Huisman

Mijn wens voor 2012: ontleren

2011-12-31T16:12:00.001+01:00

Afleren. Iets dat we vooral associëren met het gedrag van onze kinderen. Afleren om in je neus te peuteren. Afleren om een boer te laten in gezelschap. Afleren van ongewenst gedrag met als doel beter te kunnen functioneren in de maatschappij. Als volwassenen iets moeten afleren dan gebruiken we daar een ander woord voor, alsof afleren iets kinderachtigs is, iets onvolwassens. Iets waarvoor je jezelf zou moeten schamen. Dus noemen we het 'ontleren', waarmee de suggestie wordt gewekt dat hetgeen we moeten afleren tot dan toe een waarde had. In tegenstelling tot neuspeuteren of boeren laten.

Ontleren wordt steeds belangrijker. Je kan het zelfs zien als een vaardigheid die iedereen hoort te beheersen. Beheers je het niet, dan zal je daar stevig last van ondervinden in werk en relaties. Neem een verandering van baan. Meestal wordt je aangenomen vanwege je ervaring of een specifieke skillset. Eenmaal aan de slag bij je nieuwe werkgever kom je er al snel achter dat het niet zo werkt als bij je oude werkgever. De geloofwaardigheid die je had zal je hier opnieuw moeten verdienen, de cultuur die je kende moet je hier opnieuw leren kennen. Alles werkt anders: hiërarchie, anciënniteit, interne politiek. Status en positie hebben een andere betekenis. Dus om die geweldige ervaring en die fantastische skills voor je te laten werken, moet je eerst een heleboel afleren. Een zekere nederigheid en bescheidenheid werken vele malen beter dan de arrogantie van die nieuwkomer die wel eens eventjes zal laten zien hoe het moet.

Ontleren moet je leren, net als elke vaardigheid. Niet iedereen gaat dat even gemakkelijk af. Een mooi voorbeeld wordt gegeven in de film 'The company men', waarin de hoofdrolspeler wordt ontslagen en geen nieuwe baan op zijn niveau vindt. Waarom? Omdat hij in eerste instantie weigert te ontleren en gewoon op dezelfde voet doorgaat. Alsof de wereld zich aan hem moet aanpassen in plaats van omgekeerd. Dit in tegenstelling tot zijn vrouw die een voorbeeld is van hoe het wel moet.

Maar ontleren gaat verder. We roepen met z'n allen luid om vernieuwing op het gebied van milieu, het pensioenstelsel, de voedselproblematiek, de vergrijzing, de gezondheidszorg, de energievoorziening, de multiculturele samenleving, noem het maar op. En tot nu toe komen we niet veel verder dan doen wat we altijd deden: kijken naar het verleden en de bestaande systemen en vervolgens proberen die te verbeteren. Het resultaat is op z'n best te betitelen als oude wijn in nieuwe zakken. Waarom? Omdat we te arrogant of te bang zijn om te erkennen dat de bestaande systemen niet meer werken en dat ook nooit meer zullen doen. Omdat het eng is om vanaf nul opnieuw te beginnen. Omdat we niet kunnen of durven te ontleren.

Ontleren om opnieuw te kunnen beginnen, om echt te innoveren, om de uitdagingen van morgen te lijf te gaan. Of dat nu gaat om een baan, een relatie, een maatschappelijk probleem of wat dan ook. Mijn wens voor 2012.

The day after

2011-12-27T12:27:00.002+01:00

En dat was kerst 2011. Twee dagen kerstdiner op rij en nu de resten van een losbandig leven opruimen. Vandaag snel even boodschappen bij AH gedaan in de wetenschap dat op 'the day after' heel veel lekker vlees in de 35% korting ligt. Dus: de vriezer zit weer vol en de komende week hoef ik alleen maar groente te kopen. Vandaag maken we alle restjes op, de koelkast zit nog vol genoeg.

Het is gezellig. Kerstavond en eerste kerstdag waren we met z'n zessen (zonder jongste dochter maar met de vriendin van oudste zoon). Tweede kerstdag waren we met z'n vijven, maar in een heel andere samenstelling: mijn vrouw en ik, jongste zoon en mijn schoonouders. Knus, genieten van lekker eten en alle tijd voor elkaar hebben. De dag erna wakker kunnen worden zonder wekker is ook een kado.

Nu nog een paar dagen rust tot oud en nieuw en dan maken we ons op voor een nieuw jaar. Een jaar waarin heel veel gaat veranderen. Als het gaat zoals we denken dan hebben we over een half jaar drie studerenden in huis, dat zet de toon meteen. Werk voor mijn vrouw zal gaan veranderen. Werk voor mij misschien ook. Voor oudste zoon wordt het de beslissende periode: gaat hij zijn draai vinden in zijn studie of wordt het toch werken. Grote uitgaven zetten we maar in de koelkast totdat daar meer duidelijkheid over is. Ook wat we dit jaar gaan doen met de zomervakantie: het zal een echte last-minute beslissing worden.

Ik hoop op een beter jaar dan 2011; in ieder geval een met minder extremen.

Terugblik

2011-12-15T21:23:00.000+01:00

Zo terugkijkend is het alles behalve een makkelijk jaar geweest. Oudste zoon geholpen op zichzelf te gaan wonen en een half jaar later weer terug verhuist. Plannen voor verbouwing gemaakt en weer in de koelkast gezet. Jongste dochter kreeg een gebroken been. Uitdagingen met het werk van mijn vrouw. Een totaal verregende zomervakantie. Problemen met de voortgang van mijn studie. Allerlei kleine tegenslagen met het huis. Auto kapot en maar meteen verkocht. Klein gedonder zoals een gestolen fiets en meer van dat soort dingen. Het is allemaal niet zo gelopen als dat we hadden verwacht en we konden minder genieten dan we hadden gehoopt. Vaak keken we elkaar aan en zeiden we "Ach, als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat'.

En zo is het ook. Want er waren veel zilveren randjes aan dit roestige jaar. Een paar dagen samen genieten in mooi Portugal. Oranje band judo voor jongste zoon en gele band karate voor jongste dochter (na het gebroken been!). EHBO diploma voor oudste dochter (nee, geen oorzakelijk verband). Het huis zo goed als af. Goede resultaten op school voor alle kids. Een mooie nieuwe (oude) motor. Een ere-diploma van het Generaal Snijders-fonds voor mijn schoonvader. Een baan en nieuwe opleiding voor oudste zoon. Alweer elf jaar samen. Mijn tweede jaar als leraar. Een lang weekeinde jazz-festival in Breda. En natuurlijk het hele gezin weer gezond en bij elkaar.

We weten nu al dat volgend jaar ook de nodige uitdagingen zal meebrengen en dat sommige dingen nooit meer het zelfde zullen zijn. Maar we blijven nieuwsgierig naar wat de toekomst voor ons in petto heeft, inclusief de zilveren en gouden randjes...

Spouwmuurisolatie door Nuon - de uitvoering deel 2

2011-12-14T19:32:00.003+01:00

Vanochtend half acht: stromende regen, natte sneeuw en harde wind. Als ik naar buiten kijk parkeert net een bus met aanhanger bij ons voor de deur. De mannen van het isolatiebedrijf. Ik had half en half verwacht dat ze zouden bellen dat ze met dit weer niks konden uitrichten. Maar nee hoor, na een kop koffie trekken ze de regenpakken aan en gaan aan de slag.

De een doet dit werk al drie jaar. Zijn hulp pas drie maanden. Hulp gaat aan de slag met het boren van de gaten en de ander met het inbrengen van het isolatiemateriaal en afvoegen van de gaten. En al snel blijkt dat er bij de opname van het werk door Nuon nog meer over het hoofd is gezien. De buitenmuur van de badkamer en een van de muren van de keuken blijken een te kleine spouw te hebben: die kunnen niet worden geïsoleerd. Dat maakt dat er toch een behoorlijk aantal vierkante meters minder hoeft worden gedaan. Als we achteraf de boel opmeten blijkt het totaal (de niet te isoleren muurtjes plus de reeds geïsoleerde aanbouw) zo'n 55 vierkante meter minder te zijn - één derde van de opgenomen oppervlakte. Dat betekent dus ook één derde minder kosten. Zo langzamerhand begin ik me af te vragen of de adviseur meer dan één muur heeft bekeken.

Blijkbaar gebeuren dit soort dingen vaker. De mannen van het isolatiebedrijf mopperen er over. Ook over de achtergevel: de nok is erg moeilijk te bereiken en dat hadden ze graag vooraf geweten. Ook het boren van de nieuwe ventilatiegaten voor de kruipruimte levert vragen op - waar liggen de leidingen? Met behulp van foto's die ik heb gemaakt tijdens de verbouwing weten we de meeste te vinden. Maar op één plek gaat het bijna fout: de keuken.

Dan blijkt het weer goed te zijn dat ik erbij ben. Want nadat ik mijn zorg heb geuit wordt besloten niet de diamantboor te gebruiken, maar een conventionele boor voor het laatste stuk. Dat bleek de redding te zijn voor zowel een afvoer als een waterleiding. Was daar iets mee gebeurd dan hadden we echt een fors probleem gehad. Evengoed moeten we iets later op zoek gaan naar de oorzaak van een flinke brandlucht. Het blijkt een stuk hout te zijn waar de diamantboor weinig van heeft heel gelaten. De wrijving zorgde voor schroeiend hout en ook dit had makkelijk erger kunnen zijn.

In de loop van de middag is het werk klaar. Overal dwarrelen vlokjes glaswol rond, zodat het lijkt te sneeuwen. In huis blijken met name bij een paar kozijnen scheurtjes in de muur te zitten. Daar is ook glaswol doorheen gekomen, maar niks dat de stofzuiger niet aan kan. En de scheurtjes kan ik vrij eenvoudig bijwerken. De buitenkant van het huis ziet eruit alsof het de mazelen heeft gehad. Natuurlijk heeft het voegmateriaal een andere kleur dan de gevel. Een verfklusje voor het voorjaar.

Tot nu toe is dit hele project er een met meer hindernissen dan ik had verwacht. En we zijn er nog niet. Nu wachten we de rekening af. En daarna het herziene energielabel. Hopen dat dit goed gaat. Wordt (wederom) vervolgd.

Spouwmuurisolatie door Nuon - de uitvoering

2011-12-13T19:38:00.000+01:00

Zo op het eerste gezicht leek het 'the best thing since sliced bread': spouwmuren isoleren. Vandaag zijn ze begonnen met de werkzaamheden en daar komen toch al de eerste minpuntjes naar boven. Ja, er is me verteld dat er een aantal gaten ter grootte van een euro-muntstuk moesten worden geboord. Maar bij een 'aantal' gaten had ik me toch heel wat anders voorgesteld dan de Swiss Cheese die ze nu van ons huis hebben gemaakt. Het zijn er al meer dan honderd en ze zijn nog lang niet klaar. Al die gaten worden wel weer opgevuld, maar blijven natuurlijk zichtbaar en moeten geschilderd worden. Hoe moeilijk is het om dit bij de offerte duidelijk te maken? In verkooptermen heet dit 'verwachtingsmanagement'.

Ook blijkt het opnemen van de klus door Nuon niet helemaal vlekkeloos te zijn gegaan: in de werkzaamheden is een aanbouw opgenomen die al volledig geïsoleerd is. Ik ging er vanuit dat de man van Nuon met het boren van controlegaten in de spouw ook had gecontroleerd of de aanbouw al dan niet geïsoleerd was. Niet dus. Blijkbaar kan je ook hier niet klakkeloos vertrouwen op de specialisten. Hetzelfde geldt voor de overige muren: het blijkt dat er een kleine muur is waarvan de spouw te smal is om te isoleren. "Tsja", mompelde de man van het isolatiebedrijf, "blijkbaar is het teveel moeite voor die mensen om even een ladder te pakken."

Dus kan ik nu aan de slag om de rekening omlaag te krijgen en om vast te leggen dat ook eventuele problemen bij het niet te isoleren muurtje onder de garantie vallen. Waarom heb ik daar plotseling wat minder vertrouwen in?

Morgen deel twee van de werkzaamheden. Watch this space...

Internetverbinding

2011-12-12T20:52:00.001+01:00

Altijd weer een bron van ergernis. Als je een probleem hebt met internet moet je de klantenservice bellen. In mijn geval die van OnLine. Dat gaat als volgt.

Eerst krijg je een twintig seconden durende melding dat dit telefoontje vijftien eurocent per minuut kost. Daarna moet je jezelf identificeren; dat kan met je klantnummer (die ik natuurlijk niet bij de hand heb) of je bankrekeningnummer (hmmm, waarom krijg ik daar nu een naar gevoel bij). Dan volgt een batterij keuzes die me in totaal 2 minuten en 35 seconden verder helpen, maar natuurlijk niet mijn probleem oplossen. En dan komt natuurlijk het obligate wachtrij-muziekje.

Eindelijk een levend persoon aan de lijn. Die natuurlijk ook niet weet dat ik behoorlijk computer literate ben en die me eerst de standaard rij met oplossingen voor sukkels voorleest. Ja, ik heb het modem ge-reset. Ja, ik heb het ook geprobeerd met restore factory-settings. Ja, ik heb ook de hele lijst oplossingen voor gevorderden afgewerkt. Wat zegt u? Oh, u wilt dat ik het nog een keer doe voor het geval ik maar wat uit m'n nek lul. Zeg dat dan meteen, dat had me weer 45 cent bespaard.

Ik begrijp ook wel dat ze het zo moeten doen, maar ik wordt er zo vreselijk moe van. Waar is dat echte klantcontact gebleven? Als ik me ergens echt als een nummer behandeld voel, dan is het wel bij het callcenter van het gemiddelde nuts- of telecombedrijf. Als er een bedrijf zou bestaan waarbij ik me weer echt klant zou voelen dan ben ik zelfs bereid daar extra voor te betalen. Nu ben ik ook een kwartier verder (à 15 cent per minuut plus de kosten van uw mobiele provider) en heb ik nog geen oplossing...

Ik kwam een tijdje geleden deze strip tegen: http://theoatmeal.com/comics/customer_service . Voor hen die het ook een beetje hebben gehad met callcenters.

Energielabel

2011-12-10T14:30:00.001+01:00

Ons huis had nog geen energielabel. Dus toen bleek dat Nuon een actie had waarbij ze feitelijk gratis een energielabel en gratis subsidie voor isolatie konden regelen, zijn we daar meteen op in gesprongen. (Zie http://thuisman.blogspot.com/2011/11/muurisolatie.html). Het rapport is binnen en ik ben eigenlijk best tevreden.

Het huidige energielabel is E, wat voor een huis uit de dertiger jaren redelijk normaal is. Na het isoleren van de spouwmuren gaan we meteen naar energielabel C. Het werd nét geen B. Nu kunnen we een B-label nog wel krijgen, maar daarvoor zouden we aan de slag moeten met een zonneboiler, vloerisolatie of HR++ beglazing. De investeringen daarvoor zijn hoog en de terugverdientijd ligt tussen de 8 en 21 jaar. De investering in de muurisolatie is netto 2800 euro en de verwachte besparing op energiekosten is jaarlijks bijna 900 euro. Bij gelijkblijvende energiekosten hebben we het er dus in vier jaar uit. Voor mij een 'no-brainer'. Tel daarbij op dat we het energielabel en de subsidie-aanvraag gratis hebben gekregen, bij elkaar ruim 500 euro.

Woensdag worden de werkzaamheden uitgevoerd. Eens kijken of we verschil kunnen merken. Wordt (alweer) vervolgd.

Kerst en afslanken...

2011-12-07T19:59:00.001+01:00

De feestdagen komen eraan. En met drie vrouwen in huis meteen ook de vraag "wat trek ik aan?" In eerste instantie lijkt dat een leuk onderwerp, want dat betekent potentieel shoppen voor kerstkleding. Een galajurk of iets dergelijks. Maar op de rug daarvan komt onvermijdelijk het gesprek op de lijn. En dan wordt het gesprek soms een stuk minder vrolijk.

Misschien ben ik daarin toch gewoon een echte vent. Ik weet dat ik niet het meest aantrekkelijke lijf op deze aardkloot heb, maar ik kan er mee leven. Alles doet het, het beetje overgewicht dat ik heb blijft binnen de perken en het belangrijkste voor mij: mijn vrouw is er (zegt ze ;-)) tevreden mee. Ik hou een beetje in de gaten wat ik eet, ik zorg dat ik zoveel mogelijk op de fiets stap en daarmee is voor mij de kous af. Ik accepteer mijn lijf voor wat het is en probeer daarvan te genieten. De tijd dat ik er als een Adonis uit wilde zien ligt al ver achter me. En al zou ik het willen, ik ben realistisch genoeg om te begrijpen dat ik met m'n bijna 50 jaar mijn kansen wel heb gehad. Mijn vrouw zit daar gelukkig het zelfde in. Er zijn delen van haar lichaam waar ze meer tevreden mee is dan andere, maar het geheel is ze best blij mee. En ik ook...

Ik snap dat dit totaal anders is voor onze dochters. Uiterlijk betekent iets heel anders voor je als je onder de twintig bent dan wanneer je (zoals zij dat zeggen) half op weg bent richting het bejaardentehuis. En dus kunnen we een heel eind meegaan qua begrip - meedenken over lijnen, light producten kopen, sportschool-abonnementen regelen, dat soort dingen. Maar er is een grens. Zodra de gesprekken in de richting gaan van afslankpillen, liposuctie en zo dan gaat voor ons de deur onmiddellijk dicht. Lukt het ze zelf niet om een combinatie van eten en bewegen te vinden waarmee ze hun gewicht binnen (voor hen) aanvaardbare grenzen kunnen houden, dan willen we best mee richting de dokter of de diëtiste voor een goed advies. We ondersteunen ze graag met serieuze en gezonde manieren om een balans te vinden. Alles daarbuiten is onbespreekbaar.

Helaas worden ze in deze tijd bestookt met reclames over glamour kleding, zonder uitzondering getoond door meiden met maatje 32-34. MTV maakt het geheel af met videoclips van superslanke mega-sterren vol siliconen en botox in gemaakte feeststemming. Tegelijkertijd vliegen de advertenties in bladen en op TV over vermageringspillen, super-diëten en wonder-afslankmethodes je om de oren. De een nog ongeloofwaardiger dan de andere. Alles om mensen die onzeker zijn over hun lichaam nog een paar euro uit de zak te kloppen, zonder dat dit een structurele oplossing biedt. Natuurlijk zonder ook maar een moment stil te staan bij de gezondheidsaspecten. Kwam er maar een verbod op dat soort reclames, want het is af en toe echt triest als je ziet wat het met een tienermeid kan doen.

Ook onze dochters moeten uiteindelijk hun lichaam leren accepteren, inclusief de minder leuke kanten. Wist ik maar hoe ik dat proces kon vergemakkelijken...

Ouderbetrokkenheid

2011-12-05T09:25:00.001+01:00

Laat ik dan ook maar eens een duit in het zakje doen in de discussie rondom de uitspraken van Marja van Bijsterveldt. Een aardige, want ik ben zowel ouder als leraar en zou dus in staat moeten zijn het van twee kanten te bekijken. Eerst maar eens als ouder.

Is dat mens nou helemaal van God los? Het is voor de overheid ook nooit goed. Eerst wordt er een mega-campagne gestart in het kader van de vergrijzing om vooral elke moeder aan het werk te krijgen. Kom op Mams (M/V), wordt eens productief, dat getut met die kinderen kan je best wel aan de Buitenschoolse opvang overlaten. Dat die niet meer te betalen is en je jezelf constant afvraagt of ze daar veilig zijn dat doet er natuurlijk niet toe. Het gaat erom dat Mams met haar luie reet in beweging moet komen en geld moet verdienen (lees: belasting moet opbrengen). En nu, een jaar of wat later wordt diezelfde Mams als een egoïstische onderwijsconsument neergezet. Mams moet meer betrokken zijn bij de opvoeding en actief meedoen op school, desnoods maar ten koste van haar werktijd. Nauwelijks heeft Mams de boel in balans gekregen met haar nieuwe (onderbetaalde) baan, moet ze hem wat Marja van Bijsterveldt betreft weer opgeven omdat ze toch eigenlijk een ontaarde moeder is. Overigens zou het fijn zijn als Marja haar eigen huiswerk eens doet en eerst checkt bij het CBS: de gemiddelde ouder besteedt twee keer zoveel tijd aan de opvoeding als dertig jaar geleden. Nee, dat is geen schatting Marja, dit zijn harde cijfers afkomstig van de overheid. Maar Mams snapt best wel waarom Marja dit allemaal roept: het gaat gewoon om een vooraankondiging van verdere bezuinigingen in het onderwijs en als de kwaliteit van het onderwijs als gevolg daarvan terugloopt kan ze lekker Mams de schuld geven. Beste Marja, zoek het lekker uit met dat geblaat van je, als je het niet erg vindt dan gaat Mams gewoon door met het runnen van haar gezin.

Ik kan het ook als leraar VO bekijken. Hmm, hoe zal ik dat eens onder woorden brengen?

Mijn situatie is een beetje bijzonder: als zij-instromer probeer ik verwoed mijn studie af te maken. Doe ik dat niet snel genoeg dan kan ik van de overheid nog een trap na krijgen in de vorm van een jaarlijkse boete als langstudeerder. Die studie betaal ik overigens helemaal zelf en het grootste deel van mijn salaris gaat daarin zitten. Tegelijkertijd probeer ik datgene te doen waarvan ik vind dat het nodig is in mijn lessen en dat resulteert in veel meer uren dan waarvoor ik betaald krijg. Zo geef ik bijles aan een paar kinderen die dat echt nodig hebben - onbetaald. Draai ik mee in een werkgroepje om rekenonderwijs vorm te geven voor de verplichte rekentoets die er aan zit te komen - onbetaald. Draai ik vrijwillig extra uren om in het studiehuis te surveilleren - onbetaald. Waarom onbetaald? Omdat er simpelweg geen geld is om alles te doen wat eigenlijk nodig is. En toch moet het gebeuren. Kan je die zaken oplossen met ouderparticipatie? Nou nee, ik zie de gemiddelde ouder geen bijles wiskunde geven en ik zie de gemiddelde ouder ook niet rekenonderwijs vormgeven. Waarom doe ik het? Uit eigen vrije wil omdat ik denk dat ik daarmee verschil maak. Het gaat namelijk om de leerlingen en hun toekomst en ik geloof dat het onze taak is alles te doen wat mogelijk is. En ik denk dat veel leraren er net zo in zitten en uit eigen vrije wil al veel meer uren draaien dan waarvoor ze betaald krijgen. Noem het idealisme, noem het roeping; ik noem het de schoonheid en kracht van het beroep van leraar. Voor mij is dat heel veel waard.

Ouderbetrokkenheid is belangrijk. Maar meer in de vorm van betrokkenheid bij de leerling zelf en het mede hoog houden van normen en waarden. Daar help je de school echt mee. De gemiddelde ouder die om zijn/haar kind geeft die doet dat echt wel. En als ze er niet uitkomen dan weten ze de school (mentor, teamleider, docent, zorgcoördinator, noem maar op) heus wel te vinden. Ook buiten de 'tien-minuten gesprekken' om. Natuurlijk, er zijn ouders die deze betrokkenheid niet tonen. Soms door tijdgebrek maar soms ook omdat ze die capaciteiten gewoon niet hebben. Soms omdat ze al hun energie nodig hebben om gewoon het hoofd boven water te houden in deze tijd. Dat verander je niet door in de media dit soort oproepen te doen beste Marja, daar is iets meer voor nodig.

Terwijl de discussie over ouderbetrokkenheid alle aandacht krijgt vergeten we voor het gemak maar even dat het er voor de leraar er niet beter op wordt. Salarissen blijven gelijk, taken nemen toe, normuren worden verhoogd, vakantie wordt verminderd. Maar als alle aandacht nu maar eventjes naar die ouderbetrokkenheid gaat, dan kan Marja de rest van de bezuinigingen er met stille trom doorheen rammen...

Pakjesavond

2011-12-03T11:45:00.001+01:00

Vanavond is het voor ons pakjesavond. Het huis gonst nog van de activiteit, er wordt geheimzinnig gedaan achter PC's en af en toe zie je iemand langslopen met nog wat ondefinieerbaar materiaal voor een surprise. Twee jute zakken vol pakjes staan al klaar, straks komen daar de surprises bij. De sfeer op zo'n dag is altijd gezellig. Het typische Sinterklaas snoepgoed staat ook al klaar en daar komt vanmiddag nog vers gebakken gevulde speculaas bij. Nu maar hopen dat ze de kado's leuk vinden.

Volgend jaar doen we de aanloop naar pakjesavond iets bescheidener: drie weken elke avond de schoen zetten en liedjes zingen is voor een aantal gezinsleden wat 'over the top'. Dus misschien wordt het maar één week, of doen we het alleen in de weekeinden. Maar lootjes trekken, gedichten schrijven en surprises maken blijven we echt wel doen. Sommige tradities moet je in ere houden.

Kinderen in het verkeer

2011-11-30T08:37:00.001+01:00

Vanochtend werkt mijn vrouw thuis, dus kon ik de auto gebruiken om jongste zoon naar school te brengen. Een ritje van krap tien minuten en weer terug. Altijd een drukke route met fietsende ouders met kinderen achterop en kinderen die nog maar net zelfstandig naar school rijden. Daar tussendoor rijden alle leasebakken, vuilniswagens, koeriers, noem maar op. Bestuurders die meer bezig zijn met de klok dan met het verkeer, iets waar ik mijn kids al sinds jaar en dag voor waarschuw.

Op de weg terug rij ik op een stoplicht aan. De weg bestaat uit één strook, ternauwernood breed genoeg voor twee auto's. Het is een donkere weg, omgeven door hoge bomen. Op die weg ligt aan weerszijden een zogenaamde fietssuggestiestrook. Daar mogen de auto's dus gewoon overheen, het is geen fietspad. Maar het helpt wel, je bent alert op fietsers. Waar ik echter niet alert op was, was het 11-jarige meisje dat zonder verlichting aan doodleuk links tegen het verkeer inreed. Wel over de fietssuggestiestrook maar aan de verkeerde kant van de weg. Het scheelde werkelijk maar een haar of ze lag onder de auto. Lang leve het ABS. Het meisje fietste gewoon door.

Ik er achteraan om even een gesprekje met haar te hebben. Een Marokkaans meisje dat dus echt niet wist dat je niet aan de linkerkant van de weg mag rijden. "Maar als ik straks naar huis rij dan rij ik toch ook over dat stuk en dan mag het wel, dan mag het toch nu ook?" Daar sta je dan, om kwart over acht, langs de weg verkeersles te geven. Ja er hadden wel vaker auto's getoeterd en mensen geroepen, maar ze begreep nooit waarom dat was. Zo reed ze al een paar jaar naar school. En verlichting op haar fiets had ze nog nooit gehad. Dat had ze niet nodig, want ze kon alles goed zien. Net als peuters: die denken dat jij hetzelfde ziet als zij, dus als ze hun handen voor hun ogen doen dan ziet niemand ze.

Of mijn gesprek indruk op haar heeft gemaakt dat weet ik niet. Na de bijna aanrijding was het voor mij vooral verbijsterend. Omdat ik het niet te geloven vind dat een kind van elf jaar zo weinig verkeersinzicht heeft. Goed, ik moet dus blijkbaar nog voorzichtiger zijn... al negeerde het meisje een batterij verkeersregels, ik was aansprakelijk geweest als ze onder mijn auto lag. Los van de aansprakelijkheid is dit iets dat je niet wil meemaken.

Schakelen

2011-11-29T19:44:00.001+01:00

OK, hoe gaan we vandaag naar school? De vraag waar jongste zoon wel een antwoord op weet: op de motor. Zolang er geen sneeuwstormen zijn en het niet ijzelt, vind ik het prima. Dus daar stonden we met z'n tweetjes, helmen op, ingepakt en klaar voor de rit. Sleutel in het contact, starter indrukken, de startmotor draait één keer rond en... dan niks meer. Shit, zekering doorgebrand, tweede keer deze week. Dat betekende dus in no-time terug naar binnen, motorkleding omruilen voor een regenjas en de fietssleutels pakken. Binnen vijf minuten fietsten we weg alsof er niets aan de hand was.

De motor staat ondertussen bij de dealer om even na te kijken, want dit moet je natuurlijk niet gebeuren als je honderd kilometer van huis bent. Maar daar gaat het me niet om. Wat ik altijd weer wonderlijk vind is hoe snel je op zo'n moment kan schakelen: geen aarzeling, niet zeuren, snel allebei naar binnen, kleding omwisselen, helmen opbergen, fietsspullen pakken en gaan. Het doet geen afbreuk aan onze bui, we vinden het nog steeds gezellig om samen naar school te rijden. De motor was een 'added bonus', fietsen is ook leuk.

Fijn dat dit kan.

Muurisolatie

2011-11-28T20:43:00.001+01:00

Na bijna tien jaar verbouwen zit er geen enkel scheurtje meer in de gevel. De laatste reparaties aan het metselwerk zijn eerder dit jaar gedaan. Dat betekent dat het eindelijk tijd is om ons te gaan richten op het verbeteren van het energielabel van ons huis. Om concreet te zijn: muurisolatie! Ons huis is van rond 1938; dat was zo'n beetje de tijd dat ze begonnen te experimenteren met spouwmuren. Van echte isolatie kwam toen nog niet veel, dus ook ons huis heeft nog geen spouwmuurisolatie (leuk galgjewoord).

Aangezien de Nuon een aanbieding heeft waarbij ze je het gezeur (en de kosten) van het aanvragen van subsidie uit handen nemen, mocht vanochtend een Nuon-adviseur zijn opwachting maken. Een Amsterdammer, dus dat begon meteen goed. Hij boorde een paar gaten in de muur om met een camera de spouw te inspecteren: teveel rommel op de bodem van de spouw maakt isolatie onmogelijk. Gelukkig zat dat wel goed. Dan de verf op de buitenmuren: was die wel damp-doorlatend? Alphatex-IQ van Sikkens en die voldoet aan de voorwaarden. Weer een 'tick in the box'. Vervolgens werd er gekeken hoeveel ventilatieopeningen er moesten komen, want de bestaande openingen komen vol te zitten met glaswol. Zeven stuks zou voldoende zijn. En tenslotte moest er worden gemeten, getekend en gefotografeerd.

Een uurtje later werd de optelsom gemaakt. Zo'n 3.000 euro exclusief de subsidie. Alsof je een emmer leeg gooit. Maar wat staat er tegenover? Op basis van ons verbruik zo'n 500 euro besparing op de stookkosten. Meer comfort: minder koude muren en daardoor behaaglijker in huis. Een beter energielabel en daardoor een lichte waardestijging van het huis. Het Rijk draagt een steentje bij met tussen de 300 en 750 euro subsidie en dat verzacht de pijn. Jammer dat we niet in aanmerking komen voor de gemeentelijke subsidie, ons huis is net iets te duur. OK, met een terugverdientijd van zo'n vijf jaar lijkt dit een goede investering.

Volgende stap is het bezoek volgende week van een inspecteur die het huidige energielabel gaat vaststellen en bepaalt hoe groot de verbetering is. Dat bepaalt weer de hoogte van de subsidie die we krijgen. Een week later komen mannen van het isolatiebedrijf een dagje ons huis (nou ja, de spouwmuren dan) volpompen met glaswol en dan zouden we binnen een dag al verschil kunnen merken.

Ik ben benieuwd... wordt vervolgd.

Surprises maken

2011-11-20T15:19:00.001+01:00

De lootjes zijn weer getrokken en iedereen weet wat hem of haar te doen staat. Nog twee weken om een pakkende surprise te maken en een grappig gedicht. Aan inspiratie ontbreekt het ons nooit, het is het 'doen' wat altijd wat moeite kost.

Vandaag is mijn vrouw aan de slag gegaan met het onvermijdelijke behangplaksel, dus er komt in ieder geval iets met papier-maché te staan. Ik team met jongste zoon en wij weten gelukkig al wat we gaan maken. Voorlopig doen we iedere keer een klein stukje, vandaag was het plaatjes op internet verzamelen en uitknippen. Zolang je telkens een beetje doet, blijft het leuk. Anders gaat het als aangenomen werk voelen en dat is niet de bedoeling. Wat we maken kan ik hier natuurlijk niet vertellen, want ook de familieleden lezen m'n blog...

Surprises maken is op zich niet moeilijk. Meestal heb je her en der in huis voldoende materiaal om van alles te maken. Papier-maché is zo gemaakt, er ligt altijd wel ergens een kartonnen doos, een stuk hout of een oud kledingstuk dat kan worden gebruikt. En in de kelder vinden we altijd wel een half potje verf van een kleur die we niet meer gebruiken. Andere vaak gebruikte ingrediënten zijn ijzerdraad, plakband, stiften of potloden, papier, lijm, een plastic zak, wat spijkers en schroeven. Als je vooraf zorgt dat die dingen in huis zijn zodat niemand mis grijpt, dan ben je al een heel eind. Oude knuffels die je anders zou weggooien doen het ook goed en zelfs met een oud boek kan je leuke dingen doen.

Twee weken lang gonst het in huis van de bedrijvigheid en zijn sommige kamers verboden gebied. Alles voor een gezellige pakjesavond.

Bye Yamaha, hello Honda

2011-11-18T22:49:00.001+01:00

OK, de motorrit vorige week was heerlijk. Al een hele tijd wil ik de motor inruilen voor een exemplaar wat een beetje minder fel is en meer mogelijkheden biedt om met z'n tweeën op pad te gaan. Een waarop ik jongste dochter naar haar moeder durf te rijden. Waarop ik desnoods wat boodschappen mee kan nemen. Maar geld is altijd een issue: een nieuwe motor kost geld en daar ga ik voorzichtig mee om. Aangezien onze financiën het toelaten hebben we samen toch besloten het te doen. En dus heeft vandaag mijn Yamaha scheurijzer een laatste rit richting de dealer gemaakt en ben ik teruggekomen op een Honda Pan European. Groter, minder nerveus, koffers aan de zijkant en veel meer een toermotor. Gemaakt voor lange ritten met twee personen en bagage, dus wellicht zit er nog wel een weekeindje of wat weg met z'n tweetjes in.

De reden dat we nu toch wat geld in een andere motor stoppen is dat we geen geld willen besteden aan een tweede auto. De motor is voor mij nu mijn belangrijkste vervoermiddel en mijn vrouw heeft de auto nodig voor haar werk. Een motor als primaire vervoermiddel heeft zo zijn beperkingen, dus je moet er goed over nadenken en echt zeker weten dat je dit (in weer en wind) vol kan houden. Motorrijden lijkt zo leuk als het lekker weer is, maar met een plensbui, in de wind of in de kou rijden is toch echt iets heel anders. Dan is het simpelweg hard en geconcentreerd werken. Even snel ergens heen betekent altijd je motorpak aan en daar ben je toch al snel een minuut of tien mee bezig.

Ik ben tevreden met mijn keus. Het is dezelfde motor die al jaren door de KLPD wordt gebruikt en dat zegt iets over de kwaliteit en de rij-eigenschappen. Nu eerst maar eens wat kilometers gaan wennen aan dit bakbeest.

Motor rijden in de kou en het donker

2011-11-12T00:36:00.000+01:00

Vandaag was een bagger dag. Ik had moeite om mijn bed uit te komen en begon de dag met hoofdpijn. Een stukje mee gefietst met jongste zoon en daarna door naar school voor de lessen. Dat ging maar zo-zo. De eerste twee lessen gingen goed. Daarna moest ik een uur surveilleren in het studiehuis, meestal een goed moment om wat te studeren. Maar dat kwam er niet van. Daarna was het tijd voor bijles, maar mijn leerling kwam niet opdagen. Toen nog een les en die liep duidelijk minder. Ik heb er twee leerlingen uit gestuurd.

Daarna had ik een afspraak om te praten over een op te stellen protocol voor onze dyscalculie-leerlingen, maar de zorg-coördinator kwam vast te zitten in een telefoongesprek en na een half uur ben ik maar weg gegaan. Grommend, want ik kan die tijd echt beter gebruiken. Op naar de boodschappen, naar huis en de huishoudelijke taken doen. Mijn mentale energie was op en ik was niet blij met mezelf.

Mijn vrouw had het onmiddellijk in de gaten. Even liet ze me, daarna ging ze zoeken naar de oplossing. Tijd voor mezelf. Voorzichtig stelde ze voor dat ik een ritje op de motor kon maken. Verleidelijk, maar ik neem niet snel echt tijd voor mezelf. Ik heb nog een uur lopen twijfelen voordat ik me in het motorpak hulde. Dik 100 PK onder me, de avond voor mezelf. Heerlijk om dan de duisternis en de kou in te rijden.

Drie en een half uur heb ik gereden. Alleen ik, de motor en mijn gedachten. Niet veel motorrijders vinden het lekker om in de kou en het donker te rijden, maar voor mij was het precies wat ik nodig had.

Mijn vrouw kent me soms beter dan ik zelf. Dank je, lief.

Goedkoper boodschappen doen

2011-11-10T20:39:00.000+01:00

Zo langzamerhand begonnen de kosten van boodschappen een beetje de pan uit te rijzen. Tijd om weer eens aandacht te besteden aan waar ik mijn boodschappen vandaan haal. Mijn vrouw haalt het leeuwendeel van het inkomen binnen, het is mijn voornaamste taak om zoveel mogelijk waarde uit dat geld te halen. En dat geldt zeker voor de boodschappen.

Het begint met 'wat haal ik waar?' Een tijd lang heb ik uit puur gemak vrijwel alle boodschappen gehaald bij de lokale AH. De kosten zijn er dan ook naar, de gemiddelde kosten per week bleven stijgen. Dus maak ik een onderverdeling van de boodschappen. Er zijn een aantal merkartikelen die ik niet kan of wil vervangen door goedkopere alternatieven. Dat zijn vaak levensmiddelen zoals cola en pindakaas, of producten zoals maandverband, waar binnen ons gezin een duidelijke voorkeur bestaat voor één specifiek merk. Die merkartikelen haal ik bij de grote supermarkt, maar meestal is dat niet meer AH maar de Jumbo. Simpelweg vanwege de 'laagste-prijs garantie'. Daar gaat één keer per week een ritje naar toe. Sorry AH...

Voor de overige boodschappen kan ik goedkopere alternatieven halen en de supermarkt die daarvoor mijn voorkeur heeft is de Lidl. Een simpel voorbeeld blijft een pot augurken, waarbij de normale variant bij Lidl één derde kost van de goedkoopste bij AH. Zo zijn er legio voorbeelden van producten waarvan het mij (en mijn gezin) een biet zal zijn welk merk erop staat: melk, schoonmaakmiddelen, hagelslag, vleeswaren, rijst, meel, en ga zo maar door. Dat, plus de standaard groenten en vlees, haal ik bij de Lidl. Het scheelt me gemiddeld 20-30% van de kosten en soms zelfs meer.

Voor fruit ga ik vaak op zaterdagmiddag tegen vijf uur naar de markt. Een doos met 8 mango's voor 3 euro, drie dozen aardbeien voor 2 euro, ze moeten er allemaal vanaf voor het sluiten van de markt. Veel fruit is te krijgen voor een kwart van de normale prijs en er mankeert niks aan. Met een gezin van 6 gaat er aardig wat fruit doorheen, dus een doos of wat verdwijnt gewoon in de kelder. Komt in de loop van de week wel op.

Sommige zaken haal ik bij Action, zoals gezichtsreinigingsdoekjes. Wel eens gezien hoe duur dat spul is in de supermarkt? Bij Action haal je ze voor iets van 50 cent, de gemiddelde super zit je al gauw op het drie- tot vijfvoudige. Per week gaan er iets van drie pakjes doorheen, reken maar eens uit wat dat scheelt op jaarbasis... juist: 150-300 euro. Alleen al voor die domme doekjes! Op dezelfde manier haal ik spullen bij Hema en Blokker.

De folders wijzen me de weg naar de wekelijkse aanbiedingen van onder andere DA en Kruidvat. Als het maandverband of de shampoo weer eens in de aanbieding is dan sla ik daar meteen een partij voor een half jaar van in. De 'tweede gratis' acties zijn favoriet bij mij. Dan is het echt fijn dat we een grote kelder hebben.

Blijft over de gelegenheidsboodschappen. OK, die haal ik dan bij de buurt AH, puur uit gemak. Maar dat is minder dan 5% van alle boodschappen die ik per week doe.

Wat bespaar ik nu werkelijk op al die boodschappen? Bij een ongewijzigde voorraad in huis (ik haal nog steeds dezelfde producten) scheelt me dat tussen de 25% en 40% van de kosten. Soms meer. Het kost me meer tijd, maar dat is het (letterlijk) dubbel en dwars waard.

Alleen op de fiets

2011-11-04T08:36:00.001+01:00

Daar ging hij dan. Net als elke ochtend. Zijn stoere zwarte jas aan, zwarte rugzak op zijn rug met lunch, drinken en pauze-snack. Op zijn stoere blauwe jongensfiets. Zelfverzekerd en met een lach op zijn gezicht. Een keer naar links kijken, een keer naar rechts kijken, nog een keer naar links en op de pedalen. Strak de weg oversteken en snelheid maken. de bocht om op weg naar de spoorwegovergang. Dan het drukke kruispunt oversteken, waar niet elke automobilist de fietsers goed in de gaten heeft. Doorrijden naar de plek waar hij links moet voorsorteren, altijd een eng punt. Wachten voor het stoplicht en dan oversteken. De lange heuvel oprijden met nog een drukke straat van rechts en veel bouwverkeer. De straat uitrijden en bij de T-splitsing linksaf, waar alle auto's voor drie scholen gehaast langs rijden. Nog even door, de stoep op en dan kan hij zijn fiets in de stalling zetten. Net als elke schooldag. Alleen vandaag voor de eerste keer in zijn leven zonder mij aan zijn zijde.

Voor hem een natuurlijke stap en hij is er echt klaar voor. Voor mij, ondanks dat dit de vierde keer is dat ik het mee maak, een mooi, eng en vooral emotioneel moment. Niemand op deze aardkloot kan trotser zijn dan ik op het moment dat hij vanmiddag weer veilig thuis is. Rij voorzichtig, knul...

Drie keer wiskunde

2011-10-31T20:03:00.003+01:00

Vandaag heb ik (op de was en koken na) de boel de boel gelaten en aan wiskunde gewerkt. Op drie verschillende manieren zelfs.

De eerste was voor mijn studie: het onderwerp kansrekening. Niet echt mijn favoriete onderwerp, maar ik mep me er wel doorheen. Naast mijn gebruikelijke gemopper op de opzet van het boek, heb ik deze keer nog een extra irritatiepunt: de uitwerkingen van de opgaven staan gedeeltelijk op een website waar ik niet in kom. Waarom zo moeilijk doen?

De tweede was voor mijn leerlingen: lessen voorbereiden. Extra opgaven maken voor het onderwerp omtrek en oppervlakte, iets dat ze niet eenvoudig vinden. Met name de omtrek en oppervlakte van cirkels is iets wat er maar moeilijk in gaat, dus is wat extra oefening geen overbodige luxe. Daarnaast even gekeken naar oefenen van rekenvaardigheden.

En tenslotte de derde: voor oudste dochter. Woensdag heeft ze wiskunde tentamen en daar heeft ze wat hulp voor ingeroepen. Op zich geen echt moeilijke onderwerpen, maar wel onderwerpen waar je makkelijk detailfouten bij maakt.

Mijn hele dag lijkt om wiskunde te draaien en ik zou willen dat dit een tijd lang het geval was.Ik vind het heerlijk om hiermee bezig te zijn, helemaal als ik er zo diep in kan duiken.

Zelf een kast bouwen

2011-10-30T11:20:00.002+01:00

Een tijdje terug zijn we met oudste dochter naar een tentoonstelling in Arnhem geweest, die ze moest bezoeken voor school. Jongste zoon was ook mee. Op die tentoonstelling stond een kleurige kast waar jongste zoon een tijdje met open mond voor bleef staan. "Die zou ik wel willen hebben" was het oordeel. In een opwelling heb ik mijn mobieltje gepakt en er een foto van gemaakt.

Een paar maanden later staat de kast in een aangepast ontwerp op de kamer van jongste zoon. Kosten? Rond de 100 euro. Inspanning? Ruim een week elke dag planken schilderen en twee uur montage. Moeilijk? Nee, volgens mij kan iedereen die een schroevendraaier kan vasthouden dit doen.

De aanpak is eigenlijk heel eenvoudig. Pak het ontwerp en pas het aan aan de plek waar het moet komen. Dat is vooral veel meetwerk. Ontleed de kast in losse planken en schrijf per plank de exacte maat op. Ga met het geheel naar een houthandel en overleg welk hout je hier het beste voor kan gebruiken. Een beetje vakman kan je precies vertellen wat de dikte van het hout moet zijn en welke houtsoort je het beste kan gebruiken. Vervolgens laat je alle planken bij de houthandel op maat zagen; zij zagen de planken veel nauwkeuriger dan dat je zelf zou kunnen.

Neem de tijd om de kleuren te bepalen en laat ze door de verfhandel mengen. Vergeet niet een goede grondverf te gebruiken. Dan komt de geduldsklus: het verven zelf. Hiervoor moet je echt de tijd nemen, zeker voor het goed laten drogen van de verf. Twee à drie lagen heb je echt wel nodig voordat de kleur goed dekt. Als alles eenmaal in de verf zit kan je gaan monteren. Voor veel montageklussen heb je niet veel meer nodig dan schroeven en moeren, kijk maar naar de gemiddelde IKEA-kast. Schroefgaten voorboren maakt het schroeven makkelijker en zorgt ervoor dat het hout niet splijt. Niet zuinig zijn met schroeven, het geheel moet wel stevig zijn.

Het resultaat is een blij kind en het goede gevoel dat je zelf iets hebt gebouwd. Helemaal precies op maat, exact in de door jou gewenste kleuren en voor een prijs waarvoor je het in geen enkele winkel had kunnen kopen. Gewoon doen.

Nieuw ritme

2011-10-28T12:07:00.000+02:00

Een week terug van een paar dagen vakantie en ik heb het gevoel dat ik zo weer zou kunnen. Mentaal ben ik wel uitgerust, maar fysiek lijk ik niet aan genoeg slaap te komen. En ik snap het niet: we gaan op tijd naar bed, slapen regelmatig, drinken niet teveel alcohol. We eten gezond en regelmatig. Toch heb ik elke ochtend het gevoel dat ik nog uren zou kunnen slapen en heb ik echt moeite om op het signaal van de wekker m'n bed uit te komen. Ook 's avonds ben ik veel eerder dan normaal moe. Misschien is het die verkoudheid die maar niet wil slijten en waardoor ik nu al drie weken m'n longen uit m'n lijf hoest. Daar wordt ik letterlijk en figuurlijk moe van.

Ik begin te wennen aan het hebben van een schoonmaakster: ik besteed veel minder tijd aan de huishouding en juist veel meer aan mijn studie. Deze week voor het eerst een dag gehad waarop ik bijna klokje rond heb kunnen studeren. Eén vak afgehandeld en onmiddelijk met het volgende vak door gegaan. Het lukt me ook steeds beter om heen en weer te schakelen tussen studie en de rest van mijn taken. Het is zelfs wel lekker om af en toe even een 'break' te hebben tijdens het leren. Boodschappen doen, jongste zoon van school halen, de was uitzoeken, koken: allemaal klusjes van tussen een half uur en een uur die een welkome afwisseling zijn. Het lijkt erop alsof ik mezelf een nieuw ritme aan het aanleren ben.

Oudste zoon is ook aan het wennen aan een nieuw ritme. Voor het eerst is hij echt gemotiveerd aan het werk en probeert hij voorzichtig een start te maken met studeren. Eind van het jaar lijkt het erop dat hij kan rekenen op een baan met regelmaat, waardoor hij ook regelmaat in zijn opleiding kan aanbrengen. Zo op het eerste gezicht hebben we hem nog wel een jaar of wat thuis wonen.

Oudste dochter gaat haar eerste tentamenweek voor Havo in, wat gepaard gaat met de bekende stress. Als die eerste week maar goed gaat dan geeft het haar waarschijnlijk voldoende vertrouwen voor de rest. Afwachten en 'fingers crossed'. Als alles goed gaat dan hebben we straks twee studerende kinderen. Niet wat we hadden verwacht, we hadden erop gerekend dat oudste zoon al klaar zou zijn. In plaats daarvan gaat hij nu, ruim drie jaar later, pas beginnen...

Koude winter op komst

2011-10-27T12:30:00.000+02:00

Bij onze Zuiderburen noemen ze het al de 'horrorwinter' en in Engeland gaan ze zelfs zover om het de 'winter des doods' te noemen. Dan hebben ze het over de aankomende winter. Blijkbaar hebben de gezaghebbende weerinstituten met elkaar voorspeld dat dit een strenge winter wordt. En dan hebben ze het over een winter die in december begint en drie maanden duurt met vrijwel elke dag sneeuw en temperaturen in januari tot 25 graden onder nul. Dat is koud!

Dus gaan we maar wat voorbereiden. In ieder geval de laatste tochtstrippen monteren, zorgen voor voldoende open haard hout, de schoorsteen nog een keer extra vegen. Een paar zakken strooizout in nde schuur zetten. Toch nog maar advies aanvragen voor extra isolatie, wellicht kunnen we nog gebruik maken van een of andere subsidie. De CV-ketel nog een extra check geven. Kleding-check voor de kids, er moeten vast nog handschoenen, sjaals, mutsen en dergelijke worden gekocht: óf ze zijn ze kwijt, óf ze zijn eruit gegroeid. Misschien op jacht naar warme schoenen of een paar fleece-dekens. Noodpakketje voor in de auto, stranden met temperaturen onder nul is geen pretje.

Het KNMI heeft er wel eens vaker naast gezeten, maar voor het geval ze het dit keer bij het juiste eind hebben ben ik maar liever goed voorbereid.

2011-10-23T19:27:00.000+02:00

De herfstvakantie was echt erg welkom. Uitrusten, geen werk. Het enige echt productieve dat we hebben gedaan is samen een kast bouwen voor jongste zoon. Hout op maat laten zagen en in de kleuren schilderen die jongste zoon had uitgekozen. Het schilderwerk zijn we nog wel een paar dagen mee bezig: het zijn vijf kleuren die elk hun droogtijd nodig hebben voordat we tot de montage over kunnen gaan. Dus in de gang en op de overloop staan allemaal planken te drogen in de kleuren geel, rood, blauw, paars en groen. Het lijkt wel een expositie van het werk van Mondriaan in ons eigen huis. Inspiratie hebben we opgedaan op de expositie van Spijker & Spijkers (The mirror has two faces) in Arnhem. Daar stond een kast waar jongste zoon helemaal weg van was en nu bouwen we een eigen interpretatie van dat ontwerp.

Verder gebruiken we de tijd om uit te slapen, wat te experimenteren met koken (bloemkoolpuree met St. Jacobsschelpen en uitgebakken spekjes, heel bijzonder), familiebezoek en te praten over de toekomst qua werk, studie and beyond. Over dat laatste raken we toch nooit uitgepraat.

Vandaag nog even genoten van het lekkere weer en een wandeling over de hei gemaakt. Natuurlijk beseffen we dat morgen de mallemolen weer gewoon doorgaat en wensten we dat we aan het begin in plaats van aan het eind van de vakantie stonden; maar dat gevoel heb je altijd na een weekje vrij. Morgen weten we niet beter en gaan we ons langzaam opmaken voor de aanloop naar het feestseizoen. De pepernoten liggen alweer weken in het schap in de supermarkt en ook wij moeten langzaam gaan plannen voor de decembermaand.

Weer iets leuks om naar uit te kijken.

Vijf dagen eruit

2011-10-21T11:53:00.000+02:00

Na veel 'vijven en zessen' hebben we een tijdje terug besloten om samen een paar dagen weg te gaan. Zonder de kids - jongste dochter was de hele herfstvakantie bij haar moeder en de rest bleef thuis. Ze durfden het aan om samen het fort te bewaken. Dat gaf ons de mogelijkheid om even alles achter ons te laten en de zon op te zoeken die we deze zomer zo hebben gemist. Slapen zonder wekker, wakker worden zonder check- of kluslijst in je hoofd en tijd voor elkaar hebben. Het werd een last-minute naar Portugal, achteraf gezien een gouden greep.

Een hotel op een berg, ruim een half uur noordelijk van Porto. Een gebied dat in deze tijd vrij veel regen zou moeten hebben, maar daar hebben we niks van gezien. Sterker nog: het was lekker met temperaturen tegen 25 graden. Uit de wind en in de zon was het zelfs warm. Een deel van de dag was er mist en laaghangende bewolking, maar omdat we zo hoog zaten keken we daar bovenuit. Het hotel was rustig, waarschijnlijk doordat we buiten het seizoen zaten. En die rust was erg welkom.

Vijf dagen in een simpel ritme: wakker worden, ontbijten, tot de middag wat zonnen en daarna in de auto ergens naar toe. Geen planning vooraf, geen reisgids, gewoon aan het eind van de straat zien of we linksaf of rechtsaf zouden gaan. Zo hebben we een dagje rondgelopen in Guimaraes, de culturele hoofdstad van Europa in 2012 en hebben we wat bekeken in Porto. Twee keer heerlijk uit eten geweest, iets dat in Portugal nog behoorlijk betaalbaar is en daarmee ons een paar onbetaalbare herinneringen heeft gegeven.

Woensdagavond laat lagen we weer in ons eigen bed. De kids hadden het fort goed bewaakt en wij hadden onze broodnodige quality-time away gehad. Exact zoals een last-minute zou moeten zijn.

Bijna herfstvakantie

2011-10-13T09:15:00.000+02:00

Een hulp in de huishouding helpt beslist: het huis is schoner en nu pas zie ik dat ik lange tijd de boel alleen maar heb bijgehouden. Een grote schoonmaak was geen overbodige luxe. Ook de ingeroepen hulptroepen voor het huis hebben hun vruchten afgeworpen. Zo is nu alles rondom het huis in orde: alle klussen zijn gedaan, er is niets meer dat op korte termijn gerepareerd moet worden, de tuin is volledig winterklaar en binnen ziet het er steeds beter uit. Ook de terug verhuizing van oudste zoon is afgerond en hij lijkt goed op weg zijn ritme te vinden.

De grotere ploeg thuis betekent wel meer werk. Dat vraagt enige gewenning, niet alleen voor mij. Ook de gezinsleden onderling moeten weer even hun draai vinden. Op zich gaat dat goed, het is alleen wat drukker. Ik claim nadrukkelijk meer tijd voor mijn studie en dat gaat nog steeds moeizaam. Dat betekent ook dat mijn irritatie-grens wat lager is en ik met name met oudste dochter wat eerder bots. We kunnen weinig van elkaar hebben, laten we het daar maar op houden. Ik laat steeds meer van de relatie met oudste dochter over aan mijn vrouw; zij heeft een manier van communiceren die beter matcht met die van oudste dochter. Misschien is het for the time being maar beter zo, niemand wordt er wijzer van als we elkaar constant tegen de haren instrijken.

Komende week pakken mijn vrouw en ik een paar dagen voor onszelf. De kids bewaken het fort en dat kunnen ze prima. Voor ons de eerste keer in een lange tijd dat we een dag of wat met z'n tweetjes hebben. We hebben genoeg om over te praten.