Sarı Basın kartı sahibi olanların otopark parası ödemekten muaf olduklarını bilmiyordum. Bu haber vesilesi ile öğrendim ve hiçbir anlam veremedim. Yıllarca bu memlekette herkesi, özellikle de politikacıları, bulundukları konumu kendi menfaatleri için kullanmakla eleştiren gazetecilerin meslek itibarını üç kuruşluk otopark parasından yırtmak için kullanıyor olmalarının beni üzdüğünü itiraf etmeliyim.
Benim fikrime göre, eğer bir gazeteci eğlence için bir alışveriş merkezine gittiyse bunun parasını cebinden ödemesi gerekir. Eğer bir haber yapmak için gitmişse bu durumda da park parasının diğer masraflar gibi çalıştığı basın kuruluşu tarafından ödenmesi gerekir.

İnsanların gönüllü olarak gittiği meyhane gibi yerlerin sigara yasağı kapsamına alınması oldukça tartışmalı bir konu. Bu konu kamuoyunda haftalardır çeşitli vesilelerle tartışılıyor. Ancak, bu gibi adli olaylar devam ederse ‘Sigara Yasağı Kanunu’ şekil itibariyle de eleştirilmeye başlanacak gibi gözüküyor. Çünkü, kanun,  vatandaşların kanuna uymaya zorlanması görevini mekan sahibine vermekte. Bunu uygulamayan mekan sahibini de cezalandırmakta.
Eğer bir konuda kanun çıkartılması ihtiyacı varsa, söz konusu kanuna uymayacak kişiler de var demektir. Medeni ülkelerde insanları kanunlara uymaya zorlama görevi kolluk kuvvetlerine verilmiştir. Bu tip adli olayların sayısının artması istenmiyor ise bence kanunda bir değişiklik yapılmalı. Mekan sahipleri sadece yasağa uymayanları uyarmalı. Eğer müşteri yasağa uymamakta ısrar ediyorsa mekan sahibi durumu güvenlik güçlerine bildirmekle yükümlü olmalı. Aksi takdirde sigara yasağı kanunu bir yandan hayat kurtarırken, diğer taraftan birçok cana mal olabilir.

Kurulduğu tarihten bugüne, Anayasasını bile üç defa değiştiren Türkiye Cumhuriyeti’nin deniz taşımacılığına hala 1926 yılında çıkmış bir yasa ile yön veriyor olması ne derece doğru bilmiyorum. Birçok siyasi tabuyu kıyasıya sorguladığımız bu dönemde ‘İDO’yu yabancılara satsak ne kaybederiz?’ ‘Satın alan şirketin bizi kendi vapurlarına bindirmeyip, bizi İstanbul Boğazını  yüzerek geçmeye zorlama ihtimali var mı?’ ‘Deniz taşımacılığında benzer, kısıtlamalara sahip olmayan ülkelerde denizcilik sektörü Türkiye’den daha mı geri kalmış?’ gibi soruları neden tartışılmadığını çok merak ediyorum.

Her ne kadar birçok kişi kapitalizm ve piyasa ekonomisinin sadece zenginlerin yararına olduğunu iddia etse de olgular bunun tam tersini işaret ediyor. Başlangıçta sadece zenginlerin ulaşabileceği mallar çok kısa bir süre içinde sıradan insanların hayatının vazgeçilmez bir parçası oluveriyor.
Daha önce radyo, televizyon, bilgisayar, cep telefonu gibi önce sadece zenginlerin tüketebildiği, zamanla çok geniş kitlelerin ulaşabildiği mallara bir yenisi eklenmiş. Artık cinsel mutluluk da zenginlerin tekelinde değil.

Eğer bana ‘deprem uzmanları ile ekonomi uzmanlarının ortak noktası nedir?’ diye sorsalar, ‘öngörü yapma özgürlüğü’ derdim. Ekonomi uzmanına, örneğin, ‘Dolar ne kadar olacak?’ diye sorarlar. Zaten bu sorunun üç tane olası cevabı vardır: İner, çıkar ya da aynı kalır. Ekonomi uzmanı bunlardan birini söyler. Eğer tahmin tutmazsa bahanesi hazırdır: ‘Ben bu tahmini yaparken dikkate aldıklarım dışındaki değişkenlerin sabit olacağını varsaymıştım. Onlar değişti’
Deprem uzmanlarının işi ise daha kolay gözüküyor. Öngörü yapmanın hiçbir maliyeti yok. 2075’te Profesör Ercan’ı ara ki bulasın.

Akbaşlı’nın  sözleri de bunun bir yansıması. Piyasa koşullarının oluşması için zaten devletin alım garantisinin kalkması gerekiyor. Fındık fiyatı arz ve talep edenlerin doğrudan karşı karşıya gelmesi ile belirlenmeli. Yapılan da bu zaten. Benim anladığım Akbaşlı ‘mevcut düzen değişmesin’ diyecek ama dili varmıyor.

Daha önce kendilerini önemli bir bürokrat, politikacının yakını, ya da uzun zamandır ortalıklarda gözükmeyen bir akraba olarak tanıtıp başkalarını dolandıran insanların hikayelerini okumuştum. Ama kendisini peygamber olarak tanıtıp başkalarını dolandırana ilk defa rastlıyorum.
Kayserililerin uyanık oldukları zaten herkesçe bilinir. Bu olayla bir kere daha teyit edildi. Çorumlular için ise durum o kadar parlak değil. Bu olaydan sonra Çorumlular da saflıkları ile anılmaya başlayabilirler.

Bu ülkede rekabet hakkında herkesin kafası karışık. Bir tarafta EPDK, akaryakıt fiyatlarının serbest piyasa koşullarına aykırı olduğuna dayanarak fiyatlara müdahale ediyor. Diğer taratan, TABGİS de aşırı rekabet olduğu gerekçesi ile fiyatlara aksi yönde müdahale edilmesini istiyor. Yani bir taraf rekabet yok, müdahale etmek gerekir, diğeri de rekabet çok müdahale etmek gerekir diyor. Anlaşılır gibi değil.

Bu sadece tıp fakültelerine özgü bir durum değil. Devlet üniversitelerinin neredeyse tamamında hocalar derslerine doğru düzgün girmiyor, dersler ya boş geçiyor ya da asistanlar tarafından sürdürülüyor. Hatta bazı öğrenciler asistanı dersin hocası zannediyor. Hocaların önemli bir kısmı ‘full-time’ maaş alıp, ‘some-time’ çalışıyorlar.

Hocalara sorsanız kendilerince bir sürü mazeretleri var. Bana kalırsa asıl neden kamudaki motivasyon eksikliği. Çünkü kamu üniversitelerinde hocaları çalışmaya zorlayacak hiçbir mekanizma yok. Okullar bedava olduğu için ‘öğrenci gelmezse ne yaparız?’ korkusu yok. Velev ki öğrenci gelmedi, hoca maaşını almaya devam ediyor. Çok çabalayıp en iyi öğrenciyi yetiştirse, en iyi öğrencileri okula gelmeye ikna etse bu defa da herhangi bir ödülü yok. Aynı maaş devam ediyor. O zaman hoca neden çalışsın ki? Ama aynı hocalar özel okullardaki derslerini, özel muayenehane ya da hastanelerdeki hastalarını hiç ihmal etmiyorlar. Neden mi? Onu da kendilerine sorun.