Hrant İçin Blog

5 yıl sonra Hrant’ın ayakkabıları: acının imgesi, ölümün mahremiyeti

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Sat, 04 Feb 2012 11:28:00 +0000

İlk yazım aslinda eski bir yazım; Express dergisinin Şubat 2008 Hrant Dink – Fırat’a Ağıt sayısından alıntı… Hrant Dink’in ölümü beş yıl sonra hala güncel, hala acıtıyor ve öfkelendiriyor ve ben bu sene ilk kez Agos’a yürümüş olsam da, hala daha fazlasını yapabilmek istiyorum…

Hrant Dink’in yerde yatan gövdesi gazetelerle kapli, sadece ayakkabilari görünüyor. Ayakkabiların siyahı, gazetelerin soluk griliginde daha bir göze batiyor. Ayakkabilar ayni zamanda gazetenin altindakini de tanimliyor, belirsiz bir kütleyi bir gövdeye cevirerek… Akıl gözümüzün önünden gitmeyen bu fotografin can alici kismi ise, ilk önce farkedilmeyen bir detay: Dink’in ayakkabisindaki delik ve bu delikten girilen mahrem. Topluma malolmuş bir acı imgelemindeki samimiyet ve mahremden bahsetmek belki aykiri; Hrant Dink bu ülkede etnik ve ideolojik nedenlerle öldürülen binlerce insandan biriyken rahatsiz edici de… Yine de mahremiyet kavraminin Hrant Dink cinayetinin fotoğrafini ve ardindan gelen tepkileri yorumlamak adina faydali olabilecegine inaniyorum.

Ayakkabinin tabanlari, kiyafetin yeryuzuyle en yakin temasa giren kismi. Labirent şehrin çetrefilli yollarinda iki ayak üzerinde devam edebiliyorsak bu onlarin da sayesinde. Kiyafetimizin bu görünmez ama cefakar kismi, belki de bu unutulmusluklari nedeniyle mahremiyetin de göstergesi. Ayakkabi tabani, sahibi hakkinda cok sey soyler; onu görmek ise hem mahrem hem samimiyet belirtir. Hrant Dink’in ayakkabilarindaki delik ise bize bakiyor. Siddetin sembolü bu fotoğraftaki mahrem bir detay, Hrant’in mahremiyetine bizi buyur eden, bizi onunla samimi kilan bir ayrinti olmuş. Yaşasaydi, ayakkabilarinin altindaki deligi kimlerle paylasir, kimlere gösterirdi Hrant? Ancak sevdiklerine, samimi olduklarina ve mahremini paylaştiklarina. Bu delik, sadece bir delik degil cünkü; parasizliktan ihmale bir çok kisiel durumun da göstergesi. Öte yandan, tabandaki delik ayni zamanda Hrant’in kendisini diasporadan maddi yardim almakla, hatta ajanlikla suclayanlara verdigi sessiz yanit.

Mahrem ve aciyi birlestiren bu fotoğrafta karşitliklarin izi var. Hrant’in ayakkabilari gizli ve acik arasindaki ikilemi bozuyor; imge ve öznenin, ic ve disin, ve belki de en önemlisi, bakan ve bakilanin kesişme noktasi onlar. Bir cinayetin dokümani olarak bu fotograf ölümün siddetini anlatiyor bize. O ölüm ki yasamin ve varoluşla gelen duygularin sonu, mahremiyetin bittiği an. Yine de bu korkunc fotoğraf, Dink’in kendisi ve uğraşi gibi, kavramlara farkli bir acidan bakmayi ogretiyor. Baslangic ve bitişlerin birbirinden farkli olabilecegini gösteriyor cünkü. Dink’in ayakkabilari bize imgenin aykiriliğiyla değisen değer yargilarini ve siniflandirmalari hatirlatiyor. Tanıdık olan tuhaf ve yabancı kılınıyor, yabancı olan ise tanıdık, hatta mahremiyetimizin bir parcasi.

Ölümünden önce Hrant cesur bir gazeteci ve bir dava insaniydi birçok kişi için. Ölümü de yakin tarihteki arastirmaci gazetecilere yapilan suikastlerin bir uzantısı olarak görülüyor. Hrant’in ölümü toplumdaki imgesinin ardindaki kırılganlığı ve insaniyeti keşfettirdi birçok kişiye… Hrant’in bu son fotografindaki şiddetle yüzleşmeye, onun yaşami boyunca izledigi yolu hatırlayarak dayanabiliyorum ancak; basmakalip kimlikleri ve ötekilikleri sorgulayan, hatta sorgulatan bir güç. Fotoğraf, birçoklari icin Hrant’in mahremiyetine giriş ve onunla samimiyetin ilk adimi. Bir ekşi sözlükkullanicisinin yazdigi gibi, “ayakkabisi delik babalar (…) en guzel mirasi, onurlarini birakirlar banka hesaplari yerine.” Hrant’in mirasi samimiyet, insanlık ve onun mahremiyeti.

Rakel Dink’in eşine veda konuşmasinda da samimiyet ve mahreme çağrı var: “Yaşı kac olursa olsun 17 veya 27. Katil kim olursa olsun, bir zamanlar bebek olduklarini biliyorum. Bir bebekten bir katil yaratan karanlığı sorgulamadan hic bir sey yapilamaz kardeslerim.” Hrant’in aci ölümünün fotografi sadece ayakkabısındaki deligi gözler önüne sermiyor, katilin arkasindaki bebeği, araştirmaci gazetecinin kırılganlığını ve ırkçılığın vahşetiyle bile silinemeyen mahremiyeti anlatiyor.

Kaynak: http://contrapuntalist.wordpress.com/2012/01/28/5-yil-sonra-hrantin-ayakkabilari-acinin-imgesi-olumun-mahremiyeti/

Biz Bitti Demeden...

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Sat, 04 Feb 2012 11:23:00 +0000

Hrantçığım,

Dün yine onbinlerce kişi senin için yürüdük.

Öyle doluydu ki yürekler, sesssiz kalamadı kimse, hep bir ağızdan sloganlar atıldı.

Daha özgür, daha aydınlık bir ülkede birlikte yaşamak isteğini haykırdı herkes.

Kimisi için bu kalabalık umut verici, kimisi içinse yetersizdi.

Gelemese de aklı, yüreği orada olanlar da vardı elbet.

Diğerlerinin ya kendi dünyalarından başka derdi yok ya gerçek dünyadan habersizler ya da ciddi şuur kaybından muzdaripler.

Tüm memlekette bu kadarız, topu topu bu kadarız işte.

Ama sadece bu fotoğraf bile "benim hala umudum var" demek için yeterli.

Bu davayı alay etme noktasına getirenlere rağmen, inatla direnmeye ve diretmeye devam.

Gelmeyenler, reddedenler hatta "hak etti" diyebilenler için bile barış, özgürlük ve adalet istemeye devam.

Sonsuz hasretle...
ç.

Not: Fotoğraf Barış Güngör Sulu Aş'a ait (Facebook'tan)

Kaynak: http://www.yasasinanneyim.blogspot.com/2012/01/biz-bitti-demeden.html#comment-form

// Bir Devam Filmi: DEVLET BABA ve ÇOCUKLARI…!!

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Sat, 28 Jan 2012 19:15:00 +0000

// Katilleri Biliyoruz… Unutmayacağız…
…Ka

- “Hepimiz Ermeni”yiz sözünün anlamını kavramayıp “Hepimiz Türk’üz” diyerek olayın trajedisini katmerleyenleri; ya da “Hepimiz İnsanız” diyerek daha hümanist olduklarını düşünen sahte aydın ve sözde insancıl insancıkları…

Unutmayacağız…!!

- Türklüğü aşağılamaktan yargılandığı davaya “müdahil” olarak katılıp küfürler ve hakaretler yağdıran “Büyük Hukukçular” derneği üyesi Av. Kemal KERİNÇSİZ’i, emekli general Veli KÜÇÜK’ü, “Bağımsız Türk Ortodoks Patrikhanesi” sözcüsü Sevgi ERENEROL’u…

Unutmayacağız…!!

- Hrant DİNK’i bilirkişinin “Hakaret içermiyor…” raporlarına rağmen 6 ay hapsine karar verenleri de; sonrasında AİHM’e açtığı davada ‘Türklüğe hakaretten yargılanmasını uygun gören’ ve ‘Bu yazısı ile Türk halkını tahrik etmiştir, yazısı nefret suçudur’ şeklinde savunma yapan bu devleti de…

Unutmayacağız…!!

- CHP Milletvekili Canan ARITMAN’ın ABD ve İsveç’e tepki olarak Türkiye’de yaşayan Ermeni’leri sınır dışı etme fikrini; Cumhurbaşkanı Abdullah GÜL’ün annesinin Ermeni olduğunu bir hakaretmiş gibi söylemesini ve Abdullah GÜL’ün de ‘Ermeni’ sözcüğünü hakaret olarak alıp dava açmasını…

Unutmayacağız…!!

- Hrant ve arkadaşlarının düzenlediği Ermeni Konferansı ile ilgili Meclis kürsüne çıkıp “Arkamızdan hançerliyorlar” diyerek hedef gösteren Cemil ÇİÇEK ve türevi azmettiricileri de…

Unutmayacağız…!!

- Hrant’ı 2004 yılında makamına çağırıp tehdit eden İstanbul Valisi Muammer GÜLER’i ve onu 1. sıradan milletvekili adayı gösteren Tayyip ERDOĞAN’ı da…

Unutmayacağız…!!

- Bu cinayeti basitleştirip “Bir yabancı gizli servisin organize ettiği veya 3-5 tane şuursuz maşanın tertiplediği cinayet yüzünden” diyen Yılmaz ÖZDİL’i… Katiller ile ilgili “Kahvede okey oynayan gençler” diyerek olayın arkasındaki örgütü ve devleti üstü açık şekilde örtbas etmeye, asıl katili gizlemeye çalışan Ertuğrul ÖZKÖK gibileri de…

Unutmayacağız…!!

- Daha önce Ermeni lafını bile ağızlarına almaktan çekinirken; ölümünden sonra tüm açıklamalarına ve yazılarına ‘Hrant çok sevdiğim bir arkadaşımdı’ ya da “Güvercin güzellemeleri” ile başlayan, bu olaydan kendilerine pay çıkarmaya çalışan sözde aydın köşe yazarlarını da…

Unutmayacağız…!!

- Ülkedeki her katliamı, her cinayeti “AKP’yi hedef alan olaylar” diyerek asıl gerçekten uzaklaşmamıza neden olan, AKP’den gayrı her şeyi sadece bir ‘ayrıntı gibi gören; dava sonucunu yorumlarken ‘Henüz dava bitmedi, beklemek lazım’ diyerek işi pişkinliğe vuranları da…

Unutmayacağız…!!

- Ölümünün üzerinden henüz 10 gün geçmişken statlarda megafonla “Ayağa kalkmayan Ermeni” olsun diyenleri de; bu söylemlere çanak tutup maça beyaz berelerle gelerek ateşi harlayanları da…

Unutmayacağız…!!

Evet; katilleri biliyoruz…
Devlet Baba ve Çocuklarını UNUTMAYACAĞIZ…!!

.
…Ka

Kaynak: http://sadece-ka.tumblr.com/post/16640242419/bir-devam-filmi-devlet-baba-ve-cocuklari

yan yana gelip seslerimizi birleştirmek

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Sat, 28 Jan 2012 19:07:00 +0000

ağır, ağrılı, yorgun bir haftaydı, 20 ocak'ın agos'una ancak gitti elim. twitter'ımda umutsuz, mutsuz kısa cümleler birbirini kovalıyor: odatv davasında yine tahliye yok. bu ülke tahliyeye şükredenlerin, ama daha çok, onlara bunu bile çok görenlerin ülkesi.

20 ocak sayısı, çok güçlü, çok özel bir sayı olmuş. birkaç şeyi paylaşmak istedim, twitter'a sığmayacak, facebook'ta kaybolacaklardı...

rober koptaş "bilincimize ve tüm benliğimize işli: eğer bir umut varsa, devletten ve muktedirden değil, insandan yanadır. biz insanlarla, insanımızla yan yana olmaya devam edeceğiz. bizi bu memlekete bağlayan yegâne bağ budur. dün olduğu gibi, bugün de..." demiş.

19 ocak yürüyüşü notları kapsamında, ani balıkçı - askerde öldürülen sevag balıkçı'nın annesi - "bir yıl önce bu anmada oğlumla yürümüştüm. bugün o da tıpkı hrant dink gibi aramızdan alındığı için kendimi yalnız ve çaresiz hissediyorum. herhangi bir sorunumuz olduğunda oğlumla birlikte hrant'a giderdik, o bizi dinler ve yardımcı olurdu. adalet yerini hrant için bulmadı, belki oğlum için bulur" demiş.

başyazı, 'adalet arayışı hiç bitmeyecek'* diyor. son paragraf şöyle:

Günün dünden farkı, mızrağın artık çuvala sığmaması. Türkiye toplumunun bu gerçeği gün be gün daha iyi kavradığına inanmak istiyoruz. Adalet ancak gerçek katillere ulaşılınca tecelli edecek. Bunun için de köklü bir zihniyet değişimi gerekiyor. Umudumuz, o günleri görmek.

başlığın sonundaki asteriks ise, benim bu notları almamdaki asıl motivasyon. ismini bildiğim, yüzünü bilmediğim, yüzünü tanıdığım, kendisiyle tanışmadığım tüm agos çalışanlarını yan yana görüyorum şimdi, 17 ocak'ta kendileriyle dalga geçilen mahkemeden sonra, beşinci kez 19 ocak'tan sonra, bu çok güçlü sayıyı çıkartan insanlar, şöyle bir not düşmüşler yazının sonuna:

*Bu yazının her cümlesi bir Agos çalışanı tarafından yazıldı. Karanlığın içinde, yan yana gelip seslerimizi birleştirmekten başka çare bulamadık..

Kaynak: http://birkisgecesi.blogspot.com/2012/01/yan-yana-gelip-seslerimizi-birlestirmek.html#more

vicdan

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Fri, 27 Jan 2012 00:18:00 +0000

yıldönümlerini, doğumgünlerini unuturum ben. haftasonu conan'la "ne gün evlendiydik biz, 10 muydu 11 mi?" diye birbirimize baktık gözlerimizi kırpıştırarak. ama bazı günleri unutamıyorum.

19 ocak 2007 günü okuldaydım, sarı kafayla heritage management dersinin ödevini yetiştiriyorduk. ben göbeklitepe ve urfa'nın unesco dünya mirası listesine başvurusunu hazırlıyordum, sarman ani'yi yazıyordu. dönem boyu derste sümela'dan da bahsedenler oldu, akdamar adası'ndan da. 10 kişilik grubumuzla, kendi aramızda, çokkültürlülük falan. ne tahammüllüydü herkes, ne güzel dersti.

biz o gün ödevleri bitiremeden hrant dink'i öldürdüler. o an hissettiğim utanç 5 yıldır geçmedi. insanlığımdan utandım, patlak pabucuyla yerde yatan adamın kime ne zararı vardı diye düşünüp, çocuklarını, karısını düşünüp. 5 yıl sonra bi baktım ki aynı yerdeyiz, hatta üstüne bi de hakaret etmeye başlamışız. milliyet gazetesi haber vermiş, "vicdanlar bugün sokakta" diye, alın size okuyucu yorumları. olduğu gibi kopyalıyorum.

Yürüş yapanlar vicdanlıda biz vindansızmıyız

37 48OylaCevap Yaz
GERONIMO - 1 saat önce

o kadar esker şehit olurken bu vicdanlar nerelerde acaba?

47 67OylaCevap Yaz
2029498 - 1 saat önce

Adalet yerini bulana kadar her zaman haksızın yanında olmak insanlık borcumuzdur.

26 43OylaCevap Yaz
merhaba50 - 2 saat önce

bi de sinirle yazmışlar, ne yazdıklarına bile bakmadan, vicdan olmuş vindan. "hrank bey" vardı bi tane, onu görmezden geldim artık. bu "yeaaa asker de ölüyor, ona niye ses çıkarmıyorsunuz" tipi argümanlar hayatta en nefret ettiğim argümanlardır. bu tip insanlar karşınıza "yeaa aç insanlar varken hayvanlara niye acıyorsun", "yeaaa homoseksüellik hastalıktır, hem sana nooluyo" diye de çıkar. benim çıktı. çünkü bu gerizekalılar herkesi kendileri gibi dünya yıkılırken götlerini yayıp oturuyor zanneder. herkesi kendisi kadar aptal zanneder. hrant dink'in öldürülmesine isyan ettiğin için 18 yaşında çocukların dağlarda parçalanmasına isyan edemezsin çünkü. şu yukardaki son yorum gibi, kafası karışık insanların, dili sürçüyor, bilinçaltı fırlıyor, iyi bişey yapıp haksızın! yanında yer almak istiyor ama nerelolüyor, derken mavi ekran veriyor.

canım kardeşim, adam işinden evine giderken sokakta öldürüldü, biri canını aldı, anlıyor musun? ermeni diye, gazeteci diye. üstüne bi de katili övdü bu ülke, kafasına taktığı bere moda oldu. bu ne ilk ne de son, kimlerin evlerinin önünde havaya uçurulduğunu gördük, gene sadece gazetede yazı yazıyor diye. o zamanlar faili meçhul olurdu, şimdi meşhur oluyor failler. bunu kaldırıyor vicdanlarınız.

ben hrant dink için ağladım oturup, askerliğin mecburi olduğu bu ülkede dağlara gidip de dönemeyen çocuklara ağladım, bu ülkenin işkence edilen, açlıktan ölen, tecavüz edilen çocuklarına, kadınlarına, hayvanlarına ağladım. tekel işçilerine ağladım, beden eğitimi öğretmeni oğlu 9 yıldır atanmayan taksici "oğlum evde aklını kaçırdı" dediğinde ağladım. kendimi sorumlu hissediyorum, kötü hissediyorum. adalet, merhamet, hiç olmadı biraz aklıselim istiyorum. bunlar olana kadar da hem ermeni hem museviyim, ayrıca transseksüel ve işsizim, cizre'de vatani görevimi yapmak zorundayım ve kürdüm, üstelik dayak yiyen bi kadınım. ve hep burdayım.

Kaynak: http://minoshka.blogspot.com/2012/01/vicdan.html

Sessizliğin sesi

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Fri, 27 Jan 2012 00:10:00 +0000

Bugün ayın 19'u olduğunu, 19 Ocak'ı yaşadığımızı, daha demin bugünün iş notlarını yazarken fark ettim. Utandım, sonra üzüldüm, içim sızladı. Şaşırdım, "Koskoca 5 yıl olmuş demek" dedim kendi kendime. O kadar olmuş işte. İçeride yüceltilen o katil ve büyüyen cesaretinin kahramanlaştırılmaya çalışılmasının üstünden de 5 yıl geçmiş.

Daha neleri böyle kanıksamamız beklenecek acaba, diye düşündüm. Tam da dün akşam "Sessizliğin Sesi: Türkiye Ermenileri Konuşuyor" kitabını okurken aklımdan geçmişti Hrant Dink. Haberlerde görmüştüm katiliyle azmettiricilerini. Şişli'de çalıştığım ajanstan yürüme mesafesindeydi öldürüldüğü yer. Duymuş bile olabilirdim silah seslerini. O gün, anneannemin de dediği gibi "Yazık ayakkabıcığı da delikmiş" diye düşünmüştüm ilk duyduğumda, "Ama neden?" diye sorduktan hemen sonra.

Kitapta da yazıldığı gibi, ne diyordu Hrant Dink?

"Gelin önce birbirimizi anlayalım...
Gelin önce birbirimizin acılarına saygı gösterelim...
Gelin önce birbirimizi yaşatalım..."

Anlayamadık. Yaşatamadık da.

Anlamak için önce dinlemek lazımdı değil mi? Dinlemediler. Susturdular. Birazcık olsun anlayabilmek, bilebilmek için çaba göstermek lazım. Ece Temelkuran'ın "Ağrı'nın Derinliği" kitabını okumak lazım, bu kitabı da (Sessizliğin Sesi) okumak lazım. Anlamak için, önce bilmek lazım.

Şimdi ise, 5 yıldır her 19 Ocak'ta Agos'a yürüyen, bu cinayetin çözülmesini isteyen insanların "Hepimiz Ermeni'yiz, hepimiz Hrant'ız" demesine sinirlenenler, bunu aşağılama kabul edenler var. Ya da Ermeni olmadığını anlatmak için çırpınan, dahası böyle olmakla "suçlanan" insanlar var. Onun öldürülmesine tepki gösterenleri küçümseyip susturmaya çalışanlar var. "Buna üzülüyorsunuz, şehit askerlere üzülmüyorsunuz ama" diyebilenler var. Sadece bir şeye, bir "tarafa" üzülmek gerektiğinden o kadar eminler ki. Ona üzülüyorsan, buna üzülemezsin, hakkın yok buna! Ürkütücü. Cinayet, belli bir taraf için olunca meşru onlara göre.

Bu olanın cinayet olmadığını, "milliyetçi duygularla yapıldığını" savunanlar da oldu. Fotoğraf çektirdiler, kahraman ilan ettiler katili. Öfke, kin ve şiddet köpürtüldükçe köpürtüldü, saflar ayrıştırıldı, sınırlar keskinleştirildi. Kan bürüdü bazıların gözünü, saldırganlaştılar. Sadece insan olduğunu, sevdiklerinden yok yere koparıldığını görmedi kimsenin gözü. Bazıları için "Ermeni"ydi, "Çok konuşuyordu", "Cezası verildi". Vay be, 5 yılda bir arpa boyu yol alamamışız. Geriye doğru kaymış elllerimiz. Karanlık bir çukurda olup da çıkamamak gibi.

Böyle korkunç şeyler olduğunda önce "Ah yine rezil olduk dünyaya" diye düşünenler de var. Bu cinayeti işleyen ve onaylayanlarla aynı havayı solumaktan endişelenmiyorlar da, dışarıya karşı dökülen cilalarımızı, açılan yerlerimizi düşünüyorlar.

Bir zamanlar yazdıklarıma bakıyorum, benzer şeyleri düşünüyorum bugün yine. Sadece biraz daha karamsarım sanki. Vicdan, merhamet, sağduyu... Bunları unuttuk mu diye, endişeliyim.

"hrant dink... alnına sürüldüğünü söylediği ve 'bu lekeyle yaşayamam burda' demesine sebep olan lekeden (türk düşmanlığı), kasıtlı suçlamalardan, bilinçli linç girişimlerinden sonra kanı da sokağa dökülmüş, hayattan koparılmış aydın ve gazeteci...

öldürülmesinden sonra 'kim ne der?'den önce bir aydının, bu ülkenin sağduyulu bir ferdinin, ısrarla farklılaştırılmaya/ötekileştirilmeye çalışılan bizden bir sesin susturulmasına, bir rengin soldurulmasına, yaşama hakkının elinden alınmasına üzülmeli; 'nereye gidiyor ya da götürülmek isteniyor bu ülke?' diye düşünmeli... evet, bir renk daha yok edildi. gitti. geride kalanları utanç ve dehşet içinde bırakarak... burada, gittikçe tekinsizleşen bu ülkede yaşama isteği konusunda tereddütlere, gelecek konusunda endişelere sürükleyerek... agos'taki son yazısında o kadar çok söylemiş ki. anlayana..."

***

"bugün yine delal'in yazısını okudum:

'hadi birlikte ittirelim o kapıyı. hadi be, gelin birlikte kaldıralım şu adamı o kaldırımdan, sonsuza kadar. nasıl birazcık kalkıp geldiyse hrazdan stadı’na göbek atmaya, coşmaya, gelin, öyle bir şeyler yapalım ki, hiç yatmamak üzere kalksın o kaldırımdan. bırakmayalım orada kanamaya devam etsin. o orada yattıkça ve kanadıkça acıyor, acıtıyor... gelin, bırakalım, geçsin sınır kapısından, bir o yana bir bu yana. kedi-köpek koştursun sınırda, hayalindeki gibi. hadi be, ermeni’siyle, türk’üyle... hadi, tutun babamın bi ucundan. uzatın elinizi. merak etmeyin, zaten o nazlanmaz, hele sizi hiç kırmaz, bir dediğinizi iki etmez, hemen kalkar, sizinle birlikte sınır kapısında gidip göbek atmaya. yeter ki bir el verin.' diyen delal...

sonra rakel'in mektubunu:

'sevdiklerinden ayrıldın, çocuklarından, torunlarından ayrıldın, burada seni uğurlayanlardan ayrıldın. kucağımdan ayrıldın. ülkenden ayrılmadın' diyen rakel...

sonra yine düşündüm, acaba bir gün bir şeyler değişecek mi diye... insanların, "farklı" bir ses diye öldürülmeyeceği, yaşama hakkının elinden alınmayacağı, alınanların da katillerinin bulunacağı günler gelecek mi diye... evet, umut var geride kalanlar için; ama bir de o umudu ayaklarının altında hoyratça çiğneyenler... bunun da 'hak'ları olduğunu düşünenler... var. ne yazık ki."

Kaynak: http://aylagingunlugu.blogspot.com/2012/01/sessizligin-sesi.html

Gurbette Umut(suzluk)

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Fri, 27 Jan 2012 00:05:00 +0000

”Burası bizim değil, bizi öldürmek isteyenlerin ülkesi”
(Tezer Özlü)

Her “sözün bittiği yerdeyiz“ dediğimizde sözümüzü, sesimizi, nefesimizi bir kez daha kesiyorlar. Eskiden yirmi-otuz yılda bir ayar çekilirdi ya biz ötekilere, şimdi beş yılda bire düştü de ayar aralığı, ondan şaşırdık. Yoksa bi’şey umduğumuzdan, beklediğimizden değil… Ne mahkemelerden, ne (sığ) devletten, ne hükumetten, ne muhalefetten, ne kendimizden ve en nihayetinde, ne de adaletten. En çok bi’şey beklemediğimiz adaletti hem de. Güvendigimiz bi‘şey yoktu çünkü zamandan başka… Zamanla düzelecekti, ya da zamanla biz günü yaşayıp dünün acısını unutacaktık ve ‚vakti geldiğinde birileri bize hatırlatacaktı paha biçilemez değerimizi. Sonra yine ah vah edip bir yirmi yıl daha yaşayacaktık. Kiminin çile olarak da adlandırabileceği hayatımız, bu kısır döngü içinde devam edecekti. Bilgi işlemciler bilir, bir IF … ELSE … END döngüsünün içinden ELSE’i çıkarın (başka seçenek yok çünkü), END’i de koymayı unutuverin, buyrun size nurtopu gibi bir infinite loop. Şimdi çıkın içinden çıkabilirseniz.

Kabusumuz, 2000lerimizin ilk miladı, 19 Ocak 2007 derdim hep. Bir süre bu travmayla (yaşayamasak da) yaşlanırız, bu bizi uzun bir süre idare eder diye düşünüyordum. Yanılmışım evet. Daha 17 Ocak 2011’imiz varmış sırada. Ölümlerle yoğrulmuş eşsiz, biricik bir geçmişe sahip zavallı bir halka, yapılabilecek birşey kalmışsa, bunların en kötüsü, öldürmekten de kötüsü, ölülerini bir kez daha öldürmektir. Daha kan kurumadan bir kez daha kan akıtmaktır. Mezarı ve faili meçhullerin içine bile giremedikleri mezarlığı yağmalamak gibi. Fiziksel olmazsa ruhsal olarak çökertmek vardır bir de. Adaletsizlikle, eşitsizlikle, yine yeniden ötekileştirmekle ve nihayetinde, celladına övgüyle!

Sabah oldu, uyandım, kabustu sandım. Meğer gerçekmiş. Kabus, hayat olmuş serilmiş önümüze… Haydi yaşa şimdi bakalım kabusundan kaçamadan!!!

‎”Bu kadarını beklemiyorduk… Bu kadarını beklemiyorduk…”

Evet bu kadarını beklemiyorduk. Umut fakirin ekmeği demişler ya, son kırıntıyı bir kenarda saklıyorduk özenle ‚acıkınca yer, doyarız‘ diye. İşte o kırıntıyı süpürdüler özenle… Bir günde gibi görünse de aslında beş yılda süpürdüler, gözümüze soka soka, yüzümüze güle güle. Şimdi de geçmişler karşımıza, yayılmışlar rahat koltuklarına, kahkahalarla gülüyorlar halimize. Hani balıkçı oltaya takılan balığı özene bezene oltanın iğnesinden çıkartıp da tekrar denize atar ya, o ruh halinde laylaylomken balık tekrar oltaya takılır mal gibi. Balıkçı da, işte şu an karşımızda gülen o güruh gibi şen ve acımasız bir kahkaha atıp, hafızası dar, avuçiçinde küçücük kalmış zavallı balığı içinde can vereceği az su dolu kovaya atar. 23 Ocak 2007’de,o muazzam kalabalık sayesinde, oltadan kurtarılıp denize atılan balık gibiydik, tekrar hayata döndük sanki. Daha uzun sürecek sanmıştım yanılmışım. Beş yıl bile dolmadan takıldık yine oltaya mahkeme kararıyla.

Hani “herşeye rağmen“ bazen umutlanabiliyoruz ya… Hani “yok artık daha fazla şaşırtamazlar beni“ dememize rağmen yine de şaşırıyoruz ya… Hani, “bundan beterini yapamazlar“ dediğimizde beterin beteri oluyor ya… İşte şimdi korkarak söylemek istiyorum: Erhan Tuncel ve yakında (muhtemelen) salıverilecek semirmiş katil piyoncuk ekranlarda kapışılırsa, röportaj için kuyruklar oluşturulursa, işte o zaman “bunun ötesi yoktur“ diyeceğim (şimdilik)… Balıklı’da mezartaşına artık üçüncü bir ölüm tarihi atılabilir o zaman! Yazıklar olsun! Uykunuz, yediğiniz, içtiğiniz, gününüz, geceniz, dününüz, yarınınız, her lokmanız, her bir anınız haram olsun!

* * *

Gurbette de olsa, evinde de, insanın umudu olmalı. Dibe vurduğu anlarda, ayağını hızla ve kuvvetle tabana vurup, suyüzüne çıkaracak, nefesi kesildiğinde oksijen takviyesi görevi görecek, ağladığında mendil verecek, sesine ses, nefesine nefes, aklina fikrine hakim olabilecek bir umudu olmalı insanın, dost misali, ama her an yanında, her an yüreğinde. Ne olursa olsun, kim olursa olsun…

“Umut etmek, mutlu olmak demektir.“
(Alain)

Bu sene üç umut mumu yakıldı bana bu kadar talihsizliğin içinde.

“Hepimiz Hrant’ız Hepimiz Ermeni’yiz“

İlki, hepimizin de içine su serpen o muazzam kalabalıktı. Hafta içi olmasına rağmen, tüm sindirme çabalarına ve tüm engellemelere rağmen 19 Ocak 2012’yi kısacık tarihi(mizin) en üst satırlarına yazdıracak bir kalabalık varmış. Gözümle görmedim ama izledim. Elimle tutamadım ama hissettim… Hem kalabalığı, hem ortak acımızı, hem isyanımızı… Umut olmalı, hep vardır dedirtti bana bile…

“Bak burda yaşlı bir amca var, muazzam bir kalabalık var, çok güzel burası, herkes gelmiş, herkes…“

Evet, uzaktayken her acı üçe beşe katlanır. Orada olamadığın için, acılara merhem olamadığından öte, acına merhem sürdüremediğinden olmalı, o havayı teneffüs edemediğin için nefesin kesilir tüm gün boyunca. Sonra birden telefon çalar. 20 yıldır sesini duymadığın lise arkadaşındır. Sana oradaki havayı teneffüs ettirmek, sesleri dinletmek istemiştir. Boğazındaki kelimeleri, telefondan gelen slogan sesleri, alkışlar susturur. Kelimeleri yutar, yutkunursun… Gözündeki yaşları akıtır, birşey diyemez hale gelince kapatırsın sessizce telefonu. O 20 yıldır sesini bile duymadığın arkadaş var ya, candır o can…

“Babannem, İzmir’e geri dönerken ‘Hepimiz Hrant’ız, Hepimiz Ermeni’yiz’ yazan pankartla binmiş otobüse.”Bagajda kaybolur diye korktum” diyor.“

Bir twit okudum, sabah sabah dağıldım. Tam da ölüsevicilerin, ermenisevicilerin bedene bürünüp insan kılığında, hatta “iyi insan“ kılığında ortalıkta dolaştıkları günlerde bu yaşlı ama yüreği gencecik, daha da önemlisi tertemiz babanneye kurban olurum ben ey okur. Ömrüne bereket senin babanne…

* * *

Ve en umutsuz anı günün. Sesine ses, nefesine nefes olmasını beklediğin o umut var ya, umutsuzluğa dönüşüyor ya, işte tam o an. Yılgınlıkla ‘bitti artık’ dedirtir sana. Ama biliyorsundur ki, ilk fırsatta, ilk seste, ilk nefeste, beklediğin ilk haberde yine o umut tohumları serpilecektir yüreğine. Uzaktan uzağa sana destek olanların yaşanmışlıkları tahtıravallinin bir ucunda, uzaktan uzağa senin yaşanamamışlıkların öbür ucunda. Hangi taraf daha ağır her an değişiyor. Zaman geçiyor çünkü. Acı değil ama şekli değişiyor. Yalnızlığın acısı yerini zamanla merhem olamamanın acısına, o da zamanla yerini öfkenin ortak acısına bırakıyor. Ama en sonunda, umutsuzluk kocaman bir kir öbeği gibi kirletmişken bugününü, yarınından medet umar hale geliyorsun. İşte tam da o medet umma anına sığdırıyorsun koskoca, küçücük, hayalsi umudunu… Sadece hayalinde gerçek olacağını adın gibi bildiğin halde bu gerçeği yoksaydığından mı, yoksa gerçek olmasını çok istediğinden mi bilemeden “umut” edeceksin her dem, her an ve her iklimde.

Kaynak: http://garines.wordpress.com/2012/01/20/gurbet-kusundan-nameler-4-gurbette-umutsuzluk-2/

(Video) Onu bir kez öldürmediler

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Wed, 25 Jan 2012 01:56:00 +0000

Onu bir kez öldürmediler from Emrah Gursel on Vimeo.

Kaynak: http://hamhal.wordpress.com/2012/01/19/unutmayacagiz-affetmeyecegiz/

Bir Ölüm, Bir Mahkeme Kararı ve Varolmayan Bir Örgüt

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Mon, 23 Jan 2012 19:01:00 +0000

Özellikle bekledim. Özellikle bekledim ki geçsin duygusal, sinirli, yenilmiş tavrım. Sonra düşündüm, 5 senedir bekliyorum geçmedi, 1 haftada mı geçecek?

2007 yılıydı, ben Paris'te 'yalnız ve güzel' ülkemden uzakta ve çok mutluydum. İnsan işte, garipleşiyor uzakta olunca. Hakikaten bir ülke sevgisidir alıp götürüyor insanı; üstelik artık o kadar da yakın olmadığınız için her saçma sapan haberi yakınen takip de edemiyorsunuz. Bu nasıl güzel bir duygudur yaşamayan bilmez. Adı sanı bilinmemiş konsomatris şarkıcı çok ünlü şovmenin programında memelerini mi açmış; selebritiler kameralar önünde kavga mı etmiş; kaç kadın öldürülmüş, kaç bakan saçmalamış, başbakanın neresi uf olmuş... Hiç! Duymak istemediklerinizi duymadığınız, öğrenmek istemediklerinizi öğrenmediğiniz bir cennet. Adeta ülkenizi baştan sevmeye başlıyorsunuz - adeta baştan tanışıyorsunuz. Terkettikten sonra güzelleşen sevgili gibi adeta her şey.

Sonra işte, bir sabah kalkıyorsunuz akşamdan kalma, haberlere bakacağınız tutuyor. Anasayfada yerde yatan bir adam, daha doğrusu beyaz bir örtünün altından çıkmış iki ayak. Öylece birbirlerine bakıyorlar. Garip bir hüzün, bir yenilmişlik hissi... Önce anlayamadım o kafayla - ne ki şimdi bu?! Nice sonra bir isim gördüm yanda, kocaman harflerle yazılmış: Hrant Dink. Ölmüş. Sokakta katledilmiş. 'Çocuğun biri' vurmuş. Neden? Çünkü Ermeniydi Hrant Dink. Çünkü Türkiye'de yaşayıp da kendini saklamıyorsan bir 'yabancı' (?) olarak ölmeyi hakedersin. Çünkü fazla konuşursan o dilini kesiverirler.

Arası uzun hikaye. 5 senelik, uzun upuzun bir hikaye. Ben üzülmüşüm ne ki, karısı vardı, çocukları; sonra arkadaşları vardı o ölen adamın. Ben iki yazısını okuyup, üç kere televizyonda görüp sevmişim ne ki! Çok acayip oldu tabi. Garip oldu çok. Bir insanın yol kenarında bu kadar rahat öldürülebilir oluşu muydu beni şoka sokan, yoksa bir insanın fikirlerinden dolayı zırt diye vurulabilmesi miydi bilemiyorum. Ama şaşkınlıkla dolu derin bir üzüntü yaşadığımı hatırlıyorum. Derin, ertesi güne geçmeyecek kadar derin. Başka bir şey okuyamadım hiç, resme bakıp uzun uzun ağladım. Hep 'geçti' denir ya sonrasında, hayır, bu sefer geçmedi.

Sonra neyse vuran 'çocuk' yakalandı da rahatladık. Çocukcağız bir gün otururken aklına gelivermiş, Hrant'ı vurası gelmiş, çünkü o bizden değilmiş, çünkü o kendi ülkesine gitsinmiş. Bir sabah kalkıvermiş, bembeyaz beresini başına geçirdiği gibi tabancasıyla Hrant Dink'i vuruvermiş. Üstelik inanır mısınız, tamamen kendi düşünmüş, kendi planlamış her şeyi. Hayatında il sınırlarını aşmadığı memleketi Trabzon'dan çıkmış, İstanbul'a geldiği gibi Şişli'deki Agos'u da buluvermiş. Hep kendi başına. Bir de silah meselesi var ama oraları pek karıştırmazsak gencecik bir çocuğun zekasının nelere kadir olduğunu görebiliyoruz - açıkça. Bu nasıl bir kafadır ki, sen kalk o yaşta böyle şeyler planla! İnanılmaz. Gerçekten de milletvekili olmalı. Adam olacak çocuk.

Garip mi geldi? Çok mu anormal? Hiç de! Geçen hafta Hrant Dink'in katlinin bir örgüt suçu olmadığı kararını veren Mahkeme bunu demek istemiyor mu sizce de? Ben bunu anladım. Hatta o kadar ki, bence çocuğu alıp bir de tebrik etmek lazım kendi kendine planlayıp bir Ermeniyi öldürebildiği için. Sonra çıkıp 'Biz de tatmin olmadık, ama eldeki delilllerle ancak bu kadar' diye açıklama yapmalar falan işi bozdu yalnız. Paşalar gibi arkasında duracaktı Mahkeme kararının. Böyle olmadı, üzerinden en tatlı yerini, kremasını alıverdi. Olmadı.

Neyse ki önemli değil, okuduğunu / dinlediğini anlayamayan insanlar değiliz biz çünkü. Gerçi evet, biraz morardık hep birlikte. Bu kadar saçmalanamaz artık, bu denli dalga geçilemez, geyiğe çevrilemez diye düşünmüştük çünkü. Ne kadar da safmışız! Hadi bu davada örgüt yok; o kadar soruya, sorulara verilen cevaplara, cevaplarla yapılan açıklamalara rağmen; diğer davalarda, Ergenekon'da, OdaTV'de, Hopa'da nasıl örgüt var? Neyin örgütü var? Neyse ki önemli değil, çünkü biz biliyoruz Recep İvedik vari 'gonuşhma lağn' cevabını alacağımızı. Çünkü söyleyecek tek bir sözünüz yok. Ki, ona rağmen konuşmaya devam edip kimlikli ikametgahlı, aynı dili konuştuğunuz, aynı yerden yediğiniz insanlara 'yabancı' diyebiliyorsunuz.

Örgüt müğ, ne örgütü? Örgüt ne arar la bazarda?

19 Ocak 2007'de ben 20 yaşındaydım. O zamanlar örgüt üyeliği çok fena bir şeydi. Örgütlerin örgüt olduğu yıllardı hani, böyle oturma organından uydurulan örgütler yoktu; hakiki örgütler vardı. Hani dernek, vakıf gibi değil; sahici aksiyonlu. Şimdi poşi takmak, iki arkadaş oturup sohbet etmek, telefonda geyik yapmak hep örgüt göstergesi. Eline silah al, kalk Fizan'dan gel beni vur, yalnızsın. Biz örgüt kurduk, çetemiz var, McDonald's bombalıyoruz, Ermeni öldürüyoruz de, Mahkemeler mümkün değil inanmıyor. Ne güzel. İşte böylesine şahane bir adalet sistemi, böylesine tarafsız bir yargı, adeta iyilik meleği hakimler ve savcılar... Hepsi cennetten çıkma, canlarım benim. Bunların yanında, 'çocuk bir hata yapmış, affediverin'ciler var bir de, en tatlısı onlar. 'Çocuk' en nihayetinde diğ mi efendim, bir hata yapıvermiş-miş, affediverelimmiş. Oluur dedi hakim de, 'çocuk' en nihayetinde.

Hiç, hiçbir şey söylenemez artık, söz bitti. Bir ölünün ardından tek istediğimiz adaletti, onu bile çok gördünüz. Ama teşekkür ederiz; bu seferki marifetiniz öyle büyük ki, şimdi her zamankinden daha beraberiz; Hrant Dink şimdi her zamankinden daha canlı, daha bizimle, daha ölümsüz.

Bu dava bitmedi. Zehirli zihniyetiniz yok oluncaya kadar da bitmeyecek. Haberiniz olsun da, sonradan şaşırmayın.

Kaynak: http://nihontheline.blogspot.com/2012/01/bir-olum-bir-mahkeme-karar-ve.html

Hrant için kendim için

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Sat, 21 Jan 2012 23:58:00 +0000

Bazen çok yalnız hissediyorum kendimi, en az senin zor zamanlarında hissettiğin kadar.. Bir arkadaşım mesela, -işin en trajik yanı da insaniyeti boyum kadar olan bir arkadaş bu- öyle şeyler söylüyor ki senin hakkında, neresinden tutsam, neresine itiraz etsem şaşıp kalıyorum. Aynı sıralardan, aynı dezenformasyondan geçtiğimiz halde o ne ara bu denli nefretle dolmuş akıl sır erdiremiyorum. Diğeri için devlet-i âlîmiz yok diyor ama en azından böyle bir örgüt var, amacı insanları nefretle, intikam duygusuyla boydan boya boyamak olan..

Onlara ulaşmakta zorlanıyorum. Hrant'ın hangi yazısını okudun, hakkında ne biliyorsun, nedir bu nefretin sırrı, kökeni diye sorsam alacağım cevap iki boş kümenin kesişiminden ibaret, adım gibi biliyorum. Böyle zamanlarda insan doğasına dair kötücül düşünceler kaplıyor içimi, bu nefret diyorum asla bitmeyecek galiba, insanlar sürekli birbirlerine sudan sebeplerle diş bileyip duracaklar.. Sonra bir an geliyor, aklıma sen geliyorsun, bu toprakları ve üzerinde yaşayan insanları senin kadar sevmem, onlara senin kadar anlayışla ve sabırla yaklaşmam gerektiğini düşünüyorum. En çok da işte bunu, bana umut aşılamanı seviyorum..

Bunu elimden almalarına izin vermemeliyim, kendimi dipsiz nefretini cümlelere döken insanların yanında umutsuz ve çaresiz değil ümitvâr hissetmeliyim, karanlığa lanet edenlerden değil, sonsuz karanlığa bir ışık yakmaya çalışanlardan olmalıyım.. Bir de, ne zaman bir güvercin görsem burukça gülümsemeli ve "toprağın bol olsun Hrant abi", demeliyim.

Kaynak: http://nimetbe.blogspot.com/2012/01/bazen-cok-yalnz-hissediyorum-kendimi-en.html

Yeniden Doğuş

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Sat, 21 Jan 2012 23:51:00 +0000

Hrant Dink Cinayeti Davası’ndan çıkan “Örgüt Yok” kararını protesto yürüyüşüne katılmak tam anlamıyla Kâbe’yi tavaf etmek değilse de katılanlarına verdiği ruhsal tatmin ve vazifeyi yerine getirme hissi bakımından düşündürücü.

Zira bir yürüyüş yahut benzeri yürüyüşler ile yarattığımız vahşetten arınmış olamayacağız.

Zira bu moral yıkımda hepimizin dahli var.

Zira birincil kimliğimizi (millî, kavmî, dîni, mezhepsel, cinsel) kaskatı bir biçimde tanımlayarak yarattığımız bu çılgın anafor, tanımın dışında kalanları öğüte geldi.

Ve 19 Ocak 2007′de bir çocuğun ruhuna zehrini saldı, eline hançerini verdi.

Bizler, yüz veya yüz elli bin kişi, bu vahşete karşı dikilirken (kâh ulusalcı, kâh millîci ‘solculuğumuz’la, kâh ayrımcılığı, bölücülüğü körükleyen kışkırtıları tartışmaya açmayı redderek, Türkiye’de yaşayan halkları, dinleri, mezhepleri görmezden gelerek) bu vahşetin hazırlayıcıları olduğumuzu unutuverdik.

Unutuşumuz sürüyor.

Bütünüyle enternasyonal olmak da işi çözmüyor. Çünkü nüanslara rağmen bir arada olma, toplanabilme, her zaman beraber yürüyebilme kültürümüz yok.

Bugün Türkiye’li enternasyonalistler her ne kadar uluslararası bir iştiyaka sahip olduklarını iddia etseler de bir küsler ve birbirini inkâr eden zaifler toplamıdır.

12 Eylül bu açıktan nasıl girip ezilen sınıfın yükselişine set çektiyse mevcut iktidar da aynı zayıf noktaya vurmakta.

Bu elbet olağanüstü bir tespit değil. Fakat kesinlikle tartışılmayan bir sorun yahut güdükleştirilmiş bir tartışma.

Fotoğraf: Ara Güler

Kaynak: http://acikkoyu.wordpress.com/2012/01/21/yeniden-dogus/

"Kabahat bizde!"

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Sat, 21 Jan 2012 23:45:00 +0000

Beş yıldır adaletin yerini bulması ümidiyle beklediğimiz bir dava daha bizi hüsrana uğrattı. Hrant Dink suikasti ardından ilk haftalarda yaşananlar, davanın aydınlatılacağı yönünde büyük ümitler verirken, nihayetinde vardığımız nokta tam anlamıyla bir hayal kırıklığı oldu. Daha davanın görüldüğü ilk aylarda medyada konuşulanlar, cinayetin bir organizasyon işi olduğunu ortaya koyarken, nihayetinde güzide(!) mahkememizin verdiği karar; “Yok öyle bir şey. Gençler kendi başlarına bir cahillik etmişler!” şeklinde tecelli etti.

O günlerde yapılan en saçma tartışmalar bile bu davanın vardığı sonuçtan daha gerçekçi duruyordu bana göre... Eğer adlî makamlar, sadece önlerindeki evraklara gömülmeyip biraz bu yorumları dinleselerdi, herhalde kendileri de verdikleri bu karara bizler kadar şaşırırlardı. Öyle düşünüyorum, öyle tahmin ediyorum, öyle inanmak istiyorum. Zira aksini düşünmek, muhali mümkün görmek kadar ağırıma gidiyor. Hem gitmeli, çünkü haksızlığı kime yapılırsa yapılsın, kim tarafından yapılırsa yapılsın “haksızlık” olarak biliyorum. Hem bilmeliyim, vicdanımdaki insanlık ve kalbimdeki iman bunu iktiza ediyor. İmanım; “Bir insanın ölümü, bütün insanlığın ölümü gibidir” diye düşünmeyi öğretiyor. Bu düşünceyi taşırken omuzlarımda, söyleyeninin koymadığı bir “millet” tayinini/sınırlamasını eklemeye cüret edemiyorum. Cüret edenleri de (pek açık söyleyeyim ki) adamdan saymıyorum...

İşte bunları taşırken zihnimde, gayr-i müslimlerin ülkemizde yaşadığı sıkıntıları mazisiyle irdeleyen bir yazı okudum, M. Akif Memmi’nin kaleminden... (Meraklısı için adres: www.tarihvebugun.org) Orada M. Akif Memmi, bugün yaşanılanları, yakın tarihimizle birlikte bir bütün olarak görmeyi ve irdelemeyi öneriyordu. Meseleyi sadece bir olay, bir ölüm, bir kurşun olarak ele almanın, arkasında nasıl bir zihniyetin varolduğunu görmeyi engelleyeceği mesajını veren yazı; Hrant Dink suikastinin de bu pencereden ele alınmasını öğütlüyordu. Müellifinin de müsaadesiyle o yazının bir kısmını alıntılamak istiyorum:

“Türkiye’de Gayrimüslim olmak hiçbir zaman kolay olmadı. Tek parti diktası ya da çok partili dönem fark etmeksizin, kimi zaman halkın bizzat içerisinde olduğu, kimi zaman devlet eliyle uygulanan politikalar henüz yakın geçmiş diyebileceğimiz 1950’lerde üçte biri Gayrimüslim olan İstanbul’u, bugün Gayrimüslimlerin yaşam alanlarının birkaç mahalleyle sınırlı olduğu hale geltirdi.

Büyük ölçüde Gayrimüslimlerin zarar gördükleri 1934 Trakya Olaylarına ve 6-7 Eylül Olaylarına halk bizzat katılırken, 20 Kur’a askerlik, Varlık Vergisi ya da mübadeleler devlet eliyle uygulandı.

6-7 Eylül olaylarında Gayrimüslimlerin mallarını yağma ve talan eden kişiler birkaç sene sonra beraat ettirilmiş, tutukluluk süresince de dışarıda serbestçe gezebilmişlerdi. Zararları tanzim edileceği söylenen Gayrimüslimlere tazminat ödenmemiş, sadece yardım kampanyası yapılmış ve tazminat istemeyen şirketlerin isimleri gazetelere basılmıştır.”

Bütün bunları okumamızın ardından, Bediüzzaman’ın, bundan bir asır kadar önce Münazarat isimli eserinde söylediği birkaç cümleyi de alıntılamak istiyorum buraya, eğer müsaade ederseniz. Beraber okuyalım:

“Sual: Ermeniler zimmîdirler. Ehl-i zimmet, zimmettarlarıyla nasıl müsavi olur?

Cevap: Kendimizi dev aynasında görmemeliyiz. Kabahat bizde. Tamamen zimmetimize alamadık, bihakkın adalet-i şeriatı gösteremedik. Şeriat dairesinde, hukuklarını istibdadın sünnet-i seyyiesiyle muhafaza edemedik; sonra da istedik, kuvvetimiz kalmadı. Ben şimdi Ermenilere bir nev’i zimmî-i muahid nazarıyla bakıyorum.”

M. Akif kardeşimin yazısını, Bediüzzaman’ın bir asır evvel söylenmiş bu ifadesini ve Hrant Dink suikasti davasının sonucunu şimdi bir arada fikrime koyuyorum ve tam bir hiss-i vicdan ile soruyorum: Eğer biz adaleti tam bir şekilde bu insanlara gösteremezsek, geçmişteki hataları tekrar edersek, onlar yarın bir gün bize sitem ettiklerinde gocunmamızın bir anlamı var mı? Hem farklı bir reaksiyon gösterdiklerinde, isyan ettiklerinde; “Aaa, bunlar şimdi bunu niye yaptılar?” diye sormanın bir anlamı var mı?

Adalet, herkes için adalet; yalnızca bir millet için değil. Mademki biz, yakın tarihimizde, bir kucaklayıcı devlete yakışır adaleti bu insanlara karşı gösteremedik, şimdi mahkeme eliyle buna bir yenisini eklemek niye ve ne anlama gelir? Bir düşünelim lütfen. Elimizi değil, aklımızı vicdanımızın üzerine koyup bir düşünelim. Halimiz nedir? Dileriz, adlî kurumlarımız bu vicdan yaralayıcı süreci temyiz ederler. Hatalarını tashih ederler...Gerçi kime, ne diyoruz ki? N.Ç.’ye; “Kendi istedi” diyenler, elbette Hrant Dink suikastine de; “Birkaç cahilin işi!” diyecektiler, şaşırmamak lazım. İyi ki, Hrant Dink için de; “Kendi kaşındı ama...” diye bir ifade kullanmadılar. Ne yalan söyleyeyim; kararı duyduktan sonra, haberleri okuduktan sonra, ben birinin ağzından böyle birşey daha duysam, şaşırmayacaktım. Hem neden şaşırayım ki? Yakışır bize böylesi nâdânlık...

Kaynak: http://yenirenkler.blogspot.com/2012/01/kabahat-bizde.html

Vicdanlar Hrant'a yürüdü (Foto albüm)

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Sat, 21 Jan 2012 23:34:00 +0000

Albümün tamamı: http://flic.kr/s/aHsjyd3nQ2

Kaynak: http://kritik.cevrimicietkilesim.net/2012/01/vicdanlar-hranta-yurudu.html

"Hepimiz Ermeniyiz" desek kıyamet mi kopar?

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Sat, 21 Jan 2012 22:51:00 +0000

Şöyle bir mantık var bir kısım insanımızda: Yapılan zulmü, eğer kendilerine ilişmiyorsa ve yalnızca “ötekine” dokunuyorsa zulümden kabul etmiyorlar. Hatta bırakınız zulümden saymayı, onun yapılmış iyi bir iş olduğuna bile kâniler; destekliyorlar, cümle aralarında bunu bile söylüyorlar. Biraz daha üzerlerine gitseniz, avını savunan avcı gibi “zalimi” müdafaaya geçiyorlar.

Böylelerinin kendilerine iletilen, haberdar edildikleri zulüm hadiselerine karşı da tavırları karmaşık. Adrese göre muamele yapıyorlar. Mesela; eğer bunlardan birisine Filistin’de yapılan zulümden, İsrail’in ettiklerinden bahsetseniz verecekleri cevap şu oluyor: “Onlar da Osmanlı’ya ihanet etmeselerdi. İhanetin sonu budur...” Ama Hitler’in Yahudileri fırınlarda pişirdiğinden bahsettiğinizde de safları hemencecik değişiveriyor: “Oh olsun” diyorlar. “Oh olsun Yahudilere... Onlar da Filistin’de neler yapıyorlar şimdi!”

Sonra Çeçenistan meselesini açıyorsunuz; ona da hemen II. Viyana kuşatmasıyla saldırıyorlar: “Onlar da o zaman bizi arkamızdan vurmuşlardı.” Sonra Halepçe’de Kürtlere yapılan katliamdan bahsediyorsunuz, alacağınız cevap yine hazır onlarda: “Onlar da teröre destek olmasalardı. PKK’ya destek verenlere revadır.” Gevezelik bu ya, durmuyorsunuz. Suriye’de Esad rejiminin yaptıklarını aktarıyorsunuz, yine cevapları hazır bu kardeşlerin: “Onlar da bizi sırtımızdan vurmasalardı. Osmanlı’dan ayrılmasalardı. Hem teröre de destek vermeselerdi.” Başka bir yerden bahsediyorsunuz, yine öyle... Ve daha neler neler... Ne rızalar, ne zalimin zulmüne ortak olmalar.

Bu insanlar, bütün bu insanlar, zulmü ve adaletsizliği yalnızca kendilerine yapılınca karşı konulması ve belki hiç konulmaması; “Devletimdir, ne yapsa yeridir!” psikolojisiyle kabul edilmesi gereken şeyler olarak görüyorlar.

İşte bu yakındaki Hrant Dink davasından sonra da aynısı yaşadık. Facebook’ta, bilmem hangi paylaşım sitesinde hemen şu tarz fotoğraflar yer almaya başladı: “Bir Ermeni geberdi diye insanlar yürüyüş yapıyor. Bizim şehitlerimiz dağlarda ölürken neredeydiniz?” Halbuki pek saçma bir soru bu... Bunu yazanlar kendileri de pekiyi biliyorlar ki, oradaydık. Bu ülkede haksızlığa karşı koyanlar (kavmiyeti, ırkı ne olursa olsun) bir millettir. Ben, Sivas’ta şehit cenazesinin arkasından da yürüdüm, tekbirler getirdim; fakat elimde olsaydı Hrant Dink için de Taksim’de yürürdüm, yürüyecektim. Bu vatanı sevmek, bu vatanda birşeyler daha iyi olsun diye dilemek, istemek; sadece birilerinin kıstaslarında ve tekelinde değil ki... Biz de ülkemizi seviyoruz, ama sizin sevdiğiniz gibi hastalıklı bir sevgi değil bu. Biz orayı daha yaşanılır bir yer haline getirmeye çalışıyoruz.

Hem öncelikle biz, vahy-i ilahînin; “Hiçbir günahkâr başkasının günahını yüklenmez” ayetini şiar ediniyoruz. Mazlumun kavmiyeti, milliyeti, aidiyeti nereye olursa olsun; eğer hakikaten mazlumsa, zulme karşı yanında durmaya çalışıyoruz. Hatalarımız yok mudur? Vardır elbette... Fakat kusura bakmayın, sizin faşizan tavırlarınızdan çekinip de hakkın ve adaletin yanındaki duruşumuzu bozacak değiliz. Hem böyle birşeyi umut edenleriniz varsa, hiç heveslenmesin. Birbirimize öcü gözüyle bakmaktan hem bıktık, hem tiksindik artık! Bundan sonra silahı, yumruğu, öfkeyi değil; konuşmayı deneyeceğiz. Allah, aklı öfkesinin esiri olmuşlara fırsat vermesin...

Kaynak: http://yenirenkler.blogspot.com/2012/01/hepimiz-ermeniyiz-desek-kyamet-mi-kopar.html

Beyaz Bereli Çocuk

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Sat, 21 Jan 2012 20:44:00 +0000

Bir varmış bir yokmuş diye başlıyor masalımız. Bendeniz anlatıcınız Vahşet. Babamın bana bu ismi koymasının tek nedeni ağabeyimin adı olan Haşyet’le kafiye oluşturmasıymış aslında. Babamın adı da Dehşet, bu arada… Her neyse. Efendim, ben bu masalın anlatıcısı olduğum kadar kahramanıyım da aynı zamanda velâkin. Lisede edebiyat dersine İngilizce hocası girdiği için imlâ, anlatım bozukluğu filan gibi hatalarım olursa kusuruma bakmayın. Bazılarını tespihçiler düzeltirmiş diyorlarmış. Bir de ilginçtir, İngilizce dersine de tarihçi girerdi. Baştan bir yerden sıra nasıl kaymışsa artık, matematikçimiz de resimciydi! Of ya, ne kadar dağınık bir anlatıcıyım, özür dilerim, hemen baştan alıyorum.

Bir varmış bir yokmuş güzel kardeşim. Ben, günün birinde zengin bor yatakları bok gibi para edecek olan, üç tarafı denizlerle ve dört tarafı o zengin bor madenlerine göz koymuş hain düşmanlarla çevrili bir memlekette yaşıyormuşum. Bu memleketin hakkı çok pis yeniyormuş dünyada. Öyle ki, o memleketin bilim adamları borla çalışan gırla araba yapmış ama dünyanın tek hâkimi olan şeytani Big Brother bizim çok manyak süper güçlü bir devlet olmamızı istemediği için bu projeleri hasıraltı eylemiş. Bir de şey, denizlerimizin altında korkunç büyüklükte petrol yatakları varmış amaaa, anlarsınız ya, bütün dünya düşmanımızmış bizim. Buldurtmuyorlarmış o petrolü bize. Şerefsiz kansız aşağılık mahlûklar yüzyıllar boyunca dünyaya hükmetmiş şanlı ırkımızın gücünden çekindikleri için habire bölüp parçalamaya çalışoyorlarmış bizcağızları.

Bir varmış bir yokmuş işte, efendime söyleyeyim, bu cennet ülkede pis ve hain bölücüler varmış. Her ne kadar geçmişte bu pis ve hain bölücülerin büyük bir kısmını salataya soğan doğrar gibi kesmişsek de, bazıları günümüze kadar bu zengin bor madenli toprakların üstüne yaşaya zıplaya ulaşmayı şey etmişler. Çok fazla konuşuyorlarmış bu hainler. Zaten isimleri de ne kadar komik ve zavallı baksanıza; Gerbeni. Bu ayakları her zaman kötü kokan Gerbenilerin bazı şuursuz temsilcileri varmış. Onlardan birinin adı da Doraht Fink’miş. Bu Doraht denen kansız, kendisi gibi vatan haini olanların bazı hakları olduğunu bas bas bağırıyormuş. Bir de utanmadan kardeş olduğumuzu filan iddia ediyormuş sırf şanlı ırkımızın lekesiz zihnine ebedi günışığı yanıkları bırakmak içün. Devletimiz bu Fink boşboğazının boğazını doldurmak için el altından gizli hafriyat ihaleleri açmış. Başına da kimi koymuş dersiniz? Elbette bendeniz Vahşet’i!

Şimdi aslında şanlı ve bor madenleri dolayısıyla of ya acayip güçlü olan devletimiz bu geveze Gerbeni’yi tükürüğünde boğarmış ama her tarafımızı sarmış olan o pis düşmanlarımız bu yüzden bize zarar verebilecekleri için bu işi açıktan yapmak istemiyormuş. Üstelik görgü kurallarına da aykırıymış bu durum. Devletimizin gelenekleri gereği ne zaman bir hain veya hainler tespit edilirse devletimiz hemen onların bilet işlemlerini halletmesi için ihale açarmış. İhaleyi kazanan kişi haini bir gece gizlice kaçırır, izbe bir yerde kafasına iki kurşun sıkarmış. Ondan sonra da hem cesedi saklar, hem de bu işi yapanın bir başka hain olduğunu işaret ederek bir taşla toplu katliam yapmayı akıl etmeye çalışırmış. Devletimiz vatandaşının rahatını düşünmekten gecelerce uyku uyuyamazmış. Manevi şahsiyeti tahkir ile tezyif filan neyse işte bir şeyler olduğu için devamlı birlik ve beraberliklen idare edilmesi gerekiyormuş. O yüzden birliklen beraberliğe en çok ihtiyaç duyduğu anlarda dergilere reklam verir, Hayriyet gazetesine yazı yazdırırmış.

Derken günün birinde, bu Doraht Fink için ihale açılmış, ihaleyi de ben kazanmışım. Fakat niyeyse, daha önceki yılların aksine daha dikkatli ve sessizce halletmem gerekiyormuş bu işi. Çünkü, bilmiyorum niye. Neticede devletimiz her şeyin en doğrusunu ve en şahanesini düşünürmüş. Neyse, ben de en az benim kadar devasa bor madeni yataklarının bize kazandıracağı efsanevi güç ve tarihi ışıldatan geçmişimizle gözü kamaşmış cengaverler aramaya koyulmuşum. Aramalarım sürerken ülkemizin oha abicim ya korkunç bir güvenilirliği var bu kurumundan bazı subay dostlarım yardımcı oldular. Kendilerine yakın dostlar için muhbirlik yapan, yanakları vatan aşkının o kıpır kıpır tazecik liseli aşkı saflığıyla kızarmış yiğit delikanlılarının benim için bilet işlemi yapabilecek genç yetenekler bulabileceğini söylediler. Miş. Söylemişler. Sonra ben de olur demişim. Devlet bana buyurmuş, ben dostlarıma buyurmuşum, dostlarım dostlarına buyurmuş, onlar elemanlarına buyurmuş, elemanlar da bu işe soyunabilecek kadar gözü kömürlü, bileği kuvvetli bir aslan parçası bulmak için yollara düşmüş.

Sonra bir gün bana bir telefon gelmiş. Dünyanın ennnn yakarız lan bu gezegeni cesaretine sahip ırkının kendiylen gurur duyan genç bir aslancığının bulunduğu müjdesi verilmiş. Ben de kendisine bir tabanca hediye edilmesini, bu hediyeyi istediği gibi kullanmakta özgür olduğunu, kendisine karışan eden olursa devletimizin o karışanları siyah camlı jiplerden inen siyah takım elbiseli siyah gözlüklü gürbüz tosuncukları aracılığıyla osurtacağını söylemişim. Valla ne de güzel söylemişim bence.

Gün olmuş devran dönmüş, bizim aslan parçası namusumuza dil uzatma ve toprağımızın altındaki bor madenlerinin bir kısmında hak iddia etme gibi sapıklıklara bulaşmış bu Doraht Fink Gerbeni’sini şanımızın gerektiği bir biçimde sırtından vuruvermiş. Bunu yaparken de içindeki vatan aşkının saflığı ve yüceliğini temsilen beyaz bir bere takıyormuş. Analar ne aslan parçaları doğuruyormuş be, bi dakka bekleyin gözlerim yaşardı........

Neyse işte, sonra bu bizim beyaz bereli, aslan yeleli yiğit kardeşimiz “ay bis hepimis Gerbeni’yis, uf oldu canımısı yaktınıs” diye karı gibi ağlamaya başlayan başka başka kansız vatan hainlerinin ayyuka çıkan gürültülerinden dolayı tutuklanmak zorunda kalmış. Ama devletimiz onun arkasındaymış, kendisini bir süre misafir edip, besleyip büyütüp, sırtını pışpışlayıp gazını çıkartıp, bebekler gibi kundaklara sarıp bakmayı geleneklerinin ve mevcudiyetinin yegâne sebebi saymış. Bu sebep onun en kıymetli hazinesiymiş. Muhtaç olduğu kudretler de varmış tabi. Ve bu kudretler, kendisinin yetiştirdiği onbinlerce aslan yeleli genç yiğidin beyaz berelerinde mevcutmuş.

Bu masal burada biter. Bendeniz Vahşet aldığı ihaleyi hakkıyla yerine getirmiş olmanın gururuyla buradan gider. Beni arayan bulamaz. Bulsa da göremez. Görse de dokunamaz. Dokunan yanar çünkü. Çünkü ben en muhteşem ülkenin gizli hizmetçilerinden biriyim. Devletim beni korur, yaşatır, büyütür. Pireler, berberler, develer filan.......

Kaynak: http://www.litost.com/2011/01/beyaz-bereli-cocuk.html

ne mutlu “poloris hay enk!”* diyene!

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Sat, 21 Jan 2012 13:26:00 +0000

*hepimiz ermeniyiz!

Kaynak: http://idiotov.wordpress.com/2012/01/21/ne-mutlu-poloris-hay-enk-diyene/

Kuş Olup Uçmak

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Sat, 21 Jan 2012 13:18:00 +0000

Kuş Olup Uçmak from DijitalRüyalar on Vimeo.

hepimiz Ermeniyiz!

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Sat, 21 Jan 2012 13:01:00 +0000

Boynumuzdaki prangalardir artik
sustugumuz yerler...

kaldırım taslarinin tozunu soluyoruz
ve bilerek ölüyoruz ya da ölerek biliyoruz:
bu ülkenin zamanı bizden özür dileyecek!

Bakın ışıkları açıyor çocuklar
Birer birer görünür oluyor yüzlerimiz,
hepimiz Ermeniyiz!

Kaynak: http://kivancozcan.blogspot.com/2007/01/hepimiz-ermeniyiz.html

Hrant Dink Mi?

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Sat, 21 Jan 2012 12:34:00 +0000

Tarihçilerin sıkça dillerine pelesenk ettiği bir söz vardır, hatta halkta bu sözü sıklıkla kullanmaktadır;'Tarih tekerrürden ibarettir.' Bu sözü her an duyabiliriz, duymayanımız yoktur eminim. Bazen bazı sözlerin anlamını aştığını ya da anlam kargaşası yaratığını düşünüyorum. Bu sözde bana öyle bir anlamı anımsatıyor. Tekrar eden tarih mi? Olaylar mı? Yoksa değişmeyen insanlık mı? Bu gerçekten de karmaşık ve bir o kadarda düşündürücü. Dünya tarihine tarafsız bir göz ile bakmak belki mümkün değil diye düşünenler olabilir ama ben adalet noktasında tam bir tarafsızlık olmasa da doğrudan ve adaletten yana taraflı, etik değerleri içinde barındıran bir bakış açısının sağlanabileceğine canı gönülden inanlardanım. İşte tamda bu noktada böyle bir bakış açısının hala dünya halklarını tarafından uygulanamaması bana bir tekrar, kısır bir döngü gibi geliyor. Bundandır işte Hrant Dink Mi? başlığım, bu isim bana yabancı değil sanki bu ismin içinde Spartacus var, Che guevara var, Galileo var, John Lennon var, İlhan Erdost var, Sevinç Özgüner var, Sabahattin Ali var, Abdi ipekçi var, Nesimi Çimen var, Turan Dursun var, Musa Anter var, Uğur Mumcu var, Hasret Gültekin var, Nguyen Van Lem var, Giordano Bruno var, Ulaş Bardakçı var, Mahir Çayan var, Deniz Gezmiş var, Erda Eren var, Terzi Fikri var, Hüseyin İnan var, Yusuf Aslan var, Ertuğrul Karakaya var ve daha nicesi var.

Tarih mi tekerrür eder yoksa insanlık mı? Şimdi tarihi insanların yazdığını ve bu nedenle saçma bir soru olduğunu düşündüğünüz bu soru aslında yanıttır aynı zamanda bu bilinmezliğe. Tarihin çemberini çeviren de, bizi bize kırdıran da, bu bilinmezliğin türküsünü bin yıllardır bize söyleten de insanlık tarihini tekerrür ettiren de, hatta ve hatta kendisi yazanda bu namert, hain, puşt,karanlık, sinsi, kahpe ellerdir. Bin yıllardan beri...

Birisi Hrant mı dedi? ben duydum bu ismi kökü çok derinde, tıpkı diğerleri gibi oda mı düştü sizler için, onuda mı soldur dunuz yitip gidenler gibi... Yine mi aynı elden adalet beklediniz? Oysa ben sizlere daha kaç kere söyleyeceğim, vuran elden adalet beklenmez diye... Eeeeee hala neyi bekliyorsunuz? Kimden ne istiyorsunuz? Neden bir şeyler yapıyor sunuz? Yoksa sizlerde mi kabul ettiniz o ellerin gücünü... Savaşmayacak mısınız? Birleşmeyecek siniz? Siz bilirsiniz...

Kaynak: http://murat-g.blogspot.com/2012/01/hrant-dink-mi.html

Bir Bilim Blogu Neden Adalet İster?

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Fri, 20 Jan 2012 15:15:00 +0000

1593 yılında bilim insanı Giordano Bruno dünyadan başka gezegenler olduğunu söylediği ve Katolik Kilisesinin doktrinlerine karşı çıktığı gerekçesiyle yargılandı. 7 yıl boyunca sürgün edildi, hapsedildi. 1600 yılında hükmü kesinleşti: Bir kazığa bağlanıp diri diri yakılmak.

1633 yılında bilim insanı Galileo Galilei güneş merkezli evren modelini ve dünyanın güneş etrafında döndüğünü savunduğu için engizisyon tarafından yargılandı. Bruno’nun hükmünü bildiği için özür dilemek zorunda kaldı, ömür boyu ev hapsine çarptırıldı. Mahkeme kararının açıklanmasından sonra Galileo sessizce mırıldandı: Dünya yine de dönüyor.

1794 yılında, Fransız ihtilalinin hemen sonrasındaki terör döneminde, aynı zamanda vergi toplayıcı olan ve modern kimyanın kurucusu sayılan bilim insanı Antoine Lavoisier halktan topladığı vergilerin bir kısmını bilimsel araştırmalarında kullandığı gerekçesiyle Fransız devrim mahkemesi tarafından giyotinle ölüm cezasına çarptırıldı. Lavoisier’i savunmak için başvuran dönemin seçkin bilim insanlarının mahkeme başkanından aldığı cevap “Cumhuriyet’in bilim insanlarına ihtiyacı yoktur” oldu.

2005 yılında gazeteci Hrant Dink aksi yöndeki bilirkişi raporuna rağmen TCK’nın 301. maddesine dayanılarak 6 ay hapis cezasına çarptırıldı. Dink dönemin medyası tarafından açıkça hedef gösterildi ve 2007 yılında öldürüldü. Dink cinayetini davasına bakan mahkeme “cinayette örgüt bağlantısı yoktur” hükmünü verdi.

Bruno’nun, Galileo’nun, Lavoisier’in ve Hrant’ın ortak özelliği nedir?

Düşünce özgürlüğünün olmadığı ülkelerde yaşamış ve öl(dürül)müş olmaları.

Düşünce özgürlüğü yoksa bilimden de adaletten de söz edilemez.

Birlikte yürüyor ve bağırıyoruz: Hrant İçin, Adalet İçin.

Kaynak: http://scientificunamerican.wordpress.com/2012/01/20/hrant-icin-adalet-icin-bir-bilim-blogu-neden-adalet-ister/

Hrant Dink için, insanlık namına…

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Fri, 20 Jan 2012 14:59:00 +0000

Onu tanımazdım, kendi dar dünyasında bir lise öğrencisiydim. Öldürülmüş, belki akşam haber bülteninde çalınmıştır kulağıma. Sonra okulun önünden geçen o insan seline tanık olduk arkadaşlarımla. İlk o zaman duydum ismini. O gittikten, katledildikten sonra, bu kadar geç; inanabiliyor musunuz?

İnsan seli ve sıklıkla kalabalığın içinden yükselen “ Hepimiz Ermeniyiz ” yazıları. Trafik tıkandı, eve gidemedik. Bir de üstüne “ Hepimiz Ermeniyiz “ diyorlar. Olacak iş mi? Nasıl kızmış, nasıl kınamıştık… İyice şaşırmış bunlar, diye düşünmüştük.

Şimdi köpek gibi pişmanım! O zaman seni tanıyıp, biraz daha erken anlamaya çalışıp, en azından seni uğurlayan o insanların arasında olmadığım için. Düşündüğümü sanıp aslında tamamen yönlendirmelerle sorgusuz sualsiz kınadığım için o topluluğu. Nasıl pişmanım... Zamanında, sağlığında seni tanıyıp, yazılarını kendi tarihlerinde okuyamadığım için sevgili Hrant Dink. Nasıl üzgünüm bu sistem bu gelenek bu, her ne ise bizi sorgusuz sualsiz bazı yargılarda bulundurduğu için.

O zamanlar onu tanıyor olsaydım, “ İnsanı güvercin ürkekliğine hapsetmenin nasıl bir bedel olduğunu bilir misiniz? “ diye sorduğunda… Ben de bilirdim muhakkak, anlayabilirdim; ama o öyle ötekiydi ki, kendim için düşündüğümü onun için düşünemezdim. Oysa bilse bu ülkenin bütün insanları, herkes bilse… O başkası değil, insan senin gibi; Hrant Dink o, bir tanısan, ne güzel insan…

Meğer, o orada şerefiyle vakarıyla altı delik ayakkabısıyla kaldırımda, orada öylece; üzerinde gazeteler örtülü yatıyormuş. Katledilmiş, kurban edilmiş. Milyon küfürler hak eden, ama hiçbirine değmeyecek insancıkların eni sonu dünyalık, beş para etmez hesapları için. Dünyaya kazık çakacağını zannedip, bir de üstüne üstlük kazık çakma hakkını sadece biyolojik sebeplerle ister istemez dâhil olduğu bir ırka ait zannedenler tarafından... Katledilmiş. Ve biz trafiği tıkıyorlar diye sitem etmişiz. Meğer tıkanan bizim beynimizmiş.

Böyle beyni tıkanmış daha milyonlarcası var. Daha çok anlasak, bilinçlensek böyle olmaz. Dün yürüyen 20 bin kişi, 1 milyon kişi olsa böyle olmaz, inanıyorum. “ İnsanı yaşat ki, devlet yaşasın. “ demiş ya Şeyh Edebali. Şimdi devlet sanıyor ki, insanlar “Devletimiz yaşasın da, biz de bir şekilde geçinir gideriz. “ diyor. Anlasınlar ki insanlar böyle demiyor. İnsanlar doğar, büyür, ölür. En doğal sürecin en ilkel anlatımıdır bu ve burada devlete yer yoktur, o ayrıntıdır. Yani esas olan insan… Önce insan... Ve Hrant Dink, ne güzel insan…

Devlet de bir karışsa insanların arasına, onlarla beraber ezilenlerin hakkını savunsa filan. Anlasa ki; insandır gaye, insandır yaşatılması gereken. Bir insanın hem de Hrant Dink gibi bir insanın elinden alındıysa yaşama hakkı, onun hakkını araması gerekenler de geride kalan insanlardır. Ve yaşatamadıkları insanın hukuken hakkını vermek zorundalar hiç değilse. Yani artık yapabilecekleri bu ve bunu yapmak zorundalar.

Ona izin vermediler ama biz geride kalanlara düşen, bu cehennemi cennete çevirmeye uğraşmak. Anlatabilmeliyiz. Anlamazdan geliyorlarsa, rahatsızlığımızı gözlerine sokabilmeliyiz. 20 bin kişiyi de görmüyor değiller muhakkak, ama görmediklerine inandıramayacakları kadar çok olabilmeliyiz. Hrant için, adalet için, insanlık namına bir şeyler yapabilmeliyiz. Bu dava böyle bitmemeli. Hesabını veremeyiz.

Kaynak: http://zeynepbektas.blogspot.com/2012/01/hrant-dink-icin-insanlk-namna.html

Hepimiz neden Ermeniyiz?

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Fri, 20 Jan 2012 10:14:00 +0000

Fakat anlamıyorsun, neden isyanlardayım? Seni de ikindi vakti vurursa birileri… Seni de sırf milletin için, sırf ırkın için, sırf yazdıkların için, sırf farklı konuştuğun için mahkûm ederlerse ölüme… Senin de ardından boynu bükük bakarsa evlatların… Senin de eşin, eşiğin ağlarsa arkandan, her yıldönümünde, ölüm gününün… O zaman senin arkandan da; “Haketti şu Türk!” derse birileri… O zaman insafsızlaşırsa dünya sana, tıpkı bugün olduğu gibi… O zaman da adalet yerini bulmaz, kan kurumaz, akıllar yatışmazsa… İnan bana, imanım olsun, hem imanın olsun; o gün ben senin arkandan da yas tutacağım. Tıpkı bugün Hrant’ın arkasından olduğu gibi…

Mevzu bir millet değil, mevzu bir ideoloji değil, mevzu bir dil değil, mevzu üç beş gen, farklı bir ten, bir koku, bir renk değil. Mevzu bir mucize-i hilkat, bir insan, bir hayat… Öyle ikindi vakti, öyle nedensiz kıyılan bir can! “Neden böyle şeyler yazıyorsun?” diye soruyorsun. Sormamalısın… Ben Türkiyem, ben ülkem, ben İstanbul, ben Sivas, ben Anadolu, ben dünya bu kadar kolay can alınan bir yer olmasın diye uğraşıyorum. Hem bu kadar kolay, nedensiz ve pisipisine ölünen bir mezarlık olmasın… Yalnız kendim için de istemiyorum. Yalnız Ermeniler için de istemiyorum. Yalnız Kürtler için, yalnız Türkler için, yalnız Lazlar için, yalnız Çerkezler için de istemiyorum. Hepimiz için, hepimizin çocukları için, hatta o silahı tutan ellerin çocukları için de istiyorum. Türkiye bu kadar kolay, bu kadar rahat, bu kadar hissiz, bu kadar övgüyle adam öldürülen ve bununla ayrıca da kuytu köşelerde iftihar edilen bir yer olmasın. Yalnız buna dua ediyorum. Yalnız buna çabalıyorum…

Şimdi sen soruyorsun; “Üzerinize neden öyle şeyler yazdınız? Hepimiz Ermeniyiz falan?” Arkadaşım, bizi değiştiren üç beş gen olsa da; üç beş harflik yazıyla bir millet değişmez. Fakat o küçümsediğin üç beş harf sayesinde belki bir milletin bahtı değişir. Bir kafa değişir, bir arıza değişir, bir zihniyet değişir, bir yanlış değişir, bir mevsim değişir…

Sana daha nasıl anlatayım hislerimi? Ben bugün, tıpkı halifeliğinin ilk gününde minbere çıkmış Hz. Ebu Bekir (r.a.) gibiyim. Ve aynı cümleyle haykırıyorum yüzlere: “Benim yanımda, hakkını alıncaya kadar, en zayıfınız, en kuvvetlinizdir! Ve benim yanımda, üzerindeki hakkı teslim edinceye kadar, en güçlünüz, en zelilinizdir!” Ben işte bu haykırıştan cesaret alıyorum o cümleyi söylerken, yazarken, telaffuz ederken. Bugün tıpkı onun gibiyim… Bu yüzden cesaretliyim. “Evet” diyorum. “Evet, Hrant’ın hakkı alınıncaya kadar, en güçlümüz odur, onun ruhudur ve adalet sağlanıncaya kadar hepimiz Ermeniyiz.”

Kaynak: http://yenirenkler.blogspot.com/2012/01/hepimiz-neden-ermeniyiz.html

Hrant Dink'e olan borcunuzu ödediniz mi?

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Fri, 20 Jan 2012 10:10:00 +0000

Hrant Dink’e dair hikâyem, dört yıl önce, 19 Ocak'ta başladı. O soğuk ocak gecesi, Hrant’ın öldürülmesini tüm canlılığıyla izledim. Çok üzülmüştüm, bu yürekli adam için bir şeyler yapmalıydım.

Zamanla, bu yürekli adamın yazılarını okudum, konuşmalarını tekrar tekrar izledim. Gün geçtikçe, Hrant’ı daha çok özümsüyordum. Cinayetin ardındaki kirli işleri, iğrenç ilişkileri öğrendikçe ‘nefret’im arttı.

Kısa filmle uğraşmaya yeni yeni başlamıştım. ‘Hrant için, Hrant’la ilgili’ bir kısa film senaryosu yazdım. Teknik imkânlarım, sinema bilgim ve ekibim çok kısıtlıydı. Senaryomun yüzde 30’unu ancak gerçekleştirebildim ve ortaya ‘Özgürlük Sırtından Vurulmuş’ adlı kısa film çıktı. İlk kısa filmimi, Hrant’a adamıştım. Bu kısa filmi 1,705 kişi izledi. Film, yapım aşamasındayken, insanlara senaryomu okuttuğumda şöyle tepkilerle karşılaştım:

‘‘ Senaryo güzel ama…

‘‘Ama ne?’’

‘‘Yani, sen şimdi Hrant filmi yaparsan sonra başına iş alırsın. İlerde karşına çıkarırlar.’’

…

‘‘ Her şey iyi hoş da, neden Hrant Dink’le ilgili? Git aşk filmi çek, politik filmler çekme!’’

‘‘Sen bu filmi yaparsan seni tehdit ederler Oğuzcan. Boş ver, sanki Ermeni’sin!’’

Bunlar ve bunlara benzer bir dolu konuşma, beni korkutmaya çalışıyordu. Tıpkı, resmi ideolojinin, zamanında Ermenileri korkutmaya çalıştığı gibi. Onları sürgüne mecbur ettiği, onlara tarifi zor acılar yaşattığı gibi… Beni korkutmaya çalışanlar, benim filmi çekmeme engel olamadı. Ben o günden sonra ‘Hrant için’ yazmaya devam ettim:

Hükümet! Bu yazı da seni tahrik ediyor mu?

Doğum Günün Kutlu Olsun Hrant Dink! EM HEMÛ HRANTIN!

Ogün Samast'ın çocukluğuna inelim sayın yargıç!

O ideoloji devam ediyor hâlâ! Cinayetin ardından 4 yıl geçti! Dava sürüncemede. Katiller hak ettikleri cezayı almıyor! Devlet, suçu ve suçluyu övme cezasından duyarlı vicdanlarda mahkûm ediliyor! Adaletin sefaleti sürüyor! Haksızlıklar, kötülükler, yanlışlıklar hayatlarımızı ele geçirmiş durumda! Bu nedenlerden dolayı, Hrant Dink’in ailesi mutlu değil! Ermeni halkı mutlu değil! Hrant’ın dostları mutlu değil!

Benim elimden, 17 yaşında bir genç olarak ancak bunlar geldi! Belki kimse ciddiye almadı, belki kimsenin duyarlılık penceresini açamadım, belki basında en ufak bir yer almadım, belki kimse aday göstermedi beni Uluslararası Hrant Dink Ödülü'ne... Ama zâten ben bunları kendim için değil Hrant için yaptım. Ona olan borcumu ödemeye çalıştım.

Hrant'la 4 yıl önce başlayan hikâyemiz 2011'de de devam ediyor ve uzun süre de devam edeceğe benziyor. Bu hikâyenin bir bölümünde yalnız bir güvercinin kısık sesi duyuluyor;

Siz, hiç mi güvercin izlemezsiniz?

“Ölüm-Kalım” dedikleri

Kolay bir süreç değil yaşadıklarım...

19 Ocak 2011’de, herkesi Hrant’a olan borcunu ödemeye çağırıyorum. Bir iç hesaplaşmaya, öz eleştiriye ihtiyaç var! Çünkü bu borç ödenmedikçe pişmanlık çamuruna daha çok batacağız!

Oğuzcan Önver

Kaynak: http://oguzcanonver.blogspot.com/2011/01/hrant-dinke-olan-borcunuzu-odediniz-mi.html

Polisler Üç Biz İse İki Kişiydik...

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Thu, 19 Jan 2012 23:35:00 +0000

Bugün Hrant Dink'in katledilişinin 5.yıl dönümü ve aynı zamanda sonuçlanan davasından sonraki üçüncü gün... Ben Türkiye'de olup Agos önündeki yürüyüşe gidemediğim için Londra'da Hrant Dink'i anmak için neler yapıldığını araştırdım ve tek organizasyonunun İngiltere'deki bir Ermeni Topluluğu tarafından düzenlenen sessiz nöbet olduğunu internet sitelerinden okudum. Vicdanım ve insanlığım ne onun öldürülüşünü ve ne davasının sonucunu kabul ettiği için bunu yapmazsam kendimi "insan"dan saymayacaktım ve geceleri rahat uyuyamayacaktım.

Bu yüzden bugün dersime de girmeyerek, Londra'daki Türk Büyükelçiliği'ne saat tam 11'e 5 kala geldim...Belgrave Square'deki hiçbir Büyükelçiliğin önünde polis yoktu...Türk Büyülelçiliği dışında...Kapıda birisi zenci ve iri kıyım olmak üzere 3 adet telsizli polis nöbetteydi...Aslında Ermenilerin sayfasında duyurduğu da "sessiz nöbetti" yani biz de orada sessizce nöbet tutacak ve Hrant'ı anacaktık...

Dakikalar dakikaları kovaladı, ben sürekli olarak bir başka insanın daha gelmesini bekledim. Bu nöbetin bir bir ermeni cemaati kurumu tarafından internet sitesinde duyurulduğunu görüp geldiğim için pankart veya resim hazırlamamıştım ama çok büyük bir hayal kırıklığına uğramıştım...kimseler gelmemişti Hrant'ı anmaya...Neden mi? Çünkü Londra Ermenileri de Hrant gibi düşünmüyordu, aslında onlarında pek umrunda değildi Hrant...Çünkü Hrant Ermeni'den önce İNSAN'dı ve bu insanlığı ona Türklere başka bir çok diyasporadan farklı olarak bakmasını sağlıyordu. Ve malesef onun gibi düşünmeyen ermenilerde onu tasvip etmiyordu...Belki de Ogün Samast'ın ve bir çok Türk Milliyetçisinin gördüğü gibi onlarda Hrant'ı bir "hain"olarak görüyorlardı...

Yaklaşık yarım saat daha kimse gelmeyince çaresiz polislerin yanına gittim. Giderken aslında biraz ürktüm, sonuçta yapılması planlanan gösterinin yasal olup olmadığı hakkında da malumatım yoktu ama dayanamıyordum neden kimse yoktu? Belki polisler bana "geç kaldın kalabalık dağıldı" diyecekti, o umutla yaklaştım polislere "ben bugün burada Hrant Dink'i anmak için ve dava kararını protesto için gelmiştim.Diğer insanlar nerede? Ben mi geç geldim? Yoksa gösteri yasal değil mi?" dedim...

Polisten gelen cevap şu oldu..."Biz de bu olay için buradayız zaten ama kimse yok gördüğün gibi ilk protestocumuz sensin, ayrıca gösteri yasal, yani burada protesto etmenizde bir sakınca yok." O sırada yeşil bir araba yanaştı büyükelçiliğe ben karşı kaldırımda sessizce Hrant'ı anarken, polisler yaşlı adama beni işaret etti, adam yanıma geldi, " polisler söyledi, siz de anma için gelmişsiniz, bana pankartları açmam için yardım eder misiniz" dedi. "Tabi ki dedim". Ve arabasının bagajından iki adet bez parçası çıkardık, pankart olarak, çarşafa sprey boya ile kısacası kendi elleriyle yaptığı pankartlardı bunlar. Türk Büyük elçiliğinin tam karşısına astık ve ikimiz de nöbete başladık...Karşımızda ise bizim taşkınlık çıkarmamıza karşı elçiliği koruyan 3 adet polis vardı... Biz iki kişi tuttuk insanlık nöbetimizi, onlarsa üç kişi tuttular güvenlik nöbetlerini...

O sırada adamla konuşmaya başladık ve hayatımdaki en büyük insanlık dersini ondan aldım... Belki o da benden aldı...Adama "Londra'da yaklaşık kaç ermeni yaşıyor" dedim. Adam 20.000e yakın olduğunu söyledi."Peki neden kimse yok sizlerden, neden sahip çıkmıyor, anmıyorsunuz Hrant Dink'i" dedim...

Gelen cevap beni bir kez daha sarstı...

"Ben Ermeni değilim, Ben Kuzey Galler'liyim"...

Gallerli olan bu öğretmen, şu an çiftçilikle uğraşıyordu ve sadece Hrant Dink'i anmak için Kuzey Galler'deki köyünen tam 11'deki anmaya yetişmek için gelmişti, zira Londra'da kalacak yeri yoktu...O ve ben...Bugün Türk Büyükelçiliği önünde 1 saat Hrant için "sessiz nöbet" tuttuk...

İşte aynen böyle...

Size sesleniyorum, "bu Hrant Dink'te ne var, Allah'ın Ermenisi, neden hepimiz Hrant'ız hepimiz Ermeniyiz diyorsunuz" diyenler...
Aslında haklısınız "Hepimiz Hrant'ız, hepimiz Ermeni'yiz" lafının bugün itibariyle bu gördüğüm manzaradan sonra hükmü kalmamalıdır, yerinde şu sloganlar atılmalıdır.

"Hepmiz Hrant'ız hepimiz İNSANIZ..."

Zira Hrant Ermeni olduğu için öldürülmüştü Türkiye'de... Ama Londra'daki anmasına bir tek Ermeni gelmemişti oysa...

Bu size çok şey anlatmalı...Hrant'ın ne kadar büyük olduğunu anlatmalı ve insanlığın ne kadar önemli olduğunu...

Ve milliyetçilik maskesi altındaki IRKÇILIĞIN ise ne kadar tehlikeli olduğunu...

Dedim ya...

Biz iki kişiydik, polislerse üç...

Kaynak: http://nikbinpin.blogspot.com/2012/01/polisler-uc-biz-ise-iki-kisiydik.html

Kani Karaca, Ağabeyim Hrant, Komşum Yannis ve İstanbul'a dair

noreply@blogger.com (Hrant İçin Blog) — Thu, 19 Jan 2012 23:30:00 +0000

Şu anda Bolu Dağı'na yakın karlı bir toplu konut sıcağındayım. En yakın denize 100 küsur kilometre mesafedeyim. doğduğum büyüdüğüm; anamın, babamın, dedemin toprağı, rum eli İstanbul ise ikiyüz küsur kilometre. komik videoların sitesi sağolsun Kani Karaca arka fonda Mevlid'in Veladet Bahri'ni okuyor hafif bir promilde. Ben daha Veladet'in ne demek olduğunu bilmiyorum. Sonradan araştırıyorum ki dünyaya gelmek demek. Mesela benim babam 1952'de dünyaya gelmiş. İstanbul'da, Kumkapı'da. Mahallesinde sürüyle Ermeni Rum. 2-3 yaşındayken babam; çocukluğunun ilk hatırası 6-7 eylül olayları. Bakkal'ın taşlanması fırının camlarının sopayla indirilmesi. 2-3 yaşında çocuk ne anlar arkadaşının babasının öldürülmesini. 3 yaşında çocuk ne bilir nefreti.

Nefreti bilmeyen babam (hala pek bilmez) 1979'da nikahına almış annemi. Annem Eyüp'lü bir ailenin kızı. Anne tarafının bir kısmı Rus Harbi'nden sığınmış, bir kısmı da 1915 olaylarında aile fertlerinin bir kısmını kaybedince İstanbul'a göçmüş. Yani doğuştan ortodoks ve ermenilere gıcık. Ve babamın doğduğu 1952'de bu coğrafyada Hrant Dink doğmuş, Malatya'da. Aslına bakarsanız İstanbul'a ne kadar uzak. İşte bu yüzden Hrant Dink'e "kardeşimsin hrant" diyemeyişim..Babamın mahallede top oynadığı Artin Abi gibi, Serço Abi gibi büyüğüm benim Hrant abi. Nasıl kardeşim derim?

Esasen örgün eğitim boyunca pek bir karşılaştım "öteki" düşmanlığıyla. Coğrafya dersinde asılınca harita kara tahtaya, çizili haritada gökçeada ve bozcaada bizimdi ama oraya da devlet eliyle nefret aileleri sokulmuştu içeri.Dilim de varmıyor ama Hrant Abi'yi ölüdren Trabzon'lular... Bu hayatımda görmediğim bir olaydı ve İstanbul'a aykırı birşeydi.Sur içini ve anadoluyu terkederek adalara geçtim. Daha Hrant Abi öldürülmemiş, Reha Mağden ölmemişti. bir kaç sene içinde en olmayacak şeyler oldu. Hrant Abi öldürüldü. Olur hani olmaz değil ama öldürene methiyeler yazıldı, beyaz bere bayrak oldu. Babamın gözlerinden süzülen yaşı gördüm. Tanımamıştı hiç Hrant kardeşini, aynı mahallede top koşturmamıştı belki ama zamanında onu bu topraklardan uzaklaştıran illlet, o koftirik öfke sarmıştı yine her bir yanı. Televizyonlarda öldürene methiye türküler dönüyordu. Ve süt gibi ortadaydı Hrant Abi'mi öldürenler.

Üzerinden 5 sene geçti. Ben şu anda bir doktor olarak mecburi hizmette Bolu'da bilgisayarımda Kani Karaca dinliyorum. Memleketimden uzakta, bulunduğum ve özlediğim coğrafyalarda hala nefret var. öfke var. Ben ise hiç tanımadığım Hrant Abi'mi özlüyorum belki Kumkapı'da babamla birgün maç yapar diye...

Kaynak: http://mustafaozunal.blogspot.com/2012/01/kani-karaca-agabeyim-hrant-komsum.html