HÜSEYİN KORKMAZ'ın BLOGU

ÇANAKKALE

2010-06-15T01:07:00.007+03:00

Daha önceleri çektiğim resimlere bakarken bazılarının bu sayfalarda yer alması gerektiğini düşündüm.Bu resimlere fazla yazı eklemek istemedim çünkü kendileri başlı başına anlatıyor.

İşte tarihteki adıyla Troya bizimde Çanakkalemizden görüntüler...

Meşhur Truva atı:

Truva şehri'nin maketi:

Çanakkale'ye gidilirde Aynalı Çarşı gezilmez mi?

Aynalı Çarşı da sanki bazılarına inat girişden itibaren her yere bayrak asılmış.O tarihi çarşı türküsünü söylüyor.Daha fazla anlatılıp tanıtımı yapılmalı bence...

2010 DÜNYA KUPASI

2010-06-12T00:46:00.003+03:00

2010 Dünya kupası Güney Afrika'nın ev sahipliğinde başladı. Herkesin dört gözle beklediği ve futbola doyacağını düşündüğü Dünya kupasın da Türkiye yok ama 7 kıtadan 32 ülke var.

Bu 32 ülke arasında futbol bakımından Türkiye'nin çok gerisinde olan ülkeler yer almasına rağmen bizim katılamamamız halkı üzmesine rağmen Federasyon yetkililerini ve futbol kamuoyunu pek üzmemişe benziyor.

Nüfus bakımından bizim onda birimiz kadar olmayan ülkeler katılırken bizim televizyona mahkûm olmamızı açıklayamayan yetkililer gayet pişkin vaziyette maçları seyredecekler gibi gözüküyor.

Bir Dünya kupası veya Olimpiyat yarışlarının Türkiye'de yapılmasını arzu edip bunun hayalini kurarken koca bir ömür geldi geçiyor.Ama hala umutla yaşıyoruz.
Futbolda ilerlemeyi çapsız futbolculara milyom dolarlar harcama olarak gören ama başarı sağlayamayan klüpler ve Federasyon hem halkı hemde kendilerini kandırıyor.Umarım bizde bir gün Dünya kupasına katıldığımızı, kupayı o kadar ülkeyi geride bırakarak kazandığımızı, Dünya kupası Finalleri'nin veya Olimpiyat Yarışmalrının ülkemizde yapılacağını bu sayfalardan duyururuz.

OKUL BAHÇELERİ

2010-06-08T01:46:00.001+03:00

Son yıllarda özellikle büyük şehirlerdeki okullar yüksek duvarlarla çevrilmeye, içeriyi göstermeyecek şekilde demir kapılarla kapatılmaya ve güvenlik görevlileri tarafından bekletilmeye başlandı.Tabii bu davranışın haklı tarafların var eleştirmiyorum.Ama bana göre okullar orada çocukların bulunduğunu anlatacak şekilde ve fazla sıkıcı ve kasvetli olmamalı.Bahçesi ve duvarları soğuk renklerle değil cıvıl cıvıl olmalı.Çocukların rahatça oynayıp enerjisini boşaltacağı tarzda düzenlenmelidir.

Geniş bahçeli okullar daima hoşuma gitmiştir.Hele bahçeleri de bakımlı ve çocukların rahat edeceği şekilde olunca durma seyret.Çocuklarda rahatça oynasın.Zaten apartmanlarda yaşayan çocuklar bunalıyor oynayacak yer bulamıyorlar bari okullarda rahat etsinler.Onların birer büyük insan gibi davranmalarını isteyeceğimize çocuk gibi davranarak kişiliklerini geliştirmeliyiz.Duvarlarınıda çizgi film karakterleri ile süslersek daha güzel olmaz mı? İşte size bir örnek...Adıyaman Cumhuriyet ilköğretim okulu bahçe duvarlarından bir iki resim örneği:

2010-05-24T02:00:00.000+03:00

Eskiden beri fotoğraf çekmeyi severim.Dijital makinelerde bu zevki kolaylaştırıyor açıkçası.Filmi bastırma derdi de olmadığından çektiğim fotoğrafların iyi olanlarını cd de depoluyorum diğerlerinide siliyorum.boş zamanlarımda da bu fotoğraflara bakıyorum.

Fotoğraflarımı düzenlerken bazen ilginç pozlara da rastlıyorum.bunlarıda ayrı bir sayfada sizlerle paylaşacağım. Umarım sizde beğenirsiniz.Madem bol bol resim çekiyorum,sizlerle de paylaşalım.

Vatandaş Şanlıurfa'nın sıcağına dayanamadığından bulduğu yeşilliğe oturmuş.Kim dinler yasağı?Tabel yanıbaşına dursun.Nasıl olsa bir ona bir zararı yok...

GÜL GÜZELİ

2010-05-22T00:40:00.000+03:00

        Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, deve tellal iken, eşek natır iken, sıçan berber iken vaktin birinde bir değirmencinin bir kara kedisi varmış. Bir padişahın da üç kız; varmış. Bunun bir kırk yaşında biri otuz, en küçüğü de yirmi yaşındaymış.
        Kırk yaşında olan kız, bir gün, en küçük kardeşlerinin ağzından babasına, Benim büyük ablalarım otuz, kırk yaşına girdiler, onları kimseyle baş göz etmedin. Ben de onlar gibi büyüdüm, yirmi yaşına geldim. Sen bizi hala evlendirmeyecek misin?” diye mektup yazmış göndermiş.
       Padişah mektubu okumuş. Hemen üçünü de çağırmış, demiş ki:
      “Her biriniz birer ok atınız. Bu oklar nereye düşerse oradaki kısmetinize razı olunuz demiş.”
       Bunun üzerine büyük kız bir ok atmış. Ok vezirin oğlunun köşküne düşmüş. Onu vezirin oğluna vermişler. Ortanca kız da bir ok atmış. 0 da şeyhülislamın oğlunun köşküne düşmüş. Bunu da ona vermişler. En küçük kız okunu atmış, bir külhancının kulübesi- ne düşmüş. “bu olmadı,” demişler. Kız bir daha atmış, ok yine ora ya düşmüş. Üç kere atıp, üçünde de ok oraya düşünce padişah kızmış: “Soysuz, senin layığın buymuş. Bak, büyük kardeşlerin sabrettiler, muratlarına erdiler. Sen ise onların en küçüğüyken bana kağıt yazdın, işte belanı buldun demiş. Haydi bunu alıp o külhancıya götürün, ona bir şey de vermeyin,” diyerek kızı koy muş.
      Kızı götürüp külhancıya vermişler. Külhancı küçük kızı almış. Bir süre bunlar kulübelerinde oturmuşlar. Günler, aylar geçmiş. Çok yoksul oldukları için de ne dertleri , ne de sıkıntıları bitmiş.
     Kış gelince külhancıyla kızı bir düşüncedir almış. İkisi de, “Koca kışı bu kulübede nasıl geçireceğiz?” diye tasalanıp durmuşlar. En sonunda kız, külhancıya, “Sizin hamamcıya gidip yalvarsan da kışı geçirinceye kadar bize bir yer versen nasıl olur?” demiş.
      Külhancı da gidip hamamcıya yalvarmış, yakarmış. Hamamcı, “eh ne yapalım, kalkın gelin,” demiş. Uzatmayalım, külhancıyla karısı kalkıp gitmişler. Oraya yerleşmişler. Aradan bir zaman geçtikten sonra, bunların nur topu gibi bir kızları dün yaya gelmiş. Tam o sırada duvar yarılmış, içinden üç peri kızı çıkmış.
      Peri kızları kadının odasını tertemiz silmiş süpürmüş. Her tarafı düzeltmişler. Kadını güzel bir yatağa yatırıp, bebeği de kundakladıktan sonra, gideceklerine yakın içlerinden biri:
      “Bunun adı Gülşen; ağladıkça inci döksün,” öbürü güldükçe gül açılsın,” daha öbürüyse, “yürüdükçe çayır çimen bitsin,” deyip üçü birden savuşup giderler.
       Külhancı yorgun argın işinden eve döner. Bir de bakar ki, bir kız çocuğu dünyaya gelmiş, karısı da tertemiz bir odada, süslü püslü bir yatakta yatıyor.
       Adam bunu görünce şaşırır. “Aman hanım, sana ne oldu, bunları nereden buldun?” diye sormuş.
       Kadın da her şeyi olduğu gibi anlatır. Neyse, aradan epeyce zaman geçmiş. Günden güne kız büyüyüp on iki yaşına girmiş. Ama güzelliği de dünyada görülmemiş. Öyle bir güzellik ki, gören aşık oluyormuş. Ondan başka da, güldükçe güller açılır, ağladıkça inciler dökülür, yürüdükçe bastığı yerde çayır çimen bitermiş. Artık onu gören kendinden geçer; öyle bir güzel ki, benzerini kimse görmemiş. Bunu bilmeyen duymayan kalmamış.
       Bu söylentiler günün birinde sultanın da kulağına gitmiş. Valide sultan, güzelliğini dünyaya şan, dillere destan olan bu kızı şehzadeye almak istemiş. Meğerse şehzade rüyasında, gördüğü bu kıza çoktan beri tutkunmuş.
       Valide Sultan bir gün şehzadeyi yanına çağırıp, ona, “oğlum, falan kız şöyle güzel, böyle güzel; işte, güldükçe güller açılıyor, ağladıkça inciler saçılıyor, bunu sana almak için görücülüğe gideyim mi?” diye sormuş.
       Şehzade utancından biraz nazlanırsa da annesinin ille de alacağım diye ayak diremesi üzerine, “Peki,” demiş.
       Valide sultan, “Neyse, oğlanın gönlünü ettim,” deyip, yanına saraydaki kadınlardan birini alarak doğru kızın evine görücülüğe gitmiş.

Evde oturup, hoşbeş ettikten sonra, konuyu açmış, kızı oğluna istemişler. Onlar de ne yapsınlar, baş üstüne deyip, söz kesmişler, kızı vermeye razı olmuşlar.

Valide sultanla birlikte gelen kadının da bir kızı varmış meğerse. 0 kız da çok güzel olduğu kadar bu kızı andırırmış. Kadının kendi kızı dururken bu kızın şehzadeye varacağını düşünerek kıskançlığa kapılmış. “Bu bir külhancı kızı olsun da, padişah in oğluyla evlensin. Benim kızım da onun kadar güzel. Ben onlara bir oyun oynayayım da görsünler. Düğün günü kızı buradan alıp götürmeye nasıl olsa ben geleceğim. O zaman bir oyun oynar, onun yerine kendi kızımı götürürüm,” diye kendi kendine söylenip durmuş.

      Düğün günü gelip çatmış. Kadın da kendi kızıyla birlikte gelinin evine gelmiş. Saraya gitmek üzere yola çıkmadan önce hep birlikte oturup yemek yemişler. Kadın sezdirmeden kızın yemeğine bir avuç dolusu tuz atmış. Kız, yemeğin tuzlu olduğunu anlamış ama ayıp olmasın diye sesini çıkarmamış, hepsini bir güzel yemiş.
     Sonra birlikte kalkmışlar, kadının yanına bir testi su, bir de torba almış, gelin arabasına binmiş. Kendi kızıyla gelinin arasına geçip oturmuş, koyulmuşlar yola.
     Tuzlu yemekleri yediği için yolda susayan gelin su isteyince, kadın, “Gözünün birini çıkarırsan sana bir bardak su veririm,” demiş.
     Kız susuzluktan yandığı için gözünün birini çıkarıp vermiş, suyu içmiş. Biraz gitmişler. Susuzluğu geçmediğinden bir bardak daha istemiş. Kadın yine, “Öbür gözünü çıkarırsan veririm,” deyince, kız öbür gözünü de çıkarıp vermiş, suyu içmiş.
     Bunun üzerine kadın, kızın gözlerini saklamış, kızı da tutup torbanın içine sokmuş, bir dağ başına bırakmış. Gelin elbisesini de kendi kızına giydirmiş, kuşatmış, şehzadenin istediği kızı getirdim diye kızını götürmüş, şehzadenin koltuğuna vermiş.
     Her neyse padişah düğün yapmış, oğlunu güvey koymuş. Şehzade gelinin duvağını açıp kızı görünce, kendi düşünde gördüğü kız olmadığını anlasa da, ona bir parça benzediğinden sesini çıkarmamış.
     O gün öylece geçmiş. Ama oğlan kuşkulanmış. Bilmiş ki, kendi gördüğü kız güldükçe güller açılır, ağladıkça inciler yayılır, yürüdükçe çayır çimen bitermiş. Oysa bunda ne gül ne inci, ne çimen...
     Şehzade, “Sanırım bunda bir iş var. Bu benim görüp istediğim kız değil,” diye kendi kendine düşünmüş, taşınmış, elbet bunun aslı astarı çıkar diye hiç kimseye bir şey söylememiş. Onlar oturup durmakta olsun, o kız dağ başında kendi kendine ağlar, ağlar; ağladıkça inciler dökülür, oturduğu torbada her yanı incilerle dolar.
      O gün ırmağa süprüntü dökmek için bir çöpçü gelir, bir inilti işitir. Çöpçü bu sesten korkup, “İn misin, cin misin diye seslenir. Kız da, Ne inim, ne cinim, ben de senin gibi bir ademim, deyince çöpçü çuvalı açar bakar ki, iki gözü yok bir kız ağlayıp duruyor, ağladıkça da gözyuvalarından inciler dökülüyor. Çöpçü hemen bu kızı alıp evine götürmüş. Kendisinin hiç çocuğu olmadığı için, hem çöpçü hem de karısı bu kızı pek sevmişler. 0 ağladıkça da çöpçü kızın gözlerinden dökülen incileri toplamaktan başka bir işe bakmamış. Parasız kaldıkça bu incileri götürüp satar, böylelikle geçinip giderlermiş.
      Kız ağlayıp gözlerinden inciler saça dururken günler geceleri kovalar, aradan uzunca bir zaman geçmiş. Günlerden bir gün, kız aklına bir şey gelerek gülmeye başlamış. Güldükçe de güller açılmış. Kız, hemen çöpçüye, “Baba” demiş, al bu gülü, şehzadenin sarayı önünden geç, geçerken de, “gül satarım, hiç görülmemiş gülüm var,” diye bağır. Eğer seni oradan bir kadın çağırıp gülü isterse sakın para ile satma, “Bir göze bir gül veririm,” de.” Demiş. Adam gülü alıp doğru sarayın önüne gitmiş. “Gül satarım, hiç görülmemiş gülüm var,” diye bağırınca kızın anası bunu hemen işitmiş.
     “Aman şu gülü alayım da kızımın başına takayım, şehzade görünce kızımı, kendi görüp Sevdiği kız sansın,” diye çöpçüyü çağırmış.
      “O güle kaç para vereyim?” deyince çöpçü de, “Ben bunu para ile satmam bir göze veririm,” der demez kadın o gözlerini çıkardığı kızın saklamış olduğu gözlerinden bir tanesini çöpçüye vermiş, gülü alır, kızının başına takmış. Şehzade gülü görünce kendi kendine, “Bu gülü benim sevdiğim kızın güllerinden, ama çoktan beri görmüyordum. Bunda yine bir iş olmalı,’ diyerek hiç sesini çıkarmamış.
       Onlar yine oturmakta olsunlar, çöpçü, gözü alıp doğru kıza getirmiş. Kız, gözünü yerine koymuş, Tanrıya yalvararak dua etmiş; gözü tekrar eskisi gibi olmuş. Kız yine güler; gül açılınca, çöpçüye, “Baba, al bu gülü de götür, “Bir göze bir gül, “ diye bağırarak yine o saraya sat,” demiş.
       Çöpçü gülü alıp, sokakta bağırmaya başlamış, kadın bunu işitmiş. “Aman şehzade kızımı biraz sevmeye başladı. Şu gülü de alayım, şehzade daha çok sevsin kızımı, hem de benim yaptığım işleri anlamadan sevdiği o külhancının kızını unutsun,” diye çöpçüyü çağırmış.
       Gülü almak istediğini söyleyince çöpçü, “Veririm ama yerine bir göz isterim,” demiş. Kadın saklamış olduğu öteki gözü de verip, gülü almış.
      Çöpçü hemen döner, getirdiği gözü kıza vermiş. Kızın gözünü yerine koyup, dua etmesiyle de gözü iyileşmiş, eskisinden daha iyi olmuş. Neyse uzatmayalım mestaneyi, çatlatmayalım kestaneyi, günlerden bir gün bu kız sokağa çıkar; güldükçe, güldüğü yerde güller açmış, bastığı yerde otlar bitmiş. Demeye kalmadan, şehzadeyle evlenmiş olan kızın anası bunu görmüş.”
       Hemen, “Şimdi şehzade bunu görürse işi anlamış,” diyerek, düşünür taşınır, doğru o çöpçünün evine gitmiş, yalvarmış yakarmış, “aman çöpçü, bu Senin kızın nasıl şeydir, sakın bu bir cadı olmasın?” diye çöpçüye bir takım korkular vermiş. Herif de ah mağın biri olduğundan, “Aman deme, sakın böyle bir şey olmasın? Zira ben böyle insan görmedim,” demiş.
       Kadın da, “Sen onun tılsımını öğrenirsen ben de sana bunun nasıl çözüleceğini bildiririm, deyip gitmiş.
       Çöpçünün kızı eve gelince, çöpçü, kıza, “Kızım, senin bu halin bana merak oldu, senin tılsımın nedir?” diye sormuş.
       Kız da bir kötülük düşünmeyerek, “Babacığım, ben ademoğlu yum, ben ademoğluyum, ama kırklarla karışığım. Benim görünüşüm ademdir, amma asıl tılsımım, filan dağda bir geyik vardır, işte odur. 0 ne vakit gelirse, ben de o vakit ölürüm,” demiş.
       Sabah olur. Gizlice o kadın gelip, çöpçüden işi sorar. 0 da, kızın dediklerini kadına söylemiş. Kadın bunu işitir işitmez doğru kendi kızına gelmiş. Demiş ki: “Kızım, sen yalancıktan hasta ol.”
      Kız hastalanır. Oğlan, kıza hekimler getirmiş, baktırmış. Kızın anası hekimin birine demiş ki: “Siz şehzadeye, “filan dağda bir geyik vardır, onu tutup yüreğini karınıza yedirirseniz iyi olur;” Bunun üzerine, hekimler, oğlana, “Şehzadem, senin karının hastalığı bir şeyle geçer. Eğer onu yapamazsan ölür gider,” deyince, şehzade, “Nedir?” diye sorar.
      Hekim de, Filan dağda bir geyik vardır. Onu tutup, yüreğini yedirirsen o zaman senin karın iyileşir,” deyince, şehzade adamlar gönderip o geyiği vurdurur. Hemen yüreğini çıkartıp kıza yedirir. Çöpçünün kızı da geyik ölünce ölür. Meğerse o geyiğin yüreğinin ucunda bir kırmızı mercan varmış. Kız yüreği yutarken o mercan yere düşer, bunu kimse görmez.
      Neyse, kız iyi olur. Aradan biraz zaman geçer, bu kızın bir çocuğu dünyaya gelir, ama şehzadenin gördüğü kız gibi, ağladıkça inciler dökülür, güldükçe güller açılır, yürüdükçe çimenler biter.
      Şehzade bu çocuğu görünce, “Bu benim gördüğüm kız gibi, gelgelelim bunu doğuran anası böyle değil; bu nasıl iştir?” diye düşünüp taşınırsa da bir gece düşünde o kızı görmüş. Kız, “şehzadem benim canım senin sarayının merdivenin altında duruyor. Hem, karının dünyaya getirdiği çocuk da benim tılsımım olan geyiğin yüreğinden olmuştur,” deyince, şehzade uykudan uyan Kızın söylediklerini düşünerek, “Acaba bu gerçek mi, yoksa nasıl şeydir?” der, merdiven altına gidip arar, tarar, sonunda güzel bir mercan bulur. “Acaba bu mudur, yoksa değil midir?” diye mercanı alarak yukarı çıkar, masanın üzerine bırakır.
        Neyse, kendisi çocuğu ile eğlenip avunurken, çocuk da epeyce büyür. Öteye beriye gezinirken masanın üzerinden o mercanı alınca, çocuğu periler kaptığı gibi doğruca o kızın mezarına götürürler. Çocuk elindeki mercanı kızın ağzına koyunca da kız dirilir.
       Şehzade çocuğun kaybolduğunu görünce, arasa tararsa da çocuğu bulamaz. Yine düşünde, çocuğu ile sevdiği kızın bir mezarda olduklarını görüp, uykudan uyanır. Doğru düşünde gördüğü mezarlığa gider. Mezarı açarak bakar ki, çocuk ile kız yatıyorlar.
      Şehzade bunları görünce, kızla çocuğu mezardan çıkarıp, işin aslını kızdan sorar. Kızda olduğu gibi, her şeyi başından sonuna kadar bir bir anlatır.
      Şehzade işi öğrenince, onları alıp saraya getirir. Kendi karısıyla onun anasını başka bir şehire sürdürür. Kızı da kendine nikahlayarak kırk gün kırk gece düğün yapmış. 0 çöpçüyü de kapıcıbaşı olarak ölünceye kadar sarayda oturmuş.
      Onlar ermiş muradına, darısı bizim başımıza.

BURSASPOR ŞAMPİYON OLDU..

2010-05-16T23:31:00.000+03:00

2009-2010 yılının şampiyonu olan Bursaspor gönülleri feht etti.Zorlu bir lig sonunda şampiyonluk heyecanının son maça kadar taşınmasını sağlayan Bursaspor şampiyonluğu bileğinin hakkıyla almasını bildi.

          Kendisinin 10 katı değerindeki Fenerbahçe'den şampiyonluğu alan Bursaspor bütün Türkiye'yi mutlu etti.(Fenerbahçe'liler hariç)
         Bursa'ya şampiyonluğu yakıştırmayan şımarık Fenerbahçe taraftarları maçtan sonra stadlarını da yakmaya kalkarak her zamanki gibi olay çıkardılar.
        Trabzonspor'a kupayı kaptırdıktan sonra son maça yine Trabzon ile çıkan Fenerbahçe sayısız fırsatları değerlendiremeyince Bursa şampiyon oldu.
        Maça asılarak haklarında çıkarılmış olan söylentileri yalanlayan Trabzon'da dürüst bir maç çıkartarak spor kamuoyunun takdirini kazandı.
        Nasıl olsa kupayı aldılar maça asılmazlar diye düşünenleri de yanılttılar.
        Lafı fazla uzatmaya gerek yok:

ŞAMPİYON BURSASPOR

AĞLAYAN ELMA İLE GÜLEN ELMA

2010-05-13T23:21:00.000+03:00

         Bir varmış bir yokmuş. Evvel zamanda bir padişah ve üç de oğlu varmış. Bunlar ülkelerinde mutlu bir hayat sürerlermiş.
         Küçük oğlan bir gün köşkünde otururken, sokaktaki çeşmeden su almak için bir kocakarının geldiğini görmüş. Oğlan kocakarının testisine küçük bir taş atmış ve testiyi kırmış. Kocakarı bir şey söylemeden evine dönmüş. Bir testi daha alıp gene çeşmeye gelmiş. Oğlan bu sefer de bir taş atıp testiyi kırmış. Kocakarı sessizce evine geri dönmüş.
        Ertesi gün testi elinde gene çeşmeye gelmiş. Oğlan, kocakarının geldiğini yukarıdan görüp hemen eline bir taş daha almış. Uygun bir anda atıp gene testiyi kırmış.
Kocakarı başını kaldırmış:
-Hey oğul, bir şeycikler demem.. Dilerim Mevla’dan, ağlayan elma ile gülen elmaya aşık olasın demiş, çekip gitmiş.
        Oğlan da aradan birkaç gün geçince kocakarının söylediğini kendine dert etmeye başlamış. Gerçekten ağlayan elma ile gülen almaya aşık olmuş. Günden güne sararıp solmaya başlamış.
      Çok geçmeden padişah, oğlunun hastalandığını işitmiş. Hekimler bir türlü derdini anlayamamışlar. Günlerden bir gün kente bir hekim gelmiş. Bakması için saraya çağırmışlar. Hekim:
-Bunun hastalığı sevdadan başka bir şey değil demiş.
     Oğlan da en sonunda ağlayan elma ile gülen elmaya aşık olduğunu babasına söylemiş.
Babası çok üzülmüş:
-Şimdi ne yapalım, oğlum? Biz onu nerede buluruz? demiş.
Oğlan:
-Ben gider onu bulurum.. Yeter ki siz izin verin diye cevap vermiş.
Padişah;
-Oğlum, bu hal ile nereye gideceksin? Onun kim olduğunu, nerede olduğunu bilmezsin. Vaz geç bu sevdadan. Dediyse de oğlan kanmamış.
-Mutlaka gidip bulacağım demiş.
Ağabeyleri de babalarına;
-Biz de onunla birlikte gideriz. Kardeşimizi yalnız bırakmaz, bu elmaları mutlaka buluruz demişler.
Bunlar yol hazırlığı yapmışlar. Üçü birlikte yola düşüp bilmedikleri ülkelere, kentlere doğru yürümeye başlamışlar.
Az gitmiş uz gitmişler; dere tepe düz gitmişler... En sonunda bir çeşme başına gelmişler.
Çeşmenin taşının üzerinde bir yazı görmüşler.
Taşta şunlar yızılıymış:
“Karşıdaki üç yolun birine giden gelir,
birine giden ya gelir ya gelmez, öbürüne giden hiç gelmez”
Büyük oğlan;
-Giden gelir yola ben gideyim demiş.
Ortanca oğlan da;
-Giden ya gelir ya gelmez yola da ben gideyim demiş.
Giden gelmez yola gitme de küçük oğlana kalmış.
Büyük oğlan;
-Gittiğimiz yerden hangimiz önce gelirse, ötekilerin gelip gelmediğini nereden bilsin? demiş.
Küçük oğlan ileri atılmış:
-Parmaklarımızdaki yüzükleri çıkarıp şu taşın altına koyalım. Kim önce gelirse taşı kaldırsın yüzüğünü alsın. Sonra gelen de kimin dönüp dönmediğini bilsin.
Böyle yapmışlar. Her biri istediği yola gitmiş.
Büyük oğlan “giden gelir” yoluna çıkmış.
        Az gitmiş, uz gitmiş; bilmediği bir ülkeye varmış. Orada, ‘Giren çıkandan bir şeyler öğrenirim’ umuduyla bir hamama girmiş. Hamamda tellak olarak çalışmaya başlamış.
Ortan oğlan “giden ya gelir ya gelmez” yoluna koyulmuş. Az gitmiş uz gitmiş... Günlerden bir gün bir ülkeye varmış. Orada bir kahveye girerek çalışmaya başlamış. Sonunda kahveci olup orada kalmış.
        Küçük oğlan da “giden gelmez” yoluna düşmüş. O da az gitmiş, uz gitmiş. Çok uzun yollarda yürümüş. Otura kalka, gide gide bir gün bir çeşme başına gelmiş. Bakmış ki bir kocakarı bu çeşmeden su dolduruyor. Oğlan yanına gitmiş...
-Nineciğim, beni bu akşam evinde konuk eder misin demiş.
Kocakarı da;
-Ah oğul, benim bir evim var... Yattığım zaman ayaklarım dışarı çıkar. Ben kendim sığamıyorum, seni nerede konuk edeyim diye cevap vermiş.
Küçük oğlan yaşlı kadına bir avuç altın vermiş:
-Aman koca nine, ne olur bana yatacak bir yer bul deyince kocakarı altınların hatırına;
-Gel oğul gel... Evim de var odam da.. Senden başka kimi konuk edeyim? deyip, oğlanı evine götürmüş.
Evde biraz yemiş içmişler. Otururken oğlan sormuş:
-Aman koca nine, bir ağlayan elma ile gülen elma varmış... Nerededir onlar bilir misin?
Kocakarı bunu duyar duymaz oğlana bir tokat vurmuş.
-Sus! Onların adını anmak yasaktır...
Bunun üzerine oğlan çıkarmış bir avuç altın daha vermiş. Kocakarı sevinerek;
-Oğlum, yarın kalkarsın, şu karşıki dağa giderisin. Oraya bir çoban gelir. O çoban,ağlayan elma ile gülen elmanın olduğu sarayın çobanıdır. Onun gönlünün yapıp saraya girebilirsen elmaları orada bulursun. Ama elmaları aldıktan sonra doğruca benim yanıma gelesin demiş.
Oğlan da sabahleyin kalkmış. Kadının tarif ettiği dağa gitmiş. Bakmış ki orada bir çoban koyun otlatıyor. Gidip çobana selam vermiş... Oturup konuşmaya başlamışlar. Sonra oğlan ağlayan elma ile gülen elmayı çobana söylemiş.
Çoban da tıpkı yaşlı kadının yaptığı gibi bu sözü işittiği anda oğlana bir tokat vurmuş. Tokatı yiyen oğlanın aklı başından gitmiş.
-Aman çoban kardeş bana neden vurdun? deyince çoban yeniden üstüne yürümüş.
-Sus daha konuşuyorsun, öyle mi? Diye bir tokat daha vurmuş.
-Onun lafı burada yasaktır, demiş.
Oğlan çobana yalvarmış yakarmış, bir avuç altın vermiş... Çoban altınları görünce yumuşamış..
Oğlana demiş ki:
-Ben şimdi bir koyun keserim. Onun derisini tulum çıkarırım. O tulumun içine girersin. Akşam üzeri ben koyunları sürüp saraya giderken sen de koyunların içinde saraya girersin. Çünkü saraya girerken koyunları sayarlar. Sen de koyun gibi yürüyüp kendini bildirmeyerek sürüyle birlikte içeri girersin. Geceleyin, herkes uyuyunca, en yukarı kata çıkar sessizce sağ taraftaki odaya girersin. Padişahın kızı yatakta yatar, elmaları da rafta durur. Onları, uyandırmadan alabilirsen alırsın... Eğer kız uyanırsa bağırır... Seni yakalarlarsa iş fena olur.
         Çoban bunları söyledikten sonra kalkmış bir koyun kesmiş. Koyunun tulum gibi çıkardığı derisine oğlanı sokmuş. Koyunların içine katarak doğruca saraya gitmiş. Nöbetçiler koyunları saraydan içeri girerken saymışlar. Oğlan da sürüyle birlikte içeri girmiş.
       Gece olmuş, herkes uyumuş. Saat dörde beşe gelirken oğlan tulumdan çıkmış.. Yavaş yavaş en yukarı kata gidip çobanın söylediği odayı bulmuş. Açıp bakmış ki orta yerde bir yatak, içinde de ayın on dördü gibi güzel bir kız yatıyor... Oğlan ona bakarken, raf üzerinde bulunan elmaların biri kahkaha ile gülmeye diğeri de hüngür hüngür ağlamaya başlamışlar. Bunları işiten oğlan hemen kapıyı kapadığı gibi kaçmış, doğruca koyunların yanına gitmiş.
         Elmaların gürültüsüne yatakta yatan kız uyanmış. Bakmış ki kimsecikler yok. Odanın dışına çıkmış, öteye bakmış, beriye bakmış... Kimseyi bulamayınca içeri girmiş:
-Sizi gidi yalancılar sizi... Beni aldattınız. diyerek elmalara kızmış. Yeniden yatağa yatmış.
Aradan kısa bir süre geçince kız tekrar uyumuş. Oğlan da bir daha yukarı çıkmış.
Yavaş yavaş odanın kapısını açmış, içeri girmiş. Elmalara doğru bir iki adım atmış. Bu sırada yeniden elmaların biri gülmeye, biri ağlamaya başlamış. Oğlan korkusundan gene kaçmış. Kız uyanmış, bakmış ki kimsecikler yok...
-Hay gidi edepsizler hay. İkidir beni uykudan uyandırıyorsunuz. Gene bir şey yaparsanız sizi döverim, demiş ve yeniden yatmış.
Kız uyuyunca oğlan gene gelmiş, kapıyı açıp elmaların yanına yaklaşmış.Elini uzatıp raftan alayım derken elmalar gene gülüp ağlamaya başlamış ve oğlan gene korkup kaçmış. Kız uyanıp bakmış ki kimsecikler yok:
-Sizi gidi arsızlar sizi. Bu gece deli mi oldunuz? Üç keredir beni uykudan uyandırıyorsunuz. Bu nasıl iş? deyip, bir tokat birine, bir tokat ta ötekine vurmuş. Sonra yeniden yatağına girip yatmış.
Aradan epeyce vakit geçmiş. Oğlan gene odaya girmiş ve rafa yaklaşmış. Elmanın birini eline almış... Bakmış ki ses yok... Öbürünü de alıp dışarı çıkarmış. Doğruca koyunların arasına gidip tulumun içine girmiş. Meğer elmalar kıza, kendilerine kızdığı için darılmışlar, bu yüzden ses çıkarmazlarmış.
Sabah olmuş... Çoban koyunları saraydan çıkarmış ve dağa doğru gitmiş.
        Oğlan, saraydan uzaklaşınca kimsenin olmadığı bir yerde tulumdan çıkmış. Çobana bir avuç altın daha vermiş.
-Allaha ısmarladık, deyip doğru kocakarının evine gelmiş. Kocakarı oğlanı görünce hemen bir leğenin içine biraz su koymuş. Bir tavuk keserek kanını suya akıtmış. Suyun içine bir tahta koyup oğlanı tahtanın üstüne oturtmuş.
Kız sabah olup da uykudan uyanınca, aşağı bakmış, yukarı bakmış ki rafta elmalar yok.
-Eyvah! Bu gece elmalarım çalındı. Onlar beni üç kere uyandırdılar ama ben anlayamadım; meğerse hırsız gelmiş diye ağlamaya başlamış.
Padişah bunu duyunca sarayın kapılarını kapattırmış. Hatta şehrin etrafındaki kalenin kapılarını da kapatarak gireni çıkanı sıkı sıkı arattırmış.
Şehrin içini de aramışlar, bir türlü bulamamışlar. Falcılar fal bakmışlar. Sonunda görmüşler ki elmaları alan kanlı bir denizde gemiyle gidiyor.
-Padişahım, demişler;
-Bu adam çok uzaklara gitmiş. Bu kanlı deniz nerededir bilemeyiz...
Sonunda bu elmaları aramaktan vazgeçmişler artık. Kalenin kapıları eskiden olduğu gibi açılmış. Oğlan kocakarıya biraz daha altın verdikten sonra
-Eyvallah deyip oradan çıkmış.
          Geldiği yoldan dönmeye başlamış. Gide gide bir gün, ağabeyleriyle ayrıldığı çeşme başına gelmiş. Yüzüklerini koydukları taşı kaldırıp bakmış ki hiçbiri gelmemiş. Kendi yüzüğünü almış ve küçük ağabeyinin gittiği yola gitmiş.
         Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş... Bir gün bilmediği bir ülkeye varmış. Yolunun üstündeki bir kahveye girmiş. Yorgunluk çıkarmak için kahve çubuk içmiş. Bakmış ki ağabeyi orada kahvecilik ediyor.
Yaklaşmış yanına, ama kahveci olan ağabeyi onu tanımamış. Bir ara oğlan ağabeyini yanına çağırmış. Söz arasında:
-Sen nerelisin? Filan derken, ağabeyi anlamış ki kendisiyle konuşan kardeşidir. Sonra birlikte kalkmışlar geri dönmek için yola koyulmuşlar. Şurası burası derken gene o çeşmeye gelmişler. Taşı kaldırıp bakmışlar ki, ağabeyleri gelmemiş. Ortanca oğlan da yüzüğünü almış. Ağabeylerini aramak amacıyla onun gittiği yola gitmişler.
-Kardeşim, bunlar biraz bizde dursun, sonra gene sana veririz, demişler.
O da;
-Pekiyi deyip vermiş.
Sonra bu iki ağabey birbirlerine;
-Biz bunu öldürelim; şu elmaların biri sende biri bende kalsın demişler.
Yol üzerinde bir kahveye rast gelmişler. O kahvenin bahçesinde biraz oturup yemek yiyelim demişler. Kahveciden bir hasır istemişler, kahveci de hemen getirmiş.
Bahçede ağzı açık bir kuyu varmış. Hasırı o kuyunun üstüne yaymışlar. Küçük oğlan kuyuyu görmemiş... Hasırın üstüne oturduğu gibi kendisini kuyunun dibinde bulmuş. Ağabeyleri biraz oturmuşlar. Yemek yiyip karınlarını doyurmuşlar. Kahve, tütün içmişler. Az sonra gene yola düşüp ülkelerine doğru gitmişler.
Kuyuda su olmadığı için, aşağıya düşen oğlan ölmemiş, ama bayılıp kalmış. Ağabeyleri ülkelerine varmışlar.
Babaları küçük kardeşlerinin nerede olduğunu sormuş. Onlar da;
-Biz gittik, ağlayan elma ile gülen elmayı bulup getirdik. O, bir giden gelmez yola gitmişti, bir daha gelmedi, demişler. Babaları da üzülmüş, ağlamışsa da;
-Elbet gelir diyerek kendini avutmuş.
          Onlar babalarının yanında oturmada olsun, biraz sonra, kuyuya düşen oğlanın aklı başına gelmiş. Kuyunun içinde yukarıya doğru bağırmaya başlamış.
          O sırada kahveci bahçede gezerken bir de bakmış ki kuyudan bir ses geliyor. En sonra kuyuya bir adam sarkıtmışlar ve oğlanı çıkarmışlar.
-Sen buraya nasıl düştün diye sorunca oğlan da başına gelenleri bir bir anlatmış. Sonra kalkıp kendi ülkesine gitmiş. Ama babasının sarayına gitmemiş. Başına bir işkembe geçirmiş ve keloğlan kılığına girerek bir kalaycı dükkanına girmiş. Orada çırak olarak çalışmaya başlamış.
        Gel zaman git zaman, herkes kendi hayatını yaşamaya devam etmiş... Ama ağlayan elma ile gülen elmanın sahibi olan kız çok büyük üzüntü içindeymiş. Kızın padişah babası bin taneli bir tesbih yaptırmış ve adamlarına vermiş.
-Bu teshibi alın, ülke ülke gezin. Kim başına geleni anlatarak bu tesbihi bitirinceye kadar çekebilirse bu elmaları o almıştır... Onu tutup bana getirin, demiş.
        Adamlar tesbihi almışlar. Çeşitli ülkelere gitmişler. Gezmişler, dolaşmışlar ama kimse o tesbihi çekememiş. En sonunda bu elmaları çalan oğlanın ülkesine gelmişler. Tam o kalaycının önünden geçerlerken, oğlan ustasına;
-Usta, ben başıma gelenleri anlatırken bu tesbihi çekerim, demiş.
        Ustası adamlara haber vermiş. Onlar da tesbihi getirmişler:
-Haydi bakalım, hem anlat hem de çek demişler.
Oğlan o zaman;
-Ben bunu çekerim ama buranın padişahının yanında çekerim demiş.
       Oradan oğlanı alıp padişahın yanına getirmişler. Olan biteni padişaha anlatmışlar.
Oğlan oturmuş, başına gelenleri bir bir anlatmış. Bu arada tesbihi çekmeye de başlamış. Tam kardeşlerinin onu kuyuya attıklarını söylediği sırada tesbih bitmiş.
Padişah da bu oğlanın kendi küçük oğlu olduğunu anlayıp, hemen kalkmış onun boynuna sarılmış.
-Vah oğulcuğum, senin başına bunca işler gelmiş de benim haberim olmamış diyerek ağlamaya başlamış.
         Adamlar oğlanı alıp öteki padişaha götürmek istemişler. Ama önce elmaları alan iki büyük oğlanın cellat elinde cezaları verilmiş. Sonra da küçük oğlanı elmalarla beraber öteki padişahın ülkesine göndermişler.
Az gitmişler, uz gitmişler... Gide gide bir gün gene, elmaların çalındığı ülkeye ulaşıp, bu oğlanı padişahın yanına götürmüşler. Padişah oğlanı görür görmez ona kanı kaynamış. O tesbihi bir de kendi önünde çekmesini istemiş.
        Oğlan gene tesbihi alıp başına gelenleri baştan sona kadar anlatmış ve tesbihi de çekmiş.
Padişah;
-Oğlum, sen bu elmaları aşık olduğun için çaldın.
Ama benim kızım da bunlara aşıktır. Gel, kızımı sana vereyim, ikiniz de bu elmalardan ayrılmayın demiş.
Oğlan da:
-Baş üstüne deyip padişahın söylediğini kabul etmiş.
Küçük oğlanla kız evlenmişler. Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine...

Hikâyeler  sizlere çocukça gelmesin.Her hikâyeden alınacak bir ders vardır.
Hikâyelerden ders almazsak hayattan ders alırız ki bunun sonucu çok ağır olabilir.....

A DİYEN B DE DEMELİ

2010-05-13T00:46:00.001+03:00

          İnsan hayatta    her okuduğundan, her karşılaştığından,hatta kendinden küçüklerin bile anlattıklarından birer ders çıkarmalı bunları kendine göre yorumlamaya çalışmalıdır.Hiç bir şeye karşı neme lazımcı olmamalıyız.
          Bana ne, dünyayı ben mi kurtaracağım sanki dememeliyiz.
          Ben okuduğum hikâyeleri de yorumlarım sizlere ders çıkartılabilecek hikâyeleri buradan vermeye çalışacağım.Umarım birilerine faydası olur.En azından biraz gülümseyebiliriz.Ne dersiniz?

                                 A DİYEN B DE DEMELİ
        Öğretmenin sınıfta bir çocukla sorunu varmış. Öğretmen, “A, de” diyormuş, çocuk kafasını kaldırıyor, öne arkaya sallıyor ve dudaklarını birbirine yapıştırıyormuş. Öğretmen bir gün yine sabırla başlamış ve “Sen çok iyi bir çocuksun, lütfen A de. Bu sana zarar vermez,” demiş. Ama çocukta tek cevap boş bir bakış olmuş. Birkaç başarısız denemeden sonra öğretmenin en sonunda sabrı taşmış ve “a de, A de.” Diye bağırmış Fakat çocuğun cevabı sadece “ııh... ıh... ıhı.” Olmuş . bunun üzerine öğretmen çocuğun babasını çağırmış. Beraberce küçük çocuğun A demesini istemişler. Sonunda çocuk pes etmiş ve herkesi şaşırtarak net ve güzel bir A sesi çıkarmış. Öğretmen bu pedagojik başarı karsısında şaşırmış ve bağırmış, “maşallah, ne kadar mükemmel şimdide B de” Fakat çocuk sert bir şekilde karşı çıkarak küçük yumruğunu masaya vurarak şöyle demiş, “bu kadarı yeter. A dediğimde bana ne olacağını biliyordum. Peşinden B dememi, daha sonra bütün alfabeyi tekrar etmemi, daha sonra okumamı, yazmamı ve aritmetik yapmamı isteyecektiniz. Başından beri bunun için A demek istemiyordum.

· Eğitim doğruları söylemek değil, doğruları yapmaktır. Çocuğunuza örnek olmaya gayret edin. Gerisi gelir.
· Çocuğunuza vereceğiniz eğitimin amacı, onun sorumluluk düzeyini geliştirmek ve olgunlaşmasını sağlamak olmalıdır.
· Çocuğunuza size işlerinizde yardım etme fırsatı verin.
· Çocuklarınızın yanlışlarını değil, doğrularını yakalayın.
· Çocuğunuza iyi şeyler söylemekten ve onu övmekten korkmayın. Şımaran çocukları hayat hizaya sokar.
· Şımartmaktan kaçınayım derken güvenini zedelediğiniz çocuklara güven kazandırmak çok daha zordur.
· Takdir edilen ve övülen çocuklar, anne- babalarını ve arkadaşlarını takdir etmeyi öğrenirler.
· Atalarımız “taç giyen baş akıllanır” demişler. Çocuğunuza küçük başarıları karşısında olumlu sıfatlarla yaklaşırsanız ona en büyük hazine olan, kendine güven duygusunu kazandırırsınız.
· Çocuğunuza ne derseniz öyle olma ihtimalini artırırsınız. “Tembel”, “sorumsuz”, “asi” , “inatçı” gibi olumsuz sıfatlar, bu özellikleri geliştirir.
· Önemli olan çocuğunuzun kardeşine veya arkadaşına kıyasla ne kadar başarılı olduğu değil, kendi yapabileceklerine kıyasla ne kadar başarılı olduğudur.
· Çocuğunuzun hatasını asla başkalarının yanında konuşmayın. Çocuğunuzu asla başkalarının yanında eleştirmeyin.
· Sık eleştirilen çocuklar içe kapanık ve güvensiz olurlar.
· Çocuğunuzun hayattan zevk almasına yardım edin. Onu mutlu eden etkinlikleri destekleyin ve bunu dile getirin.
· Olumsuz konuşarak motivasyon artırma yöntemi tarihe karışmıştır. Çocuğunuzu gayrete getirmek için olumlu tavır içinde olun.
· Çocuğunuza olumsuz söz söylemeniz gerekiyorsa, sözü olumlu ve ona güvenizi belirten bir cümleyle bitirin.
· Başarılı olanlar kendilerini sevenler, kendilerine güvenenler ve kendileriyle barışık olanlardır. Çocuğunuza bunları kazandırın.
· Çocuğunuza bulunduğu yaştan daha büyükmüş gibi davranınız, olgunlaşmasına yardımcı olursunuz.
· Sevmeyi ancak severek öğrenebiliriz.
· Sevmek ve sevilmek insanlara güneşi her açıdan aldıkları hissini verir.
· Evrensel ilaç
Ne yedek parçası var, ne pili
Ne peşinat gerekiyor, ne aylık taksit
Enflasyona karşı dayanıklı, vergiden muaf
Gerçekten dinlendirici
Çalınmaz, etrafı kirletmez
Herkese uyar, katıksızdır
Çok az enerji harcar
Ama çok iyi sonuçlar verir
Tansiyonunuzu düşürür, stresinizi azaltır
Mutluluğunuza mutluluk katar
Depresyona karşı savaşır, yüzünüzü güldürür
Öz-güveninizi artırır
Dolaşım sisteminizi çalıştırır
Yan etkileri yoktur
Sanırım en kusursuz ilaç odur:
Dostlarım reçetesini yazıyorum.... bu Kucaklamaktır!
(Şüphesiz karşılıklı olanı!)
Henry Matthew Ward
· Hayattaki en yüce mutluluk sevildiğimize inanmaktır. Victor Hugo
Unutmayın, hepimiz sendeleye sendeleye yürüyoruz. Bu yüzden olsa gerek elele yürümek hepimizi rahatlatıyor. Emily Kimbrough

ANNELER GÜNÜ

2010-05-09T02:49:00.000+03:00

        Bir anneler günü daha geldi.Çoğu insanın sevindiği ve mutlu olduğu bu günde ben pek sevinemem aslında. Neden? derseniz açıklayayım.
        Bugünde annesinden ayrı kalan çocuklar ister boşanma yüzünden, isterse ölüm sebebiyle olsun.Annesini kaybetmiş çocuklara hüzünlenirim.
        Okuttuğum sınıflarda parçalanmış aile çocukları da olunca anneler günü ile ilgili konuşma dahi yapamıyordum.Çünkü bu çocuklar hemen duygulanıyor ve benim de moralim bozuluyordu.
       Bana göre bir çocuk küçük yaşta anne sevgisini tadıp,onu sıcaklığını hissedemezse hayattan dah ilk yıllarda bir darbe yemiş oluyor.Tabiiki bunda çocukların suçu yok.Bütün suç anne-babalarda...
       Toplumda ki sorunlu kişilerin çoğunluğu da bu tür anne sevgisi alamamış çocuklardan   oluşuyor.
       Hasta olduğunda ateşine bakacak,bütün gece başında bekleyecek,arkadaşından dayak yediğinde sarılıp ağlayacağı bir anneyi çocuk yanında bulamadığında kişiliği sorunlu oluyor....
       Daha yazılsa binlerce sebebi var ama uzatmadan kısaca söylemek lazım...
       Anneliği yalnızca çocuğu doğurmak olarak görenler,bakamayacağını düşündüğü çocuğunu terk edenler...
       Bilin ki bu vicdansızlığınızı sizler fazlasıyla ödersiniz.Bakamayacaksan doğurmayın.Hele hele sokağa hiç terk etmeyin.Daha bugün Adana'da çöp konteynırında terk edilmiş bir çocuk bulundu.Haberi okuyanın yüreği sızlamıştır.Acaba o vicdansız ne yaptı?
     Hiç üzülmeyecek mi hayatı boyunca?
       O çocuğu bulup da koruma altına alınmasaydı ne olacaktı acaba düşündünüz mü?
      Bu yüzden ben yavrusunu terk etmeyen,yanına yanaşacak olan kişiler bütün dişlerini göstererek havlayan
Karabaş bile bunlardan daha duyguludur.
       Neyse anneliği hakkını vererek yapanların "ANNELER GÜNÜ KUTLU OLSUN. "
       Şehit annelerinin de anneler günü kutlu olsun.

Bu yaşda anneliği öğreniyor bebeğinle, kirli de olsa obebek bakın nasıl seviyor...

GÜLLER

2010-05-03T00:09:00.003+03:00

      Bahar gelince açmaya başlayan güller bulunduğu yere ayrı bir hava verir.Renk renk açmış güller ayrı bir mesaj verir. Hakkında yazılan şiirler,şarkılar saymakala bitmez.Çocuğun anneye verdiği ilk çiçek genellikle bir gül olur, kız arkadaşına çiçek götüren genç adam gülün kan kırmızısını seçer,darıldığı kız arkadaşına gönlünü almak için yine gül gönderir. Hayatın her anına bir anlam katar gül.Kokulusu, kokusuzu, renk renk açanı, 7 vereni, şurup yapılanı, reçel yapılanı, parfüm yapılanı, gül suyu yapılanı...
       Hayatında gül koklamamış olan bir kişi bulunabileceğini zannetmiyorum.
       Fazla söze ne gereği var.Şu görüntüler bile gülün güzelliğini anlatmaya yetmiyor mu?

Bu gül resimleri Adıyaman Müze'sinin bahçesinde çekildi.

23 NİSAN ULUSAL EGEMENLİK VE ÇOCUK BAYRAMI

2010-04-23T00:14:00.000+03:00

       23 Nisan  Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı kutlamaları başladı.Bütün yurtta ve yurt dışı temsilciliklerimizde bayram kutlamaları coşkuyla devam ediyor.
       23 Nisan kutlamalarına katılmak üzere yurdumuza gelen 42 ülkenin çocukları etkinlikleri ile kurdukları güzel dostluklarla Atatürk'ün istediği gibi dünya barışını kurma yolunda adımlar atıyorlar.
      Ulu önder Atatürk'ün çocuklara emanet ettiği Türkiye Cumhuriyeti ancak onun fikirlerine sahip çıkan nesiller yetiştirmekle korunur.Çocukları her   türlü yıkıcı ve zararlı fikirlerden uzak tutarak onları ilim ve fen alanında bilgi sahibi kişiler olarak yetiştirmekle Cumhuriyeti korumuş oluruz.
     Bugün Cumhuriyete yapılan bunca saldırılara ve yıkma teşebbüslerine rağmen   ona sahip çıkan milyonlarca genç Atatürk'ün çizdiği yolda ilerlemektedir.
     Yeni nesile Atatürk'ü daha çok anlatmalı onları Atatürk düşmanları hakkında bilgi sahibi yaparak uyanık olmalarını sağlamalıyız.

Bütün Türk çocuklarının Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramları kutlu olsun...

ŞANLIURFA GEZİSİ

2010-04-20T00:52:00.002+03:00

Bu hafta sonu havanında güzel olmasını fırsat bilip, Şanlıurfa'ya bir gezi yaptık.Fotoğrafları sizlerle paylaşmak istiyorum.Her geçen gün biraz daha büyüyüp gelişen Şanlıurfa görenleri kendine hayran bırakıyor.Bu yalnız benim fikrim değil,turist olarak gelen herkesin fikri,sizlerde bir tatilinizi burada geçirecek olursanız bana hak vereceksiniz.

Adıyaman - Şanlıurfa arası 98 km.Bu yolda eşsiz doğal güzellikleri seyrederek gidiyorsunuz. Bende bu arada bol bol fotoğraf çektim...

Atatürk Barajı'na geldiğimiz de seyir terasına çıkarken baraj inşaatı sırasında hayatını kaybedenler için yapılmış olan şehitler anıtı karşımıza çıkıyor.Biz de bu ülkenin kalkınması ve gelişmesi için çalışırken hayatını kaybedenlerle birlik bütünlüğü uğruna hayatını verenlere duamızı ettikten sonra o muhteşem barajı seyretmeye doyamıyoruz.

Gezmeyi benim gibi çok seven kızım İpek Aybüke ile beraber yolculuklarımız çok neşeli geçer.

ADIYAMAN MÜZESİ FOTĞRAFLARI-2

2010-04-16T14:42:00.007+03:00

Resimlerimizi yayınlamaya devam ediyoruz.

KAYIP SEMBOL

2010-04-14T02:34:00.002+03:00

       Dan Brown'un kayıp sembolü doğrusu beni hayal kırıklığına uğrattı. Kitaba başladığımda daha önce okuduğum  3 kitabının üzerinde bir roman ile karşılaşacağımı umuyordum.Ama yapılan bu kadar tanıtıma değmediğine karar verdim.
       Dab Brown bırakın diğer 3 kitabını aşmayı bir "Dijital Kale" sevieyesine bile çıkamamış diyebilirim.
      Davinci şifresi
      Melekler ve Şeytanlar
     Dijital Kale
    üçlüsünü zevkle okudum.Ama Kayıp sembol beni sıktı.Kitabın ortalarına geldiğim de bir an önce bitse demeye başladım."Kitabı okuyan bir çok arkadaşımda aynı duyguya kapıldığını söyledi."Yarım bırakmadan    bitirdim.Ama şu an düşüncem olsaydı  bu kitabı okumaya başlamazdım. Bana okunan kitap harcanan zaman değmeli.
       Gerçi yazarlar her zaman aynı kalitede eser vermezler belki de Dan Brown'da bu eserinde aynı duruma düştü. Umarım bundan sonraki eserlerinde eski tadı yakalarım, çünkü çıkacak diğer eserlerini yine de okumayı isterim.
    Diğer kitaplarında Hristiyanlık propangandası yaptığını bariz bir şekilde hissettiren Dan Brown   Kayıp Sembol'de Masonluk ve hristiyanlık propagandası yapıyor. Kitabın sonlarına doğruda bütün olayları karıştırarak deyim yerindeyse karma karışık bir hale getiriyor.

ADIYAMAN MÜZESİ

2010-04-13T23:39:00.011+03:00

Adıyaman müzesi küçük bir yer olmasına rağmen sık sık gezerim.Her yıl da öğrencileri götürürüm.Bu yıl ki geziyi de bugün yaptık.

Hem gezdik hemde resim çektik.Kısa süre de gezdiğimiz için fazla ayrıntılı olmadı ama sanıyorum seyredenlere yine de müze hakkında bir fikir verecektir.Çocuklarda çok sevdiler.

Hani bir imkânımız olsada bu çocukları diğer illerdeki müzelere de götürmek imkânı bulabilsek.Ne kadar iyi olurdu...

Lafı fazla uzatmadan resimlere geçelim.

TERS LÂLE VE ADIYAMAN

2010-04-10T01:24:00.002+03:00

Mimar Sinan’ın Edirne’de ustalık eserim dediği Selimiye Camisine işlediği “Ters Lâle” Hakkâri ve Şemdinli yörelerinde doğal olarak yetişirken, Adıyaman'da ise yetiştirilerek satılıyor. Halk arasında bilinen adları ile "Adıyaman Lâlesi" ve "Ağlayan Gelin" F. İmperialis ve F. Persica, yada diğer adıyla “Ters Lale” Adıyaman için önemli bir ihracat kalemi ve aynı zaman da “Nemrut Dağı” ören yerinin ardından Adıyaman’ın ikinci sembolü olmaya aday gibi gözüküyor…

Açtığı zaman boyu 70-75 cm.’i bulan Ters Lâle çiçeklerini yere doğru çevirmekte ve her sabah göbek kısmından su salmaktadır.

Günümüzde çok değerli olan Ters Lale dünya da yalnızca Türkiye’de yetişmektedir.Avrupa ve Amerika’da kozmetik ve ilaç sanayinde kullanılan bu çiçeği kaçak yollardan yurt dışına çıkarıp üretmeye çalışmışlar.Bu yüzden çok değerli olan ters Lale “Kültür ve Tabiat varlıklarını koruma kurulunca koruma altına alınmıştır.”

Adıyaman Belediye’si tarafından şehrin önemli kavşak noktaları “Ters lale ” figürleri ile donatılmış. Büyük usta Mimar Sinan’ın meşhur ettiği bu lalenin Adıyaman’la tekrar önem kazanmaya başlaması şehre ayrı bir güzellik katmakta.

Her zaman söylediğimiz Kültür ve Tabiat varlıklarımıza sahip çıkalım koruyalım sözümüzün ne kadar doğru olduğu sanırım bir kere daha ispatlanmış oluyor…

KÜTÜPHANELER HAFTASI

2010-03-31T21:59:00.006+03:00

Kitap okumak,günlük gazete almak,dergi okumak,süreli yayınlara abone olmak, Türkiye’de pek çok insanın önem vermediği konulardır.

80’li yılların başında üniversiteye hazırlık kurslarına giderken Haydarpaşa’dan vapura biner Karaköy’e giderdim. Oradan da dershaneye giderdim.Vapura bindiğimizde o yaşlı amcalar,hanım teyzeler çantalarından çıkardıkları veya iskelede satın aldıkları gazeteleri açar veya kitaplarını çıkarıp okurlardı.Gözlüklerini de burunlarının üzerine düşürerek arada sırada çerçevenin üzerinden etrafa bakarlardı.Gazeteyi katlayış şekilleri bile farklıydı.Yanındakileri rahatsız etmesin diye yalnızca okudukları sayfayı açıkta bırakacak şekilde 4 hatta 8’e katlarlardı.Vapur iskeleye yanaşınca’da kaldıkları yeri katlayarak inerler.Okumaya daha sonra devam ederlerdi.

O yıllarda da okur yazar oranının düşüklüğünden bahsederlerdi. Kitap okunmuyor,gazete dergi satış rakamları düşük derlerdi.şimdide öyle demek ki açılan onca üniversite, okul,çıkan onca gazete, dergi okur sayısını artıramamış demek ki.

Televizyonda ne zaman bir film veya dizi izlesem illâki bir kitaplık veya kütüphane sahnesi çıkar.Ya evde bir kitaplık gösterirler,yada okul veya şehir kütüphanesinde geçen bir sahneleri vardır.Zaman zaman bunu bir yayın politikası olduğunu da düşünmüşümdür.

Bizim yerli dediğimiz dizi ve filmlerde bu sahnelere rastlayamazsınız.

Eskiden beri gelen alışkanlıkların devamıdır bu davranışlar.
Evlerinde kütüphane değil kitaplığı olan kişi sayısı oldukça az olan ülkemizde geçim sıkıntısı kitap okuyamamanın en büyük sebebi sayılıyor.

Bugün 1 kitap 20 liradan aşağı değil.Aldıkları maaşla zorunlu giderlerini karşılayamayan insan kitaba ne kadar para ayırabilir ki?

Kitap alamayan kişi de kitaplığı nasıl kurabilir?

      Bence bu noktada devlet üzerine düşeni yerine getirmeli.
      Kitap fiyatları daha ucuz olmalı.
      Kütüphanelere güncel yayınlar alınmalı.
      Kitap okunması teşvik edilmeli.
      Çocuklar küçük yaşlardan itibaren okumaya teşvik edilmelidir.

Kitapların ve kütüphanelerin önemi yılda 1 haftada değil her zaman anlatılmalıdır.

Aşağıda kitap okuma ile ilgili bazı rakamları göreceksiniz.Bu rakamlar Gazeteci M.Serdarkuzuloğlu' nun derlediği rakamlardır.

• Türkiye’de 100 kişiden sadece 4,5 kişi kitap okuyor.

     • Japonya’da bir kişiye 25, Fransa’da 7 kitap düşüyor. Türkiye’de 12 bin kişiye 1 kitap düşüyor.
     • Brezilya’da yılda 13 bin kitap basılıyor, bizde 7 bin.
     • Azerbaycan’da kitaplar 100′er binlik dilimlerle baskı yapıyor. Bizdeki baskılar 1.000′erlik dilimlerin.
     Yani 5. baskı dediğimiz kitap aslında 5 bin basmış oluyor. Orhan Pamuk, Murathan Mungan gibi

istisnalar var elbet. Onların baskı adetleri 10′ar binlik.

• Norveçliler yılda kitaba 137 dolar veriyor. Güney Koreliler ise 45 dolar. Biz 0,45 dolar…

•Nüfusun sadece yüzde 4′ü dergi okuyor.

• Satın almasa da nüfusun yüzde 22’si bir şekilde gazete okuyor.

• Televizyon izleyen nüfus oranı yüzde 94.

• Öğretmenler arasında kitap okuma alışkanlığı olanların oranı yüzde 33.

• İnsanlara ihtiyaçları sorulduğunda kitap 235. sırada yer alıyor.

• Kadınlarımız günde ortalmaa 4,5 saat televizyon izliyor.

• Genel anlamda eğitim düzeyinin düşük olduğu gruplarda televizyon izleme oranı ve süresi artıyor.

KUZEYİN OĞLU VOLKAN KONAK

2010-03-27T01:20:00.004+02:00

Karadeniz müziğinin uzun saçlı delikanlısı Volkan Konak Show tv de program yapmaya başladıktan sonra Cuma gecelerini evde geçiriyorum.Bir başka oluyor dinlemek onu dinlemek.Şuanda da ben bu satırları yazarken "Mimoza Çiçeği"ni söylüyor.

İçinde duygular yüklü söz dizeleri,özgün müziği ile yıkılan dağları yeniden yükseltiyor.Yakılan ciğerleri yeniden onarıyor.Helâl olsun sana hemşerim.

Cerrahpaşa ile kendini tanıtmadan önce bilirdim Volkan Konağı.

Son zamanların en güzel yorumcusu.

Ben Volkan Konağın programına başka sanbatçılar çıkarmasını istemiyorum.Şimdiye kadar çıkan

konuklar kusura bakmasınlar ama Volkan Konak'a uyum sağlamayamıyorlar.Belki program formatı gereği ama en azaından 2-3 haftada bir de olsa programını tek başına götürmeli,daha doyurucu olmalı.Ben kendimi bir Karadeniz müziği hastası olarak kabul ettiğimden 2-3 saat boyunca yalnızca Volkan Konak dinlemek istiyorum.Canlı müziğin tadı bir başka oluyor.Kayıtlardan dinlemek aynı tadı vermiyor.Her ortamda da bu dileğimi program sorumlularına ulaştırmaya çalışıyorum bakalım ne derece başarılı oluruz. Bu kadar yeter bence programı dinlemeye devam ediyoruz...

CERRAHPAŞA

Oy gurbet zalim gurbet

Ağlatırsın adamı

Gözümde yaş kalmadı

Bıraksana yakamı

Vay seni Cerrahpaşa içmem suyundan içmem
Bir dahaki seneye yolcu da gelip geçmem
Yaş akar gözüm sızlar ne kalır gerisine
Yaş akar gözüm sızlar ne kalır gerisi
Herkesin bir derdi var durur içerisinde
İnandık doktorlara
Öyle böyle dediler
Ayrılık defterini elimize verdiler
Doktorlar da ne bilir ciğerin acısını

Cerrahpaşa'ya koydum canımın yarısını

Yaş akar gözüm sızlar ne kalır gerisine

Yaş akar gözüm sızlar ne kalır gerisi

Herkesin bir derdi var durur içerisinde

YEŞİL ERİĞİM
Sevgilim

Yesil eriğim benim

Ben içine hapsolmus çekırdeğinim senin

Hapiste günler ağır geçer diyordun

Olsun be ben vazgectım zurrıyetımden

Yeterkı yetım bır cocuk gıbı bırakma benı

Zıra sensız bu can bır yuktur yuregıme

Kaldır opulesı alnını ve bak bana

Gordunmu gulum bır tek gozlerım degısmedı gene

Bır tek gozlerim

Acılır acılır gozlerı gulumun

Iclerınde yesıl cam agacları

Uyanısların en tazelerı

Odamızdan gecer gulum senınle

Feriğim fidanım feryadım

Hey benım zizil parmak

Memleket gozlum

Geceleri hep pesinden kosar

Gogsume takıp yonumu buldugum

Kalp verdın onur verdin

Yetmezmi deli fişeğim

Feriğim fidanım feryadım
Hey benım zizil parmak
Memleket gozlum

Benım en buyuk kudretım

Senın sahıden sehrımde oldugunu bılmek

Hatta su an ıslak sehrımde gecelıgınle balkondasın

Bende dokunmaya calısıyorum ınce parmaklı ellerıne

Kaldır opulesı alnını ve bak bana

Yoroz degıl kararan

Yuzumde ışıgından ayrılmanın kederı

Birazda işte geldik gidiyoruz un huznu var

Ama gordunmu gulum

Bır tek gozlerım degısmedi...yine

Bir tek gozlerim

NASIL BİR BLOG OLMALI?

2010-03-20T02:27:00.001+02:00

       Blog yazmaya başlamadan çok önce   blogları takip etmeye başladım.Okumayı sevdiğim için internetten bol bol blog takip ediyor ve konuyla ilgili bilgilerimi her geçen gün artırıyorum.
      Her tür blog var, bu bloglarda da aradığın her bilgiyi bulabilirsiniz.Çok güzel kaliteli bloglar olduğu gibi, o gün oynanan maç sonucunu veren blog,haber bültenlerinin başlıkları ile oluşturulmuş bloglar.Özgün içerik oluşturmamış blog sayıları da fazla.Kimseye bir şey söylemek istemem ama haber sitelerinden okuyacağım haber daha taze oluyor.O yüzden blog takip edemem.Bana bilmediğim konu hakkında bilgi verecek, görmediğim yerler hakkında  tanıtım yapacak bloglar daha çok hoşuma gider.
     Kişisel bloglar,eğitici bloglar,yemek blogları,beceri ve yetenekleri anlatan bloglara tamam ama  maç sonucunun blogda verilmesine lüzum yok.
    Blog  yazarları kusura bakmasınlar ama fazla emek verilmeyen hiç bir iş güzel olmuyor.Bloglarda ki yazılara da özenilmezse onlarda güzel olmaz.
    Bu yüzden ben blogumda hem gezip gördüğüm yerleri, ilgimi çeken olay ve yerleri, yemekleri, kendisini geliştirerek topluma örnek olarak gösterebileceğimiz kişileri ve yaptıkları olayları anlatacağım.
    Adıyaman gibi  küçük   bir şehir de yaşayan insan bloga yazacak ne bulabilir ki diyenler olduğunu biliyorum, ama hiç de öyle değil. Yazılanları okudukça keşfedilmemiş ne zenginliklerin olduğunu göreceksiniz.
   Sürekli takip ettiğim bloglar var ve hakikatten çok kaliteliler ellerine sağlık.Ziyaretçi sayıları da çok güzel.www.korkmazhuseyin.com zaman içinde bloglar arasında iyi bir yer edineceğine eminim.Başladığım her işi sonuçlandırma arzusunda olduğumdan blogum süreklilik sağlayacaktır.

ÇANAKKALE ZAFERİ

2010-03-18T02:46:00.001+02:00

     18 Mart Çanakkale zaferinin 95.yıl dönümü.Türk tarihinin dönüm günlerinden biri.
      Benim açımdan Anadolu  kapılarını Türklere açan Malazgirt savaşı,
Fatih Sultan Mehmet Han'ın İstanbul'u feth etmesinden de önemli sayılan bir zafer. Çünkü bu savaşla Türkler yok edilmek istenmiş fakat Mustafa Kemal Çanakkale de kazandığı zaferle bu isteği yok etmiştir. Çanakkale'de kendi ülkesini savunan Türk askeri insanlığını da kaybetmeden düşamanla savaşmıştır.Böylelikle de bütün Dünya'nın takdirini kazanmıştır.

    Çanakkale de Türk askeri ile savaşanların anılarından derlenmiş hikâyeleri sizlere sunarak bilmeyenlere öğretmek istiyoruz.
      İşte bunlardan biri:
     25 Nisan 1915 günü Conk Bayırı'nda Türkler ve birleşik kuvvetleri arasında korkunç siper savaşları oluyor. Siperler arasında 8-10 metre var. Süngü hücumundan sonra savaşa ara veriliyor. Askerler siperlerine çekildi.Yaralılar ve ölüler toplanıyor.İki siper arasında açıkta ağır yaralı ve bir bacağı kopmak üzere olan İngiliz yüzbaşı avazı çıktığı kadar bağırıyor,ağlıyor, kurtarın diye yalvarıyordu.Ancak siperlerden,kimse çıkıp yardım edemiyordu. Çünkü en küçük bir kıpırdanışta yüzlerce kurşun yağıyordu.Bu sırada akıl almaz bir olay oldu.Türk siperlerinden beyaz bir iç çamaşırı sallandı.Arkasından aslan yapılı bir Türk askeri sizlahsız siperden çıktı.Hepimiz donduk kaldık.Kimse nefes alamıyor.O'na bakıyorduk.Asker yavaş adımlarla yürüyor.Siperdekiler kendisine nişan almış bekliyordu.Asker yaralı İngiliz subayını okşar gibi yerden kucakladı, kolunu omuzuna attı. Bizim siperlere doğru yürümeye başladı.Yaralıyı usulca yere bırakıp, kendi siperlerine döndü.Teşekkür bile edemedik.Savaş alanlarında günlerce bu kahraman Türk askerinin cesareti, güzelliği ve insan sevgisi konuşuldu.
    Dünyanın en yürekli ve kahraman askeri Mehmetçiğe derin sevgi ve saygılar.
                                                                 Üsteğmen Casey
                                     Daha sonra Avusturalya Genel Valisi olmuştur.

SUYA SABUNA DOKUNMAK...

2010-03-12T03:14:00.004+02:00

Sağlık bakanlığı yeni bir kampanya başlatmış, bende gazetelerden okudum.önemli bir konu olduğunu düşündüğümden sizlerle paylaşmak istedim.

Bu kampanyanın adı "Sağlığınız için suya sabuna dokunun,hastalıklardan korunun" kampanyası olarak belirlenmiş.

Bakanlığın yaptığı araştırmaya göre halkımızın yılda kişi başına kullandığı sabun miktarı 600 gram katı sabun, 100 gram kadar da sıvı sab unmuş.
Dünyada insanların büyük çoğunluğu ellerini yalnız su ile

yıkarmış ve bunun kirlerin uzaklaştırılmasında yeterli olduğu düşünülürmüş.Oysa sabun ile yıkamayla karşılaştırldığında yalnızca suyun yeterli olmadığı görülür.
El hijyeni toplumda bulaşıcı hastalıkların kontrolü ve önlenmesinde önemli ve kolay bir yol olduğundan hastalık yükünü oldukça azaltabilir.
Tuvaletten sonra,çocuk bezini değiştirdikten sonra ve yiyeceklere dokunmadan önce sabunla el yıkama alışkanlığı yüzde 0-34 arasında değişmektedir.

Hastalıkların önlenmesinde ve yayılmasını önlemede katı sabun kullanımından ziyade sıvı sabun kullanmanın daha hijyen olduğu düşünüyorum.Artık topluma açık yerlerde değil evler de dahi sıvı sabun kullanmak gerekir.

Ben her zaman renk renk, değişik şekillerde ve kokularda ki sabunları alırım.Hem dekoratif durur hem de kokularına bayılırım.Sabunun bir müddet sonra kokusu kaybolmaya başlayınca da onu kullanırım.ayrıca sıvı sabun da lavaboda mutlaka bulundurulmalıdır.

Çocuklara da küçük yaşta el yıkama ve sabun kullanma alışkanlığı mutlaka kazandırılmalıdır.

Yine Sağlık Bakanlığının yaptığı bir araştırmaya göre

Türkiye'de kişi başına yıllık 800 gram temizlik kâğıdı kullanılıyormuş.Ayrıca her 100 aileden yalnızca 24'ü tuvalet kâğıdı kullanıyormuş. Bu oranlar Amerika'da yıllık 24 kilogarm temizlik kâğıdı ve her şeklinde imiş.

İşletmelerde yapılan araştırmalarda ise durum daha da kötü:Şehirler de yapılan araştırmalarda işletmelerin %70 ' inde sıvı sabun kullanılmadığı, %20'sinde ise hiç sabun olmadığı tespit edilmiş.

Halka açık tuvaletlerin ise çoğunda sabun bulunmadığını ve olanların ise katı sabun olduğu ve bununda gerekli hijyeni sağlamadığını biliniyor.
   Bu kadar gelişmişlikten bahseden sayın yönetcilerin su ve sabun kullanmayı artırmanın kampanya konusu olmaktan çıkaracaklarını umuyorum.
    Bu kadar yazdıktan sonra   sabunun müslümanlar tarafından icat edildiğini de söylemeden geçemiyeceğim.Bir başka yazı da da bu konuyu işleriz umuyorum.

HAYAT NEDEN GÜZELDİR?

2010-03-11T14:58:00.004+02:00

     Bir gün Rus çarı ülkesini dolaşıyormuş. Araba yoldaki kanal inşaatının önünde durmk zorunda kalmış. Yolun üzerine kanal kazan işçiler çarın arabasını görünce heyecanla irkilmişler.
    Çar arabadan inmiş ve kan ter içinde kalan bir işçiye yaklaşarak sormuş:" Bu kadar yoruluyorsun,kan ter içinde kalıyorsun peki iyi para kazanabiliyormusun?"
     "Bana yetecek kadar kazanıyorum efendim diye cevap vermiş işçi.
     "Yani ne kadar? diye tekrar sormuş çar.İşçi başını öne eğmiş ve şöyle cevap vermiş;
     "Borçlarımı ödeyebiliyorum,gelecek için bir kısmını biriktirebiliyorum,kalanı ile de her gün sıcak tas da yemek yiyebiliyorum efendim."       Çar çok şaşırmış.Ülkede bu kadar az para kazanan ,boğaz tokluğuna çalışan bir kanal işçisi nasıl olurda bu kadar az parayı,bu kadar çok yerde ,bu kadar verimli kullanabilir diye merak etmiş.
     Dayanamadan tekrar sormuş:
    "Peki paranı nasıl yetirebiliyorsun da bu kadar faydalı işe fırsat bulabiliyorsun?"
     İşçi yanıt vermiş:"babama bakıyorum:Bu eski borçlarımı ödedim anlamına gelir.
     Oğlumun nafakasını çıkarıyorum:Bu ise gelecek için yatırım yaptığım anlamına gelir.Yani böylece paramı gelecek için biriktirmiş oluyorum.Her gün bahçemde tek yetişen sebzeyi lahanayı yiyoruz...
    Olsun!   Lahana da sıcak yemektir.Karnımız doyuyor. sevgili Çar'ım demiş.Çar fakir işçinin verdiği cevaptan çok etkilenmiş ve hemen onese altınla ödüllendirmiş.Saraya döndükten sonra ise akıllı işçinin sözlerini, bir bilmece olarak yaverlerine sorup onları sınamış.
   Bu hikâyede herkes kendine göre kıssadan hisse çıkarabilir.Benim okuduğum kıssadan hisse :Hayat sizin ona baktığınız yönde güzeldir.
    Veya:Yüzyıllar geçse de bazı şeyler değişmez.Sürekli olarak sıkıntıda yaşayanlar var.
    Tok açın halinden anlamaz.
    Sizler de ne anlarsınız bilemem ama bu günün yöneticileri de acaba bunlara kulak verir mi?

DÜRÜST VATANDAŞ...

2010-03-11T14:10:00.000+02:00

     Bu köşe de sizlere hoşuma giden haberleride vermek istiyorum.İşte bunlardan biri:
    Abidin Günay ,İzmir vergi Dairesi Başkanlığı   Denetim Koordinasyon Müdürlüğü'nde görevli bir vatandaşımız.
   Bir gün kendisine bir dilekçe verilir.Aşağıdaki dilekçeyi okuyunca ne düşünürsünüz artık bilemem?
"Ben ....... adresindeki işyerimi kapattım ama aynı faaliyete vergi kaydım olmadan devam ediyorum.Bunu tespit ederseniz hakkımda ne tür işlemler uygularsınız?"
   Abidin bey dilekçeye ne cevap yazdığını açıklamamış.

2010 KÜLTÜR BAŞKENTİ

2010-03-05T02:43:00.000+02:00

         2010 yılında Avrupa Kültür Başkenti seçilen İstanbul'da buna layık bir çalışma yapılıyor mu? diye düşünmekten yoruldum.Bu konuyu Ocak ayı içinde de araştırmış ve o günden bu güne sürekli olarak   takip etmeme rağmen hemen hiç çalışma yok diyebilirim.Sürekli olarak demeç veren İstanbul'un yönetici takımı herkesin takdir edeceği bir etkinlikte bulunamıyorlar nedense?
        Yıllardır Olimpiyatlara talip olan ama bir türlü alamayan sayın yönecilerimiz acaba bunun sebebini düşünmüşlermidir.Olimpiyatlar dan daha dar bir sahada   yapılacak bir çalışma konusunda bile gecikenler,acaba yüzbinlerce kişinim geleceği Olimpiyat oyunlarında bozguna uğrayacaklarını ve başarısızlıkların artacağını hiç düşünmüyorlar mı?
       Bir çağ açıp,kapatmış bir şehir de dünyanın en değerli hazineleri ile dolu saraylar ve müzelerle dolu bu şehir,iyi bir tanıtım ile milyonlarca kişiyi daha kendine aşık edebilecekken tanıtım grupları hala ne yapacaklarını düşünüyorlar.
      Yabancı tv kanallarını takip etmeme rağmen İstanbul 2010 ile ilgili hiç bir etkinliğe rastlayamadım.bunu da biz yabancı kanallara veriyorduk demesinler diye açıkça söylüyorum.
     Topkapı Sarayı, Ayasofya müzesi, Dolmabahçe sarayı,eşsiz boğaz manzarası ve bunşlara hayran kalarak burada kalıp onlarca eser vermiş olan ünlü sanatçıları ile tam bir Kültür deposu olan İstanbul...
     Şimdiye kadar hiç bir şairin dizeleri onu anlatmaya kâfi gelmemiş şimdiki yöneticiler hiç anlatamazlar. Ama en azından bir çaba göstermeleri gerekir.
     Yılın iki ayı geçti.Geri kalan 10 ayda ne yapılabilir? Aslın da çok şey dünya çapında ses getirecek olan etkinliklerle İstanbul'a ilgi çekebilirsiniz.Bu arada turizm de canlanmış olur.

HÜSEYİN KORKMAZ KİMDİR?

2010-02-23T03:21:00.002+02:00

     İstanbul doğumluyum.Karaddeniz Teknik Üniversitesi Giresun eğitim Yüksek okulu Sınıf öğretmenliği bölümü mezunuyum.Halen Adıyaman'da sınıf öğretmeni olarak görev yapmaktayım. Evliyim ve İpek Aybüke adında 1 kızım var.
     Blog yazmaya yıllar içinde izlerini kaybettiğimiz arkadaşlarla belki görüşürüz umudu ve bir şeyler yazma arzumu gidermek amacıyla başladım. Öyle günlük 3000-5000 ziyaretçi gibi bir amacım yok.Ama ne kadar artarsa da bizim için iyi olur.Tamamen amatör olarak ve hiç profosyonel yardım almadan blogumuzu sürdüreceğiz.Gezip gördüğümüz yerler, ilginç gözlemlerim ve siz dostlardan gelebilcek olan yazıları da tarafımdan kontrol edildikten sonra yayınlayacağız.
    Siyaset,erotizm,kumar, alkol,sigara ve benzeri kötü alışkanlıkları öven,reklamlarını yapan ve bunları özendirecek olan her türlü yazı ve resim bu blogda yasaklıdır, yayınlanamaz.
   Her türlü kötü alışkanlığın gençlerden uzak olması tek dileğimdir.
Yazılacak o kadar çok döküman var fakat bunları aktaracak olan zaman yok.Ben yine de haftalık en az 3-4 yazı eklemeye çalışıyorum.Umarım beğenirsiniz.Bu arada her türlü beğeni ve eleştirilerinizi yorum sayfasına ekleyebilirsniz.Şimdilik saygılarımla.
                                                       Hüseyin korkmaz