Sa mga masugid na tagahanga ng bandang Eraserheads, at sa mga matagal nang naghihintay ng kanilang muling pagbabalik… eto na ang pinakahihintay nating lahat: ang reunion concert ng Eraserheads!!!

Bagama’t para sa isang gabi lamang ito, siguradong dudumugin ito ng mga Ehead fans.  Ito nga pala ay gaganapin sa ika-30 ng Agosto sa CCP Open Grounds.  Sana nga ay humigit pa sa isang gabi ang kanilang pagsasama at sana magbuo na sila muli at makagawa pa ng isa pang album.

Ang isa pa nga palang napapansin ko eh tuwing may bagong daan na maaayos di-hamak na mas mataas ito kaysa sa mga bahay sa palibot at sa mga lumang daan na di pa naaayos.  Kaya ‘pag umulan, ang resulta — lahat ng tubig napupunta sa mas mabababang bahay at sa mas mabababang daan!

Sabagay kahit paano ay nabawasan na rin ang pagbaha sa Maynila.  Di tulad noong nasa kolehiyo ako eh tuwing umuulan ay hanggang tuhod agad ang baha.  Ngayon naman ‘pag malakas na lang ang ulan ‘tsaka bumabaha.  Pero sana nga natatapos kaagad ang mga proyekto at ‘wag namang masyadong matataas ang mga bagong daan at kawawa naman yung napupuntahan ng tubig-ulan.

Sa kabilang banda, kapag nasa ibang bansa naman tayo at may makita tayong mga pangit na lugar, halimbawa, mga bahay na sira-sira at madumi, mga lugar na maraming kalat at magulo ang ‘di maiwasang nababanggit naman ng ilan ay “Para namang sa Pilipinas ‘to…”  Narinig ko ito nung nasa Kuala Lumpur kami dati at ‘yan ang nasabi ng ilan nung mapunta kami dun sa lugar na merong mga squatter.

Kailan kaya magbabago ang ganitong pangmalas?  Kailan kaya masasabi natin ang kabaligtaran naman?

Kasi halos puro remake na rin ang uso ngayon.  Di gaya dati na puro orig ang banat ng mga singers.  Naaalala ko pa ang mga ballad ni Martin at Gary.  Yung mga awitin ng bandang Neocolours, After Image at Introvoyz.  Eh sa ngayon pati banda puro remake ang laman ng album.

Si Regine ata ang nagpasimula ng trend na ito eh.  Siya yung original remake queen.  Magrerelease ng album puro remake ang laman.  Tapos lahat ng mga bagong babaeng singer puro remake na ang ginagawa.  Haynako, kakasawa na.

At kung hindi man remake ng ibang Tagalog o foreign song, lantarang i-ta-Tagalog na lang ang isang sikat na kanta.

Nawa’y makabangon pa ang industriya ng musika dito sa Pilipinas.  Itigil na ang sobrang remake!  Nawa’y maibalik na ang letrang O sa OPM!

Malupit talaga ‘tong ating kapusong si Manny Pacquiao.  Pinabagsak niya at kinuha ang belt ng kampeong si David Diaz.  Malakas yung finishing punch ni Pacman, at una ang mukhang bumagsak sa canvas itong si Diaz.  Ito rin ang ikaapat na titulo ni Manny sa apat na iba’t-ibang dibisyon (WBC Flyweight, IBF Super Bantamweight, WBC Super Featherweight at WBC Lightweight).  Talaga namang pinakyaw na ni Pacquiao ang mga titulo sa boksing.  Muli, congrats sa ‘yo Manny!!!

Eto ang Ridiculous Burger ng Burger Avenue.  Pag nakain mo raw ‘to sa loob ng 5 minuto ay libre na raw!  Hehe… Parang gusto ko talagang subukan.

Para sa kumpletong detalye, pakitingnan na lang ‘tong URL na ‘to: http://guides.clickthecity.com/metro/?p=3226

Mga dekada 90 ng sumikat ang bandang White Lion.  Naalala ko pa na paborito naming awitin ang mga kantang You’re All I Need at Till Death Do Us Part.  Talaga namang di namin mapigilang huminto at sumabay sa mga awiting ito kapag pinatugtog na ito sa radyo.  Kamakailan ay nabalitaan kong nagbabalik muli ang bandang ito ngunit di ko lang alam kung may magagawa pa silang kanta na tulad ng dalawang nabanggit ko na.  Meron pa nga palang isang kanta na malupit din bagamat mas bihira itong patugtugin sa radyo.  Ito ang When the Children Cry.  Nakakamiss ang ganitong uri ng banda.  Ma-pwersa ang bokalista at malupit ang mga kamot ng mga lead sa gitara.  Nawa’y makabawi ang White Lion sa kanilang pagbabalik.