Het meest opvallende is mijn enthousiasme voor de eighties, aangewakkerd door het spelen van Grand Theft Auto: Vice City (2002). Roxy Music, Rick James, Talk Talk, Blondie, Spandau Ballet, Run–DMC! Voortdurend al die nummers op de achtergrond, eindeloos herhaald, terwijl ik urenlang door virtueel Miami cruise, elke actiescène onderstreept door een gepaste eighties-hit.

Ik herinner me ook hoe gesteld ik was op de muziek van Mafia (2004). Het spel was een geslaagde variant op het GTA-genre, maar omdat het zich afspeelde in de jaren ‘30, bevatte de soundtrack nummers van Django Reinhardt, Louis Armstrong, Duke Ellington en The Mills Brothers. Wat een ontdekking! Zonder Mafia had ik mogelijk Django nooit gehoord.

Als ik iets verder graaf, kom ik terecht bij mijn vroege Playstation-jaren. De PSX was een revelatie - dankzij games op cd werd het plots mogelijk om echte muziek bij games te horen. Geen 8-bit bleeps of MIDI meer, maar echte bands met echte instrumenten.

De originele Medal of Honor (1999) was een van de eerste games met een volledig symfonische soundtrack, met dank aan Michael Giacchino . De soundtrack van Tony Hawk 2 (2000) duwde tracks van Papa Roach, Bad Religion, Lagwagon en Millencolin door je strot tot je ze niet meer kon horen, of tot je noodgedwongen fan was. Dat laatste dus, in mijn geval.

Eén en ander heeft te maken met de trance waarin je je bevindt als je je echt in een spel inleeft. Ik herinner me lang geleden een Playstation-evenement in 1998 ofzo waar je allerlei nieuwe games kon uitproberen in een donkere hal. Ik verloor me in het perfecte ninja-game Tenchu terwijl door de luidsprekers zware DnB knalde.

Ik hoef gelukkig niet alles toe te schrijven aan sub-bewuste beïnvloeding. Mijn voorkeur voor Johnny Cash, XTC, Radiohead en The Pixies heb ik via de normale kanalen: vrienden en Studio Brussel. Maar dankzij die games-hobby heb ik een nog uitgebreider palet bijgekregen om uit te kiezen. Danku, games!

In het kader van omgekeerde psychologie neem ik me bij deze dus voor om volledig onregelmatig en zonder enige frequentie te posten. En voor wie wel een regelmatige toevoer van semi-interesante nonsens wil zien, is er altijd nog Twitter.

Ik had het eerder al over mijn omvangrijke backlog. Hiermee verwees ik naar de stapel bookmarks en notities … dingen op het internet waar ik “nog iets mee wou doen”. Via allerhande kanalen - blogs, Facebook, Twitter, StumbleUpon - zijn er talloze sites die ik de moeite waard vind om te bookmarken. Omdat ik er later nog op wil terugkomen. Omdat ik het wil delen met mensen, of er mijn gedacht over zeggen.

To make things worse, ik heb een neiging tot ordenen, sorteren, catalogeren van dingen eer ik er iets mee doe. De reden dat het me zoveel tijd kost om iets te schrijven voor deze blog is dat ik zo snel afgeleid ben. Het gevoel van “ik moet eerst iets op orde brengen eer ik dit doe” is mogelijk de grootste afleiding die er is. Alle goede voornemens ten spijt.

Dus in plaats van nu dat artikel te schrijven over de Marvel bundels, of over bieren, of over Twitter … ga ik nu eerst mijn blog opkuisen. Al die copy & paste dingen zonder meerwaarde van vroeger gaan weg wegens zero relevantie.

Wat is “web 2.0″ nu feitelijk? Veel meningen, maar twee dingen komen steeds terug: “nieuwe web-applicaties” die heel wat meer kunnen dan vroeger. Denk aan dingen zoals Gmail, Google Maps, RSS readers, en YouTube. En ten tweede de “sociale” dingen. MSN is passé, nu is het Facebook, MySpace, Twitter, LinkedIn en Netlog. Als je meerdere van die dingen gebruikt, proficiat. Je bent nu upgraded naar 2.0.

Het was Google die me meegesleurd heeft. Ik heb me vrij vroeg ingeschreven bij Gmail, en dankzij Google Reader heb ik de geneugten van RSS feeds leren kennen. Niet meer nodig al mijn favoriete websites te bezoeken, Reader zegt me precies wanneer er een nieuw artikel staat op welke site. Google Maps maakte archaïsche dingen zoals Route66 en Mappy compleet overbodig. Voor nieuwe websites moet ik niet meer rondsurfen, StumbleUpon geeft me tegen sneltempo nieuwe manieren om iets bij te leren tijd te doden. En uiteindelijk ben ik ook gezwicht voor Facebook.

Ik heb destijds mijn beklag gedaan over MSN Messenger, dat het minder “sociaal” was. Niks meer nieuwe mensen leren kennen, gewoon één tegen één kwetteren, een soort telefoonlijn via tekst. Ik gebruikte het dan ook minder en minder, en verlangde terug naar een tijd dat iedereen die ik kende op IRC zat te chatten. Maar naarmate Facebook meer en meer doordrong bij alle lagen van de bevolking, werd al snel duidelijk dat dit volgende evolutionaire stap was. Bovendien zet ik nu mijn eerste stappen in Twitter, wat de perfecte aanvulling is. Los gekwebbel in de vrije ether, met volslagen vreemden.

Maar de laatste tijd begin ik op de feitelijke essentie te stoten van al die evoluties. We zijn gedoemd tot Information Overload. We worden gebombardeerd met informatie over onze vrienden, onze interesses, over dingen die we moeten kopen, over gebeurtenissen in de wereld. Ik heb altijd vrij goed om kunnen gaan met veel informatie, maar nu begin ik te begrijpen dat het alleen nog maar erger zal worden.

Omdat ik zelf evengoed opgegroeid ben in die album-traditie, stak het idee om Marvel comics te kopen als dunne blaadjes me enorm tegen. Ik heb helemaal geen zin om dingen die ik effectief wil lezen te gaan bewaren in zo van die plastiek mapjes. Gelukkig bundelt Marvel deze floppies ook regelmatig als collections, gecentreerd rond bepaalde verhaallijnen. Bovendien zorgen ze ervoor dat er in die hardcovers en trade paperbacks extra’s zitten, zoals extra artwork of interviews. Ideaal dus, voor een verzamelaar als ik.

Een belangrijk nadeel is echter dat die collecties veel te laat worden uitgebracht, maanden na de losse issues. Dus voor een erg spannende verhaallijn, die over meerdere collections loopt, moet ik enorm veel geduld uitoefenen om niet aan de verleiding van de floppies toe te geven.

“Civil War”, een crossover van 40 verschillende strips. 5 jaar ervaring vereist.

Een ander probleem is dat die verhaallijnen zich niet netjes in albums laten passen. Er is om te beginnen al het hele probleem dat je als “leek” helemaal geen idee hebt hoe al deze verhalen samen passen. Zelfs met Wikipedia bij de hand is het geen sinecure om zelfs nog maar de chronologie van die strips uit te dokteren. Lees je nu eerst Messiah War, of eerst Divided We Stand? Waar past Secret Invasion alweer? Neem daar nog bij dat een aantal van die storylines eigenlijk crossovers zijn tussen verschillende strips, en je beseft dat je al beter niet zonder wat vooronderzoek naar de stripwinkel stapt.

Daarover had ik het dus, toen ik zei dat sommige blog-posts wat meer tijd vragen. Ik was bezig met het in kaart brengen van strips verwant aan Messiah Complex. Blijkt dat het er meer zijn dan ik eerst dacht, en sommige collections worden pas uitgebracht eind dit jaar!

Zucht.

Anyway, work in progress …

De verleiding is er natuurlijk, want het idee dat zowat alle verhaallijnen één geheel vormen spreekt me heel erg aan. Dit gaat van Spiderman tot X-Men, Fantastic Four, Iron Man en The Hulk - vroeg of laat ontmoeten en beïnvloeden ze mekaar wel ergens. Dit soort “fictief universum”, waarin meerdere verhaallijnen kruisen, apprecieer ik ook in andere (ex-)verslavingen zoals World of Warcraft en Magic:The Gathering.

Zelfs al zou ik de ambitie hebben om een Marvel-fan te worden, dan heb ik zowiezo al een serieuze achterstand op mensen die al sinds jongs af aan de strips verzamelen. Hou in gedachten dat Marvel tientallen strips publiceert, op maandelijkse basis, en je hebt het over collecties van duizenden issues.

Mijn verzameling is veel kleiner dan dit, en zo wil ik het graag houden.

Omdat ik niet de tijd (of het geld!) heb om volwaardige Marvelofiel te worden, heb ik me toegelegd op enkele reeksen die me echt interesseren, en die iets minder bekend zijn, zoals Dr. Strange en Cable. Ook recentere verhaallijnen, zoals Messiah War, Divided We Stand en Secret Invasion probeer ik te volgen. Mijn lieflijke wederhelft volgt dan weer X-Factor, X-Force, Deadpool en Young X-Men. Zo kunnen we netjes alles onder mekaar verdelen, en zo hou ik deze nieuwe interesse en beetje onder controle.

Maar zo eenvoudig is het spijtig genoeg niet …

Ik vond het wel interessant om stream-gewijs naar muziek te luisteren, en een soort historiek te hebben van mijn “favoriete” nummers, maar in de praktijk gebruikte ik het niet vaak meer. Het idee van last.fm is dat je nieuwe muziek ontdekt, maar veel verrassingen en aha-momenten heb ik niet beleefd. Eigenlijk draait het hele concept weer rond “het sociale web“, en dat zegt me op zich niet zoveel. Ik wil gewoon leuke speeltjes om mezelf mee te amuseren, ik hoef niet noodzakelijk mijn muziekkeuze te valideren tegenover andere mensen. Sure, de integratie met Facebook was amusant, maar iemand die voortdurend zit te roepen naar welke muziek hij luistert heeft zero waarde en is eerder irritant. Dan hou ik het liever bij het af en toe posten van een Youtube link.

En eigenlijk mis ik Pandora Radio gewoon. Prachtig concept: je geeft een handvol nummers die je goed vindt, en Pandora genereert een heel radiostation voor je, een stream gebaseerd op de subtiele gelijkenissen tussen de gekozen nummers. Het was ook geen probleem om meerdere streams te maken, wat ideaal is voor een eclecticus als ik. Spijtig genoeg kwam Nonkel Copyright om de hoek kijken, en Pandora is nu afgesloten voor iedereen die niet in de States woont.

Soit, last.fm stilde die honger niet, en gaat dus weg. Bye bye!

1. Het Marvel universum is nodeloos ingewikkeld.
2. Research takes time.
3. Ik ben teveel bezig met prutsen in Microsoft Expression .

Om te zorgen dat ik de boel wat bijhoud kan ik me voornemen om dagelijks minstens een post te plaatsen. Nu zie ik mezelf nog niet hemel en aarde verzetten om dit rigoureus na te volgen, maar het is een interessante manier om het momentum dat ik nu heb wat gaande te houden. Als ik naar mijn backlog van notities en bookmarks en “starred items” in mijn reader kijk, dan zal het in ieder geval niet aan gebrek aan materiaal liggen.

Wat ook altijd zwaar onderschat wordt is de muziek in die cartoons. Zonder WB en Tom & Jerry zou ik vandaag veel klassieke muziek niet kennen. Ook veel jazz en big band uit de jaren 30, 40 zou verloren gegaan zijn mochten niet hele generaties kinderen opgegroeid zijn met cartoons.

Anyway, ik heb destijds tevergeefs gezocht naar een youtube video met het “Over Hill and Over Dale” liedje. Maar blijkbaar staat het er nu wel op:

Ook gevonden: dit artikel van een andere cartoon-afficionado: YANKEE DOODLE DAFFY at CINEMA 4: CEL BLOC