Idda ගෙ Thoughts

bestweb.lk හා myblog.lk සම්බන්ධව සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසදයේ නිල ප්‍රකාශය

2009-11-17T11:04:00.000-08:00

ශ්‍රී ලංකා .LK වසම් ලේඛකාධිකාරිය (LK Domain Registry) මගින් මීට ටික
කලකට පෙර Most Favourite Sri Lankan Website නම් තරගයක් ආරම්භ කරන ලදී.
lk ඩොමේනයක් සහිත වෙබ් අඩවි මීට ඇතුළත් වීමට සුදුසුකම් ලැබූ අතර සිංහල,
ඉංග්‍රීසි හා දෙමළ යන ත්‍රෛ භාෂා මාධ්‍යයෙන් අංශ 3න් තරග 3ක් පවත්වන ලදී.
අදාල අංශයේ හොඳම වෙබ් අඩවිය තෝරන ලද්දේ පරිශීලක මනාපවලිනි. මේ කියන්නට
සැරසෙන්නේ එම තරගාවලියේ අවසන් අදියරේදී රඟ දක්වන්නට සැරසෙන විකට ජවනිකාව
පිලිබඳවය.

සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසදය විසින් සිය සාමාජිකයන් වෙනුවෙන් නොමිලේ
පවත්වාගෙන යන බ්ලොග් සේවය වන myblog.lk ද අප විසින් උක්ත තරඟයේ සිංහල
භාෂා මාධ්‍ය අංශයට ඉදිරිපත් කරන ලදී. මනාප දැක්වීම අවසන් කරන දිනය වන විට
එය අවසන් තරගකරුවන් 5 දෙනා අතරට පැමිණ ඇති බව දන්වන ලදී.

ඉන්පසුව තරඟ සංවිධායකවරුන් විසින් ඉදිරි වැඩ කටයුතු පිලිබඳව දැන්වීමට අප
වෙත ඊමේල් පණිවුඩයක් එවන ලදී. සසික රණසිංහ නමින් එවා ඇති එහි සඳහන්
ආකාරයට ත්‍යාග ප්‍රදානෝත්සවය නොවැම්බර් 20 වෙනි දින බත්තරමුල්ල Waters
Edge හෝටලයේදී පැවැත්වෙනු ඇත. ත්‍යාග ප්‍රදානෝත්සවයට සහභාගී වන අය රු
3500/=ක් මිල වන ටිකට්පතක් මිලදීගත යුතු බව එහි පහළින් සඳහන් වන අතර,
ටිකට්පත් ලබාගත හැකි ආකාර සවිස්තරාත්මකව සඳහන් කර ඇත.

ජයග්‍රාහකයන්ගෙන් මුදල් අයකර ත්‍යාග පිරිනමන තරගාවලියක් පිළිබඳව අපි මීට
පෙර අසා නැත්තෙමු.

BestWeb.lk තරගාවලියේ ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් පිරිනැමෙන ත්‍යාගය වනුයේ සහතික
පත්‍රයක් වන අතර. මේ සහතික පත්‍රය ලබාගැනීම සඳහා අදාළ අඩවිය නියෝජනය
කරමින් පැමිණෙන සියලු දෙනා එක් අයෙක් රු 3500/= බැගින් වන පරිදි ටිකට්පත්
මිලදී ගත යුතු ය! BestWeb.lk තරගාවලියේ නිල වෙබ් අඩවියේ
(http://www.bestweb.lk/) සඳහන් පරිදි ලාංකික ආයතන හා සමාගම් රැසක්
(ICTA, ඩයලොග්, සිරස මාධ්‍ය ජාලය, MTV, Sunday Times, Daily Mirror) මෙම
තරගාවලිය සඳහා අනුග්‍රහකත්වය (Sponsorships) පිරිනමයි, එනම් මූල්‍යමය
අනුග්‍රහයක් දක්වයි. එසේ තිබියදී ටිකට්පතකට රුපියල් 3500/=ක මුදලක්
ජයග්‍රාහකයන්ගෙන් (නරඹන්නන්ගෙන් නොවේ) අය කිරීම අසාධාරණ නොවේද ?

සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසදය වශයෙන් අපේ ස්ථාවරය නම් මෙය අපට කරන ලද
අපහාසයක් ලෙස අප විසින් සලකන බවයි. මුදල් දී සහතිකපත් ලබාගැනීමට අපට
කිසිදු අවශ්‍යතාවක් නැති අතර, මෙය මෙබඳු අන්දමේ තරගයක් බව මිට පෙර දැන
සිටියානම් මෙම තරගයට ඉදිරිපත් වීමද අප විසින් නොකරනු ඇත. (මෙය ශ්‍රී ලංකා
.LK වසම් ලේඛකාධිකාරිය මගින් සංවිධානය කිරීමත්, ICTA වැනි වගකිවයුතු
ආයතනයක් අනුග්‍රහ දැක්වීමත් නිසා අප සිතුවේ මෙය ජාතික වැදගත්කමකින් යුතු
එකක් ලෙස ය).

තරග සංවිධායකයන් අපට කර ඇති අවමානයට විරෝධය පෑමක් ලෙස සිංහල
බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසදය මගින් ඉදිරිපත් කරන ලද myblog.lk අඩවිය Most
Favourite Sri Lankan Website- 2009- Sinhala Category තරගයෙන් ඉල්ලා
අස්කරගනු ලැබේ.

මෙයට,
සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසදය.

ඇස

2009-10-20T08:27:00.001-07:00

මේ ලෝකෙ මිනිස්සු හිතාගෙන ඉන්නෙ මිනිසා ලෝකයේ සිටින බුද්ධිමත්ම සත්වයා කියලා. ඔව් ඉතිං අනෙක් සත්තුන්ට මිනිස්සුන්ට තේරෙන විදිහට කථා කරන්න බෑනෙ. අනික් එක සත්තුන්ට තේරෙන්නෙත් නෑනෙ අපි මොනවද කියන්නෙ කියල. බැරි වෙලා හරි ඒ සත්තු මොකක් හරි ගැජමැටික් එකක් හදල අපි කියන දේවල් අහගෙන හිටියොත් අපි සත්තු වුනු එක පූරුවෙ කරපු පිනක් කියල හිතෙන්නත් බැරි නෑ දැං කාලෙ කථා වෙන දේවල් ඇහුවම. හරි හරි ඔය බයිලා වැඩක් නෑ. අපි බහිමු සබ්ජෙක්ට් එකට.

ඔව් අපි මින්ස්සු. ලෝකෙ ඉන්න බුද්ධිමත්ම සත්වයා. මම දැන් ලියන්න යන්නෙ මේ බුද්ධිමත්ම සත්වයගෙගෙ ඇහැ ගැන මට හිතුනු දෙයක්.

අපි විද්‍යාව ඉගන ගන්නවා. බොහෝ දුරට ඇහින් දැකල, කනෙන් අහල තමයි විද්‍යාව දියුනු කරන්නෙ. විද්‍යාවෙ ආරම්භයත් කවද හරි වෙලා තියෙන්නෙ මොනව හරි දෙයක් ඇහින් දැකල කනෙන් අහල දිවෙන් රස දැනගෙන නාසයෙන් සුවඳ ආග්‍රහනය කරලනෙ. වෙන විදිහක් නෑනෙ. කන, දිව, නාසය මට හිතෙන දේවල් බ්ලොග් එකේ දාන්න අමාරුයි. ඒවා ඔප්පු කරන්න අන්තර්ජාලයෙන් බෑ. ඔප්පු කරන්න පුලුවන් එකම දේ තමයි අපේ ඇස් දෙක.

මම බයෝ නෙ කරන්නෙ. ඒක හින්ද ප්‍රැක්ටිකල් (ප්‍රායෝගික ක්‍රියාකරකම්) වලදි තියෙනව අපේ පියවි ඇසට පේන්නෙ නැති සෛල දිහා අන්වීක්ෂයකින් බලන්න. අපි බලමු මෙතන වෙන්නෙ මොකක්ද කියලා. සෛලය අපිට පේන්නෑ. අපි මොකද කළේ සෛලෙ පේන විදිහෙ ගැජමැටික් එකක් හැදුවා. ඊට පස්සෙ ඔය ගැජමැටික් එකෙන් සෛලෙ දිහා ඇහෙන්ම බලල අපි එක එක දේවල් හොයා ගන්නවා. සෛල විතරක් නෙමෙයි. අනික් හැම දේකටම මේක අදාල යි. අපිට පේන්නැති දෙයක් අපි කොහොම හරි අපිට පේන විදිහට හදාගෙන අපි ඒක දිහා බලනවා අපේ ඇස් දෙකෙන්. අපි මේ හැම දෙයක් දිහාම බලන ඇස් දෙක 100% නිවැරදි ද? කිසිසේත්ම නෑ. අපි මොකක් හරි දෙයක් දිහා බලල කියනවා එක් රතු පාටයි නැත්තං නිල් පාටයි කියලා එහෙමත් නැත්තං කොල පාටයි කියලා. ඒත් මේක ඇත්ත ද? නෑනෙ. තියන පාට වලින් හැම එකක්ම අවශෝෂණය කර ගෙන අවශොෂණය කරගන්න බැරි දහ ජරා පාට විතරයි අපිට පේන්නෙ. ඉතිං හත්තලාමේ අපි කොහොමද කියන්නෙ අපේ ඇහින් දකින දේ ඇත්තයි කියල. ඒ වුනාට ඇස්පේන්නෙ නැති වවුලට පුලුවන් ගස් ගල් වල හැප්පෙන්නෙ නැතුව මින්ස්සුන්ටත් වඩා හොඳට ගමන් කරන්න. ඉතිං අපි දියුනුයි කියන එක ගැන ටිකක් හිතල බලන්න ඕනෙ නැද්ද?

මම පොඩි උදාහරණ ටිකකුත් හොයා ගත්තා. ඔය රූප ටික බලන්නකො. අපිට පේන දේයි ඇත්ත දේයි වෙනස් නේද? ඒ කියන්නෙ ඇහැ කියන්නෙ මායාවක්.

අපි ඇහින් දකින හැම දේම විශ්වාස කළොත් අපිට සියයට සීයක් නිවැරදි දේවල් ලැබෙන්නෙ නෑ. අපි ඇස් දෙක වහල අපේ පුංචි මොළ ගෙඩිය ඇරල යමක් දිහා බලන කොට තමයි අපිට අරිට වඩා නිවැරදි දෙයක් ලැබෙන්නෙ. ඒක හින්ද මීට පස්සෙ පාරෙයන කොට ඇස්දෙක වහගෙන මොළේ එලියට දාගෙන යාම මැනවි.

(මා මෙහි සඳහන් කළ සමහර දේවල් මගේ හිත මිත්‍රයෙකු හා මා කථා කරමින් සිටින විට ඔහුගේ කටින් පිටවූනු දේවලය. ඔහු ප්‍රමිත් රුවන්පතිරණ)

කාලය

2009-10-18T06:24:00.001-07:00

කාලය කියන්නෙ මොකක්ද කියල ලොකෙ ඉන්න හොඳම ‍භෞතික විද්‍යාඥායාගෙන් ඇහුවොත්
එතුමගෙ කටින් මොනවගේ වචන මාලාවක් පිටවෙයිද කියන්න නම් මම දන්නෑ. මට
මෙහෙම දෙයක් නිකමට වගේ හිතුනා. ජූංජක් විතර පිස්සු අදහසක්.

මම මෙහෙම කිවුවොත්, ලොකෙ කැරකෙන්නෙ නැත්තං ඔය අපි කාලය කියන දෙයක් නෑනෙ.
‍අපි කාලය කියන්නෙ මොකකටද? අපි ටිකකට හිතුවද? මම කියනවා කාලය කියල දෙයක්
නෑ කියල.

අපි උදේ නැගිටල එලිය බලද්දි සමහර විට එලිය වැඩිල නැතුව ඇති. ඊට පස්සෙ ඒ
නැගිටපු වෙලාවෙ ඉදලා අපි ඔරලෝසුවක් දිහා බලා ගෙන හිටියොත් පැයක් දෙකක්
යද්දි එලිය වැටෙනවා. එතකොට අපිට කියන්න පුලුවන් පැය දෙකක් යද්දි එලිය
වැටුනා කියලා.

දැන් පොඩි උපකල්පනයක් කරමු. ‍ලෝකෙ කැරකෙන්නෑ කියල අපි උපකල්පනය කරමු.
එතකොට අපි නැගිටපු වෙලේ ඉඳලා පැය දෙකක් ගියාට පස්සෙ එලය වැටෙනවද?
(නැතෝ….) එතකොට අපිට කියන්න පුලුවන්ද කාලය ගත වුනා කියල? දැනට අපි කාලය
කියල කියන්නෙ එතකොට මෙන්න මේ දේට නේද? ඔරලෝසුවෙ තියෙන දිගම කටුව, තප්පර
කටුව, ඊටපස්සෙ තියෙන දිග කටුව, විනාඩි කටුව, කොටම කටුව , පැය කටුව,
හිමින් හිමින් වෙනස් වෙද්දි පරිසරයේ සිදුවන වෙනස්කම් වලට නේද අපි කාලය
කියන්නෙ. හත්තලාමයි. එතකොට ඔරලෝසුව හදපු මහත්තයා ඔරලෝසුව හැදුවෙ නැත්තං
වෙලාව යන්නැද්ද? මලජරා ඔරලෝසුව. හරි ඔරලෝසුව අමතක කරමු. අපි එතකොට කාලය
කියන්නෙ පරිසරයේ වෙන වෙනස්කම් වලට. එහෙමද??

අපි ඉපදුනා චූටි බබෙක් විදිහට. අපේ ශරීර කූඩුව ඇතුලෙ තියන පුංචි පුංචි
සෛල වයස්ගත වෙද්දී අපිත් චුට්ට චුට්ට වයස් ගතවෙනවා. අපි ඔරලෝසුවෙ මේ හැම
එකක්ම සිද්‍ද වෙන්න යන කාලෙ බලල අපි කියනවා අවුරුදු 120 ආයු වලඳා අපේ
සියා නැති වූනා කියල. ඔරලෝසුව නැත්තං හරි ලෝකෙ කැරකෙන්නැත්තං හරි අපේ
සීයා මැරෙන්නැතුව තියෙයිද? එතකොට වයසට යාම, මිය යාම වගේ දේවල් වලටත්
කිසිම සම්බන්ධයක් කාලයේ නැ. එහෙම නේද?

එතකොට මොකක්ද බොලේ අයින්ස්ටයින් මහත්තයා කිවුවේ? මම නම් ඔය සබ්ජෙක්ට් එක
ගැන වැඩිය දන්නෑ. මම මට මතක විදිහට කෙටියෙන් කියන්නම්. නිවුන් සහෝදරයෝ
දෙන්නෙක් ඉන්නවා. එකෙක් රොකට් එකේ නැගල අලෝකයේ ප්‍රවේගයට ගිහිල්ලා
අවුරුදු 20 විතර පස්සෙ ආයෙත් එනවා. එතකොට අර පොලවෙ හිටපු සහෝදරයට අවුරුදු
විස්සක් වයසට ගිහිල්ලා. රොකට් එකේ ගිය එකාට එච්චර වයස ගිහිල්ලා නෑ…..
එහෙම නේද එයා කිවුවේ? වැරදි නම් තව්සන්ඩ් වාරයක් සමානවන සේක්වා…

ආලෝකයේ වේගයෙන් නෙමෙයි. මොන ඉලවු වේගෙන් ගියත් අපේ ඇ‍‍ඟේ තියන සෛල වයසට
යන එක නවතිනවද? නෑනෙ. එහෙනම් කොහොමද ඕක වෙන්නෙ.

මම කාලය මෙන්න මේකයි කියල කියන්නං. පරිසරයේ සිදුවන වෙනස්කම් කාලය ලෙස
මහාචාර්ය ඉද්දා ප්‍රකාශ කරයි. මට ඔය මහාචාර්ය පට්ටං නෑ හරිද?

මට මේවගේ පිස්සු අදහස් ගොඩක් එනවා. වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම මේක පිස්සු
අදහසක්. ලියන්නත් දෙයක් නැති හින්දා මට හිතුනා නිකමට වගේ ලියලා දාන්න.

හිතක් ඇත.....

2009-07-31T07:30:00.000-07:00

ඔන්න මුලින්ම කිවුවා මම බයිට් කියලා. මොකද කලින් ලියපු පෝස්ට් එක ලැබුනු ප්‍රතිචාරත් එක්ක ටිකක් මම ගැඹුරට හිතුවා. එහෙම හිත හිත ඉන්න කොට (ඉස්කෝලෙදි) මගෙ එහා පැත්තෙ දෙයියෙක් වගේ එකෙක් හිටියා.

ඌ නමින් ප්‍රමිත්. ඌ මට මෙහෙම කථාවක් කිවුවා. ප්‍රමිත්ගෙ නෑදෑයෙක් වෙන ආච්චි කෙනෙක් ඉතාම අසාධ්‍ය ලෙස අසනීප වෙලා සිහිසුන් වෙලා තියෙනවා. ඉතාම ඉක්මනින් රෝහලක් වෙත ගෙනිහිල්ලා. ප්‍රමිත්ගෙ අම්මා වෘත්තියෙන් දොස්තර කෙනෙක් උනත් ඒ රෝහලේ නෙමෙයි වැඩ කරල තියෙන්නෙ. වෛද්‍යවරු කියල තියෙන විදිහට ඇයව ඉතාම ඉක්මනින් ශල්‍යකර්මයටකට භාජනය ‍කරන්න කියල තියෙනවා. එනිසා ඉතාම ඉක්මනින් ශල්‍යකර්මයට භාජනය කරල තියෙනවා. ප්‍රමිත්ගෙ අම්මත් මේ අවස්ථාවෙ ශල්‍යාගාරයට ඇවිල්ල තියෙනවා. කොහොමෙන් කොහොමෙන් හරි ශල්‍යකර්මය සාර්ථක වෙලා ඒ ආච්චි සනීප වෙලා තියනවා. මෙන්න බොලේ වැඩක්. ඒ ආච්චි එයාට සිදු කරපු ‍ ශල්‍යකර්මය කරපු විදිහ කියන්න පටන් අරගෙන. මගෙ යාලුවගෙ අම්මත් එතන හිටිය කියලත් කියල තියෙනවා. මිනිහ මගෙන් ඇහුව “ උඹ කියන තර්කයට අනුව ඕක පැහැදිලි කරන්නෙ කොහොමද” කියලා. වෙන එකෙක් කිවුවනම් මම ඕක පිලිගන්නෙ නෑ. මිනිහ කලින් මගෙ මතය පිලිගත්තු එකෙක්. එහෙම එකෙක් එහෙම කියද්ද මට ඒක බොරු කියලා අහක දාන්න බැරි වුනා. මම කල්පනා කලා. ම්ම්ම්ම්හ් නෑ.. මගෙ තර්කයට අනුව මේක පැහැදිලි කරන්න බැරි බව මට තේරුනා. ඉතින් මම මගෙ මතය වෙනස් කලා.

ඒත් ටිකක් වෙනස් විදිහකට. ඒ කොහොමද කියල කියන්නං. මේ ලෝකෙ තියෙන හැම දෙයක්ම ඝන,ද්‍රව, වායු කියන පදාර්ථයේ විදි වලින් එකක් තමයි පිහිටන්නෙ. නමුත් අපිට කියන්න බෑ ඝන, ද්‍රව, වායු අවස්ථාවලට අයත් දෙයක් මේ‍ ලෝකෙ නෑ කියලා. ඒ වගේම එහෙම අයත් නොවන දෙයක් තිබුනත් ඒව භෞතික නොවන බවත් කියන්න බෑ. මම කියන්නෙ මේකයි. හිත කියන්නෙ ඝන, ද්‍රව, වායු වලට අදාල නැති වෙනත් භෞතිකමය දෙයක් කියලා. ඒකියන්නෙ අපිට නොපෙනෙන භෞතිකමය දෙයක්. තව දෙයක් ඒක අපේ මොලයට සම්බන්ධ දෙයක්. මම ඒක දකින්නෙ මෙහෙමයි. මො‍ලයට සෘජුවම සම්බන්ධ නූලක් වැනි දෙයකින් හිත හා මොලය බැඳිල තියෙනවා. හිත කියන දේ තියෙන්නෙ අපේ මොලේම යි. මොලේට සෘජුවම සම්බන්ධ දෙයක්. නමුත් ඔය කියන විදිහට හැම තැනම යන්න බෑ. ඒක තියෙන්නෙ අපේ මොලේ. ඔය හිත හැම තැනම යනවා කියල කියන්නෙ අපිට එක එක දේවල් මතක් වෙනවා කියන එකට තමයි. මතක් වීම සිදුවන්නෙ අපේ මොලෙන්. මෙහෙම කියන්නං. ඔබට පුලුවන්ද ඔබ ජීවිතේට දැකල නැති අහල නැති කෙනෙක් ගැන හිතන්න. මම හිතන්නෙ බෑ. ඒකියන්නෙ අපේ හිතීම සිදු වන්නෙ අපේ මතකය යන පරාසය අතර.

හරි එතකොට ප්‍රමිත් කියපු දේ මේකෙන් පැහැදිලි කරන්නෙ කියල බලමු. ආ... ඊට කලින් කියන්න ඕනෙ මිනිහෙක් මැරුණම මොකක්ද මේ හිත කියන එකට වෙන්නෙ කියලා. මිනිහෙක් මැරෙනවයි කියල කියන්නෙ මොලේ අක්‍රිය වෙන එකටනෙ. එතකොට මම කියපු හිතත් එක්ක මොලේ තිබුනු හිත මොලයත් එක්ක තිබුනු සම්බන්ධය බි‍ඳෙනවා. එතකොට ඒ භෞතිකමය හිත මොලෙන් ගැලවිලා කොහෙ හරි යනවා. ඒක ඔහෙ සැරි සරමින් ඉන්නවා. සැරිසරනවා කිවුවොත් වැරදී. ඒක මම මෙහෙම කියන්නං. අතට පුලුං ටිකක් අරගෙන හයියෙන් පිම්බොත් මොකද වෙන්නෙ? ඒක ඔහෙ හුලඟ එන පැත්ත‍ට යනවා. හිතත් ඒවගේ යනවා(සුලඟට අනුව නොවේ.). දැන් බලමු කොහොම අලුත් ජීවියෙකුට මේ හිත සම්බන්ධ වෙන්නෙ කොහොමද කියලා. ගැහැනියකුගේ හා පිරිමියෙකුගේ එක් වීමකින් නව ජීවියෙක් මව ගේ ගර්භාෂයට එනවා. මාස 9ට ආසන්න කාලයක දී ඒ බෲනයෙන් නව ජීවියෙක් ලෝකෙට එනවා. මවගේ ගර්භාශයේ ඉන්න කොට බෲනයට හිතක් නෑ. නිකම්ම නිකං ජීවියෙක් විතරයි. මේ ලෝකෙට අපු ගමන් හෝ ටික දවසකින් හෝ ටික වේලාවකින් අර ඔහේ ගමන් කර කර තිබුනු හිතක් මොලය හා සම්බන්ධ වෙනවා. ඒක කොහොමද වෙන්නෙ කියන්න මම දන්නෙ නෑ. එතෙන්දි කිසිම තේරීමක් නම් සිදුවන්නෙ නෑ. හරි දැන් බලමු අර සීන් එක. ඒ කාන්තාව මරණාසන්නවයි හිටියෙ. සිහිසුන් වෙලා. එතකොට මොලය භාගෙට අක්‍රිය වෙලා කියල මම උපකල්පනයක් ගේන්නං. එතකොට හිත මොලෙන් පිට වෙන්න ට්‍රයි එකක් දෙනවා. ඒක සවයංක්‍රීයවම වෙන දෙයක්. නමුත් මොලේ සම්පූර්ණයෙන්ම අක්‍රිය වෙලා නැති හින්ද මම උපකල්පනය කරපු මොලය හා හිත සම්බන්ද කරන නූලෙන් හිත වෙන්වෙලා නෑ. නමුත් හිත මොලෙන් පිට වෙලා. එත කොට හිත තියෙන්නෙ තමන්ගෙ ශරීරය උඩ. එතකොට හිතට පේනවා තමන්ගෙ ශරීරයට මොකද වෙන්නෙ කියලා. ඒක හිතේ ගබඩා වෙනවා මතකයක් විදිහට. (ඕං මගේන් අහන්න එහෙම එපා හිත‍ට ඇස් තියනවද කියලා හරි??) දැන් හරිනේ. ඒකත් හරි. දැන් කියන්නම් ඔය පුනරුප්පත්තිය කියන දේ ගැන.

මම කලින් කිවුවනෙ හිත කියන දේ මොලයට සම්පූර්ණයෙන්ම සම්බන්ධයි කියලා. අපි දකින දේ. අපි ඉගන ගන්න දේවල් අපිට හැම දෙයක්ම යනාදී සියලුම දේවල් අපේ මොලයේ ගබඩා වෙනවා(මතකයන් ලෙස). මේ හැම එකේම කොපියක් හිතෙත් තැම්පත් වෙනවා(ඒ සඳහා ක්‍රියාවලියක් හිතෙහි සිදුවනු ඇතැයි උපකල්පනය කරමු.) හිතෙයි මොලෙයි කැපෑසිටි එක අන්ලිමිටඩ්. නමුත් මේ දෙකේ වෙනසක් තියෙනවා. මොලෙන් දෙන හැම දෙයක්ම ‍හිතේ ගබඩා වෙන්නෙ නෑ. (උඩු හිත යටි සිත යනු මෙයයි). සමහර දේවල් හිතේ හොඳටම රැදෙනවා(යටි හිත) සමහර දේවල් ක්ෂණයකින් හෝ දිනයකින් මාසයකින් අවුරුද්දකින් හෝ නැති වෙලා යනවා(උඩු හිත). මීට අමතරව තවත් කොටසක් තියෙනවා. මම ඒකට කියන්නම් අති ගඹුරු හිත කියලා. ඒකට යන්නෙ ඉතාම වැදගත් දේවල් විතරයි. උදාහරණයක් විදිහට අපේ හැකියාවන් වැනි දෙයක් කියන්න පුලුවන්. එය මරණාසන්න අද්දැකීමක් වෙන්නත් පුලුවන්. ඒ මතකය අවුරුද්දකින් දෙකකින් නැති වෙන්නෙ නෑ. අත්මයකින් හෝ දෙකකින් තමයි ඒව අමතක වෙන්නෙ. මරණයෙන් පස්සෙ ඉපදෙන මිනහට ටික කලක් යද්දි අති ගඹුරු හිතේ තියෙන දේ යටි සිතට උඩු හිතට වගේ එනවා. අන්න එතකොට ඒව අපිට කියන්න පුලුවන් වෙනවා. ඊට පස්සෙ ටික කලකින් නැති වෙලා යන්න පුලුවන්. නැත්තං දිගටම තියෙන්නත් පුලුවන්. දැන් ඔන්න පුනරුප්පත්තියත් පැහැදිලි කලා. තව මොනවද තියෙන්නෙ??? බලමු බලමු මතක් වෙන්නෙ නෑනෙ.

කියවන කට්ටියට එන ප්‍රශ්න ලියල යන්න අමතක කරන්න එපා ඕං..................................... ආයෙත් කිවුවා මම බයිට් කියලා.........

හිතක් නෑ??

2009-07-23T06:52:00.001-07:00

ටිකක් අමුතු විදිහෙ සටහනක් ලියන්න හිතුනා. කට්ටිය මේක කියවලා කඩු ‍තුවක්ක පොලු මුගුරු අරගෙන මගෙ පස්සෙන් පන්නනව එහෙම නෙමෙයි ඕං. මම දැං කියන්න යනදේ මට දැනිලා අවුරුද්දක් විතර වෙනවා. මුලින්ම මගෙ මතය ඉදිරිපත් සාපෙ ‍සාපෙ පංතියෙ යාලුවොන්ට. ඒ අතරෙ අපේ සුදා, අංජු, තරිඳු වගේ අය හිටියා. මුංගෙං එකෙක් වත් මේක පිලිගත්තෙ නම් නෑ. ඒක හින්දම තමයි ‍මේක බ්ලොග් එකේ දාන්න ටිකක් පරක්කු උනෙ. මෙන්න මේකයි සිද්ධිය. එහෙනම් ඔන්න මම පටන් ගත්තා.

සටහන ලවීමට පෙර මා පිලිබඳ යමක් ඔබට පැවසිය යුතු මනාය. ‍මා දැන් ඔබට පවසන්නට යන දේපෙරලිකාරී වියහැක. නොඑසේ නම් විහිලුවක් විය හැක. මා ජීව විද්‍යාව පලිබඳ(හුදෙක්ම මොලය) පිලිබඳ වැඩි දැනුමක් නැති අයෙකි. මෙය මාගේ උපකල්පන මත පදනම් වූ මතයකි. මා අදහන ආගම බුද්ධාගම වුවද මා පිලිගන්නා ආගමක් මෙ ලොව නැත. තවත් දෙයක් පැවසිය යුතු මනාය. මෙය මා තරයේ පිලිගත්ත ද ඔබට ද එසේ කිරීමට මා පොලබවන්නේ නැත. නමුත් යම් කිසි දවසක ඔබ සැමට මා හා එකඟ විය යුතුය.

මෙම සටහන ලිවීමෙන් පසු සමහර විට ඔබේ අදහස් අනුව මෙම මතය බැහැර කිරීමට ද මට සිදුවනු ඇත. ප්‍රමාණවත් සාධක මට ලැබුන හොත් එසේ කිරීමට මා මැලිවන්නේ නැත.

මට කීමට අවශ්‍ය මෙපමනකි. හිතක් නෑ. එය ඔබට ඒත්තු ගැන් වීමට කරුණු කිහිපයක් පෙල ගැස්වීමට කැමැත්තෙමි. ප්‍රථමයෙන්ම පූර්විකාවක් ලෙස මගේ මතයට හැදින් වීමක් දීමට කැමැත්තෙමි. බුදු දහමේ පවසන පරිදි සියල්ලටම මුල් වන්නේ අපේ සිත යි. එය ඉතා බලවත් දෙයක් ලෙස බුදු දහම දකී. මම එය බැහැර කරමි. බුදු දහම හිත යන්න දකින්නේ භෞතික නොවන දෙයක් විදිහට ය. එසේ පවසන භෞතික නොවන "හිත" කියා ඉන්ද්‍රියක් මිනිසාට හෝ කිසිම පෘථිවි ජීවියෙකුට පිහිටා නොමැති බව මා දකී. එසේ වුවද "සිතීම" යන්න

මා බැහැර නොකරයි. එනමුත් සිතීම සිදුවන්නේ සිතෙන් නොව අපගේ මොලයෙනි. මොලයේ සිතීම යන්න සිදු කිරීමට විශේෂ කොසක් ඇත. (එය හැදින්වීමට මම අපොහොසත්වෙමි.) දැන් ඔබට පැවසීමට අවශ්‍ය දෙය පැහැදිලි යැයි සිතමි.

දැන් ඔබගේ "මොලයට" දහසකුත් ප්‍රශ්න එනු ඇත. (මෙතැන් පටන් හිත යන්නට මොලය යන පදය භාවිතා කරනු ලැබේ. එය විහිලුවක් ලෙස නොදකිත්වා) ඔබේ මොලයට එන ප්‍රශ්න මොනවාද? මම එය මෙසේ උපකල්පනය කරන්නම්. " අර බලන්න. ලස්සන මලක්" ඔබට ඒ මල ලස්සන යැයි සිතුනා යැයි පැවසිය හැක. ඔබ දැනට පවසන්නේ එය ඔබේ සිතෙන් සිදුවූ දෙයක් ලෙසයි. මා එය මෙසේ පැහැදිලි

කරන්නම්. මුලින්ම ඔබ ඒ මල දුටුවේය. ඒ දෑසිනි. පසුව එය ඔබේ මොලයට පණිවිය රැගෙන යයි. එය මලක් ලෙස ඔබගේ මොලය හඳුනාගනී.(ඒ කෙසේ දැයි පසුව පවසමි.) දැන් ඒ මල ඔබට ලස්සන වූයේ කෙසේ දැයි බලමු. මෙය එකිනෙකාට සාපේක්ෂ වේ. ඔබ මීට කලින්ද මල් දැක තිබේ. එය මතකයක් ලෙස තැම්පත් වී ඇත. ඔබගේ රසතාවට අනුව මොලය කලින් දුටු මලට වඩා මේ මල ලස්සන බය තීරනය කරයි.

ඔබ පවසන සිතීම එයයි. එසේ ලස්සන බව තීරණය කිරීම සිතීමයි. එය සිදු වූයේ මොලයෙනි. මෙය මලකට පමණක් නොව ලස්සන ගෑණු ළමයෙක් දුටු විටද එසේමය. ආදරය කරුණාව සෙනෙහස මේ සියල්ල ඇති වන්නේ මොලයෙනි.

මට පැවසීමට බොහෝ දේ ඇත. නමුත් එක දිගට කියාගෙන ගියොත් ඔබට කිසිම දෙයක් ‍නොවැටහෙනු ඇත. ඔබට මේ පිළබඳ ඇති ප්‍රශ්න ලියා යන්න මම ඒවට පිලිතුරු සපයන්නම්.

‍මේක ‍කියෙවුවට පස්සේ ඉද්දා පිස්සෙක් කියල මාව අංගොඩ උස්සං යයි ද දන්නෑ ඕං. හැබැයි පුතේ මේකයි ඇත්ත..

ඕං මං ගියා......

ජීවිතය

2009-07-14T05:34:00.000-07:00

මොකක්ද මේ ජීවිතේ?? මොකක්ද යකෝ මේ ජීවි‍තේ කියන්නෙ?? මහ පුදුම විකාරයක්. මට නං ඔන්න කිසිම අදහසක් එන්නෙම නෑ නෙව. අද සටහන ලියන්නෙ නම් කිසිම හේතුවකට නෙමෙයි. කිසිම අරමුණක් ඇතුවත් නෙමෙයි. මට මේ දවස්වල මේ ජීවිතේ ගැන හරියට කලකිරිල ඉන්නෙ.

ඔන්න මම මගෙන්ම ඇහුවා මොකක්ද අයිසේ මේ ජීවිතේ කියල මගේ මොලෙන්. ඌ කිවුවා මම කොහොමද අයිසේ ඒක දන්නෙ. උඹනෙ ජීවත්වෙන එකා උඹ එපෑ එක දැන ගන්න කියලා. මට එහෙම නිස්කාරනේ චෝදනා කරද්දි මම කොහොමද බලං ඉන්නෙ. ටිකක් සැරෙන් කිවුවා. "අනේ මෝඩ මොලයෝ. උඹ නැතුව කොහොමද මම ඉන්නෙ? උඹ කියන දේ‍ නෙව මම කරන්නෙ. ඒක හින්ද උඹ දැන ගන්න ඕනෙ මේ ජීවිතේ කියන්නෙ මොකක්ද කියලා". මොලේ ටිකකට කට වහගෙන හිටියා. මොලේ කියාපි " ඇත්ත තමයි පුතේ. මම ඒක දැන ගන්න ඕනෙ. ඒත් බං මම දන්නෑ උඹයි මමයි ඉන්නෙ මොකටද කියලා"

ඔන්න ඔහොමයි මගේ මොලේ මට කිවුවෙ. මොලේ දන්නෑ මම මොකටද ඉන්නෙ කියලා. ඒ යකා දන්නැත්තං මම ද දන්නෙ? ඇත්තටම මොකටද අපි ජීවත් වෙන්නෙ? කියන්ටකො බලන්න. මුල ඉඳන් බලමු. ඉපදුනා. ටික කාලයක් කිසිම තේරුමක් නැතුව ජීවත් උනා. ඇවිදින්න, කතා කරන්ට පුරුදු උනා. අම්මයි තාත්තයි ජී‍විතේ මුල්ම පාඩම් කියල දුන්නා. මොන්ටිසෝර් ගියා. ඉස්කෝලෙ ගියා. අවුරුදු 13 පාඩම් ඉගන ගත්තා. එක්කො ජොබ් එකකට සෙට් උනා. නැත්තං කැම්පස් ගිහින් තවත් ‍හොඳට ඉගන ගෙන හොඳ ජොබ් කට්ටකට සෙට් උනා. සල්ලි කීයක් හොයා ගත්තා. ගෙයක් දොරක් හදා ගත්තා. කසා දයක් බැඳ ගත්තා. දරුවො දෙතුන්‍ දෙනෙක් හැදුවා. උන්ටත් හොඳට ඉගැන්නුවා. උ‍නුත් හොඳ තැන්වලට ආවා. දැන් වයසයි. වල කජ්ජ ගහන්න ලගයි. ඔන්න ගැහුව වල කජ්ජ. Game Over. ඔය සාමාන්‍ය මිනිහෙක් ගෙ ජීවිතේ ඉතාම කෙටියෙන්. ඕවා අස්සට එක එක ප්‍රශ්න එනවා. එත කොට ජීවිතේ ආතල් එක වැඩි වෙනවා. කොහොම හරි. අවසාන නිගමනය ජීවිතේ = ඉපදුනා. ආතල් එකක් ගත්තා. මලා.

අපි මොකටද ජීවත් වෙන්නෙ? මැරෙන්නද? මරන්න ද? නැත්තං වෙන බම්බුවකටද? මමනං දන්නෑ. මොන විකාර ලියනවද මංද. මට නිකං සයිකො වගේ. මම දැන් ඉන්නෙ ජීවිතේ සතුටුම කාලෙ. ටිකක දවසකින් ඒකත් ඉවරයි. ඊට පස්සෙ ජීවන බර කරට ගන්න වෙනවා. ඒකෙත් ආතල් එකක් නැත්තෙම නෑ හැබැයි. කොහොම හරි මොන බම්බුව කලත් අන්තිමට නවතින්නෙ වලේ. එක්කො දරසෑයක. නැත්තං කැලේක. නැත්තං මහ පාරේ.

පොඩි චලිත සමීකරණ ටිකක් භාවිතා කරල මෙහෙම කියන්න පුලුවන්. ඉද්දාගෙ නියමය අනුව ජීවිතේ = ඉපදුනා. ආතල් එකක් ගත්තා. මලා. ඉපදීමත් මිය යාමත් කොහොමත් වෙන හින්ද පලක් ඇති දේකට තියෙන්නෙ ආතල් එකක් ගන්න එක විතරයි නෙ. ඒමනිසා. ජිවිතේ= ආතල් එකක් ගැනීම.

හා හා ඔය තියෙන්නෙ. ජීවිතේ කියන්නෙ මොකක්ද කියලා. අන්තිමට ‍මගේ මොල ගෙඩියට පුලුවන් උනා ජිවිතේ නිර්වචනය කොරන්ට.

මේ කස්ටිය... මේක මම ලිවුවෙ නිකං ඉන්න බැරුවට. හරිද? සිරාවට ගන්න එහෙම එපා... ආ.. තව දෙයක්. ඉද්දා හිත කියා දෙයක් නොපිලි ගනියි. එමනිසා ඔබ සිතට කැමති තැන් වලට මොලේ වෙනුවට හිත යන අකුරු එකතු කරන්න........ මේ මේකට නම් හිතෙන දේ ලියලම යන්න හරිද??

බිඳී ගිය බලාපොරොත්තුව

2009-07-10T23:41:00.000-07:00

මාස ගානකින් පෝස්ට් එකක් ලියන්න බැරි වුනු හින්දත් හිතේ තියන දුක හා අපේක්ෂා භංගත්වය නැති වෙයි කියල උපකල්පනයක් කරල තමයි මේ බ්ලොග් සටහන ලියන්න හිතුනෙ. වැඩිය වල් පල් දොඩන්නෙ නැතුව කෙලින්ම යං මාර්තෘ කාවට. මේකයි සිද්ධිය. අර හංගන්න බැරි ලෙඩේ අතුරු ඵලයක් මේක.

මතකද අර මගෙ පමා වී ලියන ආදර කථාව හා තැබුවෙමි පියවරක් ඉදිරියට බ්ලොග් සටහන් දෙක. ඒකෙ අර ලියල තිබුනෙ මම කැමති ගැණු ළමයෙක් ගැන ;-) මම දන් පියවර විසිපහක් විතර ඉදිරියෙන් ඉන්නෙ කලින්ට වඩා. එයා මාත් එක්ක කථා කරනවා. කෙටි පනිවිඩ එවනවා. ඕවගෙ සීන් ගොඩයි.(දුරකතනයකින් මම ඔබ අමතමි හමුවිය නොහැකි නිසා කියල තමයි මට කියන්න වෙන්නෙ) යම්තාක් දුරකට දැන් ඇය සමඟ මගේ මිත්‍රතවය තරමක් දුරට වැඩි වෙලා තියෙනව කියල කියන්න පුලුවන්. කොහොමෙන් කොහොමෙන් හරි මට චෑන්ස් එකක් සැට් උනා ගම්පහ ප්‍රදේශයේ වැඩ මුලුවක් තියන්න. මම ඉතිං මාස ගානක් තිස්සෙ ඉඳන් ඔකට ප්ලෑන් ගහුව එයාව ඕකට ගෙන්න ගන්න. මාස තුනක් විතර. කොහොම හරි මට ඕනෙ උනේ එතුමියගෙ පාසලේ මේක කරන්න. ඔන්න දැන් මාස තුනක් විතර ගෙවුනා. මම හොයා ගත්ත එතුමියගෙ පාසලේ දුක අංකය එතුමියගෙන්ම. අපේ ලේකම් තුමාට දුන්න. ගත්ත ඇමතුමක්. "ඔබ ඇමතු අංකය කාර්ය බහුල බැවින් කරුණාකර පසුව අමතන්න." ලේකම් තුමා එහෙම කිවුව. පැයකින් විතර මමත් ඇමතුමක් ගත්ත. කිරි අප්පට බල්ලො පැනපි ආයෙත් කියනව "ඔබ ඇමතු අංකය කාර්ය බහුල බැවින් කරුණාකර පසුව අමතන්න." කියල. මට තරහ ගියා. මම කිවුවා " මොන මඟුලක් ද මේ.. දැන් කියෙ ඉඳන් බිසී ද. කීයටද ඔය කෝල් එක අරගෙන ඉවර වෙන්නෙ" කියල. අත්ඉලව්වයි. මේක රෙකෝඩින් එකක් නෙව. අපි ඉතිං ගමේ ගොඩේ හැදුනු ගොඩේ උදවිය නෙ. ඕව දන්නෙ කවුද? ;-) කොහොමෙන් කොහොමෙන් හරි එදා ඒක ගන්න බැරි උනා. ඉතිං මම දඩ බඩ ගාල දුක ඇමතුමක් ගත්ත එයාට. කිවුව සීන් එක. එයා කිවුව වෙන එකක් හොයල දෙන්නම් කියලා. පැයක්‍ දෙකක් යද්දි ආව කෙටි පණිවිඩයක්. ඒකෙ තිබුන ඉස්කෝලෙ සිංහල උගන්නන මිස් කෙනෙක්ගෙ අංකයක්. ඒකට ගත්තහම දාහක් ප්‍රශ්න අහන්න ගත්ත නෙව. ඒව සේරටම අපේ ලේකම් තුමා සාර්ථකව පිලිතුරු ලබා දුන්නා. කථාවෙන් තේරුනේ එතුමියගෙ පාසල අපි එනවට වැඩි කැමත්ක් නෑ කියලා. අපි ‍මොන බම්බුවටද සෙකන්ඩ් වෙන්නෙ. අපි ඉතිං ඒ අදහස අත ඇර ගත්තා. ඔන්න අපේක්ෂා බංගත්වය.

ආයෙත් ගත්ත දුක ඇමතුමක් එයාට. කිවුවා සීන් එක. එයාටත් ටිකක් විතර අප්සට බව මට දැනුනා. කොහොමද ටිකිරි මොලේ??? එයාගෙන් මම ඇහුම අපි මෙන්න මේ තැන මෙදාට මේ වෙලාවට වැඩ මුලුව තියෙනවා. එන්න පුලුවන්ද කියල. ම්ම්ම්ම්ම්ම් බලමු. එන්න බලන්නං කියල කිවුවා. මම ඉතිං ඕන දේකට ඉහටත් උඩින් බලාපොරොත්තු තියාගන්න නිසා මම උපකල්පනය කලා එයා එයි කියලා.

ඔන්න ඉතිං තව දවසයි ඕං තියෙන්නෙ අපේ වැඩේට. ගත්ත කෝල් එකක්. "ඔබගේ ශේෂය කෝල් එකක් ගැනීමට තරම් ප්‍රමාණවත් නැත්තෙහියෝය." මොන දෙයියන්ට කියන්නද දැං. ක්ලාස්යන ගමන් බොරැල්ලෙ තිබුනු පෙට්ටයකින් ගත්තා. " හෙලෝ.. පී..........................." කරුමෙට ගැහුව නෙව බස් කාරයෙක් හෝන් එක. " ඇහුන්නෑ" එයා කිවුවා. මම ආයෙත් හෙලෝ කියල පටන් ගත්තා. ඇහුව හෙට එවද නැද්ද කියලා.. "බැරිවෙයි"... මම හද පිරි ශෝකයෙන් කමක් නෑ කිවුවා.

අද තමයි වැඩ මුලුව තියෙන්නෙ. කිට්ටියම ඇවිල්ලා. එයා තියා එයාගෙ ඉස්කෝලෙවත් ඇවිල්ලා නෑ. මොනහත් ඉලව්වක්ද මන්දා. මටම නෙව වෙන්නෙ. මම ඉතින් දුක උඩින් සතුයෙන් ඉන්න බව පෙන්නුවා. බිඳී ගිය බලාපොරොත්තුව එපමනයි.

යන්න කලියෙන් කියයුතු දෙයක් ඇත කිසිම දෙයක් ගැන ඕනෙවට වඩා බ‍ලාපොරොත්ත නොතබා ගනු මැනවි.

මම ගියා.... සුබ ගමන්......

පරිගණයට ලියමි.

2009-05-18T06:40:00.000-07:00

මා හිතවත් පරිගණකය ඔබ මට හමුවී දැනට වසර තුනක් හෝ හතරක් වුවද ඔබ වගේම පරිගණකයක් මට මුලින්ම හමුවූයේ මා පෙර පාසල් යන කාලයේ හෝ ‍මා එක ශ්‍රේණියේ ඉගනුම ලබන කාලයේ දීයි.

ඔබ මාහට හමු වූයේ මාගේ පෙර පිනකටද නැතිනම් මගේ පෙර කරුමයකටද කීමට මා තවම නොදනිමි. ඔබ ලැබීමට පෙර මා කෙසේ ජීවත් වුනේදැයි මට හරි හැටි මතකයක් නැත. මා සම වයසේ එවුන් සෙල්ලම් කරන විට

මා ඔබ ඉදිරියට වී පිස්සු කෙල කෙල සිටි ආකාරය නම් මාහට හොඳටම මතකය.මගේ සහෝදරයා මා හට සෙල්ලම් කිරීමට කථා කල විට එය මග හැර ඔබ ඉදිරියට වී යතුරු පුවරුවට ඇන ඇන සිටි වාර ද අනන්තය.

ඒ නිසා මා මවගෙන් හා පියාගෙන් කුනු වෙන්න බැනුම් අහපු වාරවල්ද අනන්තය.කොතරම් ඇනුම් බැනුම් ඇහුවද ඔබගෙන් මිදීමට මට කිසි සේත්ම නොහැකි විය. සමහර විට එය කිරීමට උත්සහ කළේ නම්

මා හ‍ට ඔබ ගෙන් මිදීමට හැකිවනු ඇත. නමුත් මට එසේ කිරීමට කිසිදු අවශ්‍යතාවක් නොවීය. ඒ නිසාම මම ඔබ ඉදිරියට වී මාගේ ළාබාල අවදිය පල රහිතව කාදමන්නට විය. මම ඔබට ඉතාම තදින් ආලය කළෙමි.

ඔබගෙන් මිදීමට කිසි සේත්ම මට දැන් නොහැක.

මට ඔබගේ ‍‍ඥාතියෙක් හමුවන විට ඔහුගේ වේගය 122 Mhz ය. රැම් මතකය මගේ මත‍කයේ හැටියට 8MB ය. VGA එක 4MB. Hard Disk එක 4GB විය යුතුය. නමුත් ඒ කාලයේ

ඔබ ඉතාමත් සවි ශක්තිය ඇති හුරුබුහුටි පරිගණකයකි. එයින් මාහට නොකල හැකි වැඩක් නොතිබිනි. ඔබගේ මෙහෙයුම් පද්දතිය වී තිබුනේ windows 95 ය. පසුව එය 98 බවට පත් කළෙමි.

ඔබගෙන් මා නොගත් වැඩක් ද නැත. අවුරුදු කිහිපයක් ඔබ පාවිච්චි කිරීමේදී මට ඔබගේ සවි ශක්තිය මද ගතියක් දැනුනි. මට අවශ්‍ය වැඩ ඔබ ලවා කර ගැනීමට නොහැකි තත්වයක් වුදාවුනි. ඔබ සැරෙන් සැරේ

ලෙඩ වීමටද පටන් ගෙන තිබුනි. ඒ දවස් වල මම පැය ගණන් ඔබව ගලාවා නැවත සෑදීමට ගත කළේය. එය මට මහත් ප්‍රීතියක් ගෙන දෙන වැඩක් විය. පසුව මම මගේ පියාට මට අලුත් පරිගණකයක්

අවශ්‍ය බව පැසුවේය. ඔහු‍ගෙනුත් යහපත් ප්‍රතිචාර ලැබුනු නිසා මට ඉතා ඉක්මනින් දැන් මා භාවිතා කරන පරිගණකය ලැබුනි. එය මා විසින් ඇසෙම්බල් කරන ලද පරිගනකයක් ය.එය මට මතක හැටියට

ඒ දවස්වල තිබූ වැඩිම වේගයෙන් යුතු පරිගණකයකි.

දැන් මට මගේ වැඩ පෙරට වඩා හොඳින් පහසුවෙන් වේගයෙන් කර ගත හැකි විය. දැන් මට වයස අවුරුදු 13ක් පමණවේ. මට දැන් යමක් කමක් තේරෙයි. මට යමක් කෙමෙන් කෙමෙන් වැටහීමට පටන් ගති.

මම මගෙන්ම ප්‍රශ්න‍ කළේ මට ඔබ ගෙන් ලබා ගත්තේ මොනවාද යන්නයි. ලබා ගත්‍ දේ කෙසේ වෙතත් මගෙන් ගිලිහී ගිය මගේ හැකියාවන් පිලිබඳ යමක් ඔබට කීමට කැමැත්තෙමි. මම ඉතාම නිර්මානශිලී

පුද්ගලයෙක් බ‍ව මාගේ මව හා මාගේ ආච්චී නිතරම පැවසූ කාරණයකි. දැන් මගේ නිර්මානශීලීත්වය කොහේ ගියාද කියා වත් සොයා ගත නොහැක. ඒ ඔබ නිසා යැයි දැන් මට වැටහෙයි. මට ඉතාම

හොඳ මතක ශක්තියක් ඇති බව නිතරම පවසන්නේ මාගේ ආච්චීය. නමුත් දැන්මට උදේට කෑවේ මොනවාද කියාවත් මතක නැත. ඒ ඔබට පිං සිද්ධ ‍වන්නටැයි කියා මට දැන් වැට හේ.

නමුත් ඔබගෙන් මා ලබාගත් දේද ඇත. මම යමක් පිලිබඳ ගැඹුරටම සිතීමට පටන් ගත්තේ ඔබ නිසාය. කිසිම දෙයක් අත් නොහරින ගතියද මට ලැබුනේ ඔබ ගෙන් කියා මට සිතේ. ඔබ නිසා හා අන්තර්ජාලය

නිසා මට ජීවිතයේ හමුවු වටිනා මිතුරන් බොහෝ ගණනක්ද මට ලැබුනේ ඔබ නිසා යැයි මට සිතේ. දැන් අවුරුද්දක පමණ සිට මගේ සිංහල භාෂාවද දියුනු වූවානම් ඒත් ඔබ නිසාමය.

නමුත් මේ ලැබුනු සියලු දේට වඩා මට මගෙන් ඔබ ලබාගත් දේ ගැන මට දුකක් සිතේ.

දැන් මට ඔබගෙන් ඉවත් වීමට තදින්ම වුවමානාව ඇත. දැන් එය කිරීමට ඉතාම අපහසු වී ඇත. දැන් මා ගණිත අංශයෙන් උසස් පෙළ හදාරන ශිෂ්‍යයෙක් මි. මම දැන් මාගේ අවදානය යොමු කළ යුත්තේ

උසස් පෙළ පිළිබඳවයි. නමුත් එය කිරීමට දැන් මට ඇති විශාලම භාදාව ඔබ යි. මට දැන් ඔබෙන් ඉවත් වීමට කොපමණ අවශ්‍ය වුවත් එය කිරීමට දැන් අපහසුය. නමුත් කෙසේ හෝ මම එය කළ යුතුය.

නැති නම් මාගේ අනාගතය අඳුරු වනු ඇත. එය‍ට ඔබට දොස්කීමද මගේ වරදකි. කුඩා කල ඔබ මාහට ලැබුනු දවසේම මම එය ප්‍රතික්ෂේප කලේ නම් අද මම මීට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් පුද්ගලයෙක්

වනු ඇත. නමුත් ගිය නුවන ඇතුන් ලවා වත් ඇද්ද විය නොහැක. කල වරද ගැන පසු තැවෙමින් සිටිනු වෙනුවට මා හට කිරීමට වැඩක් ඇත. ඒ කෙසේ හෝ මද වශයෙන් හෝ ඔබෙන් ඈත් වීමය.

මා හිතවත් පරිගණකය ඔබ මාගේ ජීවිතයට පැමිණියේ මොන බම්බුවටද? ඔබට කථා කිරීමට හැකිනම් ඔබගෙන් මා අසන පළමු ප්‍රශ්නය එය යි.

හා කොහොමද මගෙ සටහන හිතවත් පරිගණකය?? නෑ නෑ කොහොමද මගෙ සටහන කියවන්නනි? ටිකක් වෙනස් විදිහකට ලිවුවත් මේක සහතික ඇත්ත කථාවක්. මේකෙන් මම ඉගන ගත්ත ලොකු

පාඩමක්. මම නම් මගේ පුතාට හරි දුවට හරි පොඩි කලෙදි නම් තාක්ෂණික උපකරණ අරන්දෙන්නෙ නෑ.. ඕ‍ගොල්ලොත් ඒක ගැන හිතල බලන්න.. හික්හික්.. ඔන්න එහෙනම් මම නැවතුනා.

ආ.. යන්න කලින් ප්‍රතිචාරයක් දක්වල යන්න අමතක නොකරන්න...

තැබුවෙමි පියවරක් ඉදිරියට

2009-04-30T07:55:00.000-07:00

ආ.. කොහොමද? මේ දවස් වල ගොඩක් රාජකාරි යෙදුනු නිසා බ්ලොග් එක දිහා ඇහැක් ඇරල බලන්න බැරිවුනා. රාජකාරි කිවුවහම ඉවරයක් නෑ. පළවෙනි එක තමයි පංති. දෙවැනි එක ප්‍රොජෙක්ට් එක. (ලඟදිම දැන ගන්න ලැබෙනු ඇත). අපේ සුදාටයි මටයි සෙට් උනු වැඩක්. හරියට කොටි වලිගෙ අල්ලගත්ත වගේ තමයි. මොනව කොරන්ඩද? බැඳ ගත්ත බෙරේ ගහන්නත් එපෑ. දැන් බහිමු මාර්තෘකාවට.

තැබුවෙමි පියවරක් ඉදිරියට. මොකක්ද මේ. මේකට සම්බන්ද පෝස්ට් එකක් කල කට ඉහත දී මම දැම්මා. මතකද?? ඒක තමයි පමා වී ලියන ආදර කථාව.
ඉදිරි පියවර තමයි දුරකථන ඇමතුම් ලබා දීම. කොහොමද මම එයාට කථා කොරන්නෙ. මගේ රහස් පරීක්ෂක මොලේ පහළ වුනා. මට මතක් වුනා මගේ අප්පොච්චයි එයාගෙ අප්පොච්චයි අඹ මිතුරන් බව. වෙලාවට එදා තාත්තත් ගෙදර ඇවිල්ල හිටිය. බැස්සා මම පහත මහලට. රිංගුවා තාත්ත‍ෙග කාමරේට. හොයා ගත්තා තාත්තගෙ ජංගම දුරකථනය. එයාගෙ තාත්තගෙ නම ගැහුවා සම්බන්දතා ලිස්ට් එකේ. හික් හික් මෙන්න තියනවා බැබලි බැබලි. මගේ වාසනව. තිබුනෙ එයාගෙ ගෙදර නොම්බරේ. දඩ බඩ ගාලා දාගත්ත මගෙ ජංගම දුරකථනෙට. එදා දවස හරිම සතුටෙන් ගෙවුනා.

දවසක් මම ආච්චිලාගෙ ගෙදර ගියා. එතකොට ආච්චි මාව දවස් දෙකතුනක් ‍එහෙ නවත්ත ගත්තා. පංතිත් තිබුනු නැති නිසා මාත් හරිම කැමැත්තෙන් නතර වුනා. නිකං ඉන්න වෙලාවක මතක් වුනා ම්ම්ම් ගැන. එයාගෙ අම්මා ටීචර් කෙනෙක්. තාත්තත් වැඩට යන්න ඇති. සහෝදරයොත් ඉස්කෝලෙ ගිහිල්ලා. හාහා ඉද්දාගෙ ඔලුවෙ මලක් පිපුනා. ගත්තා ෆෝන් එක අතට. ඩයල් කොරන කොටම ප්‍රශ්නයක්. මොනවද මම අහන්නෙ?? හරි ආව අයිටියාර් එකක්. මට මතක් වුනා මට එක එක විශ්වවිද්‍යාල වලින් එන කරදර කාරී දුරකථන ඇමතුම්. මමත් ඒවගෙ වැඩක් කොරන්න හිතා ගත්තා. ඔන්න රිංස් යන සද්දෙ ඇහෙනවා. මගේ හෘදය ගැහෙන සද්දෙ එයාටත් ඇහුනද දන්නෑ එයාට. ඒ තරම් සද්දෙන් මගේ හදවත ගැහෙන්න පටන් ගත්තා. මගේ නිගමනය හරි එයාම තමයි ෆෝන් එක ගත්තෙ. මට මේ වගේ විශ්ව විද්‍යාල වලින් ආපු හැම කෝල් එකක්ම ආවෙ ඉංගිරිසියෙන් නිසා මමත් කෙටුව කඩ්ඩෙන්. මම නිකං නොදන්නව වගේ ඇහුව එයාගෙ නම කියල එහෙම කෙනෙක් ඉන්නවද කියලා. එයාට මගෙ බාසාව තේරෙන්න නැතුව ඇති. මොකක්ද කිවුවෙ කියල ඇහුව මගෙන්. මම තත්පරයෙන් සීයෙන් පංගුවක් යන්න කලින් මගේ මවු බාසවට බැස්සා. මම සිංහලෙන් ඇහුව ඒ ප්‍රශ්නෙම. එතකොට කිවුවා එයා තමයි කතා කරන්නෙ කියලා. ඔන්න ඉතිං කුඩා සර්පයාගේ සිට මහා විශාල ඇනකොන්ඩෙක් විතර ලොකු නයි අරින්න පටන් ගත්තා. ඔහොම නයි අරින අතර තුරේ. මට එයා ගැන දැන ගන්න ඕන ‍හැම දෙයක්ම අහගත්තා. බොහොම අමාරුවෙන් නයි තොගයක් ඇරල ගොඩක් දේවල් දැන ගත්තා.

පස්සෙ දවසෙ මම ගෙදර ආව. ඇවිල්ල ඉස්කෝලෙ ගියා මගේ අතිජාත මිත්‍රයෙක් සමඟ. මම එයාට කිවුව උනු සිඩ්ඩිය. මිනිහ කිවුවා මිනිහෙක් වගේ හරියට කථා කොරන්ටැයි කියලා. මමත් ඒකට එකඟ වෙලා ගත්තා තවත් ඇමතුමක්. එදා වගේම දුරැකථනයට පිලිතුරු දුන්නෙ එයා. මට පොඩි සැකයක් තිබුනා එයා මගෙ නම දන්නවද කියලා. ඒක නිසා මම පටන් ගත්තෙ මම කොහොමද එයාව දන්නෙ කියලා. පස්සෙ එයා මාව අඳුර ගත්තා. මගෙ සැබෑ නමත් දන්නවා කිවුවා. ඔහොම ටිකක් වෙලා හොඳට මාත් එක්ක බොහොම සුහදශීලී ලෙස කථා කලා. විනාඩි දහයක් විතර කථා කලා. මට මාර සතුටුයි.

සතියක් විතර ගියා. ගත්ත මම ආයෙත් ‍කෝල් එකක් එයාට. පුරුදු විදිහටම එයාම ගත්තා. මෙන්න බොලේ මම කියන්නත් කලින් මාව අඳුර ගත්තා. ඊට පස්සෙ සිද්ධ උනේ මම හිතපු නැති දෙයක්. එයා එක පාරටම ‍ෆෝන් එක කට් කලා. මට මාර අප්සට්. එක පාරටම හොඳ වචනයක් පිටවුනා මගේ කටෙන්. මාත් එක්ක හිටපු මගේ අතිජාත මිත්‍රයෝ දෙදෙනාටම තේරුනා වැඩේ අල කොරගෙන ඇති බව. මට ගොඩක් දුක හිතුනා. මට මතක් උනා මගේ ප්‍රතිපත්ති. මම මොන බම්බුවටද මට අකමැති කෙල්ලෙක් පස්සෙන් යන්නෙ. contacts වලින් Delete කලා එයාගෙ නොම්බරේ. මාගව තිබුනු එයාගෙ ‍චායා රූපත් Delete කරල දැම්මා. බොහොම දුකින් දින දෙක තුනක් බොහොම දුකින් ගෙවුනා.

හරියටම සතියක් ගෙවුනා. පොඩි වැඩ වගෙයක් කොරගන්න ගියා MC එකට. ඒ ගියෙත් මගේ අතිජාත මිත්‍රයො දෙන්නත් එක්ක. මට ඔවුන් තරයේම අවවාද කලා. ඔය අදහස මාරු කොරන්ටැයි කියලා. තවදුරටත් ඔවුන් කියා සිටියේ නැවතත් ඇයට ඇමතුමක් ලබා ගන්න ලෙසයි. ඔවුන් ගේ බල කිරීම මතම මම නැවත ඇමතුමක් ගත්තා. පුරුදු විදිහටම ඇය උත්තර දුන්නා ඇමතුමට. අදත් ඇය මාව අඳුන ගත්තා. මගේ මුල්ම ප්‍රශ්නය වුනේ ඇයි ඉස්සෙල්ල කථා කලාම කට් කලේ කියලා. නිකං කියලා කිවුවා නෙව... කවුරු හරි එන්න ඇති, නෙ?? එදාත් මාත් එක්ක හොඳට කථා කලා. MC එක වැජබේවා!!! හරිම වාසනාවන්ත තැනක්. හික් හික් මගේ යාලුවන්ගේ විශේෂඥ නිර්දේශයට අනුව ඊලඟ ඇමතුම ලබා ගැනීමටත් MC එකට එන්න ඕනෙලු. හික් බලමුකො ඉස්සරහට මොකද වෙන්නෙ කියලා...

මම එහෙනම් නැවතුනා.... සුබම සුබ දවසක්‍ වේවා!

ICTA ගියෙමි

2009-04-10T02:59:00.000-07:00

කාලෙකින් බ්ලොග් පොස්ට් එකක් ලියන්න බැරි වුනු හින්ද ලියන්න හිතුනා අද සිද්ධ වෙච්චි අපූරු සිදුවීම් කිහිපයක්. ආ.. ඊට කියන්න ඕනෙ මොකද කාලෙකින් ලියන්න බැරිවුනේ කියලා. මගෙ හාඩ් ඩිස්ක් එකට කෙල උනානෙව.. මොනා කොරන්නද උස්සගෙන ගියා අලුත් එකක් දාගන්න. ඔන්න ඉතින් අද තමයි අලුත් හාඩ් එකක් දාගෙන ආවෙ.
දැන් තමයි මරු සිඩ්ඩිය කියන්න යන්නෙ. අපේ ඉස්කෝලෙ සාහිත්‍ය සංගමය යි මමයි සුදාරකයි ව්‍යාපෘතියක් කොරන්න හිතාගෙන ගියා ICTA එකට Sponsorship එකක් ගන්න කියල හිතාගෙන. පාරත් හරියටම දැන ගෙන හිටියෙ නෑ.. අ‍පේ සිංහල සාහිත්‍ය සංගමේ ලොකු අයිය එනව කියල පොල්ල තිබ්බනෙ. මොනා කොරන්ඩද මමයි සුදයි ගෑටුව ICTA එකට. ගිහින් ඔන්න ගිහින් අපි හම්බවෙන්න අපු මහත්මයාගෙ නම කියල කොහෙද ඉන්නෙ කියල ඇහුවා. 2nd Floor එකේ ඉන්නවා කිවුවා. ගියා ඔන්න දෙවැනි තට්ටුවට ගිහින් ඇහුව ඒ මහත්මයාගෙ නම. හරිම සුහද ශීලීකට්ටියක් තමයි එතන වැඩ කොරන්නෙ. අපිට කිවුව ටිකක් වාඩි වෙලා ඉන්ටැයි කියලා. ඔහොම ටික වේලාවක් වාඩි වෙලා ඉන්නකොට මෙන්න බොලේ ගෙනාව උනු උනු කොපි එකක්. හරිම හොද සේවක මණ්ඩලයක්. ඉතින් ඕක බීලා ඉවර වෙනකොටම අපිට අවශ්‍ය කෙනා ආව. අපි නැගිටල ඉදිරියට ගියා. ඉස්සර තිබ්බ දොරේ ගහල තිබුනා පුෂ් කියලා. අපේ සුදා ඉතින් පුෂ් කොලා. ම්හ් ඇරෙන්නෙ නෑ නෙව. අපේ සුදා ඉතින් හැඩි දැඩි කොල්ලනෙ. තව ටිකක් ශක්තිය වැඩි කොරල පුෂ් කොලා.. ම්ම්ම් ඒත් නෑ. එතකොට මෙන්න බොලේ එහා පැත්තෙ ඉදන් මහත්තයෙක් කෑ ගහනවා.. පස්සෙ තමයි ඉතින් දැන ගත්තෙ දොරේ ලොක් එකක් තියෙන බව. හික් හික් සුදාටත් වෙන වැඩ??? ඉතින් අපි ගිහිල්ල අපේ ව්‍යාපෘතිය පැහැදිලි කලා. වැඩේට කට්ටය කැමති වුනා. අපිට කිව්වා සිකුරාද ඒ කියන්නෙ අද අය වැය පිලිබද පැහැදිලි විස්තරයක් ගේන්ටැයි කියලා. ඔන්න ඉතින් ඕක හදන්න අද ගිහින් ඒක හදල මමයි සුදාරකයි ලක්පති අයිය යි(සිංහල සාහිත්‍ය සංගමේ ලොක්කයියා) ඕක හදාගෙන ආයෙමත් ගෑටුව ICTA එකට. අපි මුලින්ම ලක්පති අයියවා දැනුවත් කොලා අර දොර ගැන. මොකද ඒක තමයි වැදගත්ම දේ. හරි ඔන්න ගියා තැනට. විලුලි සෝපානයට නැගල ගියා දෙවැනි තට්ටුවට. හික් හික් හික් මමයි ලක්පති අයිය යි බැහැ ගත්ත. හික් හික් සුදාට බැහැගන්න බැරි වුනානෙව. ඌ හිර වෙන්න ගියා හික් හික්.. මතක් වෙන කොටත් හිනා යනවා..
කොහොමෙන් කොහොමෙන් හරි වැඩේ සෙට් කරගන්න පුලුවන් වුනා. හරිම සතුටුයි. දැනට නම් ඉතින් මෙච්චර තමා..
පස්සෙ හම්බෙමු......

ඉද්දා පාටියක් දැමීමට යයි

2009-04-04T03:57:00.000-07:00

මම මේ පොඩිම පොඩි සටහන ලියන්නෙ හිතේ තියන සතුට පිට කරගන්න!! මට ඉතාම හොද සාපෙ ප්‍රථිපලයක් ආවා...... ඇත්තටම කිවුවොත් ඒතරම්ම හොද නෑ... මට නම් ඕනෙවටත් වැඩී..... බොහොම සතුටුයි......

උසස් පෙල මාගේ ජීවිතයට ආකලනය වීම

2009-03-30T19:44:00.000-07:00

ඔන්න මට ආයෙත් පොස්ට් එකක් ලියන්න හිතුනා. ඒකත් ලියන්නෙ මගේ ජීවිතය ගැනම තමයි. මාර්තෘකාවෙන්ම තේරෙන්න ඇතිනෙ මොකක් ගැනද ලියන්න හදන්නෙ කියලා. මේක ලියන්න කලින් මම ගැන පොඩ්ඩක් කියන්න වෙනවා.
මම සාමාන්‍ය පෙල අවසන් කොට දැන් ගණිත අංශයෙන් උසස්‍ පෙල හදෑරීම සදහා උසස් පෙල උපකාරක පංති යන ශිෂ්‍යයෙක් මි.
ඔච්චර තමයි ඉතින් මං ගැන කියන්න තියෙන්නෙ. දැන් බහිමු සබ්ජෙක්ට් එකට.
මෙන්න මේකයි කථාව. දැන් මම මේ කරුමෙට කර ගහල මාස තුනක් හතරක් විතර වෙනවා. මොකක්ද මේ කරුමෙ. මෙන්න මේකයි කරුමෙ. මගේ සැහැල්ලුවෙන් ගත කල කාලය මා අත්හැර දමා ගොස් දැනට මාස තුනක් හතරක් විතර වෙනවා. තවත් විදිහකට කිවුවොත් උසස් පෙල පංති යන්න පටන් අරගෙන දැන් මාස හතරක් විතර වෙනවා. කාලය තරමක් කුඩා වුවද මාගේ මොලයේ දාරිතාවටත් වඩා දේවල් මේ මාස 4 ට ඉගන ගත්තා. මගේ මැණියන් සහ පියානන් ඇතුලුව මාගේ විශාල සහෝදරයාගේ මහා උත්සහයෙන් පසුව මට එක විශයකට පංති දෙක ගානෙ මට සම්බන්ද කලා. මොනව කොරන්ඩද? බැද ගත්ත බෙරේ ගහන්නත් එපා යැ. ඉතින් යනවා පංති සතියට දවස් 6ක්. එක දවසක් මම හොදටම හෙම්බත්වෙලා ගෙදර ඇවිල්ලා මෑණියන්ගෙන් ඇහුවා මෙන්න මෙහෙම "මන්ද මෑණියනි මා එක විශයක් සදහා පංති දෙක බැගින් යන්නෙ?" මෑණියන්ගේ පිලිතුර මෙසේ විය "පොඩි පුතේ අද කාලේ පංති දෙකකට ගියෙ නැතොත් ඉගන ගන්න වෙන්නෙ නෑ" මට ඉතිං කියන්න හිතුනා මෑණියනි මම පංති විසි පහකට ගියත් ඉගන ගන්නෙ නැති බව. ඕව ඉතින් අම්මගෙ මූනටම කියන එක හොද නැති හින්දා මම එහෙම කිවුවෙ නෑ. මට ඒවෙලාවෙ මතක් වුනා මෑණියෝ මට සාපෙ කොරද්දි කියපු කථා. ඒවා මෙන්න මේ වාගේ " සාපෙ ඉවර වෙනකං විතරනේ පුතේ ඉවසගෙන ඉන්න. ඕක ඉවර වුනාට පස්සෙ ඔයා නිදහස්" හික්ස්... මට ඒ දවස් වලත් ඕකට හිනා ගියා.. දැනුත් මතක් වෙන කොට බිම පෙරලි පෙරලි හිනා යනවා. හම්..
අයියෝ මගේ යවුව‍න කාලේ මෙහෙමද ගත වෙන්නේ?? මම තාත්තගෙන් ඔක අහපුවාම කියනවා මේකාලෙ දුක් වින්දොත්ලු ඉස්සරහට හොදට ඉන්න පුලුවං.. හික්ස්.... ඔය කථාවටත් මට සෑහෙන්න හිනා යනවා..අද කීදෙනෙක් ඉන්නවද හරියට ඉගන ගන්නෙ නැතුව ‍හොද හොද පුටුවල ඉන්න අය. අපි මෙහෙ කට්ට කාගෙන ඉගන ගනිද්දි උං අයිස් ගහල අපිට වඩා ලොක්කො වෙනවා. මොනව කොරන්ඩද? ලංකාවනෙ කියල හිත හදා ගන්න එක තමයි තියෙන්නෙ.
දැන් කියන්නම් මගේ පංති ගැන ටිකක්. ගනිතයට යන පංති දෙකේ නම් වෙලාව යනවා දැනෙනනෙවත් නෑ. රසායන විද්‍යාව තමයි එපා වෙන්නෙ. පැය තුන දැනෙන්නෙ පැය පහක් වගේ. හරිම බොරිං මෙයා. මට නම් රසායන විද්‍යාව හරිම මෝඩ විශයක්. අපි ඇහැටවත් දැකල නැති පරමාණු ගැනයි ඉලෙක්ට්‍රෝන ගැනයි එක එක විකාර දේවල් ඉගන ගන්නවා. භෞතික විද්‍යාවනම් ටිකක් විතර හොදයි. හැබැයි ගණං තරම් අල්ලන්නෙ නෑ. ත්‍රිකොනමිතිය කරන කාලේ රෑට හිනෙනුත් පේනවා එක එක ජාතියෙ ත්‍රිකෝන. ලොකෙ ‍නිකං ත්‍රිතොනයක් වගේ පෙන්නෙ. හිනෙං කියවන්නෙත් සයින් කොස් ටෑන් ගැන තමා. එක පන්තියකනම් ත්‍රිකොන මිතිය කොරල ඉවරයි. හැබැයි පළවෙනි කොටස විතරයි. අනික් එකේ පටන් ගන්නයි යන්නෙ.
දැන් මගේ ජීවිතයට උපෙ ආකලනය වී හමාරය. එයින් මිදීමට නොහැක. එය පවක්ද අපලයක්ද පිනක් ද කීමට මා හට දැනුම සපයා නැත. මොන බම්බුවක් උනත් එක මහ විකාරයක්.. කියල මට කියන්න පුලුවන්.
කියෙව්වට ගොඩක් ස්තුතියි. ඔන්න මම ගියා.. සුබම සුබ දවසක් වේවා...

පමා වී ලියන ආදර කථාව

2009-03-25T00:43:00.000-07:00

ඔන්න ඉතිං මමත් කාලෙකට පස්සෙ සටහනක් ලියන්න කියලා කොම්පියුටරේ ඉස්සරහින් ඉදගත්තා. වෙනද නම් මොනව ලියන්න ද කියල කිසිම අදහසක් එන්නෙ නෑ නෙව. අද නම් මම සතියක විතර ඉදල ලියන්න හිතපු දෙයක් ගැන තමයි ලියන්න යන්නෙ. ඇත්තටම මේ සටහන ලියන්නෙ මේ මේ මේ මගෙ සිත සැහැල්ලු කරගන්න කියල හිතාගෙන. මෙහෙම කරන්න කියල කිවුවෙ අපේ සුදාරක සහෝදරයා. (මේ තමුසෙ කතාව කියනවද? නැත්තං මම වෙන බ්ලොග් එකකට යන්නද?)
හරි හරි මෙන්න මේකයි සීන් එක. මේකත් පොඩි ලව් සීන් එකක්. හි හි මේකත් ඒක පාර්ශවික ආදරයක් විතරයි හැබැයි. මගේ මේ එක පාර්ශවික ලව් එකට දැනට අවුරුදු 4ක් වෙනවා. (පොඩිකමට ද මේකගෙ වැඩ?) හරි හරි දැන් මම කියන්නම් කොහොමද මේක වුනේ කියලා.
මට ඔය මම කියන්න හදන එක්කෙනාව මුලින්ම දැකපු දවසනම් මතක නෑ. හැබැයි දෙවැනියට දැකපු දවසනම් මට ජීවිතේට අමතක වෙන එකක් නෑ. මොකද එදා මගේ එකම මාමණ්ඩිගෙ මංගල උත්සවය. හිහි මම එතකොට අට ශ්‍රේණියේ ඉගන ගන්න පොඩි කොලු ගැටයෙක්. ඇත්තම කිවුවොත් එදා මට ඇති වුනේ ආදරයක් කිවුවොත් ඒක වැරදි. ඔය පොඩි එකාට ඕව තේරෙන එකක් යැ. මම හිතන්නෙ ඒක ම්ම් වෙන මොකක් හරි වෙන්න ඇති. කොහොමෙන් කොහොමෙන් හරි එදා දවස ගෙවිලා ගියා. ඔන්න ආයෙත් දවස් කිහිපයකට පස්සේ හෝම් කමින් එකට ආයෙත් එයා අවා. හික් හික්.
ඊට පස්සෙ දවසෙන් දවස ගෙවිලා ගියා. දින සති මාස අවුරුදු වශයෙන් මා පසු කල ගමන් කලා. ඔන්න ඊට පස්සෙ අවුරුද්දෙ සිංහල හා දෙමල අලුත් අවුරුද්දට පස්සෙ දවසේ අපි මාමා බැදපු නැන්දගෙ ගෙදර ගියා. මෙන්න බොලේ වැඩක්. අර ගෑණි ඒ ගෙදරට ඇවිල්ලා. අපායට පලයං. මට නිකං එක පාරටම හෙනයක් ගැහුවා. මම නිකමට වගේ එයා දිහා බැලුවා. අම්මියෝ මට නිකං පිස්සු වගේ. එයා වැඩිය ලස්සනත් නෑ. අනේ මන්ද මොකද කියල මට මාර විදිහෙ කැමැත්තක් ඇති වුනා. මට එදා හිතුන්නෙනෑ මේක ආදරයක් කියලා. මොකද මම පොඩි එකා නෙව. මම එයාට මීටර් නොවන ආකරයට එයා දිහා බැලුවා. යන්තං යන්තං වගේ මමත් දැක්කා එයා මං දිහා බලනවා. මොකද මම ලස්සන කොල්ලා නෙව(හිහි ඕකා ලස්සන කොල්ලා නෙවෙයි ලස්සන බල්ලා)කොහොමෙන් කොහොමෙන් හරි එදා දවසත් එයා එක්කම ගෙවිලා ගියා. අන්න එදා ඉදල මට එයාව මතක් නොවෙච්ච දවසක් මට මතක නෑ. කෙලින්ම කිවුවොත් හැමදාම මට එයාව මකත් වුනා. එදා ඉදල මට පොඩි ‍පොඩි නිදා ගැනීමේ අපහසුතා ඇති වුනා. හික්ස්...
ඔන්න ආයෙත් කලින් කියපු ආකරයට දින සති මාස අවුරුදු ආකරයෙන් මාව පසුකරගෙන මා දිහා බලන්නෙවත් නැතුව ගියා. ඔන්න දැන් ඊලග අවුරුද්දෙ සිංහල දෙමල අවුරුද්ද ආවා. මම එදා වෙනක්කං අවුරුද්දක්ම බලාගෙන හිටියා. එදත් එයා ඇවිල්ලා හිටියා. මම එදා තහවුරු කරගත්ත මට ඇති වෙලා ති‍යෙන්නෙ ආදරයක් කියලා. මම එදා දවසෙම කලේ එයා දිහා බලාගෙන හිටපු එක විතරයි. එදා දවසත් ඔන්න ගෙවිලා ගියා. මෙන්න සතියක් විතර යද්දි එයත් අ‍පේ අව්විලාගේ ඒ කියන්නෙ අපේ අන්කොල් කාරයගෙ ගෙදරට ආවා. ආච්චි මටත් එන්න කිවුවා. මමත් ගියා. මට ආයෙත් හෙන විසිහතරක් විතර ගැහුවා වගේ. දැන් එයා ටිකක් වෙනස් වෙලා. මම කිවුවෙ හැඩ රුව ගැන හරිද?? එදා දවසත්ගෙවිලා ගියා. ආයෙත් කලින් කියපු විදිහටම අවුරුද්දක් ගෙවිලා ගියා. ආයෙත් අලුත් අවුරුද්දට පස්සෙ දවසෙ මම එයාව දැක්කා. දැන් මම කථා කරන්නෙ 2008 අවුරුද්දෙ අලුත් අවුරුද්ද ගැන. එදා මම කලෙත් හැමදාම කරන වැඩේ තමයි. එයා දිහා බලන් හිටපු එක. මම අන්තිමට එයාව දැක්කෙ දැනට සති 3ට විතර කලින්. ඒත් මගුල් ගෙදරකදි. එදාත් මම කලේ එයා දිහා බලන් හිටපු එක විතරයි. ඔන්න ඕක තමා මගේ ලව් ස්ටෝරිය.
මේ අවුරුදු හතරටම මම එයාව දැකල තියෙන්නෙ අතේ ඇගිලි ගණනටත් වඩා අඩු ගණනක්. ඒමදිවට මම එයා ගැන දන්නෙ එයාගෙ මුල් නම විතරයි. එක දවසත් වත් කථා කරල වත් නෑ. හොහොමෙයි මරු නෙ? සමහර විට මේ කථාව ඔබ මීට කලින් කියවල තියෙන්න පුලුවන්. මොකද මම මේ කථාව සන්ඩේ ඔබ්සවර් පත්තරේ අයි හෑව් අ ක්රෂ් ඔන් යූ (i have a crush on you) කියන එකටත් දැම්ම. අවාසනවකට වගේ එයා ඒක දැකලා නැ නෙ. ඔබට සමහර විට මතක ඇති මම Boulevard of my Love කියල poem එකක් දැම්මා. එක දැම්මෙ මෙන්න මේ සීන් එක ගැන තමයි.
කියෙව්වට බොහෝම ස්තුතියි... මම නැතතුනා එහෙනම්.. ලගදීම හමුවෙමු.........සුබ දවසක් වේවා.....

පෙරදිග සුලං

2009-03-01T19:40:00.000-08:00

මේක බොහෝම අහඹු සිදුවීමක්... මෙන්න මේකයි සිඩ්ඩිය!

සිද්ද වුනේ ඊයෙ රෑ. මම රෑ හයට විතර ගණිතය පංතියෙ වැඩ වගයක් කරන්න කියල මේසෙ ලගට ගිහිල්ල ඇදි ගත්තා. මම පොතයි ටියුට් එකයි අරගෙන ගණං හදන්න පටාන් ගත්ත විතරයි මෙන්න මේසෙ උඩ රතු පාට බුක් මාක් එකක් තියෙනවා. මම ටිකක් හිතුවා... පොතක් අල්ලන්නෙ නැති මට මොන බම්බුවටද බුක් මාක් එකක් කියලා... මේක කොහෙන් ආවද කියන්න මම දන්නෙ නෑ. (ඉතිං ඊටපස්සෙ මොකද වුනේ?) මෙන්න මේකයි වුනේ මම බුක් මාක් එක මගෙ සුරතට ගත්තා. මොකක් ද කියලා බැලුවා. මෙන්න බොලේ මේක පෙරදිග සුලං කියන සගරාවෙ බුක් මාක් එකක්. රතුම රතු පාටයි.
ඊට පස්සෙ මම අනික් පැත්තත් හරවලා බැලුවා. ම්ම්ම් සුදු පාටයි. සුදුපාට පසුබිමේ මොකක්දෝ එකක් ලියලා. මම කියෙව්වා. මෙන්න මේකයි ලියල තියෙන්නෙ

‍'හොද හදවතක්'
සහිත තක්කඩියන්
බොරුවට පිරිමි සමග
තරහා ගැහැනුන්,
මෝඩ ගැමියන්,
අලගෝනි නාගරිකයන්,
වැස්සට සන්ග්ලාස් දාන,
බඩුකාරයන්,
මානසික ලෙඩ්ඩු
යන සියලු දෙන් අපට හමුවී ඇත.

හමුවී නැත්තේ
සමාජ-විප්ලවයක්
කිරීමට හැකි අධිෂ්ඨානශීලී මිනිසුන් පමනි.

මගේ හිතට තදින් වැදුනු දෙයක්. ඒකයි ලියන්න හිතුනෙ. මේ පෙරදිග සුලං බුක් මාක් එක මගේ මේසෙ උඩින් තියපු එකාට පිං!

කියෙව්වට ‍බොහෝම ස්තුතීයි.

ඔබලා රටයාම හා රට අල කෑම

2009-02-23T20:43:00.000-08:00

මම මේ සටහන ලියන්නෙ ටිකක් ආවේගයකින්. මේ සටහනේ මම ලියන්නෙ දැන් රටේ නැති කාලකණ්නින් පිරිසක් ගැන! මම හිතන්නෑ එහෙම එක්කෙනෙක් වත් මේ සටහන කියවනව ඇති කියලා. මම කියන්නම් ඒ කව්ද කියලා. ඒ තමයි තමන්ගෙ බුද්ධිය පිටරටට විකුනන පිරිස ගැන! මේ පිරිසෙත් දෙකොටසක් තියෙනවා. ඒතමයි රට ගිහින් පදිංචි වන පිරිස හා නැවත ලංකාවට එන පිරිස. මම මෙතන කියන්නෙ නැවත ලංකාවට නොඑන පිරිස ගැන. මෙන්න මේකයි තත්වේ
මෙහෙම රට යන ගොඩක් අය ඉගන ගන්නෙ ලංකාවෙ. ඒ කියන්නෙ නිදහස් අධ්‍යාපනයෙ. එතකොට ඒ ගොල්ලොන්ට වියදම් කරන්නෙ රටේ සල්ලි. ඒ කියන්නෙ අපේ සල්ලි. මුං මොකද කරන්නෙ අපේ සල්ලි වලින් ප්‍රථමික අධ්‍යාපනයේ සිට විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යපනයත් රටේ මහජන මුදල් වලින් ලබාගෙන අන්තිමට මුංගෙ මොලේ මොලේ පිට රටට විකුනනවා. ඒක මහ කාලකණ්නි වැඩක්. මුංට රටේ සල්ලි වියදම් කරන්නෙ රටට අල කන්න නෙමෙයි. මොවුන්ව රටේ ශ්‍රම බලකායට ලබා ගන්න හිතා ගෙන. ඒත මුං රට ගියාට පස්සෙ රටට වෙන්නනෙ අල කන්න තමයි. මුං මහ ආත්මාර්ථකාමී පිරිසක්. උං හිතන්නෙ උංගෙ බඩ ගැන විතරයි. මුං ඉපදුනු රට ගැන මුං ඇහැක් ඇරල බලන්නෑ. තමන් මේ රටේ සල්ලි වලින් ඉගන ගත්තු බව මුංට අමතක වෙනවා. මුං ඉපදුනේ ලංකාවෙ කියන එක මුංට අමතක වෙනවා.
ඇත්තටම මේකට උංට බැනල විතරක් හරියන් නෑ. මොකද උංගෙ සේවය සපයන ආයතන වලින් මුංට ආයෙත ගොඩ කාලයකට එන්න බැරි විදිහට නීති සක සලා තියෙන්නෙ. මුංට මෙහෙම රට යන්න නිදහසට කාරනා නම් කොටියක් විතර ඇති. හැබැයි ඒ හැම එකක්ම පදනම් විරහිත ඒවා. සමහරු කියයි පඩි මදි කියලා. සමහරු කියයි ජොබ් නෑ කියලා. මේවා පට්ට පල් බොරු. තමන්ට හැකියක් තියෙනවනම් මොලයක් කියල දෙයක් පුස් නොකා තියෙනව නම් මුංට මෙහෙ ඉදං රට ගිහිල්ල හම්බ කරනවට වඩා සල්ලි හොයන්න පුලුවන්. ඒත කොට රටත් දියුනු වෙනවා. උනුත් දියුනු වෙනවා. එතකොට හැමෝම ගොඩ නෙව.
මෙහම කට්ටයක් බුද්ධිය විකුනන්න රට යද්දි තවත් පිරිසක් ශ්‍රමය විකුනන්න රට යනවා. ඇත්තටම ඒක මානූෂීය අතින් හොද නැති උනාට රටට ගොඩක් හොද දෙයක්. මොකද මේපිරිස ගෙන් අපිට ගොඩක් විදේශ විනිමය ලැබෙනවා. අනෙක මේ පිරිසෙන් ගොඩක් පිරිස නැවත ලංකාවට එනවා.
නිදහස් උත්සවය දවසේ ජනාධිපති තුමා කිවුවා යුද්ධය නිසා රට හැර ගිය පිරිසට නැවතත් ලංකාවට එන ලෙස. නමුත් මට ඒ අවස්ථාව ලැබුනම් මම ජනාධිපති තුමා කියපු ආයචනවත් එක්කම මම කියන්නෙ බුද්ධිය විකුනන පිරිසට නැවත ලංකාවට එන්න කියලා. මුංට මේ පාප කර්මයෙන් බේරෙන්න එක විදිහක් තියෙනවා.එක් තමයි මුංගෙ දරුවන්ව හෝ නැවත ලංකාවට එවා ඔවුන්ගේ සේවය හෝ රටට ලබා දීම. මම හිතන්නෑ මුං ඒකවත් කරයි කියලා.
මොනව උනත් තව හිතෙන ‍දේවල් නම් කෝටියක් විතර තියෙනවා. ඒව ලිය ලිය ඉන්න ගියොත් අද මට අල කන්න තමයි වෙන්නෙ. ඒක නිසා මම ඒව ලියන්න යන්නෙ නෑ. කියෙව්වට බොහෝම ස්තුතීයි.

techකතා

2009-02-15T23:34:00.000-08:00

මම හිතන්නෙ මම දැන් කියන්න යන දේ ගැන දැනටමත් ඔයගොල්ලො දන්නවා ඇති. ඒ තමයි ටෙක්කතා . අපේ අයියලා සෙට් එක කරන නියම වැඩක්. ටෙක් කතා දෙවන වැඩ සටහන අහුවට පස්සෙ ඒකෙන් සැහෙන්න හොද පිලිතුරු ලැබෙන බව මට තේරුනා!
ඉතින් මටත් කාලෙක ඉදන් තියෙන ප්‍රශ්නයක් මමත් යොමුකලා!
නියමයි! මට අවශ්‍ය පිලිතුර අවශ්‍ය විදිහටම ලැබුනා!
ඔය ගොල්ලොත් ගිහිල්ල බලන්න ටෙක් කතා! ආ බලන්න නෙවෙයි.අහන්න! ප්‍රශ්න තියෙනවනම් ඒගොල්ලන්ට යොමු කරන්න! අනිවාර්යයෙන්ම හොද පිලිතුරක් ලැබෙනවා

සිහිනය

2009-02-08T23:53:00.000-08:00

මම මේ‍ ලෝකෙ ජීවත්වෙන්නෙ මගේ ප්‍රධාන අරමුණු දෙකක් ඉ‍ටු කරගන්න.(තව එකක් තියෙනවා. ඒක මම කියන්නෙ නෑ මට අවුරුදු හයක් හතක් වෙන කාලෙ ඉදන් මට ලොකු සිහිනයක් තිබ්බා. ඒක තමයි මම මේ ලෝකෙ වැඩියෙන්ම ආදරය කරන මගෙ රට ලෝකයේ ඉතා නිදහස් දියුනු කාටවත් ගැති නොවන රටක් වෙනවා දකින්න. අනෙක් අරමුණ කරා යන්න පටන් ගත්තෙ මම අට වසරෙ ඉන්න කොට. ඒක තමයි මෙහෙයුම් පද්දතියක් හදන එක. ඒ මොනව වුනත් දැන් මගෙ එක සිහිනයක් ඉටුවේගන යනව කියල මට හිතෙනවා. ඒක තමයි ලංකාව නිදහස් අභිමානවත් රටක් වෙන එක.
දැන් ලංකාව බ්‍රිතාන්‍ය ආධිපත්‍යයෙන් නිදහස් වෙලා අවුරුදු 61 වෙනවා. 1948 දි නිදහස් වුනත් බොහෝ කලක් යන තුරු ලංකාව සම්පූර්ණ නිදහස් රටක් වුනේ නැ. මගේ හැගිමට අනුව තවත් නියම නිදහස් රටක් බවට ලංකාව පත්වෙලා නෑ. එහෙං ලංකාවෙම සංවිධානයක් රට කොටස් කරන්න හදනවා. ජාත්‍යන්තරයෙනුත් තව තව බලපෑම් තියෙනවා.
මොනව වුනත් දැන් මම කලින් කියපු ලංකාවම කොටස් කරන්න හදන L.T.T.E සංවිධානය නම් වදවී යාමේ තර්ජනයට ලක්වෙලා තියෙනා. ඒක හින්දා ඒ කරදරය තව ටිකක දවසකින් ඉවර වෙයි කියලා හිතෙනවා. ඒකට අපි මුලින්ම අපේ හමුදාවෙ කොල්ලනටයි, සටන කරන්න දේශපාලනිකව සහය දෙන අයටයි පිං දෙන්න ඕනෙ.
දැනට යුද්ධයට ලංකාවෙන් මුදල් කෝටි ගණන් වියදම් කරන බව ඔබ ද මම ද හොදින් දන්න කරුනක්. මේ වියදම් කරන සල්ලි ලංකාවෙ දියුනුවට ලගදිම යොදවන්න පුලුවන් වෙයි. එතකොට ලංකාව ගොඩක් දියුනු රටක් වෙයි. ඊට පස්සෙ තමයි වැදගත්ම දේ තියෙන්නෙ. ඒක තමයි කාටවත් ගැති නොවි ඉන්න එක. ඒක රදා පවතින්නෙ දේශපාලනිකයන්ගෙ කොන්ද මත. ඒ ගොල්ලන්ට කොන්දක් තිබ්බෙ නැතොත් අපිට හැමදාමත් ගැති වෙලා තමයි ඉන්න වෙන්නෙ.
මේ හැම දෙයක්ම හොද අතට වෙයි කියල හිතමුකො. ඊට පස්සෙ මොකක්ද වෙන්නෙ. ඊට පස්සෙ සිදුවෙන හැම දෙයක්ම රදා පවතින්නෙ ඔබේ හස්ථය මත. යුද්දෙ ඉවර වුනා. ඊට පස්සෙ රට පස්සෙ රට දියුනු කිරීමේ කාර්යයට අපි හැම දෙනාම උර දෙනන් ඕනෙ. නිදහස් ලංකාවෙ මේ අවුරුදු 61ටම ඉපදුනු වාසනාවන්තම මිනිසුන් කොටසක් අපි. මොකද අතිතයේ අපේ රටේ දියුනුව ගැන ඔබලාට යමක් කිවයුතු නෑ. මොකද ඒව හැමෝම ඒක දන්නවා. හැබැයි දැනගත යුතු දෙයක් තියෙනවා. ඒක තමයි අපේ රට මෙච්චර දියුනු රටක් වෙලා තිබුලෙ ඒ කාලේ හිටපු මින්ස්සු හින්දා. ඔවුන් රට වෙනුවෙන් කරන්න තිබුනු හැම යුතුතමක්ම ඉටුකලා. ඒක හිනද තමයි ලංකාව දියුනු වුනේ. දැන් අපිට උදාවෙලා තියෙන්නෙත්අපේ වාරෙ. අපේ යුතුකම් කොටස අපි හරියට ඉටුකලොත් අපිට පුලුවන් වෙයි ලංකාව කලින් තිබ්බ විදිහට නැවත ගොඩ නගන්න.
එතකොට මගේ සිහිනය යථාර්තයක් බවට පත්වෙනවා. මේක ඇත්තටම මගේ විතරක් සිහිනයක් නෙවෙයි. මේක ලංකාවෙ ඉපදුන හැමෝගේම සිහිනයක් වෙන්න ඕනෙ. මගේ සිහිනය රටේ හැමෝගෙම සිහිනය වුනොත් අපි හැමොගෙම සිහින ඉටුවෙනවා. මේ සියලුම සිහින ඉටුවුනාට පස්සෙ අපි හැමෝටම නිදහසේ හුස්ම ගන්න පුලුවන්වෙයි.
“මම දන්නවා මගේ සටහනේ කිසිම පිලිවෙලක් නැති බව. කොහොම වුනත් අන්තිම වෙනකං කියෙවුවට ගොඩක් ස්තුති. “
තව එකක්
“ඔබේ නම රට හා ලෝකය දැන ගන්නෙ, ඔබ රටට හා ලෝකයට ඉටු කරන සේවය අනුවයි”
ඒකනෙ මොකෙක්වත් මගෙ නම දන්නෙ නැත්තෙ.

Boulevard of my Love

2009-02-08T06:01:00.000-08:00

මම දන්නෙ නෑ මම මේක බ්ලොග් එකේ දාන්නෙ මොකද කියන්න. එක පාරටම හිතුනා මේක බ්ලොග් එකේ දාන්න.
මේක දාල මට මොනව වෙයි ද කියන්න මම දන්නෙ නෑ. මොනව වෙන්නද! කමක් නෑ මේගැන හිතෙන දේ ලියල යන්න. සත්‍ය සිද්ධියකි.
Boulevard of my Love
There was a boy who doesn't like stars very much.
One night he decided to watch the beauty of Stars!
He kept waiting for a long time, but didn't see any.
So he turned to go back.
But at last he saw a colourful and beautiful comet in the sky above.
He was charmed by it's beauty.
Eventhough the comet did see the boy was looking at her,
She disappeared without even looking at the him!
Boy searched for the her all the night.
But it was in vain.
Boy thought she would come again.
So he went to see the sky next day.
Once again he searched for the comet but he could not find out.
It wasn't the boy who give up!
He searched for the comet for about a year.
He went insane by searching for this comet.
But at last the comet came again!
The boy was very happy and tried to smile with her.
But it wasn't the comet who smiled back.
She went according to her path.
Boy was very disappointed.
He saw the comet again two or three times,
But he couldn't smile with her.
Boy is still looking forward to see the comet again.
අවසාන පද දෙක පෞද්ගලික හේතු මත ඉවත් කොට ඇත.

Crouching Tiger Hidden Mosquito

2009-02-05T20:06:00.000-08:00

දැන් මම කියන්න යන සිද්ධිය සිද්ධ වුනේ හරියටම ඊයෙ රෑ. වෙලාව මධ්යයම රාත්රිටය පසුවී විනාඩි කිහිපයක් පමණයි. ඒ වෙලාවෙ මම හිටියෙ හොදටම නින්ද ගිහිල්ලා. ඒත් මට මහ අමුතු මූසල සද්දයක් ඇහෙන්න පටන්ගත්තා. මම එක පාරටම ඇහැරුනා. මම එතකොට හිටියෙ මද සිහියෙන්. ඇහැරුනාට පස්සෙ කිසිම සද්දයක් ඇහුනෙත් නෑ මුකුත් පේනුනෙත් නෑ. මතක් වෙච්ච වචන ටිකකින් මටම බැන ගෙන ආයෙත් නිදාගත්තා. මෙය මහා අරුමයක්. ආයෙත් අර මූසල සද්දෙ ආවා. මම යකෙකුටවත් බය නැති නිසා මද සිහියෙන්ම මගේ කාමරය ආලෝකමත් කලා. මගෙ ඇස්‍ දෙකට හෙන ගැහුවා වගේ. මුලින්ම මට ඇස් අරින්න බැරි වුනා. තත්පර කිහිපයක් යන කොට මගේ කනීනිකාව ආලෝකයට හුරු වුනා.
ඒ වෙලාවෙ මම හිටියෙ පියවි සිහියෙන්. මම කාමරය වටේම කැරකිලා බැලුව. ඊට පස්සෙ මම දැකපු දර්ශනය මහා මූසල දර්ශනයක්. අපායට පලයං! මදුරුවෝ විසිපහක් විතර මගේ ඇද වටේම කැරකෙනවා. පස්සෙ මම හිමින්ම මදුරුවෙක් ගාවට කන තියෙල බැලුවා. හ හා අහුනා හොරේ. මේ මදුරුවගෙන් තමයි සද්දෙ ඇවිත් තියෙන්නෙ. ඊට පස්සෙ මම තවටිකක් සෝදිසි කරල බැලුවා. මෙන්න කාමරේ පොළොවෙත් මදුරුවෙ වහලා. පොලොව සුදු පාටට හුරු පාටක් නිසා හොදින් පේනවා. මුලු කාමරේම මදුරුවෝ තිස්පහත් හතලිස්එකත් අතර ගානක් හිටියා. මම සෑහෙන්ඩ පුදුම වුනා මෙච්චර මදුරුවො සෙට් එකක් මගේ පුංචි කාමරයට එක පාරටම ආවෙ කියලා. ඒක ගැන හොයල බලන්න හදන කොටම මහා සද්දන්ත කොටියෙක් වගේ පුංචි මදු‍රුවෙක් මට පහර දුන්නා. මගේ දකුනු අත මම කෙලින්ම මදුරුවාගේ පිට කොන්ද මතට ප්රරක්ශිපත කලා. අනේ මදුරුවා මහා මර හඩක් දීගෙන මරු තුරුලට ගියා.
දැන් විශේෂ කාර්ය මදුරුවෙක්ව මම මැරුවා. මෙහෙම මදු‍රු බලකායම මැරුවොත් මට යන්න අලුතින් පුංචිම පුංචි අපායක් හදන්න යම රජ්ජුරුවන්ට වියදම් වෙනවා. ඒක නිසා සේරම මරන්න ගියෙ නෑ මම. මම පොලොවෙ වහල හිටපු මදුරුවො හැමොම සමූල ගහතනය කෙරුවා. මගේ මෙහෙයුම ඉවර කරන්න පැයක් විතර ගිහිල්ලා. මම ඒක දැන ගත්තෙ ඔරලෝසුවෙන්. මෙන්න බොලේ මම දන්නෙම නැතුව මදුරු සොල්ජර්ස්ලා තුන හතර දෙනෙක් ඉතුරු වෙන්න අනෙක් හැමෝම මම මරල දාලා. මම මහා මදුරු මරුවෙක්. මොනව කොරන්ඩද? මෙහෙයුම ඉවර කරල මගේ අත දිහා බැලුවා. මගෙ දෙවියනේ! ලේ! වලින් මගේ අත නැහැවි ගිහිල්ලා. මම නානකාමරයට ගිහිල්ලා අත සබං ගාල හොද ගත්තා. ඇවිල්ලා ලයිට් සේරම ක්රිායා විරහිත කරලා. නින්දට වැටුනා. විනාඩි කිහිපය යි ගියේ. මැරිච්ච මදුරුවො හොල්මං කොරනවා වගේ ආයෙත් සද්දෙ. මට ඇහැරෙන්න මගේ හිත ඉඩදුන්නෙ නෑ. මම කකුල් දෙකේ ඉදන් ඔලුවත් වැහෙන්ට පොරවගෙන නිදාගත්තා. ආ මම කන්දෙකත් වහගෙන නිදා ගත්තා.
ඊට පස්සෙ මම ඇහැරුනේ අද උදේ පාන්දර. හා හරිම සුන්දර රාත්රිුයක් මෙතරම්!

කිලිනොච්චි සටන

2009-01-30T02:19:00.000-08:00

ලංකාවාසීන් සියලු දෙනාම එක වගේ සතුටු වුන දවසක් තමයි ලෝකයේ සිටින නිර්භීතම මිනිස්සුන්ගෙන් සැදුනු ලෝකයේ තිබෙන විශාලම හමුදාව නොවුනත් ලෝකයේ සටින දක්ෂම හමුදාව වන අපගේ ශ්රී් ලංකා හමුදාව කිලි‍නොච්චිය කොටි සංවිධානයෙන් බේරා ගැනීම. මට ඒදා ගොඩක් සතුටු හිතුනා.
නමුත් මම ලගදි දවසක පිට කොටුවට ගිය වෙලාවක මට ටිකක් අසතුටක් හිතුනා එතන වුනු සිද්ධියක් දැකල. මම දන්නෑ මේක නිත්යාගනුකූලව හරිද වැරදිද කියන්න. නමුත් මගේ දෘශ්ටි කෝණයට අනුවනම් මේක මහ බලු වැඩක්. මෙන්න මේකයි සිද්ධිය.
සාමාන්යව පෙළ ගණිතය දෙනව පත්රිය අවසන් වෙලා යාලුවොත් එක්ක EDEX බලන්න ගිහිල්ලා ටිකක් පරක්කු වෙලා තමයි මම එදා ගෙදර ගියෙ. මම ගෙදර යන කොට අම්මා කිවුවා අද ආච්චිලාගේ ගෙදර යන්න ඕනෙ කියලා. තව පොඩි වැඩ වගයක් කරගන්නත් තිබුනු නිසා අපි පිට කොටුවට ගිහිල්ලා තමයි ගෙදර ගියේ. වැඩ ටික ඉවර වෙලා අපි බස් එකට නැගල ඉන්න කොට ආව වෙළෙන්දෙක්. මිනිහ අවේ CD විකුනන්න. මෙම CD වල අන්තර්ගත වෙලා තිබුනෙ කිලිනොච්චි සටනේ දර්ශන කියල මිනිහ කිවුවා. එතකොට තමයි මට ගොඩක් තරහ ගියෙ. මොකද මේක නිකං අපේ හමුදාවෙ මිනිස්සුන්ගෙ ලේ විකුනල හම්බකරනවා වගේ වැඩක්. මම දන්නෑ මේවා විකුනල හම්බෙන සල්ලි කවුරු මොනවට යොදාගන්නවද කියලා.
මේක මගේ අදහස විතරයි. මේ මම ලිවුවෙ මට පේන දේ මට හිතෙන විදිහට. මේකෙ මොකක් හරි වැරැද්දක් තියෙනවනම් මට සමාවෙන්න.

කාලයට අර්ථ දැක්වීමක්

2009-01-11T21:03:00.000-08:00

කාලයට අර්ථ දැක්වීමක්

යම් පදාරථයක වෙනස් වීම කාලය යි. කාලය නිරපේක්ෂ මිනුමකි. පදාර්ථයෙ වෙනස් වීමට බලයක් අවශ්ය් වේ. එබැවින් කිසිදු භාහිර බලයක් ක්රිපයා නොකරන අවකාශයක ඇති පදාර්ථයක වෙනස් වීමක් සිදු නොවේ. එනිසා එම පදාර්ථයේ කාලය ගත වීමක් නොමැති විය යුතුය.
තවද කාලය දැනට ගණනය කරනුයේ යමකට සාපේක්ෂව යි. එය කිසි සේත්ම සුදුසු නොවේ.
(මෙහි පදාර්ථයේ වෙනස් වීම යනු පදාර්ථයේ චලනයක් හෝ වෙනත් භෞතික විපර්යාසයන් වේ.)
බාහිර බල කිසිවක් ක්රිසයා නොකරන ස්ථාන විශ්වයේ නැති නිසා සෑම පදාර්ථයකම ගත වීමක් හෙවත් කාලය ගත වීමක් ඇත.
මෙම අර්ථ දැක්වීම බොරු කරන්න පුලුවන් ද? මේක ගැන හිතෙන දේ ලියල යන්න. ඒක ගොඩක් මට වැදගත් වෙයි.

තව විනාඩි 10 යි

2008-12-27T10:19:00.000-08:00

දැන් ඔන්න ලියල ලියල..... පැය 6ක් තිස්සෙ ලියල අවසානයටම ආවා....... තව තියෙන්නෙ විනාඩි 10ක් විතරයි........

තව විනාඩි 20 යි

2008-12-27T10:05:00.001-08:00

තව තියෙන්නෙ විනාඩි විස්සයි.......... මට දැන් හරිම නිදිමතයි.......

තව විනාඩි 20 යි

2008-12-27T10:05:00.000-08:00

තව තියෙන්නෙ විනාඩි විස්සයි.......... මට දැන් හරිම නිදිමතයි.......

විනාඩි 40

2008-12-27T09:48:00.000-08:00

තවත් විනාඩි 40ක් විතර තියෙනවා. දැන්නම් ලියන්න දෙයක් ඇතත්තෙම නෑ. මගෙ ඇස් දෙකත් රිදෙනවා දැන්. හරි.......
දැන් ලියන්නම් මම මගේ රට ගැන
ම‍ගෙ රට ශ්‍රී ලංකාවයි. මම මෙතෙක් දැක ඇති සුන්දරම ස්ථානයද අසුන්දරම ස්ථානයද මම මෙහිදී මම දැක ගත්තෙමි. නමුත් මෙහි ඇති සංස්කෘතිය වෙන කිසිම ජාතියකට දෙවැනි නොවන සංස්කෘතයකි.