Hoge noorderling in downtown Delft

Beeld & Geluid: Jacob and the Everests

2017-03-17T12:29:00.004+01:00

Deze keer even geen teksten, maar een aantal filmpjes van de band waarmee ik inmiddels ruim een half jaar optrek. Onder de naam ``Jacob and the Everests'' spelen we eigen werk, wat een beetje onder het singer-songwriter-genre lijkt te vallen. Hoewel de meeste van onze teksten en melodielijnen nog steeds afkomstig zijn van onze zanger Pim, duikt er af en toe ook wel eens wat inbreng van mij op in ons repertoire. Het nummer "My Silver Moon" bijvoorbeeld is door Pim en mij samen geschreven.

Volgen er nu geen teksten meer? O jawel hoor, maar nu even niet... ;)

Veel kijk- en luisterplezier!

P.S. Wil je meer info over deze band en/of op de hoogte blijven van waar en wanneer we spelen? Bekijk en like dan even onze facebookpagina!

LUCHTDICHT: Verscheiding

2016-12-01T11:07:00.001+01:00

Na het zien van een korte oproep van Jan Terlouw bij DWDD kwam deze tekst plotseling in mij op.

Verscheiding

Ooit was er respect voor anderen,
Mensen werden gewaardeerd
Naar hun waarde, leven, kennis,
Ervaring werd gerespecteerd.

Ooit bestonden instituten,
Bakens om naar terug te gaan,
Lichtend voorbeeld van een waarheid,
die daarvoor in durfden te staan.

Skip naar nu, 2016,
Instituten zijn er nog,
Maar ethiek is nu verdreven,
weggejaagd door winstbejag.

Het vertrouwen is verdwenen,
Iedereen is een expert,
Feiten nemen snel de benen,
De mening regeert, en schopt het ver…

Er is nog wat vertrouwen over,
Vaak misplaatst in mensen die
hun meningen als feit vermommen,
da’s misbruik-filosofie.

Weg vertrouwen, wel veel twijfel,
Weg is ’t nodige evenwicht,
Angst en woede vieren hoogtij,
Want jij wordt zelf steeds opgelicht.

Blijft vertrouwen weg, voor eeuwig?
Hebben we het nu verspeeld?
Hoe herstellen we de basis,
waardoor deze wond weer heelt?

Ik weet het niet, maar ondanks alles
wil ik vertrouwen in de mens.
Dat een ieders eigen waarde
wordt gezien, dat is mijn wens…

Copyright Halbe Mulder, 2016

Beeld & Geluid: Kudde van angsthazen

2016-01-21T09:00:00.000+01:00

Gisteravond heb ik voor de tweede keer binnen een jaar een liedje van mijn eigen hand mogen zingen voor publiek. Aangezien er tevens iemand bereid bleek dit op film vast te leggen, is dit hieronder terug te kijken.

LUCHTDICHT: Kudde van angsthazen

2015-11-07T15:51:00.000+01:00

De kudde van angsthazen

Ooit was ik trots op Nederland, een land vol tolerantie,
een land vol leven, vol respect, maar als ik nu een krant zie
durf ik hem niet meer in te zien, uit angst voor alle feiten
die, uit hun context weggerukt, alleen maar mensen bijten…

Ooit was ik trots op Nederland, ooit was er bij discussie
nog sprake van een argument, dat leidde tot conclusie.
Maar nu wordt elk exces misbruikt en generalisatie
Is aan de orde van de dag in onz’ ooit mooie natie.

De mening krijgt de leiding, de oogkleppen zijn mode,
Spiegels gaan bij het grofvuil, net als alle geboden.
Een extra meetlat wordt gekocht, vervangt gelijke kappen
De eigen schaduw genegeerd, niet overheen te stappen…

Nu ben ik bang voor Nederland, bang voor de and’re mensen,
‘k wou dat ’t gevaar van buiten kwam, van ver buiten de grenzen.
Maar steeds weer neemt landgenoot een vreemdeling te grazen,
De witte herder lacht erom en ziet zijn kudde van angsthazen…

LUCHTDICHT: Lot des drummers

2015-10-09T20:01:00.000+02:00

Plots rolt er zo ineens een tekst uit de vingers. Soms is het een prachtige gelegenheid wat stereotypes neer te zetten, ongeacht of ze waar (of gangbaar :p) zijn.

Lot des drummers
Een band bestaat uit muzikanten,
met een drummer er soms bij
De gitarist staat in de kranten
De zanger neemt geregeld vrij
De bassist die doet een schnabbel
De toetsenist staat in de kroeg
en heeft daar met zijn vlotte babbel
zelden aan 1 vrouw genoeg

Maar een drummer schrijft geen woorden
en een drummer zingt geen lied
Een drummer heeft ook geen akkoorden
Dat maakt niet uit, want hij geniet!

De gitarist zit bij Van Nieuwkerk,
De toetsenist schuift aan bij Pauw,
De zanger presenteert wat nieuw werk
en dat vindt Giel dan best lauw…
Maar ’s avonds staan ze op de planken
in Ahoy of een café
en bij hun virtuoze klanken
ragt de drummer lekker mee

Want een drummer schrijft geen woorden
en een drummer zingt geen lied
Een drummer heeft ook geen akkoorden
Dat maakt niet uit, want hij geniet!

En ook al leest de man geen noten,
ook al herkent hij terts noch kwint,
Dat kan die man geen donder schelen,
Zolang hij maar zijn drums mag spelen,
Dan is zijn leven al compleet, nog voor de gig begint.

Maar zelfs al schrijft een drummer woorden,
en zelfs al zingt hij eens een lied,
zolang het hem maar kan bekoren,
dan is het goed, want hij geniet!

Copyright Halbe Mulder, 2015

LUCHTDICHT: Nadeel van geluk

2015-09-10T00:24:00.000+02:00

Wederom heb ik het weten te presteren om mijn redelijk willekeurige plaatsings-schema volledig te negeren door het eerst in ruim 9 maanden weer eens een berichtje te plaatsen. Wellicht is de reden voor dit gebrek aan inspiratie terug te vinden in onderstaande tekst... ;)

Nadeel van geluk

Ooit vond ik mezelf diep ongelukkig,
Geen mens die ’t zo zwaar had als ik,
Geen mens om me heen,
‘k was eenzaam alleen,
“Er komt nooit een meid die ik strik…”

Geen vrouw was te zien in mijn leven,
tenminste, dat was hoe ‘k het zag,
Een zanglerares,
een collega of zes,
romantisch dus niets: ’n hard gelach…

De poëet in mij is verdronken,
Zijn stem is in liefde gesmoord.
Er valt bitter weinig te klagen,
Dus schrijf ik nu vrijwel geen woord…

Zo bleef ik maar jarenlang klagen,
Het zwarte gal droop van ’t papier,
Een somber gedicht,
ja, ik bleek weer gezwicht,
en maakte van leed zo vertier…

De poëet in mij is verdronken,
Zijn stem is in liefde gesmoord.
Er valt bitter weinig te klagen,
Dus schrijf ik nu vrijwel geen woord…

Een prachtige vrouw bracht de liefde mij,
en zij gaf mij ook nog haar liefde.
Ik ging voor de bijl, want opeens was ik blij!
Wat plots mijn schrijf-wortels doorkliefde…

Die wanhoop brengt ook wel een voordeel,
Zo raak ik nooit meer uitgeklaagd!
ach, doe eens gek:
Inspiratiegebrek!
Een kwelling die niemand verdraagt!

De poëet in mij was verdronken,
Zijn stem was in liefde gesmoord.
Maar altijd blijft er wat te klagen,
Dus schrijf ik inmiddels weer door!

Copyright Halbe Mulder, 2015

Daarnaast heb ik voor de zomer eens een van mijn oudere teksten op muziek gezet, uitgebreid en uitgevoerd. Zie voor het resultaat het filmpje hieronder.

Aangezien ik het laatste couplet slechts kort voor deze opname geschreven had, ging er daar iets enigzins anders dan gepland, maar de bedoelde tekst is terug te vinden in de ondertiteling.

LUCHTDICHT: Ten slotte...

2015-01-05T13:20:00.000+01:00

Aan het begin van dit nieuwe jaar wat overpeinzingen over het eind...

Ten slotte...

Soms dan denk ik: in dit leven, wat heb ik eig’lijk gedaan?
Heb ik ooit wel iets betekend, gaf ik nut aan mijn bestaan?
Zijn de dagen die ik doorbracht niet vergeefs voorbij gegaan?
Had er ooit wel iets of iemand enig baat bij mijn bestaan?

Ja, wat is de zin des levens? Waarom ben ik hier op Aard’?
Heb ik mijn taak allang geleverd, of blijft mijn werk mij toch bespaard?
Vragen, voer voor grote denkers, mannen, vrouwen, zeer vermaard,
Ook zij weten niet het antwoord, hebben zich al blind gestaard…

Die angst bekruipt een ieder met een redelijk goed brein,
Een zeer onprettige gedachte, nee, hij is bepaald niet fijn,
Komt er plots een snelle auto, val je zomaar voor een trein?
Kom je langzaam aan je einde, door een ziekte met veel pijn?

Ik ben bang om te verliezen, bang om ervandoor te gaan,
Want plots heb je niets te kiezen, kan iets vreselijks je verslaan,
Blijf je eenzaam alleen achter, blijft jouw tijd eeuwig stilstaan,
Als je door mag van de wachter, aan het eind van dit bestaan…

Ja, het eind is onvermijdelijk, niemand die eraan ontkomt,
En je kunt erover peinzen, zeggen dat je het verdomt,
Maar het blijft onontkoombaar, dat ook jouw stem ooit verstomt,
Waarna je ceremonieel tot hoopje aarde wordt vermomd.

Nee, niemand blijft er over, daarin blijven wij gelijk,
Menigeen wordt immer somber, denkend aan zichzelf als lijk,
Maar zolang je nog kan denken, ben je blijkbaar stinkend rijk,
Want dan kan je nog veel schenken, hebt je leven, duidelijk!

Dus mensen, leef dit mooie leven, maak er elke dag wat van!
Ga niet eenzaam zitten beven, omdat het einde komen kan,
Want je hebt zoveel te geven, aan je mede-vrouw of –man,
Het leven is aan ons gegeven om te leven, zolang als ’t kan…

Copyright Halbe Mulder, 2015

LUCHTDICHT: Dubbele Dactyli II

2014-11-20T10:30:00.000+01:00

Hierbij nog enkele ollekebollekes, dubbele dactyli met een slotrijm,
de zesde regel met halfdozijnssyllabels, blijft bij mij hangen, gedichten als lijm...

Spoorbouwonkundige

Boemeltje, dat is weer
Een spoorstaafovergang
Die langs mijn achterwerk
mij flink opschudt.

Ze zijn de bron van het
"kedengkedeng"-gezang,
Sluiten niet aan ook al
Zijn ze gestut...

Eindpunt

"stop dan toch" zo riep de
Doodsbange machinist
Vlak voor hij krachtig
Ruw tot stilstand kwam.

Al zijn wanhopige
Noodstopmaatregelen
Voorkwamen niet
Een luid klinkend "Klabamm!"

Gezamelijk eenzaam zijn

"Samen in eenzaamheid"
Stond op het tegeltje,
Prominent hangende
Boven de bar

Rijkelijk vloeide het
Gevoelsverdrinkende
Gerstenat aan ieder
Niet in de war

Copyright Halbe Mulder, 2014

LUCHTDICHT: Dubbele Dactyli

2014-11-17T10:30:00.000+01:00

Na nog meer spelen met Dubbele Dactyli kwamen de volgende stukken uit mij.
Lees en geniet ervan, welonbevooroordeeld. Bij commentaar: schrijf me aan, voel je vrij!

Sinterklaag

Hoofdzaken, bijzaken,
Eeuwenoud kinderfeest,
Plotseling zwartgemaakt,
Nu buitenspel...

Veel grote-mensenpraat,
Discriminatie-haat,
Voorbeelden geven we
Kinderen wel...

Vliegtuigaanschouwingen

"Is dat een 380?"
Zo sprak de bekijker kort,
Zeker niet sprakeloos,
Eerder verveeld...

Tijdverdrijf vinden in
Vliegtuigaanschouwingen
Daarmee is niet ieder
Eender bedeeld...

Copyright Halbe Mulder, 2014

LUCHTDICHT: Zeslettergrepigheid

2014-11-16T12:04:00.001+01:00

Na de aanschaf van een handzame bundel vol Jongste Ontdekkingen van Drs. P, ben ik geneigd geweest ook mijzelf eens te wagen aan de rijmversvorm "Ollekebolleke". Zoals de Drs. in zijn zelfbeschrijvende gedicht in deze dubbele dactylus al stelt: "moeilijk te maken maar wat een genot!"

Hier mijn twee korte knutsels:

Waterstraal, waterstraal,
broodnodig schoonmaakwerk,
druppel voor druppel
valt vuil van mij af.

In het privé van mijn
niet-claustrofobische
douchecabine is dat
voor mij echt geen straf.

Druppeltje valt uit het
hemelse wittige
Daarna een ander,
gevolgd door nog meer.

Spatten uiteen op mijn
slaapkamerraamkozijn
minuut na minuut, tja,
dat noemt men het weer…

Copyright Halbe Mulder, 2014

LUCHTDICHT: Opgave

2014-11-10T08:00:00.000+01:00

Naar aanleiding van een uitspraak van Ivo Opstelten bleef de eerste zin van dit refrein een paar maanden terug maar door mijn hoofd spoken. Zo zie je maar dat zelfs uit zijn woorden nog iets interessants kan voortkomen...

Opgave

De tijd, zij lijkt door mensen niet te stoppen,
Gestaag, traag tikt ze onverstoord.
En alles wat een mens maar op kan kroppen,
wordt hij door haar traag mee vermoord.

Jij, liefde, bent de peper in het leven,
Geeft smaak, en maakt het minder flauw.
Door deze hete zaden mee te weven
Gaat alles beter smaken, dankzij jou.

Jij, hunkering, drijft mij naar iets ongrijpbaars,
Datgene wat nooit eerder is geslaagd,
Iets prachtigs, iets nimmer-overstijgbaars,
Alleen al de gedachte blijkt gewaagd...

Het was niks, het is niks en het wordt niks,
Dat weet helaas ook ik maar al te goed...
Ooit durfde ik nog ergens op te hopen,
Maar dat lukt toch nooit meer, naar ik vermoed...

Ik, bitter, door dit alles murw geslagen,
Zak lusteloos ineen onder een boom,
En hoor niet wat de wind mij brengt met vlagen:
Een liefdevol en prachtig eerbetoon.

Copyright Halbe Mulder, 2014

LUCHTDICHT: Dorre steen

2014-11-05T12:43:00.000+01:00

Naar aanleiding van een bezoek aan het theater ("Eindelijk licht", een prachtige voorstelling van Zazi en Hans Dorrestijn) kwam na afloop opeens de volgende tekst in mij op.

Het begon als puur een bedankje richting deze geweldige artiesten voor de heerlijke combinatie van lichte en mooie muziek en de typische Dorrestijn-teksten. Nadat de dames van Zazi hem het echter waard vonden om, voorzien van wat prachtige woorden, op hun Facebook te plaatsen, leek het me goed om er ook hier maar wat aandacht aan te besteden.

Dorre steen
Een avond in je eentje, een grote straf is dat,
Heel eenzaam tussen anderen, een onontdekte schat,
Als de lichten langzaam doven, en al het lawaai verstomt,
verdwijnt alles, ook de leegte, als je wacht op dat wat komt.

Het is zwart, koud en naargeestig, al zijn de lichten aan,
Er is geen lelijk eendje, maar een oude zwarte zwaan,
vergezeld door nachtegalen, die hem, onvermoeibaar lijkt,
van zwart naar licht vertalen, zodat de schoonheid prijkt…

De dorre steen blijkt te bloeien, en geeft een sprankje licht,
waarvoor in ’t koude duister een ieder telkens zwicht…

Een zaal vol vreemde vogels, de humor oh zo zwart,
maar toch ook zo lichtvoetig, wat alle wetten tart.
Steeds dieper wordt de rampspoed en de wanhoop zucht,
Waarna een ieder opgewekt naar huis de zaal uitvlucht.

Copyright Halbe Mulder, 2014

LUCHTDICHT: Kleine stapjes

2014-10-25T22:50:00.000+02:00

Het is alweer een tijd geleden dat ik hier wat schrijfselen heb geplaatst. Er is in de tussentijd genoeg geschreven, maar simpelweg niet gepubliceerd.
Na vanavond echter de grote Hans Dorrestijn te hebben mogen aanschouwen in gezelschap van Zazí, drie prachtige stemmen uit goed gevormde klankkasten, leek het me toch eens tijd om weer wat het web op te werpen.
Een nieuw idool vinden is natuurlijk geweldig, maar de pretenties hier ook maar enigzins in de buurt te komen zijn mij vooralsnog bespaard gebleven. Echter, elk pad heeft een begin nodig, en daarvoor leek dit stukje van een tijdje terug me wel toepasselijk...

Kleine stapjes

Ik loop hier nu al jaren met mijn hoofd daarboven,
mijn blikveld reikt maar zelden tot het grondniveau,
en door die hogere sferen ben ik gaan geloven,
dat ik al die tijd al geschrapt ben van ’t tableau.

Soms, heel af en toe, dan kom ik terug op aarde,
dan zie ik weer de dingen voor wat ze eigenlijk zijn,
word ik geconfronteerd met een ieders waarde,
en laat iemand me zien: je bent de oorzaak van je pijn.

Soms zeggen mensen dingen die ik niet wil horen,
niet omdat ze liegen of mij de grond inslaan,
het zijn vaak hele wijze en goedbedoelde woorden,
die ik om hun juistheid juist niet uit kan staan.

‘K stopte met dromen over dromen, begon met dromen over doen,
’t moest er toch een keer van komen, maar ik vond geen bos in al die bomen,
dreef niet mee met al die stromen, deed geen afstand van fatsoen.

Deze lessen zijn natuurlijk voor de meeste mensen,
over het algemeen waaien ze aan, soms groot, soms klein
maar wat moet je dan doen, als je niets anders kan dan wensen
om een onderdeel van die meesten te zijn?

Copyright Halbe Mulder, 2014

LUCHTDICHT: Blauwe kerst

2013-12-27T22:41:00.003+01:00

Soms komen een aantal volstrekt ongerelateerde zaken, gebeurtenissen, artikelen of ervaringen ineens spontaan samen in een grote smeltkroes, waaruit ze vervolgens als een prachtige en volstrekt onverwachte eenheid tevoorschijn komen...

En soms ook niet.

Blauwe kerst

Hij zat daar, in een ski-oord met een gebrek aan sneeuw,
Niet dat het er nooit geweest was, maar alleen niet deze eeuw,
Omgeven door de leegte en een weggesmolten pop,
Weer typisch zijn gezelschap, het rot vanzelf op.

Hij zat daar, op een bankje, tussen het onthulde groen,
Het mocht echt wel wat witter, maar daar was niets aan te doen,
Plots brak de hemel open, en dat kwam rauw op z’n dak,
Een verrassing op verrassing, gevolgd door een nat pak.

En, kijkend naar de maretak, gaf hij een lange geeuw,
Alweer alleen, hoe kan dat nou?
Ja, hij, alleen, een beetje blauw,
Al niet meer hopend op een vrouw, gaf hij een stille schreeuw.

Hij zat daar, op te drogen, binnen voor de open haard,
Dat hielp alleen lichamelijk, zijn geest bleef onbedaard,
Waarna hij driftig opstond, en door de deur heen ging,
Dat gaf hem weer een blauwtje, want gesloten was het ding.

En, kijkend naar de maretak, gaf hij een lange geeuw,
Alweer alleen, hoe kan dat nou?
Ja, hij, alleen, een beetje blauw,
Al niet meer hopend op een vrouw, gaf hij weer een stille schreeuw.

Hij zit daar, op een bankje, bij de post EHBO,
Slechts een schaafwond bij zijn ogen, maar een gat in zijn ego,
Versuft en zwaar vertwijfeld, nergens wordt meer aan gedacht,
En hij ziet niet hoe iedere zuster en assistente naar hem lacht.

Copyright Halbe Mulder, 2013

LUCHTDICHT: Terrible hunter

2013-11-22T19:54:00.001+01:00

Na een tijd absoluut niet creatief te zijn geweest, gebeurt er soms ergens iets waardoor je plotseling de nood voelt te gaan schrijven.

Terrible Hunter

Moving through the forests, strolling without a goal,
on one side, a raging fire, on the other only coal.
Then suddenly, before my eyes, I hadn’t realised,
There was a deer, so beautiful, it took me by surprise.
To want to really take a life, it isn’t natural,
to want to really own it, obeying to your call.
It isn’t true, I tell myself, it isn’t really cruel,
It’s not a deer, but it’s a wolf, the feeling’s mutual.
I’m a little slow on taking aim, like to verify my shot,
but suddenly the other guy struck as the iron’s hot…
After this many failures, you’d think I should have learned,
But still, I’m slightly timid, afraid of fingers burned.
And every time another deer pops up within my sights,
I fail to take the offering, I lose without a fight…

Copyright Halbe Mulder, 2013

LUCHTDICHT: Hekgolf

2013-10-31T22:54:00.001+01:00

Soms wordt je opeens geconfronteerd met iets wat je zelf al lang vrijwel was vergeten, maar opeens weer op je pad komt.

Hekgolf

Soms open ik een map van vroeger, om te zien hoe het toen was,
Hoe ik speelde, hoe ik leerde, wat ik meedroeg in mijn tas.
Hoe ik lachte, hoe ik huilde, hoe ik de wereld toen bekeek,
Dat verandert, snel of langzaam, ieder jaar en elke week.

Wat gedaan is is verleden, kan niet worden teruggedraaid.
Het effect wellicht versleten, maar nooit helemaal verwaaid.

Soms open ik een map van vroeger, om te kijken hoe ik keek,
Hoe ik iets analyseerde, toen ervaren, nu een leek.
Hoe ik omging met de zaken, waar ik nu niet mee om kan gaan,
Dat ik blijkbaar, in ’t verleden, wel voor mijzelf durfde te staan.

Wat gedaan is is verleden, kan niet worden teruggedraaid.
Het effect wellicht versleten, maar nooit helemaal verwaaid.

Soms open ik een map van vroeger, om te lezen wat ik schreef,
Hoe ik iemand botweg toeschreef, iets waarvan ik nu plots beef.
Hoe ik blijkbaar kon negeren, dat wat overduidelijk was,
Dat dat wat ik ooit gedaan heb, misschien uitkomt boven ’t gras…

Copyright 2013, Halbe Mulder

Fotoverslag: NVAV Fly-in Marville 2013

2013-06-14T07:17:00.000+02:00

Onlangs overkwam mij iets vreemds. Tijdens een gesprek met een persoon waar ik een tijdje mee samen heb gewerkt, vond diegene het een goed idee om mij uit te maken voor “vliegtuigspotter”. Nu kan ik mij voorstellen dat de leek mij als zodanig kwalificeert, zodra men merkt dat ik enkele keren per jaar op een vliegveld te vinden ben, alwaar ik af en toe een camera hanteer.
Als we echter een beschrijving van de activiteit vliegtuigspotten ter hand nemen (met dank aan Neerlands’ meest betrouwbare informatienetwerk http://nl.wikipedia.org/wiki/Vliegtuigspotten), zien we dat deze activiteit vooral bestaat uit het volgen van vliegtuigen en hun bewegingen, waarbij sommigen lijden aan verzamelwoede van bijvoorbeeld foto’s van vliegtuigregistraties. Hoewel ik bij enkele mooi gekozen kentekens mijn camera zeker ter hand zal nemen om een al dan niet intentioneel vermakelijk resultaat vast te leggen, voel ik mij niet onder deze kwalificatie vallen. Persoonlijk zie ik mijzelf liever als “luchtvaart-enthousiast”, “vliegtuigbouwer zonder vliegtuig” of “piloot zonder brevet”.

Zoals gezegd onderneem ik dus enkele keren per jaar met wat mede-vrijwilligers van de SSVOBB een tripje naar een vliegveld, om daar een zogeheten “fly-in” bij te wonen. Voor hen die dit fenomeen niet kennen: Een fly-in behelst, zoals de naam suggereert, een evenement waarbij allerlei lieden hun vliegtuig naar een bepaalde locatie invliegen. Hierna volgt vaak een sociaal samenzijn, voedsel en (indien er die dag niet meer gevlogen hoeft te worden) drank.

Echter, deze uiteenzetting over vliegtuigspotters en fly-ins is, hoewel uitermate interessant, natuurlijk slechts de inleiding tot het nu volgende verslag van mijn laatste fly-in bezoek.
De fly-in in kwestie werd georganiseerd door de Nederlandse Vereniging voor Amateur Vliegtuigbouwers (NVAV) en was hiermee ook vooral gericht op mensen die hun eigen toestel hebben gebouwd en/of hier nog mee bezig zijn. Waar de meeste vorige edities van deze fly-in op vliegveld Midden-Zeeland (EHMZ, vlakbij Arnemuiden) werden gehouden, is sinds vorig jaar gekozen voor het vliegveld Marville in Noord-Frankrijk. Deze voormalige basis van de Royal Canadian Air Force is tegenwoordig in kleinschalig gebruik als industrieterrein en tevens als veld voor ultralight-vliegtuigen (ULM´s) en kleine vliegtuigen (GA). Daarnaast worden sommige van de oude barakken en andere gebouwen bewoond. Een van deze bewoners is een Nederlands NVAV-lid, die zijn huis en het veld beschikbaar stelde voor het organiseren van deze fly-in.

Aangezien een lid van ons reisgezelschap nog tot laat op de dag college had, konden we pas vrijdag ’s avonds richting Frankrijk afreizen. Toen wij na 4 uur rijden om kwart over 10 op de basis aankwamen, was deze creatie het eerste zicht wat ons begroette.

Na ons te hebben aangemeld bij de organisatie, was het opslaan van onze tenten in het donker de eerste uitdaging, die echter snel en wonderwel slaagde. Na een gezellige avond rond het kampvuur zijn we ze maar eens van binnen gaan inspecteren, waarbij zaterdagochtend mocht worden geconstateerd dat het nog steeds mogelijk bleek hierin de nacht door te brengen.Zaterdagochtend bood ons de mogelijkheid om nu eens bij daglicht te zien waar we waren aanbeland. Het kamp, zoals zichtbaar op onderstaande foto’s, bevond zich vlak naast de aanwezige vliegtuigen. Een low pass ’s ochtends rond een uur of 7 van een niet nader te noemen zwarte kist zorgde er wel voor dat voor een ieder duidelijk was dat er in alle vroegte al prima gevlogen kon worden.

Een van de meest opvallende objecten op het veld was de oude verkeerstoren. Hoewel volledig verroest en vervallen, was het een prachtig onderdeel van het landschap en een tekenend gebouw voor het veld en de hier heersende atmosfeer.

Hoe dichterbij je bij deze toren kwam, hoe duidelijker het werd dat dit veld al ruim 40 jaar gelden was verlaten door diegenen die er enig nut voor hadden. Waar er in Nederland echter al lang een woonwijk of iets anders over deze grond heen gebouwd zou zijn, werd er hier in Frankrijk simpelweg niet meer naar omgekeken. Het verval door deze verwaarlozing droeg echter alleen maar bij aan de schoonheid van de omgeving en de rust en verlaten atmosfeer die de locatie ademde.

Om deze locatie eens verder te verkennen, maakten we met de auto een tour over het veld. Aangezien de basis gebouwd is rond een asfaltbaan van ruim 3 kilometer lengte, was dit wel noodzakelijk om

De eerste stop tijdens deze rondleiding was de runway. Met zijn breedte van 30 meter en lengte van 3,2 kilometer zijn sommige ultralights in staat om deze baan in vrijwel elke richting te gebruiken, aangezien ze minder dan 30 meter baan nodig hebben. Als je zo aan de kopse kant van de baan staat, is dit best indrukwekkend, en levert het sowieso mooie plaatjes op…

De volgende stop waren een aantal betonnen muren, die schuin ten opzichte van elkaar stonden. Onderaan de foto is ook een verankeringspunt te zien. Deze locatie vormde namelijk vroeger een van de plekken waar de motortests van de vliegtuigen werden gedaan. Het toestel werd aan de grote ring onder in beeld vastgemaakt, waarna de motor tot het volle vermogen kon worden uitgetest, zonder dat het vliegtuig door zijn remmen schoot. De muren dienden ter afscherming van de uitlaat en wat hieruit voortkwam.

Daarna reden we verder naar een van de onderhoudshangaars en standby-gebouwen. Aangezien dit een basis uit de koude oorlog is, stonden hier op ieder moment enkele vliegtuigen en piloten volledig bewapend en afgetankt standby om, zodra het nodig was, onmiddellijk te kunnen vertrekken.

Nadat we het bordje op de auto van onze gids en gastheer maar weer braaf volgende, kwamen we uit bij eenzelfde gebouw aan de andere kant van het veld. Dit bleek blijkbaar uitermate geschikt als opslag en droogplaats voor hout van de ook op het veld gevestigde houtzagerij.

Na het ronden van de andere kop van de baan kwamen we vervolgens weer uit op het platform en ons kamp aldaar met haar kenmerkende skyline.

De verkeerstoren was echter niet de enige toren op het veld. Even verderop staat de oude watertoren, die nog steeds in gebruik is als watervoorziening van de basis. Het boompje dat rebels hier bovenop groeit, was een prachtig gezicht.

Na deze beschouwing van de infrastructurele onderdelen van de basis, was het tijd om ook eens de huidige gebruikers van het veld te gaan bezoeken. Het onderstaande kistje is een eigen ontwerp en weegt slechts 230 kilogram. Voor langere mensen is haar zeer spartaans aandoende cockpit ook niet geschikt. Met haar 100pk motortje is ze echter wel in staat om snelheden tot 400km/h te halen. Deze racer was later op de dag nog even in de lucht om haar kunnen te demonstreren, wat zeer indrukwekkend was.

Onderstaande kist was zo te zien al een tijdje haar hangaar niet meer uit geweest. Een opvallend kenmerk van deze SB-2 is het lage onderstel, wat op een ontzettend simpele maar doeltreffende manier kan worden opgeklapt.

Soms kom je in deze Franse hangaars ook nog wel eens wat vreemde situaties tegen. Onderstaande combinatie lijkt mij veiligheid gegarandeerd…

Weer terug op ons kampement was het nog steeds een prachtige dag, die een prima gelegenheid bood om nog wat mooie plaatjes te schieten van enkele aanwezige toestellen.

Na een goede lunch op z’n Frans rees bij een van mijn reisgenoten de vraag wat voor toestellen er nu eigenlijk op deze basis gestaan hadden. Onze gastheer bleek nog in het bezit van een boek over de geschiedenis van de basis, waarin te vinden was dat hier onder andere Sabre jagers hebben gestaan. Tussen alle foto’s, opgeschreven herinneringen en informatie over die tijd, stond ook het onderstaande stukje rijmende retrospectie.

Buiten werden voor de piloten enkele activiteiten georganiseerd. Zo kon er worden deelgenomen aan een fotovlucht over de omgeving, waarbij een aantal punten in het landschap moeten worden gevonden en gefotografeerd in een zo kort mogelijk tijdsbestek. Ook vond er een doellandingswedstrijd plaats, waarbij het de bedoeling was om zo dicht mogelijk bij een vooraf vastgesteld punt op de baan de wielen aan de grond te zetten. Daarnaast werd er op zaterdagmiddag iets georganiseerd dat meer gericht was op de destructieve aard in ieder mens: ballonnen kapot prikken. Nu is de manier waarop dit bij een kinderfeestje gaat wel een beetje saai, als je ook een vliegtuig bij de hand hebt. Ballonnen kapot maken voor gevorde kinderen (lees: piloten) gaat daarom als volgt.
Vanaf de grond wordt een feestballonnetje met helium losgelaten, met daaraan een strook aluminiumfolie voor extra gewicht en zichtbaarheid. Het vliegtuig dat in de lucht is probeert vervolgens om de ballon uit de lucht te vliegen, bijvoorbeeld door het ding te raken met de propeller. Aangezien een ballon slechts een klein doelwit is, en de snelheden relatief hoog, is dit best een uitdaging. Om die reden zocht men voor elk toestel nog een co-piloot die als spotter dienst wilde doen, om de piloot te helpen de ballon te vinden en te raken. Toen men dus vroeg of er niet-vliegers waren die deze functie wilden vervullen, waren 3 vrijwilligers al snel gevonden. Ik kon meevliegen met de PH-LUC, een Zenith Zodiac 601HD.
Toen we 2 geraakte ballonnen later weer op de grond waren, bleek dat we onze troep netjes hadden opgeruimd. De restanten van de ballonnen bleken namelijk achter de lichten en het landingsgestel te zijn blijven hangen.

Enkele andere deelnemers aan dit spel.

Weer op de grond aangekomen, zagen we nog een andere hangaar open staan. Hierin stond een kist van een type waar ik momenteel aan werk op het gebied van redesign: de Sirocco. Een klein eenzittertje met grote vleugels, vooral bedoeld voor rustig recreatief vliegen.

Terug bij het kamp werden de barbecue en het kampvuur voorbereid en kwamen de verhalen al los. (Het blijven ten slotte piloten…)

Tegen zonsondergang nog een paar foto’s gemaakt.

Vervolgens kwam iemand op het idee om een soort dragrace over de baan te houden, waaraan Peter en ik natuurlijk graag deelnamen. Na op vol vermogen de baan op en neer te zijn gescheurd, veranderde dit in een soort gemotoriseerde vorm van verstoppertje over het lege deel van de basis.
Terug op het kamp gearriveerd lekker genoten van het kampvuur en de gezelligheid tot het tijd werd om de slaapzak op te zoeken.
De volgende ochtend zag het weer er dreigend uit, dus maar meteen de spullen ingepakt, zo lang dat nog droog mogelijk was.

De rest van het kamp was nog grotendeels in ruste, slechts enkele mensen waren al wakker. Zo’n stille flight line vroeg in de ochtend geeft toch een speciaal gevoel.

Zoals al genoemd zag het weer er redelijk dreigend uit. Het nadeel van met een kleine kist naar zo’n fly-in gaan is dat je alleen met goed weer (of eigenlijk goed zicht en voldoende hoge bewolking) de lucht in en dus terug naar huis kunt. Twee piloten die ook vroeg op waren, vonden de voorspellingen er voldoende slecht uitzien om te beslissen dat ze, als ze niet onmiddellijk vertrokken, de rest van de dag ook niet meer weg zouden komen.

Geheel ongegrond bleek hun vrees niet, de rest van de ochtend en het begin van de middag heeft het niets dan geregend…

Deze regen hield ons echter niet tegen om de rest van de basis nog even te verkennen. Hierbij kwamen we in een zeer ruim opgezette hangaar, waar het nodige leuke speelgoed stond, zoals bijvoorbeeld deze Yak.

Verderop in de hangaar stonden enkele zelfbouwtoestellen, waarin een aantal constructies zaten die in Nederland waarschijnlijk absoluut niet toegestaan zouden zijn…

Weer buiten kwam ik deze stapel boomstammen tegen, die eigenlijk een best mooie metafoor voor de basis vormden. Zoals de grote basis weliswaar afgekapt is, groeit hieruit toch weer een klein actief vliegveldje.

Aangezien het niet bepaald vliegweer was, werd besloten om dan maar naar de citadel van een nabijgelegen dorpje te gaan, waar we onder langs de muren hebben kunnen lopen.

Na dit uitstapje werd er genoten van een wederom zeer goede barbecue, complete met heerlijke ter plekke gemaakte salades. De maaltijd achter de kiezen hebbende, werd het voor ons tijd om weer richting Delft te gaan, maar niet voordat we onze gastheer nog even een vluchtje zagen maken met zijn Cherry BX-2 PH-VWL, terwijl de PH-CBO ook nog een paar touch-and-go’s en low passes aan het doen was.

Daarmee kwam er een eind aan een gaaf weekend. Dank aan de NVAV voor de prima organisatie en aan alle deelnemers voor de geweldige atmosfeer!

LUCHTDICHT: Risicofactor

2013-01-08T16:35:00.001+01:00

Voor het eerst in tijden weer eens wat aan het schrijven geweest. Oorspronkelijk was ik iets volledig anders van plan, maar zodra het nummer Parachute van Something Happens in mn hoofd op kwam, kreeg het opeens een heel andere draai...

Risicofactor
De eerste keer rechtop staan, dat was me een karwei,
Nog voor ik op m’n knieen zat, lag ik al op m’n zij...
Hoewel ik toen nog jong was, was ik wel ambitieus,
Maar hoe graag ik het ook wilde, viel ‘k toch steeds weer op mn neus…

Toen dat eenmaal geslaagd was, wilde ik echt hogerop,
In elk gebouw dat ik betrad, verlangde ik naar de top.
Zo ook in ’t verre Pisa wilde ik omhoog, maar nee,
Nog voor ik kon beginnen viel ik over de eerste tree…

De eerste stap, de eerste keer blijkt toch steeds weer mijn zwakke kant,
Hoewel er vreemd genoeg steeds meer spontaan recht op zijn pootjes landt…

Mijn hoog-niveau-verslaving wordt steeds zwaarder te weerstaan,
Dus van de Burj Dubaj wil ik nu basejumpen gaan.
Maar omhooggaand denk ik zachtjes zodat niemand het merkt:
“Nu hoop ik dat mijn parachute de eerste keer wel werkt!”

De eerste stap, de eerste keer blijkt toch steeds weer mijn zwakke kant,
Hoewel er vreemd genoeg steeds meer spontaan recht op zijn pootjes landt…

Copyright 2013, Halbe Mulder

Fotoverslag: NVAV Fly-in Texel Airport

2012-09-10T08:00:00.000+02:00

Afgelopen weekend hield de Nederlandse Vereniging voor Amateur Vliegtuigbouwers in samenwerking met de KNVvL de jaarlijkse Dutch Light Aircraft Fly-In op vliegveld Texel. Hierbij kwamen lichte (en minder lichte) vliegtuigen uit heel Europa naar Texel om hier overdag samen te vliegen en elkaars kisten te bewonderen, om vervolgens 's avonds gezellig contacten op te doen of te hernieuwen en prachtige verhalen uit te wisselen.

Met enkele mensen van de SSVOBB waren wij hier ook bij aanwezig en hebben we onder andere overdag rondleidingen tussen de vliegtuigen door gegeven aan het publiek.

Aangezien bij zo'n evenement fotocamera's natuurlijk nooit ver weg zijn hierbij enkele foto's van het evenement.

Voor bezoekende piloten en vrijwilligers was het mogelijk om op het veld te kamperen, waardoor je bij het ontwaken dit soort uitzichten had. Niet helemaal alledaags, maar zeker niet verkeerd...

De dauw op de vroege ochtend gaf het vliegveld met haar stille bevolking een geweldige uitstraling...

Of het nu ging om een prachtig gerestaureerde Luscombe uit '46...

Een Bucker Jungmann uit de jaren '30...

Of om een moderne Van's RV-6A...

En ook een Cherry word er in dat licht zeker niet lelijker op.

Ook waren er veel Europa's in verschillende versies te bewonderen, toepasselijk afkomstig uit heel Europa, van Duitsland tot Groot-Brittannië tot Finland.

Hoewel lang niet alle piloten met hun toestellen bleven overnachten, was er toch nog een flinke line-up die dit wel deed.

De grote variatie aan toestellen die naar deze fly-in kwamen is in deze foto mooi te zien. Links een Bucker Jungmann uit de jaren '30, in het midden een zelfgebouwde Velocity kit en rechts een Piper.

Ook voor ons was er, naast mooie vliegtuigen bekijken en (sterke) pilotenverhalen beluisteren, nog wel het een en ander te beleven. Zo waren enkele piloten vriendelijk genoeg om ons in hun kisten mee omhoog te nemen. In deze foto staan 4 van de 5 kisten van deze SSVOBB-formatie te wachten op het laatste lid, zodat vrijwel iedereen tegelijk omhoog kon.
Zelf heb ik nog even achter de stick van de PH-VII (helaas niet op de foto) plaats mogen nemen. Deze prachtige RV7 homebuilt ziet er niet alleen geweldig uit, maar vliegt ook heerlijk licht, stabiel als je niets doet, maar luistert onmiddelijk bij de minste of geringste control-input.

Fotoverslag: Weer een ballonvaart...

2012-05-18T14:43:00.000+02:00

Gisteravond mocht ik onverwachts weer een ballonvaart maken met Luchtreiziger Ballonvaarten. Dit is iedere keer een geweldige ervaring, maar deze keer bleek het plots toch wel heel speciaal...

De startlocatie was deze keer een park in Nieuwegein waar we regelmatig opstijgen. Wel betekent dit dat het even lopen is vanaf de openbare weg. Achterop de mand is echter altijd plek voor lifters...

Monteren van de branders op de mand. De stokken zijn er alleen voor om de branders op de grond boven de mand te houden en een beetje een stevige constructie op te leveren. De kabels die er langs lopen zijn de lijnen waar je uiteindelijk in de lucht aan hangt.

Als alles vast zit krijgen de passagiers hun briefing. Dit gebeurt bij ons al op de grond om te zorgen dat je als passagier sowieso weet wat je moet doen, mocht je om de een of andere reden plotsklaps moeten landen. Als je deze briefing nog tijdens een noodlanding zou moeten geven, zou het wat onpraktisch worden...

Vervolgens wordt de mand platgeglegd en kan de envelop (de ballon zelf) worden aangekoppeld. Nadat deze is uitgerold blazen we hem eerst op met koude lucht, die we daarna met de branders warm stoken.

De piloot en crew voor deze vaart.

Boven Nieuwegein/IJsselstein hadden we een mooi uitzicht op enkele zendmasten...

En natuurlijk op de bebouwing waar we overheen gingen. Het enthousiasme van mensen op de grond blijft ontzettend leuk om te zien: waar je ook kijkt zie je mensen zwaaien en hoor je ze roepen.

Toen we boven open veld zaten, kreeg ik de mogelijkheid om eens te varen. De eerste uitdaging was al om de ballon "level" (op een constante hoogte) te houden. Klinkt simpel, maar is behoorlijk pittig, aangezien een ballon van deze grootte ontzettend langzaam reageert op de brander. Ook ben je niet je positie of verticale snelheid direct aan het besturen, maar is het de versnelling die je vertraagd aanstuurt. Kortom, een kunstje wat behoorlijk veel oefening en gevoel vereist!

Al met al zo'n 10 minuten van deze prachtige vaart aan de knoppen mogen staan, schat ik zo in.

LUCHTDICHT: Donkere illusies

2012-03-26T08:00:00.000+02:00

Bij het doorscharrelen van mijn werk tot nu toe, kwam ik opeens een gedicht tegen wat om de een of andere reden nog niet hier was geplaatst. Hoewel het al bijna anderhalf jaar oud is, bij deze dus toch maar geupload.

Donkere illusies
De nacht wacht op de avond, om te snel voorbij te gaan,
In m’n eentje, niemand anders is er om bij mij te staan
Door het duister vliegen flarden van misplaatste romantiek,
Maar wat samen supermooi lijkt, wordt, alleen, nu puur tragiek…

Als de dekens mij omvatten, in de koude van de nacht,
Is ’t mijn hoofd, omringd door veren, dat jou, vol van hoop, verwacht.
En hoewel mij wel bekend is, dat dit nooit wat worden zal,
Is de kracht van de illusie net als honing in een val…

Want ik zie je in mijn dromen, en ik zie je overal,
Maar toch zal ik nooit komen, waar jij ook wezen zal…
En de tijd, ze blijft maar stromen, als ze langzaamaan verdwijnt,
En ik, ik blijf betoverd, als jij in mijn droom verschijnt…

Zodra de nevelen verdwijnen en de zon de hoogte zoekt,
Ben jij ook alweer verdwenen, en voel ik me weer vervloekt,
Want de beelden in mijn ogen blijken binnenin mijn hoofd,
En de tijd tikt langzaam verder, hoop verdwijnt, niet meer geloofd…

Want ik zie je in mijn dromen, en ik zie je overal,
Maar toch zal ik nooit komen, waar jij ook wezen zal…
En de tijd, ze blijft maar stromen, als ze langzaamaan verdwijnt,
En ik, ik blijf betoverd, als jij in mijn droom verschijnt…

Copyright Halbe Mulder, 2010

EDIT: In juni 2015 heb ik dit nummer gezongen, waarvan een filmpje hier te vinden is.

Video: Beat the Lemon - Why Georgia

2012-03-21T08:00:00.000+01:00

Een tijdje geleden kreeg een van mijn bands de kans om een avond semi-professioneel een nummer op te nemen. Natuurlijk sprongen we hier vol op en hebben we een cover van John Mayer, Why Georgia, opgenomen. Hieronder is het eindresultaat te horen, voorzien van een paar foto's van die avond.

Fotoverslag: 25 uur Spanje

2012-03-17T08:00:00.000+01:00

Vorig weekend heb ik voor een masterclass met enkele andere studenten een excursie naar Spanje gedaan. Hieronder enkele foto's van dit bliksembezoek.

Met de hele groep 's middags verzamelen op Schiphol. Dit verzamelen had nog wel enkele voeten in de aarde, aangezien iemand op de een of andere manier niet aanwezig en onbereikbaar was. Uiteindelijk dook deze persoon gelukkig toch nog op tijd op om het vliegtuig te halen...

Ten slotte rond 10 uur 's avonds bij het hotel in Barcelona inchecken. Prima kamers, luxe sanitair, zeker voor een 2-sterrenhotel!
De rest van de avond/nacht geen camera bij me gehad, maar tot een uur of half 4 was het nog erg gezellig!

Na het ontbijt 's ochtends om half 8 met de trein richting Figueres. Op het stationsplein daar deze mooie vorm van recycling van oude spoorrails.

Zeker als je net uit Nederland met amper 10 graden komt, is het heerlijk om in de zon met 23 graden langs een park met palmbomen te lopen. Wel een beetje een vreemd gevoel, maar zeker niet verkeerd!

In Figueres kwamen we een eindje verderop dit kunstwerk tegen. Ook weer een stukje kunst met technische/wiskundige invloeden!

Ten slotte arriveerden we bij het Dali-museum, het doel van de excursie. Het museum is gevestigd in een oud theater, wat een erg aparte sfeer creëert.

Enkele van mijn masterclass-genoten kijkend naar een van de creaties van Dali op de binnenplaats van het museum...

... die bestaat uit een stapel banden met een soort Atlas-figuur die een boot tilt. Het geheel is, zoals een goede cocktail van elementen betaamd, afgetopt met een parapluutje.

In het dak van de centrale hal van het museum zit een enorme glazen koepel, wat met de glazen voorgevel voor een prachtige lichtinval zorgt.

Op de wand direct onder deze koepel is een enorme muurschildering aanwezig. Wat het is? Oordeel zelf...

Plotsklaps kom je dan ook nog een parodie op de Sixtijnse kapel tegen...

... en zie je dat Dick Maas het idee voor zijn horrorfilm "Sint" ook maar gewoon gejat heeft...

Dali zelf ligt begraven in dit museum, wat jarenlang als zijn woon- en werkplaats heeft gefungeerd.

Het hele museum is van buiten versierd met enorme eieren, broden en vrouwen. Het geeft een erg vreemd, surrealistisch gevoel.

De koepel van buiten gezien.

Vervolgens op het plein buiten even geniet van de zon, verzamelen, lunchen en terug naar Barcelona, het vliegveld en Nederland.

In het museum is natuurlijk nog veel meer te zien, van afbeeldingen van menselijke figuren uit stenen tot de meest vreemde wezens die je je maar kunt voorstellen. Zeker een aanrader als je van vervreemdende kunst houdt!

LUCHDICHT: Hoog Spel

2012-03-12T08:00:00.000+01:00

Het is de afgelopen tijd hier stil geweest. Erg stil.
De reden hiervoor was dat ik weinig tijd had om te schrijven in verband met een stage als docent, wat ontzettend leuk maar ook ontzettend intensief en pittig is gebleken.

Inmiddels ben ik echter weer begonnen met schrijven, staan er enkele band-optredens in de planning en komen er ook enkele andere projecten aan die waarschijnlijk enorm veel inspiratie gaan geven.
Hier echter even iets over de actualiteit van vorige week maandag.

Hoog spel

De hoge heren in Den Haag
Hebben het goed bekeken:
Al spelend met ons geld is groei
Al waar zij over spreken.
Wat groeit, dat bloeit, zo lijkt
Te zijn, de grove redenatie.
Vergeten wordt dat bloei niet blijft
Maar voorgaat aan degradatie.
Een eindeloze groei
In deez’ eindige tijden
Betekent zeker onze dood
Of “slechts” ondraaglijk lijden…

Copyright Halbe Mulder, 2012

LUCHTDICHTen

2011-11-04T07:07:00.000+01:00

2 korte overdenkingen over het eind van het leven.

Scheidingslijn

Het leven is een overgang tussen nog niet en niet meer zijn.
Een tijdelijke tussenvorm, een soort van scheidingslijn,
Een scheiding tussen a en A, verschillend maar hetzelfde
Vanuit ons levend perspectief, ’t stof dat tot stof verwelkte.

Het leven is slechts tijdelijk, met een eind per definitie.
Erna verschilt niet van ervoor behalve in cognitie.
Erna bestaan er indrukken, al wat je hebt gegeven
Verrijkt het bestaan van diegenen die nog staan in ’t leven.

Het leven is vergankelijk, niemand zal eeuwig leven,
Maar juist dit feit maakt mensen snel en hevig aan het beven.
Een onontkoombaar fenomeen waaraan je zal geloven
Wordt graag en makkelijk ontkend, tot je vertrek, naar boven?

Copyright Halbe Mulder, 2011

Over Lijden

Overlijden tilt je over het lijden,
Het eind van het leven is het eind van de pijn,
Maar zonder je leven heb je ook niets meer te geven,
Wat je ooit was zal je dan nooit meer zijn.

Copyright Halbe Mulder, 2011