می‌دونین این بستنی الان چنده؟
آفرین ۳۰ هزار تومن.
می‌ارزه؟ نمی‌دونم.
خوشمزه‌است؟ به نظرم آره. بد نیست
کلا من از بستنی‌های روز بدم نمیاد. کپی‌کاری‌های خوشمزه‌ای می‌کنه گاهی. اگه درست یادم باشه به اندازه میهن و اون خواهر/برادر شلوغ‌کنش (دومینو) هم شیرین نیست معمولا.
از طرح لوگوشون هم خوشم میاد. همون که خانم و یه گوسفنده.

البته الان که بیشتر فکر می‌کنم یادم میاد که بیسکوپیچش رو دوست داشتم و هزار سال پیش هم که مطلب درموردش اینجا نوشتم؛ ولی دوقلوی کرانچش رو دوست نداشتم  و چند وقت پیش توی اینستاگرام یه پست درموردش گذاشتم.

بستنی اسنایپر هم یادمه از خیلی وقت پیش خیلی محبوب بود. البته تاجایی که یادمه بستنی بار (میله‌ای؟ نرده‌ای؟ ) بود و فکر کنم قیفیش نسبتا جدید حساب می‌شه. و الان باتوجه به فیدبک مخاطبای اینستاگرام بستنی روز، فکر کنم الان بستنی ترند و محبوبشون فیلبرتا باشه.

از اونجایی که کلا این سری بستنی‌های روز، بر اساس و خیلی شبیه به شکلات‌های معروفه، شاید بد نباشه یه اشاره‌ای بهشون بکنم:

فیلبرتا – نوتلا

بونو – باونتی

اسنایپر – اسنیکرز

و احتمالا:
پاستیکل – پاپسیکل
چرا احتمالا؟ چون از نظر ظاهری مثل قبلیا شبیه نیست. کلیت و اسمش شبیهه ولی.

برگردیم به اسنایپر قیفی، این بستنی ۳۰ تومنی که قراره بادوم زمینی و کارامل داشته باشه.
وقتی در روش رو برمی‌دارین با یه عالمه بادوم‌زمینی روبرو می‌شین با کمی رگه‌های شکلات. که خب جذابه. البته یکمی از بستنی جداست. یعنی انگار فقط روی بستنی یه مقداری بادوم زمینی ریختن و تمام. انتظار اینو داشتم توی خود بستنی هم طعم بادوم‌زمینی رو حس کنم ولی حداقل من اون یه باری که تست کردم، فقط طعم کارامل رو تست کردم؛ که البته خوش‌طعم و خوشبختانه کم‌شیرین بود نسبتا. نسبتا ها. یعنی از شیرینی زیادش گلوت رو از دست نمی‌دادی در لحظه. اوکی بود درحد چند گاز. خلاصه که اولش طعم بادوم‌زمینی حس می‌شد ولی دیگه بعد از تموم شدن بادوم‌زمینی‌های روش، فقط طعم کارامل بود و بس. حالا سوال اینه که ۳۰ تومن می‌ارزه؟ همون اول جواب دادم: نمی‌دونم. تازه فکر کنم فیلبرتا ۳۵ تومن باشه

برای شما هم اسم اسنایپر عجیبه؟ برای منم همین‌طور

من هرچی گشتم وب‌سایت بستنی روز رو پیدا نکردم که شاید توی اونجا اطلاعاتی باشه. توی اینستاگرام ۱۱ هزار نفریش هم اطلاعاتی درباره این اسم‌گذاری ندیدم

(نکته بی‌ربط با ربط: طی گوگل کردنام فهمیدم اینه که انگار بستنی روز بیچاره رو خیلیا نمی‌شناسن. یکی توی توییتر بستنی بونو رو به نام میهن زده، یه عالمه آدم دیگه توی گوگل دنبال بستنی اسنایپر کاله و میهن گشته‌ن، … خلاصه به نظر می‌رسه خیلیا برند رو نمی‌شناسن، فقط اسم بستنی رو می‌شناسن)

یه چیز گنگی ته ذهنمه که اسمش یه چیز دیگه بوده قدیما و عوض کرده به اسنایپر. چرا اسنایپر؟ احتمالا می‌خواسته چند حرف اولش و رنگ و طرح بسته‌بندیش یادآور شکلات اسنیکرز باشه

البته تا جایی که می‌دونم روز اولین و آخرین بستنی‌ای نیست که روی شکلات اسنیکر اسکی رفته. مثلا کاله هزار سال پیش یه اسنیکاله داشت که اونم کپی اسنیکرز بود. که البته بعدا اسمش رو گذاشت اسپیتامن (قهرمان پایداری زمان اشکانیان) و البته بعد از یه مدت طعم بادوم‌زمینیش حذف شد و دو سه تا طعم دیگه اضافه کرد. متاسفانه عکسی از اون اسنیکاله قدیمیا پیدا نکردم. اطلاعات بیشتر: پست اسپیتامن کاله – ۱۳۹۰

یا حتی میهن و دایتی و دومینو هم بستنی‌های اسنیکری زده‌ان. حالا نمی‌دونم موفقیت اسنایپر روز باعث تولید اینا شده؟ یا ربطی نداره و اونا جلو و حتی شاید زودتر تولید کرده‌ان ولی به موفقیت اسنایپر نرسیده‌ان؟ اسم‌گذاری‌ها هم همه شاهکار:
فنسیکرز دایتی، پریمارس میهن، دومینیکرز دومینو.

چرا میهن شده پریمارس؟ چون احتمالا می‌خواسته به پریماهاش وصل کنه اینو

همه‌شون هم حداقل بار (میله‌ای؟) دارن که شبیه‌تر باشن به اسنیکرز:

دسته‌بندی: بستنی

طعم حدودی: اسنیکرز، بادام‌زمینی کارامل

قیمت: ۳۰۰۰۰ تومان

ترکیبات و ارزش تغذیه‌ای و غیره اینجا 

نوشته بستنی قیفی اسنایپر روز اولین بار در HuleZone - هوله‌زون. پدیدار شد.

بعد از سی و خرده‌ای سال عمر ایشالا باعزت که خدا بهم داده، امروز بالاخره یه بسته‌بندی جدید از آدامس خرسی رو دیدم. اصلا اشک تو چشمم جمع شد سجده شکر به جا آوردم اصلا
الان میاین تو کامنتا مینویسین این که صد ساله هست، تو ندیدی

ماجرا اینه که این درحقیقت ۵ تا آدامس خرسی کوچیک گذاشتن توی یه بسته‌ی بزرگ ۱۰/۵ در ۶ سانتی‌متری. یعنی یه بسته بزرگ پلاسیتیکی در این ابعاده، که بازش می‌کنی یه بسته مقواییه مثل تقریبا همه این آدامسا که بسته‌بندی مستطیلی دارن و چند تا آدامس عمودی توشونه. توی این هم پنج تا دونه خرسی لاغر قدبلنده با اندازه حدودی ۱/۵ سانت در ۵/۵ سانتی‌متر

مزه‌ش هم عین همون آدامس خرسیای همیشه‌‌است. زردش قراره بلوبری باشه، قرمزش هم مثلا توت‌فرنگی. یادمه هزار سال پیش یکی نوشته بود خالکوبی زرداش بیشتر آدم و آدم آهنی و این چیزاست و قرمزا، حیوونای عجیب. راست و دروغش با خودش

باز بعد از ۱۰ سال من دارم درمورد آدامس خرسی می‌نویسم (اینجا نوشته بودم قبلا؛ یادمه همون موقع هم خیلی تحقیق کرده بودم درموردش) و باز برام عجیبه که آیا واقعا ژاپنیه این آدامس؟ یا یه زیرپله‌ای توی بازاری جایی دارن تولید می‌کنند؟ حالا اون سایز معمولیاش حداقل توی وب‌سایت خود ماروکاوا هست، ولی این نیست به نظر

وب‌سایتش برخلاف ظاهر داغونش به نظر می‌رسه که آپدیت می‌شه هنوز. حداقل بخش ژاپنیش محصولات جدیدش رو می‌ذاره و تا ۲۰۲۲ به‌روزه. حتی محصولات مرتبط با انیمه اسپای‌اکس‌فمیلی رو هم داره که اونم انیمه جدیدیه

من که با گوگل کردن، به نتیجه‌ای نرسیدم، امیدوارم شما برسید و امیدوارم واقعا ژاپنی باشه. حالا البته ژاپنی بودن نبودنش خیلی هم مهم نیست. ایشالا سالم باشه

این آدامس ۲۰ هزار تومنی، شامل ۵تا آدامس خرسی و البته یه عکس برای خالکوبی(!) بزرگه با ابعاد همون حدود ۶ سانت در۱۰ سانت؛ که البته رنگ این خالکوبی برخلاف اون قدیمیا محدود به دو سه رنگ نیست و طرح و رنگ‌های متنوعی داره و رسما مثل این خالکوبی موقت‌هاست

این به بهتره یا آدامس خرسی‌های همیشه؟ اگه صرفا براتون جالب نباشه مدل و قیافه و راحت‌تر توی کیف گذاشتنش و همین‌طور خالکوبی گنده‌تر و از جهت رنگی جذاب‌تر، احتمالا ۵تا دونه آدامس ۵ تومنی بخرین هم ارزونتر میفته، هم ۵تا خالکوبی مدل قدیمی خواهید داشت قاعدتا فرق چندان دیگه‌ای ندارن و اینکه شاید مهم باشه این رو هم بدونید که به نظر می‌رسه این آدامس قیمت مشخصی نداره و یکی تو کامنتای اینستاگرام هوله‌زون نوشته بود که ۱۵هزار تومن هم خریده این رو. پس اونجوری شاید بصرفه. ضمن اینکه یکی دو نفر دیگه هم معتقد بودن مزه‌شون با اون قدیمیا متفاوت بوده و کیفیتش مثل اون نبوده و … که خب احتمال می‌دم به شرایط نگهداریش هم وابسته باشه چون اونی که من خوردم مشکلی از این جهتا نداشت.

عکس بالا، طرح خالکوبی بسته‌بندی زرد بود و عکس پایین، خالکوبی بسته‌بندی قرمز

دسته‌بندی: آدامس

طعم حدودی: آدامس خرسی خودش طعمه واقعا

قیمت: ۲۰۰۰۰ تومان

ترکیبات: شکر سفید، شربت گلوکز، گلوکوز، مالتودکسترین، افزودنی خوراکی: پایه آدامس، اسید سیتریک، DL-malic aid، گلیسرینوم، فسفلیپید،  Aceulfame Potassium، APM، طعم‌دهنده خوراکی، رنگ غذا

ارزش تغذیه‌ای و غیره اینجا 

نوشته آدامس خرسی غول‌آسا اولین بار در HuleZone - هوله‌زون. پدیدار شد.

بسته‌بندی

بطری این نوشیدنی‌ها، یکم با بطری‌های معمولی فرق داشت به نظرم. نمی‌دونم به خطر برچسب روشه یا چی، ولی وقتی یه مدت تو یخچال باشه، روش رو بخار می‌گیره و آدم حس می‌کنه خیلی خنکه. نکته بعدی هم برای من، اسم عجیبش بود. پژآیس یعنی چی؟ چون به سفارش شرکت پژمان پخش شیراز ساخته شده اسمش اینه؟ یا چی؟ و اینکه چرا تو نوشته‌ی فارسیش با اون font زیبا، پژ و آیس به یه اندازه دیده می‌شن ولی تو نوشته انگلیسی Ice رو انقدر گنده نوشته و Pezh رو انقدر کوچیک؟ از چیزهای دیگه‌ای که می‌شه بهشون توجه کرد اینه که به نظر می‌رسه روی سلامت محصول تاکید دارند: بدون قند و کالری، حاوی ویتامین‌های فلان، بدون رنگ مصنوعی، … و در انتها، دیدن «اسپارکلینگ» با حروف فارسی، با وجود اینکه چند ساله رو بسته‌بندی‌ها هست (مثل آب گازدار آکوافینای پپسی) هنوز برام عادی نشده. اگه براتون سواله اسپارکلینگ چیه، باید بگم که جلوتر یکم مفصل‌تر توضیح داده‌م در این باره.
بعد از خریدن این نوشیدنی‌ها، چند روزی تو یخچال خونه بودند و در یکیشون رو هم یه بار باز کردم و تست کردم. امروز که اومدم سراغشون دیدم یه چیزی توشون ته‌نشین شده؛ زیاد نه‌ها، ولی بطری رو که از زیر نگاه می‌کنی، تیره‌تره. این اتفاق تو طعم انگور تمشک بیشتر متمرکزه و کفش تیره‌تره، تو پیناکولادا یه سری ذرات، عین غذای ماهی تو تنگ ماهی شب عید، درحال بالا پایین شدن هستند. با توجه به اینکه این نوشیدنی‌ها، آب گازدار هستند و قاعدتا نباید قبل از مصرف تکونشون داد، برای حل شدن این مواد باید چی‌کار کرد پس ؟
پیش خودم داشتم فکر می‌کردم که «خودم بعضی وقتا برای اینکه خاکشیر رو هی هم نزنم، از نوشابه یا آب گازدار کمک می‌گیرم (تنبلی، مادر خلاقیته در حقیقت، نه نیاز ). اینا چجوری تونستن یه کاری کنن ته‌نشین شه؟ حالا شایدم یکم اضافی گذاشتن حال کنیم و نیازی به حل کردنشون نیست» تا اینکه بالاخره نوشته‌های رو بسته‌بندی رو خوندم که نوشته «ته‌نشینی محصول به علت رنگ طبیعی و کنستانتره طبیعی میوه می‌باشد». خب حل شد پس

آخرین نکته راجع به بسته‌بندی هم اینکه پیناکولادا، جنس درش انگار با تمشک انگور فرق داشت و رنگش به یکدستی اون نبود. تاریخ مصرف و ایناش هم رو درش بود (قیمت نداشت) ولی تمشک انگور، تاریخ و ایناش رو بدنه خورده بود؛ گرچه که تو نوشته‌های روی بسته‌بندیش نوشته بود رو در رو ببینید (یکی هم نیست بگه: خب که چی حالا با این کشف بی‌اهمیتت؟ )

بو، طعم و مزه

پیناکولادا چیه؟ طبق معمول یه کوکتل شیرین الکلیه از ترکیب رام، آب/شیر نارگیل و آب آناناس که خب رام‌ش رو گذاشتن جا بمونه، بقیه‌شو آوردن ایران

بعد از باز کردن پیناکولادا، بیشتر از همه بوی آناناس به دماغم خورد و این برای من که طعم نارگیل رو به جز تو خودش اونقدری دوست ندارم، اتفاق خوبی بود. بعد از اینکه شروع به خوردن کردم هم بیشتر طعم آناناس رو حس کردم که البته ترکیبش با گاز این نوشیدنی و کمی ته‌مزه‌ی نارگیل و چیزهای دیگه، طعمش رو برام خوشایند کرده بود. تنها مشکلش اینه که مثل تقریبا تمام چیزهای دیگه‌ای که با شیرین‌کننده‌های مصنوعی شیرین می‌شن تا بدون قند باشند، این هم شیرینیش زیاده به نظرم. این شیرینی ته گلو رو نمی‌زنه ولی طعمش یکم ته گلو می‌مونه. به طور کلی طعمش خیــــــــــــــلــــــــــــــــی چیز خاصی نیست و بیشتر همون آناناس غالبه که البته تهش یه ذره طعم نارگیل هم میاد تو دهن. طعم پرتقال و چای سبزی که تو ترکیباتش نوشته شده که هست رو اصلا حس نکردم.

با بازکردن بطری بعدی، بویی به دماغم خورد که ترکیبی بود از آدامس خرسی و شربت سینه (؟). طعمش از قبلی کم‌تر شیرینه و ته گلو یکم همون طعم آدامس خرسی و کمی هم طعم چای سبز حس می‌شه. خیلی انگور رو تشخیص ندادم، بیشترش همون تمشک بود انگار. کلا از قبلی کمتر شیرینه ولی این رو هم اگه زیاد بخوری ته گلوت شیرینیش یکم می‌مونه.

تو جفتشون، انگار طعم‌دهنده‌ها از آب گازدار جدان. نمی‌دونم چجوری توصیف کنم، انگار طعم‌ها تو آب خوب حل نشدن و جدا جدا حسشون می‌کنی. شاید چون گازداره اینجوریه.

خوشمزه‌ن؟ من اونقدری دوستشون نداشتم. شاید اگه قیمتشون خیلی کمتر بود، می‌گفتم منطقیه آدم گاهی بگیره، ولی الان بیشتر حس نوشابه‌ای رو می‌گیرم که با طعم‌های نسبتا جدید تولید شده.

توضیحات بیشتر

این نوشیدنی خودش رو به عنوان Sparkling Water معرفی کرده. یعنی گنده روش اینو نوشته به نظر. تو کامنت‌های یکی از پست‌های اینستاگرامش، یکی یادآوری کرده که این Sparkling Water نیست و در حقیقت Falvored Carbonated Waterئه. و خب اکانتشون در جواب گفته بود که:
«در بحث تخصصی درست می‌فرمایید و ما توی ترکیبات این کلمه رو لحاظ کردیم اما در مبحث عمومی اسپارکلینگ به عنوان آب گازدار شناخته می‌شود» یکی دوتا گل و اینجور چیزا هم در ادامه کامنت گذاشته بود

بعد از دیدن این مکالمه برام سوال شد که خب فرق اینا چیه؟ از قدیم چند تا لغت کلیدی تو ذهنم داشتم. مثلا «سودا» و «آب گازدار». از طرفی هم یادم بود که «اسپارکلینگ» رو روی آب‌های گازدار طعم‌دار پپسی (آکوافینا) دیده بودم. با کمی جستجو به این رسیدم و دیدم با لغات بیشتری باید درگیر شم. طبق گفته این سایت، اوضاع از این قراره که به نظر ۴تا چیز وجود داره: Club Soda که هی تو فیلم و سریالا می‌بینیم سفارش می‌دن، Seltzer، Sparkling Water و Tonic Water. اینا همه‌شون Carbonated Water یا آب گازدار حساب می‌شن، ولی فرقشون تو املاحشون و نحوه گازدار شدنشون و اینجور چیزاست انگار.

Club Soda آبیه که با تزریق دی‌اکسید کربن یا CO2 گازدار می‌شه و بهش املاح و مواد معدنی مثل سولفات پتاسیم، کلرید سدیم و … اضافه می‌کنند. مقدار این مواد معدنی، بسته به برند و کارخونه و …. فرق می‌کنه؛ و کمی طعم شوری اضافه می‌کنه به آب.

Seltzer مثل کلاب سوداست یعنی گاز بهش اضافه می‌شه، با این فرق که اون مواد معدنی رو نداره و مزه‌ش به آب خالص نزدیک‌تره. به همین خاطر اگه بخوان مرکباتی چیزی اضافه کنن، به این اضافه می‌کنن که به خاطر نداشتن مواد معدنی، طعمش عوض نمی‌شه (یکم پیچیده شد جمله ولی ایشالا که مشکلی نباشه 😀 ). همون‌طوری که به اسمش هم می‌خوره اصالتا مال آلمانه.

Sparkling Water اما داستانش فرق داره. این آبیه که از مبدا گازداره و گازی بهش اضافه نمی‌شه. یعنی از چاه یا چشمه یا هرجایی که برداشت می‌شه به صورت طبیعی گازداره و مواد معدنی هم داره. و میزان گازش هم بستگی به مبدائش داره. به خاطر همینه آب برندهای مختلف طعم و میزان گازشون فرق داره. البته که بعضی برندها خودشون بازهم کمی گاز ممکنه اضافه کنند به این داستان.

Tonic Water هم کمی متفاوته. از خیلی لحاظ (مثل گازدار شدن و مواد معدنی و …) مثل کلاب سوداست، با این فرق که این آب، کینین داره. کینین چیه؟ به طور خلاصه یه ماده‌س که از تنه درخت گنه گنه می‌گیرن و کاربرد دارویی داره برای پیشگیری از مالاریا و اینجور چیزا. و به خاطر وجود کینین، طعم این آب خاص‌تر و متفاوت‌تر از آب‌های قبلیه و کمی تلخ‌تره. یعنی اساسا از کینین تو این آب استفاده می‌شه که کمی تلخ باشه، و البته گاهی هم با شیرین‌کننده‌های مختلف شیرینش می‌کنن O_o

یعنی با این توصیفات، قاعدتا پژآیس باید یه آب باشه که به طور طبیعی از اول گازداره و بعدا بهش طعم اضافه شده، ولی با توجه به اون مکالمه کامنتی، به نظر می‌رسه درست نباشه این حرف. ضمن اینکه تو ترکیبات آب آشامیدنی و دی‌اکسید کربن خوراکی جدا جدا نوشته شده‌ن؛ که نمی‌دونم معنی خاصی داره یا نه

سوال بعدی‌ای که اینجا مطرحه اینه که فرق این نوشیدنی با نوشابه معمولی (کوکاکولا، پپسی، ارم‌نوش(!) و غیره) چیه؟ از پاسخ می‌مانم ولی ایشالا که سالم‌تره.

لازمه تاکید کنم که همه اینا حاصل چند دقیقه گوگل کردنه و من تا چند دقیقه پیش نه اسم کینین رو شنیده بودم، نه درخت گنه گنه، و نه اصلا می‌دونستم آب گازدار می‌تونه انقدر متنوع باشه؟ خلاصه که اگه صحیح نیست یا یه جاهاییش نیاز به اصلاح داره، خوشحال می‌شم بگید.

دسته‌بندی: نوشیدنی، آب گازدار، نوشابه

طعم حدودی: آناناس، نارگیل، تمشک، انگور – ضمنا ۷ تا طعم مختلف داره و تو اینستاگرام رو چای سبزش مانور می‌دن یکم

قیمت: ۶۰۰۰ تومان برای یک بطری ۵۰۰ سی‌سی

ترکیبات و ارزش تغذیه‌ای و غیره اینجا  فقط دقت کنید که مال پیناکولادا هم مثل این بود جز اینکه قند کلش ۰/۸۱ گرم بود و انرژریش ۳/۲۶ (نه که حالا می‌تونید بخونید این عکس رو و می‌خونید)

پی‌نوشت: طرفای شما هم گردوی تازه، قیمتش خیلی پایین نیومد و حتی دوباره رفت بالا به بهونه پایان فصل؟ قدیما برعکس بودا

آپدیت مهم

یه بار یادم رفت چک کنم ببینم کپی‌ای چیزی نباشه‌ها. دوستان بعد از انتشار به این موضوع اشاره کردند که خوبه شما هم ببنید:

پژآیس:

و Sparkling Ice :

یعنی کپی نکنن نمی‌شه کاش از اول چک می‌کردم انقدر مطلب نمی‌نوشتم براش

نوشته آب گازدار پژ آیس اولین بار در HuleZone - هوله‌زون. پدیدار شد.

خوبید؟ خوش می‌گذره؟ اوضاع خوبه؟ دماغتون چاقه؟ هنوز هله‌هوله می‌خورید؟

تو این مدت بیشتر تو اینستاگرام فعال بودیم. اگه هنوز هوله‌زون رو تو اینستاگرام فالو نمی‌کنید تا دیر نشده فالو کنید. (دیر چرا؟ همین‌جوری الکی، خواستم جو بدم ) اینجا

خلاصه طبق معمول که چند وقت یه بار اینجا رو آپدیت نمی‌کنم بعد میام می‌گم دیگه قراره اینجا مرتب آپدیت شه، باز هم این قول واهی رو می‌دم و می‌رم.

امروز می‌خوام در مورد بستنی‌های نسبتا جدید کاله یعنی بلیسیمو‌ی شکلاتی کاله صحبت کنیم

این بستنی‌ها با این اسم عجیبشون (بلیسیمو آخه؟) فکر می‌کنم ۵-۶ ماهی می‌شن که عرضه شدن و از سری کاله‌پرو هستند که اگه اشتباه نکنم سری ورزشی کاله‌ن و این بستنی به طور خاص، غنی شده با پروتئینه. یعنی محصولاتین که به درد کسایی می‌خوره که ورزش جدی می‌کنند. منم از اونجایی که خیلی اهل ورزشم رفتم سراغشون ‌‌‌
‌‌‌‌

تاریخچه و نکات بی‌ربط و باربط:

‌‌‌کاله خیلی وقت پیش‌ها بستنی بدون قند می‌زد تو دو سه تا طعم محدود و خیلی هم گیر نمیومد. چیز بدی نبود، فوق‌العاده هم نبود. تنها امید کسایی بود که بستنی بدون قند می‌خواستند، ولی نایاب بود. البته بعدها اگه اشتباه نکنم روز و بقیه هم سعیشون رو تو حوزه‌ی بستنی‌های رژیمی، یا بهتره بگم بدون قند (چون صرفا قند نداشتند) کردند. نهایتا انگار تولید همه محدود بود و هیچ‌وقت بازارشون رو اونقدری پیدا نکردند. و اینکه مدت‌ها بود پیدا نمی‌شدند. ‌‌
‌‌‌‌
‌‌‌‌‌متاسفانه علم زیادی درمورد کالری و پروتئین و … ندارم ولی به نظر می‌رسه عدد کالری و پروتئین و قند این محصول داره چیز قابل توجهیه. قند صفر رو‌ می‌فهمم البته که یعنی چی. نکته اینه که تو طعم‌های مختلف این بستنی عدد کالری فرق داره. خلاصه که نمی‌دونم پروتئین یه بستنی ۱۰۰ گرمی معمولی چقدره ولی انگار اینکه تو این بستنی که غنی شده با پروتئینه، ۱۵ باشه نکته مهمیه ‌‌‌به همین خاطر از مهرداد که برخلاف من آدم ورزشکاریه و به صورت حرفه‌ای ورزش می‌کنه خواستم خیلی خلاصه داستان رو توضیح بده.

قال مهرداد:

«چیزی که این بستنی رو خاص می‌کنه نه میزان قند صفرش بلکه ۱۵ گرم پروتئینی هست که بهش اضافه شده. بطور کلی هر نفر آدم غیر ورزشکار باید به میزان هر کیلوگرم وزن بدنش ۱ گرم پروتئین در روز مصرف کنه. این عدد برای ورزشکارها بخصوص کسانی که ورزش‌های سنگین مثل پرورش اندام انجام میدن به ۱.۵ تا ۲ گرم در روز می‌رسه. یعنی یه فرد ورزشکار ۹۰ کیلویی باید بین ۱۴۰ تا ۱۸۰ گرم پروتئین در روز مصرف کنه.
حالا بلیسیمو با ۱۵ گرم پروتئینی که بهش اضافه شده به اندازه ۶۰ گرم سینه مرغ گریل شده یا نیم لیتر شیر ۲ درصد چربی یا تقریبا ۳ تا تخم مرغ پخته کامل پروتئین به بدن می‌رسونه.
درواقع میشه گفت پروتئینی که این بستنی داره نه به اندازه یه وعده غذایی کامل اما به اندازه یه میان وعده سالم نیاز بدن رو تامین میکنه که خب عالیه.»
‌‌‌‌
‌‌‌‌

بلیسیموی شکلاتی خوشمزه‌س، ولی شیرینیش زیاده به نظرم. یه مشکلی که به نظر می‌رسه کل شرکت‌های تولیدکننده‌ی خوراکی تو دنیا دارن اینه که انگار دلشون واسه کسایی که نمی‌خوان یا نمی‌تونن شکر و قند معمولی مصرف کنن می‌سوزه و همیشه محصولاتشون رو زیادی شیرین تولید می‌کنند. تو این مورد خاص، بعد از خوردن نصف بیشتر یه لیوان بستنی، شیرینی ته گلوم رو‌ می‌سوزوند و پیش خودم می‌گفتم حیف از اون طعم عالی ‌‌‌

راستی این بستنی ۱۰۰ گرمه و قیمتش در حال حاضر ده هزار تومنه (چرا در حال حاضر؟ چون کافیه پست‌های قدیمی‌تر رو ببینید تا متوجه شید که چقدر قیمتا تغییر کرده). احتمالا برای یه بستنی با این ویژگی‌ها معقول و منطقی باشه ولی اگه همینجوری می‌خواید یه بستنی بخورید احتمالا با این پول می‌تونین بستنی‌های بهتری تو ابعاد بزرگ‌تر بخورید

این توضیح رو هم بدم که با گوگل کردن اسمش به صورت انگلیسی به این نتیجه می‌رسید که بلیسیمو اسم یه برند بستنی (احتمالا کمی لوکس) بنگلادشیه که اتفاقا تاکیدش رو خامه‌ای و تپل بودن بستنیه، برخلاف چیزی که کاله سعی کرده تولید کنه خود کلمه‌ش هم که ایتالیاییه، معنیش یه چیزی تو مایه‌های «خیلی زیبا» یا «زیباترین» به صورت مذکره که البته انگار به چیزی که خیلی خوشمزه باشه هم می‌گن
‌‌‌تو سایت کاله هم طبق معمول، خبری از این محصول نیست انگار؛ البته تو اینستاگرام کاله‌پرو در موردش پست گذاشتن (مثلا این)

توضیحات بیشتر، از کاله:

در ادامه، این رو هم اضافه کنم که این پست اینجا، بعد از مطلب کوتاهتری که تو اینستاگرام گذاشتیم منتشر شده. بعد از اون مطلب اینستاگرامی، از کاله‌پرو پیام فرستادن و توضیحاتی رو ارسال کردند که خوندنش خالی از لطف نیست. ازشون ممنونم که براشون مهم بوده و سریع واکنش نشون دادند:

«کاله پرو یکی از زیرمجموعه های شرکت کاله هست که برای برطرف کردن نیاز ورزشکاران و افرادی که به سلامت و رژیم غذاییشون اهمیت میدن به وجود آمده و محصولاتی مثل پرومیلک ، ماست ایسلندی و همین بستنی بلیسیمو که شما باهاش آشنا شدید رو تولید میکنه که همشون دارای پروتئین بالا، چربی حداقل و بدون قند افزوده هستن.
بلیسیمو که اسمش از زبان ایتالیایی گرفته شده و به معنی خیلی زیبا و عالیه و معنی فارسیش هم در این انتخاب بی دلیل نبوده، در بسته بندی صد گرمی ارائه میشه و در هر صد گرمش ۱۵ گرم پروتئین وی( که زودجذب هست و برای بعد از ورزش ایده آله)، سه گرم چربی (که نسبت به بستنی های معمولی یک چهارم هست) و صفر گرم قند (در بستنی های معمولی حداقل ۲۰ گرم قند وجود داره) هست.

شیرین کننده این بستنی زایلیول هست که یک شیرین کننده طبیعی با میزان جذب بسیار پایینه و مقدار ناچیزی در بدن ایجاد کالری میکنه. کربوهیدراتی هم که در جدول محصول نوشته شده از همین منبع و فیبر موجود در بستنی تشکیل شده.

چیزی که خیلی مهمه و این محصول رو ارزشمند میکنه اینه که بخش زیادی از کالری اون از پروتئین تامین میشه و به همین دلیل برای افرادی که به تغذیه و تناسب اندام و زحمتی که توی باشگاه میکشن اهمیت میدن ایده آل به حساب میاد. کسانی که تا حالا مصرف بستنی براشون یه امر خیلی خاص بوده حالا میتونن به راحتی بعد از یک روز طولانی یا یک جلسه ورزش سنگین، به خودشون یک بستنی خوشمزه و حتی مفید جایزه بدن.»

دسته‌بندی: بستنی

طعم حدودی: شکلاتی زیادی شیرین

قیمت: ۱۰۰۰۰ تومان برای یک لیوان ۱۰۰ گرمی

ترکیبات و ارزش تغذیه‌ای و غیره اینجا

پی‌نوشت ۱: یادتون نره اینستاگرام رو فالو کنید.

پی‌نوشت ۲: ببخشید در دوران رسانه‌های اجتماعی مجبور شدید یه چیز طولانی بخونید 😀

نوشته بستنی بلیسیموی شکلاتی کاله اولین بار در HuleZone - هوله‌زون. پدیدار شد.

سلام

موقع گشت و گذار تو یه شکلات فروشی، اتفاقی به بیسکوییتی به اسم کافی جوی برخورد کردم که فروشنده به صورت بسته‌ای ۲۵۰۰ تومن می‌فروخت و اگه ۵تا می‌خریدی بسته‌ای ۲۰۰۰ تومن حساب می‌کرد. باکس ۱۸ تاییش رو هم  ۳۰ تومن حساب می‌کرد. یعنی اگه می‌خواستی ۱۸ تا تکی بخری باید ۴۵ تومن می‌دادی، اگه پنج تا پنج تا می‌خواستی بخری (با فرض خریدن تعداد کافی برای رند شدن) ۱۸ تاش می‌شد ۳۶ تومن و اگه یه باکسش رو می‌خریدی می‌شد ۳۰ تومن. خلاصه کلی معادله حل کردم و چند تا بسته گرفتم که تست کنم. چون که من بیماری تست کردن هر خوراکی جدیدی رو دارم.

حالا که در مورد مسائل قیمتیش گفتم، این رو هم اضافه کنم که حدود یک ماه بعدش بنده سفری چند روزه به کیش داشتم و دیدم اونجا یکی از چند گروه وارد کننده این جور خوراکی‌ها (سبلان اگه درست یادم باشه) انحصارا این بیسکوییت رو وارد می‌کنه و احتمالا انقدر محبوب بود که حتی تو تبلیغات محیطیش هم از عکسش استفاده کرده بود. بدی قصه این بود که هر شعبه‌ایش که سر می‌زدم تموم کرده بود و فقط جعبه خالیشو تو ویترین گذاشته بود -ـــ- ولی خب از شانس خوبم روز آخری که اونجا بودم شعبه مرکزیشون یه تعدادی آورد و من موفق به خرید شدم. اونم نه ۴۵ هزار تومن، نه ۳۶ هزار تومن و نه ۳۰ هزار تومن، بلکه ۱۵۵۰۰ تومن! یعنی بسته‌ای نه ۲۵۰۰ تومن، نه ۲ هزار تومن و نه ۱۶۶۶/۶ تومن دوباره بلکه ۸۶۱/۱ تومن (کلی گشتم و فهمیدم اسم اون خطی که رو اعشار تکراری می‌ذارن Vinculumئه ولی موفق نشدم که رو ۶ و یک بعد از ممیزها بذارمش. بدونین که اون اعشار تا قیامت ادامه داره؛ مثل تقسیم ۲ بر ۳. و البته روش‌های دیگه‌ای هم به جز استفاده از Vinculum برای نمایشش وجود داره که این‌جا می‌تونین ببینین)

حالا که ریاضیتون بهتر شد بریم سراغ خود بیسکوییتا:

وقتی روکش این بیسکوییت رو باز می‌کنین، با یه ظرف پلاستیکی/طلقی که تا خرخره از بیسکوییت پر شده مواجه می‌شین. ۱۶ تا بیسکوییت نازک (باریک؟ نازک؟ کم‌قطر؟ ظریف؟ لطیف؟ لاغرمیان؟ کمرباریک؟) که قشنگ مشخصه برای چپوندنشون توی این ظرف کم‌کاری نشده. البته این نحوه چیدن باعث استقامت بیشتر بیسکوییتا شده و بسته‌ای که مدت‌ها توی یه کوله درحال له شدن بود، آمار تلفاتش خیلی کم بود و فقط دو سه تابیسکوییت از طرفین یکم شکسته شده بودند. بیسکوییت‌هایی با ابعاد حدودی ۳۷ در ۶۷ در ۲ میلی‌متر که روشون بلورهای سفیدی دیده می‌شه که ان‌شاالله شکره

موقع بو کردن این بیسکوییت‌ها، بوی لطیف و خوبی که ترکیبی از قهوه و شیرینیه به دماغتون می‌خوره. بعد از اینکه با کمی سعی تونستین اولین بیسکوییت رو از توی اون بسته‌بندی دربیارین و داخل دهنتون بذارین، ترکیبی از شیرینی، طعم قهوه، نون خشک، و حتی شاید به میزان خیلی کمی چای خشک رو حس می‌کنین. با توجه به حالتی که موقع جویدنش پیدا می‌کنه، شاید شما رو هم مثل من کمی یاد بیسکوییت‌هایی مثل پتی‌بور بندازه که معمولا یه تیکه خمیر توی دهن آدم درست می‌کنن؛ ولی اینجا اوضاع انقدری داغون نیست و خمیر چندانی درست نمی‌شه. این بیسکوییت، یه چیزی بین کرکر و بیسکوییته؛ نه خیلی شیرینه و نه شوره و این طعم خوب، حس نون خشک خوردن رو پوشش می‌ده و باعث می‌شه که حداقل من لذت ببرم از خوردنش. با توجه به ابعاد و نازکیش هم، احتمالش خیلی کمه که با خوردن یه دونه، بیخیالش شین. کافی جوی برای همراهی با نوشیدنی‌های گرم مناسبه و حتی برای جایگزینی به جای انگشت بانو، برای تولید تیرامیسو هم گزینه خیلی خیلی خوبیه (Lady Finger معادل فارسی نداره خب). خلاصه که برای یه میان وعده، گزینه مناسبیه.

رو بسته‌بندی این بیسکوییت لوگوی Mayora دیده می‌شه و کشور تولید کننده رو اندونزی نوشته. از اونجایی که نوشته‌هاش ریزه و به سه زبون عربی و انگلیسی و احتمالا اندونزیایی نوشته شده، ترجیح دادم دست به دامن گوگل شم.

این وب‌سایت Mayoraست که به نظر می‌رسه یه تولید کننده موادغذاییه. از انواع بیسکوییت گرفته تا پودرهای قهوه‌های فوری که بعضی از نمونه‌هاش مثل Tora Bika رو تو بازار ایران و حتی تبلیغ‌های تلویزیونی (ماهواره‌ای اگه راستشو بخواین) می‌بینیم، با اینکه تو لیست کشورهاش عراق و ماداگاسکار و آلمان بود ولی ایران نبود. وب‌سایتش هم طبق انتظار اصلا وب‌سایت خوبی نیست و کار باهاش خیلی سخته و من شانسی صفحه Coffee Joy رو توش پیدا کردم که اونم اطلاعات چندانی توش نبود و بسته‌بندیش هم حتی شبیه نبود؛ که خب حدس زدم بسته‌بندیش عوض شده ولی این سایت آپدیت نشده. موقع گوگل کردن هم تو YouTube به یه TVC مربوط به این بیسکوییت برخورد کردم که خب از اونجایی که ما مثلا YouTube نداریم، همین‌جا براتون گذاشتمش:

پی‌نوشت: وقتی من این بیسکوییت رو پیدا کردم فکر کردم عجب چیز نایابی رو کشف کردم و خوشحال بودم از این موضوع. تا اینکه پریروزا دیدم یکی از همکاران گرامی انقدر عادی باهاش برخورد می‌کنه که انگار ساقه طلاییه -ــ- و سال‌هاست داره از سر اجبار می‌خوره

پی‌نوشت۲: اگه تیرامیسو درست کردین و چرت شد تقصیر من نیستا.

دسته‌بندی: بیسکوییت، اسنک، میان‌وعده

طعم حدودی: نون خشک، قهوه، شیرینی‌فروشی

قیمت: از۸۶۱ تا ۲۵۰۰ تومان برای بسته ۴۵ گرمی

ترکیبات: آرد گندم، روغن گیاهی (شامل آنتی اکسیدان BHA)، شکر، گلوکز، چربی شیر، شیرخشک، قهوه، عامل ور آمدن(!) (شامل فلان و فلان)، مخمر، نمک، رنگ کارامل (E 150d) طعم مصنوعی. شامل: گندم (گلوتن)، شیر (شیر گاو)

جدول ارزش تغذیه‌ای: این‌جا رو مطالعه بفرمایید:

برای ۸ عدد (۲۴ گرم) : کالری ۱۲۰، چربی ۴/۵گرم، کربوهیدرات ۱۷ گرم، پروتئین ۲ گرم.

نوشته کافی جوی اولین بار در HuleZone - هوله‌زون. پدیدار شد.

دیدن این تصویر باعث شد بعد از مدت‌ها، بهونه‌ای برای آپدیت این‌جا پیدا کنم، و در همین راستا، تیم تحقیقات میدانیمون (شامل من و خودم) چند تا محدوده رو دنبال این محصول جدید گشت و به نتیجه‌ای نرسید تا این‌که اتفاقی یه جا پیداش کرد و از هر طعمش یه بسته خرید. تیم آتلیه (شامل من و خودم) هم سریع عکاسی رو شروع کرد و چند تا عکس لوس گرفت و تیم نویسندگان (باز شامل من و خودم) به علت این‌که همیشه سخت‌ترین کار گردنشه گفت باشه حالا می‌نویسم! و انقدر ننوشت تا تاریخشون گذشت رفت پی کارش دوباره تیم تحقیقات میدانی (همچنان شامل من و خودم ولی این بار با همراهی دوستان عزیز) سعی کرد پیدا کنه که فهمید نایابیش به خاطر کم بودنش نیست انگار، بلکه به خاطر محبوب بودنشه این محصول جدید که به قول یکی از برادران دریانی، به اسم «دنت دانش‌آموزی» هم شناخته می‌شه زیادی محبوبه و به نظر همه بچه مدرسه‌ای‌های گوگولی، دوستش دارند. جالب این‌جاس که این جناب دریانی هم خیلی تعجب می‌کرد و می‌گفت به نسبت نوشیدنی‌هاش (یعنی مثلا نوشیدنی بیسکویتی دنت) نمی‌ارزه ولی خوب می‌خرن؛ حالا نمی‌دونم واقعا چگالی نوشیدنی‌ها رو می‌دونست و مقایسه کرده بود اونا که رو بسته‌بندیشون نوشته ۲۰۰ میلی‌لیتر، چند برابر بیشتر از اینا که روش نوشته ۲۵ گرم داره یا چشمی حساب کرده بود که نمی‌ارزه. خلاصه این‌که بالاخره پیدا شد و سه بسته به شرح زیر خریداری شد:

اینا هر کدومش شامل پنج تا دنت پاپه. دنت پاپ چیه؟ کِرِم شیری طعم‌داری که تو بسته‌بندی‌هایی مثل عسل/سس یک نفره گذاشته شده. البته ابعادشون  یکم بزرگ‌تره و حدود ۱۶/۵ در ۳ سانتی‌مترن. بسته‌بندیشون رو دوست دارم، چه جعبه مقوایی و چه خودشون بسته‌بندی‌هاشون باحال و خوش آب و رنگه. بسته مقوایی‌ها که یه جای برش هم دارن که بشه بدونه باز کردن درشون، از توش اینا رو درآورد. یه بار هم اتفاقی دیدم دنت یه بیلبیلکی اختراع کرده بود که به در شیشه‌ای یخچال‌های عمودی سوپرمارکت‌ها می‌چسبید و مثل جیب کانگورو توش این دنت‌ها رو می‌چپوندن؛ البته کانگورو احتمالا جیب نداره و اون چیزی که داره اسمش یه چیز دیگه‌ست.

ما موفق شدیم سه تا طعم دنت پاپ رو پیدا کنیم و به نظر هم می‌رسه حداقل فعلا همین سه تا طعم درست شده باشه: موز کارامل، توت فرنگی توئیست، شکلات شیری

اول با موز کاراملش شروع می‌کنیم چون من از خوراکی‌های با طعم موز خوشم نمیاد و چون الان با اختلاف ۵-۶ سانتی‌متر، نزدیک‌ترینشون به منه. پاپ موزی، غلیظه، خیلی هم غلیظه. شیرین هم هست، خیلی هم شیرینه ولی متاسفانه باید اعتراف کنم خوشمزه‌ست. یعنی به نظر می‌رسه حضور کارامل، فکر هوشمندانه‌ای بوده که باعث شده بالاخره من به این طعم جذب بشم. البته به علت حضور همین کارامل، یه ته‌مزه‌ای مثل کرم کارامل هم ته تهش تو دهن می‌مونه که اونم باحاله اگه با شیرینی زیادش اوکی باشین

بعدش می‌ریم سراغ توت فرنگی توئیست: اولین مشکل من باهاش اسمشه راستش. منظورشون از توئیست چیه؟ یکم گوگل کردم و نفهمیدم Strawberry Twist چیه. یعنی به جز یه عبارت بی‌تربیتی عامیانه و یه سری خوراکی که نفهمیدم دقیقا چین و چه ویژگی‌ای دارن، به نتیجه‌ای نرسیدم که منظورشون از twist (پیچ و تاب دادن؟ چرخش) چی می‌تونه باشه. حالا بگذریم، این یکی هم غلیظ و شیرینه و طعم خیلی آشنایی داره چون از ابتدای خلقت از دارو گرفته تا آدامس، طعم توت فرنگی داشته که خوشایند باشه. اینم یکم حس آدامس خوردن به من می‌داد ولی خوب بود کلا. انگار طعم شیرش به توت فرنگیش غالب بود و ترکیب جالبی رو درست کرده بود.

و اما شکلات شیری: این هم خوشمزه‌س. شیرینیش از دوتای قبلی کمتره ولی غلظتش اندازه هموناست. تلخی خوبی داره شکلاتش. یه ته مزه‌ی خوبی هم داره که احتمالا به خاطر وجود وانیلشه.

چند تا نکته:

۱- اینا همه‌شون کرم شیری هستن یعنی شیر توشون هست قاعدتا و طعمش تا حدودی حس می‌شه، ضمن اینکه رو همه‌شون نوشته ۶۰٪ شیر تازه.

۲- همه‌شون خیلی زود تموم می‌شن چون ۲۵ گرمن

۳- به نظر من خیلی فرقی با نوشیدنی‌های دنت ندارن ولی بعضیا معتقدن از نظر غلظت یه چیزی بین دسرهای دنت و نوشیدنی‌هاشن.

۴- راستشو بخواین خوردن این دنت، تو این بسته‌بندی، باحال بود. نسبت به خوردن با نی UX بهتری داشت البته آخرش باید مثل خمیردندون با غلتک بیفتین به جونش تا هرچی توشه دربیاد.

۵- رو بسته‌بندیشون نوشته که به صورت منجمد هم می‌شه مصرف کرد. باید اون رو هم یه امتحانی بکنم.

۶- تو وب‌سایت‌شون قاعدتا خبری از این محصول نیست. به هرحال تازه دو ماهه اومده، چه کاریه؟ اونجا هنوز ماه رمضونه

۵- طبق معمول به نظر می‌رسه که دنت پاپ تو دنیا وجود خارجی نداره؛ یعنی داره‌ها، ولی این شکلی نیست و یه چیز دیگه‌ست. البته کلا به نظر می‌رسه این پدیده مرسومیه و قبلا هم دیده بودیم که دنون اینجا محصولاتش با دنیا کمی متفاوته و اون‌طوری که اینجا  هم نوشتیم، حتی گفته که یه چیزایی رو فقط تو ایران تولید می‌کنند. دنت پاپ تو جاهای دیگه دنیا همچین چیزیه به نظر:

دسته‌بندی: دسر، نوشیدنی، اسنک

طعم حدودی: شیر غلیظ طعم‌دار، چربی، خامه طعم‌دار

قیمت: ۴۵۰ تومان برای بسته ۲۵ گرمی و طبعا ۲۲۵۰ تومان برای بسته ۵تایی

ترکیبات و ارزش تغذیه‌ای و غیره:

اینام برای قشنگی:

نوشته Danette Pop اولین بار در HuleZone - هوله‌زون. پدیدار شد.

سال‌ها بود که کاله ماست بستنی انار داشت و انقدر طبق معمول اونقدر بهش توجه نمی‌کرد و روش مانور نمی‌داد و پخش درستی براش در نظر نگرفته بود و … که کسی چشمش به این محصول نمی‌خورد و فقط کسایی که دنبالش بودن شاید می‌تونستن پیداش کنن (مثل ماجرایی که سر بستنی‌های بدون قند و پنیر کبابی و هزاران محصول دیگه‌ش پیش اومد). مثلا این پست سال ۹۰ نشون می‌ده که این بستنی وجود داشته و خانم «شیدا.ص» هم توضیح داده که چیزی نیست که به راحتی پیدا شه. به جز اون، من تاحالا ندیده بودم که شرکتی ماست بستنی تولید کنه تا این‌که امسال تبلیغات ماست بستنی یوگوی میهن رو دیدم  که برخلاف بستنی کاله، بستنی چوبی بود. کمی هم تو اینترنت و این‌ور اون‌ور گشتم و به نتیجه‌ای نرسیدم که نشون بده این بستنی قدیما هم بوده. میهن هم معمولا عادت نداره یه چیزیو تولید کنه و بعدا روش تبلیغ کنه، پس احتمالا جدیده این بستنی. هی فرصتی برای امتحانش پیش نمی‌اومد تا این‌که بالاخره امروز یادم بود و خریدمش.

حالا ماست بستنی چی هست اصلا و چه فرقی با بستنی معمولی داره؟

طبق تعریف این‌جا، بستنی و ماست بستنی جفتشون خوراکی‌های فریز شده‌ای هستند که از لبنیات به دست می‌آن ولی تفاوت بزرگی بینشون هست که از هم متمایزشون می‌کنه. برای این‌که خوراکی فریز شده‌ای بتونه برچسب و عنوان «بستنی» بگیره، باید حداقل ۱۰٪ چربی شیر داشته باشه. که این داستان با توجه به اضافه شدن خامه و فلان، تا ۱۶ درصد هم ممکنه بالا بره. ماست بستنی خامه نداره و نیازی هم به چربی نداره. به جاش موقع تولیدش از محصولات فرآوری شده شیر (یا همچین‌چیزی) مثل ماست استفاده می‌شه، هرچند پروبیوتیک‌های شیر تو فرآیند منجمد شدن از بین می‌رن.

این‌جا هم به طور خلاصه گفته که بستنی با خامه؟ درست می‌شه و ماست بستنی با ماست؛ و آدما معمولا فکر می‌کنن که ماست بستنی سالم‌تر از بستنیه؛ که البته ماست معمولی از همه‌شون سالم‌تره. این‌جا هم به نظر توضیحاتش مفصل‌تره درباره بستنی و ژلاتو/جلاتو و ماست بستنی و … . خوندن این‌جا هم راجع به ماست بستنی‌ها خوبه. ذکر این نکته شاید این‌جا بد نباشه که وقتی دیدم این مطلب مال مجله زندگی ایده‌آله، سعی کردم لینک رو از وب‌سایت خودش بدم. با جستجوی عبارات «زندگی ایده‌آل» و «مجله زندگی ایده‌آل» و «مجله زندگی ایده آل» هم به نتیجه‌ای نرسیدم. حتی سعی کردم بخشی از متن رو با عبارت مجله زندگی ایده آل جستجو کنم که بازم نتیجه‌ای نداد. انگار وب‌سایتی نداره یا اگر داره با جستجوی این عبارات تو صفحه اول نتایج گوگل نمیاد و این عجیبه. البته ممکنه «برترین‌ها» یه ربطی بهشون داشته باشه ولی بازم عجیبه که خود مجله وب‌سایتی نداره. از اون‌جایی که دار و دسته پیک برتر و زندگی ایده‌آل و اینا همه تو یه مجموعه‌ن، سعی کردم تو پیک برتر چیزی پیدا کنم که موفق شدم و اونم نرخ آگهی‌های مجله زندگی ایده‌آل بود و لینکی از این مجله که حداقل برای من باز نشد. آخرین چیزی هم که باید بگم اینه که اگه موقع جستجو درباره ماست بستنی، به صفحات مرتبط با تکنولوژی و اندروید و اینا برخوردید تعجب نکنید. از اون‌جایی که هر ورژن اندروید اسم یه جور خوراکی شیرین(؟) روشه، اندروید ۲/۲ هم اسمش Froyo بود که Froyo یا همون Frozen Yoghurt اسم تجاری ماست بستنیه و چون بعضی از دوستان عزیز در بخش تولید محتوای مرتبط با تکنولوژی رو چاقو زیر گلوشون گذاشتن که هرچیزی رو ترجمه کنن به اندروید ۲/۲ می‌گن اندروید ماست بستنی.

راجع به بسته‌بندی این محصول باید خدمتتون عرض کنم که بنده نیمه راستشو از نیمه چپش بیشتر دوست دارم. به نظرم نوع نوشتن و font و فلان بخش «ماست بستنی» و YoGo یکم بی‌ریخته. زیر YoGo هم چیزی نوشته که شک من رو برای ماست بستنی نبودن این محصول بیشتر می‌کنه و اونم Yoghurt Ice Creamئه. یعنی احتمالا این بستنی با طعم ماست یا بستنی ماستیه بیشتر تا ماست بستنی و تعریف استانداردش. از مواد تشکیل دهنده‌ش احتمالا بشه فهمید که اینو می‌شه تو دسته ماست بستنی‌ها قرار داد یا نه. در هر حال به نوشته‌های رو بسته‌بندی نمی‌شه اطمینان کرد چون از یه طرف نوشته شده «ماست بستنی» و از یه طرف هم Yoghurt Ice Cream.

با چی طرفیم؟ با یه بستنی که روکش کرمی داره که به صورت کاتوره‌ای(!) یه جاهاییش قرمز و صورتی و ایناس که احتمالا به اون میوه‌هایی که عکسش رو بسته‌بندیشه ربط داره (بلوبری و توت فرنگی و شاتوت و اینا). بویی که با باز کردن بسته به مشام می‌خوره شبیه بوی ماست میوه‌ایه. موقع خوردن روکش به صورت تنها، یه طعم ترش و یه طعم شیرین با یه ته‌مزه ماست تواما به دهن وارد می‌شه که طعم میوه هم قاطیشه البته؛ ضمنا ترشیش لبه پرتگاهه، یعنی اگه یکم بیشتر ترش بود به من حس خراب بودن بستنی رو می‌داد، ولی الان نمی‌ده. بخش داخلی بستنی، طعم ماستش خیلی کم‌تره و اگه تنها بخورینش بیشتر شبیه یه بستنی وانیلیه که توش syrup توت فرنگی و بلوبری و اینا زدن. وقتی روکش و لایه زیری رو باهم می‌خورید طعم ماست بیشتر حس می‌شه و طعم خوشایندی داره. نکته‌ای که طبق تمام بستنی‌های میهن تو ذوق من می‌زنه شیرینی زیاد این بستنیه. و شاید به همین دلیله که طعم ماست و میوه‌ها زود تو دهن گم می‌شه و چیزی جز شیرینی ته گلوی آدم نمی‌مونه. نکته بعدی هم اینه که هرچی بیشتر از این بستنی خوردم و بیشتر به تهش نزدیک شدم، از قرار دادنش تو دسته ماست بستنی/Frozen Yoghurt دورتر شدم! نه بافتش، نه مزه‌ش و نه هیچ چیز دیگه‌ش ربطی به ماست بستنی نداره و صرفا از حضور ماست داره بهره می‌بره. حالا باز شاید بشه از ترکیبات و جدول حقایق تغذیه‌ای و ایناش نتیجه دیگه‌ای گرفت ولی بعید می‌دونم.  ضمنا، الان بعد از گذشت دو ساعت از خوردن این بستنی و با این‌که یک ساعت بعدش یه وعده غذایی خوردم، هنوز ته‌مزه شیرین syrupش ته گلومه -ـــ-

وب‌سایت میهن هم با دو تا کلیک آدمو به این محصول می‌رسونه و راضی بودم از این‌که این محصول احتمالا جدید رو توی وب‌سایتشون می‌شه پیدا کرد. صفحه این بستنی هم اطلاعات کافی مثل وزن و حجم و جدول حقایق تغذیه‌ای داره. قبل از لود شدن همه چیز، صفحه آبی بود و هی حس رو به من می‌داد که با Mouse اومدم یه بخش‌هایی از وب‌سایت رو select کردم و هی گیج می‌کرد من رو؛ که وقتی همه چیز لود شد درست شد. یکی دیگه از مشکلاتی که با وب‌سایتشون داشتم fontهای وب‌سایت بود که عکس بالا رو به صورت تحریری نوشته بودن، بعد یه جا رو با Tahoma، یه جا … ؛ من طراح وب نیستم و هیچ سررشته‌ای از این موضوعات ندارم، شاید ایراد فنی‌ای جایی باشه که این‌جوری دیده می‌شه یا هرچی، صرفا چیزی که دیدم برام جالب نبود رو گفتم؛ ضمنا به نسبت خیلی از وب‌سایت‌های شرکت‌های خوراکی ایران خیلی هم عالیه و اطلاعات خوبی می‌ده. بخش دیگه‌ای که تو وب‌سایتشون برام جذاب بود، گذاشتن لینک فیس‌بوک و اینستاگرمشون بود. آفرین.

دسته‌بندی: بستنی، ماست‌بستنی، بستنی ماستی

طعم حدودی: ماست، انواع berry

قیمت: ۱۵۰۰ تومان

ترکیبات:

که خب با توجه به این ترکیبات احتمالا حدسمون درست بوده و این بستنی بیشتر از این‌که ماست‌بستنی باشه، بستنی ماستیه

جدول حقایق تغذیه‌ای: رو خود میهن زحمتشو کشیده تو این‌جا. شاید با توجه به درصد چربی بشه مطمئن‌تر شد که با یه بستنی طرفیم، نه ماست بستنی.

پی‌نوشت یک: از توت‌فرنگی و گیلاس و زرد‌آلو و کرم‌های خوشمزه‌ی گیلاس غافل نشید و همیشه یادتون باشه هیچ‌کی نمی‌دونه ندیدن کرم تو یه گیلاس گاز زده بدتره یا دیدن نصف کرم، پس بدون توجه به این چیزا راحت گیلاستونو بخورین، ارگانیکه

پی‌نوشت دو: از اون‌جایی که خیلی نوستول دوست داریم، به یاد برنامه کودک‌های ترسناک قدیمی مثل «خونه مادربزرگه» (چرا نوشته‌هاش ادیت نشده این؟ بخش شخصیت‌ها رو ببینید به عنوان مثال) و «هادی و هدی» و مخصوصا ترسناک‌ترینشون «بچه‌ها سلامت باشید»، از پشت زمینه سیاه استفاده کردم تو عکس‌ها.

نوشته ماست بستنی میهن اولین بار در HuleZone - هوله‌زون. پدیدار شد.

سلام

عیدتون مبارک

الان مدتیه که دیگه «کافی» خوردن خیلی عادی شده و یکی از دم دست‌ترین چیزایی که آدما می‌خورن «لَته‌»س. کاله هم محصولات جدیدش خیلی مرتبطه با این فضا، دیدیم وقتشه عینک گردمونو بزنیم و کمی در مورد این موضوع گپ بزنیم.

اولا که «کافی» آخه؟ اساسا coffee  از کلمه kaffie که یه کلمه dutchئه وارد انگلیسی شده که خود اون کلمه از kahve ترکیه و اونم از «قهوه» عربی اومده (ریشه‌جویی coffee). یعنی دقیقا خود کلمه‌ای که ما تو فارسی هم استفاده می‌کنیم! اگر اصرار داریم که از واژگان تازی بهره‌جویی نکنیم(!) و از انگلیسیش استفاده می‌کنیم هم به نظرم خنده‌داره چون صرفا داریم لقمه رو دور سر می‌گردونیم.

ثانیا که «لته» آخه؟ از کجاتون آوردین لته رو؟ لاته به ایتالیایی یعنی شیر و تلفظش ایتالیایی و بریتیش و امریکنش هم «لاته»س، دقیقا «آ» داره وسطش. با کلی اغماض و چشم‌پوشی یکی دو تا از این دیکشنری‌های آنلاین تلفظشون یه چیزی بین «آ» و «ـَ» بود که حتی باز هم خیلی متمایل به «آ» بود، نه «لَته»‌ای که اینجا گفته می‌شه. ما حتی به جستجو تو اینترنت هم بسنده نکردیم و از آدم‌هایی که یه عمر لندن و اینور اونور زندگی کرده بودن پرسیدیم و هیچ‌کدومشون تاحالا به جز کافه‌های خسته‌پرور این مرز و بوم، جای دیگه‌ای به عبارت «لته» برنخورده بودن (+ و + و + و….) حتی یکی از دوستان گرامی هم اصرار داشت که درسته چون یه فونیم(؟) دارن ایتالیایی‌ها که بین «اَ» و «آ» تلفظ می‌شه و به عنوان مثال گفت Google Translate رو چک کنم که من هرچی گوش کردم باز به نظرم لاته بود (این‌جا). با تمام این اوصاف اگر لینک معتبری دارید که نشون می‌ده لته درسته به ما بدید. اگر چیزی بدید که صوتی باشه و خودش تلفظ کنه که خیلی عالی‌تره.

حالا لاته چی هست اصلا؟ و چرا روی قوطی این محصولات، هم لاته رو نوشته و هم کاپوچینو/اسپرسو رو؟ یه چیزن مگه؟

از اون‌جایی که خودم خیلی آدم قهوه‌بازی نیستم، طبق معمول دست به دومن گوگل شده و یکم جستجو کردم. نتیجه کار به طور خلاصه اینه که:

کافه لاته (به ایتالیایی:  caffè e latte) نام نوعی نوشیدنی با پایهٔ قهوه‌است که از ترکیب قهوهٔ اسپرسو با شیر تهیه می‌شود. توضیحات بیشتر در ویکی‌پدیا

کاپوچینو نوعی شیر قهوهٔ ایتالیایی است که مخلوطی از اسپرسو یا همان قهوهٔ پررنگ، شیر داغ کف کرده روی آن است. از پودر کاکائو و یا پودر دارچین جهت طعم‌دهی و تزیین روی کفِ شیر نیز استفاده می‌گردد. توضیحات بیشتر در ویکی‌پدیا

اسپرسو (به انگلیسی: Espresso) نوعی قهوهٔ غلیظ است که در اوایل قرن بیستم در میلان ایتالیا ابداع شده‌است. اسپرسو با عبور دادن آب نزدیک به نقطه جوش با فشار زیاد از میان دانه‌های آسیاب شده قهوه تهیه می‌شود. اسپرسو دارای غلظت بالاتری از مواد محلول و معلق جامد است و بر روی سطح آن خامه (کف با قوام خامه) افزوده می‌شود. توضیحات بیشتر در ویکی‌پدیا

با چک کردن ویکی‌پدیا و جاهای دیگه (مثلا این‌جا) دیدم که اساسا خیلی متفاوت نیست کاپوچینو  و کافه لاته، ولی این دلیل خوبی نیست که رو بسته‌بندی جفتشو بنویسن، چون به هرحال یه فرقایی دارن. از اون هم که بگذریم، کافه لاته و اسپرسو دیگه خیلی باهم فرق دارن؛ چرا جفتشونو رو اون یکی بسته نوشته پس؟ این‌جا بود که کشف کردم کافه لاته اسم یه دسته محصول (رده محصولی؟) از شرکت معظم کاله‌ست که شامل نوشیدنی‌های قهوه‌محور(!) می‌شه.

با کمی جستجوی بیشتر به جوابیه کاله در زمینه این اسم گذاری رسیدم که تاحدودی خنده‌داره و چون شامل ماجرای دیگه‌ای هم هست بد نیست قبلش دو تا عکس نشونتون بدم.

یه نگاه به این دو محصول عزیز کاله بندازید

یه نگاه هم به این هشت زیبارو، کار شرکت Emmi بندازید

من فکر می‌کردم فقط منم که یه ذره شبیه همدیگه می‌دونمشون ولی دیدم در اشتباهم. دوستانی در توییتر گفتن که این کار کپی ناموفق از Emmiئه که متاسفانه طعمش اصلا به خوبی اون نیست. از طرف دیگه دیدم که تو صفحه فیس‌بوک کاله، پای پست معرفی این محصول هم دوستان عزیزی به این موضوع اشاره کردن: این‌جا

چند تا نکته تو این پست جالبه. اولیش این‌که این محصول ۲۹ مرداد پارسال معرفی شده و تو کامنتا گفته شده که از شهریور در تهران پخشش شروع می‌شه و تا همین دو سه هفته پیش که گذاشتن عکسای «وای لته‌ی کاله ^__^» تو اینستاگرم شروع شد، هیچ‌جا ندیده بودمش. نمی‌دونم بیرون رفتن من کم شده یا اصلا پخش نشده بوده اون موقعی که قرار بوده پخش شه.

بعدیش نحوه‌ی بسیار جالب استدلال و جواب دادن حساب کاله‌ست. کاله معتقده که کافه لاته به معنی شیر‌قهوه‌ست و وقتی می‌گیم کافه لاته اسپرسو، یعنی شیر قهوه‌ای که با اسپرسو درست شده و یا کافه لاته کاپوچینو یعنی شیر قهوه‌ای که بخش قهوه‌ش رو کاپوچینو تشکیل می‌ده (خود کاپوچینو ترکیبی از شیر و قهوه‌ست که اتفاقا قهوه‌ش هم معمولا اسپرسوئه!). این استدلال به نظر من وقتی درسته که «کافه لاته» خودش یه نوشیدنی مجزا و با تعریف خودش نباشه. تو ذهن من شبیه اینه که کاله «دوغاب خیار» بزنه و بگه دوغاب یعنی دوغ و آب و محصول مال ترکیب دوغ و آب و خیاره؛ درحالی که دوغاب خودش یه معنی دیگه‌ای داره (بله این قیاس هم ایراد داره احتمالا ولی فکر کنم خیلی پرت نگفتم). به نظرم اگه می‌گفت موقع کپی کردن دیدیم همون اسم روش بمونه بهتره، استدلال زیباتری بود.

نکته زیباتر این پست و کامنت‌هاش هم جواب ندادن کاله در مورد تقلید و کپی‌برداری به این بزرگیه. تو کامنت‌ها در مورد این موضوع پرسیده شده و کاله رسما روشو کرده اونور. یعنی بخشی از کامنت رو جواب داده و این بخشش رو جواب نداده

وقتی قوطی نسبتا سنگین این کافه لاته‌ها رو برمی‌دارید با یه در پلاستیکی سوراخ‌دار مواج می‌شید که زیرش یه لایه محافظ مثل لایه‌های محافظ روی دوغ‌های لیوانی و پنیرها و ..س که باید جداش کنید. بعد از جدا کردنش و حس کردن بوی خوب این نوشیدنی، که نمی‌دونم چرا من رو تا حد زیادی یاد بوی جوهر خودکار بیک میندازه (البته بار اولم نیست که در مواجهه با یکی از ترکیبات قهوه تو جاهای خاص، این بو به مشامم می‌خوره)، اون در پلاستیکی رو دوباره روی قوطی محکم کنید. توجه کنید که موقع وصل کردن اون در، حتما مطمئن شید که چفت شده (تق صدا می‌ده)، چون ممکنه مثل تجربه اول بنده کمی قهوه‌ای بشید و فکر کنید که اون در پلاستیکی رو خوب نساختن، حتی با اینکه روی همون در هم توضیح داده که چیکار باید کرد:

و اما طعم و مزه:

اسپرسو: فقط تو لحظه‌ای که شروع به خوردنش می‌کنید، و به طور خیلی سریعی یه طعم شیرین مرکب از شیر و خیلی کم قهوه رو حس می‌کنید که خیلی تفاوتی با شیرقهوه‌های دیگه نداره به نظرم. کمی هم کناره‌ها و بیشتر زیر زبونتون تلخ و گَس بودنش احساس می‌شه که هرچی زمان می‌گذره اون گسی بیشتر به چشم میاد و ته گلو هم کمی چسبناک می‌شه (دقیقا مثل حالتی که بعد از خوردن شیر در ته گلو به وجود میاد) که احتمالا به علت وجود شیر و چربیشه؛ وگرنه به جز این چیز زیادی از طعم باقی نمی‌مونه و تمام مزه و طعمش تو همون لحظه اول از بین می‌ره. چیز بدمزه‌ای نیست ولی واقعا به جز این تلخی و گسی، طعمش تفاوت زیادی با شیرقهوه‌های ارزون‌تر نداره. باز هم توجه داشته باشید که طبق تعریف کاله، این کافه لاته (شیر قهوه)ایه که ترکیبی از شیر و قهوه (در این مورد خاص: اسپرسو)ئه. یعنی با اسپرسو درست شده و اسپرسویی نیست که شیر داشته باشه

کاپوچینو: موقع خوردن کاپوچینو، نسبت به اسپرسو شیرینی بیشتری حس می‌کنید و کم‌تر طعم قهوه تو دهنتون میاد؛ از طرفی به نظر می‌رسه که شیرش هم کمی چرب‌تر باشه. یه ته مزه‌ عجیبی هم توش هست که خیلی راحت حس نمی‌شه؛ یه چیزی تو مایه‌های دود هیزم در حال سوختن، یه حس خوشایند خیلی خیلی کوتاه که سریع جاشو با موندن طعم و چسبناکی شیر رو زبون، عوض می‌کنه. این هم همون گسی رو ولی کم‌تر. تلخ هم نیست و حتی شیرینیش کمی ته گلو می‌مونه. اینم به زعم کاله، کاپوچینو که اساسا با اسپرسو درست می‌شه نیست، بلکه کافه لاته‌ (شیر قهوه)ایه که ترکیبی از شیر و کاپوچینو (در این مورد خاص: ترکیب شیر و قهوه – احتمالا اسپرسو!)ئه. یعنی شیر و شیر و قهوه‌س مثلا. پدیده پیچیده‌ایه خلاصه

خودتونو با گشتن توی وب‌سایت کاله خسته نکنین. به نظر می‌رسه که طبق معمول، چیزی پیدا نمی‌شه. تنها جایی که از این محصول خبری بود، instagEram (گِرام مثل گِرامی) و فیس‌بوک کاله بود که اونم توضیح خاصی نداده بودن درموردش.

بخوام یه جمع‌بندی سرپایی بکنم، باید عرض کنم خدمتتون که ترجیحم اینه فقط وقتی که اول ماهه، یا می‌خوام عکس بذارم تو اینستاگرم یا … برم سراغ این سری از محصولات. شاید چون مسئله‌ی کپی‌کاریشون خیلی عجیب و مسخره‌ست به نظرم یا شاید چون طعمش خیلی تفاوت ویژه‌ای با شیر قهوه‌های دیگه نداره یا شاید چون به نظرم خیلی شبیه کارای کاله نیست این محصول (البته نه از نظر تقلید، چون قبلا هم سر فروشگاه‌های ۷-۱۰ زحمت کپی‌برداری از ۷-۱۱ رو کشیده بودن).

دسته‌بندی: قهوه سرد، آیس‌کافی، قهوه

طعم حدودی: شیر قهوه

قیمت: ۳۰۰۰ تومان برای هر قوطی

ترکیبات:

کاپوچینو

اسپرسو

جدول حقایق تغذیه‌ای:

کاپوچینو

اسپرسو

پی‌نوشت: خیلی وقت بود که این‌جا چیزی ننوشته بودم. تو این مدت طولانی اتفاقات زیادی افتاده که باعث شده خیلی خیلی کم‌تر بتونم به این‌جا سر بزنم. این متن هم بعد از این مدت طولانی نوشته شده و حین نوشته شدنش هم باز ماجراهایی پیش اومده که هم باعث طولانی‌تر شدن زمان نوشتنش شد و هم باعث از دست رفتن تمرکز. خلاصه این‌که کلی بهونه آوردم که بگم ممکنه این متن مثل قدیم نباشه، ممکنه بهتر یا بدتر باشه. در هر صورت دلایل زیادی پشتشه و من فقط امیدوارم که از چیزی که خوندین لذت ببرید و احساس نکنین چند دقیقه از عمرتونو پاش آتیش زدین. حالا کی بریم کافی بخوریم؟

پی‌نوشت ۲:

احساس کردیم این پست عکس‌هاش کمه، چند تا دیگه هم گذاشتیم محض قشنگی:

نوشته کافه لاته‌های کاله اولین بار در HuleZone - هوله‌زون. پدیدار شد.

پاییز دو روز دیگه شروع می‌شه. فصلی سرشار از احساسات عاشقانه و سوییشرت و جیب بزرگ و خش خش برگ‌های هزار رنگ زیر پاهای معشوق و از این جور داستانا. فصلی که روز رفته رفته کوتاه‌تر می‌شه، غروباش رفته رفته غصه‌دارتر می‌شه، ترس بچه محصل‌ها بالاخره محقق می‌شه، دهن دانشجوها سرویس می‌شه، کارمندا بیچاره می‌شن تو ترافیک صبح و … . منم موقعیت رو مناسب دیدم که حالا که دارین لذت می‌برین از اومدن پاییز، راجع به های‌بای بنویسم. حالا شاید ربط چندانی نداشته باشه ولی فکر کردم مثلا شاید به عنوان یه چیزی همراه چای سر کارتون یا چمیدونم تغذیه‌ی توله‌ها تو مدرسه، چیز بدی نباشه.

برخلاف اون چیزی که به عنوان های‌بای می‌شناسیم (این دو رنگا) و معمولا نجات‌بخش لحظه‌های گشنگیمونه و عموما فقط برای سیر شدن به کار می‌ره، مزه این یکی بدک نیست. و بر خلاف رسم معمول شیرین‌عسل، خیلی شیرین نیست.

بعد از باز کردن بسته‌بندی این بیسکویت، و غوطه‌ور شدن در خرده بیسکویت‌هایی که ازش می‌پاشه بیرون، با ۶ تا دونه بیسکویت گرد با قهوه‌ای با قطر حدود ۴ سانتی‌متر، روبرو می‌شین (بله، ۶ تا دونه، ۴۰۰ تومن دادین انتظار دارین یه کامیون بیسکویت بذارن براتون؟) بوشون به نظرم دلپذیره و حس شیمیایی بودن یا زیادی شیرین بودن رو منتقل نمی‌کنه این بو. با گاز زدن این بیسکویتا، اول لایه‌ی خشک‌تر رو درهم می‌شکنید! که مطمئن نیستم شکلاتیه یا قهوه‌ای (رنگش منظورم نیست طبعا). بعد از اون به یه تیکه‌ی سفت‌تر و خشک‌تر می‌رسین که به نظر می‌رسه نقطه وصل شدن هسته‌ی مرکزی! و لایه بیسکویتی باشه. در انتها هم به کرِم تیره‌تری می‌رسین که اونم معلوم نیست شکلات قاطی قهوه‌ش داره یا نه ولی احتمالا همه‌ش باهمه. البته طعم قهوه‌ش محسوس و خوبه.

به نظرم اصلا وارد وب‌سایت خیلی خفن شیرین عسل نشید! اذیت می‌شید. به جز ظاهر بسیار زیبا! و تجربه کاربری بسیار خوشایندش، احتمال این‌که زود بخواین به چیزی که می‌خواین برسین، خیلی کمه.

من دنبال صفحه یا توضیحاتی مرتبط با این محصول بودم. حدسم این بود که با جستجو به نتیجه‌ای نمی‌رسم، مخصوصا برای هم‌چین اسمی که چند تا متغیر وابسته‌ست:

۱- بین «های» و «بای»، فاصله‌ست یا نیم‌فاصله؟

۲- «ی»های موجود در «های» و «بای»، عربی هستند یا فارسی؟ و شعورش می‌رسه که جفتشو بگرده؟ و این‌که هر دوتاش عربی یا فارسی هستن یا فقط یکیشون؟ کدومشون؟ (که البته احتمال زیاد اولی هرچی باشه دومی هم همونه)

۳- اصلا فارسی باید سرچ کرد یا انگلیسی؟ با توجه به این‌که اسم محصول بهش می‌خوره فارسی نباشه.

خب بشینین همه جایگشت‌های اینو حساب کنین.

جستجو با «ی» فارسی و فاصله جواب داد ولی فقط یه «های‌بای» تو نتایج آورد که به نظر می‌رسید اونی که می‌خوام نیست.

بی‌خیال گشتن شدم گفتم از صفحه محصولات برم سراغش. رو بسته‌بندی محصول نوشته «بیسکویت» منم رفتم تو این بخش ولی زهی خیال باطل! محض خنده شکلات و اسنک و کراکر! رو هم تست کردم تو اونا هم نبود.

از اون بالا «برندها» رو انتخاب کردم، های‌بای قهوه‌ای رو انتخاب کردم، توی اون بود.

بعدا فهمیدم تو «محصولات» هم باید بخش «شیرینی» رو می‌دیدم. تو سرچ هم باید دنبال «های بای» با «ی» عربی می‌گشتم …

به توضیحات مرتبط با این محصول نمی‌شه لینک داد ولی بخش «شیرینی»ها این‌جاست. توضیح خاصی هم البته نداره جز این‌که چند تا تو یه کارتنشه یا وزنش چقدره. مثلا حرفی از ترکیباتش یا ارزش مواد غذاییش زده نشده.

جدی هدفتون از داشتن وب‌سایت چیه وقتی این‌قدر کار باهاش سخته و نهایتا اطلاعات مفیدی نمی‌ده؟

دسته‌بندی: بیسکویت، شیرینی!

طعم حدودی: مثلا قهوه

قیمت: ۴۰۰ تومان برای بسته ۶ عددی (بخش مربوط به وزنش رو خالی گذاشتن -ـــ-). این توضیح رو هم بدم که جایی که من ازش خریدم دو تا بسته از اینا داشت فقط و این‌که تولیدشون، اردی‌بهشت بود. شاید الان قیمتش متفاوت باشه.

ترکیبات: زیادی ریز بود دیگه شرمنده:

جدول ارزش غذایی: اینم ریزتر از بالایی:

نوشته های‌بای قهوه اولین بار در HuleZone - هوله‌زون. پدیدار شد.

مزه گوجه فرنگی می‌ده طبعا و تنها مشکلی که من باهاش دارم اینه که حجم بوش زیاده.
جرمش (وزنش) ۸۰ گرمه، سطل بامزه‌ای داره، قیمتش ۸۹۷۶۰ ریاله! (که به نظرم یکم زیاده) و روش نوشته که «این محصول حاصل فرآوری از تقریبا ۱/۵ کیلوگرم صیفی تازه است»

وبسایتش اینه که الان با مبایل حال چک کردنش نیست
ارزش غذایی و فلانش هم همچین حالیه:

نوشته گوجه فرنگی خشک آلاگون اولین بار در HuleZone - هوله‌زون. پدیدار شد.