopen als mijn maandstonden een dag, 2 dagen of zelfs een week te laat kwamen, de gigantische ontgoocheling elke maand.... Pijnlijk herkenbaar, maar ook onhoudbaar.
Dankzij de huidige vruchtbaarheidsbehandelingen, heb ik wel een kans om zwanger te worden.

Ik heb geen zin meer in seks...

2014-03-24T01:07:00.005-07:00

Ik merk dat ik alsmaar uitstel om hierover te schrijven. Het is ook zo enorm intiem, maar als je met vruchtbaarheid bezig bent, ben je met seksualiteit bezig en dan kan het niet, vind ik, dat ik hier niets over schrijf. Ik ben er ook van overtuigd dat ik alleen maar iets kan geven aan jullie in deze situatie als ik heel eerlijk ben en durf in 'mijn blootje' te gaan staan. Ik hoop dan ook met heel mijn hart dat deze pagina met het nodige respect gelezen en behandeld wordt. Dankje daarvoor.

Seks is genieten, is lekker, doet enorm veel deugd, brengt je dichter bij mekaar, is kwetsbaar, is niet altijd even makkelijk om over te praten, is ...(voor heterokoppels) wat je doet om samen een kindje te krijgen. Dat laatste kwam alsmaar sterker naar boven bij mij. Als dit toch niet leidt tot een kind, wat is het nut er dan nog van?
Ken je de uitspraken:
'Ik voelde dat het die keer gelukt was.' 'Ik wist gewoon nu ben ik zwanger.' 'Toen we probeerden om zwanger te worden, was mijn vrouw niet te houden.' 'Jaja, ik ben een hete patat, we zijn zwanger van ons volgende' ...
Ik wilde dat ook!
Ik wilde ook kunnen zeggen na een heerlijke vrijpartij, schat, ik denk dat we zwanger zijn.
Ik wilde ook voelen wanneer ik mijn eisprong had en dan mijn man verslinden.
Ik wilde ook gewoon kunnen spelen, zorgeloos, zonder potjes en pillen en spuiten.

Seks werd voor mij beperkt tot alleen het laatste punt 'wat je doet om een kindje te krijgen.'
Ik leed eronder.
Mijn man leed eronder.
Het gebeurde vaak dat ik tijdens het vrijen begon te wenen, ik kon de knop gewoon niet afzetten, het lukte me niet meer om ervan te genieten, het enige wat ik kon denken was 'waarom, het levert toch niets op'.
Met een klein hartje zijn we erover beginnen praten. Bij mij met veel tranen en snot, bij mijn man gelukkig met een luisterend oor en veel geduld.

Ik heb er ook met een vriendin over gesproken en die herinnerde me eraan dat seks ook gewoon lekker en leuk is. En eerlijk waar, ik was dat gewoon vergeten.

Het gevoel is niet helemaal weg, maar het is veel beter.
Intimiteit is ook een onderdeel van seksualiteit. Ik probeer er stap voor stap terug van te genieten, terug te spelen, die intimiteit met mijn man te vinden, er deugd van te hebben, los te laten.

Vergeet niet seks is ook genieten, het is lekker, het doet enorm veel deugd, het laat spanningen los en het brengt je dichter bij mekaar.

Wat zeg ik als iemand een pijnlijke reactie geeft?

2014-03-24T01:07:00.004-07:00

'Je moet gewoon rustig blijven.'
'Je moet geduld hebben.'
'Ik ken ook iemand die IVF heeft gedaan en ....'
'Bij mij ging het ook niet direct, maar kijk nu... ik heb al ... kinderen'
'Wanneer beginnen jullie eraan?'
'Wij willen graag (nog eens) grootouder worden.'
'Hoe lang zijn jullie nu al een koppel/getrouwd? Wanneer volgt de rest?'
'Huisje, tuintje, ...?'
Hoofd schuin houden, ogen bezorgd zetten en vragen 'Hoe is het nu met u?'

En ga zo maar door... ik denk dat ik de pijnlijkste vergeten ben, dat ik ze gewoon verdrongen heb ;-).
Vreselijk vind ik die goede raad, reacties, ...
Soms kan ik er tegen en soms zou ik een boksbal willen als er zo'n reactie komt. Soms lukt het om rustig te blijven en soms lukt het écht niet en word ik kwaad en emotioneel.

De therapeut van het ziekenhuis heeft me hier iets over gezegd dat me geholpen heeft om te begrijpen waarom mensen zo reageren.
Weet jij hoe het is om blind te zijn?
Neen, wel IVF is blind zijn. Je weet niet wat het is, tot je het meemaakt en dan nog is het voor iedereen anders.
Buitenstaanders kunnen zich met de beste wil niet inbeelden waar jij en jouw partner doorgaan. Mijn man zegt me zelfs dat hij zich niet kan inbeelden waar ik doorga en hij staat zo dicht bij mij.

Jammer genoeg is het ook iets heel menselijks om iets te willen zeggen. Als er een stilte valt, als je mekaar al lang niet meer gezien hebt (familiefeesten), als er onwennigheid is, vallen mensen vaak terug in cliché opmerkingen.

De therapeut van het ziekenhuis stelde voor dat ik best aangeef dat het zwaar is en dat ik er liever niet over wil praten.
Ik voelde me niet altijd prettig bij dat antwoord. Ik had het gevoel dat ik daardoor overal roze olifanten creëerde. Ik ben nogal eerlijk aangelegd. Wat mij helpt bij zo'n opmerkingen, zijn standaardzinnetjes. Dit werkt niet altijd, soms verlies ik mezelf nog en word ik kwaad en emotioneel, maar meestal lukt het me door deze te gebruiken. Ik heb ondertussen ook geleerd om te zeggen 'ik wil er niet over praten.'

'Je moet gewoon rustig blijven.'

'Je moet geduld hebben.'

'Ik ken ook iemand die IVF heeft gedaan en ....'

=> 'Dankje voor de raad. Dat hebben mensen me al vaker gezegd.' of 'Dankje voor de raad, maar ik wil er liever niet over praten.'

'Bij mij ging het ook niet direct, maar kijk... ik heb nu al ... kinderen'
'Wij hebben dat geprobeerd, misschien lukt het dan bij jullie ook.'
=> 'Jouw situatie is niet vergelijkbaar met de mijne, maar dankje voor de raad.' of 'Dankje voor de raad, maar ik wil er liever niet over praten.'

'Wanneer beginnen jullie eraan?'

'Wij willen graag (nog eens) grootouder worden.'

'Hoe lang zijn jullie nu al een koppel/getrouwd? Wanneer volgt de rest?'

'Huisje, tuintje, ...?'

=> 'Zwanger worden is niet voor iedereen vanzelfsprekend.' of 'Wij zijn nu bezig met de verbouwingen' of 'Wij moeten nog heel veel oefenen' of 'Ik maak kans op promotie' of ... of 'Dankje voor de interesse, maar ik wil er liever niet over praten.'

Als mensen doorvragen, blok ik hen zo snel mogelijk af door iets te zeggen in de trand van 'Fijn dat je zoveel interesse hebt, maar ik heb geen behoefte om erover te praten.' Of 'Fijn dat je zoveel interesse hebt in mij, maar hoe is het met jou?' Tenzij het écht goede vrienden zijn of mensen waar ik écht een goed gevoel over heb. (Hiervoor verwijs ik graag naar 'Wie vertel ik het.') Dan nog is het geen garantie. Onlangs ben ik nog enorm kwaad en emotioneel geworden bij mijn zus en nadien nog bij mijn beste vriendin. Tja... Soms lukt het en soms lukt het niet.

Hoofd schuin houden, ogen bezorgd zetten en vragen 'Hoe is het nu met u?'
Ik merk dat ik dan automatisch denk dat ze vragen naar mijn IVF traject, mijn emoties daarover. In het begin greep ik zo'n vragen met beide handen aan om te beginnen over wat ik voel en hoe moeilijk het is en ... Ik overviel mensen daarmee. Ze werden onwennig, want hadden geen idee hoe ze hiermee om moesten. Voor mij was het dagelijkse kost, voor hen was het allemaal nieuwe informatie.
Nu antwoord ik gewoon op de vraag. Goed of OK wel of vandaag wat minder of gisteren iets leuks gedaan of ....

Lees ook:
- Met wie praat ik erover? Wat vertel ik en wat niet?
- Wat zeg ik als mensen ernaar vragen?
- Wat doe ik met mijn werk? Wat zeg ik tegen mijn collega's?

Wat zeg ik als mensen ernaar vragen?

2014-03-24T01:07:00.003-07:00

Vanaf het moment dat mensen weten dat je bezig bent met een vruchtbaarheidsbehandeling, gebeurt het wel eens dat ze er naar vragen.
Ik merk bij mezelf ook dat als mensen die ervan op de hoogte zijn, me vragen hoe het met mij is, dat ik onmiddellijk denk dat ze vragen naar de behandeling. Ondertussen weet ik dat dit niet zo is. Voor mij is dit dagelijkse kost, ik ben er constant mee bezig, maar voor hen niet.

Als mensen er zelf naar vragen en ik heb geen zin om erover te praten, dan zeg ik dat gewoon.

'Vind je het ok dat we er niet over praten? Ik kan het nu even niet, maar je mag erop vertrouwen dat ik erover zal vertellen als ik er behoefte aan heb.'

Geloof me, dat is altijd ok.

Als je wel zin hebt om erover te praten, wil ik jou graag meegeven dat niet iedereen altijd zal reageren zoals jij het wil.
Ik heb al gemerkt in het hele proces dat dit ook bij mezelf verandert. Op de ene moment wil ik dat ze met me meeleven, de andere moment wil ik dat ze gewoon zwijgen en luisteren, soms wil ik dat ze meedenken en raad geven, ...

Ik probeer nu zo goed mogelijk aan te geven wat ik wil en dat vind ik enorm moeilijk, maar het helpt wel om er niet met een emotionele kater uit te komen nadien.
In het begin vertelde ik alles aan iedereen, nu vertel ik een beetje aan een paar mensen en alles aan 1 persoon, mijn man.

Lees ook:

- Met wie praat ik erover? Wat vertel ik en wat niet?

- Wat zeg ik als iemand een pijnlijke reactie geeft?

- Wat doe ik met mijn werk? Wat zeg ik tegen mijn collega's?

Wat doe ik met mijn werk? Wat zeg ik tegen mijn collega's?

2014-03-24T01:07:00.002-07:00

Blijf ik voltijds werken?
Een paar maanden nadat we met ons IVF-traject gestart zijn, ben ik gestart op een nieuwe job.
In het begin ben ik voltijds blijven werken, maar hoe langer het traject duurde, hoe vaker ik een paar dagen tot een week afwezig was. Ik vond dat ik het moest volhouden, ik vond dat ik het moest kunnen - voltijds werken, een IVF behandeling, de tranen bedwingen, de ontgoocheling op een avond verwerken, ... Ik ben er aan onderdoor gegaan en heb een maand thuis gezeten. Volledig op.
Doe dat jezelf niet aan, alsjeblieft.
Geef jezelf ruimte om de tegenslagen te verwerken, om slaap bij te halen, om je lichaam te laten herstellen, ...

Ik had het geluk dat ik halftijds loopbaanonderbreking heb kunnen nemen zonder reden. Jammer genoeg kan dit sinds 1 januari 2015 niet meer. Wat nog wel een mogelijkheid is, is dat je een tijdje op 'ziekenkas' gaat, dan wordt jouw loon voor de helft behouden. Mogelijk krijg je ook nog een bijpassing via jouw hospitalisatieverzekering, maar dat is afhankelijk van welke verzekering je hebt. Ik ken mensen die de eerste 3 maanden van afwezigheid tot 75% bijpassing krijgen. Als je merkt dat je aan het opbranden bent: informeer je bij jouw personeelsdienst of vraag aan jouw partner om wat opzoekwerk te doen, zie wat je kan doen, wat jouw mogelijkheden zijn.

Wat zeg ik op mijn werk?
Je bent niet verplicht om jouw werkgever of leidinggevende op de hoogte te brengen van jouw proces. Voor elke afwezigheid krijg je immers een ziektebriefje van jouw behandelende arts of ziekenhuis.

Mijn man heeft ervoor gekozen om niets te zeggen op zijn werk, soms brengt hem dit in lastige omstandigheden dat hij pas een dag voordien kan zeggen dat hij de dag nadien afwezig zal zijn, maar hij vindt dit niet erg.

Ik heb gekozen om dit wel te zeggen. In het begin heb ik dit tegen al mijn collega's (klein team: 3 mensen) gezegd. (Zoals je misschien al gelezen hebt, had ik enorm veel behoefte om erover te praten tegen iedereen.) Ik heb daar op een zeker moment spijt van gekregen en heb dan ook tegen mijn collega's gezegd dat ik het heel moeilijk vind om erover te praten en dat ik hoop dat ze verstaan dat ik dat niet meer ga doen. Ik zeg het nu alleen nog maar tegen mijn leidinggevende. Zij weet wanneer ik afwezig zal zijn, maar ook niet altijd waarom. Dat is privé. Tenzij ik me er lastig bij voel, als het écht slecht uitkomt voor het werk, dan zeg ik er wel iets van.

Lees ook:

- Met wie praat ik erover? Wat vertel ik en wat niet?

- Wat zeg ik als iemand een pijnlijke reactie geeft?

- Wat zeg ik als mensen ernaar vragen?

Met wie praat ik erover? Wat vertel ik en wat niet?

2014-03-24T01:07:00.001-07:00

Toen we net aan dit hele proces begonnen, had ik enorm veel nood om er met iedereen over te praten.
Ik ben nogal extravert en praten helpt me om te verwerken. Ik hoopte op een luisterend oor, steun, raad, bemoedigende schouderklopjes, ... Jammer genoeg kreeg ik die niet altijd, sommigen begonnen te praten over hun eigen ervaring, anderen minimaliseerden mijn verhaal, nog anderen klapten dicht omdat ze niet wisten wat aanvangen met mijn verhaal, ...
Ik vond het vreselijk en voelde me alleen nog eenzamer.

Na een aantal behandelingen, heb ik mijn eerste afspraak gemaakt bij de psycholoog van het ziekenhuis. (Eerlijk, maak zo snel mogelijk een afspraak bij de psycholoog van het ziekenhuis. Naar mijn gevoel is de psychische begeleiding van in het begin eigenlijk noodzakelijk. Jammer genoeg wordt dit niet altijd vanaf het eerste moment aanbevolen vanuit elk ziekenhuis.) Deze man heeft me een aantal zaken toegelicht die me duidelijk maakten waarom het geen goed idee is om er met iedereen over te praten. Ik geef ze graag aan jullie mee.

- IVF is als blind zijn
Weet jij hoe het is om blind te zijn?
Neen, wel IVF is zoals blind zijn.
Je weet niet wat het is, tot je het meemaakt en dan nog is het voor iedereen anders.
Buitenstaanders kunnen zich met de beste wil niet inbeelden waar jij en jouw partner doorgaan. Mijn man zegt me zelfs dat hij zich niet kan inbeelden waar ik doorga en hij staat zo dicht bij mij.

- De donkere grot
Hij sprak over een donkere tunnel, maar ik heb het een beetje aangepast tot het goed voelde voor mij. (Een tunnel is 1 rechte lijn en ik heb niet het gevoel dat dit proces in 1 rechte lijn gaat. Wel in vele kronkels en bochten. Soms zelf met het gevoel dat ik het licht zag van het einde, maar dan toch weer niet, etc)
Beeld je in dat je een donkere grot binnengaat, je kan niets zien en je mag een aantal mensen meevragen om naast jou te lopen. Deze mensen zouden jou begeleiden in de grot. Wie vraag je dan mee?
Dat zijn de mensen aan wie je jouw verhaal kan vertellen. Die donkere grot ga je binnen als je start met IVF. Een deel van jouw leven is afgesloten van de buitenwereld. (Wie dit niet meemaakt, weet of begrijpt immers niet waar je doorgaat)
De mensen die jou begeleiden kunnen wisselen doorheen het hele traject heen. Het kan zijn dat er iemand hetzelfde blijft en iemand anders wisselt per poging. Het aantal kan wisselen. Soms kan het maar 1 iemand zijn, maar het kunnen er ook meerdere zijn.

- Vruchtbaarheid gaat ook over seksualiteit
De psycholoog vertelde me dat de vruchtbaarheidsbehandeling waar we mee bezig zijn, gaat over seksualiteit. Vertel je aan jouw collega over jouw seksleven? Waarom vertel je dan wel over jouw behandeling? Dit heeft me geholpen om er niet over te praten met mijn collega's (lees ook: Wat zeg ik tegen mijn collega's?)

Hoe doe ik het nu?
Ik heb veel gehad aan de tips van de therapeut. Het deed me begrijpen waarom mensen zo 'raar' reageren, het heeft me geholpen om niet met iedereen te praten over mijn traject.
Jammer genoeg had ik het tegen veel mensen verteld en had ik het gevoel dat ik hen 'op de hoogte moest houden' als ze vroegen hoe het met me was. Dat heb ik opgelost door te zeggen 'Het is een zwaar proces en het is eigenlijk moeilijk voor mij om er nog over te praten. Ik vind het lief dat je ernaar vraagt, maar ik heb besloten om er niet meer over te praten. Het is te gevoelig, intiem, persoonlijk.'

Minder emotioneel
Ik merk ook dat ik minder emotioneel ben dan in het begin. In het begin zat ik vol met gevoelens van schaamte, mislukking, falen, en noem maar op. Dat is nu minder, waardoor ik het gevoel heb dat ik er beter over kan praten. Mijn 'begeleiders van mijn grot' zijn verminderd. Er zijn nog maar heel weinig mensen die het hele verhaal kennen. Ik denk 2 of 3. Wat ik wel doe, is deeltjes vertellen aan mensen. Als ik het heel moeilijk heb of als we weer slecht nieuws hebben of ... dan durf ik wel steun vragen aan mensen die weten dat we in het proces zitten.

Lees ook:

- Wat zeg ik als iemand een pijnlijke reactie geeft?

- Wat zeg ik als mensen ernaar vragen?

- Wat doe ik met mijn werk? Wat zeg ik tegen mijn collega's?

Hoe laat ik het los? Hoe verander ik niet in een pitbull?

2014-03-24T01:06:00.001-07:00

Ik merk dat ik het hier nog altijd moeilijk mee heb. Het is heel makkelijk en de stap is heel klein om je als een pitbull vast te bijten in het hele proces en niet te lossen tot je zwanger bent.
Ik merk dat ik er zelfs kwaad van wordt dat ik het emotioneel/fysiek niet aankan om de ene behandeling na de andere te ondergaan. Ik betrap me er soms zelf op dat ik tegen mijn man zeg dat ik helemaal klaar ben om ineens door te gaan, dat ik er routine heb in gevonden... Tot ik een slecht nieuwtje krijg over iets helemaal anders, tot er iemand iets zegt of doet dat me niet aanstaat en ik overreageren, dan weet ik dat ik aan het 'pitbullen' ben.

Op zo'n momenten lassen we een pauze in, echt één of meerdere maanden geen behandeling. Geloof me, soms is het maar 1 maand, het meeste dat ik nodig heb gehad zijn 5 maanden en dan voel ik dat mijn lichaam en geest er terug klaar voor zijn, er zelfs terug zin in hebben.

Ik heb aan mijn behandelende vruchtbaarheidsdokter gevraagd of het een invloed heeft op de behandeling om af en toe te stoppen of door te gaan in 1 keer en het heeft geen invloed.

Ook voelde ik me onzeker over mijn leeftijd, maar hij verzekerde me dat ik me geen zorgen moest maken. Als ik 40 jaar was zou hij me wel zeggen om geen te lange pauzes tussen te laten, maar dan nog.

Door de pauzes in te lassen, verbreedt mijn leven weer, het neemt zijn oude vorm weer aan. Ik heb weer een beetje meer ruimte voor feestjes, etentjes, genieten met vrienden of mijn ventje. Niet dat ik dat allemaal niet meer doe als we met een behandeling bezig zijn, alleen kan ik er nu helemaal van genieten. Ik heb ruimte in mijn hoofd, ik moet de tijd niet in het oog houden, ik mag alcohol drinken, ik mag de riemen een beetje laten hangen, mijn batterijtjes opladen. Deze pauzes maken dat ik het volhoud, dat ik het voor mezelf leefbaar maak. Ik weet immers niet hoe lang deze rit nog gaat duren en ondertussen vliegt mijn leven wel voorbij.

IVF wordt een onderdeel van jouw leven
Sinds we gestart zijn met ons IVF-traject is het een onderdeel geworden van ons leven. Je kan er ook niet om heen; om de zoveel tijd medicatie innemen, de regelmatige bloedonderzoeken, dokter controles, ... En dan heb ik het nog niet over de zeer aanwezige kinderwens. Ook als we een pauze inlassen blijft IVF een onderdeel, het is en blijft een belangrijk onderwerp in onze gesprekken. Ik merk dat ik het nooit helemaal los kan laten. Volgens mij kan dat ook niet zolang we ermee blijven doorgaan of zolang er geen zwangerschap is. Dat maakt dat ik er soms écht onnozel van word, dat ik het 'kotsbeu' ben.

IVF zit overal, hoe maak je dat je het niet kotsbeu wordt?
Onlangs betrapte ik mezelf erop dat ik elke dag wel iets zei over IVF of over de behandeling tegen mijn man, terwijl we er niet bezig zijn op dit moment. Onnozel word ik ervan. Ik heb toen gevraagd om een paar onderwerpen af te spreken waar we het wel over kunnen hebben als ik IVF voel opkomen. Dingetjes waar hij veel van af weet en die mij wel interesseren.

Hoe zorgen we ervoor dat onze relatie hier niet te hard onder lijdt?

2014-03-24T01:06:00.000-07:00

Elke relatie is anders, elke behandeling is anders, elke beginsituatie is anders. Ik kan je alleen maar meegeven wat bij ons werkt en dat is praten, praten, praten.

Als het jou niet lukt om het te zeggen, schrijf een brief.

Wees eerlijk, ookal is het verdomd vreselijk wat je voelt. Leg uit waarom je het voelt, zeg hoe vreselijk je je erbij voelt, vertel wat je zou willen voelen, ...

Vraag wat je nodig hebt, jouw partner weet niet wat je nodig hebt. Ik weet soms zelf niet wat ik nodig heb. Op een gegeven moment vond ik dat ik alles alleen moest doen: de pillen pakken, de spuiten zetten, ... ik heb dan gevraagd aan mijn man om bij mij te zijn als ik dit moest doen, om ook zijn alarm te zetten, zodat hij meer betrokken was.

Mijn man gaat zoveel mogelijk mee naar de dokter, voor een tussentijdse echo of voor een bloedafname lukt het niet altijd om mee te gaan, maar bij de opstarten of resultaten is hij er altijd bij.

Ik besefte op een gegeven moment dat mijn partner aan de zijlijn staat van dit hele gebeuren en dat dit voor hem een enorm machteloos gevoel moet zijn. Hij ziet mij door een fysieke en emotionele roalercoaster gaan en staat machteloos. We hebben het erover gehad en sindsdien vind ik het veel makkelijker om dingen te vragen, al zijn het kleine dingetjes, het doet hem deugd om mij te kunnen helpen, om minder machteloos te zijn.

Als het je niet lukt met z'n tweeën, aarzel niet en vraag hulp van buitenaf. Zet de stap naar een relatietherapeut, daar hoef je je écht niet voor te schamen, dit is een ongelofelijk zwaar proces en het is niet simpel om er door te komen.

En dan ... na 9 pogingen .... goed nieuws

2013-10-14T08:44:00.000-07:00

Het is al een tijdje geleden dat ik nog iets gepost heb.
Ik heb ook getwijfeld om dit bericht te posten, maar tegelijkertijd denk ik dat het maar een hart onder de riem kan betekenen voor alle lieve koppels die nog volop in het proces zitten.

Op 19 augustus kregen wij ons telefoontje. (Bijna exact 2 jaar nadat we gestart zijn, onze 9de poging) Proficiat u bent zwanger. Tranen van geluk, van verwondering, van ongeloof, van opluchting, van vanalles rolden ons over de wangen. Dit kon toch niet waar zijn?! Een week later moesten we terug voor een bloedafname, alles was ok. 2 weken later terug een bloedafname, terug was alles ok. Na 8 weken (op 8 september) hadden we onze eerste echo. Alles was prima, het hartje klopte goed. Wat een ongelofelijk gevoel.
Ik merkte wel dat ik in die eerste weken heel voorzichtig was met mijn gevoel van blijdschap. Na zoveel ontgoocheling wou ik mezelf precies beschermen.
Na 12 weken (op 6 oktober) kregen we onze 3-maanden echo, een eerste beeld van onze grootste droom die uitkomt, alles is ok.

Ondertussen zijn we 20 weken ver. Het is heerlijk, maar ik voel dat er toch een soort van angst blijft. Ik vind het jammer, want ik wou dat ik me helemaal kon overgeven aan het gelukzalige gevoel van zwangers zijn (ondanks de misselijkheid, de rugpijn, de vermoeidheid :-)). Nu kan het natuurlijk zijn dat vrouwen die natuurlijk zijn zwanger geworden die angstmomenten ook ervaren, dat weet ik niet.

Onze eerste poging in Jette, onmiddellijk prijs, het grote lot, eindelijk ook voor ons.
Ik wens jullie lieve dames, lieve heren, dat zelfde grote lot met heel mijn hart toe.
Dat jullie geduld ook beloond mag worden op een dag, ik wens het jullie van harte toe.

Heel veel liefs.