Hoofdstuk Drie

5 December 2010

noreply@blogger.com (Karin) — Sun, 05 Dec 2010 22:10:00 +0000

Gisteren...
Bij het Sint-feest van atletiek kreeg Dante een periscoop. Hij was helemaal in de gloria. En terecht, want het was een superleuk kado dat nog goed werkt ook. Dus enthousiast vertelt hij zijn trainer wat hij zojuist heeft gekregen...
Zegt de lieve man : "Zou papa vast ook wel willen hebben!"
Dante kijkt 'm ernstig aan en zegt: ''Ik heb geen vader.''
Schrik bij trainer, dus ik probeer de boel te 'redderen'.
"Z'n vader is dood," zeg ik hulpeloos. "Dus daar kan hij ook niets aan doen." (?????? Ja, duuuuhhhhhh.) "Ja, zijn vader is dood,'' herhaal ik nog eens.

We lopen naar beneden en in zijn enthousiasme vertelt Dante nogmaals, nu aan TWEE mannen, dat hij zo'n geweldig kado heeft gekregen waarmee hij mama kan bespioneren als ze onder de douche staat (ideetje van de trainer...).
Guess what... de mannen suggereren dat papa dat ding dan ook wel heel graag zal lenen.
Tuurlijk.
Ik wacht ademloos af wat de grote, kleine man zal zeggen.
Met de periscoop stevig in zijn hand geklemd kijkt hij omhoog en met een stralende lach zegt hij: ''Mijn vader is dood.".
"Wat zeg je?'' vraagt één van de twee geschrokken.
''Mijn vader is dood,'' zegt Dante nog steeds stralend, met een helder, hard stemmetje.
"Ja, je leert ermee leven hè," voegde ik zwakjes toe.

De woorden et cetera, die waren geen probleem.
Maar dat beeld van mijn knul, stralend met zijn periscoop in de hand, terwijl hij omhoog kijkt en verkondigt dat zijn vader dood is... ik hoop dat ik het nooit vergeet.
Het was wrang en lief, en het ultieme bewijs dat het goed kan gaan met zo'n kind. Maar natuurlijk kreeg ik er wel vochtige ogen van.

Dood

noreply@blogger.com (Karin) — Thu, 19 Aug 2010 23:26:00 +0000

Mevrouw M stond er op het kaartje bij de entree.
Alsof we misschien per abuis of toevalligerwijs de tocht naar de ontvangstruimte van de aula op de begraafplaats maakten, en nu moesten controleren of dit wel de goede uitvaart was.
Het was uiteraard de goede, verkeerde uitvaart.

Mevrouw M. ‘Ze noemen me mevrouw,’ dreinde het in mijn hoofd.
Ik vond het kil en onpersoonlijk.
Mevrouw M is eigenlijk Mo M, en zij – zo weet iedereen die haar kent - had hier nog niet mogen liggen.
M zat bij mij in de klas op de middelbare school. Zo nu en dan kwam ik haar tegen. Op boekenballen keek ik altijd naar haar uit, op feestjes maakten we steeds een praatje (ze was een uitmuntend netwerker). Op hyves waren we ‘vrienden’.
Vorige week, in de file bij Antwerpen, kreeg ik een berichtje: MM is dood.

Als weduwe die haar eerste lustrum achter de rug heeft, denk je dan wel te weten wat de dood inhoudt. Maar gek genoeg worstel ik al een week met dit einde.
M??? Ónze M?? Dat meisje uit mijn klas?
Dat Karel doodging was natuurlijk botte, vette pech. Het was een aanfluiting en een schande. Maar het was een uitzondering. Mensen horen niet dood te gaan als ze jong zijn en dat houden we zo!
Ik had het erover met Mo, tijdens een feestje een paar jaar geleden. We hadden het over de dood en wat die doet met je leven. We voelden ons jong en gezond en sterk. Het kón, doodgaan, maar WIJ waren er nog.
Kennelijk waren wij sterker, gezonder, genetisch gelukkiger en…
We waren eigenlijk net pubers, daar op dat feestje in Amsterdam. We overschreeuwden de dood, die klootzak, en keerden vol vertrouwen huiswaarts. We kenden mensen die gegrepen waren, maar WIJ, wij lieten ons nog niet pakken…

Ik stond op de begraafplaats en keek naar de kist.
Wij zijn nu aan de beurt, schoot het door me heen. De dood is niet langer iets voor later. De dood is niet langer pech. WIJ zijn nu aan de beurt.
‘Ik blijf maar denken,’ fluisterde ik tegen mijn jeugdvriendin, ‘dat er iets helemaal mis is. Ik kan het me gewoon niet voorstellen… Alsof er een vergissing is gemaakt.’
Ik keek om me heen en zag mensen die me vaag bekend voorkwamen. Mensen van middelbare leeftijd die in mijn hoofd nog altijd 16, 17 of 18 zijn. Mensen die grijs en dikkig zijn geworden. Mensen die méér in aanmerking zouden komen om dood te gaan dan die verschrikkelijk levenslustige Mo die ook nog twee kinderen aan het grootbrengen was.
Maar iedereen stond daar en zij lag daar, aan het oog ontrokken, bedolven onder bloemen.
Ik huilde toen ik aan haar moeder, kinderen, beste vriendin en ex dacht.
De zon brak even door de wolken en de ballonnen dreven naar de hemel.
Het was mooi.
Maar het bleef een treurige dag.

Het putje

noreply@blogger.com (Karin) — Wed, 14 Jul 2010 13:56:00 +0000

Er zijn van die tijden in het leven dat alles van een leien dakje gaat. Werk, kinderen, liefde, het weer – alles werkt mee.
Jammergenoeg zijn er ook tijden dat alles naar het putje gaat.
De kinderen puberen, de liefde laat je in de steek, het stormt en het werk wil niet lukken om eerder genoemde tegenvallers.
Het is dus putjestijd.

Naarstig ben ik in mijn hoofd op zoek naar uitwegen. Hoe ga ik zorgen dan ik weer kleur zie en rozengeur ruik?
Sporten? Hmmm, beetje lastig want ik heb een rugblessure.
Uit m’n bol gaan in het uitgaansleven? Past niet bij me.
Studeren? Doe ik al.
Tijd voor mezelf nemen? Doe ik ook al.
Creatief zijn? Ben creatief als geen ander.
Ik heb dus tips van anderen nodig. Mensen die anders tegen het leven aankijken, gewoonlijk andere dingen doen dan ik om zichzelf uit het putje te houden.

Want wat er gebeurt als je in het putje zit, is het volgende: Je kijkt van beneden naar de grote hoop ellende die de wereld lijkt te zijn. Je bent je heel bewust van alle vrienden die uit je leven verdwenen, alle projecten die mislukten, de geliefde die doodging, de liefdes die uitdoofden, de mislukkingen, tegenvallers , domme acties die je ondernam. Er lijkt geen uitweg meer te zijn. Het putje zit vol schuimende, vuile, grauwwitte zeepresten en zeker en vast zul je hier je hele leven blijven ronddobberen…
Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling. Het is niet verstanding om het niet leuk te hebben als je leeft.

Tips anyone?

Vijf

noreply@blogger.com (Karin) — Thu, 01 Jul 2010 23:55:00 +0000

Vijf jaar was het.
Vijf jaar sinds Karel heenging.
Zesenhalf jaar sinds de diagnose.
Loodzware jaren. Getekend door verdriet, verlies en (moeizame) wederopbouw.
En nu, aan het einde van deze vijf jaren, en het begin van het zesde jaar was er een boekpresentatie.
Oude brieven van Karel en een vriend werden gepresenteerd in een nieuw jasje. Een nieuw boek.
De oude vriend zag er patent uit. Ikzelf geloof ik ook. Ik had in ieder geval mijn best gedaan met een leuk zomers jurkje en een leuke jeweetwel-bh met extra bandjes.

Er waren twee mensen die ik deze avond niet wilde zien. Twee mensen die op deze avond er niet bijhoorden. Dat is eigenlijk niet veel, als je bedenkt dat je zoveel ‘vrienden ‘ en kennisen kwijtraakte in slechts vijf jaar.

Maar natuurlijk kwamen juist deze Persona non grata net
wel!

Hoe en waarom zal mij altijd en raadsel blijven. Ik kies ervoor niet meer met ze te spreken.
Maar dat je zó bot kunt zijn om ondanks uitdrukkelijk verzoek om NIET te komen, WEL te komen, is onbegrijpelijk voor mij.

Mijn avond van herdenking en eerbetoon werd verziekt door twee mensen die koste wat kost hun recht opeisten. Hun recht om aanwezig te zijn in een gelegenheid en bij een gelegenheid waar ze niet hoorden.
Onvergeeflijk, wat mij betreft.

‘Zum kotzen‘, zegt mijn zus dan (die toevalligerwijs dezelfde naam heeft als één van de twee ongenode gasten). Wat Karels broer (met puur toevallig dezelfde naam als de andere gast) zou zeggen, is mij niet bekend. Dat ik Karels broer graag mag, staat buiten kijf.
Maar inderdaad, het is om te kotsen, die partypoopers.
WAT wilden ze bereiken? Waar was het hen om te doen? Waarom vonden ze het belangrijk deze herdenkingsdag voor mij te verzieken???
Ik zal het nooit weten, want ik hoop ze nooit meer te zien en te spreken.
Die kans is groot.
De kans dat ze spijt krijgen van hun aanwezigheid en de pijn die ze mij daarmee deden is klein.
Sommige mensen hebben drie eikenhoutenkerkdeuren en een gewapend betonnen plaat voor hun kop. Dit zijn er twee.
Ik ben een zweefvliegtuig met motorstoring – ik begrijp er niets van.

‘Het ga je goed…’ zei een gewaardeerde vriend van Karel vanavond. Die zien we dus alvast nooit meer. Ergo conclusio: Ongewaardeerde vrienden moeten dan toch niet zo moeilijk te lozen zijn???

Met dank aan al die lieve mensen-min-twee die er wél waren…

Karin

Dante

noreply@blogger.com (Karin) — Sun, 25 Apr 2010 21:10:00 +0000

Zeven wordt ie. Voor de vijfde keer jarig zonder zijn vader.
'Ik heb al zo'n zin in mijn verjaardag!' zegt hij als hij beneden komt. Die verjaardag is morgen, dus hij mag er zo langzamerhand ook wel zin in hebben. Aan de andere kant schept het wel verplichtingen voor mij. Ik zal er wat van moeten maken!
'Kan ik me voorstellen,' zeg ik, en ik bedenk me dat het nog best meevalt. Hij is er al weken mee bezig, maar op een bescheiden manier. Geen verlanglijsten zo lang als mijn arm, geen voorbespreking over de tractatie, geen gezeur over de vorm van het partijtje. Jongen en meisjes zijn in dit huishouden echt verschillend.
Gelukkig valt het mee. Gelukkig is hij een jongetje en kon ik mijn tranen eerder vanmiddag ongezien wegvegen.

'Wel jammer dat ik nu een belangrijke wedstrijd mis,' zegt de aanstaande jarige job aan tafel.
Slim en tactisch is hij. Bot verzet met huilen en schreeuwen, dat werkt bij deze moeder niet zo goed. Beter kun je proberen je teleurstelling zo elegant mogelijk te verwoorden.
Hij krijgt zijn zin. Ajax-Feijenoord, dé wedstrijd van het seizoen.
'Dan moet je wel in je eentje voor de tv eten,' zeg ik. A-F is het laatste wat ik op dit moment kan velen.
'Nee hoor, ik ga wel mee,' zegt Bobbie trouw.
Dante tevreden, ik blij dat Bobbie mijn taak overneemt.

'Ik mis papa,' beken ik aan tafel aan Noa. We zitten samen, en ik ben ongebruikelijk stil en kortaf als ik wél wat zeg. Het kind verdient een verklaring.
'Ja?'
'Ja. Ik mis 'm zo erg dat ik wel even zou willen huilen. Stom hè? Daarom doe ik zo kattig.'
'Dan doe je dat toch even... even huilen? Dat doe ik ook altijd...'
'Dat vind ik vervelend voor jullie. Jij vindt dat onprettig.'
'Ja, maar jij vindt het toch ook onprettig als ik huil? Dat moet je gewoon doen.'
De schat. Ik voel me acuut beter en de lust om te huilen is me vergaan.
Trouwens, die tranen had ik al vergoten toen ik mijn moeder, na vijf pogingen van haar kant, eindelijk terugbelde. Dus wat wilde ik nog meer?

De tractaties waren inmiddels gemaakt, gelukkig. Buitengewoon inspiratieloos stond ik in de supermarkt voor het snoepvak te twijfelen. Ridders, piraten of Pokémon? Wat moet het thema worden? Ik kom er niet uit en ruk een paar zakken uit het schap. Thuis frummel ik het een en ander met een vlaggetje in een plastic bekertje. Het ziet er geinig uit, maar het "is" niets. Gelukkig is ook hier mijn mannetje weer een echte man. 'Goed hoor. Leuk!' zegt hij zoet als ik het prototype onder zijn neus duw. Hij is tevreden, maar ik niet. Ik weet dat ik me er met een jantevanleiden van af heb gemaakt. Gemakzuchtige mama. Vijf jaar later en nog steeds niet in staat normaal te doen... zucht.

'Weet je wat ik het mooiste werkwoord vind om te vervoegen?' vraagt Bobbie tijdens het huiswerk maken.
'Nee, geen idee. Ik zit een mailtje te schrijven...' zeg ik kortaf.
'Je moet raden. Het begint met een Z en eindigt met N...' ze kijkt me verwachtingsvol aan. Deze móet ik weten, zie ik in haar ogen. Even ben ik weer die moeder die alles kan en alles weet. Ik wil het weten, maar krijg een black-out van het te hard proberen.
'Ik kom er niet op...' zeg ik aarzelend en hoofdschuddend.
'Ik ben, hij is, zij zijn en wij zijn geweest!' zegt ze stralend. 'Mooi he?'
Ja, dat is mooi.

Ajax-Feijenoord is gespeeld, het huiswerk is gemaakt, de schooltassen zijn ingepakt. Dante komt nog even naar beneden met mijn complimentenboekje.
'Ik ben zo blij met de tractaties die je voor me gemaakt hebt!' zegt hij stralend, en hij overhandigt mij het boekje.
Ik lees:
Liefe mama ik
je de alerl(e)iefste
moeder en papa de(d) alerliefste
papa kusjes van
da(te)nte 80 er
bij vor houw
en papa

Zeven min één dag. Wat een bink.

Ze zijn naar boven en naar bed. En ik ga een kado inpakken en slingers zoeken.
Morgen taart. Het leven moet tenslotte wel gevierd worden.

Geheugen...

noreply@blogger.com (Karin) — Wed, 21 Apr 2010 11:00:00 +0000

Ik heb een nutteloos geheugen dat mij op gezette tijden lastigvalt.
Het is een geheugen voor dingen die ik wil vergeten. Data die ik expres niet wil opslaan, omdat ze onaangenaam zijn, bijvoorbeeld. Of gebeurtenissen die ik niet wil onthouden omdat ik er niet mee om kan gaan.

Ik ben absoluut niet uniek, met het bezit van zo'n geheugen. Wat ik doe met de voor mij ongewenste informatie wordt ook wel dissociëren genoemd. Nu het er zo staat, lijkt het een beetje pathologisch. Een ziekelijke en kwalijke afwijking - terwijl ik er toch vaak veel plezier van heb.

Als je dissocieert wordt de informatie die je verwerkt niet geassocieerd (verbonden) met andere informatie in je hoofd, las ik net. Het betekent in de praktijk dat de ongewenste informatie niet tezamen met de rest van je herinneringen naar boven komt als je ergens aan terugdenkt.

Nu is het moeilijk om te bepalen wat je dissociatieve hoogtepunt is, maar het sterkste staaltje waarvan ikzelf op de hoogte ben, leverde ik in mijn tienertijd. Ik slaagde erin bijna een jaarlang de dood te vergeten van een jongen waarmee ik in de zomervakanties optrok. Misschien wel gek, maar ook wel lekker. Ik had geen verdriet...

Tegenwoordig word ik geconfronteerd met slecht weggepropte zaken. Of dissociaties met enkele zwakke associaties eraan vast. Weet ik veel. Is ook niet belangrijk.
Wat voor mij belangrijk is, is het ellendige gevolg.

Het begint met een paar nachten onrustige slaap. Op de ochtend word ik wakker met een vaag onrustig gevoel. Tegen mijn gewoonte in wil ik dolgraag OPRUIMEN. Hup de bezem erdoor! Oude zooi weg! Ik wil een nieuwe tafel, nieuwe kleren, nieuwe... alles nieuw!
Gelukkig heb ik de afgelopen jaren al een beetje geleerd. Hand op de knip en vooral niets gaan kopen, het huis staat al vol genoeg, en het hoofd is nog voller...
Ik probeer de krant te lezen, maar op een enkel artikel na, lukt het niet. Er moeten oude zaken weg. Spullen en gedachten. En herinneringen - aan de pijn van verloren vriendschappen, bijvoorbeeld.

Het duurt heel erg lang voordat het begint te dagen dat ik op de loop ben voor iets. Dat het nare gevoel dat ik heb, hoort bij een weggestopte herinnering. Zo'n ding dat ik niet wilde onthouden - een operatiedatum, een slecht-nieuwsgesprek, een laatste ruzie, een welbewuste maar tragische laatste vrijpartij...
Ik besef pas dat ik last heb van mijn verleden als ik ga huilen terwijl ik een eitje breek. 'Een beetje sappig, niet zo'n droge,' hoor ik Karel weer zeggen, en de tranen rollen subiet over mijn wangen. Het was aan het einde van zijn leven en mijn goed doorbakken eiwitten in de spiegeleieren zinden hem niet zo...
Deze herinnering is een aanwijzing voor de tijd waarin ik moet zoeken naar de nare gebeurtenis die ik probeerde te 'vergeten'.
Ik zoek in een helverlichte kamer naar het juiste, kleine stukje donker. Het lukt niet. Ik vind het niet. Het gevoel blijft en de spanning loopt op. Een scheurende nagel is me bijna te veel.

Ik wil mijn hoofd achterover gooien en als een kind naar boven schreeuwen om mijn woede en frustratie te uiten. Ik wil brullen om de nare herinnering die ik niet ken. Maar ik doe het niet want ik ben al groot, en ik wil niet gek lijken.
En dat is eigenlijk dom. Want vanavond ga ik brommen tegen de kinderen. Als ze hun glas omgooien of hun bord niet leegeten.

Ik zucht. Volgend jaar deze tijd weer, weet ik.
Mijn dissociaties hangen in een onzichtbaar spinnenweb. Ik ben de spin, ik ben het web, en ik ben de prooi.

Eenzame, eenzamer, eenzaamste

noreply@blogger.com (Karin) — Tue, 30 Jun 2009 22:00:00 +0000

Er bestaan eenzame, eenzamer en eenzaamste nachten.
En 30 juni is de eenzaamste nacht van het jaar, voor mij.

Vier jaar geleden zei ik dat de meisjes weer thuis moesten komen slapen, vroeg ik mijn zwager of hij wilde blijven, wist ik dat 'het' ging gebeuren, hoopte ik nog op een wonder maar rekende ik al niet meer op de uitvoering ervan.

De hele nacht zat ik naast hem. In de wetenschap dat het de laatste keer was dat ik zo naast hem kon zitten.
Af en toe sloot ik mijn ogen en soesde ik een beetje weg. Gauw weer open, wakker worden, zonde van de tijd...! Haha! Zonde... Hoe kon ik zo dom zijn? Dood gaan is jam kerat in de praktijk. Jam kerat, de elastieken tijd die ervoor zorgt dat gisteren vandaag is, vorig jaar het nu, verleden heden.
Vandaag zit ik weer naast hem. Fluister ik geluid- en woordloos 'toe, nog even, lief... nog heel even' en uiteindelijk 'ga maar...'

Vandaag was mijn dag heel anders dan vier jaar geleden, besefte ik toen ik beladen met boodschappen door de zon naar huis fietste.
Vandaag vierden we het (geslaagde) 'partijtje' van onze zesjarige. Vandaag at ik dat wat ik het allerlekkerst vind, met één van mijn beste vriendinnen.
Ik pakte een nieuwe koelkast uit en maakte plannen voor de vakantie.
Het was een dag van opbouw in plaats van afscheid.

Maar nu... nu is de eenzaamste nacht van het jaar aangebroken. En met het risico van een kater heb ik mezelf een fikse bel wijn ingeschonken. Wie weet kan ik daardoor de slaap vatten.
Drie jaar lang zat ik keurig op tijd klaarwakker te zijn voor het moment van sterven. Het is totaal onbelangrijk om op dat moment alert te zijn ('t is tenslotte een nachtelijk uur), dus dit jaar sla ik het over, neem ik me voor. Maar ja, dan moet je wel eerst in slaap vallen, en 'even' vergeten welke ramp zich voltrok...

En voor het geval anderen het vergeten zijn, refeer ik als een Droste-meisje aan Four Weddings and a Funeral, waarin weer gerefereerd werd aan W.H. Auden.

(En graag speciale aandacht voor Hugh Grant, die in sommige films toch sprekend op DE Karel lijkt!)

Er bestaan eenzame, eenzamer en eenzaamste nachten.
En 30 juni is de eenzaamste nacht van het jaar, voor mij.

Vier jaar geleden zei ik dat de meisjes weer thuis moesten komen slapen, vroeg ik mijn zwager of hij wilde blijven, wist ik dat 'het' ging gebeuren, hoopte ik nog op een wonder maar rekende ik al niet meer op de uitvoering ervan.

De hele nacht zat ik naast hem. In de wetenschap dat het de laatste keer was dat ik zo naast hem kon zitten.
Af en toe sloot ik mijn ogen en soesde ik een beetje weg. Gauw weer open, wakker worden, zonde van de tijd...! Haha! Zonde... Hoe kon ik zo dom zijn? Dood gaan is jam kerat in de praktijk. Jam kerat, de elastieken tijd die ervoor zorgt dat gisteren vandaag is, vorig jaar het nu, verleden heden.
Vandaag zit ik weer naast hem. Fluister ik geluid- en woordloos 'toe, nog even, lief... nog heel even' en uiteindelijk 'ga maar...'

Vandaag was mijn dag heel anders dan vier jaar geleden, besefte ik toen ik beladen met boodschappen door de zon naar huis fietste.
Vandaag vierden we het (geslaagde) 'partijtje' van onze zesjarige. Vandaag at ik dat wat ik het allerlekkerst vind, met één van mijn beste vriendinnen.
Ik pakte een nieuwe koelkast uit en maakte plannen voor de vakantie.
Het was een dag van opbouw in plaats van afscheid.

Maar nu... nu is de eenzaamste nacht van het jaar aangebroken. En met het risico van een kater heb ik mezelf een fikse bel wijn ingeschonken. Wie weet kan ik daardoor de slaap vatten.
Drie jaar lang zat ik keurig op tijd klaarwakker te zijn voor het moment van sterven. Het is totaal onbelangrijk om op dat moment alert te zijn ('t is tenslotte een nachtelijk uur), dus dit jaar sla ik het over, neem ik me voor. Maar ja, dan moet je wel eerst in slaap vallen, en 'even' vergeten welke ramp zich voltrok...

En voor het geval anderen het vergeten zijn, refeer ik als een Droste-meisje aan Four Weddings and a Funeral, waarin weer gerefereerd werd aan W.H. Auden.

(En graag speciale aandacht voor Hugh Grant, die in sommige films toch sprekend op DE Karel lijkt!)

http://www.youtube.com/watch?v=b_a-eXIoyYA
Als dat geen lange 1 minuut 42 is, weet ik het ook niet meer. Kun je nagaan hoe lang 4 jaar is...

MEA CULPA

noreply@blogger.com (Karin) — Tue, 27 Jan 2009 09:08:00 +0000

Mea culpa... en toch ook weer niet...
Een reactie op een bericht.

Hoi Karin,

Waarom is je website nooit up to date? Wat heb je aan een website als er nooit moeite gedaan wordt om hem bij te houden. De agenda is van Oktober, Hij en Zij is alleen van de Zij kant. De blog is niet bijgehouden. Mensen schrijven allemaal lieve berichtjes, maar daar gaat het toch niet om...of wel? Op Hyves ( uitvinding voor mensen die geen normaal sociaal leven hebben) ben je wel regelmatig actief......zonde!!!! Je zou zoveel op deze site kunnen betekenen voor beginnende verweduwden die ook zoekende zijn...en juist door JOUW boek weer een draadje naar hoe kan zijn gevonden hebben.

27.1.2009

Ja, waarom.
Vol schuldgevoel ga ik af en toe naar mijn site. Ik ben eigenlijk niet zo van het schuldgevoel, maar ik merk dat de site druk bezocht wordt, en ik weet nog hoe ik zelf snakte naar relevante informatie en nieuws. Nieuwe tips, nieuwe bijdragen, nieuwe verhalen om mij door het ongewenste weduweschap te loodsen.

En als ik dat dan allemaal weet, waarom neem ik dan niet vaker de moeite om de site bij te houden?

Welnu, om de volgende redenen:

- Het boek was/is een groter succes dan ik had kunnen vermoeden. Niet alleen lotgenoten lezen het, maar ook de ‘omgeving’. Succes = werk. Werk + eenoudergezin = chaos.

- Het was de periode van Sinterklaas en Kerst. De laatste keer Sint met drie ’gelovigen’ in huis. Het was een feest! (En de voorbereiding kostte een hoop tijd.)

- De jaarafsluiting op school (voorstellingen, repetities, nieuwe kleding, het kerstdiner, enzovoort)

- De kerstvakantie met vrienden en hun kroost

- De vriendin die geen virtuele hulp nodig had, maar daadwerkelijke, praktische steun

- ‘De belasting’ die me graag op kantoor zag verschijnen. Voor de derde maal in een paar maanden tijd de administratie van jaren her doorspitten. Maar… het was wel een goed- nieuws gesprek!!

- De tijd die weer voorbij vliegt… zomaar.

- Het fantastische boek van Marc de Hond (Kracht). Ik wilde het gewoon persé uitlezen

- Mijn moeder, die ik toch al veel te weinig bezoek en steun

- Werken tijdens schooltijd is niet werken tijdens de vakanties, weekenden, ‘studiedagen’. Kortom, werken tijdens schooltijd is hooguit twintig uur per week effectief werken. (Waarvan dan nog het boodschappen doen, de tandartsbezoeken, griepprik halen, interviews en fotosessies afgaan)

- Het was plotsklaps het mooiste schaatsweer dat we in 15 jaar zagen. Het leven is kort, de schaatsen waren bot, maar ik moest en ik zou… (en het werd een prachtige herinnering, ook al kostte het me twee kostbare werkdagen…)

- Kind twee en drie zijn toe aan een eigen kamer. Een interne verhuizing, opknapsessie en dump-ronde inéén. Kostbare ‘werk’tijd gaat verloren aan het demonteren van bedden, het in elkaar zetten van bedden, het uitzoeken van boeken die bewaard en die weg moeten, het wegdromen bij de eerste puzzeltjes, het huilen bij het zien van het rompertje dat Karel de eerste keer bij Dante aan deed, het reorganiseren van de vliering waar nóg meer spullen moeten komen te staan

- Het werken aan een vertaling

- Ik ben eigen baas. Ik mag zelf beslissen hoe ik mijn tijd indeel. En ik mag ook tot de conclusie komen dat ik meer (werk, verplichtingen) op mijn vork heb geladen dan ik eigenlijk kan verwerken. Dat ik daarmee niet aan de verwachtingen van anderen voldoe is jammer, maar Karel leerde me dat ik net een gewoon mens ben. Dat houd ik mezelf dus ook voor, wanneer ik me schuldig voel omdat ik niet alles kan doen wat ik me voornam

- Ik ben begonnen met het persoonlijk reageren op de mensen die mij een bericht sturen (Hyves vooral). Dat geeft me meer voldoening dan ‘publiek’ reageren. Niet te zien en niet te merken voor mensen die al eerder schreven, maar wel een feit!

- Hij en Zij wordt wel degelijk geschreven door een HIJ en mijzelf.
Hij liep eind vorig jaar tegen een heel druk werkschema op. Dat, gecombineerd met het eenoudergezin met drie jonge kinderen, maakt het hem niet altijd mogelijk te schrijven. Wat mij betreft mag hij toch blijven. Ik stel zijn bijdrage zeer op prijs!

- De agenda… Het blijft moeizaam voor mij om aan te kondigen wanneer IK te zien ben, en waar. Dat is voor veel mensen denk ik wel herkenbaar. (Doe maar gewoon, dan doe je…)

- Ik hoopte dat Hyves vooral als een plaats zou gaan werken waar mensen elkaar tegenkomen, waar contacten worden gelegd, waar uitwisseling van informatie plaats vindt. Hier op de site wilde ik ook ruimte geven voor de persoonlijke verhalen. Ik hoopte dat de site een openbare zeepkist voor verweduwden zou worden. Die hoop is niet uitgekomen. Soms probeer je iets en lukt het niet. Dat hoeft niet erg te zijn. Je stelt je koers bij en gaat verder... toch?

En tot slot - Ligt het nu aan mij, of is de toon van het oorspronkelijke bericht toch wat beschuldigend? Wordt er op mij een taak afgeschoven die ook door een ander kan worden gedaan?
Ter informatie: ik reageer altijd het best op positieve suggesties...
Een suggestie van mijn kant: doe het zelf als je/u het beter kunt. Ik verwijs met liefde door naar ALLE goede sites! (Dus als iemand er één, twee of drie weet, geef het door!). En misschien overbodig, maar zonder het eerste bericht was dit stuk niet geschreven, dus blijf reageren!

Karin

Omhelzing

noreply@blogger.com (Karin) — Fri, 05 Dec 2008 08:57:00 +0000

Kritiek, ook kritiek die je zelf als onterecht ervaart, maakt een hoop in een mens los.
Al dagen zit m’n hart hoog in mijn keel en gaan mijn gedachten voortdurend en onwillekeurig terug naar de laatste fase van Karels leven.
De emoties zijn rauw - dit deel van mijn leven heb ik nooit eerder langdurig overdacht. Ik leefde, en ervaarde een overdonderende hoeveelheid prikkels en emoties, en ging elke dag gewoon dóór.
Geen tijd om na te denken over wat ik voelde, want het volgende kondigde zich al weer aan.
Geen tijd.
Eerst zorgen. Eerst rouwen. Eerst de kinderen. Eerst…

Maar nu komen de andere dingen niet langer eerst. Zelfs de kinderen komen niet langer eerst.
Ruw, rauw, hard en ongewild komt het verleden voortdurend op me af. En dat komt mijn moederschap niet ten goede.
Ik ontdek dat razernij van een ander moeilijker te hanteren is dan verdriet om en verlies van een ander.
Mijn gedachten malen. Wat is waarheid? Is mijn waarheid net zo belangrijk als die van een ander? Mag ik wel boos zijn (want verwijt de pot dan de ketel niet)? Wat moet ik me aantrekken? Is het erg dat iemand zo’n hekel aan mij heeft? Is het erg dat mijn handelen zo negatief wordt beoordeeld? Is het erg dat IK zo negatief wordt beoordeeld?

Ik maal en maal, en opnieuw ben ik een verdrietige en ongeduldige moeder. Opnieuw voel ik me kwetsbaar en niet opgewassen tegen de taak drie kinderen alleen op te voeden. Opnieuw voel ik me eenzaam en alleen.
Het helpt niet dat de surprises van groep 6 qua artistiek niveau veel weg hebben van kunstwerken die in Tates Art Gallery niet zouden misstaan.
Ik dacht dat Bobbie haar surprise zelf moest maken, en dat ik moest begeleiden. Ik ben schromelijk tekortgeschoten - alweer, voor mijn gevoel...
Onze surprise ziet eruit zoals mijn surprises vroeger.
Ik ben oud geworden. Vroeger, altijd begin ik maar over vroeger.

En dan komt er op het schoolplein plotseling een moeder naar me toe.
‘Karin, mag ik je even omhelzen?’ vraagt ze, en ze voegt de daad bij het woord. Ze slaat haar armen om me heen, legt haar hoofd tegen het mijne en knijpt even haar armen samen. Het is een stevig gebaar, en ik krijg er tranen van in mijn ogen.
‘Dat moest ik gewoon even doen. Gewoon… dan weet je wel waarom.’
Even later loop ik huilend van het schoolplein naar huis.
Want wat ze precies met die omhelzing bedoelde weet ik niet. Ik kan het niet in woorden vangen.
Maar dat ene korte gebaar, van minder dan tien seconden - daarin lag acceptatie en erkenning besloten.
Ik ben eigenlijk niet zo’n hugger - behalve als het zo gemeend is als het nu was.
Vanavond is het pakjesavond. Ik heb er zin in. Maar mijn grootste pak(kert) heb ik al gehad…

Rouwconcurrentie

noreply@blogger.com (Karin) — Mon, 01 Dec 2008 20:04:00 +0000

Dat rouw niet ophoudt bij de kinderen, partner of ouders van een overledene, lijkt mij zo helder als glas en heb ik ook altijd erkend. Desondanks heb ik in mijn doen en laten een paar mensen zo diep gegrieft, dat er onherstelbare schade is ontstaan die nu wordt gepresenteerd als de verlate rekening van het verlies. Het is een ’schuld’ waarvan ik wel voelde dat die kennelijk nog openstond, maar waarvan ik maar niet kon beredeneren waardoor ik die had opgelopen.
Sinds kort weet ik het. Ik ben het slachtoffer van rouwconcurrentie - en hoe ik me ook wend of keer, ik zal de rekening moeten betalen. Wat mijn intenties ook waren toen ik de kosten maakte - het gaat mijn schuldeiser alleen om het gevoel dat mijn handelen veroorzaakte. Het is een wijze les die ik allang had moeten leren. Je kunt het nooit iedereen naar de zin maken… (Wie kent ’m niet?) Gelukkig heb ik een veel belangrijker les wel al lang geleden geleerd: Zorg dat je jezelf in de spiegel altijd recht in de ogen kunt kijken! Want hoe goed je het ook doet, voor sommigen is het nooit goed genoeg.

Mijn rekening was verborgen in een boek dat ik onlangs ontving. Een boek over zussenverdriet om een verloren broer of zus.
Voor mij natuurlijk een interessant boek, een boek waar ik zelf om had gevraagd, omdat het mij belangrijk lijkt. Al was het maar omdat Karel niet alleen echtgenoot, vader en kind was, maar ook broer van twee zussen (en twee broers).
Ik begon dus met grote belangstelling te lezen.
Laat ik beginnen te zeggen dat het voor geïnteresseerden (rouwbegeleiders, de omgeving van rouwende broers en zussen, personeel in de zorgsector) en mede-rouwende zussen een lezenswaardig boek is, dat ze beslist van kaft tot kaft moeten lezen. Voor alle anderen is het misschien meer een boek waar je wat in graast. Want achtendertig verhalen, achtendertig keer verdriet - dat is misschien meer dan de gemiddelde nitwit wil lezen.
Ik vrees daarom ook voor een beperkte lezerskring. (En wil bij deze bij de samensteller en uitgeverij pleiten voor een uitgeklede versie, met veel kortere en misschien ook minder verhalen - zodat iedereen betrokken blijft tijdens het lezen, en ook de laatste lezenswaardige verhalen van het boek ‘haalt'.)

Het boek is allereerst bedoeld om meer begrip te kweken voor het grote verdriet waarmee kinderen uit één nest achterblijven als één van hen vroegtijdig sterft. Een lovenswaardig streven, dat ik onlangs in een interview met Trouw onderstreepte, toen ik zei dat het verdriet om het verlies van een broer of zus nog altijd wordt onderschat. Terwijl er wel een deel van je genen sterft, en - belangrijker nog - een deel van je geschiedenis ‘verdwijnt'…

Het is voor mij moeilijk te bepalen hoe het voor andere verweduwden zal zijn om dit zussenboek te lezen. Voor mij was het in de verhoudingen met een deel van mijn schoonfamilie de laatste druppel en het laatste strootje. Een gemiste kans als het gaat om het verkrijgen van empathie en erkeninning, maar een rake klap waarmee ik pijnlijk werd teruggeduwd in het gat dat werd geslagen door de dood van mijn grote liefde… En toch - het was waarschijnlijk niet meer dan de onvermijdelijke klap, die toch wel zou zijn gekomen, omdat ik met een deel van mijn schoonfamilie al lang niet meer écht communiceer…

En daarom wil ik Rouw in de zijlijn tóch aanbevelen aan iedereen die het verdriet van iedere rouwende wil erkennen. Omdat ik wil dat rouw bespreekbaarder wordt. Omdat ik niet wil meedoen aan rouwconcurrentie, zoals Daan Westerink dat zo mooi noemt. [ Rouwconcurrentie = de strijd aangaan wie van de betrokkenen het meest lijdt onder het verlies. Meestal geïnitieerd door de omgeving, niet door de betrokkenen zelf.]

Dus: lezen Rouw in de zijlijn!
Als u maar in gedachten houdt dat ik niet die wrede vrouw ben die werd beschreven. Een vrouw die moedwillig en bewust te weinig medicijnen gaf, het lijden vergrootte, de familie buitensloot bij de uitvaart, niet voor rede vatbaar was vóór of na het overlijden.
Mijzelf herken ik niet in de verhalen van de hysterische schoonzus en de vrouw die de familie (ouders!) van haar geliefde het recht ontzegde om afscheid te nemen van zijn nog warme lichaam of condoleance te ontvangen van de bezoekers bij de crematie. Die alles omtrent de uitvaart alleen en koppig op haar eigen wijze deed… (Het was het eerste afscheid dat ik organiseerde, de eerste grote liefde die ik definitief moest uitzwaaien, voer ik ter verdediging tegen de wrok en de latente agressie aan.)
Ik herinner me vooral de eenzaamheid van het gevoel dat ik zoveel alleen moest doen. Het verdriet omdat iedereen telkens weer wegging en mij achterliet met een doodzieke man en drie heel kleine kinderen. Ik herinner me dat mijn zus mijn man moest oprapen toen hij was gevallen, mij moest oprapen toen ik viel. Ik herinner me dat ik hem altijd alleen op de postoel moest zetten. En daarvoor verwacht ik respect en erkenning, voor mijn zus en voor mij.

Tijdens het sterven en na het overlijden van mijn liefste wist ik van voren niet meer dat ik van achteren nog leefde. Tijdens het sterven gaf mijn liefste mij Carte Blanche om na zijn verscheiden met zijn lichaam en de afscheidsceremonie te doen wat mij goed dunkte, voor mijzelf en onze kinderen. Hij weigerde zelf de regie ter hand te nemen en noemde alleen Further to Fly als verplicht nummer - dat ik terstond en tot mijn schande ook nog bijna vergat toe te voegen aan de lijst die wij gezamenlijk samenstelden toen het uiteindelijk zover was. Mijn liefste wist dat ik geen wrede vrouw was. Hij wist dat ik naar eer en geweten zou handelen. Hij wist wie hem naar zijn graf droeg. Hij kende geen wrok omdat ik wel bleef leven en hij niet. Hij wist dat hij bewust had gekozen voor de vrouw aan zijn zij.
Misschien kan mijn verhaal, in mijn boek, een wijze les zijn voor broers en zussen in de rouw - gewoon om wat begrip te kweken.
Zoals de verhalen van zussen in Rouw in de zijlijn wijze lessen kunnen zijn voor alle andere omstanders. Verhalen kunnen zijn die begrip kweken voor het gat, verhalen die de diepte van de pijn schetsen, en ons laten zien welk verdriet ook hun door de dood in de schoot werd geworpen.
Want dat het verdriet om een dode broer of zus levensgroot kan zijn, staat en stond voor mij vast.

Rouw in de Zijlijn, werd samengesteld door Minke Weggemans en uitgegeven door uitgeverij Kok.

En de winnaars van de gratis boek-actie zijn...

noreply@blogger.com (Karin) — Wed, 12 Nov 2008 14:06:00 +0000

De winnaars van week 1 !

Genomineerde uit de 'omgeving':
Judith A uit Velserbroek

'Lotgenote':

Rosan B. uit Herten

De winnaars van week twee zijn:
Petra I uit Vlodrop
en
Daan K uit Geulle

De winnaars van week drie zijn:
"lotgenoot" Jeroen K ('voor wat verdieping') MOET NOG WEL Z'N ADRES MAILEN!! naar karin@jemagmijaltijdbellen.com
en uit de omgeving
Noor H uit Ewijk

De winnaars van week vier zijn:
Ellen N uit Oud Gastel
en
Mirjam M uit Leek (omdat het nooit te laat hoeft te zijn...)

Een gratis boek!! Inderdaad... Je mag mij altijd bellen, 1001 dagen van rouw

noreply@blogger.com (Karin) — Fri, 26 Sep 2008 20:14:00 +0000

GRATIS BOEK AKTIE!!!
Zegt het voort!

Karin Kuiper geeft via haar website www.jemagmijaltijdbellen.com de komende maand elke week een Je mag mij altijd bellen-boek weg aan “iemand uit de omgeving”. Iemand die niet verweduwd is, en die het Niet Snapt, of juist Wel Snapt - dat kiest degene die hem of haar opgeeft.

Aan het einde van de week kiest Karin één mail uit de inzendingen die werden gedaan via de Gratis boek-link op www.jemagmijaltijdbellen.com .
De genoemde persoon in die mail ontvangt een gesigneerd exemplaar van Je mag mij altijd bellen, met een opdracht van Karin erin .
Degene die de prijswinnaar heeft opgegeven blijft anoniem, maar mag zichzelf uiteraard kenbaar maken…

Voor de goede orde:
Iedereen mag zoveel gegadigden opgeven als hij/zij wenst, MAAR je mag elke persoon slechts éénmaal per week nomineren.
Motivatie van je keuze mag, maar is niet noodzakelijk.

De inhoud van dit bericht mag gekopieerd en verspreid worden

Over de uitslag zal niet worden gecorrespondeerd.
De winnaar wordt elke week bekend gemaakt.

Je mag me altijd bellen...

noreply@blogger.com (Karin) — Fri, 19 Sep 2008 19:30:00 +0000

De afgelopen dagen vielen me twee verrassingen ten deel.
Allereerst ontdekte ik dat Je mag mij altijd bellen, 1001 dagen van rouw al twee weken na verschijning zomaar op 2 in de Bestseller 60 van het CPNB staat!
Een vriendin wist me te melden dat ik in de krant op 2 stond, maar voor ik het kon nazoeken werd ik al gebeld door Boekblad die graag wat vragen wilden stellen nu mijn boek zo hoog in de bestsellerlijst was binnengekomen. En omdat iedereen vanwege de titel vermoed dat je mij altijd mag bellen, is dat precies wat ze deden. Op twee mobiele nummers en mijn vaste telefoon tegelijk, probeerden verslaggevers en uitgeverij mij te bereiken. Uiteraard... was ik in gesprek!!
Of ik het succes kon verklaren?was een vraag.
Nou, een beetje, denk ik. Want uit de reacties van lezers is wel gebleken dat er behoefte is aan een boek zoals dit. En de titel is dus inderdaad goed gekozen. En de vormgever heeft mooi werk afgeleverd. En het boek voelt goed...
Maar toch vind ik het ook moeilijk te bevatten, dat juist dit boek doorstormde naar de tweede positie op de bestsellerlijst. Want eerlijk is eerlijk, non-fictie over ROUW is nu niet echt een voordehandliggende bestseller.
Wat je hoopt als je zo'n boek schrijft, is dat het z'n weg vindt, dat een (bescheiden) aantal mensen er iets aan heeft, dat het bij hen teweeg brengt wat Death and how to survive it bij mij deed...
En alles wat je verder hoopt is wishful thinking - in ieder geval niet iets waar je op mag rekenen. En dus heerste hier gisteren een feestelijke stemming toen ik tot me door had laten dringen dat Je mag me altijd bellen onverwacht succesvol bleek.

Vandaag viel mij de tweede verrassing ten deel, nadat ik (alweer) was gebeld, en te horen had gekregen dat mijn website onvindbaar was...
Ik besloot wat te gaan doen aan het feit dat sommige mensen mijn site niet kunnen vinden. Zij typen namelijk Je mag ME altijd bellen.com in, in plaats van Je mag MIJ altijd bellen.com , een detail, maar daardoor is de site onvindbaar. Dit probleempje leek me snel genoeg door mij verholpen. Ik besloot namelijk er nog een paar tientjes tegenaan te gooien en ook Jemagmealtijdbellen.com te registreren... Maar, de oplettende lezer raadt het al - dat ging niet!

De een of andere vanMaanen of één van zijn companen bij twitstat.com dacht na het bekijken van Knevel en Van den Brink slim te zijn, toen hij ontdekte dat mijn website JemagMEaltijdbellen.com nog niet eens in de lucht was!! Het uilskuiken had niet goed opgelet en een verkeerd adres ingetypt, maar dat doet even niet terzake. De eejit besloot een slaatje te slaan uit wat hij voor mijn dommigheid hield, en claimde de domeinnaam die ik volgens hem wilde hebben... zodat hij die aan mij zou kunnen verkopen, vermoed ik.
En daar, dames en heren, zakt mijn broek nu van af. Wat een ongelooflijk cynische, onaardige, geldbeluste en arrogante kwallenbakken lopen er toch rond!
Brrr. Ik heb besloten dat vanMaanen kan stikken in zijn domein. Weg investering, vanMaanen. Inderdaad zoeken veel mensen naar Jemagmijaltijdbellen.com maar ik heb er het volste vertrouwen in dat ze via dit blogje nu wel terechtkomen waar ze horen... en dat is niet bij twitstat of een lege pagina (%&$&#*$&%*&!!!) maar gewoon op mijn site!

Birma

noreply@blogger.com (Karin) — Sat, 17 May 2008 21:36:00 +0000

Het is internationale bloggers for human rights day, of zoiets...

Birma
Lieve mensen,

In Birma is zich een grote humanitaire ramp aan het voltrekken nu in het door Nargis getroffen gebied nog steeds geen buitenlandse hulp wordt toegelaten.
Ongeveer twee miljoen mensen zitten in het rampgebied te snakken naar hulp.
Drinkwater en tenten en medische zorg zijn de eerste behoeften waaraan moet worden voldaan om te zorgen dat er niet nog meer mensen (langzaam) sterven door uitdroging en besmettelijke ziektes.
De plaatselijke bevolking is zo arm dat ze hun doden niet kunnen begraven, maar moeten laten wegdrijven op de rivier. De mensen worden zo ernstig onderdrukt dat ze niet mogen schuilen in de boeddhistenkloosters (uit vrees dat ze een opstand zullen voorbereiden), en hulpverleners uit het rampgebied worden geweerd. Alleen lokale weldoeners kunnen momenteel hulp bieden.

Ik weet dat we allemaal druk zijn met onze eigen sores. Ik weet ook dat velen van ons niet al te ruim bij kas zitten... maar ik weet óók dat sommigen van ons best een paar euro kunnen missen voor een goed doel .

Birma neemt bij mij een speciale plaats in. Eén bezoek aan dit land, met zijn overweldigende natuur en bijzondere bevolkingen, en het laat je nooit meer los. Een tweede blik op de armoede en onderdrukking en het trekt voor altijd aan je hart.

Geven aan giro 555 is een goed idee. Maar wie angst heeft dat er (te) veel blijft hangen aan de strijkstok van de junta (geen denkbeeldige angst) en liever een alternatief heeft...

http://www.birmafonds.nl/index.php
Het Burma Centrum Nederland steunt financieel de kleine lokale hulpverleningsorganisaties en initiatieven en zorgt er voor dat de junta buiten spel blijft. Zoveel mogelijk waar voor je geld dus.
En niet onbelangrijk, genoemde giften zijn aftrekbaar voor de belasting!

Karin

heaven.com

noreply@blogger.com (Karin) — Fri, 04 Jan 2008 11:40:00 +0000

Lieve Karel,

Je voelt zo dichtbij en tegelijk zo ver weg. Het lijkt alsof je hier in huis bent, vannacht nog tegen me gepraat hebt, langs me loopt, binnenkomt, op een stoel gaat zitten en naar me lacht..... en toch voelt het ook precies zoals het is: dat ik je al tweeënhalf jaar niet heb gezien en gevoeld.

Ik snak naar je geur en je huid en je geluid. Ik mis je zo verschrikkelijk dat de gedachte aan de lange rest van mijn leven bijna ondraaglijk is. Ik mis je grapjes, aanmoedigingen, verrassingen, stem, handen, warmte, optimisme en enthousiasme.

Bijna de hele helft van mijn wezen is weg. Nam jij dat mee? Maar heb jij dan anderhalf, of liet jij ook de helft achter? Waar is die dan, K? Waarom kan ik dat deel niet vinden en gebruiken? Waarom voel ik me niet meer heel? Eén en één was drie, maar één eraf is een half. Schiet mij maar lek - ik begrijp er niets van.

Lieve Karel, wil je alsjeblieft eens op mijn schoot gaan zitten en me in mijn oor fluisteren wat ik moet doen? Waar moet ik naar kijken om weer kleur te zien, waar moet ik naar luisteren om weer muziek te horen? Je hebt een verantwoordelijkheid, weet je, als je een half leven meeneemt...

En mijn verantwoordelijkheid is natuurlijk om ook jouw helft te leven. Ik moet genieten van het leven dat jij niet kreeg. Dat weet ik wel - maar ik weet niet hóe, schat. Ik weet alleen hoe ik moet huilen omdat ik je mis. Ik weet alleen hoe ik moet verlangen naar jou en naar wat was. Dat is alles, nu.

Kus op je ogen, kus op je mond...

Je K.

Kaatje

noreply@blogger.com (Karin) — Wed, 03 Oct 2007 21:07:00 +0000

'Hoe heet je?' vroeg de man.
'Kaatje,' zei ik. Karin kreeg ik nog niet over mijn lippen.
'Hoe kunt u uw kind nou zo'n naam geven?' vroeg de man aan mijn moeder.
'Ze heet Karin,' zei mijn moeder.
Altijd werd ik thuis Karin genoemd. Maar bij mij bleef Kaatje hangen.
Met Karel werd ik Ka en Ka, Dubbelka,Tweekaas.
En nu ben ik weer Karin.
Maar diep in mijn hart bleef ik Kaatje.