İçimdeki Yansıma

1 Aylık Suskunluğum

2026-08-22T14:50:19.639+03:00

Sevgili yansıma dostları,

Yine yeni yeniden merhabalar! Nasılsınız? Yaz tatiliniz nasıl geçiyor? Ben bir aydır suskun kaldım biliyorsunuz. Çünkü yaz döneminde gerçekten durağan ama kendi kendime yatırımlar yaptığım bir süreç oldu diyebilirim. Bir kere Gönül Dağı'nın eski sezonunu oturup bir çırpıda bitirdim. Şimdi de 7 Numara'yı izlemeye başladım. Yıllar önce izlemiştim özledim ve bir daha izleyeyim dedim. Bunun dışında zaman zaman One Tree Hill izlemeye de devam ediyorum.

Dizilerin yanında çok nadiren de olsa kitap okuyorum. Kendimle vakit geçirdiğim self dateler yapıyorum. Bazen arkadaşlarımla görüşüyorum. Uzakta olanlarla online olarak görüntülü görüşmeler yapıyoruz. Gerçekten dinlendiğim ve kendimi dinlediğim bir yaz dönemi oldu diyebilirim. Sıkıldığım anlar olmadı mı? Tabii ki oldu ama olsun. Bunun bile tadı başkaydı çünkü kış sezonunda sıkılmaya bile vakit bulamadığım anlar oluyordu. :) Bazen bu da gerekli yani.

Tatil dersen bu yıl tatile gitmedim. Bilinçli bir tercihti açıkçası çünkü bazen tatil de yoruyor insanı. Yolculuk, yeni yerleri ha bire gezmek, tanımak. Tatilden çok bir göreve dönüşüyor sanki. Bir de sanırım -aramızda kalsın- yaş aldıkça da insan daha çok dinginlik ve sakinlik arıyor gibi. Sezon da başlamak üzere zaten ve yine bu dinginlik pek de olmayacak gibi.

Siz nasılsınız dostlar, sizin tatiliniz nasıl geçiyor, neler yaptınız ve yapıyorsunuz? Yorumlarda buluşalım mı? :)

Sevgiler...

A.

'Gönül Dağı'nızdan Taşlar Düşmesin

2026-07-05T14:53:03.863+03:00

Merhabalar sevgili yansıma dostları,

Nasılsınız? Umarım hayatta her şey yolundadır. Bana soracak olursanız yaz tatilinin durgun zamanlarını geçiriyorum. Bir süredir evimde internet bağlantım yok. O nedenle buraya da uğrayamadım. Podcast yayınlarım ise beni bekliyor. :) Ama sorun yok... Bu sessizliği ve durgunluğu da bir şekilde yaşamaya ve tadını çıkarmaya çalışıyorum.

Neler yapıyorsun diye soracak olursanız. Zaman zaman kitap okumaya çalışıyorum. Ancak maalesef henüz kitap okuma moduna tam adapte olamadım. Sıkılıyorum ama okumaya elbette çalışıyorum. Bununla beraber her yaz yaptığım aktiviteyi yine yapıyorum. "Gönül Dağı" izliyorum. Son 3 yıldır sezon süresinde izleyemediğim için biriktirip tüm sezonu yaz tatilinde izliyorum. Şu an yine son sezonu izlemeye başladım ve 190. bölümdeyim. Gayet keyifle izlemeye devam ediyorum. Peki neden ben bu diziyi izliyorum?

Gönül Dağı dizisi bana gerçekten uzun yıllardır özlediğimiz o mahalle kültürünü, dostluğu, dayanışmayı, aile olmayı, dost olmayı, iyi günde kötü günde her zaman yanında olmanın ne demek olduğunu hatırlatıyor (Kendi hayatımda son zamanlarda tamamen eksik olan duyguyu yani). Bayramların neşesini, ramazanın ruhunu, aşkı, sevgiyi, evliliğin ne demek olduğunu nasıl olması gerektiğini, sadakati, sevgiyi... Kısacası insana dair, doğruya ve güzele dair ne varsa bana öyle güzel hatırlatıp hissettiriyor ki...

Zaman zaman gözyaşlarımı tutamadan izliyorum. Öyle sahneler oluyor ki gerçekten yüreğimi dağlıyor. Dizideki en favori çiftin kim diye sorarsan eğer Veysel ve Cemile derim. Onların aşkına, evliliğine ve birbirlerine olan bağlılığına o kadar hayranım ki. Gerçekten bazen Veysel gibi bir adam gerçekten de var mı diye sorgulamıyor değilim. :)

Her karakterin derinliğinin olması, her karakterin geçmişini aydınlatması, iyi olsun kötü olsun neden o hale geldiğini öyle güzel gösteriyorlar ki. Gerçekten iyilik de kötülük de insanlar için ve kimse doğuştan iyi ya da kötü olmuyor diye düşünüyorsun. O nedenle Gönül Dağı benim için yıllar geçse de efsaneler arasına gireceği aşikar. Sizler de hala bu diziye şans vermediyseniz ve benim gibi düşünüyor ve hissediyorsanız bir şans verin derim.

Tekrardan görüşmek dileğiyle, sevgiler.

A.

Yaz Tatili Planları

2026-06-24T22:30:00.000+03:00

Canım yansıma dostları,

Nasılsınız? Bunu gerçekten içten bir şekilde soruyorum öylesine bir soru değil bu. Beni artık tanıyorsunuz. Günlük hayatımızda sıradan bir şekilde kurduğumuz bu soru benim için sıradan değil gerçekten insanların birbirlerine sorması gereken bir soru. O yüzden nasılsınız?

Beni soracaksanız eğer hamd olsun çok daha iyiyim. Geçtiğimiz haftalarda yaşadığım o melankolik, sıkıntılı süreci atlattım sayılır. Anlamak için "Eksilmek Üzerine" yazıma bakabilirsiniz. Hem Haziran'ın ortasını da geçtik artık. Yaz tatili geliyor, okullar kapanıyor. Bu yaz neler yapmayı düşünüyorsunuz? Bu sorum illa tatil beldelerine gitmek ya da sahil kenarında güneşlenmekten öte bir soru canlar. Gerçekten kendiniz için, kendinizi geliştirmek için ya da kafa dağıtmak için neler yapacaksınız?

Ben açıkçası bu yaz daha fazla "yalnız" kalacağım için yani kendimle daha fazla vakit geçirebileceğimi düşündüğüm için bol bol dizi izlemek istiyorum. Mesela yıllar önce izlemeye başlayıp ama bir türlü devam ettiremediğim "One Tree Hill" dizisini izlemeyi düşünüyorum. Şu an 3. sezonun yarısındayım zaten. Zaman zaman boş vakit buldukça izlemeye başlamıştım ama bu yaz bitirmeyi düşünüyorum. Bununla birlikte The OC dizisine de başlamak ve bitirmek istiyorum. Eğer hepsini bitirecek vaktim olursa geçen sezondan beri izlemediğim "Gönül Dağı" dizisinin de kalan bölümlerini izlemeyi ve bitirmeyi düşünüyorum açıkçası.

Dizi izlemenin yanında alıp da okuyamadığım bir sürü kitap var ve en azından 5-6 kitap bitirmeyi de düşünüyorum. Hem fiziksel kitaplarım var hem de Kindle'da okurum diye tuttuğum kitaplar var. Onlar da bitecekler inşallah. Dizi, kitap derken tabii ki podcast devam edecek. Sezon finaline girmiyoruz. Ona da devam etmek istiyorum. Bir yerlerde azıcık da olsa dinleniyor biliyorum. Ki zaten çok dinlemek gibi bir derdim yok. Blog gibi düşünün. İçimden geçenleri anlatıyorum ve bitiyor. Sadece blogun podcast versiyonu gibi düşünebiliriz. Çok profesyonel bir şey hayal etmeyin. :)

Sanırım bu kadar şey bile yaz tatilimi bitirmek için fazlasıyla yeterli olacaktır. Bir yerlere gider miyim? Bilmiyorum. Henüz böyle bir planım yok. İsteğim de yok açıkçası...

Herkese iyi tatiller.

Yağmurlu bir akşam ve cam kenarında bir ben

2026-06-21T19:00:00.000+03:00

Selamlar sevgili yansıma dostları,

Nasılsınız? Bu soruyu gerçekten içten bir duygu ile soruyorum sizlere. Öylesine bir soru olarak sormuyorum. Bazen sadece lafta kalan küçük bir "nasılsın?" sorusunun gerçekten de sorulmasını bekleriz. O soru bazen hiç gelmez. Biz haykırmak isteriz, sesimizi duyurmak isteriz insanlara. "İyi değilim!" demek isteri ya da "Çok mutluyum!" ancak bu duygularımızı bile paylaşabilecek gerçekten 'içten' bir insan bulamayız.

Şu an bu yazımı yağmurlu bir akşam üzeri, bir cafenin cam kenarında, yağmurun sesini duyarak; görüntüsünü ve koyu bulutları görerek yazıyorum sizlere. Melankolik bir havada, arka fonda "to know" şarkısı eşliğinde yazıyorum. Son zamanlarda çoğalmak yerine azalmaya çalıştığımı biliyorsunuz o nedenle de çoğu boş bulduğum zamanı kendi kendime geçirmeye başladım ve gerçekten itiraf etmeliyim ki bundan oldukça keyif almaya başladım.

Elbette dostlarım, arkadaşlarım, sevdiğim insanlar var. Onlarla da çok fazla zaman geçiriyorum tabii işten güçten vakit bulduğum kadarıyla. Fakat kendi kendime yaptığım vakit geçirmeleri yani yeni dönem terimiyle "self date" bana oldukça iyi geliyor ve beni gerçekten iyileştiriyor. Yazılarımı yazıyorum, podcast için çalışmalarımı yapıyorum, yazacak ya da konuşacak yeni şeyler düşünüyorum mesela. Fikirler üretiyorum. Vakit buldukça kahvemi alıyorum ve dizi ya da film izliyorum ve hatta kitap okuyorum. Eğer bunu gerçekleştirmeyen varsa çok şiddetle öneriyorum.

Bu durum benim keşfettiğim bir şey değil elbette. Psikolog bir arkadaşımın da şiddetle önerdiği bir şey. Hatta mümkünse bu süreçte yazılar yazın, duygularınızı bir kağıda yazın sonra yırtıp atın ya da etrafı yakmayacaksanız bir kibrit çakın ve bırakın yansın. :) O ateşle birlikte bütün duygularınızdan arındığınızı düşünün. Ya da benim gibi kendinize bir blog açın ve oraya yazın dostlar ancak amacınız okunmak değil yazmak olsun. Bırakın okumak isteyen okur zaten. Kime okumasa bile yıllar sonra siz açar okursunuz ben neler yaşamışım, ben nelerden geçmişim diye. Adeta bir dijital günlük gibi.

Biliyorum son zamanlarda oldukça melankolik ve ciddi yazılar yazdığımı ben de fark ettim. Belki de o eski, filtresiz ve komik kızı arıyor gözleriniz ama emin olun hâlâ aynı kişiyim ancak son zamanlarda belki de ben de melankolik anlar yaşıyorum o nedenle o mizahı henüz yakalayamadık ama emin olun biraz daha mizah yoğunluğumun yüksek olduğu zamanda istediğiniz ruhu bulabileceğinizi düşünüyorum.

Haydi bakalım siz de yazmaya başlayın. Belki de blog açarsanız bana yorumda linkini bırakırsınız ben de sizlerin bloglarına bakabilirim böylece. :)

Sevgiler,

Sevgili Günlük Kültürünün Ölümü ve Yazmanın İyileştirici Gücü

2026-06-17T16:00:00.000+03:00

Sevgili yansıma dostları,

Yeniden yeni yazımla sizlerle beraberim. Bakın ben "sevgili yansıma dostları," olarak başlıyorum sözüme. Eskiden, çok eskiden 90'lar nesli "Sevgili günlük" diye başlardı sözlerine. Hatırlayanlar, bilenler ya da zamanında günlükler yazmış insanlar bilir bunun ne olduğunu bunun tadını. Hani o çok basit bir kilit sistemi ile kilitlediğimiz ve güvende tuttuğumuza sonsuz emin olduğumuz ama yastığımızın, yatağımızın altına sakladığımız ya da belki çekmecemize kilitlediğimiz o herkesten gizli tuttuğumuz defteri.

Kimse okusun istemezdik mesela. Çünkü o bizim mahremimizdi. Defterin içerisinde de çok basit, çok çocukça ve hatta çok ergence şeyler yazardık belki de. İlk aşkımızı, platonik olarak uzaktan uzaktan sevdiğimiz çocuğu yazardık. Bize olan en ufak davranışının bizi havalara uçurduğu, bütün günümüzü güzelleştirdiği o anıları. Ya da sınıftan ya da başka sınıftan bir kızla konuştuğunda bile yaşadığımız o derin aşk acılarını :).

Hatırlıyorum mesela lise 1 de yazdığım günlüğümü ki hâlâ saklı durur. Lise 1 de aşık olduğum çocuğu yazmıştım sayfa sayfa. Şimdi okurken gülüyorum, kendime sevgiler sunuyorum bu kadar güzel sevdiğim için ama sadece ben okuyorum.

Peki ya şimdi? Artık nerede kaldı o günlükler, kendimize özel tuttuğumuz duygularımız, yaşantılarımız nerede? Kimse görmesin diye sakladığımız bütün duyguları sosyal medyadan bütün dünyaya duyurmaya başladık. Arkadaşlığımız bitince takipten çık, WhatsApp'ten engelle, story olarak bir laf sok mesela. Birini seviyorsan hemen fotoğraf paylaş, arkadaşlarınla profilini incele yorumlar yap. Ee nerede kaldı o mahremiyetler. Eskiden annemiz babamız duymasın, ablamız okumasın, kardeşimiz ispiyonlamasın, ailemiz üzülmesin diye sakladığımız her şeyi neden paylaşıyoruz herkesle. Artık başkalarının duygu ve düşüncelerini mi önemsemiyoruz yoksa?

İşte bu yüzden yeniden yazmaya başladım ben. Evet belki diyeceksiniz ki sen de blogta yazıp tüm dünyaya açık ediyorsun ama beni kimse görmüyor, kimse tanımıyor ve tabii ki sosyal medya gibi o kadar kişi de okumuyor. Burası benim dijital günlüğüm gibi ama yine de her mahremiyetimi anlatmadığım bir noktası var.

Mahremiyet önemlidir, herkesin her şeyi bilmesi bir zehirdir. Bugün dostunuza verdiğiniz bir sır, yarın düşman olduğunuzda size silah olarak dönebilir.

Kendi iyiliğiniz için, sınırlarınızı korumakta dikkatli olun.

Sevgiler,
A.

Sessizce Eksilmek Üzerine

2026-06-09T16:00:00.000+03:00

İnsan büyüdükçe kelimelerin ağırlığını değil, sessizliğin asaletini öğreniyormuş sevgili yansıma dostları.

Geçenlerde hayatımın en kırılgan, maddi ve manevi olarak en zorlayıcı anlarından birinde, tüm maskelerimi bir kenara bırakıp en yakınlarıma küçük bir cümle kurdum: "Zor bir süreçten geçiyorum, şu an hiçbir şeye yetecek gücüm yok." Bir insanın; her akşamını beraber geçirdiği, çocukluğunu, gençliğini, anılarını paylaştığı insanlara bunu itiraf etmesi ne kadar zordur, tahmin edersiniz. İçimden geçen, beklediğim tek şey büyük çözümler ya da mucizeler değildi elbet; sadece sığ bir şefkat, bir parça parmak ucu tesellisiydi. "Gezisi, planı batsın; sen iyi misin?" denmesiydi.

Fakat modern dünyanın o yapay "sadakat" ve "eğlence" putları, insani olan ne varsa ezip geçmeye o kadar hevesliymiş ki... Karşımda bir dostun, bir akrabanın sıcaklığını değil; önceden yapılmış planların bürokrasisini, trip cümlelerini ve nihayetinde buz gibi bir sessizliği buldum. Ben gelemedim diye planlar bozulmadı, o yollara düşüldü, masalar kuruldu, sabah kahvaltılarının "biz çok eğleniyoruz" kokan fotoğrafları çekilip uzağıma fırlatıldı. Tıpkı kısa süre önce hayatın içinde yapılan o küçük nispetler gibi, bu kez de sessizce eksilmem istendi o masadan. Eksildim.

Gariptir, içimden ne bir sitem etmek geliyor ne de bağırıp çağırmak. O 2011'deki fırtınalı, caps lock tuşuna basıp dünyaya öfke kusan genç kız çok geride kaldı. O gün güvendiğim dağlar üzerime yıkıldığında buraları bir pembe dizi setine çeviren o asi ruh, bugün yerini çok daha vakur bir kadına bıraktı.

Satırlarda biraz daha geriye gidiyorum... Bir okulun o çetin kış sabahlarında, elleri soğuktan morararak soba yakmaya çalışan, rüzgarda saksı devrildi diye sıra dayağından korkan o küçük, savunmasız kızı hatırlıyorum. O küçük kız büyüdü; koridorlardan geçti, kendi sınıflarında öğrencilerine şefkatle fısıldayan bir eğitimci oldu. O gün o sınıfta göremediği o özenli, merhametli eğitimi bugün kendi çocuklarına aşılayan bir kadın oldu.

Şimdi o morarmış elleriyle soba yakan küçük kıza ve bugün hayatın yükünü omuzlayan o gururlu kadına sıkıca sarılıyorum. Ve anlıyorum ki; insanı ayakta tutan şey, o şatafatlı masaların sahte kalabalığı değil, kendi iç sığınağının o asil ve mağrur yalnızlığıymış.

Bazen içimden dehşet verici bir gitme isteği yükseliyor. Çekirdek ailem dışındaki herkesten aniden uzaklaşmak, numaraları değiştirmek, bu şehri terk etmek ve öyle bir yok olmak ki... Arkamda bıraktığım o gürültülü insanların içlerine bir kurt gibi düşmek, kıymetimi ve yokluğumu en derinden hissettirmek istiyorum. Sosyal medyanın o onaylanma arzusu barındıran, sahte vitrinlerinden zaten yıllar önce çıktım; dijital minimalizmle zihnimi temizledim. Şimdi ise hayatımın etrafına o aşılmaz, buz gibi sınırları çekme vakti.

Varlıkta herkes yanınızdadır yansıma dostları; masalar kurulur, pastalar, börekler yapılır, kahveler içilir. Ama insanın kalitesini ve size olan sevgisini, sadece sizin yokluğunuzda ve en zor zamanınızda anlarsınız. Ben kendi payıma düşen dersi aldım. Onlar o gürültülü, sahte fotoğraflarında eğlenmeye devam edebilirler. Benim artık doyunca okuyacak kitaplarım, perde arkasında sesimi fısıldayacağım podcast'lerim, bana kalbi temiz gözlerle bakan öğrencilerim ve en önemlisi; yüzleşmekten korkmadığım pırıl pırıl bir geçmişim var.

Eski sandıkların tozunu üfledim, maskeleri indirdim. Şimdi kendi kalemimde, kendi yansımamla baş başayım.

Sahi, siz en son ne zaman zor gününüzde yanınızda kalanları sayıp parmaklarınızın boşa çıktığını fark ettiniz?

Sevgilerimle...

Dijital Dünyanın Gürültüsünde Sessizliği Seçmek: Ben Nasıl Kurtuldum?

2026-06-07T16:00:00.000+03:00

Yıllar önce Msn ya da Mynet gibi sitelerin chat odalarıyla başladı internet yolculuğum.

Muhtemelen bahsettiğim dönemleri asla bilmeyen yeni kuşak neyden bahsettiğimi bile anlamamış olabilir. Açıkçası bence internetin en keyifli olduğu dönemdi. Microsoft, Skype a yatırım yapacağına MSN messanger'ı odak noktası alsaydı ve WhatsApp gibi hızlıca android ve ios dünyasına entegre edebilseydi belki de şu an o mavi-yeşil logolu programı telefonlarımızda WhatsApp yerine kullanmaya devam edecektik.

Neyse ki zamanla Facebook, Twitter (X), Instagram, Tiktok derken bütün dünyamızı kapsayan kocaman bir sosyal medya furyası ve dünyası oluşmaya başladı. İyi yanları vardır elbette. Bu iyi yanlarını saymaya kalkacak değilim çünkü ben zaten hali hazırda sosyal medya kullanmayı son birkaç yıldır bırakmış birisi olarak karşınızdayım. Bazılarını çok daha erken bıraktım -Facebok gibi- bazılarını ise çok daha yakın dönemde kullanmayı bıraktım. Peki ama neden?

Bir kaç yıl önce tanıştım Cal Newport ile. Aslında sosyal medyanın ne kadar çok hayatımı kapsadığının, ekran süremin ne kadar devasa boyutlara ulaştığının oldukça farkındaydım. Hatta ve hatta bütün günümü diyebilirim. Dizi izlemez, kitap okumaz olmuştum açıkçası. Çünkü sürekli ekran kaydırıyordum. Tiktok'ta video izliyor ardından sıkılınca Instagram'da story'lere bakıyordum. Sonra tam da bu sosyal medyadan uzaklaşma fikri aklıma düştüğünde bu yazarla ve kitabı ile tanıştım. Türkçeye de çevrilmiş olan bu kitabı okudukça gerçekten bir çok şeyin farkındalığına ulaştım. Kendime, hayatıma ciddi anlamda yazık ettiğimi fark ettim. Zaten sayılı olan ömrümün belki de toplasan günlerini, aylarını sosyal medyada geçirmiş biri oluyordum. İyi de çok daha anlamlı ve faydalı şeylere zaman yaratmak iyi olmaz mıydı?

Kitabı okudukça neler yapabileceğimi anladım ve adım adım uygulamaya başladım. Bu kitapla beraber bana başka bir farkındalık katan bir belgesel de ekstra yardımıma yetişti: The Social Dilemma (Toplumsal İkilem).

Bu belgeselle de aslında bu sosyal medya yaratıcılarının algoritma ile nasıl da bizi kendilerine bağladıklarını ve nasıl da o küçücük ekrana bağımlı hale getirdiklerini yani sosyal medyanın hiç de umulduğu gibi masum olmadığını açık seçik bir şekilde dile getiriyordu.

"Okey okey yani benim açımdan bütün parçalar yerine oturdu . Sizler devam edebilirsiniz." Böylece artık kafamda her şeyi oturmuştum. Sabahları uyanır uyanmaz telefon bildirimlerini kontrol etmek, Instagram'daki tüm story ve postları kontrol etmek, paylaştığımız bir gönderiyi insanların ne kadar "like"ladıklarına bakmak, kimlerin beğenmeden geçtiğini görmek, kimin bizi takipten çıktığını, kimlerin eklediğini, DM'den kimlerin yazdığını incelemek... Anlatınca bile gerçek anlamda yoruldum. Bu kitabı okudukça adım adım hesaplarımı sildim, uygulamaları sildim ve gerçekten kullanmam gereken şeyleri kullanmaya karar verdim.

Peki bu kadarcık mı, böyle kolay oldu mu her şey? Hayır tabii ki. Bağımlılıktan söz ediyoruz. O kadar kolay olur mu hiç yansıma dostları. Elbette sancılı bir süreç. Bir kere dondurduğum hesapları belki 2-3 defa yeniden açtım. 1 hafta kullandım ve yine faydasız fikrine dönüp yeniden dondurdum. Gündemi takip ediyorum yalanı ile X'i kullanmaya epey devam ettim ama aslında orada da gündemden çok her şeyi okuduğumu fark ettim ve onu da sildim.

Haber takip edeceksem, gündeme bakacaksam o halde haber uygulaması yeterli gelecektir. Zaten bildirimlerle anlık olarak neler olup bittiğini öğreniyorsun. Instagram desen, kimin nerede olduğu, şu an ne yaptığı, kimlerle olduğu, ne yediği, ne içtiği, ne giydiği benim zerre kadar umurumda olmadığı gibi benim hayatım da onları ilgilendirmiyordu. Mahremiyet duygusu tamamen ortadan kalkmış. Normalde eskiden olsa böyle bir şey çok ürkütücü olurdu ama herkes bunu normalleştirmeye başladı. Benim gündelik hayatımda nerede olduğum ne yaptığım niye insanları bu kadar ilgilendiriyor ki? Neden paylaşma isteği duyuyorum peki? Bu bir "onaylanma" isteği mi? İnsanların onayına, beğenisine neden ihtiyaç duyalım ki yansıma dostları Allah aşkına?

'An' ı yaşamıyoruz artık farkında mısınız?

Konsere gidiyoruz herkesin elinde telefon ve konseri kaydediyor, bir düğüne gidiyoruz yine aynısı. İyi de sahne önünde, şarkıcı canlı canlı karşında neden onu elindeki telefonun ekranından izliyorsun ki hâlâ? O zaman neden konserdesin? Konsere gitmek senin için bir statü göstergesi mi? Bunu paylaşarak kendini "çok eğleniyorum, çok elit takılıyorum." düşüncesine mi sevk ediyorsun? Instagram hesabındaki yüzlerce takipçin gerçekten bu kadar önemli mi? Onların kaçı senin zor zamanında yanında oldu? Kaçı sen ağlarken gözyaşlarını sildi ya da kaçı senin en mutlu anına şahitlik etti ve gerçekten mutlu oldu bunları bir düşünsene...

Bütün bu sahtelikler içerisinde kalmak hiç de bana göre bir şey değildi. Bu kitap ve belgeselin de eşliğinde ben o dijital çöplükten kurtuldum ve oldukça da mutluyum. Gündemi kaçırdığım olmuyor mu derseniz elbette ki oluyor. Mesela bazı ünlülerin/influencerların tutukluluğunu çooook sonra tesadüfen duydum. Eee? Bilmeyerek ne kaybetmiştim? Hiçbir şey. Zaten ülkedeki en önemli olayları Bundle gibi uygulamalarla ediniyorum. WhatsApp ile sevdiğim kişilerle ya da iş hayatımdaki insanlarla iletişimde kalabiliyorum. Ancak bunlar günün sadece kısacık bir zamanını kapsıyor ve ben artık kendime oldukça vakit ayırabiliyorum. Keşke diyorum keşke tuşlu telefonlarla devam ediyor olabilseydik. O zamanlar çok daha fazla şey yapabiliyorduk. Zaman bana yetmiyor, 24 saat az geliyor diye düşünüyorsan dön bir hayatına bak derim. O 24 saatin kaç saatini anlamsız ve boş geçiriyorsun. Ondan sonra tekrar karar ver.

Artık doyunca kitap okuyorum, bakın mesela yıllar sonra blog yazmaya geri döndüm, podcast yayınları yapıyorum, eskiden izlemek istediğim ama izleyemediğim dizileri izlemeye başladım. Haftalık olarak takip ettiğim diziler var. Arkadaşlarımla, dostlarımla yan yana geldiğimde biraz da benim zorlamalarımla telefonlarımızı bir kenara bırakıp gerçekten gözlerimizin içine bakarak sohbetler edebiliyoruz.

Eğer aklından böyle bir düşünce geçiyorsa bu kitabı al oku, belgeseli izle ve biraz da Reddit'de r/digitalminimalism subredditinde dolaş derim.

Sevgilerimle...
A.

"Taşacak Bu Deniz" nereye gidiyor? (Sezon Finali)

2026-06-06T22:35:54.071+03:00

Sevgili yansıma dostları,

Biliyorsunuz beni yıllardır ben dizi hastası bir insanım. Yerli, yabancı (özellikle yabancı) ne hoşuma giderse izlerim. Son zamanlarda işten güçten fazla vakit bulamıyorum ama sezon başından beridir bu diziyi keyifle izliyorum.

Belki birçok kişi için hikayesi klişe ne bileyim Trabzon'u yansıtmıyor falan (ekşi yorumları) ama bana ne kardeşim ben izliyorum ya hu! Ancaaaaakk! Dün yayınlanan sezon finali bana "acaba gelecek sezon izlemesem mi?" dedirtmedi değil yani. Arkadaş ben böyle kötü bir sezon finali görmedim. Tüm sezon boyunca ilmek ilmek inşa ettikleri hikayeyi bir bölümle çöp ettiler! Teşekkürler senaristler, teşekkürler yapımcı (!).

Bak en çok sinirimi bozan meseleden başlamak istiyorum bre. Lan İlve'nin ne suçu vardı da s*ktir ettiniz kızı?! Neymiş efendim Adil efendiye zamanında niye kızının DNA testini değiştirmiş de Adil'den saklamış. Lan kız sana düpedüz söylüyor ya oğlumu kaçırdılar, öldürmekle tehdit ettiler diye. Mal!!! Seninki evlat da onunki su maymunu mu? Kadın bütün bunlara rağmen silahla yaralandı, ölümden döndü senin kızının sırrı yüzünden ama ona rağmen gelmiş bir de hesap soruyorsun. Hem senin sevdiğin kadın engelledi sonradan söylemelerini. Hele Gezep! Adam senin için canını verecek derecede seviyor seni. Her otuna b*kuna senin yanında olup bütün çileni çekiyor ama sen onu da evinden s*ktir ettin!!! Vay bee ne "adil" adammışsın! Hele o geri zekalı kardeşine ne oluyor pardon? Senden daha çok halleniyor milleti evinden kovuyor, kapıyı açıyor falan.

Eeee eğer adam gibi adaleti sağlayabilseydin, gerçekten sana canını verecek insanları yanında tutabilseydin eğer o son sahnede Volkov sevdiğin 3 kişiyi ölüme sürüklediğinde yanında olurlar ve belki de kurtulurdun. Ha bence yeni sezonun ilk bölümünde de tam dediğim olacak. Gezep ve Çakır Uşak gelecek ve kurtaracak ama neye yarar? Eyüphan kardeşinin, kızının canına kast etti ama sen yine tuttun onu hiçbir şey olmamış gibi evine aldın ama Adil efendi. Seni görmek istemiyorum falan da demedin.

Fadime sen de zaten ayrı mal bir kadınsın. İnşallah İso senden boşanır da daha iyisini bulur sen de öyle inadınla saçmasapan hareketlerinle kala kalırsın. Başka hiçbir şey demiyorum sana. Esme sana kendisi yüzünden saklamak zorunda olduğunu söylediğini bizzat belirttiği halde sen bir de animatör gibi kıyafetler giyip adamın güya canını yakmak adına kalktın seremoni düzenledin. Yok gelinliği yapmalar yok kına elbisesini yakmalar. Kal evde otur oturduğun yerde.

Oruç'a gelirsek tamam adam ailesi için sırrı sakladı, tamam Eleni için sahte anne getirdi eyvallah ama sonrasında sizinle iş birliği yapıp Eleni'nin kurtarılmasına yardım etmedi mi? Adamı niye cezalandırdınız. En azından yaptıklarını eşitlemiş oldu. Belki Eleni artık sevmeyecek, belki uzaktan uzaktan bakmak zorunda kalacak ama adam vuruldu lan! Ailesi yüzünden başına gelmeyen kalmadı adamın. En kötüsü adamın yıllarca emek harcadığı mesleğini yaktınız. Adamı doktorluktan ettiniz.

Kimse hiç kusura bakmasın. Adil de gerçekten adil bir adam değil. Herkese eşit davranmıyor. İşine gelenin kalemini kırıyor işine gelmeyene sahip çıkıyor.

Zaten son zamanlarda bölümler iyice drama bağlamıştı ve komedi unsuru neredeyse hiç yoktu ki bu da beni en çok sıkan ve geren sebeplerdendi. Tamam mesela Şerif kötü karakterdi ama komikti de en azından o çatışmalar, karşılıklı kavgaların komik yönleri ve eğlenceli tarafları da vardı ama Eleni'nin kaçırılmasından itibaren hatta Şerif'in Adil tarafından tutsak edilmesinden itibaren dizinin komedi ögeleri neredeyse yok oldu. Canım Sevcan düğün ve davetiye sahnesi olmasa kendisine rol yazılmamıştı. Ki Sevcan sinir bozucu olsa da eğlenceli bir karakter. İlve mesela devam etmeli. Çünkü yarım kalan bir hikayesi var Gökhan'la. Çünkü geçmişte İlve ve Gökhan arasında da bir şeyler geçmiş olabileceğine dair sinyaller verilmişti bir kaç bölüm önce.

Hicran... Bence hikayesi bitti. Devam etmesini gerektiren bir durum yok. Zaten Gezep'le de olmuyorlar. Nihayetinde Gezep ile avukat daha iyi bir çift oldu gibi. Şerif ne olacak mesela. Eğer bu kadar suçtan sonra onu da hapisten çıkarırsanız herkesten ciddi tepki alırsınız bilginiz olsun. Tamam iyi karakter ama hikayesi benim gözümde bitti.

Oruç'la İso'nun ağabeyleri Fatih gelir mi? Bence gelmeli ama durduk yere Timur Volkov'u düşman olarak yazdığınız için ekstra bir kötü karaktere gerek var mı tartışılır.

Velhasıl-ı kelam gelecek sezon devam eder miyim? İlk bir iki bölüme bağlı. Eğer ağır dram olarak devam ederlerse açıkçası devam etmeyi düşünmem ama yine ilk bölümler gibi ram-komedi-aksiyon üçlemesi şeklinde giderse seve seve devam ederim diye düşünüyorum.

Peki siz değerli yansıma dostları, siz neler düşünüyorsunuz bu sezon finali hakkında? Yorumlarda buluşalım.

Sevgiler...

Yıllar, yıllar sonra... Yeniden!

2026-05-31T20:42:54.949+03:00

Uzun yıllar sonra buraya dönmek ve yeniden bir şeyler "karalamak" istedim sevgili yansıma dostları,

Geriye kimler kaldı, kimler buraya bir göz atacak ya da kimler okuyacak hiçbir fikrim yok açıkçası ama gerçekten önemli değil. Benim şu anki tek derdim, yeniden bir şeyler yazmak ve bu blogu canlandırmak —en azından şimdilik—.

Sizinle son görüşmemizden sonra aradan yıllar geçti. Öncelikle elhamdülillah hayattayım ve yaşıyorum :). Son yazımda yirmili yaşlarında bir üniversite öğrencisiydim. Hayatının baharını hızlı yaşayan, duygularını çekinmeden, içinden geldiği gibi ortaya çıkaran bir genç kız vardı. Aslında zaman içerisinde yaş almak ve yüzdeki çizgilerin hafif belirginleşmesi dışında pek bir değişiklik olmadı açıkçası. Hâlâ duygularını en derinden hisseden, fikirlerini çekinmeden dile getiren, biraz daha olgunlaşmış bir kadın var karşınızda.

Üniversite hayatım bitti elbette, hatta onunla da yetinmeyip bir bölüm daha okudum. Şu an bir eğitimciyim; İngilizce öğretmeniyim ve artık çok tatlı, kalbi çok güzel öğrencilerim var. Öyle ki, süreç içerisinde mezun ettiğim ve şimdi benimle aynı mesleği paylaşan öğrencilerim bile oldu. Eğer severek yaparsanız dünyanın en harika mesleği olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.

Bunun dışında perde arkasında, beni tanımayanların bir yerlerde dinlediği podcast yayınlarım da var. Elbette yine anonim olarak internet dünyasındayım. Beni eskiden bilenler bilir; kendimle internet dünyası arasında hep bir çizgi vardı ve yıllardır o çizgiyi korumaya çalışıyorum. Sosyal medya kullanmıyorum mesela. :) Sanırım bunu başarabilen ender insanlardan biri olabilirim çünkü artık sevmiyorum. Eskiden çok aktiftim biliyorsunuz ama zaman geçtikçe dijital dünya eski tadını vermedi ve ben WhatsApp dışında tamamen uzaklaştım. Böylece kendime, sevdik
lerime ve öğrencilerime çok daha fazla vakit ayırabiliyorum. En önemlisi de kendimle baş başa çok güzel zamanlar geçiriyorum: Diziler izliyorum, müzik dinliyorum, bir şeyler yazıyorum ve podcast çalışmalarıma yoğunlaşıyorum...

İlk giriş için bu kadar yeterli diye düşünüyorum. Oralarda bir yerlerde kimler var bilmiyorum ama yeniden selamlarımı ve sevgilerimi gönderiyorum size. Eğer yeni birileri varsa karşımda, onlara da merhaba diyor, kocaman sarılıyorum.

Yeni yazılarda görüşmek dileğiyle... 💖

ŞİMDİ AŞKLAR YEAH YEAH YEAH! JUST LIKE THAT!!!

2013-03-24T16:51:00.001+02:00

ŞİMDİ AŞKLAR YEAH YEAH YEAH! JUST LIKE THAT!!!

İşin en stresli yanı bu biliyor musunuz yansıma dostları? Yani bir blog yazısına başlarken yazıya nasıl başlayacağını bulabilmek zaten beş blog yazısı yazma süresine eş değer olabiliyor. Bir de benim gibi azıcık(!) tembel iseniz "aman bi twitter'ı kontrol edeyim, telefona mesaj gelmiş mi, aa şu haber güzelmiş bir okuyalım..." gibi gereksiz ve oyalayıcı işlerle meşgul olursanız ne yazı yazabilirsiniz ne de bir türlü başlayabilirsiniz. Neyse ki bu sıkıntılı süreci anlatarak başlamış bulundum bebeklerim.

Şimdi bu yazımda son zamanların aşk ilişkilerini, sanal alemde aşk nasıl dönüyor gibi günümüz karın ağrılarını anlatmaya çalışacağım dilim döndüğünce...

Yazıya geçmeden önce benim kankitom, kardeşim, balım, böcüğüm Agresif Sultan da blog yazmaya başladı. Kimdir Bu Kavaşe? pardon :)) "Kimdir bu Hatun?" isimli bir blog adresi açtık kendisine. Blog görsellerini de ben yaptım ayıptır söylemesi. Karı şimdiye kadar tek bir yazı yazdı ama benim blog yazılarımdan bile daha fazla okundu fahişe! Aramızda fahişe, orospu gibi kelimelerin -sadece ikimizin arasında- iltifat olduğunu o yazısında bahsetmişti zaten bi daha beni yazmama gerek yok. Kaltak karı daha şimdiden ünlü havasına girdi. Neyse... Başkası olsa gebertirdim de naparsın bacı. Atsan atılmaz satsan satılmaz.

Neyse efendim konuda sağmayalım. Sağmayalım ne lan? Sapmayalım! Yanlış yazmışım amk... AŞK diyorduk... Eskiden neydi aşk??? Onun uğruna ömrünü feda etmekti, gözlerinin içinin parıldaması, sonsuz bir mutluluk basardı bedeni. İstemsiz kahkahalar, mutluluktan iştah kapanmaları ya da açılmaları, adet günlerinin bile kendini şaşırması, evde orkid bulamama, erkeklerin masturbasyondan, Angelina Jolie'yi hayal edip banyo yapmaktan alıkoyan, sanırsın büllüğünü sadece tuvalette kullanan varlıklar haline getirirdi... -NOT: Tam da bu yazının altına foto olarak bir arkadaşımın daha bebekken billoşunu tutarak çektirdiği fotoyu koymak isterdim ama işte olmuyor maalesef neyse benzer bişey bulurum ben de. Kendisine de sesleniyorum buradan; 4 yıldır verdiğin sözü tut artık. O kendini biliyor.-

Gelelim günümüz AŞK(!) larına; Allah aşkına artık gerçek aşk mı kaldı bu devirde? Herkes sikiş sokuş yeah yeah ooohhh fuck fuck derdinde! Çok açık sözlü oldum biliyorum ama durum bu yani. Cinselliğin uzun bir dönem bastırılmasından mütevellit mi böyle patlama yaptı diye düşünüyorum ama değil yani.Geçmiş dönemlerde yazılan kitaplarda ya da tarihi incelersek eskiden de hayat kadınları vardı, nikahsız birliktelikler falan filan vardı ama günümüzde artık ayyuka çıkmış bir durumda. Hayır cinselliğe bir sözüm yok. Kim ne yaşarsa yaşasın ama artık aşkın ağzına sıçtık topluca.

Şimdi bunu okuyan bir arkadaşım yine bana karşı çıkacak ama bunun suçunun bir kısmı yine biz kızların! Kız dediğin eskiden trip atardı, cinselliğin C'si konuşulmazdı, bakışmalarla bile aşk yaşanırdı ancak günümüzde bazı kesimler "Gelsene bu gece bana! , Hortumunu istiyorum bana boru döşe." demeye başladıklarından itibaren biz böyleyiz. Yani artık isteyen erkek değil kızlar oldu. Eee ne mi oldu? Eskiden adamlara iki trip atınca köpek gibi peşindelerdi -Beyler oradaki köpek tamamen sadakatin mecazi kullanılışı. Kızmayın bana.- Kızın gönlünü almak için bin bir takla atar, dağları deler, çöllere düşerlerdi. Boşuna mı yazıldı bu kadar efsaneler, Leyla ile Mecnun'lar, Kerem ile Aslı'lar, Ferhat ile Şirin'ler... Haa ama kızlar ne zaman ki "gel beni düdükle ne olurr yalvarırım niiiooollluuurrrr" demeye başladı, işte o an işler değişti canlarım. Adamlara şimdi iki trip atayım diyorsun, "Lan nasılsa beni talep eden çok! Nesini çekecem bu amk karısını." deyip hooooppp başka kollara atlıyorlar. Sonra da vay efendim aldatıldım!! Kendi kuyumuzu kendimiz kazdık kızlar.

Versen ayrı dert, vermesen ayrı dert!

Kızlar tamam vermeyelim azıcık edebimizle oturalım, herife gösterelim ama elletmeyelim diyoruz ama o da olmuyor anacım. Günümüzde adamlar artık homoseksüel ilişkilere de yönelmiş durumdalar maalesef. Evli olanlar bile var aralarında. Kimsenin cinsel tercihi ve kimlerle ne yaşadığı elbette bizi ilgilendirmez, saygı da duyarım ama şahsım adına konuşayım; aldatılacaksam da hemcinsim ile aldatılayım diye düşünüyorum. Her halde ki nasılsa bütün fantezilerimi denerim, heyecan olur, bir de o yolu denerim, hamile de kalmaz, üzerime yük de olmaz düşüncesiyle olacak, maalesef tek gecelik ilişkilere de meyil gösterebiliyorlar adamlar. Etmeyin eylemeyin!! O kadar temiz, dürüst, gönlü mükemmel eşcinsel arkadaşlar da var ki anlatamam. Dostlukları hiçbir yerde bulunmaz harika insanlar ama işte cinsellik peşinde koşanlar onları da kullanmaya çalışıyorlar.

Şimdi ne yapalım diye kara kara düşünüyorum kızlar! Versek mi vermesek mi???

Bak gördünüz mü aşk yazalım derken konu sekse geldi dayandı! Neden? Günümüzde aşk bu işte. Yatcaz kalkcaz, yatcaz kalkcaz, yatcaz kalkcaz hoooppp I'm pregnant!!!!! Cinselliğe karşı değilim, cinselliği severim de ki kendi yazdığım ve şu an yarım kalmış hikayemde de - http//tozlanmishikayeler.blogspot.com - pornografiğe doğru giden sevişme sahneleri yazdım ama sevmek yok oldu artık!!!

Hayır soruyorum size; Sikiniz kalkmadığında, amınız pörsüdüğünde ne yapacaksınız??? Artık beyler başı eğik sikine, kızlar da folloş olmuş amına bakıp durur emekliliklerinde! Başınızı yaslayıp, iki şefkat görmek isteyeceğiniz birine hiç mi ihtiyaç duymuyorsunuz anlamıyorum ki amk! Neyin peşindesiniz lan!

Bu arada aşk demişken bir anım ile yazıma son vereyim. Kezboşlar Allah kimseyi bu duruma düşürmesin anacım valla çok zor, büyük stres!!!

İki sene önce yaz mevsimiydi. O dönem benim bi sevgilim vardı üzerinize afiyet. Sevgilim de değil hoşlanıyoruz ama daha çıkmıyoruz adamla. Herifin eli elime değmedi annem o da çok namusluydu. Neyse işte biz bununla aynı iş yerinde tanışmış, aynı ekipte yer almış, sonrasında da aynı vardiyalarda çalışmıştık. Haliyle bişey olmasa ben lezbo o da gay olmuş olurduk. Neyse işte biz bununla aynı iş yerinden arkadaşımızın nişanına katıldık. Bütün iş yerinden ekip arkadaşlarımız orda güldük eğlendik, hoppidi hoppidi iki de göbek attık. Neyse bu benimki takım elbise giymiş ama bu nişan için değil. Nişandan sonra da aile dostlarının kızı evleniyormuş o düğüne gidicek. Neyse nişan bitti herif bana dedi illa sen de gel. Manyak mısın? dedim, tanımadığım etmediğim düğünde işim ne? Olsun sen benim misafirim olarak geleceksin, kavalyem ol dedi. Benim de canıma minnet. Nişandan çıkmışım saat 8. Bütün bir akşam ne yapayım ki evde. Girdim herifin koluna, gittim nişana. Pardon lan arabayla gittiydik. Siyah Hyundai i20. Herif çok fucker kullanıyodu arabayı. Neyse işte gittik düğüne, meğerse bunun ailesi de oradaymış. Girer girmez ex kayınvalideciğim ve ex görümceciğimle tanıştırdı, bende bi gelin havaları oturduk arkada bir masaya. İkimiz tek başımızayız. Dans müziği çaldı. Herif kalktı ablasını dansa kaldırdı ayıp olmasın diye. Ben de yeni gelin edasıyla oturdum onu bekliycem. Bu arada ben de fırsat bu fırsat dedim ve cayır cayır yanan hormonlarımın da etkisiyle kalktım bizim evde kalmışların sultanı Agresif Sultan'a mesaj attım. "Kızzz takım elbise giymiş bu akşam. Acayip yakışıklı olmuş. Çok hoş kızzzz" gibi uzunca bi mesaj attım. sonra oturdum dansın bitmesini bekledim. Dans bitti, herif masaya yaklaştı bi yandan da telefonu elinde. "bu ne ya?" dedi. Ne ne? dedim. Cevap şu: "Kızzz takım elbise giymiş bu akşam. Acayip yakışıklı olmuş. Çok hoş kızzzz"!!! İçses: Ben bu mesajı bir yerden hatırlıyorum sanki ama... Dank! Hatta zönk! Abartmıyorum çüşşş ohaaa!!! Geri zekalı Azra!!!! Sen tut dha sevgilin bile olmayan ama cayır cayır yandığın adama olan yangınını anlattığın mesajı yanlışlıkla kendisine at!!! Ne derim, nasıl toparlarım??? Allahım bu ne büyük olay! Rezilliğin daniskası... O an aklıma gelen ilk şeyi söyledim; Yaaa onu Akrep attı yeaaa!! Onun sevgilisi var Yunus. Sürekli takım elbise giyiyor çocuk. Çok hoşuna gidiyormuş. Bana attı mesajı ben de sana yolladım oku diye. Bak gör kızları işte anla... Saçmaladım evet ama inanmamıştır eminim. Üstelemedi sonra... Ne mi oldu? Sevgili olduk, 1,5 sene sonra boynuzladı herif beni. Niye mi??? Konunun ana temasıyla alakalı: Vermiyorum diye. Şimdi de nişanlıymış ve bu yaza düğün var büyük ihtimalle.

Neyse tatlılarım... Bu yazım da böyleydi işte. Sabır gösterip okuduğunuz için hepinizi yaladım yuttum...

Haa bu arada yorum yapmak isterseniz;

Twitter üzerinden;

-yorumlar için-
#şimdikiaşklar

-takip için-
@icimdekiyansima

Agresif Sultan'ın yönetiminde ki Facebook Grup Sayfamızdan;

Blog Kardeşliği Grup Sayfası

AYRICA AHA DA AŞAĞIDA GÖRDÜĞÜNÜZ YORUM YAP KISMINDAN DA YAPABİLİRSİNİZ. ONU YAPMAKTA BİLE ACİZ İSEN AYIP LAN!!! YAŞAMA BENCE...

"Şeytan-i Racim" Filmi Başlamadan Yansıma Değerlendirmesi

2013-01-26T11:30:00.001+02:00

Sevgili Yansıma Dostları,

Öncelikle kendi yazıma başlamadan size başlıkta ismini verdiğim "Şeytan-i Racim" filminin konusunu aynen copy paste yapayım;

İstanbul’da Üniversitede okuyan iki ev arkadaşı Emrah ve Salih’in hayatları Salih’in Havas ilmine duyduğu merakla sonsuza kadar değişir.

Cin’ler âleminin ürkütücü varlıklarını kendi emri altına alarak isteklerini gerçekleştirmeleri için kullanmak isteyen Salih ve hiçbir şeyin farkında olmayan ev arkadaşı Emrah kendini bir anda bu korkunç döngünün içinde bulurlar. Emrah’ın hiç huzuru kalmamıştır. Her gece şiddetini daha da artıran kâbuslar ve ürkütücü olaylar zinciri başlar.

Salih öteki âlemin kapılarını açmış ve her şey kontrolden çıkmıştır. Kurtulmak istedikçe daha da derine batmaktadırlar. Emrah, okulunu bırakır ve ailesinin yanına İzmit’e döner. Babası ve ailesi her geçen gün daha da batağa saplanan Emrah’a yardım etmeye çalışırlar. Ancak neyle karşı karşıya olduklarını kimse bilmemektedir. Yardım için son çare Bakırcı Mehmet diye bilinen bu konularda ilim sahibi olan yaşlı bakırcı ustasıdır. Bakırcı Mehmet, Emrah ve Salih’i içine düştükleri bu kara dünyadan kurtarmak için tüm ilmini kullanacaktır. Ancak her şeyin bir sınırı vardır. Karşılarındaki güç kimsenin bir gün karşı karşıya gelebileceğini düşünmediği bir varlıktır. Hak katından kovulmuş olan Şeytan-ı Racim yani İblis’in intikam almak için eline bir fırsat geçmiştir.

Gösterim tarihi: 19 Nisan 2013
Yönetmen : Arkın Aktaç
Oyuncular : Uğur Güneş (Emrah), Ertunç Uygun (Salih), Mehmet Çevik (Bakırcı Mehmet), Ayşe Tunaboylu, Aysan Sümercan
Senaryo : Murat Toktamışoğlu
Hikaye : Quanttum
Müzik : Reşit Gözdamla
Türü: Korku

alıntıdır

Efendim şimdi gelelim bizi asıl ilgilendiren kısma... Bu sabah saat 05:30 da uyandım, yapmam gereken bazı şeyler vardı onları yaptım ve yatağıma uzandım. İnsan haliyle uykudan uyanınca ve bir süre uyanık olunca haliyle uykuya dalması da zor oluyor. Ben aldım elime telefonu ne yapsam, hangi siteye girsem diye düşünürken bir anda kendimi sözlük sayfalarında buldum. Önce yazarı olduğum itü sözlükte "sözlükçülerin evindeki paranormal olaylar" başlığında takıldım bir süre. Sonra o sayfadaki bir link paylaşımı beni inci sözlüğe doğru bir yolculuğa başlattı. İnci sözlükte quanttum nickli bir yazar korkunç bir hikaye anlatacağım yaşanmış hemde şekilde vaatlerle bir hikaye anlatmaya başlamış ki ne hikaye. Ben bir iki okur çıkarım diye düşünürken hikaye beni öyle sürükledi ki uyuyamadım. Okudukça okudum, hissettikçe hissettim. Ayrıca bunun yaşanmış olduğunun iddia edilmesi, sıradan olayların yer almaması ve hikayenin anlatımında ki çekicilik beni benden aldı. Sonra ne mi oldu? Bir yerden sonra hikaye yarım kalmış... Devamını getirmemiş yazar. Ben sonra dayanamayıp bilgisayarı açıp bakayım, neler dönüyor diye bakınmaya başlarken bir de öğrendim ki yukarıda bahsettiğim film meğerse quanttum'un yazdığı hikaye imiş. Yani adam bunu tutmuş sözlükte yazmış, beğenilmiş olacak ki film teklifi almış. Haliyle sonunu da yazmamış.

Şimdi hikayeyi okuyan biri olarak söylüyorum ki gerçekten hikaye çok güzeldi ve eğer film çıkarsa emin olun sinemada asla korku filmi izlemeyen ben, filmin çıktığı gün koşarım sinemaya. O kadar merak ediyorum ki sonunu...

Sizlere o hikayenin linki de paylaşıyorum, belki filme gitmeden okumak istersiniz diye. ;)

Şeytan-i Racim'in İnci Sözlükte Yer Alan Hikayesi

Ben Neredeyim?

2012-12-10T13:43:00.001+02:00

Neredeyim ben?

Aslında bu sorunun cevabını ben bile bilmiyorum desem inanır mısınız?

Fiziksel olarak hâlâ aynı şehirde, aynı yerde bulunuyorum ancak ruhsal boyutta nereye gittiğim hakkında bir fikrim bile yok.

Yaklaşık 6 aydır internet yaşamım yok diyebilirim. Eskiye nazaran yok yani.

Yoksa yine internete giriyorum, çok nadir de olsa dizi izliyorum, magazin ve televizyon haberlerini takip ediyorum ama bir çok şeyi değiştirdim hayatımda. Ne gibi mi?

Facebook ve Twitter kullanmıyorum artık. Evet, beni tanıyanlar için bu byük bir olay. Hele hele benim Twitter'dan kopmam mümkün değil gibi gözkürdü ama yok, bıraktım yani. Hesabımı tamamen kapattım mesela. (Sonralardan tekrar deneyeyim dedim ama yok, eski Twitter da kalmamış.)

Facebook hesabımı da kapattım. Gerek yoktu çünkü... Bir atraksiyon, bir bildiğim falan hiçbir şey yoktu. Sadece o sayfa vardı yani. Hoş, zaten Facebook kullanma amacım Tozlanmış Hikayeler grubunun kapanmasını istemememdi. Onu da hallettim. Kuzenimin Face3book hesabına yönlendirdim. Yani onu yönetici yaptım ve böylece hem sayfa kapanmamış oldu hem de ben rahatlıkla hesabımı kapatabildim.

E, peki hesapları kapattın da ne oldu? Gerçek hayatın farkına vardım. Belki daha az arkadaşım oldu ama gerçek hayatı yaşar oldum. Erken uyuyup erken uyanıyorum, ders çalışmak için zamanım olmuş oluyor. Ders olmasa bile kitap okumak, sosyalleşmek, insanlarla vakit geçirebilmek için bir ortam oluşuyor ister istemez.

Bu arada hâlâ bekarım. :) Zaten artık ben istemiyorum. Daha geçen Carrefour'da bi çocuk bana yazdı ama haliyle red ettim. Çünkü artık bir ilişkiyi kaldırabilecek gücü kendimde bulamıyorum. Normal arkadaşlarım olsun, onlarla vakit geçireyim istiyorum. Zaten kendi beğendiklerim de bana bakmıyor ne hikmetse. O yüzden bu hengame içinde yorulup kalıyorum. Gerek yok yani.

Kısacası evdeyim ya işte. Hâlâ yaşıyorum çok şükür. Hayattayım yani... Bu bile bir ödül Allah'tan bizlere.

Sosyal paylaşım sitelerini kapatmış olmam, internetten tamamen uzak kalmam anlamına da gelmiyor. Bloglarımı elimden geldiğince yazmaya devam edicem.

NOT: Gelin'i yazamasam da bitirmedim. Israrla yazmaya da niyetliyim yani. Zaman veremiyorum maalesef. AÖF kıredili sistemde okuyan arkadaşlar benim yoğunluğumu anlayabilirler. Okumuyorsanız da bir bilene sorun yani.

KISS THEM GOODBYE -- HOŞÇA KALIN KIZLAR, SİZİ ÖZLEYECEĞİM

2012-05-22T00:19:00.000+03:00

Yıllar önce, daha yabancı dizi izlemeye ilk başladığım yıllarda -ki bu işi CNBC-e'de sürdürmekteydim- kanalda bu dizinin tanıtımlarını gördükçe cinnet geçirir, dergide bu dizinin sayfasını anında değiştirirdim. Sonra e2 açıldı ve bu diziyi TR dublajlı vermeye başladı. Elbette alt yazıya henüz alışık değilim ama yine izlemiyorum.

Sonra bir gün kış ortasında yazlığa gitmek zorunda kaldım ve geri dönmek için arabayı beklerken tv'yi karıştırdım can sıkıntısından. Günlerden yine hafta sonu ve izleyecek bir şey yok. e2'de de dizinin Türkçe Dublajlı bir bölümü. Mecbur kaldım ve izledim. İzleyiş o izleyiş... :) İlk önceleri yaz boyunca ilk 2-3 sezonunu Türkçe dublajla izleyip sevdim bu diziyi, belki 3-4 defa tekrar tekrar izlemişimdir. Hafta içinde izlediğim bölümlerin tekrarlarını hafta sonu yine izlerdim. Sonra internetle tanıştım ve izlemeyi orijinal dil + TR alt yazı ile izlemeye devam ettim. Yaklaşık 1,5 saat önce de nefret ettiğim diziden en sevdiğim dizi haline gelen bu müthiş yapımın son bölümünü izledim. İçim buruk, bir boşluk ve yeri doldurulamayacak bir his...

Hoşça kalın kızlar, sizi hep seveceğim. Öyle ki artık kankam, arkadaşım gibiydiniz. Siz poker masasında 4 kişi otururken yanınızda ki 5. kişi de bendim. Siz oturup bir kahve molası verdiğinizde elimde bir fincanla ben de sizinleydim. Evlendiniz sevindim, boşandınız üzüldüm... Bu liste uzar gider. Son sezonun sloganıyla: KISS THEM GOODBYE

DESPERATE HOUSEWIVES - 1.SEZON TANITIM

DESPERATE HOUSEWIVES - 2.SEZON TANITIM

DESPERATE HOUSEWIVES - 3.SEZON TANITIM

DESPERATE HOUSEWIVES - 4.SEZON TANITIM

DESPERATE HOUSEWIVES - 5.SEZON TANITIM

DESPERATE HOUSEWIVES - 6.SEZON TANITIM

DESPERATE HOUSEWIVES - 7.SEZON TANITIM

DESPERATE HOUSEWIVES - 8.SEZON TANITIM

Platonizm

2012-01-09T00:38:00.004+02:00

Yine canımız, arkadaşımız NAZIM, yep yeni ve çok özel bir dosyayla karşımızda... Bu defa "uzmanı olduğum" dediği platonik aşk'ı irdeliyor. Keyifli okumalar.. Teşekkürler canım arkadaşım. ;)

Platonizm

Başlığı bu şekilde yapınca ne kadar bilimsel makale havası kattı değil mi yazıya. O zaman yazımıza bilim dünyasından örneklerle devam edelim. Bu konu hakkında konuşabilecek,anlatılabilecek o kadar çok şey var ki hangi birinden başlasam diye düşünüyorum şu anda.Konunun en büyük avantajlarından biri de ‘’istisnasız’’ her insanın en az bir en çok 10-12 defa başına gelmiş olan bir olaydır. Adeta hayatın bir parçası, bir hava, bir su gibi duygularından ayrılmaz bir parçası olmuştur bu durum. İlk olarak aslında bilmeyenlerin de aşırı duygusal yada çok fazla cool insanlar için platonik aşkın bilimsel açıdan halk tarafından kabul görmüş anlamını yaparak başlayabilirim; Platonik aşk: Karşı cinsten hayatınızda bulunan bir insanın arkadaşınız, çok yakınınız olma sonucu takribi 1-6 ay içerisinde ona karşı kendinize söz geçiremediğiniz hislerin oluşması sonucu,’’söylersem her şey mahvolur.Ama ya o bana karşı bir şey hissetmiyorsa,en iyisi söylemiyim ben susayım.Ama duygularımdan da vazgeçemeyip kendi kendimi günden güne mahvedeyim.Fakat o hep yanımda olsun.’’ durumudur tam haliyle açıklamak gerekirse.Tanımımızı yaptığımıza göre şimdi bu tanımı daha detaylarına parçalayarak ele alabiliriz.

Şimdi şöyle bir durum var. Tanıma baktığımız zaman hepimizin başına gelmiş olaydır bu iğrenç durum.Hepimizin hayatlarında dönem dönem insanlar girip çıkıyor.Kimisiyle çok iyi anlaşırken kimisiyle arkadaşlığımızın ilk döneminde ayrılmak zorunda kalıyoruz.Platonik aşk gerçekten çok acımasız çok sinsi bir duygu topluluğudur.Örnekle açıklamak gerekirse;hayatınıza giren bir x kişisi vardır.İlk etapta gayet birbirinizi tanırsınız felan sonra arkadaş olup birbirinize yakın olursunuz.Birbirinizle bir şeyler paylaşmaya başlarsınız.Bir bakmışsınız o kişi ciddi manada hayatınızın büyük bir kısmı haline gelmiştir.Bide bunun yanında sizinle ilgilenip sizi herkesten çok iyi anladığınızı düşünüp her olayda ilk ona koşup tüm derdinizi sorununuzu beraber çözüyorsanız kaçınılmaz son her zaman bir noktadan sonra bir şeyler hissetmeye başlarsınız ona karşı.Ki ilk etap olarak emin olamazsınız bu durumdan kendinizle çelişir durursunuz.Hemen hemen kendinizle bir iç savaş yaşar ‘’biz arkadaşız ama,o benim en yakınım,o hep benim yanımdaydı’’ vs vs gibi söylemler kafanızın içinde dolaşır.Sonra emin olmak için duygularınızdan bir süre daha geçer ve onun yanınızda olmadığı zamanlarda onu düşünürsünüz.Acaba şu anda ne yapıyor sesi de çıkmıyor vs şeklinde.Yani eskisinden daha çok hayatınızda o vardır.Onu daha çok düşünmeye başlarsınız.Birden hayatınızın merkezi olmuştur siz istemeseniz de ve en acı an o andır.Evet o düşüncelere kadar gelindikten sonra geri dönüşü olunmayan bir noktaya gelmişsinizdir.Burası sanki bir kırılma noktası gibi kaderin hayatınızda karşınıza çıktığı bir andır.O noktadan sonra bazı kararlar vermek zorundasınızdır.Vereceğiniz kararlar o derece etkilidir ki hani düşündüğünüz zaman hayatınızın gidişatını belirler.Olacakları düşünürsünüz sonuçlarını ele alırsınız.Neleri kaybedebileceğinizi görürsünüz,nelerden vazgeçebileceğinizi fark edersiniz.En kötüsü artık hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağını bilirsiniz.Şu etaptan sonra ben daha geri dönebilip vazgeçip eski düzenini bozmayıp aynen olduğu gibi devam eden birini göremedim itiraf etmem gerekirse.Çünkü bir kere insanın hevesi,hayalleri kırılmıştır.Artık ona eskisi gibi bakamaz.İster istemez kendini geri çeker,unuttum ki ben onu gibi düşüncelere sahip olarak uzun vadede tüm arkadaşlığını mahveder,her şeyi mahvolur.Tabi diğer insanlar cesareti olmayanlar devam etmeyi seçerler bu aşka.Yani onlar o noktadan sonra karşı tarafı ne kadar sevdiklerini,onlara ne kadar aşık olduklarını,onların hayatlarının daha farklı kesimlerinde yer almalarını istedikleri,benimsedikleri için bu sefer bu misyon doğrultusunda karşılarına yeni yeni onlarca engeller çıkar.Duyguları kabullenme kısmı diye adlandıracak olursam ilk etap bu şekilde sonlanmış olur.

2.etap olarak hayaller.Bu kısım çoğu insan için oldukça zararlı,oldukça hastalıklı,oldukça hayal dünyasıyla alakalı kısımdır.Bu kısım aslında platonizmin beklide acıdan,mutsuz sondan (ki çoğu mutsuz sonuçların ilerleyen kısımlarda göreceğiz) önceki ilk ve son en eğlenceli kısmıdır.Bu etabı fazla irdelemek istemiyorum.Yaşamış olanlar zaten bilirler.Bilmeyenler için özetlemek gerekirse:bi evren düşünün o platonik duygular beslediğiniz insana her şeyi açık açık söylediğiniz onunda sizi anlayışla karşılayıp sizinle birebir aynı şeyleri hissettiği,sizin gibi onunda acı çektiğini size söylemekten korkup içine içine atıp arkadaş olarak kaldığınız ama artık emin olduğu için onunda sizi aşık olduğu,her şeyin tozpembe mükemmel tam istediğiniz gibi sürekli mutlu,mesut,eğlenceli yaşadığınız bir evren olarak ele alabiliriz.Bu kısım daha fazla abartılıp daha renklendirilerek çok daha muhteşem olabilir.Tamamıyla sizin hayal gücünüze kalmış.Bu kadar eğlence,umut,özgüvenden sonra devam edecek olursak evren size sağ alt köşeden fırlayan pop-up reklamı gibi şüphe bulaştırır.İşte o andan sonra bu hayal gücü tamamıyla sizin aleyhinize işlemeye başlar.Ya o beni arkadaş olarak görüyorsa,ya aslında ben onun için arkadaştan öteye değilsem,ya o başkasına aşıksa,ya aklında başka biri varsa gibi gibi bu örnekler aşırı derecede çoğaltılıp kafanızda kurularak acınıza acı ekleyebilir.Tabi tüm bunlar olurken de o hala hayatınızda her şeyden habersiz hala arkadaşınız statüsünde hayatına devam etmektedir.Sürekli dilinizin ucuna gelir gelir bu sefer kesin söyleyeceğim der der söyleyemez içinize içinize atar bu seferde bu size bunalıp,depresif hareketler olarak geri yansır.Her halükarda acı çekersiniz fakat hayatınızda o olduğu için bu halinizi fark edip konuya da hakim olmadığı için sizi teselli çabasına gider buda size saçma umutlar vererek hayatınıza 2x daha fazla dram katar.İçiniz dolu doludur.O kadar yoğun yaşarsınız ki tüm duygularınızı ne yapacağınızı bilemezsiniz.Sonra kendinize yakın olarak görülen,bu tarz durumlardan anlayan,en azından fikir verip yardımcı olabileceğinizi düşündüğünüz insana gidip olanı biteni her şeyinizi anlatıp içinizdekileri boşaltarak bir mucize beklersiniz.Evet o anlatılan kişi hep ben oldum.Ne kadar tanıdığım varsa bunların bir kısmı mutlaka hayatlarının belli dönemlerinde gelip bana bu tarz şeylerini anlatıp bir çare bir çözüm bulmaya çalıştılar.Bende onlara hep yapma etme vazgeçmeye çalış o senin arkadaşın oda sana karşı böyle şeyler düşünmezken söylersen nolcak o artık olmayacak hayatında bunu kaldırabilecek misin gibi öğütler verdim.Bir kısmı bunlardan sonra biraz bir geri çekilip mantıklı oldular bir süre sonra ama sonucunda hepsi gidip her şeyi söyledi.Hani derler ya akacak kan damarda durmaz diye aynı o hesap işte.Neyse devam edecek olursak en yakın arkadaşa anlattıktan sonra (ben gördüm kanım dondu) ona umut vererek onunda aslında sana karşı duyguları olabilir aslında ya la.bence varya ciddi olarak git açık açık konuş diyerek yanlış yönlendirme sonucu o kaybedilen umutları birdaha yeşerterek bu sefer daha kararlı bir şekilde o aşkı yaşamaya başlarlar.(bende bu tarz cümleler kurarak seviyosan git konuş o zaman vari cümlelerle ümit verip yolladığım insanlar oldu.Hemen aa ne kötüsün senin gibi arkadaş olmaz olsun lan demeden önce şöyle bir kısa bir bilgi vereyim:ben böyle yapmadığım zaman bir noktadan sonra gayette gidip söylüyorlar.Boşuna bu kadar kafa patlatıp çözüm,fikir önerisinde felan bulunuyorum.Hem ben insanları olgunlaştıran şeylerin acı çekmek olduğuna inandığım için tamamiyle onları düşündüğüm için yapıyorum.Ha yer yer kendime eğlencede çıkartmıyor değilim bu durumdan ama o kadarda acımasız değilim tabi)

4.etap.Etapları saymıyorum ama sanırım 4 oldu.Herşeyi kabullendikten sonra duyguların kontrolünü kaybedip aşkı yoğun bir şekilde yaşadıktan sonra insan malum gözüde bir şeyi görmeyince e arkadaşındanda umutları aldıktan sonra bu etapta artık dayanılmaz acının söz bulduğu etap olarak değerlendirebilirim fakat şu kısmı eklemek istiyorum.Bu arkadaşımız gayette biz gibi kimsesi olmayan birlikte çok eğlendiğimiz birisi olduğundan dolayı biz ilgi duyup aşık olduktan sonra evren bu sefer pop-upluktan bir adım daha ileri giderek bu kadar acı sıkıntı yetmezmiş gibi siz tam kendinizi toparlamış her şeyi birebir anlatıp içinizdekileri boşalttıktan sonra rahatlama peşindeyken birde ne görürsünüz sizin yere göğe sığdıramadığınız,sırf seni seviyorum en başından beri benim için o kadar çok şey anlam ifade ediyorsun ki hani seni sana anlatmaya kalksam günler haftalar aylarımı alır.benim için o kadar değerli o kadar anlamlısın ki sana bişey olsa ben üzülürüm.bir an bile aklımdan çıkamazken sen yanımda olmadığın her an acı çekiyorum biliyormusun diyemediğiniz için acı çektiğiniz,aşık olduğunuz ‘’x’’ kişisi bir başkasıyla birlikte olmaya başlamıştır.Başkasını bulmuştur.Artık başkasıyla birliktedir.Tüm hayatı adeta o olmuştur.Ne kadar dram dolu dimi.Buda yetmezmiş gibi en yakın arkadaşı,çok iyi anlaştığı insan sizsiniz ya gelir bu mutluluğu sizinle paylaşır.siz yukarda dediğim gibi aşıksınızdır ama o her şeyden habersiz yeni sevgilisini size anlatıp mutluluğunu,heycanını sizinle paylaşır.Tam bir oscarlık film senaryosu gibi.Böyle okuduğunuzda oha yok artık,imkansız gibi tepkiler vermeniz çok doğal hatta biraz aşırı ekstrem bir örnek gibi olsada ilk etapda banada biraz uç ne kadar fazla olabilir ki derken internette olsun sağda solda arkadaşımın arkadaşı vs şekilde aldığım duyumlar ve gözlemler sonucu bu olayın ülkemizde sandığınızdan daha fazla olduğunu gördüm.Tabi bu sürekli böyle olmuyor ama genel olarak değindiğim için her şeye bunuda aradan çıkardım işte.Devam edecek olursam tabi bu durum başınıza gelicek diye bi kaide yok bunu sadece belirtme amaçlı ekledim.Biz varsayımsal olarak hala karşı taraftakinin yalnız olduğunu düşünerek devam ediyoruz.Siz işte kendinizi topladıktan sonra gidip kendinizi ifade edersiniz.yukarda kurulmuş olan cümleleri ona söylersiniz.İlk başta her zaman beklemiyodum,çok şaşkınım,ciddi misin sen gibi tepkiler almanız kaçınılmaz.Bir kırılma noktası daha buradadır.Karşı tarafın size karşı duygu,düşüncelerine göre geleceğiniz tekrar şekillenir.Ama sizin yüzünüzden değil bu sefer o ilk kırılma noktasında aldığınız kararı neticesinde şekillenir.%70-80 gibi sürekli aynı tabloyla karşılaşılıp işte biz sadece arkadaştık,sen benim en yakınımdın vs gibi cümleler kurulup sizi kaybetmek istemeyenlerde bunu görmemiş olayım,duymamış olayım hiçbir şey bozulmamış şekilde devam edeyim gibi cevaplar almanız olası.Fakat kaçınılmaz son her olumsuzda her şey bozulur o artık hayatınızda olmaz başka yerlerde hayatına devam eder sizde üzülür bir süre katlanılması çok zor acılar çekersiniz zamanla acısı hafifleyince o hayatınıza devam edersiniz işte.En zor en sıkıntılı,en acılı aşk türü platonik olanıdır işte.

Şimdi olayı bir finale bir sonuca bağlayacak olursam şayet yukarda bir platonik aşk nedir,Platonizm nedir,bu süreç nasıl devam eder,nasıl sonuçların,neleri kazanır,neleri kaybederizi işledik işte.Dikkat ettiyseniz olumsuz bitirdim.Çünkü gördüğüm onlarca örneğe rağmen mutlu sonla bitenine rastlamadım ben.O yüzden toplumsal mesajım;kendinize daima dikkat edin,bazı insanı ilişkilerinizde aralarınıza mesafeler koyun,duygularınızı kontrol etmeye çalışıp elinizden geldiği…….şaka yapıyorum toplumsal mesaj felan yok.Bu olaylar başınıza geldiği,geleceği zaman istediğinizi yapın kaçamazsınız.O yüzden size tek söyleyebileceğim çok fazla takmayın en azından bırakın nereye gidebileceğine bakın.Kendinize sahip çıkın.Duygularınızı sakın yüksek sesle söylemeyin.Duygusal parçalardan kaçabildiğiniz kadar uzaklara kaçıp beyninizi sürekli bir aktiviteyle meşgul tutup bu tarz konuları olabildiğince düşünmemeye çalışın.Şayet bunları okurken benzeri bi durum üzerinizde varsa şimdiden geçmiş olsun dileklerimi iletmekten de geri kalmıyorum.Farklı bir yazı dizemizde görüşmek üzere platonizmden uzak durmaya çalışın.

NAZIM KILIÇ

İçimden Gelen Anlık Haykırış...

2011-12-31T03:22:00.001+02:00

kendimden nefret ediyorum, hiç aşk yaşayamamaktan nefret ediyorum, sevgi açlığından nefret ediyorum, insanların bana duvar muamelesi yapmalarından nefret ediyorum, yanlarında kendilerini delicesine sevmeye hazır birisi varken çok uzaklara bakacak kadar kör olmalarından nefret ediyorum, hiç sevilmiyor olmaktan nefret ediyorum... herşeyden nefret ediyorum!!!

Ayrılık Sonrası

2011-12-11T12:30:00.001+02:00

Ayrılık Sonrası...

Tam göğsünüzün ortasında bir yeriniz acıyacak...Evinizin sizi içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu fark edeceksiniz...Sokağa fırlayacaksınız...Sokaklar da dar gelecek...Tıpkı vücudunuzun yüreğinize dar geldiği gibi...Ne denizin mavisi açacak içinizi, ne pırıl pırıl gökyüzü...Kendinizi taşıyamayacak kadar çok büyüyecek, bir yandan da kaybolacak kadar küçüleceksiniz...Birileri size bir şeyler anlatacak durmadan...‘‘Önemli olan sağlık.''‘‘Yaşamak güzel.''‘‘Boşver, her şey unutulur.''Siz hiçbirini duymayacaksınız...Gözyaşlarınızdan etrafı göremez hale geleceksiniz.O'ndan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarında ölmek isteyecek kadar çok seveceksiniz...Hep ondan bahsetmek isteyeceksiniz...‘‘Ölüme çare bulundu'' ya da ‘‘Yarın kıyamet kopacakmış'' deseler başınızı kaldırıp ‘‘Ne dedin?'' diye sormayacaksınız...Yalnız kalmak isteyeceksiniz...Hem de kalabalıkların arasında kaybolmak...İkisi de yetmeyecek.Geçmişi düşüneceksiniz... Neredeyse dakika dakika... Ama kötüleri atlayarak...Onunla geçtiğiniz yerlerden geçmek isteyeceksiniz... Gittiğiniz yerlere gitmek...Bu size hiç iyi gelmeyecek... Ama bile bile yapacaksınız.Biri size içinizdeki acıyı söküp atabileceğini söylese, kaçacaksınız... Aslında kurtulmak istediğiniz halde, o acıyı yaşamak için direneceksiniz.Hayatınızın geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksiniz...Aksini iddia edenlerden nefret edeceksiniz..Herkesi ona benzetip...Kimseyi onun yerine koyamayacaksınız...Hiçbir şey oyalamayacak sizi...İlaçlara sığınacaksınız... Birkaç saat kafanızı bulandıran ama asla onu unutturmayan... Sadece bir müddet buzlu camın arkasından seyrettiren..Bütün şarkılar sizin için yazılmış gibi gelecek... Boğazınız düğümlenecek, dinleyemeyeceksiniz...Uyumak zor, uyanmak kolay olacak..Sabahı iple çekeceksiniz... Bazen de ‘‘Hiç güneş doğmasa'' diyeceksinizNe geceler rahatlatacak sizi ne gündüzler...Ölmeyi isteyip, ölemeyeceksiniz...Belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önünüze çıkana sarılmak isteyeceksiniz... Nafile... Düşüncesi bile tahammül edilmez gelecek...Rüyalar göreceksiniz, gerçek olmasını istediğiniz... Her sıçrayarak uyandığınızda onun adını söylediğinizi fark edeceksiniz...Telefonun çalmasını bekleyeceksiniz... Aramayacağını bile bile... Her çaldığında yüreğiniz ağzınıza gelecek... Ağlamaklı konuşacaksınız arayanlarla...Yüreğiniz burkulacak...Canınız yanacak..Bir daha sevmemeye yemin edeceksiniz.Hayata dair hiçbir şey yapmak gelmeyecek içinizden...Onun sesini bir kez daha duymak için yanıp tutuşacaksınız... Defalarca aradığı günlerin kıymetini bilmediğiniz için kendinizden nefret edeceksiniz.Yaşadığınız şehri terk etmek isteyeceksiniz... Onunla hiçbir anınızın olmadığı bir yerlere gidip yerleşmek...Ama bir umut... Onunla bir gün bir yerde karşılaşma umudu... Bu umut sizi gitmekten alıkoyacak..Gel gitler içinde yaşayacaksınız.

Buna yaşamak denirse...

Minik Bir Anekdot

2011-11-15T21:54:00.001+02:00

Eğer ciddi bir ilişkiniz varsa sahip çıkın, en ufak bir şeyde tartışmayın. Ne bileyim; mesela durduk yere gülümseyin ona. Her kavganızda çekip gidecekmiş gibi davranmayın. Çünkü artık insanlar çok farklı. Kolay kolay adam gibi birini bulamıyorsunuz. Çoğu erkek çok piç, çoğu kız çok basit. İnsanlar sevmenin ne demek olduğunu unutmuş. Duygularla oynamak ise en kolay oyun. Sizi seven birini kolay kolay bulamıyorsunuz, bulsanız da sevemiyorsunuz bazen. İlişkiniz hâlâ devam ediyorsa elini tutan kişiyi bırakmayın. Başkalarının aranıza girmesine izin vermeyin, izin verince yalnız kalıyorsunuz, bomboş kalıyorsunuz. Çünkü çoğu insan sevmeyi unutmuş.

-alıntı-

Doğum Günün Kutlu Olsun Melek Kardeşim

2011-11-07T22:18:00.001+02:00

O benim meleğim,

İyilik perisi, derdimi dinler, sorunuma çare üretir, derdini anlatır, bana güvenir... O bir insanın sahip olabileceği en iyi arkadaş, en mükemmel kardeş. Belki öz kardeş olsak bu kadar iyi anlaşamazdık. Yaşı benden küçük ancak yüreği kocaman. Yaşının küçük olduğuna bakmayın sakın, aklıyla bir çok büyüğü alır satar benim gözümde. :)

Okumayı, araştırmayı, dinlemeyi seven, akıllı düşünen ve mantığını hiçbir zaman elden bırakmayan bir bıcırık o. O benim her şeyim.. Daha neler neler anlatmak istiyorum ama beynimde kelimeler uçuşuyor ancak hiç birisi O'nu anlatmaya yetmiyor.

Bugün, O'nun doğum günü... Rabbim, O'na uzun, sağlıklı, huzur dolu, mutluluk dolu, sevinç dolu, din ve iman dolu muhteşem bir ömür versin inşallah. Sevdikleriyle birlikte bir ömür geçirmesi dileğiyle. Asıl hayatında da mekanı Cennet, Peygamber komşusu olur inşallah...

Seni seviyorum, canım kardeşim. Doğum günün kutlu olsun EDA MELİSSA. :)
Azra...

NOT: Bu da en sevdiğin çiçek olan Orkide desenli pastan :D

PAYLAŞIL(A)MAYAN YALNIZLIK

2011-10-29T02:04:00.002+03:00

Sevgili Yansıma Dostları,
Yüreği güzel, sözü sohbeti ayrı güzel, canım arkadaşım Nazım'dan yepyeni bir yazı daha karşınızda... Bildiğiniz gibi daha önce de " KİMİ TANIDIK ?" başlıklı güzel yazısıyla blogumuza güzel bir renk getirmişti. Şimdi yine çok güzel bir konuyla ve keyifli yazısıyla tekrardan karşımızda Nazım...
Lafı daha fazla uzatmayıp, sizi bu keyifli yazıyla baş başa bırakıyorum. :)

PAYLAŞIL(A)MAYAN YALNIZLIK

O kadar çok seviyorum ki yalnızlığımı kimseyle paylaşmıyorum.

Öncelikle ufak bir özet vâri bir şey geçmek istiyorum. Geçen ki kimi tanıdık yazı dizemden sonra bana bir rahatlama gelmiş olup, düşüncelerimi paylaşmış olmanın vermiş olduğu huzurla bayağı bir idare ettim ben. Fakat gel gelelim bugün yine Azra (içimdeki yansıma) ile Twitter’da yazışırken yalnızlığı özlediğini dile getirdikten sonra bana bir haller geldi. Hazır içim doluyken yine yazayım dedim ama bu sefer noktasından virgülüne dikkat edeceğim elimden geldiğince.

O kadar çok seviyorum ki yalnızlığımı kimseyle paylaşmıyorum. Şimdi ilk olarak baktığımızda yalnızlık genel kelime anlamıyla o kadar çok anlam taşır ki hangi birisine değinelim? Yalnız olmak, yalnız kalmak, kimsesiz olmak, paylaşamamak, yalnız hissetmek, başka insanları görmek, kendi içine sıkışıp kalmak, sadece kendinin var olması, kimseye bir şey anlatamaman, yapacak bir şeyinin olmaması, kafanın sürekli aynı düşüncelere sabitlenmesi, hayattan zevk alamamak, bazen kendine kızmak, bağırmak, çağırmak, küfretmek, ağlamak, evrenle kavga etmek, evreni sorgulamak, hayatı sorgulamak, kaderi anlamaya çalışmak, umursanmamak, düşünülmemek, takınılmamak, önemsenmemek bunlar sadece yalnızlık denildiğinde birbiri ardına sıralanan, bana yalnızlığın ifade ettiği, birbiriyle bağlantılı terimler. Bunları istediğiniz kadar çoğaltabilirsiniz tabi. Tek tek ele aldığımızda aslında hepsi tek başlarına insanlığın genel sorunları. Göründüğü üzere de her şeyin temeli tamamen o hissedilen ‘’yalnızlık hissi’’nden öteye bir şey değil. Kabaca üstten bakıldığında insanlar ikiye ayrılır genel olarak: İlk kısım yalnızlığı sevip onunla yaşayan\mahkûm olan diğer kısımda ‘’içimdeki yansıma’’ gibi yalnız kalmak isteyen, normal hayatın yoğunluğundan, insanlardan bıkmış kişiler topluluğu. Her ne kadar şu ana kadar yazı bilimsel makale gibi devam etse de ne yapabilirim ki işte. Canım o derece sıkılıyor ki yazıyı uzattıkça uzatmak araya farklı şeyler sıkıştırıp belki 3-5 yemek tarifiyle süsleyip zaman geçirip uyuyana kadar devam edip uyanıp yarın yine kaldığım yerden devam etmek istiyorum. Ayrıca ara bilgi; Şu ‘ki’leri nasıl yazdığımızı bir türlü hatırlayamadım. Bir ara tekrardan Google’dan ona bakmam lazım. Bir sonraki yazımı daha da düzgün yapabilirim. Arada yazıyoruz ne yapabilirim ki? Devam edecek olursak konu bayağı dağılmış gibi dursa da size direk olarak canlı yalnızlık örneği gösteriyorum. İç sese de değinmek istiyorum. O iç sese bir ara ciddi kafayı taktım. Tam olarak nereden geliyor diye. Genelde insanları o iç seslerden kimse daha iyi anlayamaz bu evrende.

Etrafınızdaki insanlara bakın! Tek tek derinlemesine inceleyip, kimin için, hangi seviyede olduğunuzu sorgulayın. Eğer en ufak, çok hassas, aşırı ufak bir hüznü, bir sıkıntıyı bile çaktırmamaya çalışırken bile birisi çıkıp onu anlıyorsa tebrikler yalnız değilsiniz. Sonsuza kadar olmasa da ortalama 3-5 sene mutlu yaşayabilirsiniz. Bir de kendinize şu soruları sorun tekrar en basit örneklerden; Doğum gününüz olduğunda kaç kişi kutluyor? Kaç kişi size hediyeler veriyor? Kaç kişi sizi o derece sevip önemsiyor? Eğer sonuçlar istediğiniz gibi çıkmadıysa evet, sizde yalnızlığınızı kimseyle paylaşamıyorsunuz demektir. E, o zaman yalnızlığınızı sevin, kimseye vermeyin onu koruyun kendinizle kavgalardan uzak durun.

Nazım KILIÇ

Nazım Kılıç - TWITTER

Dini Anlamda "GENÇKEN YAPILACAK 100 ŞEY"

2011-10-25T00:23:00.003+03:00

>>>İŞTE GENÇKEN YAPILACAK 100 ŞEY..!<<<

1. Nasıl yaratıldığını ve seni kimin yarattığını bir düşün.
2. Varlığının ve hayatın amacını sorgula.
3. Dünya hayatının kısalığını anla.
4. Ölüm gerçeği ile yüzleş.
5. Ölümün yaşının olmadığını bil. Gençliğine güvenme.
6. Ölüm sonrasında ne olacağını düşün.
7. Sana verilen sınırlı ömrü nasıl kullanacağın ile ilgili seçimini yap.
8. Dinini öğren.
9. Dinî ve insanî sorumluluklarının bilincinde ol.
10. İbadetlerinde gönülden ve titiz ol.
11. ALLAH’ı çok an.
12. Dua et.
13. Sadece kendin için değil tüm insanlar için de dua et.
14. Tövbe et.
15. Hatalarından pişmanlık duy.
16. Ahlaklı ve faziletli ol.
17. Aklını işlet.
18. İhlâslı ol.
19. Güvenilir ol.
20. Fedakâr ol.
21. Çalışkan ol.
22. Öldürme.
23. Çalma.
24. Faiz yeme.
25. Yalan ve hileden uzak dur.
26. Zarafet sahibi ol.
27. Gıybet etme.
28. İnsanların kusurlarını arama.
29. Hüsnü zanda bulun.
30. Hataları örtücü ol.
31. Hakkı ve adaleti gözet.
32. İnsaflı ol.
33. Şahitlikten kaçınma.
34. Çirkin işlerden ve fenalıklardan uzak dur.
35. Nefsine hâkim ol.
36. Namuslu ve şerefli ol.
37. Hayâ sahibi ol.
38. Tevazu sahibi ol.
39. Güzel düşünüp güzel davran.
40. Helal ve Haramı gözet.
41. Boş ve lüzumsuz söz ve davranışlardan uzak dur.
42. Hayırlı işlerde yarış.
43. Güzel söz konuş.
44. Güler yüzlü ol.
45. Hayrı, iyiyi ve güzeli tavsiye et.
46. Sev.
47. Sevil.
48. Kin gütme.
49. Özrü kabul et.
50. Öfkelenme.
51. Kibirlenme.
52. Affet.
53. Şefkatli ol.
54. Barışı esas al.
55. Hoşgörülü ol.
56. Sabret.
57. Tevekkül et.
58. Kanaatkâr ol.
59. Sözüne sadık ol.
60. Dünya hayatının geçici zevklerine kapılma.
61. Yetimi, öksüzü, ihtiyaç sahibini gözet.
62. Yaptığın iyilikleri başa kakma.
63. Darlık anında dahi malından hayır yolunda harca.
64. Cömert ol.
65. Paylaş.
66. Yardımlaş.
67. Cesur ol.
68. Tedbirli ol.
69. İsraf etme.
70. Ailen ve akrabalarını gözet.
71. Komşularınla iyi ilişkiler kur.
72. Kadir-Kıymet bil.
73. Vefakâr ol.
74. Dinine, vatanına, milletine hayırlı bir insan ol.
75. Kendini geliştir, yetiştir.
76. İnsanlık meselelerine karşı duyarlı ol.
77. Müslüman kardeşinin derdini kendine dert edin.
78. Sadece kendin için değil, tüm insanlık için faydalı işler yapmaya çalış.
79. Varlığı zorunlu ve her türlü övgüye lâyık olan,
80. Eşi ve benzeri olmayan,
81. Mülk ve yönetimin sahibi olan,
82. Her şeye gücü yeten,
83. Yaratan, var eden,
84. Rahman ve Rahim Olan,
85. Affeden ve hataları bağışlayan, tövbeleri kabul eden,
86. Her şeyi gereğince bilen,
87. Her şeyi gereğince gören, işiten,
88. Her şeyi çepeçevre kuşatan,
89. İyilik ve lutfu sonsuz olan,
90. Böylesi yaşamaya elverişli bir dünya ve içinde çeşit çeşit canlılar yaratan,
91. Her sabah yeni bir günü yaratan ve seni yaşatan,
92. Görmeni, işitmeni, hissetmeni nasip eden,
93. Yürüyecek ayaklarını, iş görecek ellerini yaratan,
94. Barınacak bir yuva, yiyip içilecek rızıklar veren,
95. Hastalandığında sana şifa ulaştıran,
96. Dertlendiğinde deva ulaştıran,
97. Dualarına karşılık vererek kulu için en hayırlısını dileyen,
98. İyi ile kötüyü ayıracak akıl veren,
99. Sevmeyi, sevilmeyi mümkün kılacak kalp veren,
100. Rabbine şükret..

alıntıdır.

Yalnızlığına Kaç...

2011-10-22T21:03:00.001+03:00

Yalnızlığına Kaç...

Yalnızlığına kaç, dostum! Seni büyük adamların gürültüsünden sersemlemiş, küçüklerin iğneleriyle de delik deşik olmuş görüyorum.

Yalnızlığın bittiği yerde, pazar yeri başlar; pazar yerinin başladığı yerdeyse, büyük oyuncuların gürültüsü ve ağılı sineklerin vızıltısı başlar.

Gösterişli soytarılarla doludur pazar yeri, - ve halk övünür büyük adamları ile! Bunlar onlara göre, anın efendileridirler.

Fakat an onu sıkıştırır, o da seni sıkıştırır. Ve senden "evet" ya da "hayır" ister. Yazık, "...yana olma" ile "...karşı olma" arasına mı koymak istiyorsun iskemleni?

Yeni değerler yaratanların çevresinde döner dünya: -görünmeden döner. Oysa oyuncuların çevresinde döner halk ve şan :" dünyanın gidişi" böyledir.

Pazar yerinden ve şandan uzakta yer alır büyük olan herşey; hep pazar yerinden ve şandan uzakta barınmıştır yeni değerler yaratanlar.

Yalnızlığına kaç dostum; görüyorum ki her yerini ağılı sinekler sokmuş. Sert ve sağlam bir havanın estiği yere kaç!

Yalnızlığına kaç! Sen küçük ve acınacak kişilere pek yakın yaşadın. Onların göze görünmez öçlerinden kaç! Onlar sana karşı öçten başka bir şey değildirler.

Artık el kaldırma onlara! Sayısızdır onlar, hem senin yazgın sinek kovmak değil ki.

Sayısızdır küçük ve acınacak kişiler, nice mağrur yapıların yıkımı olmuştur yağmur damlaları ve yabanıl otlar.

Sen taş değilsin, ama sayısız damlalar seni şimdiden oymuşlar. Sayısız damlalardan yarılıp parçalanacaksın daha.

Senden kan isterler tam bir suçsuzluk içinde; kansız canları kana susamıştır, ve sokarlar bundan ötürü, tam bir suçsuzluk içinde.

Yalnızlığına kaç dostum, -ve oraya, sert ve sağlam bir havanın estiği yere. Senin yazgın sinek kovalamak değildir.

Böyle buyurdu Zerdüşt.
(panayir sinekleri hakkinda, Nietzsche)

Kimi Tanıdık?

2011-09-30T04:26:00.001+03:00

Sevgili dostlar, bu defa yazının sahibi ben değilim. Twitter'dan severek takip ettiğim, görüşlerine, düşüncelerine, sohbetine önem verdiğim, iyi yürekli bir arkadaşımdan geldi bu sefer ki yazı. Aslında bu yazının çıkış noktası da blogumuzda ki bir yazıdır. Konu hakkında twitter'da yazışırken uzun uzun yazmasını istedim, kendisi de sağ olsun beni kırmadı ve karşımıza aşağıdaki gibi çok güzel bir yazı çıkardı. Hiç bir şeyine dokunmadan aynen yayımlıyorum.. :)) Teşekkürler Nazım.

Kimi Tanıdık ?

İlk olarak bu güne kadar bazı karalamalarım dışında hiç bişey yazmadığımı belirtmek isterim.O karaladığım şeyleride başka okuyup beğenen vay kanka süper iyi yazmışsın yeaa diyen insanlar olsada dikkate almadım.Yazdığım şeyleride bidaha geri dönüp hiç okumadım.Noktalama işaretleriylede aram iyi değil pek.Genelde işte noktadan noktaya yazıyorum.Virgülü olsun diğerleri olsun aram hiç iyi olmadı.Tamam şimdi az çok beni tanıdığımıza göre benim aslında size anlatmak istediğim aslında kafamın içinde sürekli dışardaki insanlara bağırmak istediğim suratlarına çarpmak istediğim bi iki şeye geçiyorum.

Tanışma hiç tanımadığın birini sadece görmek merak etmek hoşlanmak bi sürü şekli var işte.Ben arkadaş olma kısmına değinicem burda.Çünkü insanlar olarak arkadaş seçimlerinde ciddi olarak çok yanlışlıklar yapılıyor.Tabiri caizse işte arkadaş olmayı bilmiyoruz.Ondan sonra yok efendim o beni kandırdı o beni aldattı o bana bunu yaptı bu beni böyleydi felan liste uzar gider.Ben kendimle ilgili şu tarz bi parantez açıyorum başlamadan önceki bu daha başlamamış halim.Yazarken kolayda okurken sıkıntı olsa gerek.Bana dönücek olursak benim çok ilginç bi şekilde sosyal ağlar çevrem olsun felan hep sürekli çok sayıda arkadaşım.Onun iki katı tanıdığım.Bide beni tanıyan ama tanımadığım insanlar olmuştur.Genel olarak hiç tanımadığım bi insanla tanışmayı bilmiyorum ki burdada oha lan madem bilmiyon neden bu kadar yazdın hiç diyebilirsinizki savunmam hazır bile.Genelde hep onlar beni tanıdılar benimle arkadaş oldular.Yani hep ilk adımı onlar attılar ben xx ben yy ben vvnin arkadaşı uy gibi gibi.şimdi bide yazarken dikkatimi çekti ilk defa yazıyorum felan şu anda size nasıl yaklaşsam onu bilemedim.Hani çok ciddi bi yazı biçimindemi yoksa araya ilginç şeylermi diye.Onu geçtim buraya kadar okuduğunuzu bile sanmıyorum ama işte benimkide bi yerde düşünce kusmuğu.Düşüncelerimi kafamdan bu şekilde atıyorum ara ara iyi geliyor kimse okumasada yazıyorum.Neyse konu ciddi ciddi dağıldı ama bu ara bilgileri vermem en azından bazı şeyler hakkında açıklık getirir dedim.Şimdi o ilk tanışma anından sonra genelde insanların hani ben şurda doğdum felan felan o kısımları geçip.bi olay bi konu hakkındaki ilk 10 cümlesine bakın.Kendi ilk 10 cümlelerindeki kendi fikirlerini dinleyin kendinizinkilerle kendi hayat görüşünüzle karşılaştırın.Eğer uç insanlarsanız burdan belli eder ve bu kişiyle bi süre sonra arkadaş olup biraz daha sonra dost olursanız bi gün mutlaka bu arkadaşlığınız bi şekilde biticektir.İnsanları tanımak çok çok uzun bi süreçtir bi yerde ki kim kimi ne denli tanıyabiliyor ama aşağı yukarı bi fikir sahibi olduğu zaman insan çok çok iyi tanıyabilir.Ha bide bu ben değiştim zırvalıkları vardırki hayatta inanmayın.Hiç kimse değişmez.Size öyle göstersede içten içe aynıdır bi gün tekrardan geri döner cidden bak.O yüzden ilk tanıma çok önemli.İnsanları nelere güldüklerinden bile az çok nasıl insanlar olduğu hakkında fikir sahibi olabilirsiniz bile.Çünkü cidden bazı insanlar öyle şeylere gülerki felan duvar olsa kafanı vura vura ölmek istersin o derece.Sonra o kişi gelir seninle arkadaş olmaya çalışır felan içler acısı.İnsanları tanırken bide cümle kuruşlarına bakın.Kızlarda özellikle sizi tersleyen insanlara karşı bi merak bi yakınlaşma çabası gözlemledim yapmayın etmeyin demiyorum çünkü fark ettimki değil kızlar hiç kimse birinin birine dediğini yapmaz.Çünkü illa kendisi tecrübe etmelidir o şeyleri ama yazı konumuz bu değil.Ama en korkulu rüyanız o süper ikna kabileyeti olup çok alengirli cool cümleler kuran insanlar olsun.Onların bi yerde size mutlaka bi zararları olur çok dikkatli olun.Genel olarak işte özet geçicek olursak insanları tanımak istiyorsanız o ilk intabaya çok çok dikkat edip detaycı olup kişiliklerine göre yargılayın onları.Bi yerde olmuyorsa zorlamayın yalnızlık o kadarda kötü bişey değil bi yerde hani.Son olarak birde bazılarının o hani sizin için karşılıksız yaptıkları şeyler felan varya onlara çok çok önem verin.Daima ilk etapta bencil olun.Sizin bencilliğine karşı karşı taraf hala çaba gösteriyorsa evet o sizin en yakın arkadaşınız olabilir üsttekilere dikkat ederek tabi.

yazar: Nazım

twitter'dan kişiyi takip etmek için:

http://twitter.com/#!/naccm_

Kadınlar Ne İster?

2011-09-30T02:17:00.004+03:00

KADINLAR NE İSTER?

Selamlar Yansıma Dostları,

Uzun bir zaman oldu aslında ben bloglarıma dokunmayalı, böyle bir güzel içimi dökmeyeli.. Sevgili arkadaşım kimmiraikkonen99 (Uğur)'un da tavsiyesiyle geçtiğimiz günlerde bir diziye başladım; Awkward (beceriksiz). O diziden aldığım şevk ve güçle beraber yeniden blog dünyasına geri dönmeye karar verdim. İlk yazım da yine ilgi çekici ve güzel olsun dedim. Neyi ele alayım diye düşünürken, asırlardan beridir süregelen ancak henüz daha çözüme ulaşamamış büyük bir problemi ele almaya karar verdim: Kadınlar ve Erkekler.

İlk yazımın konusu da belli, başlıktan da anlayacağınız gibi; KADINLAR NE İSTER?

Aslında ince ince detaylı olarak anlatmaya çalışırsak kadınlar her şey ister. İnsan her şey ister ve kadınları da bireye indirgersek bu işin içinden hiç çıkamayız. Genel olarak kadınlardan bahsedelim dilerseniz..

Bir kere bu sorunun cevabını aramaya kalkışırsak bir sürü şey çıkar karşımıza: Yakışıklılık, karizma, iş, para, cinsel güç, iyi bir karakter, kişilik, dini görevler vs. vs... Aslına bakarsanız uzun uzun düşünürsek bu cevaplar tek bir noktaya çıkıyor: GÜÇ!!!!

Evet, kadınlar güç isterler. Yakışıklılık örneğin. Aslında bir güçtür o da. Kendinden daha az yakışıklı erkeklere karşı sahip olduğu bir güçtür aslında. Ancaaakkk bu hiçbir kadın için yeterlilik göstermez. Bunun yanında Voltron'ı oluşturur gibi diğer güç birimlerinin de var olması gerekir. İş de bir güçtür. Ne kadar iş, o kadar para, bu da iyi bir yaşam kalitesi demektir.

Duymuşsunuzdur bir çok kadından. Evlenmeyi düşündükleri adam için ya da nasıl bir koca istersiniz diye sorduğunuzda şu cevabı sık sık duyarsınız; Beni ve çocuklarımı kimseye muhtaç etmesin... Evet, doğru! Bir kadın eğer maddi, manevi başkasına ihtiyaç duymaya başlar ve bir çok konuda eksiklik görürse artık o adamı bir erkek olarak görmemeye başlar. Bunu da ilk olarak davranışlarında ve de cinsel yaşamında göstermeye başlar. Sevişmek istemez, bir şeyler yapmak istemez, uzak kalmak, uzaklaşmak ister. Hatta ve hatta bazı kadınlar bu durumu aldatmaya kadar götürebilirler, benden söylemesi.

Yıllardır bir soru sorulur insanlara: AŞK MI, PARA MI?

Kadınlar için elbette ki her ikisi de önemli ancak aşk geçici, para kalıcıdır. Kim "Para benim için ikinci planda." demişse yalan söyler. Belki yeni bir aşıktır ve taze taze hissetmekte olduğu aşkı, o kişiye bu tür cümleler kurdurtabilir ancak aradan yıllar geçtikten sonra para da çok önemli bir faktör olarak ortaya çıkar. Kadın parayı sever ama tapmaz. Para aslında bir kadın için erkeğin gücünü gösterir. Her şeyi bir kenara bırakırsak, ileride evlendiğiniz adam işsiz güçsüz biriyle, sadece "aşk" için evlendiyseniz, ne yiyip, ne içeceksiniz? Sofranıza da bir tas çorba yerine, bir tutam aşk koyar yersiniz!! Aşk karın doyurmaz, unutun bunu!! Düşünün bir kere, bir kadınsınız ve sevgiliniz var. İlk başlarda gayet güzel anlaşıyorsunuz, eğer yapıyorsanız öpüşüyorsunuz, sevişiyorsunuz vs.. Sonra birlikteliğiniz ilerliyor.. Dışarıda bir şeyler yapmak istediğinizde sevgiliniz hesabı ödememeye başlıyor. Elbette ki her zaman erkek ödeyecektir diye bir durum söz konusu olamaz. Ancak kadına sürekli ödettirmeye başlarsa eğer bir erkek, artık kadın için onun bir değeri kalmamıştır. Özür dileyerek söylüyorum ama bir kadın böyle bir erkeği besleyeceğine, evine bir köpek alır besler daha iyi. Bu yüzden para çok önemli. Yanlış anlaşılmasın, binlerden, milyonlardan bahsetmiyoruz, sadeve muhtaç etmesin, o yeter! ;)

Hiç tahmin edemeyeceğiniz şeylerde kadınlar tahrik olabilirler...

Sevgili erkekler, siz araba kullanırken, yanınızdaki kadının sizden tahrik olabileceğini hiç düşündünüz mü? Eminim çoğunuzun aklına bile gelmemiştir... ama evet, kadınlar bu ve bunun gibi çok küçük ayrıntılardan tahrik olabiliyorlar. Neden mi? Erkek araç kullanırken fazlasıyla erkeksi gözükür. Trafikteki dikkati, araca ve trafiğe hakimiyeti, güzel kullanması ve o pedallara basması bile bir kadını etkilemeye yetecektir. -DİKKAT!!! Acemilik burada sökmüyor. Gerçekten iyi bir kullanıcı olmak gerekli.- Kadın bunu görünce sahiplenme duygusu ortaya çıkar. Erkeğin trafikteki hakimiyeti ve kontrollü oluşu, onun ilişki içerisinde de sahiplenici ve de dikkatli olabileceği hissini yaratır. Elbette ki bu her erkek için ve her kadın için geçerli değildir. Genel olarak böyle olduğunu söyleyebilirim.

Futbolcuların neden kadınları fazlasıyla tahrik ettiklerini düşündünüz mü hiç??

Kadınlar futbol fanatizmi olabilirler ancak yakışıklı futbolculara da çok güzel bakarlar vesselam. Hiç inkar etmeyelim şimdi!!.. Aynı kadınlar, sevgililerini de futbol oynarken görürlerse eğer fazlasıyla tahrik olabilirler. Çünkü futbol tamamen erkeksi bir oyundur ve de dünya çapında erkeklerin en çok tercih ettikleri spor dalıdır. Siz futbol oynarken, tribünde sizi seyreden sevdiceğiniz, siz daha maç sonrası üstünüzü çıkartmadan, terli haldeyken bile sevgiliniz üzerinize atlayabilir. (terden ve kokudan aşırı derecede nefret edenler hariç... seven ne yapmaz. :P)

Neyse dostlar, çok fazla uzatmaya gerek yok aslında. Kadınlar karmaşık ve bir o kadar da basit yaratıklardır. Her an her şeyden etkilenebilir, her an her şeyden tiksinebilirler. Benden size naçizane bir kaç tüyoydu bu yazdıklarım. Okuyup, uygulamanız önemli değil. Sadece okurken keyif alın bu bana yeter..

Yeni blog yazılarında daha sık görüşmek dileğiyle...

Sevgiyle kalın...
İçimdeki Yansıma (Dirty_G1rLs)
http://twitter.com/#!/Dirty_G1rLs

En Yakın Arkadaşım, Sevdiğim Adamla Yattı!

2011-05-20T18:15:00.002+03:00

En Yakın Arkadaşım, Sevdiğim Adamla Yattı!

Evet, evet!... Yanlış okumadınız arkadaşlar. Bu yazdığım bir gerçek. Üstelik bire bir benim yaşadığım bir olay. Hem de daha bir kaç gün içerisinde...

İşin neresinden başlasam, nasıl başlasam bilemiyorum. Ben bu adamı -ki adam denilirse- dersanenin en başında, sınıfa ilk geldiği gün, gördüğüm anda çok beğenmiştim ve hoşlanmaya başladım. Sonra, en yakın arkadaşımla tanıştırdım. Öyle, böyle derken aynı ortamlarda bulunduk, ortak arkadaşlarla birşeyler yaptık. Arkadaşım elbette benim sevdiğimi, birşeyler hissettiğimi biliyordu. Ancak meğerse gizliden aynı kişiye o da aşık olmuş.

Sonrası malum, ikna kabiliyeti yüksek olan bir erkek ve nefsine, duygularına hakim olamayan bir kadın. Üniversite bahçesi, akşam saatleri, karanlık ve sürtünme yoluyla seks. Diğer yandan salak yerine konulmuş, keriz gibi kandırılmaya devam edilen, üstelik erkek tarafından minik aşk cümleleriyle mesajlar atılarak, kalbi çalınan, masum duygular besleyen bir zavallı!

Ardından sırttan bıçaklayan kız tarafından bin bir özür, erkeğin saf gibi hiçbirşeyden habersiz oluşu, kadın birliği... Allah -ki yaradan olduğu halde- şirk dışında bütün günahları affedebileceğini söylüyorken, ben kim oluyorum ki affetmiyorum, böbürleniyorum, büyükleniyorum? Asla! Arkadaşım dediğime son bir şans daha verdim, bana olan güveni yeniden sağlayabilir ve bir daha böyle bir hata yapmazsa devam edebileceğimi söyledim. Bende Allah korkusu var.

Ve... Şükrediyorum ki bu olayda temiz ve günahsız olan ben çıktım. Dualarım kabul oldu. Çükü bu olay yaşanmadan evvel dua etmiştim. Eğer ileriye dönük olacaksa, ömrüm sonuna kadar mutlu olacaksam bu birliktelik olsun, yoksa bir engel mani olsun." demiştim ve dualarım kabul oldu, Rabbim bana en doğru yolu gösterdi. Allahım'a sonsuzlarca şükürler olsun.

Yaşadığım taze tecrübeden önce hep televizyonlarda, dizilerde, filmlerde görürdük ve öğrenirdik bu tür aldatma olaylarını. Öyle alıştırmışlardı ki sanki bizim başımıza asla gelmez gibi "normal" gözüyle bakıyordum. Artık alışılmış birşey gibi geliyordu bana. Rutin, doğal hayat cilveleri gibi gelirdi. Ancak, başıma gelince anladım ki asla ve asla normal, rutin birşey değilmiş. Aksine, mide bulandırıcı, kafa yemeye sebep ve çaresizliğin asıl resmiymiş...

Bu olay, bana insanlara -kim olursa olsun- asla güvenilmemesi gerektiğini, insanların çiğ süt emdiğini ve bu yüzden ne zaman, neyapacaklarının belli olmadığı, her an sırtından bıçaklanabileceğini öğretti. Ayrıca seveceğin adamı da daha iyi seçmem gerektiğini de çok iyi öğretti.

Allah, dilerim ki hiç kimseye böyle bir tecrübe yaşatmasın, yaşattırmasın! AMİN...

Kendinize iyi bakın ve çevrenizdeki insanları bir kez daha sorgulayın. Güvenilip, güvenilmeyeceğini bir kez daha inceleyin, içten içe kontrol edin. Siz de mutlaka ve mutlaka güvenilecek bir insan olun. Asla bu ve bu tür yanlışları sevdiklerinize, daha doğrusu sizi sevenlere yapmayın!

"Kelimelerini Değiştir, Dünyanı Değiştir."

2011-04-25T12:42:00.002+03:00

Minicik bir kelime oyunuyla dünyanını bambaşka bir hale getirebilirsiniz. Bu videoyu izleyin, izlettirin.

Muhteşem bir video, muhteşem bir ders...

Bu videoyu bizlerle paylaşan arkadaşım Evrim Lafçı (CineShoot)'ya teşekkürler.