Hoof spot

Believe (in Yourself)

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Sun, 16 Jun 2013 13:24:00 +0000

- Posted using Mobypicture.com

Believe (in Yourself)

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Sun, 16 Jun 2013 13:21:00 +0000

All I want

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Sat, 11 May 2013 20:53:00 +0000

The LEGO® Story

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Thu, 09 May 2013 12:00:00 +0000

Prachtige animatie. En het speelgoed waar ik zo van hield.

Form triggers function

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Sun, 10 Mar 2013 12:24:00 +0000

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Mon, 25 Feb 2013 10:18:00 +0000

- Posted using Mobypicture.com

Schrijnend

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Sat, 23 Feb 2013 21:23:00 +0000

(Dit verhaal kwam ik tegen, 25 jaar geleden getypt op mijn oude typemachine en later eens vergroot op A3-papier, bijna vergaan. Ik ben het gaan overtypen zonder het eerst te lezen, was net zo benieuwd hoe het afliep als ieder ander. Wat ik nog wel wist dat ik iets wilde schrijven wat je uit wilde lezen. Groetjes van de 19-jarige Ruud)

Schrijnend

Meneer Ploet deed zelf open. Hij haalde snel een hand door zijn haar toen hij mij en de fotograaf ontwaarde. Met een professionele beweging greep hij aan zijn stropdas. Het viel mij op dat over het algemeen in deze gevallen de stropdassen van de mensen die hem goed doen aanzienlijk schever zitten dan daarvoor. Ook bij Hans Ploet was dit het geval. Onze fotograaf, die een oog heeft voor dergelijke fotografische kleinoden, schoot onmiddellijk een plaatje. Onze fotograaf heeft een iets minder oog voor kleinigheden zoals lensdopjes, maar daarom niet getreurd, we gaan nog wel een keer terug voor de foto’s.

“K-komt u binnenen”, stamelde de heer Kloet uitnodigend. Frits stapte naar binnen, ik volgde alras. Zorgvuldig deed Hans Kloet de deur dicht. Hij wrong zich in het nauwe gangetje langs mij en Frits heen, waarbij hij enige jassen van de overvolle kapstok sleurde. “S-sorry, tspijtme.” “Je hoeft je tegen mij niet te verontschuldigen hoor,” dacht ik. Hij legde de stoelen verward op een jas, hij bedoelde, de jassen op een stoel. Hij deed de deur van wat later de huiskamer bleek op een kier. “Mogen de heren binnenkomen Janna?”. “Effe wachte ast ken.” Blozend draaide de heer Ploet zich een halve slag, waarmee hij de jassen weer van de stoel af trok. “S-sorry heren, eh, mijn vrouw moest de boel nog even opruimen. Ziet u, we hebben net, ik bedoel er waren wat, eh, dingen. Enzo.” Frits keek veelbetekenend naar me, waarbij hij zijn linkerwenkbrauw optrok. Ik heb mij er nog eens gedurende enige tijd op toegelegd om die beweging ook aan te leren. Frits had namelijk altijd nogal succes met, ja, hoe zeg je dat, bij de vrouwtjes, zogezegd. De eerste keer echter dat ik de wenkbrauwbeweging toepaste in een zogenoemde versierpoging barstte het onderwerp van mijn verrukking in een heroïsch lachen uit. Midden in het restaurant met de Franse naam die de vier ganzen betekent, in Amsterdam. Ze liet me in verbazing achter, waarna ik mij wierp op de twee grand desserts en de uiteindelijke rekening die zij even tevoren nog vriendelijk had aangeboden te betalen.

De veelbetekenende blik van Frits werd veroorzaakt door hetgeen hij zag, door de kier in de kamer. Wat dat was kon hij me op dat moment blijkbaar nog niet duidelijk maken. Ploet begon een beverig koetjes-en-kalfjes-gesprek. “Wilde het nogal vlotten met de reis hierheen heren?” Verbaasd sprak ik: “Hè, hoe bedoelt u eigenlijk? We komen hier vijf straten vandaan, bij wijze van spreken.” “Uh, oh, natuurlijk. Van welke krant was u ook alweer? Ik bedoel…” “Zwolsche Courant”, onderbrak ik hem. Binnen in voelde ik een lichte trots omdat ik Frits voor was. Frits deed net alsof hij het niet erg vond. “Kunt u niet ergens een lichtje ontsteken, mijnheer Ploet?” Ik hem mijn pen uit mijn vingers laten glijden geloof ik.” Ploet keek snel de muur langs, als zochten zijn ogen het lichtknopje. “Eh, ja, waar zit het knopje ook alweer.” Deze keer was Frits er als eerste bij: “Daar bij de deur, rechts, daar ja.” “O ja, verrek ik, eh, ben nogal verstrooid, geloof ik.” Hij duwde op het knopje. Er gebeurde weinig. Niets eigenlijk.

“Oh, natuurlijk.. Ik bedoel, het bolletje is stuk. Denk ik.” Ik werd wat ongeduldig. “Is het de bedoeling dat we het interview hier in de gang doen ofzo?” Ploet opende de deur nogmaals. Ik zag Frits zich uitrekken om over de schouder van Hans mee naar binnen te kijken. Meneer Ploet bemerkte deze beweing en duwde Frits zachtjes met zijn elleboog in Frits’ maag terug. Nu weet ik toevallig dat Frits nogal, eh, sterkgebouwd is. Toch gaf hij mee met de maagstoot. “Kunnen we?” vroeg Ploet nogmaals naar binnen. “Ja, kommaar..”

Eindelijk traden we vanuit het benauwde gangetje de kamer in. Frits die zoals gewoonlijk weer vooraan liep zag ik een beetje inhouden. Aan het schokken van zijn schouders te zien was de vrouw waar zojuist de bevrijdende woorden van hadden geklonken, van het soort waar Frits op valt. Ik had enige ervaring met dit soort types en Frits. En inderdaad, daar zat ze op een stoel. Dat Frits en ik dezelfde voorkeuren hadden was al meerder malen gebleken. Haar glimmende, golvende haar schudde toen zij verrast opstond. Haar mond plooide zoet toen ze sprak: “Goedenmiddag mijnheer, hoe maakt u het?” Ze stak haar slanke hand uitnodigend naar hem uit. Frits greep deze hand te ruw beet en schudde haar licht. Hij overdreef lichtelijk door een beetje voorover te buigen. “U komt dus interviewen?”. “Nee”, sprak hij, “dat doet mijn collega hier.” Ik deed een stap naar voren. Ze keek me verbaasd aan. “O”, zei ze, teleurgesteld. Ze wendde zich wéér tot Frits. “Hoe heet u?” “Zeg maar ‘je’ of Frits”. “Ach, u heet Frits? Met een z?” “Inderdaad”, loog hij. Zijn perverse bedoelingen waren me alweer duidelijk.

“Heren”, sprak Ploet, “neemt u plaats.” Verstoord keken wij beiden naar de heer Hans Ploet die duidelijk doorhad dat onze aandacht van het eigenlijke doel van ons bezoek afdwaalde. Namelijk een interview met een kerngeleerde, dr. Prof. Hns Ploet. Hij bleek in een opvallend zenuwachtige staat te zijn. Berveus plukte hij aan een borstelig snorretje wat onder zijn neus hing. Ik bedacht me plotseling dat ik nog nooit een foto of iets dergelijks van deze man gezien had. Op de een of andere manier klopte hij niet met het uiterlijk wat men zich van een kerngeleerde voorstelt. Hij was te groot, te breed en te vierkant. Ik bedacht me ook dat het eigenlijk ook onzin was. Waarom zou een kerngeleerde per se klein, schriel en ingedoken moeten zijn. Fritz ging in een leren feauteauil zitten. “Sorry, maar daar zit mijn, eh, man altijd,” sprak Schoonheid. Fritz sprong overdreven lenig en snel op uit de leren fauteuil, waar enige natte plekken op zaten. “O ja”, sprak Ploet snel, “daar zit ik altijd”. Fritz ging naast mij op de bank zitten. Hij glimlachte verdorie constant naar mevrouw Ploet. Hans Poet nam plaats in het leren fauteuil. Hij schoof een paar keer heen en weer en sloeg zijn been over zijn andere been. Hij stootte daarbij pijnlijk tegen de leuning. “Zo. Heren der pers.” Hans Ploet leek een wat jolige toon aan te slaan. “Wat was ook alweer de bedoeling?” Het schijnt dus toch te kloppen dat geleerden verstrooid zijn, dacht ik nog. “We hebben u vanmorgen nog aan de lijn gehad, u scheen..” Ik legde even mijn hand op Fritz’ gespierde rechterarm, hij stopte abrupt met praten. “Eh”, begon ik, “het was de bedoeling dat we een soort reportage-achtige impressie maken van u, zoals u hier thuis bezig bent en leeft.” “O, juist ja.” Ik wist natuurlijk ook wel dat we dat anderhalf uur geleden nog aan de telefoon besproken hadden, en het verbaasde mij ook, maar ik heb door de jaren zoveel ervaring opgebouwd, dat ik wist dat het beter was dergelijke zaken niet te berde te brengen.

Hans Ploet leek zich wat meer op zijn gemak te voelen. “Ol-eh, Janna, kun je niet wat koffie voor de heren zetten?” De aangesprokene scheurde haar blikken af van het instinctieve beest naast me en keek haar partner veelbetekenend aan. “O nee, natuurlijk..” “Nou”, zei ik snel, “ik zou wel een bakje lusten!’ De plotselingheid van deze reactie verbaasde mij zelf ook. Later heb ik bedacht dat ik op de een of andere manier aanvoelde dat er iets knelde. Hans leek een enigszins treurige blik naar zijn vrouw te werpen, die opstond. Ik volgde haar onwillekeurig terwijl zij naar de kastdeur liep. Zij stak haar hand uit. Op het laatste moment trok zij hem terug. Zij veranderde van richting naar de keukendeur.

Het huis was een zogenaamde doorzonwoning. Ik keer door het achterraam de tuin in. “Heren”, sprak Hans enigszins krachtig, om de aandacht op zich te richten. Ik zag nog net hoe de achterdeur open ging. Beleefdheidshalve keerde ik mijn hoofd naar de professor die bevrijd glimlachte. Frits keek de kamer nog wat rond. “U heeft zeker wat vragen die u mij wilt stellen?” “Ja, ik zal even mijn blocnote pakken. Ik greep naar de tas die ik achter de bank had neergezet. Tersluiks wierp ik een blik in de achtertuin. Janna stapte net naar binnen. Ik nam mijn schrijfblok op schoot. “Sorry, maar mijn pen ligt nog steeds in de gang, die pak ik nog even.” Ik stapte snel de gang in en boog mij in het schemerdonker om de pen op de vloer te ontdekken. Ik zakte op mijn knieën neer. Toek ik opzij blikte, keek ik midden in.. een familiefoto van de familie Ploet. Verstijfd bleef ik daar zitten. Ik kom mij onmogelijk voorstellen dat men op een kastje in de gang een andere familiefoto neerzet dan die van de eigen familie. Maar de man op de foto was niet degene die daarstraks de jassen zo onhandig van de kapstok trok. Ik verschoof mijn voet iets en voelde mijn pen tegen de zijkant stoten. Snel ging ik overeind staan. Ik schoof de kamer in. Fritz zat zijn haar goed te doen. Ploet wreef over zijn snorvormig aanhangsel. Goed, hij had ook een snor, maar verder leek hij in de verste verten niet op de man op de foto in de gang. Ik zat inmiddels weer op de bank en stelde de eerste vraag. “Eigenlijk een beetje overbodig misschien, maar hoe luidt precies uw naam?” Ploet leek te aarzelen, snel herstelde hij zich. “Henk Ploet. Ik heb verder geen doopnaam ofzo, ik kom uit een vrij eenvoudig milieu.”

Er was iets fout. De voorletters van de professor waren J.H. Bovendien heette hij Hans. Fritz had niets door. Natuurlijk niet. Zijn ogen waren gericht op de keukendeur. Ik zag hem weer zijn wenkbrauw optrekken. Ik moest echter een volgende vraag stellen. Ik wilde juist vervolgen met nog een andere standaardvraag, toen de telefoon rinkelde. De ogen van Henk of Hans Ploet schoten naar de plek waar de telefoon stond. Het was een typische, modern vormgegeven apparaat waarvan ik me nog herinnerde dat hij heel hard zoemde toen ik vanmorgen belde. Hans stond vlug op en pakte hem op. Op dat moment was ik overtuigd van het feit dat deze manb iedereen behalve Hans Ploet kon zijn. “Met Henk Ploet”, zei hij kort. Even bleef het stil. Hans Ploet opende zijn omnd om wat te zeggen, nog even zweeg hij. Hij strekte zijn houding ietwat en zei luid: “Ja, dat komt wat lastig uit, ik heb hier twee heren van de krant op bezoek. Maar ja, ik begrijp natuurlijk dat zo’n storing belangrijk is. Ik kom er aan.” Hij legde de hoorn neer. Aan de manier waarop hij de hoorn vasthad en vooral de woorden die hij sprak toen hij opnam, kon ik met zekerheid vaststellen dat ik het hier met een bedrieger te doen had. Ik boog mij in de richting van Fritz, die dezelfde beweging ongelukkigerwijs ook net in mijn richting uitvoerde. Ik zat even te tollen in mijn stoel na de klap. I kbegreep dat Fritz mij ook iets had willen toefluisteren.

De keukendeur piepte open. In de opening stond Janna Ploet zonder blad koffie en een schaak koekjes. “Ik moet snel naar het lab. De proefreactor schijnt te lekken.” Zei de man. “Wat vervelend nu”, keek Janna verschrikt. De man glimlachte, “ik hoop dat we een nieuwe opdracht kunnen maken heren?” Fritz zei onmiddellijk dat dat wel kon. Verstoord keek ik opzij, ik was wel degene die eigenlijk de leiding had weten te verwerven dacht ik. Hij bewoog weer met die klotewenkbrauw van hem toen ik hem aankeek. “Helaas, ik moet u verlaten heren, storinkje op het lab.” Snel liep hij naar de keuken. Fritz en ik stonden allebei op. De man snelde echter zonder op onze beleefdheidsbeweging en onze uitgestoken handen te letten door. Toen hij in de keuken verdween trok zijn vrouw, tenminste, wat zich als zijn vrouw voordeed, de deur dicht. Fritz draaide zich snel naar me toe. We begonnen allebei tegelijkertijd te praten. Ik hield snel mijn mond. “We worden begluurd”, siste Fritz, “die vent is heel Hans Dinges niet, snel uitzoeken die hap!”

Janna kwam weer binnen. “U blijft toch wel even een kopje koffie drinken?” We zakten allebei als hondjes op de bank neer, heftig hoofdknikkend. Ze draaide sierlijk om en ging de keuken binnen. Deze keer liet ze de deur wijd open staan. Door het raam achterin de kamer zag ik de professor zonder jas weglopen. Ik siste naar Fritz: “Niks opdrinken!”. Mijn hoofd leek een op hol geslagen kermis. Ik had allerlei spookgedachten over wat hier aan de hand kon zijn. Variërend van gedachten over eigen waanbeelden tot geheim agenten en misdaad toe. Ik voelde me deze keer voor het eerst een beetje prettig in de aanwezigheid van Fritz. Het arsenaal aan vechtsporten wat hij zei te beheersen deed mij iets geruststellen. Janna kwam weer binnen. Ze hield het zilveren dienblad zo, dat haar rondingen, iets daarboven, prettig uitkwamen. Ik verschoot driemaal van kleur toen ik merkte dat Fritz het ook zag.

Ze zette het theeservies op het in dit verband te lage tafeltje. Ik hoefde niet eens naar Fritz te kijken om te weten waar zijn ogen op dit moment gefixeerd waren. De overweldigendheid van de te zien zijnde lichaamsdelen, twee in getal, trokken ook mijn aandacht. De onderkant van een mesholster wat onder de achterkant van het jasje uitstak, deed mij echter nog meer bloed door de aderen stromen. Toen Janne met een niet mis te verstane oogopslag Fritz aankeek, kon ik wel vergeten hem van zijn lusten te ontdoen.

“Ben je technisch?” zwoelde de stem. “Op onze slaapkamer boven..” “Ja hoor, prima”, zei ik. Verrek. Wat was de vraag, schoot mij door het hoofd. Fritz liep met Janna de kamer uit. Ik pijnigde mijn hersens af met de vraag waarop ik geantwoord had. Ik probeerde te ordenen wat er in mijn hersenen ronddraaide. Als gewapend beton zat ik op mijn stoel. Het leek onmogelijk vanuit de hersenen enige spieren aan te zetten tot samentrekken. Ik had bij de gemiddelde reportage over een professor niet op zoveel hersenactiviteit gerekend. Ik hoorde boven wat gebonk. Nou, Fritz heeft het in ieder geval voor elkaar.. “Een mes!” schoot het door de ronddraaiende brij in mijn hoofd heen. Janna liep met een mes bij zich! Ik stond plotseling bij de gangdeur. Deze vloog enigszins haastig open. Mijn hand die zich net naar de knop uitstrekte sloeg hard tegen de openslaande deur. Ik voor wat betreft kermen en schreewen mijn mannelijkheid nog een beetje hoog houden. De tranen sprongen wel in mijn ogen. Ik zakte in het dichtstbijzijnde fauteuil. De tranen in mijn ogen vormde een waas voor mijn ogen. “Gaat het?” vroeg de zwoele stem. “Jaaah.” Kreunde ik. Vanaf dat moment werd mijn pijn beduidend minder. Ik bleef wat zielig doen en pijn lijdend op dezelfde voet doorgaan. Ik keek door mijn oogspleetjes richting Janna. Mijn linkeroog was op een moment waasvrij en ik zag ‘Janna’ van de gelegenheid gebruik maken om haar haar, wat in tegenstelling tot de eerder genoemde lichaamsdelen nep was, goed te doen.

Wat te doen. Ik wist op dat moment dat ik met twee bedriegers te doen had. Ik vroeg me af of de drie judogrepen die ik als zestienjarige knaap van mijn broer geleerd had dienst konden doen. Ik herinner me dat ik een vier jaar jongere buurtjongen een hersenschudding had bezorgd omdat mijn versie van de schouderworp in minder goede aarde, en de jongen op een betonnen rand viel.

Ik weet nog dat ik heel lang heb zitten denken. Maar veel daarna weet ik niet meer. Mischien heb ik toch van de koffie gedronken, toen Fritz en dat mens wegliepen. Of misschien ben ik echt gek. Ik had een hekel aan Fritz. Maar hem de keel afsnijden? Mijn advocaat zegt dat ik ontoerekeningsvatbaar verklaard kan worden. De vingerafdrukken spraken klare taal. Hans Ploet weet niet hoe we binnen zijn gekomen. Hij was die dag niet thuis. Zijn halfzus Olga was die dag in huis geweest. Ze was echter net terug van inkopen toen ze mij daar vond. Huilend. Met een mes in mijn hand. De naam Olga roept bij mij herinnering op aan een reportage over een minister met een buitenechtelijke verhouding. Ik moet nu stoppen want ik hoor de verplegers lopen. Mijn dwangbuis schrijnt.

Ach. Wat leuk. Vanwege meer dan 100.000 tweets. #twitterkoning

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Sun, 03 Feb 2013 14:44:00 +0000

- Posted using Mobypicture.com

Morgen werken?

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Mon, 28 Jan 2013 17:49:00 +0000

- Posted using Mobypicture.com

Morgen werken?

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Mon, 14 Jan 2013 13:37:00 +0000

- Posted using Mobypicture.com

Het beste voornemen voor 2013

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Mon, 24 Dec 2012 21:31:00 +0000

Laten we er niet te ingewikkeld over doen.

- Posted using Mobypicture.com

Scream!

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Sun, 09 Dec 2012 20:31:00 +0000

Ik had even zin om te schreeuwen. Er dan ook gelijk maar een plaatje van gemaakt.

Hoof - Heading Home (clipje)

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Sun, 09 Dec 2012 19:15:00 +0000

Iets uit m'n hart, m'n hoofd en m'n vingers. Clip is gemaakt met toepasselijk stockbeeld. Net wat leuker om naar te kijken dan een van kleur veranderend hoesje dacht ik zo.. Maar nog steeds een stukje personal branding. Naar de mensen toe.

Yes we can!

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Fri, 23 Nov 2012 15:00:00 +0000

- Posted using Mobypicture.com

@vandepotgerukt

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Thu, 22 Nov 2012 21:46:00 +0000

Even een fatsoenlijke vectorversie van zijn ava gemaakt - Posted using Mobypicture.com

Hoof - Numb 2 Number (remix of 'Numb' by Usher)

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Thu, 08 Nov 2012 10:07:00 +0000

Further explorations of Logic Pro & EDM. Much more to come..
Hoof will return in 'Classique'.

Zomaar tussendoor

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Fri, 02 Nov 2012 14:31:00 +0000

Eén van mijn lievelingsfoto's.

- Posted using Mobypicture.com

Hoof vs Robert Palmer (legitmix)

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Sun, 21 Oct 2012 12:03:00 +0000

Niet al te serieus nemen.. Ik experiminteer met mijn gereedschappen. Maar ergens zie ik natuurlijk wel een hele zaal scanderend staan springen als ik zo luister.

Legitmix is overigens een slim concept. Je kunt ieder willekeurig online verkrijgbaar werk samplen, remixen, verbouwen, wat je maar wilt. Als mensen de track willen aanschaffen betalen ze automatisch ook voor de originelen. In dit geval een acapella zangpartij van Robert Palmer.

Mytrack: Younique

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Sat, 20 Oct 2012 14:32:00 +0000

Snoerhard puzzelen.

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Fri, 05 Oct 2012 10:51:00 +0000

- Posted using Mobypicture.com

Prachtige locatie voor clip van Derek Otte, schaatsbaan 41, Rotterdam (tot 8 uur, kom langs!)

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Thu, 16 Aug 2012 15:37:00 +0000

- Posted using Mobypicture.com

Barst

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Wed, 08 Aug 2012 21:19:00 +0000

Mooi met m'n meisje

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Wed, 08 Aug 2012 12:47:00 +0000

Paar prachtige foto's even snel tijdens de sessie voor Jip. Lennaert Ruinen bedankt!

You are..

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Mon, 06 Aug 2012 21:58:00 +0000

Zombie Apocolypse Now

noreply@blogger.com (Ruud van Wijngaarden) — Tue, 31 Jul 2012 21:48:00 +0000