iliofos

2015-08-26T19:53:00.000+03:00

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

Μια φορά κι ένα καιρό ,όπως και στα παραμύθια ήταν ένας κακός Δράκος που από μικρός ονειρευόταν ον εαυτό του βασιλιά ,άρχοντα μεγάλο και τρανό να είναι ξακουστός σε όλο τον κόσμο....
Ξεκινήσε λοιπόν σιγά σιγά να ψάχνει ένα μέρος όπου θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τα σχέδια του.Δεν 'άργησε και πολύ να το βρει....
Αυτό που έπρεπε να κάνει πρώτα ήταν να προσποιηθεί ότι είναι καλός ,ταπεινός και άξιος ...
Στολίστηκε με τις ψευτόχρυσες βασιλικές στολές του , φόρεσε ένα πλατύ ψεύτικο χαμόγελο έβαλε την κορώνα του και ξεκίνησε για το μέρος όπου θα έφτιαχνε το βασίλειο του..
Το πρώτο που έκανε πηγαίνοντας βρήκε τους αυλικούς του μικρά ανθρωπάκια που κρυβόταν πίσω από τον μανδύα του Δράκου-Βασιλιά...έτοιμα να ακούσουν στις διαταγές του και να του φτιάξουν το πιο πλουμιστό και ξακουστό παλάτι... κάτι που δεν ήταν και τόσο εύκολο να γίνει γιατί έλλειπε η αγάπη και η σοφία από όλους...
Τότε λοιπόν ο Δράκος σκέφτηκε τον Φιλάρετο ένα νέο με Αρετή και Τόλμη με αγάπη για όλο τον κόσμο.
Με πονηριά τον πλησίασε και τον έπεισε να μείνει κοντά του προσποιούμενος τον έντιμο σοφό Βασιλιά....
Ο Φιλάρετος καθημερινά φρόντιζε για την άριστη φήμη του Άρχοντα και με τρομερό ζήλο έφτιαξε όλους τους χώρους που θα στεγαζόταν ο Βασιλιάς και οι παρατρεχάμενοι του..
Μπροστά ο Φιλάρετος άνοιγε το δρόμο για να περάσει ο Βασιλιάς με πίστη και αγάπη στο πρόσωπο του και πίσω ο Δράκος με τα ψευτοανθρωπάκια του ακολουθούσαν και έσπερναν τη ζήλια και τον φθόνο για τον Φιλάρετο μιας και δεν μπορούσαν να τον φτάσουν ούτε σε Αξία ούτε σε δύναμη.
Δίχαζαν το κόσμο καθημερινά και όλα άρχισαν να μοιάζουν σαν ένα κακό όνειρο...
Περνούσαν τα χρόνια και το βασίλειο είχε σχεδόν τελειώσει έτοιμο να στεγάσει όλους τους φθονερούς ανθρωπάκους και η φήμη του βασιλιά ήταν ξακουστή σε όλο τον κόσμο όπως είχε φροντίσει ο Φιλάρετος.
Τώρα πια όμως δεν τον χρειαζόταν μιας και φοβόταν ότι θα του έπαιρνε τον θρόνο . Άρχισε σιγά σιγά να τον απομακρύνει στέλνοντας τον για δουλειές όπου έπρεπε να ταξιδέψει μακρυά.
Κάθε φορά που έφευγε ο Φιλάρετος ο αυλικοί έβγαιναν και τον συκοφαντούσαν λέγοντας ψέματα και σκορπώντας χολή...
Όπου και να πήγαινε βέβαια ήταν αγαπητός και όλοι ήθελαν να τον κρατήσουν κοντά τος....εκείνος όμως πάντα επέστρεφε πιστός στον Βασιλιά του.
Ο Δράκος όμως ζήλευε τόσο πολύ που η κακία και ο φθόνος τον έκαναν να παίρνει τη μορφή Λερναίας Ύδρας και να κατασπαράζει ότι είχε φτιαχτεί με τόσο κόπο και αγάπη.
Το παλάτι έτριζε από τα θεμέλια και σιγά σιγά έχανε την λάμψη του και άρχισε να γκρεμίζεται.
Οι αυλικοί άρχισαν να τρώγονται μεταξύ τους για ποιος είναι καλύτερος και τίποτα δεν έμοιαζε όπως πριν.
Οι άνθρωποι του τόπου είδαν τον Βασιλιά τους να μεταμορφώνεται
σε δράκο και τρόμαξαν..
Πάντα όμως σε κάθε πόλεμο όσες μάχες και να χαθούν ο Φιλάρετος σκοτώνει τον Δράκο γιατί το φως είναι ποιο δυνατό από το σκοτάδι γιατί ο ήλιος φωτίζει και ζεσταίνει γιατί η αγάπη μεγαλώνει και δυναμώνει γιατί η ζήλια σκοτώνει και ο φθόνος νοσεί....
,,,,'έτσι όπως γίνεται και στην πραγματικότητα.....

Κοινωνικό Ιατρείο Ιερά Μητρόπολη Αρκαλοχωρίου Καστελλίου & Βιάννου Δήμος Μινώα Πεδιάδας: ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡ...

2014-03-12T21:08:00.001+02:00

Κοινωνικό Ιατρείο Ιερά Μητρόπολη Αρκαλοχωρίου Καστελλίου & Βιάννου Δήμος Μινώα Πεδιάδας: ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡ...: ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ : Είναι δύσκολο να δοθεί ένας ορισμός για τον Εθελοντισμό γιατί είναι ένα κο...

2014-03-07T15:53:00.002+02:00

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ

Εθελοντισμός μια λέξη που για κάποιους είναι ακόμα άγνωστη αλλά για αρκετούς είναι τρόπος ζωής. Είναι αυτοί που επέλεξαν να κοιτάζουν στα μάτια τους άλλους με φωτεινό βλέμμα και καθαρή ψυχή.
Παίρνουν ανάσα από την Υπηρεσία που προσφέρουν και οι ίδιοι.Με ανιδιοτέλεια προσφέρουν φροντίζουν νοιάζονται χωρίς να διαμαρτύρονται με ταπεινότητα και ευαισθησία μα πάνω απ' όλα Αγάπη.Στις μέρες μας που η ανθρωπότητα περνάει οδυνηρές δοκιμασίες καθημερινά απλώνουν το χέρι να κρατήσουν τον διπλανό τους χωρίς; να νοιάζονται για το χρώμα για την καταγωγή αλλά ούτε και την θρησκεία. Απλώνουν το χέρι και με στοργή ανοίγουν την αγκαλιά τους για όλους .
https://www.youtube.com/watch?v=P53cwQq7FrI

Καλά να πάθεις - Β.Παπακωνσταντίνου

2011-07-02T11:20:00.000+03:00

2011-07-01T17:54:00.000+03:00

Υπάρχει αγάπη και... ΑΓΑΠΗ!

2011-06-29T12:45:00.002+03:00

Τι σημαίνει ν' αγαπάς;- Δεν ξέρω. Ν' αγαπάς, να σκέπτεσαι κάποιον, να βγαίνεις μαζί του έξω, να τον προτιμάς, δεν είναι αυτό;...
Τι θ' απαντούσατε στην ερώτηση της ηρωίδας της FRANCOISE SAGAN ; Ν' αγαπάς, για σας - μιλώντας και για τη φιλία επίσης - ν' αγαπάς είναι μόνο αυτό; Η λέξη η πιο πολύ χρησιμοποιημένη, η λιγότερο σαφής. Λέμε, αγαπώ τη θάλασσα, αγαπώ το θέατρο, αγαπώ τον άνδρα μου. Άντε τότε να μαντέψετε τι ακριβώς κρύβει αυτή η λέξη "αντικλείδι". Και όταν λέτε ότι "αγαπάτε", είτε αυτή είναι η φίλη ή ο αγαπημένος σας, δε δίνετε στους άλλους και σε σας την ίδια - και αυτό είναι σοβαρότερο - παρά μια ιδέα τελείως ανακριβή του τι αισθάνεστε. Τέτοια είναι η ηρωίδα που αναφέρεται πιο πάνω. Από την αγάπη - εγωισμό... Μπορείς ν' αγαπηθείς δια μέσου ενός άλλου. Αυτή είναι η πιο συνηθισμένη περίπτωση. Αφού ο εγωισμός είναι το πιο φυσικό από τα αισθήματα, αλίμονο! Αγαπώ τον άλλο γιατί ικανοποιεί τις επιθυμίες μου. Μ' αρέσει ο τάδε ή η δείνα γιατί είναι διασκεδαστικοί ή δυναμικοί. Δεν πλήττεις ποτέ μαζί τους. Περνάς μια ευχάριστη στιγμή. Ούτε η αγάπη, ούτε η φιλία όμως έχουν σχέση μ' αυτό. Ας δούμε και πιο βαθιά. Αγαπούν τον άλλο γιατί τους βγάζει από τη μοναξιά, η οποία είναι το μεγαλύτερο άγχος της νεολαίας: "Στο σπίτι δε με καταλαβαίνουν, με βασανίζουν. Μόνο εκείνος με προσέχει. Μου δίνει τους δίσκους του. Χαίρεται να με συναντά. Αισθάνομαι δίπλα του να υπάρχω για κάποιον. Μ' ακούει...". Ο κάθε ένας βρίσκει την ευχαρίστησή του.

Άκουγα, άθελά μου, ένα νέο και μια νέα σ' ένα παγκάκι ενός πάρκου ν' ανταλλάσσουν κουβέντες. Δυο μονόλογοι: "εγώ" και η άλλη απαντούσε "εγώ". Όχι για να γνωρισθούν καλύτερα, αλλά για την εντύπωση - απολαυστική παραδέχομαι - να μην είναι πλέον μόνος του ο καθένας. Παίρνουν, δε δίνουν. Αυτή η σημασία της λέξης "ν' αγαπάς", "ανταλλαγή δυο επιθυμιών", είναι η πιο διαδεδομένη. Μάλλον δεν είναι ούτε ανταλλαγή. Ο κάθε ένας δεν εκτιμά παρά την προσωπική του ευχαρίστηση. Αυτές οι αισθησιακές και εγωιστικές απολαύσεις δεν έχουν τίποτα που ν' ανταποκρίνεται στην πραγματική αγάπη που ονειρεύεστε για αργότερα. Τι το εκπληκτικό λοιπόν ν' ακούγεται από τους ψυχολόγους ότι στην εποχή μας τα περισσότερα ζευγάρια δε γνωρίζουν την αληθινή αγάπη, αλλά μια ψευδό-αγάπη. Και να μη μας εκπλήσσει ότι αυτή "κλονίζεται" όταν η ευχαρίστηση χάνεται στην αγάπη -ανταλλαγή. Να αγαπάς - είτε μια φίλη είναι, είτε ο αγαπημένος - είναι να κάνεις κοινές τις διαφορές καθώς και τις ομοιότητες. Πρέπει να υπάρξει ένα ρεύμα, το οποίο να μην είναι μονής κατεύθυνσης. Πρέπει να καταλαβαίνεις και να δέχεσαι. Κάθε μια προσωπικότητα είναι μοναδική και πρέπει να γίνεται σεβαστή. Αν δεν την παραδέχεστε, δε θα μάθετε ποτέ να αγαπάτε. Η αγάπη, όπως και η φιλία, πρέπει ν' αποζητά τη συνεννόηση και όχι την ταυτότητα. Είναι δύσκολο να το πραγματοποιήσουμε. Το ένστικτο θέλει να "πλάσει" τους άλλους σύμφωνα με τις δικές μας τάσεις, ιδέες, να χαράξει τη ζωή τους κατά τα γούστα μας, αν και είναι η δική τους ζωή και όχι η δική μας.
Να καταλαβαίνεις τους άλλους είναι να τους παίρνεις όπως είναι. Νιώστε τη βαθιά σημασία αυτής της λέξης και πόσο αποκλείει κάθε εγωισμό. Το δέξιμο αυτό απαιτεί την ίδια τη ρήξη του εγωισμού. Όποιος είσθε μπείτε μέσα στο σπίτι μου και μέσα στην καρδιά μου με τις ατέλειές σας ασφαλώς - κάθε ανθρώπινο πλάσμα έχει ατέλειες - αλλά και τις μυστικές χάρες που κάθε ύπαρξη φέρει μαζί της. Συχνά πολύ κρυμμένες. Αλλά που περιμένουν τη ζεστασιά του δεξίματος για ν' ανθίσουν, όπως ένα μπουμπούκι στον απριλιάτικο ήλιο. Ποιος είπε: "Είναι λίγο να παίρνεις τους ανθρώπους όπως είναι. Αλλά να τους θέλεις όπως είναι, αυτή είναι η Αγάπη". Το καταλαβαίνουν καλά οι άνθρωποι, που ξέρουν ότι κάθε ύπαρξη είναι ένα "όνειρο" του Θεού. Αυτό που ο Θεός θέλησε, για ένα πλάσμα Του, θα μπορούσαμε εμείς να μη το θέλουμε; Η αγάπη καθώς και η φιλία, είναι για να βοηθήσει τον άλλο να γίνει πραγματικός προσφέροντάς του αυτή την ατμόσφαιρα τρυφερότητας που είναι αναγκαία για κάθε εξέλιξη. Έτσι καθένας δίνει και παίρνει. Με πλουτίζει και τον γεμίζω πλούτη. Ο ένας δίνει χαρά στον άλλο και μαζί την εκδηλώνουμε. Σκεφθείτε τις καλύτερες φιλίες σας. Είναι τίποτε άλλο από αυτό το διπλό ρεύμα; Αν ο σκοπός της ζωής είναι η τελείωση του εαυτού μας, η μεγαλοσύνη της τρυφερότητας είναι ακριβώς να βοηθούμε αμοιβαία σ' αυτή την πραγμάτωση. Γιατί, αν έχουμε αγαπηθεί - φίλη μου, αγάπη μου - θα έχουμε γίνει πιο αληθινοί. Ο Λε Λεζάρντ έχει δίκιο να τραγουδά: "Υπάρχουν τόσοι τρόποι ν' αγαπάς. Ένας μόνο είναι καλός αυτός που δίνει, δίνει και δίνει ακόμη χωρίς τίποτε να παίρνει, χωρίς τίποτε να περιμένει, χωρίς τίποτε να ζητά. Έτσι πρέπει ν' αγαπάς".
Η αγάπη είναι ευθύνη. Γι' αυτό και δεν είναι ένα παιχνίδι, αλλά μια θαυμάσια και σοβαρή υποχρέωση, όταν δεν είσαι πια ελεύθερος να την αθετήσεις κατά την επιθυμία σου. Για τις φίλες σας σήμερα, για τον αγαπημένο σας αύριο θα είσαστε υπεύθυνες γιατί θα "τους έχετε κάνει να σας αγαπήσουν" λέει ο Σαιντ Εξυπερύ στον "Μικρό Πρίγκιπά" του. Θα γνωρίζετε αυτό το διδακτικό παραμύθι - αν όχι βιαστείτε να το αποκτήσετε - σαν μια πρώτη μύηση στις αλήθειες της καρδιάς. Είναι σ' ένα συναρπαστικό διάλογο μεταξύ του Μικρού Πρίγκιπα και της Αλεπούς που η λέξη "εξημερώνω" παίρνει την έννοια της αγάπης. "Τι σημαίνει "εξημερώνω", ρωτά ο Μικρός Πρίγκιπας. "Είναι κάτι πολύ ξεχασμένο, είπε η Αλεπού. Σημαίνει να "δημιουργείς δεσμούς". "Να δημιουργείς δεσμούς;".
"Βεβαίως, απάντησε η Αλεπού. Δεν είσαι ακόμη για μένα παρά ένα μικρό αγόρι ολόιδιο με εκατό χιλιάδες μικρά αγόρια. Και δεν σ' έχω ανάγκη. Και ούτε εσύ μ' έχεις ανάγκη. Δεν είμαι για σένα παρά μια Αλεπού απαράλλακτη με εκατό χιλιάδες άλλες Αλεπούδες. Αλλά άμα μ' εξημερώσεις, θα έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Θα είσαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα είμαι για σένα μοναδική στον κόσμο". "Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο Μικρός Πρίγκιπας. Υπάρχει ένα λουλούδι, νομίζω ότι μ' έχει εξημερώσει". Αλλά η Αλεπού ξαναγυρνά στην πρώτη της σκέψη: "Αν μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα γεμίσει φως. Θα γνωρίσω ένα καινούργιο περπάτημα, που θα είναι ολότελα διαφορετικό από τα άλλα. Τα άλλα με κάνουν να χώνομαι στη γη. Το δικό σου θα με καλεί έξω από τη φωλιά μου, σα μια μουσική". Ξαναδιαβάστε αυτές τις σελίδες τις γεμάτες ποίηση και αλήθεια για την ανακάλυψη της φιλίας και της αγάπης.
Έτσι ο Μικρός Πρίγκιπας εξημέρωσε την Αλεπού. Και όταν πλησίασε η ώρα να φύγει: "Αντίο, είπε η Αλεπού. Να ένα μυστικό. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπει κανείς καλά. Η ουσία ξεφεύγει σαν ψάχνεις με τα μάτια...". "Η ουσία ξεφεύγει σαν ψάχνεις με τα μάτια", επανέλαβε ο Μικρός Πρίγκιπας για να το θυμάται. "Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτήν την αλήθεια, είπε η Αλεπού. Αλλά εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Θα είσαι πάντα υπεύθυνος για ό,τι έχεις εξημερώσει". Τίποτε άλλο δε μου φαίνεται πιο πλούσιο σε βαθύ δίδαγμα από αυτό το τρυφερό παραμύθι. Το ν' αγαπήσεις είναι σοβαρό. Το να κάνεις κάποιον να σ' αγαπήσει, είναι σοβαρό. Το να γίνεις απαραίτητος, είναι σοβαρό. Να γιατί πρέπει να υπάρχει μέτρο στις επιπολαιότητες και στους απερίσκεπτους δεσμούς. Μη ξεχνάτε το μάθημα της Αλεπούς. Μη σπαταλάτε τα πλούτη της καρδιάς σας. Μην επιχειρήσετε να "κάνετε κάποιον να σας αγαπήσει" επιπόλαια. Είσαστε υπεύθυνοι. ( Αννα Λοίζου)

Μάνος Χατζιδάκις "ενοχή - δίχως εξουθένωση"

2011-06-29T11:10:00.000+03:00

Ενοχές

2011-06-29T10:52:00.000+03:00

Όταν νιώθουμε ενοχές, συνήθως σημαίνει ότι για κάτι που κάνουμε έχει παράπονο η συνείδησή μας. Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι πρέπει να τις προσέξουμε, ούτε όμως ισχύει αυτόματα το αντίθετο. Είναι πολλοί οι παράγοντες που επιδρούν στη συνείδηση του ανθρώπου, άλλοι σωστοί και δικαιολογημένοι, άλλοι υπερβολικοί και απαράδεκτοι.

Σε ένα επίπεδο, η συνείδηση είναι έμφυτη στη φύση του ανθρώπου, όπως έμφυτη είναι η διάνοια ή το συναίσθημα. Λειτουργία της συνείδησης είναι να επιτηρεί σε ένα γενικότερο επίπεδο την πορεία της ζωής μας, και να διακρίνει κατά πόσο τη ζούμε σε φυσικά και υγιή πλαίσια, ή αντιθέτως με παραμέληση και ευτέλεια. Όταν η συνείδηση αντιληφθεί μέσα μας μια σκέψη ή πράξη που μας υποβιβάζει σαν ανθρώπους, τότε “ανάβει ένα προειδοποιητικό λαμπάκι”, μας δίνει δηλαδή το βίωμα της ενοχής. Αν εκείνη την ώρα στραφούμε να ακούσουμε αυτό που έχει να πει η συνείδηση, τότε μας πληροφορεί εκτενέστερα σχετικά με την πορεία που θα ήταν καλό να ακολουθήσουμε, και έπειτα μας αφήνει ήσυχους, ελεύθερους να επιλέξουμε. Αν αντιθέτως προσπαθήσουμε να αποφύγουμε τη φωνή της συνείδησης καταπιέζοντας μέσα μας το βίωμα της ενοχής, τότε δε θα μας πληροφορήσει, ούτε εκείνη την ώρα ούτε σε μελλοντικές περιστάσεις που θα χρειαστούμε τη βοήθειά της. Οι δε ενοχές θα παραμείνουν μέσα μας σε ένα υποσυνείδητο επίπεδο, ίσως για πάρα πολύ καιρό, και θα εκφράζονται άστοχα και παράλογα σε θέματα άλλα.

Σε ένα άλλο επίπεδο, η συνείδησή μας κάθε άλλο παρά έμφυτη είναι – και μάλλον εκφράζει τις συγκεκριμένες αξίες και προτιμήσεις των ανθρώπων που μας μεγάλωσαν ή της κουλτούρας μας γενικότερα. Ένα παράδειγμα είναι όταν νιώθουμε ενοχές διότι δεν τα καταφέραμε να περάσουμε σε κάποια συγκεκριμένη σχολή, ή διότι αποφασίσαμε να παντρευτούμε κάποιο άτομο για το οποίο ένας από τους γονείς μας διαφωνεί. Τέτοιες ενοχές δεν έχουν την ίδια αξία με τις ενοχές της έμφυτης συνείδησης και είναι καλό κάποιος να τις υπερβαίνει, διότι μας εμποδίζουν από το να ζούμε αυθεντικά τη ζωή μας. Σχετικά με το πώς θα το κατορθώσουμε αυτό δεν υπάρχει εύκολη συνταγή, αλλά αν προσπαθήσουμε πρώτα να ακούσουμε τι έχει να πει η δήθεν “συνείδηση” για το θέμα αυτό (π.χ. “Αυτή την κοπέλα μην την πάρεις διότι είναι φτωχιά”), και μετά το απορρίψουμε μέσα μας με εύλογα επιχειρήματα (“Την αγάπη δεν τη μετράς με τα χρήματα”), τότε είναι πιο εύκολο να νικήσουμε και να διώξουμε από μέσα μας τις περιττές ενοχές. Αν κάποια κατάλοιπα ενοχών επιμένουν, καλύτερα είναι να μην τους δίνουμε σημασία, να τα περιφρονούμε, και σιγά – σιγά με την πάροδο του χρόνου θα σβήσουν.

Ένα απλό κριτήριο για να ξεχωρίσουμε τις χρήσιμες ενοχές από τις περιττές ενοχές είναι το εξής: Αν οι ενοχές έχουν να κάνουν με το ήθος μας - δηλαδή κατά πόσο είμαστε ή δεν είμαστε τίμιοι, εργατικοί, πιστοί στους άλλους κ.ο.κ. - τότε μάλλον προέρχονται από την έμφυτη συνείδησή μας και είναι καλό να τις ακούμε. Αν όμως οι ενοχές έχουν να κάνουν με τις επιλογές μας - δηλαδή τι θελήσαμε να σπουδάσουμε, ποιον άνθρωπο αγαπήσαμε, ποιο επάγγελμα διαλέξαμε - τότε μάλλον προέρχονται από τον περίγυρό μας και είναι περιττές.

Ακόμη και στην περίπτωση που οι ενοχές είναι χρήσιμες, είναι καλό να τηρούμε ένα υγιές μέτρο, να μην επιτρέπουμε να μας κυριεύει το άγχος και η λύπη. Σκοπός της ενοχής είναι να μας ξυπνήσει από το λήθαργό μας, ώστε να ενεργοποιήσουμε τις δυνάμεις μας και να διορθώσουμε την πορεία μας. Από εκεί και πέρα η ενοχή δεν έχει τίποτε άλλο να μας προσφέρει, άρα είναι καλό να την αφήνουμε να φεύγει από μέσα μας.

Θάλασσα του πρωϊού - Κωνσταντίνος Καβάφης

2011-06-28T20:11:00.000+03:00

Στροφή -Γιῶργος Σεφέρης

2011-06-28T11:13:00.000+03:00

Στιγμή, σταλμένη ἀπὸ ἕνα χέρι
ποὺ εἶχα τόσο ἀγαπήσει
μὲ πρόφταξες ἴσια στὴ δύση
σὰ μαῦρο περιστέρι.
Ὁ δρόμος ἄσπριζε μπροστά μου,
ἁπαλὸς ἀχνὸς ὕπνου
στὸ γέρμα ἑνὸς μυστικοῦ δείπνου...
Στιγμὴ σπυρὶ τῆς ἄμμου,
ποὺ κράτησες μονάχη σου ὅλη
τὴν τραγικὴ κλεψύδρα
βουβή, σὰ νὰ εἶχε δεῖ τὴν Ὕδρα
στὸ οὐράνιο περιβόλι.

Χάρις Αλεξίου - Όσο κρατήσει η ζωή

2011-06-27T10:31:00.000+03:00

Μονογραμμα - Ελυτης

2011-06-24T12:42:00.000+03:00

Θά πενθώ πάντα -- μʼακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο

Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου.

ΙΙ.

Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τʼάλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουζαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μιά στόν αέρα μιά στή μουσική

Τα δυό μικρά ζώα,τά χέρια μας
Πού γύρευαν νʼανέβουνε κρυφά τό ένα στό άλλο
Η γλάστρα μέ τό δροσαχί στίς ανοιχτές αυλόπορτες
Καί τά κομμάτια οί θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απʼτίς ξερολιθιές,πίσω άπʼτούς φράχτες
Τήν ανεμώνα πού κάθισε στό χέρι σού
Κι έτρεμες τρείς φορές τό μώβ τρείς μέρες πάνω από
τούς καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Τό ξύλινο δοκάρι καί τό τετράγωνο φαντό
Στόν τοίχο μέ τή Γοργόνα μέ τά ξέπλεκα μαλλιά
Τή γάτα πού μάς κοίταξε μέσα στά σκοτεινά

Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό
Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο
Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος.

ΙΙΙ.

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σʼαγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στʼαχανή
σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σʼέχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τʼαστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά

Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σʼαγαπώ καί σʼαγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τʼουρανού με τʼάστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί νʼαγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απʼαλλού φερμένο
Δέν τʼαντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μʼακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μʼακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μʼακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μʼακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μʼακούς
Είμʼεγώ,μʼακούς
Σʼαγαπώ,μʼακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μʼακούς
Πού μʼαφήνεις,πού πάς καί ποιός,μʼακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απʼτούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θάʼρθει μέρα,μʼακούς
Νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μʼακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,νʼακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει
Στά νερά ένα-- ένα , μʼακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μʼακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μʼακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες Τών Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό,μʼακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μʼακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μʼακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μʼακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μʼακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται νʼανθίσει αλλιώς,μʼακούς
Σʼάλλη γή,σʼάλλο αστέρι,μʼακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μʼακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σʼάλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μʼακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μʼακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μʼακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μʼακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμʼεγώ πού φωνάζω κι είμʼεγώ πού κλαίω,μʼακούς
Σʼαγαπώ,σʼαγαπώ,μʼακούς.

V.

Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς
Μέ σοφές παραμάνες καί μʼαντάρτες απόμαχους
Από τί νάʼναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού
Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νάʼρθω
Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό

Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει
Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι
Στά μέρη τʼαψηλά της Κρήτης τίποτα
Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι

Πιό δω,πιό κεί,προσεχτικά σʼόλα τό γύρο
Του γιαλού του προσώπου,τούς κόλπους,τά μαλλιά
Στό λόφο κυματίζοντας αριστερά

Τό σώμα σου στή στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου
Βυθού,μέσα στό σπίτι μέ τό σκρίνιο τό παλιό
Τίς κίτρινες νταντέλες καί τό κυπαρισσόξυλο
Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς
Ψηλά στό δώμα ή πίσω στίς πλάκες της αυλής
Μέ τʼάλογο του Αγίου καί τό αυγό της Ανάστασης

Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή
Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή

Πού κανείς νά μήν έχει δεί καί ακούσει
Τίποτα μές στίς ερημιές τά ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στόν αυλόγυρο
Γιά σένα,ούτε η γερόντισσα νʼόλα της τά βοτάνια

Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική
Πού διώχνω μέσα μου αλλʼαυτή γυρίζει δυνατότερη
Γιά σένα τό ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Τό στραμμένο στό μέλλον με τόν κρατήρα κόκκινο
Γιά σένα σάν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Πού βρίσκει μές στό σώμα καί πού τρυπάει τή θύμηση
Καί νά τό χώμα,νά τά περιστέρια,νά η αρχαία μας γή.

VI.

Έχω δεί πολλά καί η γή μέςʼαπʼτό νού μου φαίνεται ωραιότερη
Ώραιότερη μές στούς χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή,ωραιότερα
Τά μπλάβα των ισθμών καί οί στέγες μές στά κύματα
Ωραιότερες οί αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τά βουνά
τής θάλασσας

Έτσι σʼέχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νάʼχει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο νʼακολουθεί

Καί νά παίζει μέ τʼάσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !

Νίκη,νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί
Γιά τή ρολογιά καί τό γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε,πήγαινε καί ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος καί άς είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί
νεογέννητο
Μόνος,καί ας είμʼεγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα νά σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος,ο αέρας δυνατός καί μόνος τʼολοστρόγγυλο
Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !

VII.

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στʼάπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδειο.

ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ-ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ-TO ΧΤΥΠΗΜΑ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

2011-06-22T08:11:00.000+03:00

Κεριά

2011-06-21T13:10:00.000+03:00

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

'Εφυγες

2011-06-21T10:42:00.000+03:00

Σήμερα μια μέρα που ήθελα να θυμάμαι με χαμόγελο θα την θυμάμαι με πόνο...Σαν σήμερα ήρθες και σήμερα έμαθα ότι έφυγες τι πίστεψες??? ποτέ δεν θα το μάθαινα? ήξερες εσύ το ήξερες και το έφτιαξες έτσι για να μην πονάει αλλά έμαθα και η πληγή είναι το ίδιο ..ΓΙΑΤΙ???????? σήμερα το πρωί άφησες αυτό το ρόλο του αγγελιοφόρου στην Κατερίνα σου την αγαπημένη σου,,,γιατί έφυγες χωρίς να μου το πεις?

Θα διώξω τα σύνεφα, Καίτη Χωματά

2011-06-17T23:44:00.000+03:00

ΜΑΡΙΝΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ

2011-05-20T10:05:00.000+03:00

ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑΣ

2011-05-19T13:02:00.000+03:00

Το παραμύθι μιας αγάπης

2011-05-19T12:59:00.000+03:00

Νίκος Καζαντζάκης

2011-05-12T08:41:00.000+03:00

Ο Νίκος Καζαντζάκης (18 Φεβρουαρίου 1883 - 26 Οκτωβρίου 1957) ήταν Έλληνας μυθιστοριογράφος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και πολιτικός. Πιθανότατα ο σημαντικότερος αλλά και αμφιλεγόμενος Έλληνας συγγραφέας και φιλόσοφος του 20ου αιώνα, γνωστότερος για τα έργα του Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά και Ο Τελευταίος Πειρασμός που έχουν γίνει και ταινίες. Είναι ο περισσότερο μεταφρασμένος σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, το οποίο εκείνη την εποχή αποτελούσε ακόμα μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εκεί ολοκλήρωσε το γυμνάσιο και το 1902 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου ξεκίνησε νομικές σπουδές. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά γράμματα, το 1906, δημοσιεύοντας το δοκίμιο H Aρρώστια του Αιώνος και το πρώτο του μυθιστόρημα Όφις και Kρίνο (με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρβάμη). Tον επόμενο χρόνο ξεκίνησε μεταπτυχιακές σπουδές στα νομικά, στο Παρίσι. Παράλληλα, σημαντική επίδραση στον Καζαντζάκη είχαν οι διαλέξεις του Ανρί Μπεργκσόν τις οποίες παρακολουθούσε. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, δημοσίευσε αρκετές κριτικές μελέτες σε διάφορα περιοδικά ενώ εκδόθηκε το 1909 η διατριβή του επί υφηγεσία Ο Φρειδερίκος Νίτσε εν τη Φιλοσοφία του Δικαίου και της Πολιτείας. Το 1910 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και συμμετείχε στην κίνηση για την ίδρυση του Εκπαιδευτικού Ομίλου, μέσω του οποίου συνδέθηκε φιλικά, το 1914, με τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό. Μαζί ταξίδεψαν στο Άγιον Όρος όπου διέμειναν περίπου σαράντα ημέρες ενώ περιηγήθηκαν και σε πολλά ακόμα μέρη της Ελλάδας. Την περίοδο αυτή, ήρθε σε επαφή και με το έργο του Δάντη, τον οποίο ο ίδιος χαρακτηρίζει στα ημερολόγια του ως έναν από τους δασκάλους του, μαζί με τον Όμηρο και τον Μπεργκσόν.

Το 1919 ο Ελευθέριος Βενιζέλος διόρισε τον Kαζαντζάκη ως Γενικό Διευθυντή του Yπουργείου Περιθάλψεως, έχοντας ως αποστολή τον επαναπατρισμό Eλλήνων από την περιοχή του Καυκάσου. Oι εμπειρίες που αποκόμισε αξιοποιήθηκαν αργότερα στο μυθιστόρημα του O Xριστός Ξανασταυρώνεται. Τον επόμενο χρόνο, μετά από την ήττα του κόμματος των Φιλελευθέρων, ο Καζαντζάκης αποχώρησε από το Υπουργείο Περιθάλψεως και πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια στην Ευρώπη. Το 1922 επισκέφτηκε τη Βιέννη όπου ήρθε σε επαφή με το έργο του Φρόυντ και τις Βουδιστικές γραφές. Επισκέφτηκε ακόμα τη Γερμανία ενώ το 1924 έμεινε για τρεις μήνες στην Ιταλία. Την περίοδο 1923-1926 πραγματοποίησε επίσης αρκετά δημοσιογραφικά ταξίδια στη Σοβιετική Ένωση, στην Παλαιστίνη, στην Κύπρο και στην Ισπανία, όπου του παραχώρησε συνέντευξη ο δικτάτορας Πρίμο ντε Ριβέρα. Εργάστηκε ως ανταποκριτής των εφημερίδων Ελεύθερος Τύπος και Η Καθημερινή.

Τον Μάϊο του 1927 απομονώθηκε στην Αίγινα με σκοπό την ολοκλήρωση της Oδύσσειας. Τον ίδιο χρόνο ξεκίνησε την ανθολογία των ταξιδιωτικών του άρθρων για την έκδοση του πρώτου τόμου του Tαξιδεύοντας ενώ το περιοδικό Aναγέννηση δημοσίευσε την Aσκητική, το φιλοσοφικό του έργο. Τον Ιανουάριο του 1928 πραγματοποίησε ομιλία στην Αθήνα με θέμα την Σοβιετική Ένωση, εξυμνώντας το Σοβιετικό μοντέλο. Για την οργάνωση αυτής της ομιλίας στο θέατρο Αλάμπρα, η οποία κατέληξε σε μία ανοιχτή διαδήλωση, τόσο ο Καζαντζάκης όσο και ο συνδιοργανωτής Δημήτριος Γλυνός διώχθηκαν δικαστικά, ωστόσο η δίκη τους τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Tον Aπρίλιο, ο Kαζαντζάκης, ξαναβρέθηκε στη Ρωσία όπου ολοκλήρωσε ένα κινηματογραφικό σενάριο με θέμα τη Ρωσική Επανάσταση. Tον Mάιο του 1929 απομονώθηκε σε ένα αγρόκτημα της Tσεχοσλοβακίας όπου ολοκλήρωσε στα γαλλικά τα μυθιστορήματα Toda-Raba (μετονομασία του αρχικού τίτλου Moscou a crie) και Kapetan Elia. Τα έργα αυτά, εντάσσονταν στην προσπάθεια του Καζαντζάκη να καταξιωθεί διεθνώς ως συγγραφέας. Η γαλλική έκδοση του μυθιστορήματος Toda-Raba κυκλοφόρησε με το ψευδώνυμο Νικολάι Καζάν.

To 1931 επέστρεψε στην Eλλάδα και εγκαταστάθηκε εκ νέου στην Aίγινα όπου ανέλαβε τη συγγραφή ενός Γαλλοελληνικού λεξικού. Mετέφρασε ακόμα τη Θεία Κωμωδία του Δάντη, έγραψε ένα μέρος των ωδών που αργότερα ενσωματώθηκαν στις Τερτσίνες (1960) ενώ αργότερα ταξίδεψε στην Iσπανία ξεκινώντας παράλληλα τη μετάφραση έργων Ισπανών ποιητών. Το 1935 πραγματοποίησε ταξίδι στην Ιαπωνία και την Kίνα εμπλουτίζοντας τα ταξιδιωτικά του κείμενα. Το 1938 ολοκλήρωσε την Oδύσσεια, ένα επικό ποίημα στα πρότυπα της Οδύσσειας του Ομήρου, αποτελούμενο από συνολικά 33.333 στίχους και 24 ραψωδίες. Για το έργο αυτό, ο Καζαντζάκης εργαζόταν για δεκατρία χρόνια και πριν την τελική του μορφή, προηγήθηκαν οκτώ αναθεωρημένες γραφές. Το ίδιο διάστημα, πλήθος κειμένων του δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες ή περιοδικά ενώ το μυθιστόρημά του Ο Βραχόκηπος εκδόθηκε στην Ολλανδία και τη Χιλή.

Κατά την περίοδο της κατοχής, συνεργάστηκε με τον Ιωάννη Κακριδή για την μετάφραση της Ιλιάδας. Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, δραστηριοποιήθηκε έντονα στην ελληνική πολιτική ζωή. Αποτέλεσε πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Εργατικής Κίνησης ενώ διετέλεσε και υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου της κυβέρνησης του Σοφούλη, από τις 26 Νοεμβρίου του 1945 έως τις 11 Ιανουαρίου του 1946. Παραιτήθηκε από το αξίωμα του μετά από την ένωση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων. Το 1946, η Eταιρία Eλλήνων Λογοτεχνών πρότεινε τον Kαζαντζάκη μαζί με τον Σικελιανό για το Bραβείο Nόμπελ. Τον επόμενο χρόνο διορίστηκε στην UNESCO, αναλαμβάνοντας ως αποστολή, την προώθηση μεταφράσεων κλασικών λογοτεχνικών έργων, με απώτερο στόχο την γεφύρωση των διαφορετικών πολιτισμών. Παραιτήθηκε τελικά το 1948, προκειμένου να αφοσιωθεί στο λογοτεχνικό του έργο. Για το σκοπό αυτό εγκαταστάθηκε στην Αντίμπ, όπου τα επόμενα χρόνια ακολούθησε μία ιδιαίτερα παραγωγική περίοδος κατά την οποία ολοκλήρωσε το μεγαλύτερο μέρος του πεζογραφικού του έργου, συμπεριλαμβανομένων των μυθιστορημάτων Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, Ο Αλέξης Ζορμπάς και ο Καπετάν Μιχάλης.

To 1952 προσβλήθηκε από μία μόλυνση στο μάτι, γεγονός που τον υποχρέωσε να νοσηλευτεί αρχικά στην Ολλανδία και αργότερα στο Παρίσι, ωστόσο τελικά έχασε την όρασή του από το δεξί μάτι. Ενώ ο Καζαντζάκης είχε επιστρέψει στην Αντίμπ, στην Eλλάδα, η Ορθόδοξη Εκκλησία επιχειρούσε τη δίωξη του. Κατηγορήθηκε ως ιερόσυλος, με βάση αποσπάσματα του Kαπετάν Mιχάλη και ολόκληρου του Tελευταίου Πειρασμού (1953), ο οποίος δεν είχε ακόμα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα. Ο Τελευταίο Πειρασμός καταγράφτηκε και στον κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας (Index Librorum Prohibitorum). Ο ίδιος ο Καζαντζάκης, απαντώντας στις απειλές της εκκλησίας για τον αφορισμό του, έγραψε σε επιστολή του: "Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι πατέρες, σας δίνω κι εγώ μια ευχή: σας εύχομαι να ‘ναι η συνείδηση σας τόσο καθαρή, όσο είναι η δική μου και να ‘στε τόσο ηθικοί και θρήσκοι όσο είμαι εγώ".

Στις αρχές του 1954, δημοσιεύτηκε στη Γαλλία το μυθιστόρημα Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, για το οποίο ο Καζανζάκης βραβεύτηκε, καθώς ανακηρύχθηκε καλύτερο ξένο βιβλίο της χρονιάς. Το 1955 ανέλαβε μαζί με τον Κακριδή την έκδοση της μετάφρασης της Ιλιάδας, με προσωπικά τους έξοδα ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε τελικά στην Eλλάδα ο Tελευταίος Πειρασμός. Τον επόμενο χρόνο, τιμήθηκε με το Bραβείο Eιρήνης στη Bιέννη.

Μετά από ένα δεύτερο ταξίδι στην Κίνα, προσκεκλημένος της Κινεζικής κυβέρνησης, επέστρεψε με κλονισμένη την υγεία του και νοσηλεύτηκε στην Κοπεγχάγη και το Φράιμπουργκ. Πέθανε στις 26 Οκτωβρίου του 1957 σε ηλικία 74 ετών. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα και εκτέθηκε στον μητροπολιτικό ναό του Ηρακλείου, χωρίς όμως εκκλησιαστική τελετή. Στον τάφο του, χαράχθηκε η επιγραφή: Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβούμαι τίποτα. Είμαι ελεύθερος.

Έργα

Μυθιστορήματα και άλλα πεζά

Όφις και κρίνο (1906, με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρβαμή)
Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά (1946)
Ο καπετάν Μιχάλης (1953)
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1954)
Ο τελευταίος πειρασμός (1955)
Τόντα-Ράμπα (1956)
Ο Φτωχούλης του Θεού (1956)
Ο βραχόκηπος (1960)
Αναφορά στον Γκρέκο (1961)
Οι αδερφοφάδες. θέλει, λέει, να 'ναι λεύτερος, σκοτώστε τον! (1963)
Συμπόσιον

Θεατρικά

Θέατρο. Σε τρεις τόμους που περιλαμβάνουν τα έργα:

Προμηθέας
Κούρος
Οδυσσέας
Μέλισσα
Χριστός
Ιουλιανός ο Παραβάτης
Νικηφόρος Φωκάς
Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος
Καποδίστριας
Χριστόφορος Κολόμβος
Σόδομα και Γόμορα
Βούδας

Ποιήματα

Οδύσσεια (1938)
Τερτσίνες (1960)

Ταξιδιωτικά

Τι είδα στη Ρουσία - από τα ταξίδια μου
Τι είδα στη Ρουσία - από τα ταξίδια μου
Ταξιδεύοντας. Α΄, Ισπανία
Ταξιδεύοντας. Β΄, Ιαπωνία - Κίνα
Ταξιδεύοντας. Γ΄, Αγγλία
Ταξιδεύοντας. Ιταλία, Ισπανία, Αίγυπτος, Σινά
Ταξιδεύοντας. Ιταλία, Αίγυπτος, Σινά, Ιερουσαλήμ, Κύπρος

Φιλοσοφία

Ασκητική (1927)

Επιστολές

Επιστολές προς τη Γαλάτεια
400 Γράμματα στον Παντελή Πρεβελάκη

Σημαντικές μεταφράσεις

Ιλιάδα
Οδύσσεια Ομήρου
Θεία Κωμωδία του Dante
Φάουστ του Γκαίτε
Αγιος Φραγκίσκος της Ασίζης του Joergensen

Ταινίες

Βασισμένες σε έργα του Νίκου Καζαντζάκη είναι οι ταινίες:

Αλέξης Ζορμπάς - πληροφορίες από το www.Cine.gr
Ο τελευταίος πειρασμός - πληροφορίες από το www.Cine.gr

Μύνημα...

2011-05-10T10:31:00.000+03:00

Άφησες τις σκέψεις σου μισές,
έκλεισες τα μάτια χωρίς να νοιάζεσαι
είναι δειλία;
Μη περπατάς στα σκοτεινά δρομάκια
μόνο σκιές σ' ακολουθούν και συ φοβάσαι,
σήκωσε το βλέμμα σου ψηλά .

Άσε τον ήλιο να φωτίσει τ΄απόκρυφά σου
είναι η λάμψη του που θα δεχτείς σαν ένα δώρο της Ζωής.
Μη περιμένεις κανένα ν' απλώσει χέρι να πιαστείς
καθένας έχει ένα σταυρό που κουβαλάει .
Δώσε εσύ το ρυθμό
το εμβατήριο ν' αρχίσει
και συ με το κεφάλι σου ψηλά
κι ένα χαμόγελο στα μάτια
ακούραστος να περπατάς να προχωράς .... Μ.Κ.

Ανάπτυξη Κρίσης

2011-05-09T10:27:00.000+03:00

Δεν είναι δυνατόν να επιβιώσουμε στη σημερινή κοινωνία αν δεν καλλιεργήσουμε, σε κάποιο βαθμό, την προσωπική μας κρίση.

Ο άνθρωπος που δεν έχει την ικανότητα να κρίνει καταστάσεις είναι σαν το φύλλο στον άνεμο, ευάλωτος σε κάθε επίδραση ή επιρροή που προέρχεται από τον περίγυρό του.

Κρίση σημαίνει να αξιολογούμε καταστάσεις, να διακρίνουμε πότε κάτι μας ωφελεί και πότε μας βλάπτει, να διακρίνουμε τι αξίζει να θέσουμε ως προτεραιότητα και τι είναι άχρηστο και περιττό. Μια τέτοια ικανότητα κρίσης μας δίνει τη δυνατότητα να βάλουμε κατεύθυνση στη ζωή μας, σύμφωνη με τους στόχους και τους οραματισμούς που εμείς έχουμε θέσει.

Για να καλλιεργήσουμε όμως σωστά την κρίση μας χρειάζεται πρώτα να συμβουλευτούμε και άλλους, εμπειρότερους από εμάς, ώστε ο τρόπος που κρίνουμε να αποκτήσει βαρύτητα και σοβαρότητα.

Όταν πια έχουμε αποκτήσει μια σχετική ικανότητα κρίσης, χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην πέσουμε στην παγίδα να κρίνουμε και να καταδικάζουμε συγκεκριμένους άλλους ανθρώπους, διότι από κάτι τέτοιο δεν ωφελείται κανείς. Στο κάτω-κάτω, δε βρισκόμαστε εμείς στη θέση του άλλου ώστε να γνωρίζουμε γιατί κάνει αυτά που κάνει, ποια είναι τα κίνητρά του και ποιες οι δυνατότητές του. Όταν λοιπόν προσπαθούμε να κρίνουμε άλλους ανθρώπους συνήθως πέφτουμε έξω.

Πιο καλή χρήση της ικανότητας κρίσης, είναι είτε όταν κάνουμε αυτοκριτική - όταν δηλαδή αξιολογούμε τη δική μας συμπεριφορά ώστε να τη διορθώσουμε - είτε όταν κρίνουμε καταστάσεις γενικά, χωρίς να τις ταυτίζουμε με συγκεκριμένα άτομα. Μπορούμε για παράδειγμα να καταδικάσουμε τον αλκοολισμό γενικά, χωρίς όμως να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να φερθεί με περιφρόνηση εναντίον κάποιου συγκεκριμένου αλκοολικού. Με αυτό τον τρόπο προστατευόμαστε από επικίνδυνες καταστάσεις ενώ ταυτόχρονα διατηρούμε αλώβητη την ικανότητά μας να αγαπάμε.

.help-net.gr/

Ένα ποίημα για την μάνα

2011-05-08T12:38:00.000+03:00

Μάνα, ω άγγελε μου,
Ω αιώνια μου αγάπη,
Μακάρι τα χέρια σου να παραμένουν η κούνια μου για πάντα,
Και για πάντα να παραμένω το μωρό σου.
Άλλος ένας μήνας έρχεται κοντά μου,
Μια ακόμη άνοιξη πιέζει για να πλησιάσει,
Ω μάνα, εσύ είσαι τα λουλούδια
Στων οποίων τα αρώματα θα πνιγώ …
Και όταν προφέρω τα λόγια » μάνα μου»
εκστασιάζομαι και γεμίζω με ευτυχία …
Μάνα, ω χτύπος της καρδιά μου,
Ω κραυγή μου όταν πονάω,
Τα φιλιά μου, και το πάθος μου,
Όταν ο έρωτας με καίει.
Τα μάτια σου .. Ω τι είναι τα μάτια σου;
Τα λαμπρότερα αστέρια,
που κοσμούν πάνω τα ουράνια,
Μάνα, ω άγγελε μου,
Ω αιώνια μου αγάπη …
Του Λιβάνιου ποιητή Σαΐντ Ακλ
Μετάφραση Noctoc

Γιορτή της Μητέρας

2011-05-08T12:30:00.000+03:00

Στην αρχαία Ελλάδα, μια γιορτή ανοιξιάτικη ήταν αφιερωμένη στη Θεά Γαία (Μητέρα Γη), μητέρα των θεών και των ανθρώπων. Αυτή ήταν και η πρώτη μορφή εορτασμού της Μητέρας.

Τη γιορτή αυτή διαδέχθηκε η γιορτή η αφιερωμένη στην κόρη της Γαίας, τη Ρέα. Η Ρέα ήταν η σύζυγος του Κρόνου και η Μητέρα του Δία και όλων των Θεών της αρχαίας Ελλάδας.

Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, συναντάμε τη Γιορτή της Μητέρας ως γιορτή αφιερωμένη στη Θεά Κυβέλη, που γινόταν κάθε Μάρτιο.

Στη συνέχεια, φτάνουμε στην Αγγλία του 15ου-16ου αι. μ.Χ., όπου γιορταζόταν η "Mothering Sunday", δηλ. η "Κυριακή της Μητέρας", την 4η Κυριακή της Σαρακοστής, και ήταν αφιερωμένη στις μητέρες. Εκείνη τη μέρα όλοι οι υπηρέτες έπαιρναν από τα αφεντικά τους μία μέρα άδεια, για να επισκεφτούν τα σπίτια τους και να περάσουν την μέρα τους μαζί με τις μητέρες τους.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στις αρχές του 20ού αιώνα, η δασκάλα Άννα Τζάρβις (Anna Jarvis) από τη Φιλαδέλφεια, αγωνίστηκε για την καθιέρωση της Γιορτής της Μητέρας, τη 2η Κυριακή του Μαΐου. Ήθελε να τιμήσει τη μητέρα της που αγωνίστηκε για τη συμφιλίωση Νοτίων και Βορείων Αμερικανών μετά τη λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου πολέμου το 1864. Οι αγώνες της Άννας Τζάρβις δικαιώθηκαν το 1914, όταν το Κογκρέσο όρισε την επίσημη εθνική Γιορτή της Μητέρας τη γιορτή αυτή.

Στην Ελλάδα, γιορτάστηκε για πρώτη φορά η Γιορτή της Μητέρας στις 2 Φεβρουαρίου του 1929, για να συνδυαστεί η Γιορτή αυτή με τη χριστιανική γιορτή της Υπαπαντής. Τελικά, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, η γιορτή μεταφέρθηκε από τις 2 Φεβρουαρίου στη 2η Κυριακή του Μαΐου.

Εμείς, όμως, να δείχνουμε την αγάπη μας στη Μάνα μας όχι μόνο τη 2η Κυριακή του Μαΐου, αλλά κάθε μέρα και κάθε στιγμή, όπως και εκείνη μας δείχνει την αγάπη της κάθε στιγμή. Ανθοδέσμες, γλάστρες, σοκολατάκια είναι ασήμαντα δώρα μπροστά σε ένα φιλί και μια σφιχτή αγκαλιά που θα δίνουμε κάθε μέρα στη μάνα μας.

Νοσταλγία-ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

2011-05-07T12:32:00.000+03:00

Μεσ' από το βάθος των καλών καιρών
οι αγάπες μας πικρά μάς χαιρετάνε.

Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.
κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις
που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις.

Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά
-- πόσος καιρός! -- τα χάιδεψες μια νύχτα·
και σα ν' ακούς εντός σου να σαλεύει
μια συφορά παλιά και να ξυπνά.

Θα στήσουνε μακάβριο το χορό
οι θύμησες στα περασμένα γύρω·
και θ' ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε
και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.

Τα μάτια που κρεμούν -- ήλιοι χλωμοί --
το φως στο χιόνι της καρδιά και λιώνει,
οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες
οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί...

Πίσω