Als je het rechtstreeks van hem wilt horen in het Engels, moet je even op Gizmodo kijken, voor alle anderen zal ik zijn belangrijkste punten even samenvatten.

Onjuist beeld van de werkelijkheid op basis van foto’s
Nick geeft aan dat mensen heel erg veel verwachten van 3D printen op basis van voorbeelden die niet helemaal de werkelijkheid weergeven. Foto’s van modellen die in full-colour geprint zijn, zien er schitterend uit, maar het zijn (meestal)  geen werkende modellen. Een 3D print van een onderstel van een auto is nog geen onderstel van een auto. Daar komt bij dat mensen verwachten dat ze dat ook kunnen doen met een apparaat van een paar honderd dollar.

De naam klopt niet
De naam “3D printing” bekt goed, terwijl het eigenlijk “rapid prototyping” (klinkt een stuk minder sexy) zou moeten zijn. Onderdelen die met 3D printers gemaakt worden zijn niet zo sterk als onderdelen die op de traditionele manier gefabriceerd zijn, zegt Nick. Dat heeft te maken met de manier waarop de laagjes op elkaar gelegd worden. Hij vergelijkt het met een muur gebouwd van Lego. Die duw je gemakkelijk om. Ik ben het daar niet helemaal mee eens omdat het ontwerp en het printproces ook voor sterkere verbindingen kan zorgen, maar het is natuurlijk wel zo dat sommige materialen die gebruikt worden in ‘traditionale’ productieprocessen nu eenmaal sterker zijn dan het ABS waarmee je thuis vaak print.

Het is niet zo mooi als men verwacht
Geprinte objecten zien er uit zichzelf niet zo mooi glad uit als kunststof dat je met bv. spuitgieten maakt. Om dat effect wel te krijgen moet je met aceton e.d. aan de slag. Niet echt fijn voor thuis. Is inderdaad wel zo, voor de echt mooie afwerking zonder aceton heb je nu nog veel duurdere machines nodig.

Dure grondstoffen
De grondstoffen zijn duur. Grote objecten zijn duurder dan kleine objecten. Sommige grondstoffen zijn erg duur. Dat kan ik wel onderschrijven. Als je gaat kijken wat je bij bv. Shapeways voor keramiek betaald, dan schrik je wel. De vraag is natuurlijk of dat niet nog een stuk omlaag kan. Nick geeft verder aan dat lang niet al die grondstoffen geschikt zijn of zullen worden voor thuisprinten. Kan ik me iets bij voorstellen. Hij geeft verder aan dat ABS/PLA eigenlijk de enige materialen zijn die je thuis kunt printen en hoeveel spullen zie je om je heen die niet daarvan gemaakt zijn?

Het is traag
3D printen is helemaal niet zo snel (als dat mensen zeggen). Inderdaad, het printen kan lang duren. De langste print die ik op de kleine Up! Mini heb laten lopen was ruim 20 uur (en toen ging het mis), de langste succesvolle print was 18 uur. Het printen kan dus wel even duren.

Zonder model geen print
Om iets met 3D printen te kunnen zul je een model moeten hebben. Zonder model geen print. Zo’n model kun je op een aantal manieren maken:

• Leer CAD (Computer Aided Design), leer dus zelf de ontwerpen tekenen. Is volgens Nick aan te raden, maar kost wel de nodige tijd. Klopt.
• Scan het. Dat werkt op zich als je alleen de buitenkant hoeft te scannen (en er intern niets hoeft te werken/zitten). Maar het idee dat je een onderdeel dat stuk is even scant en print is nog geen realiteit. Kun je beter lijm gebruiken. Mee eens, al is lijm ook niet altijd een optie.
• Download het ontwerp van internet. Hier ziet Nick niets in, de modellen worden niet gecontroleerd, zijn vaak niet eens echt geprint of niet printbaar. Ben ik het niet helemaal mee eens. Bij Thingiverse kun je zien/lezen of een object printbaar is omdat mensen foto’s uploaden van prints en reageren bij problemen.
• Gebruik foto’s om een scan te maken. Dat vindt Nick net zoiets als scannen, maar dan erger. Kan ik het mee eens zijn, daar heb ik ook nog geen goede resultaten mee behaald, al heb ik wel voorbeelden gezien (ook van gewone gebruikers) waar het wél werkte.

Broodbakmachines
Nick vergelijkt 3D printen met de opkomst van de broodbakmachines in de jaren 90. Toen was er ook een tijdelijke opleving van het aantal mensen dat met behulp van die broodbakmachine hun eigen brood bakte. Dat was het beste brood dat er was, vonden zij. Maar twee weken later stond de broodbakmachine in de kast en gingen ze toch weer naar de bakker. Gewoon omdat dat goedkoper was.

Samenvattend
Nick benadrukt dat hij (uiteraard) voorstander is van 3D printen/rapid prototyping, maar dat hij het niet ziet als iets voor thuis. Met uitzondering wellicht van de individuele hobbyist.

In de reacties op het artikel lopen de meningen uiteen. Er zijn mensen die het helemaal eens zijn met het artikel. Anderen vergelijken het met de eerste laser-/inkjet- printers of de eerste computers. Ook die waren groot, duur, leverden prestaties die in niets vergelijkbaar zijn met nu, en kijk eens hoe snel dat gegaan is.
En dat is ook wel een beetje mijn “probleem”. Ik kan me vinden in veel van de opmerkingen van Nick, maar ben ook oud genoeg om te weten hoe het ook al weer was met die eerste Ahrend PC met 2 x 5,25″ diskdrives met per stuk maar liefst 360 kB (double-sided, double-density!) per stuk! En onze Star LC-10 Matrixprinter met sheetfeeder voor het papier (voor een stukje nostalgie: zo klonk die!!). Wie kon toen voorspellen dat we nou allemaal een iPad, breedbandinternet en een smartphone zouden hebben? Dus ik heb het nooit zo op van die “dat gaat echt nooit gebeuren” verhalen.

Dat het inderdaad niet vandaag of morgen zal gebeuren en dat “rapid prototyping” in veel gevallen een veel betere aanduiding is voor wat je nu thuis kunt doen, klopt wat mij betreft wel. Of dat het maximaal haalbare is? Nee, daar geloof ik niet in.

Carlo Fonda, een van de editors van het boek “Low-cost 3D Printing for Science, Education and Sustainable Development” wees me op het overzicht met video’s die gemaakt zijn tijdens de workshop die hierover begin deze maand in Italië plaats vond.
Voor mij, ondanks dat ik het boek gelezen heb, een lijstje must-see video’s, maar ook een lange lijst (lange) video’s, dus niet iets om ineens achter elkaar te bekijken.

Ik heb zojuist de eerste van de serie bekeken, getiteld “The RepRap project: an open source/open hardware movement for 3D-printing”. In deze video van bijna een uur verteld Alessandro Ranellucci (van RepRap en Slic3r) uit Italië over het RepRap project. Het is er zeker eentje die ik je kan aanraden als je beginnende belangstelling hebt voor het zelf bouwen van een 3D printer. In de presentatie komt namelijk een stuk geschiedenis van deze FFF printers en de verschillende varianten die voortgekomen zijn uit de oorspronkelijke Darwin-printer zoals de Mendel, de Prusa Mendel en Delta printers.

Allesandro staat ook uitgebreid stil bij de verschillende deelonderdelen van een 3D-printer:

• Frame/het raamwerk
• De mechanica
• De printbare onderdelen
• De elektronica
• De software
  • De firmware
  • De CAM software

Hij staat niet expliciet stil bij de verschillende soorten materialen, maar wel bij de verschillende soorten hotends (het hete uiteinde van de printkop) en extruders (die zorgen voor het doorduwen van het filament) en de werking/noodzaak van een verwarmd printbed. Kortom, allemaal zaken die je zeker moet weten als je zelf wilt gaan bouwen. Zijn advies overigens is om te starten met een complete kit die je dan in elkaar zet (ook hier komen plug and play printers niet in het verhaal voor).

OK, kom maar op met alle bezwaren op privacy gebied! Ik vind het gewoon cool.
In bovenstaand filmpje wordt uitgelegd hoe het bedrijf AKQA dit voor Google gerealiseerd heeft. Ze gebruiken een standaard zeppelin (al kan ik zo snel niet ontdekken waar je die zou moeten kunnen kopen), rusten die uit met een zwaardere accu, een Raspberry Pi met Debian, VLC en Python en een 5Ghz USB Wifi-dongle. Dan streamen ze de 720p video via VLC naar YouTube of het Wifi-signaal. Met behulp van Python code sturen ze de motor van de camera aan vanuit de Raspberry Pi.
Je kunt het resultaat zien op http://www.ioairshow.com/. Je moet de livestream even naar het begin terug zetten omdat op dit moment dag 2 voorbij is. Daarnaast maakt het ding nog foto’s ook die online geplaatst worden. Schitterend toch?

Wanneer krijgen we de eerste conferentie in Nederland met zo’n zeppelin?

(getipt door Engadget)

De scharnieren (het zijn er vier), waren/zijn beschermd door middel van dopjes. Die dopjes zorgen ervoor dat er geen regenwater in het scharnier kan dringen. Op dit moment zijn die dopjes gemaakt met behulp van bijgeknipte doppen van flessen. Verschillende flessen, met dus ook verschillende dopjes in verschillende kleuren. Het dopje dat het beste past is er eentje van een spa fles. Maar eigenlijk zag het er niet echt mooi uit. Tenminste, het zou mooier moeten kunnen. Bijvoorbeeld als er vier passende dopjes op zouden zitten die allemaal dezelfde vorm en kleur zouden hebben. Zwart was dan het mooiste.

Hmmm…zou dat niet iets zijn om met een 3D printer te maken?

Moet kunnen. Maar, zoals gezegd, het was geen garagepoort die naast de deur lag. En op het moment dat ik er was had ik geen meetlat in de buurt. Wel een iPhone, dus maar gewoon wat foto’s gemaakt. Van het scharnier, van het dopje dat het best past en van het scharnier met een maateenheid er op:

Voor wie het alvast wil weten: op het moment dat ik dit bericht type, weet ik nog niet of het eindresultaat past!

De opdracht was dus: maak 4 dopjes, vergelijkbaar in maat met een dop van een Spa fles, met uitsparing er in.

Versie 0 en versie 1
Op de foto hierboven zie je links een dop van een Spa fles. Die heb ik gebruikt om thuis de maten op te meten zodat ik in Sketchup aan de slag kon. Daarnaast zie je de eerste print. Die valt inderdaad nogal klein uit. Het is een probleem dat ik in de tijd die ik met de Up! Mini had, niet heb kunnen oplossen: het een-op-een vertalen van maten in Sketchup naar dezelfde maten in een voorwerp dat op het printbed lag.

Uiteindelijk heb ik het dopje ernaast (versie 1) weten te printen op basis van het op het oog vergroten/verkleinen van het model in de Up! software zodat de print de gewenste afmetingen krijgt. Een stap in het proces dus die ongetwijfeld gemakkelijker kan, maar die ik nog niet onder de knie heb.

De versie 1 was dus een “gewone” rechte dop (een cirkel met een offset die met het push/pull tool omhoog getrokken is).

Versie 2
Versie 2, op de foto hierboven helemaal rechts op de foto, bevat een aantal aanpassingen. Wat je niet kunt zien is dat de dop afgerond is. Dat bleek nog moeilijker dan gedacht omdat je niet zomaar een ronding op een cilinder kunt plaatsen. Deze tutorial bracht uitkomst.

Daarnaast kun je zien dat er een hoek uit gesneden is. Dat heb ik gedaan door er een kubus over te tekenen, beide voorwerpen samen te voegen en dan de overbodige delen van de kubus te verwijderen.

Wat je echter kunt zien is dat ik de dop tot te ver naar beneden uitgesneden heb. Iets wat ik zelf ook pas zag toen ik een testprint gemaakt had.

Versie 3 en eindproduct
Dat was gelukkig tamelijk eenvoudig aan te passen door met het pusb/pull tool dat stukje van de dop wat omhoog te trekken en dat leverde het laatste testexemplaar in het wit op.
Na het wisselen van het filament, heb ik het model daarna 4 keer op het printbed toegevoegd zodat alle vier de uiteindelijke doppen in één keer geprint konden worden:

Ik heb de doppen nog niet kunnen passen. Dat komt nog. Passen ze, dan worden ze nog zwart geverfd zodat ze er helemaal netjes uitzien. Natuurlijk was zwart filament gebruiken dan gemakkelijker geweest, maar dat heb/had ik niet in huis.

Conclusie
Voor mij laat dit verhaal/deze test nog maar eens zien wat het nut is van het kunnen ontwerpen met een 3D printer in huis: je kunt relatief snel (de doppen waren klein dus printtijd was relatief kort), tijdens het werken/ontwerpen zien hoe het resultaat wordt en of je nog fouten in je ontwerp hebt. Als je daarvoor je ontwerp ergens naar toe moet sturen en dan moet wachten op het resultaat, dan is de doorlooptijd veel en veel langer.
Dat geldt natuurlijk al helemaal als je het ontwerp naar een externe printdienst moet sturen, dan kost het niet alleen tijd maar ook (veel) extra geld. Mét zo’n printer maak je een (hoop ik) perfect passende dop voor een situatie waar je anders met een op zijn minst minder mooie oplossing genoegen zou moeten nemen.

Disclosure
De UP! Mini 3D printer is gratis en tijdelijk aan me beschikbaar gesteld door 3D-fabshop.nl in samenwerking met Fablab Zuid-Limburg. Er zijn geen afspraken gemaakt over de inhoud en hoeveelheid van berichten over het product. Alle meningen over het product zijn 100% van mezelf.

Het resultaat is nu ook op het openbare deel van de Fontys website te lezen, of anders in deze PDF.

Je kon al live streamen vanuit een Google+ Hangout. Dat kon maximaal 4 uur aan één stuk, en met een relatief lage resolutie (360p). Maar dat is over een tijdje verleden tijd. Nog niet meteen voor iedereen, ze rollen het uiteraard gefaseerd uit (ik heb geen 1.000 subscribers dus kom ik nog niet in aanmerking), maar dan kun je:

• Live streamen in full HD (1080p) waarbij voor je kijkers de andere resoluties automatisch gegenereerd worden;
• Met meerdere camera’s livestreamen;
• Kijkers kunnen al tijdens de livestream terugkijken in de stream;
• Tot 8 uur achter elkaar streamen.

Dan is het afwachten natuurlijk wanneer YouTube ook verplicht reclame gaat tonen tijdens het livestreamen zoals bij Ustream en dergelijke diensten nu al het geval is. Als ze daar lang genoeg mee wachten vrees ik dat ze alle concurrerende livestreaming diensten uit de markt weten te drukken. Als Google ergens het volle gewicht tegenaan gooit, dan is er niets wat overeind blijft staan.

Natuurlijk, ik snap hun achterliggende idee. En ik snap hun dilemma. Ze willen niet zeggen “na x GB knijpen we je af of sluiten we je af”. Ze zeggen ook niet “tethering mag niet” (= bv het gebruiken van de 3G verbinding van je smartphone om je laptop op internet te krijgen), want af en toe heel veel GB gebruiken of zo nu en dan je laptop aan je 3G verbinding hangen, zou ook geen probleem moeten zijn. En wat dat betreft vind ik het een prima dienst. En zeg nou zelf: 50 eurocent of 1 euro per dag is toch een prima prijs? Ik betaal 29,95 euro voor mijn T-Mobile abonnement uit de tijd dat zij nog “onbeperkt” internet verkochten bij een iPhone en alleen als ik 30 dagen per maand internet gebruik is dat 5 cent goedkoper. Dus *Bliep biedt iets wat op dit moment een prima oplossing is voor heel veel incidentele internet-op-je-iPad of internet-op-je-iPhone gebruikers.

Maar ja, als je zegt “onbeperkt” dan zijn er ook mensen die wel willen weten hoe onbeperkt dat dan wel niet is. Die slim genoeg zijn om te weten hoe ze een 3G verbinding omzetten in een Wifi-verbinding en daar met gemak een aantal laptops op laten functioneren. En dat is natuurlijk niet de bedoeling van *Bliep.  Hun uitleg over het gegeven dat ze zulke klanten, want dat gebruik kunnen providers herkennen, gaan afsluiten, klinkt feitelijk ook heel logisch.

Maar toch, als je reclame maakt met iets dat gewoon niet *kan* bestaan in een economie die op schaarste gebaseerd is, mag je dan op begrip rekenen als je uiteindelijk toch moet toegeven dat het niet kon, terwijl je je reclame niet aanpast?

Disclosure: Ik ben pas sinds heel kort zelf gebruiker van *Blieb. Nog niet lang genoeg om een oordeel te vormen over de kwaliteit van de dienst, al ben ik al sinds de iPhone 3GS klant van T-Mobile (*Blieb maakt gebruik van het netwerk van T-Mobile) en ben ik zoals je kunt lezen zeker gecharmeerd van het concept.

Het filmpje is al oud, maar ik kende hem nog niet. En het is natuurlijk ook een voorbeeld dat al lang niet meer in de categorie ‘thuisprinten’ valt. Maar je kunt je voorstellen dat je met een thuisprinter ook voor dit soort objecten écht aan ‘rapid prototyping’ kunt doen. Voordat je het op zo’n levensgrote schaal gaat printen met een industriële robot. Apart is ook dat bij de video op YouTube een discussie ontstaat over het “endless” in de naam. Hij is opgebouwd uit één lijn (een eindeloze lijn die inderdaad twee ‘eindes’ heeft), maar hij bestaat ook uit gerecycled kunststof, en ook dat benadrukt het eindeloze van de stoel, want je zou hem ook weer kunnen recyclen naar een ander product of een andere stoel. Goed, het is kunst, dus er hoort een verhaal bij.
De stoelen zijn ook te koop, maar niet in een prijsklasse die voor de Ikea-koper bereikbaar is. En daarmee ook niet iets wat je daarna snel in de shredder zult gooien om even een nieuw modelletje te laten printen!

Het is een PDF, die in zijn light-versie 10MB en in zijn heavy-versie 150MB groot is. Het boek bestaat uit zo’n 20 hoofdstukken en 202 pagina’s. De hoofdstukken zijn in vier groepen ingedeeld:

1. Low-cost 3D Printing
2. Low-cost 3D Printing for Science
3. Low-cost 3D Printing for Education
4. Low-cost 3D Printing for Sustainable Development

Elk hoofdstuk is zelfstandig door een andere auteur geschreven. En, zoals in zo’n geval vaker gebeurt, dat merk je in het gebrek van verwijzingen tussen de hoofdstukken en de mate van overlap en onafhankelijk van elkaar toelichten van bepaalde termen, software pakketten en technieken.

Maar, dit is geen duur boek van een uitgever, dit is een gratis boek met een creative commons licentie die verspreiden en eenvoudig hergebruik mogelijk maakt. Dan is zoiets vergeven. Meestal, want de hoofdstukken ’3D Modeling with OpenSCAD – Part 1″ en “3D Modeling with OpenSCAD – Part 2″, geschreven door twee verschillende auteurs, hadden gewoon samengevoegd moeten worde.

Ik heb bij hieronder bij de hoofdstukken opgeschreven wat me opviel of waarom het hoofdstuk de moeite van het lezen waard is. Soms beknopt, soms meer  uitgebreid.

Hoofdstuk: Low-cost 3D Printing for Science, Education and Sustainable Development.
In deze inleiding komt de vraag aan bod: Waarom nu een duidelijke ontwikkeling rond 3D printen?
Het antwoord: er liepen een aantal patenten af op het gebied van FDM (Fused Deposition Modeling) waarbij objecten laag voor laag opgebouwd worden. Dat maakte open source hardware en software mogelijk om zelf printers te bouwen en te laten werken.

Voor het overige geeft het hoofdstuk het bekende verhaal: van idee naar product, lage kosten dus ook bereikbaar voor mensen die niet ruim in de cash zitten. Afsluitend is er een overzicht van terminologie rond 3D printen opgenomen. Dat overzicht staat ook online, er wordt netjes aan bronvermelding gedaan.

Hoofdstuk: A Practical Guide to Your First 3D Print
Het hoofdstuk wekt de indruk dat je genoeg info krijgt om zelf aan de slag te gaan. Het begint met een stukje geschiedenis: de laser printer (en de daling van de kosten ervan). Op pagina 31 staat een interessant plaatje, daar staan nu een aantal vraagtekens in. Ik denk dat de Up! Mini dat eerste vraagteken invult. Maar de Up! Mini is sowieso bij (de meeste) auteurs van het document onbekend.

Het stukje “3D printing step-by-step” laat zien dat het printen op zich nog heel ingewikkeld kan zijn. Dan zijn de stappen die ik zette bij het printen (zie ook het schermfilmpje) heel wat eenvoudiger. Er worden een aantal (gratis) tools en websites voor 3D modellen besproken. Bij de “plug’play 3D printers” wordt alleen de Cube genoemd. Met als belangrijk nadeel de proprietary cartridges. De verschillende materialen (PLA, ABS, Nylon, PC, PVA, HIPS, LAYWOO-D3) komen heel kort even aan bod.
Ik kan me voorstellen dat een leek schrikt van dit hoofdstuk. Dat hadden bij het maken van het boek ook bedacht, en dat wordt door de auteur van dit hoofdstuk als volgt opgelost:

During the revision of this article, I’ve been told that a beginner who would read it without having first tried by himself to print an object in 3D with these low-cost technologies will be discouraged and would avoid trying it. The impression may be that this attempt is going to be hard and most likely end with a complete a failure, so I feel the need to correct this idea and encourage all the readers to embrace the challenge. I’m sure that it will be a success and will show them the real beauty of this technology, the fact that it is at reach of anyone that has a little bit of patience and willingness to learn something new.

Juist ja. Gewoon doorzetten dus.

Hoofdstuk: The Role of Open Source Software and Hardware in the 3D Printing Revolution
Dit hoofdstuk bevat een uitleg over open source software, open source hardware en hun rol in relatie met 3D printen.

Hoofdstuk: Plug’n’Play, Do-It-Yourself Kits and Pre-assembled 3D Printers
Dit hoofdstuk houdt er een wat aparte spelling van “Plug’n’Play” op na (volgens mij was het gewoon Plug and Play) maar dat terzijde. In dit hoofdstuk wordt wel de Up! Mini genoemd en wordt al snel duidelijk wat de auteur vind van zulke plug and play printers:

“The downside of plug’n’play solutions is the limited possibility to modify the parameters of the print for a given object. These printers frequently come with a proprietary software aiming to simplify the user’s experience by reducing to the minimum the settings adjustments. For example the Cubify client software fixes the layer’s thickness, print speedand infill support to factory presets and while these values may be ideal for printing the various objects proposed on the company’s website, these restrictions will certainly be a limiting factor when the user moves after these initial simple objects.”

En:

“In some cases plug-and-play printers also have proprietary filament cartridges, with prices much higher than the standard filament reels, and a reduced choice of colors”

Waarna het advies voor de hand ligt:

“If we set aside these plug’n’play printers (as I advise to do, if you think 3D printing will be more than a fancy for you)….”

Wat volgt is een beschrijving van “uitdagingen” waar je tegenaan kunt lopen. Met als conclusie:

“When the excitement of the unpacking fades away and in front of you there is a huge pile of pieces that should sum up to a working machine the sensation can be undoubtedly of fear, or at least of being inadequate. But if you just have the time and patience to build your 3D printer this would be the best choice in comparison to buying a pre-assembled model. The printer will probably need frequent tuning and adjusting, and occasionally substitution of components or maybe an upgrade of some parts. Building it by ourselves gives us the knowledge of the machine needed to tackle all these future problems, and will be a great help when we will decide to improve its feature set. While buying a pre-assembled machine will certainly cut down the time before we start printing and make things easier in the beginning, it will certainly not help to solve all the future problems that will arise.”

Tja. Ik snap de achterliggende gedachte helemaal. Maar ik vind het als zeggen “Als je een auto kant en klaar koopt, dan ben je beperkt tot het kunnen bedienen van een gaspedaal, rem en het aantal versnellingen dat de fabricant voor je verzonnen heeft. Als je hem zelf bouwt op basis van onderdelen, dan kun je hem helemaal op maat maken én je weet veel beter hoe je hem daarna kunt onderhouden”. Het helpt niet als je de technologie voor een breder publiek toegankelijk wilt maken.
Klapper op de vuurpijl in dit hoofdstuk is de laatste alinea:

As a word of caution, if you are
unsure of your assembling skills bear in mind that the manufacturer warranty might be different for the preassembled or user-assembled versions, as stated in one vendor’s website: “Please understand that we can, and will not guarantee correct operation of the user-assembled end-product.”

Ja, zo verkoop je het concept wel!

Hoofdstuk “Reprap, Slic3r and the Future of 3D Printing”
Dit hoofdstuk gaat in op het RepRap project en de achterliggende gedachte. Interessant om te lezen als je dat RepRap nog niet kende. Slic3r komt nog een keer langs.
De bijbehorende video.

Hoofdstuk “3D Modeling with OpenSCAD – Part 1″
Dit hoofdstuk vormt een introductie in OpenSCAD. Daarbij beschrijf je het model met behulp van functies. Bijvoorbeeld:
union() {
cylinder(h = 4, r = 1, center = true, $fn = 100);
rotate([90,0,0]) cylinder (h = 4, r = 0.9, center = true, $fn = 100);
}

Interessant om eens naar de kijken, OpenSCAD is gratis.

Hoofdstuk “3D Modeling with OpenSCAD – Part 1″
Dit is dan deel 2…andere auteur, daarom eerst nog een keer opnieuw introductie van OpenSCAD.
Hier wordt duidelijk wat het voordeel van OpenSCAD is: Je kunt standaard onderdelen eenvoudig in een bibliotheek opslaan, bijvoorbeeld een gat voor een moer met een bepaald formaat, dat je dan kunt toepassen waar nodig.
Een aantal van de RepRap printers zijn ontworpen in OpenSCAD.

Punt blijft dat deel 1 en deel 2 gewoon één hoofdstuk hadden moeten zijn.

Hoofdstuk “Illustrating Mathematics using 3D Printers”
Heel veel mooie plaatjes, maar zonder de bijbehorende code (ik neem even aan dat het code is) en de Mathematica zijn ze niet te reproduceren. De tabellen en code snippets die volgen op de plaatjes blijven nogal vaag.
De bijbehorende video

Hoofdstuk “Science and Art: Periodic Tessellations”
Dit hoofdstuk gaat in op de relatie tussen kunst en wetenschap. Maar het geheel blijft een beetje oppervlakkig.

Hoofdstuk “Printable ALICE 3D Models at CERN”
Dit hoofdstuk gaat in op het gebruik van geprinte 3D modellen bij CERN. Op zich helder: ze gebruiken 3D modellen en prints daarvan als visualisaties van dingen die anders moeilijk conceptueel te begrijpen zijn.
video van presentatie

Hoofdstuk “Large Scale 3D Printing: from Deep Sea to the Moon”
In dit hoofdstuk komt D-Shape aan bod, een manier waarop (delen van) gebouwen geprint kunnen worden. Wellicht in de toekomst ook van maanzand als we toch een kolonie op de maand gaan bouwen. Interessant, maar natuurlijk nog niet echt voor thuisgebruik.

Hoofdstuk “Trabecular Bone Modeling with Support of 3D Printing of Physical Replicas”
Dit hoofdstuk gaat in op het gebruik van 3D scans en 3D modellen bij onderzoek naar botontkalking. Meer naar het einde toe lijkt het toch wat meer de richting op te gaan van het daadwerkelijk printen van lichaamsdelen, maar het lijkt gezien ook de algemene weerspiegelingen toch alsof voor de auteur het hele 3D printen gebied nog redelijk nieuw is.
De bijbehorende video

Hoofdstuk “Using 3D Printers at School: the Experience of 3drucken.ch”
Je ziet aan de wat kortere beschrijvingen dat de voorgaande hoofdstukken voor mij minder interessant waren. Dit hoofdstuk waarbij een voorbeeld beschreven wordt van een lessencyclus waarbij studenten/leerlingen met TinkerCad (kan nou niet meer) of Sketchup aan de slag gingen om delen van een stad te ontwerpen/printen is dat wel weer.

Jammer is dan weer de afsluitende alinea:

Long-term objective: Fab Lab at school
A Fab Lab is a high-tech workshop where one can find equipment, such as 3D printers,
laser-cutter and CNC-machines. The first Fab Lab has been initiated in the year 2002 by Neil
Gershenfeld at the Massachusetts Institute of Technology (MIT). At this time a multitude of
those Fab Labs exist worldwide15. A Fab Lab at school is providing access to this modern
production processes to all interested students.

Het is de enige plek waar in het hele boek over Fablab gesproken wordt (in de spelling “Fablab” of “Fab Lab”). Daar had je toch wel een heel hoofdstuk voor kunnen maken?

Hoofdstuk “Prehistoric Collections and 3D Printing for Education”
Hier gaat het over het maken van 3D modellen van fossielen op basis van foto’s en het maken van prints daarvan. Helaas lijkt er bij het besproken African Fossils tijdens de rit iets gewijzigd te zijn in de doelstellingen.

Het filmpje hierboven beschrijft dat het toch mooi zou zijn als de docent eenvoudig 3D exemplaren van de getoonde modellen zou kunnen printen. Ik wilde de printer al aanzetten…maar kon op de site nergens een mogelijkheid vinden om ook daadwerkelijk modellen van schedels te downloaden. Ook via Google kon ik zulke modellen niet vinden. Dat is dan toch wel een beetje teleurstellend.

Hoofdstuk “3D Printing in Art Installations”
Ook dit is weer zo’n hoofdstuk waarbij je denkt: had er even een slag overheen gemaakt, had je gerealiseerd dat de lezers een heel boek hebben om te leren over wat 3D printen is. Dat je een case voor een Arduino kunt maken en die dan kunt gebruiken in je kunstobject, tja.
Andere voorbeelden in het hoofdstuk zijn wel interessant, maar het is er eentje die wat rommelig blijft. En in het onderdeel “onderwijs” ook weer niet echt past.

Hoofdstuk “From Math to Jewel: an Example”
Dit hoofdstuk is er dan wel weer eentje waar ik meer van zal gaan uitzoeken. Het gaat over het omzetten van wiskundige formules naar 3D modellen om te printen. Genoemd wordt o.a. K3DSurf, dat gratis programma kende ik nog niet. Er zitten blijkbaar 50 voorbeelden in waar je al mee kunt starten. Ga ik dus nog mee spelen (en dat is toch de reactie die je bij elk hoofdstuk wil uitlokken?).

Hoofdstuk “3D Printing in the Developing World: Learning from Techfortrade’s 3D4D Challenge”
In dit hoofdstuk komt een wedstrijd voor projecten aan bod.

Hoofdstuk “3D Printed Anatomic Replicas for Medical and Educational Purposes in
Dental Surgery: Practical Projects from a Sustainable Development Point of View”
Gebruik van 3D printen voor tandartstraining.
De bijbehorende video

Hoofdstuk: Perpetual Plastic Project
Toch nog een mooi project om het boek enthousiast mee af te sluiten: van afval naar juweel.
Zie ook: http://betterfuturefactory.com/perpetual-plastic-project/ en het filmpje hieronder waar het proces getoond wordt:

Samenvattend
Je ziet dat ik zeker niet van elk hoofdstuk van “Low-cost 3D Printing for Science, Education and Sustainable Development” even enthousiast wordt. Maar als geheel is de prijs/prestatie verhouding natuurlijk nog steeds goed te noemen. Maar los van de prijs is het voordeel van een elektronisch boek natuurlijk dat je zelf de pareltjes eruit kunt kiezen om te lezen.

Video’s
Ik wilde net op “publiceren” drukken toen ik via een laatste zoekopdracht toevallig bij deze YouTube playlist kwam:

Wat blijkt, er zijn video-opnames gemaakt van de sessies tijdens de conferentie waar het boek te voorbereiding voor gemaakt was. En een deel van de hoofdstukken komt daar ook weer aan bod in de vorm van presentaties die dus ook online te bekijken zijn. Ik heb ze nog niet allemaal bekeken, ik zal ze waar van toepassing ook individueel onder de hoofdstukken plaatsen. Er zitten er een aantal in de playlist die ik op basis van de titel nog niet meteen kan plaatsen.

Met het verdwijnen van de (gratis) videoconferencingdienst op basis van Adobe Connect die SURFnet aanbood, zijn de ontwikkelingen rond de omgeving voor mij wat meer op een afstand komen te staan. Maar de beschrijving van de vernieuwingen in de update van hun mobiele client maakt ook zonder dat ik het zelf kan testen duidelijk dat Adobe nog steeds stevig aan de weg timmert op dit gebied. Want hoewel het haast vanzelfsprekend lijkt dat je deze dingen, die ook op een laptop kunnen, op je iPad of Android toestel kunt doen, is dat bij de concurrenten zeker niet zo.
En dat is zeker iets mee te nemen als je een oplossing aan het kiezen bent (nee, ik heb geen aandelen in Adobe!).

(via Adobe)

Maar natuurlijk moest er ook een 2.0 versie komen van de vaas, met verbeteringen voor de “problemen” van de eerste versie. En zou het dan niet mooi zijn om de vaas ook in keramiek te laten produceren?


Het eerste, een versie 2.0 maken, bleek gemakkelijk. In Sketchup werd een recht ‘blok’ onder aan de voet van de vaas toegevoegd zodat hij nu netjes recht was van onderen (zie de groene vaas hierboven), er werd een lijn aan de binnenkant toegevoegd zodat hij mooi glad was van binnen (zie de rechterfoto hierboven) en de ‘moeilijke’ rand werd iets aangepast zodat er minder supportmateriaal in terecht kwam.

Eigenlijk was versie 2.0 van de vaas daarmee precies goed. Wellicht nog wat klein, nu 5 cm groot en 10 cm groot zou een mooiere vaas opleveren. En tja, ABS is natuurlijk toch niet echt het ideale materiaal voor en vaas, die wil je in keramiek.
Keramiek thuis printen is nog wat ingewikkelder (en kan zeker niet met een Up! Mini), maar er zijn online diensten waar je je 3D ontwerpen kunt laten produceren. Ook in keramiek. Ik bekeek er twee die relatief eenvoudig werken: Shapeways en i.Materialize. Beiden hebben als voordeel dat ze de mogelijkheid bieden om STL-bestanden te uploaden en te bekijken zonder dat je meteen iets moet kopen.
En dat is maar goed ook gezien de bedragen.

Fijn bij i.materialise is dat je geen account hoeft aan te maken om de kosten van prints te bekijken en je hoeft niet te wachten. Bij Shapeways moet je een account aanmaken, het bestand uploaden en dan wachten op een mailtje. Dat kan al heel snel komen, maar dan heb je dus 2 mails: 1 dat het bestand geüpload is en 1 dat het bestand nu te bekijken is. Bij i.materialise is het kwestie van uploaden, even wachten en bekijken. Daarnaast kun je bij i.materialise in de webapplicatie nog de afmetingen aanpassen, bijvoorbeeld om je vaas 2x zo groot te maken.

Qua kosten liggen de twee diensten bij elkaar in de buurt, al is i.materialise in het algemeen toch wel een stuk goedkoper. Zo kost ons vaasje, in zijn ‘grote’ uitvoering, dus 10 centimeter hoog, bij Shapeways het schrikbarende bedrag van €144,96 en bij i.materialise €126,87 toch zo’n 18 euro goedkoper.

In de kleine uitvoering (5 cm), uitgehold met gat aan de onderkant, kost de vaas bij Shapeways € 70,35 en bij i.materialise € 58,14 een verschil van 12 euro.

Ik vond dat nog steeds veel geld voor een klein vaasje en vroeg me ook af of ik wellicht iets niet goed deed. Het uithollen van de vaas was al een poging om de hoeveelheid materiaal kleiner te maken. Maar wellicht had de vorm er ook wel wat mee te maken. Want als ik een ‘gewoon’ bolvaasje teken en upload bij beide diensten, dan is die beduidend goedkoper:

Voor zulke bedragen zou ik zo’n eigen vaasje van 5 cm groot ook nog wel willen laten printen.
Ik ga nog wat verder experimenteren, voor deze stap heb ik immers zelf geen printer nodig.

Dat het niet heel goedkoop is nog, blijkt ook wel als ik de koffiemok wil laten printen in keramiek:

Want die €19,16 is dus voor de kleine uitvoering (die van 5cm). De grote van 8 cm moet €51,38 gaan kosten!
Kan ik beter bij de Hema langs voor een nieuw kopje.

Vandaag zou die camera dan eindelijk in de verkoop gaan. Voor ongeveer 25 euro. Dat is een beetje afhankelijk van de gehanteerde wisselkoers en de verzendkosten. Hij staat bij Farnell op de website voor GBP 19,87 (bijna 24 euro) maar daar is hij nog niet vanuit Nederland te bestellen.
De camera kan afbeeldingen met een resolutie van 2592 x 1944 pixel maken en ondersteund video in 1080p 30fps, 720p 60fps en 640x480p 60fps/90fps formaat. Je kunt er dus full HD video-opnames mee maken.

Koop je dus een Raspberry Pi, model B + zo’n camera dan heb je voor zo’n 60 euro een volwaardig Linux computertje met camera. Voeg er een case, voeding, SD-kaartje aan toe, dan zit je maar net iets hoger dan de Microsoft webcam die ik gebruikt heb om bijvoorbeeld de video stream/opnames van de 3D printer te maken. En die kun je dan nog veel gemakkelijker weg werken in de kast van de printer ook. En hoor ik iemand zeggen “nestkastjes“?

Ik weet van de start van de verkoop van de Raspberry Pi dat het nogal een chaos kan worden als iedereen er tegelijkertijd eentje gaat proberen te kopen. Ik ga dus nu ook niet steeds die websites in de gaten houden. Dan wacht ik wel even totdat hij ook ‘gewoon’ vanuit Nederland te bestellen is. Want dat ik er eentje aan mijn Raspberry Pi wil koppelen zal duidelijk zijn.

[update 20:35] Zie voor meer informatie dit bericht en dit bericht. Bij RS-Online.com kwam het bedrag met BTW op €31,06 (weet niet of daar nog verzendkosten op kwamen). Toch weer iets duurder dus.

Als jij dat wel ziet zitten, dan kun je er via Kickstarter eentje bestellen voor $45,- incl. verzendkosten. Dan krijg je hem weliswaar pas in augustus 2013, dus tijdens deze zomer heb je er nog niet heel veel aan, maar je kunt hem uiteraard wel nog steeds tijdens een vergadering gebruiken.

(getipt door ipadclub)

De papieren versie kost tot 1 juni € 19,95, na 1 juni € 23,95. De ePub versie kost tot 1 juni € 5,95, na 1 juni € 8,95. Bestel je beiden samen (dus dode boom + elektronisch) dan betaal je tot 1 juni € 24,95 en na 1 juni € 26,95. Bestellen kan via de links hiervoor via boekenwerk.nl.

Zie dit bericht van Wilfred voor meer informatie over het boek.
Ik heb het boek nog niet gelezen, ik heb de ePUB-versie besteld, die krijg ik 1 juni (neem ik aan tenminste). Maar Wilfred is gewoon een van die mensen waarvan ik, als hij zijn gedachten bundelt, het wel aandurf om ongezien een exemplaar te bestellen en anderen er op te wijzen. En zeg nou zelf: €5,95 incl. 21% BTW voor een milieuvriendelijke elektronische versie (zonder DRM als ik het goed begrepen heb), dat is toch een schijntje? Daar kun je je toch sowieso geen buil aan vallen?

Als ik zo’n titel zou lezen, dan denk ik “link bait“, dat is een titel die er alleen staat om me naar het bericht te trekken en dan blijkt het toch niet zo’n “echt mobiele” 3D printer te zijn dan je dacht. Nou, dat hangt een beetje af van wat je mobiel vindt. Ik vind de printer er namelijk op zich toch nog zwaar genoeg uit zien. En je moet je eigenlijk ook wel afvragen wanneer je dit zelf zou willen gaan gebruiken. Immers, hoe vaak zit je in de bus of loop je over straat, terwijl je een 2D printer bij je hebt, die op dat moment aan het printen is!? Nee, inderdaad, ik kan me ook niet herinneren dat ik dat al eens gedaan heb.

Toch is dat wat ze hier doen. Een aangepaste 3D-printer, voorzien van accu, wordt terwijl hij aan het printen is, mee op stap genomen. Het blijkt dat het printresultaat er nog steeds heel goed uit ziet.

Waarom? Nou, niet alleen om te zien of het kon. De ontwerpers kregen een uitnodiging voor een DIY Fare en wilden hun eigen printer meenemen. Maar ja, dan moet die wel mobiel zijn. En zelfs de Up! Mini, hoewel compact, snel in te pakken en op te bouwen, valt niet onder die categorie. En van het een kwam het ander. Mooi.

In bovenstaand schermfilmpje laat ik zien hoe je tamelijk eenvoudig in de gratis versie van Sketchup een ontwerp van een vaas tekent die dan geëxporteerd wordt naar STL-formaat en geprint op een Up! Mini 3D printer. Ik heb daar, behalve Sketchup, maar één ander programma voor nodig, en dat is de gratis software die bijgeleverd wordt bij de Up! Mini.

Het filmpje duurt bijna 17 minuten. Daarbij heb ik de pauze optie gebruikt om je niet helemaal te laten wachten op het doorrekenen van het model door de Up! Mini software en het uploaden naar de printer. Maar dat zijn dingen die de software voor je doet. Voor het overige denk ik (hoop ik) dat het filmpje laat zien hoe eenvoudig 3D printen al kan zijn.

De plugin voor het exporteren naar STL kun je hier vinden.

Disclosure
De UP! Mini 3D printer is gratis en tijdelijk aan me beschikbaar gesteld door 3D-fabshop.nl in samenwerking met Fablab Zuid-Limburg. Er zijn geen afspraken gemaakt over de inhoud en hoeveelheid van berichten over het product. Alle meningen over het product zijn 100% van mezelf.

p.s. Natuurlijk is het een logische vervolgvraag: Had je niet ook de koekjes zelf kunnen printen?
Het antwoord is: ja, maar niet met deze printer en niet met dit zandtaartdeeg.

Maar in het filmpje hierboven zie je hoe het (kerst 2012) gedaan is door Ralf Holleis. Hij gebruikte daarvoor een gemodificeerde BFB Rapman printer in combinatie met de UNFOLD Claystruder 1.1 (het ontwerp is open source en op Thingiverse te vinden), inderdaad een extruder die ook klei/keramiek kan printen.

Disclosure
De UP! Mini 3D printer is gratis en tijdelijk aan me beschikbaar gesteld door 3D-fabshop.nl in samenwerking met Fablab Zuid-Limburg. Er zijn geen afspraken gemaakt over de inhoud en hoeveelheid van berichten over het product. Alle meningen over het product zijn 100% van mezelf.

Het filmpje is een beetje saai, de foto’s op de site zijn vele malen mooier. Dit lijkt me kicken voor iemand die zulke kunstwerken wil ontwerpen. Ik kijk er gewoon met bewondering naar.

Het filmpje is al van 2 jaar geleden, maar ik kwam het nu pas tegen en vond het nog steeds lekker uitzien: een workshop van De Factorij in Eindhoven en ambachtelijke chocolade atelier N°49 in Mierlo waarbij de deelnemers op verschillende manieren aan de slag gaan met chocolade. In het filmpje zie je bijvoorbeeld het tekenen van een vormpje, dat dan op de snijmachine uitgesneden wordt en dienst doet als mal voor chocolade. Of een aangepaste 3D printer die chocolade print in plaats van kunststof. Maar ook handwerk waarbij de chocolade met de hand in vormpjes in een soort poeder (deeg?) gespoten wordt.

En dan wel achteraf je creaties opeten natuurlijk!

p.s toch heel wat meer eigen creativiteit voor nodig dan voor wat ze hier doen (je hoofd in chocolade na een 3D scan), al was de printer een stuk langzamer dan dit exemplaar.

Disclosure
De UP! Mini 3D printer is gratis en tijdelijk aan me beschikbaar gesteld door 3D-fabshop.nl in samenwerking met Fablab Zuid-Limburg. Er zijn geen afspraken gemaakt over de inhoud en hoeveelheid van berichten over het product. Alle meningen over het product zijn 100% van mezelf.