I'M BI-POSITIVE

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 15)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 23 Feb 2012 16:00:00 +0000

By: FUGI

Pauna: Hindi po talaga ako manunulat, naimpluwensyahan lang po ako nang mga magagandang kwento na nakapost sa site na ito na talaga namang naging bahagi na ng ating kaisipan na habang binabasa natin ang istorya mapa based sa totoong pangyayari sa buhay o likhang isip lang ng mga magagaling na author, hinihiling natin na SANA MANGYARI RIN SA ATIN ANG GANUN, na SANA TOTOONG MAY HAPPY ENDING at SANA AKO, IKAW, TAYO ang BIDA sa mga LIKHA nila.

Kaya naman ginusto ko na makagawa ng kwentong AKO naman ang BIDA, nasa po ay magustuhan nyo ang aking likha.

Disclaimer: ang istoryang ito ay 50% totoo at 50% likhang isip lang (50-50 ba talaga?), 40% ang totoo at 60% ang gawa gawaan lang (weh?) sige na 30% true to life at ang natitira ay imbento (yung totoo??) oo na sige na 10% lang ang purong totoo at 90% ang likha ng aking imahinasyon, kainis kumukontra pa kwento ko naman to ah! (hahahahaha).

Ian: masyado naman agad kayong close ni anthony ha! At magkasama pa pala kayo kahapon sa mall at alam na rin niya kung saan ka nakatira (at sunod- sunod niyang bulong sa akin na may bahid pag-iimbestiga) (selos ba yan? SANA! Assumero hahahahaha pero nakakakilig naman di ba di ba?? Hehe)

Hindi agad ako nakatugon sa kanya, parang nawala ako sa realidad sa mga sandali na iyon. Ang nararamdaman ko lang ay nag-iba ang pattern ng shakra sa katawan ko (Yes! naisingit ko na naman ang anime addiction ko. Hehehe), parang lahat nang mga involuntary mascles ko sa katawan ay bumilis kesa normal lalong lalo na ang aking cardiac muscle, na naging dahilan para mabilisan mai-pump lahat ng dugo sa pulmonary at systemic circulations ko (hahaha masyado na bang technical sa terms?? Hehehe hindi naman;]

Hoy! Sabay alog sa akin ian gamit ang braso niyang nakaakbay sa akin na nagpabalik sa aking diwa

Ah!. Eh.. a...ano... ano nga...ng tinatanong mo?? Nauutal kong tanong sa kanya

Bakit masyado na ata kayong malapit sa isat isa ni anthony na iyon? Kelan pa ba kayo magkakilala? Ang pag-uulit ni ian sa kanyang tanong na nasa normal na boses pero may himig pag-uusisa

At kinuwento ko nga sa kanya simula kung paano nakami nagtagpo ni anthony kahapon hanggang sa sinamahan niya ako sa mall, kung paano niya nalaman na meron pala akong hidden talent 9na ayaw ko sana ilabas kasi kasi pumasok sa isip ko si ian,, hehehe) at ang paghatid nito sa kanto papunta sa amin at higit sa lahat ay ang paglilinaw na hindi alam ni anthony ang bahay ko kundi yung kanto lang papunta doon

Ian: kahapon lang pero ganoon na agad kayo kaclose? (may kakaibang himig sa tanong niya pero hindi ko na lang inansin)

Ako: paano mabait naman kasi siya (pagrarason ko at hindi na nga umimik pa si ian)

Nang makapunta na kami kung saan nakapark si drey ay iniabot ko kay ian ang helmet at sumakay na ako at pinaandar ang makina pagkatapos ay sumakay na rin siya. Nang makalayo na kami sa campus

Ian: kain tayo (bulong na aya nito sa akin)

Ako: sige ako naman taya, ok?

Ian: wag na, ako na lang ulit ako naman nagyaya tsaka hindi ba pinag-iiponan mo pambili dun sa piano, ano nga ulit pinangalan mo doon (nakakatawa naman na tanda niya pa yon, hehe)

Ako: Piyoy ang pangalan, sige KKB na lang

Ian: ang kulit sabing ako na lang ang bahala, tsaka bayad ko na din ito sa pagsundo mo sa akin kanina at paghatid sa akin ngayon pati sa pagiging maalaga sa akin

Ako: anong pinagsasabi mo dyan? (kinakabahan kong tanong? Obvious ba masyado?), nagkataon lang yung kanina kaya nagmagandang loob ako na isabay ka at pati ngayon since madadaan ko naman yung sa inyo (dagdag kong pangangatwiran)

Ian: hooh... alam ko na sobrang concern ka sa akin, dahil siguro nung nakapag-open ako sa iyo ng problema ko sa iyo, sobrang pilit mo kasi, pero masaya ako at may isang ikaw na dumating para alalayan ay pagaanin ang nararamdaman ko, (wa parang nawala ako sa sinabi niyang ito “dahil may isang ikaw” at yan lang ang tinanggap ng utak ko.. ayiiee) salamat at nakatagpo ako ng isang kaibigan sayo, isang mabuting kaibigan (dagdag nasabi ni ian na nagpabalik sa aking pagkawala, sabing KAIBIGAN lang,, hehehe pero OK! Basta lagi lang ako sa tabi mo)

Ako: drama mo pala rich kid ih! (biro ko sa kanya), daan muna tayo Basilica ha! Bago tayo kumain (dagdag ko)

Ian: sige ba (masigla nitong sabi)

Mabilis naman kaming nakarating sa Basilica, pagkapasok at pumunta kami sa medyo harap at umupo, ilang saglit lang at sabay kami ni ian lumuhod at taimtim na nagdasal (ilang minutong katahimikan mga pipz at sabay sabay tayong magdasal)

...
...
...
...
...
...
...

Amen!

Nauna sa akin si ian at umupo na nga ito at inantay akong matapos magdasal, pagkatapos ko ay inaya ko siya sa sindihan ng kandila para sa humiling.

Ako: tara doon (yaya ko dito sabay turo doon) at magwish tayo (dagdag ko)

Pagkatayo namin ay agad namin iyon tinungo, pagkahulog ng bayad sa may parang alkansya na lalagyan ay kumuha ako ng tatlong kandila, nagtaka naman ako kung bakit hindi kumuha ng kandili si ian ibinigay ko sa kanya yung iba kong kandila pero tumanggi ito kaya ako na lang ang nagsindi at humiling. Pagkatapos ay itinanong ako ni ian kung ano daw winish ko.

Ako: para sa unang kandila ang hiniling ko ay para sa family ko na sana lagi sana nasa mabuting kalagayan lalong lalo na ang papa ko, si kuya Miguel at asawa nito na si ate Isabel pati na rin si kuya Justin na malayo sa amin, good health sa bawat isa sa amin, yung pangalawa naman ay para sa pag-aaral natin na sana ay maging maayos at sabay sabay nating matapos ang kursong ito at makapasa sa board exam at pangatlo para sayo

Ian: bakit para sa akin?

Ako: ayaw mo kasi kaya ako na lang ang gumawa para sayo (ang nangingiti kong sabi dito na ginantihan naman niya ng napakatamis na ngiti na talaga naman nakakawala ng ulirat, buti na lang ay nakaiwas agad ako sa kanyang mga tingin at ngiti baka mawalan ako ng control, hehehe)

Ian: ano naman ang hiniling mo para sa akin? (ang usisang pagtatanong nito at patuloy parin sa pagngiti)

Ako: na sana maging masaya ka kahit wala pansamantala yung sinasabi mong kalahati ng buhay mo, ang girlfriend mo, na sana wag mo na uling sasarhan ang sarili mo sa mga taong gusto pumasok sa buhay mo (at medyo seryoso kong sabi dito habang nakatingin sa mga nakasinding kandila) at syempre (sabay harap ko sa kanya) dapat maging habit mo na ang pagngiti ulit dahil bagay iyon sa iyo, tamana muna ang simangot at pa-mysterious effect mo (ang biro ko sa kanya at pareho nga kaming nangiti)

Lumapit naman ito sa akin at bumulong

Salamat, at pagkasabi ni ian nito ay naghulog siya ng barya sa parang alkansya kung saan nakasilid ang mga bayad sa kandila at kumuha ito ng isa at nagsindi pagkatapos ay nakita ko itong pumikit sensyales ata na humihiling din ito at pagkatapos nito ay tinanong ko ito...)

Ako: o ano hiniling mo?

Ian: nagpasalamat lang ako dahil dumating ka sa akin at sa kaunting panahon palang nating magkakilala ang dami mo nang nagawa sa akin at ang dami mo ring ipinaintindi sa akin, SANA LAGI KA LANG SA TABI KO (seryosong sabi nito habang nakatingin sa kandilang sinindihan niya), pwede ba yon fugi? (tanong niya sabay harap sa akin)

Tumango lang ako bilang pagsang-ayon at ngumiti sa kanya

(LAGI LANG AKO SA TABI MO HANGGA’T HINDI MO SINASABI NA “HINDI NA KITA KAILANGAN”, NA HINDI KITA BIBITAWAN HANGGANG PATULOY ANG PAGHAWAK MO SA AKIN, KAHIT BILANG ISANG KAIBIGAN LANG, bulong ko sa sarili ko)

Tahimik kaming lumabas at tinungo si drey, nang makasakay na kami kay drey..

Ian: saan mo gusto kumain

Ako: doon tayo “kung saan bida ang saya”

Ian: ha?? Nagugulungang tanong nito

Ako: sa JOLLIBEE,,,,,,, sa Jollibee bida tayo wala nang iba, sa Jollibee bida ang saya (ang parang bata kong pagkanta ng theme song noon at natawa naman si ian sa ginawa ko)

Ian: talagang alam mo ang kanta nila ah (habang patuloy parin sa pagtawa)

Ako: syempre (proud kong sabi at pinaandar ko na si drey)

Pagpasok namin sa Jollibee ay saktong piniplay ang kantang “dito tayo, dito tayo kung san bida ang bata, sa Jollibee bida tayo wala nang iba, sa Jollibee bida ang saya”, nagkatinginan naman kami ni ian at sabay napatawa(hehehe)

Ako: sabi sayo ih! (at tumawa kaming pumila sa counter)

Ian: anong sayo?

Ako: ahm.. Jolly spaghetti, burger with TLC, large fries, sundae, regular coke

Ian: hindi ka halatang gutom ah!

Ako: paano libre mo naman kaya sinusulit ko na (natatawa kong sabi sa kanya)

Ian: ah! Kaya pala, sige na hanap ka nang matatayuan natin

At sinunod ko na na nga siya wala pang limang minuto ay dumating na ito dala ang inorder nito. Habang nilalantakan ko ang jolly spaghetti ko at burger with TLC hindi ko namalayan na mayo at sauce ng spaghetti sa paligid ng mga labi ko

Ian: ano ba yan fugi ang kalat mo kumain

Ako: anong makalat tingnan mo nga ito said (sabay pakita ko ng styro na pinaglalagyan ng spaghetti), kitams simot (dagdag ko)

Ian: eh ito (sabay lapit niya ng hinlalaki niya sa labi ko at ang hintuturo ay umangkla sa baba ko, pagkatapos ay ipinahid niya ang hinlalaki niya simula sa kanang dulo ng labi ko pailalim patungo sa kaliwang dulo, natulala naman ako sa ginawa niya na parang ilang boltaheng kuryenta ang pumasok sa lahat ng sulok ng katawan ko, dahan dahan naman inalis ni ian ang mga kamay niya sa akong baba at labi), yan o nagkalat ang mayo ay sauce sa paligid ng labi mo (sabay pakita nito ng nakolekta niyang amos sa mukha ko dahil sa pagkain ko, pero nasa state pa rin ako ng pagkatulala at nakanganga pa, hanggang sa..)

Ian: hoy! (sabay pitik sa akin ni ian sa may noo na nagpabalik naman sa akin sa aking katinuan)

Ako: aahhrgg! (sabay hawak ko sa aking noo), bakit ka ba namimitik (ang bata kong sabi dito)

Humagalpak naman ito sa inasta ko

Ang amo talaga ng mukha ni ian, at ang lambot pa ng mga labi niya para ang sarap.... teka ano itong naiisip ko??? Bulong ni ian sa sarili niya

Kinain ko na lang ang sundae ko para din hindi na mapag-usapan ang nangyaring pagkatulala ko. Napansin ko naman na tapos na pala si ian at mataman akong inoobserbahan

Ako: o tulungan mo na akong ubusin ito (sabay lapit ko ng sundae sa kanya)

Ian: sige na (at pinuno ko ang spoon ng sundae at mabilisan kong itinapat sa bibig niya at bigla naman niyang nabuksan ang bibig niya kaya dire-diretso ko isinubo ito sa kanya, at dahil doon ay muntikan na siyang mabulunan dahil natamaan ah ang ngala ngala niya)

Napaubo ng mga lima anim na beses ako naman ay hindi mapalagay dahil sa ako ang may sala, kaya agad akong pumunta ng counter para humingi ng tubig. At pagkabalik ko sa table namin dala ang tubig ay agad ko itong iniabot sa kanya at kinuha naman niya ito at ininom

Sorry, mahina at nakayuko kong sabi habang pinagdikit ko ang aking dalawang hintuturo at pinaikot-ikot)

Wala naman siyang naging tugon

Patay! Nagalit ata, bulong ko sa sarili ko habang nakayuko pa rin

Umupo ka na nga at tapusin mo na yang kinakain mo at ng makaalis na tayo, biglang sabi ni ian na halatang may galit ito

Nakayuko naman akong umupo sapwesto ko at kinuha ang sundae sa mesa at hinawakan ko na lang malapit sa dibdib ko at kinain ko ito ng nakayuko dahil nahihiya ako kay ian dahil sa ginawa ko pero sa kabilang banda pala ay pigil natumatawa si ian dahil sa ginagawa ko, at nang maubos ko na ito ay hindi na napigilan ni ian ang tawa niya na siya naman ikinalingon ko sa dako niya

Ian: nakakatawa itsura mo kanina, parang batang takot na takot at dali daling inubos ang ipinapakain sa kanya (natatawang sabi nito)

Ako: sorry doon sa gi.....

Ian: walang lang yaring masama sa akin, ok na (pagputol nito sa sasabihin ko sabay ngiti at ngumiti na din ako)

Ako: bati na tayo(ang parang bata kong tanong na ikinatawa uli nito)

Ian: opo isip batang fugi (natatawa parin siya) o tara na? (dagdag tanong nito)

Ako: sandali (kinuha ko sa ginamit kong tinidor at itinusok ko sa styro na pinagkainan ko at ginusot ko na parag papel ag baso na ininuman ko at yung pinaglagyan ng sundae nagtaka naman si ian sa ginawa ko)

Ian: ano ginagawa mo?

Ako: sabi kasi ng uncle ko pagkakatapos daw kumain sa mga fastfood sirain daw yang mga yan (tukoy ko sa styro at baso) kasi ginagamit daw ulit nila yan kaya sirain mo na rin yang pinagkainan mo (panghihikayat ko dito)

(PAALAALA: yung mga styro, baso at disposable na mga utensils lang ha baka pati yung mga totoo na pinggan, baso at spoon at fork ang sirain bahala kayo pagbabayarin pa kayo.. hehehe)

Natatawa naman akong sinunod ni ian at nang matapos ay tuluyan na kaming lumabas

Hinatid ko uli si ian doon sa kanto nila at pagkatapos magpaalamanan ay umalis na agad ako

Pagkauwi naman ni ian sa bahay nila ay hindi maitago ang saya nito na agad naman napansin ng mama nito

Mama Gina: anak mukhang bumalik na talaga ang sigla at saya mo ah! (nangingiting puna nito)

Ian: may bago po kasi akong sobrang masayahin at napakabuting Kaibigan, kaya nahahawa lang po ako

Mama Gina: aba! Dapat makilala ko yan ah! (masayang sabi nito sa anak)

Ian: opo mama, ipapakilala ko po sa inyo sa mga susunod na araw

Mama Gina: imbitahan mo dito sa atin mag-dinner one of this days ok ba anak?

Ian: sige po ma!

Itutuloy................

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 12, 13 & 14): Anthony vs Ivan???

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 22 Feb 2012 16:00:00 +0000

By: FUGI

Tatlong chapter na po ito, hindi ko kasi maputol masyadong gumadana kasi ang mga brain cells ko at syempre para hindi mawala ang MOMENTUM (hahaha), happy reading po!

Una po sa lahat nais ko pong HUMINGI ng PASENSYA sa mga NALILITO, NAGUGULUHAN at NAIINIS sa PARAAN ng PAGSUSULAT ko.. SORRY PO!

At SYEMPRE SALAMAT DIN PO sa PAG-INTINDI:]

Pauna: Hindi po talaga ako manunulat, naimpluwensyahan lang po ako nang mga magagandang kwento na nakapost sa site na ito na talaga namang naging bahagi na ng ating kaisipan na habang binabasa natin ang istorya mapa based sa totoong pangyayari sa buhay o likhang isip lang ng mga magagaling na author, hinihiling natin na SANA MANGYARI RIN SA ATIN ANG GANUN, na SANA TOTOONG MAY HAPPY ENDING at SANA AKO, IKAW, TAYO ang BIDA sa mga LIKHA nila.

Nabigla naman ako sa binulong niya at napatulala, nakabawi lang ako ng ulirat ng magsara ang pinto sa likod ko at ng humarap ako nakita ko si ian na nakakunot noo nakatingin sa amin ni anthony

****************

-----------> ANTHONY’s world

Naging napakasaya ko at sa hindi inaasahang pagkakataon at nakasama at nakilala ko si fugi, sana ay magtuloy tuloy na dahil gustong gusto kong mapalapit na sa kanya dahil alam ko na sa sarili ko na may nararamdaman akong espesyal sa kanya

Gusto ko pa sana ihatid siya sa kanila para malaman ko na kung saan ito nakatira pero tumanggi ito dahil siguro nahihiya ito. Magkaganoon man ay alam ko na kung saan ko ang daan papunta sa kanila

Dahil nga sa wala itong phone (kakaiba talaga siya. Hehe) nahihiya naman akong tumawag sa landline nila kaya ipinagpaliban ko na lang muna ang pagtawag sa kanya (marami pang pagkakataon)

Dahil sa excited na akong pumasok kinabukasan para makita ko na uli ang maamong mukha ni fugi ay maaga akong natulog nang gabing iyon. Kinabukasan ay maaga din akong nagising at dali dali naghanda baka maabutan ko si fugi sa kanto nila.

Quarter to seven ay umalis na ako sa bahay at mabilis kong pinaandar ang sasakyan para sana ay abangan ko ito sa kanto nila. Mabilis naman akong nakataring doon at ipinarada ang aking sasakyan malapit sa kanto nila. Halos magsasampung minuto na akong naghihintay ay wala pa ring fugi akong natatanaw

Five more minutes pa sabi ko sa sarili ko

5..................4....................3........................2.......................1................0 minute

Baka maagang pumasok si fugi, sabi ko ulit sa sarili ko

Kaya agad ko pinaandar na ang aking sasakyan at tinungo na ang daan papuntang school

Nang malapit na ako sa campus ay hindi ko naman maitago ang ngiti ko pag naiisip kong magkikita na uli kami ni fugi. Nang makapasok na na ako sa campus agad na ipinark ko ang aking kotse at mabilis tinungo ang aming room para sa first subject namin.

Pagkapasok ko, dismayadong walang fugi’ng mahagilap ang mata ko (kainis ang bilis ko kasing sumuko, kung naghintay pa siguro anko ng konti sa kanto nila di sana magkasabay kami, sayang ah! At napabuntong hininga na lang ako)

Umupo nalang ako sa may bandang likod dahil base noong lunes ay lagi si fugi doon pumipwesto. At lumipas nga ang labing limang minuto ay nakita kong bumukas ang pinto sa likod at pagtingin ko doon ay iniluwa nito ang kanina ko pang pinanabikang makita.... si Fugi

Napatulala ako sandali ng makita ko ito sa aming uniform, bagay na bagay sa kanya para tuloy siyang anghel, anghel na bumaba sa lupa para pasiyahin ako (hehe)

Nang makabawi sa pagkapatulala ay agad ko itong sinalubong ng may magandang ngiti sabay bati ng Goodmorning! At tumugon naman ito at nagpakawala ng napakagandang ngiti na aking ikinatuwa.

Lumapit ako dito at bumulong ng “ang cute mo sa uniform natin ah! Bagay na bagay sayo” (hindi ko na kasi mapigilan), nakita ko naman sa mukha ni fugi ang pagkabigla

Nasa ganoon kaming posisyon ng marehas makuha ang atensyon namin ni fugi ng sumara ang pinto at nakita namin si ian na nakakunot noo at nakatingin sa amin dalawa ni fugi

**************

-----------> si IAN (daw ulit, hahaha)

Naging mabilis lang naman ang byahe namin ni fugi sakay sa motor niya na pinangalanan niya ng drey. Sa tahimik namin na byahe na yon, sobrang gaan ng nararamdaman ko, kaiba sa mga nakalipas na mga araw ng simula ng umalis si sarah (girlfriend ko), siguro dahil sa aura ni fugi na masiyahin at maaliwalas. Nakakatuwa at naipapasa niya ito sa akin na nagiging dahilan naman para makalimutan ko ang aking kalungkutang nadarama

Pagkarating sa campus ay agad naman niya naipark ang motor niya sa parking space sa labas ng school provided para sa mga motor. Hindi na ako nag-aksaya ng panahon para hingiin ang number ni fugi na nakalimutan kong kunin nung magkasama kami noong nakaraan

Nagulat ako ng sabihin niyang wala siya cell phone, kakaiba talaga siya, parang basta hindi ko maintindihan. Pero isa sa mga nagustuhan ko sa kanya ay kayang kaya niya akong mapatawa, tawa na totoo dahil masaya ako at hindi para lang may maitugon ako sa kanya at isa siya sa kakaunting tao nakakagawa niyon sa akin

Dahil wala nga siyang phone ay yung landline nalang nila ang ibinigay niya, ok na rin para ma-contact ko siya

Isa pa ang napansin ko dito ay ang pagiging isip bata nito (na lalo kong ikinatutuwa sa kanya dahil kumo-cute siya sa ganitong asta), may pa “Handy Dandy Notebook pa itong nalalaman” (natalaga namang ikinatawa ko), sa maliit na notebook na yon ipinasulat ni fugi sa akin ang aking number, isinulat ko naman ang mobile number ko pati landline sa bahay para sure na makokontak namin ang isat isa

Pagkatapos ng kakaiba ko na naman nalaman kay fugi, ay dumiretso na kami sa loob ng campus at pumunta na sa unang klase sa araw na iyon, nang mapatapat kami sa room namin ay pinili namin yung pangalawang pinto na sa likuran agad ang matutumbok namin para iwas pansin din

Dahil nauna ako sa kanya ay pinagbukasan ko siya ng pinto ay mabilis naman siyang pumasok. Pagkapasok ni fugi ay may nakita akong papalapit sa kanya na sa tingin ko ay kaklase namin. Nakangiti itong papalapit kay fugi at nang makalapit ay parang nag-usap ng konti at maya maya ay biglang lumapit ito lalo kay fugi at bumulong, hindi ko alam pero para may kung ako sa akin na ayaw sa ginagawa niya, feeling close ah! Nasabi ko sa sarili ko, at dahil sa nakita kong iyon ay hindi ko nga naalalayan ang papasarang pinto na nagdulot ng konting ingay na sapat na para makuha ang atensyon nilang dalawa at mapaharap sa akin.

************

-----------> It’s me FUGI again! :]

Nang makita ko ang nakakunot noong si ian (siguro dahil nagtataka ito kung bakit kami parang close agad ni anthony) ay agad akong umisod ng konti palayo kay anthony at biglang nagsalita....

Ako: ah eh ian si anthony pala kaklase ko, anthony si ian, kaklase ko din (ang medyo pabiro kong pagpapakilala sa dalawa)

Hindi naman napansin nung dalawa ang pagbibiro ko bagkus ay nagkatinginan naman ang dalawa na parang sinusuri ang isat isa at nagkamayan ng mabilis at humarap sa akin si ian at nagwika ng....

Ian: so magkakilala pala kayo? (ang parang maypagkasarkastiko nitong tanong sa akin)

Ako: ah... eh kahapon lang (ang iilang ko naman sabi dito na lalong ikinakunot nito ng noo, na para lalong naguluhan sa sinabi ko)

Ako: ah eh umupo na muna tayo baka maubusan tayo ng mauupuan (ang pagbibiro ko muna para maiba ang mood, hehehe)

Agad nga kaming umupo sa likuran na mga upuan, pagkaupo ko tumabi si anthony sa kanan ko at si ian sa kaliwa ko. Sa pagkaupo naming iyon ay biglang bumukas ang pinto at iniluwa ang isang babae na nasa late twenties na ka-all white din na uniform na kaiba sa mga uniform ng mga babae naming kaklase na kulay gray, kaya nasip ko na iyon na ang prof namin, agad naman kaming natahimik at pinagmasdan siya patungo sa table sa harap at nagsalita

Good morning, I just want to inform you that I am Rowena Pasia (hindi ko tanda ang first name ni ma’am nakalimutan ko kaya imbento na lang pero yung last name totoo yon,, hehehe), your adviser for your freshman year, ang nakangiti nitong pagpapakilala sa amin

Sabay sabay naman kaming nag good morning sa kanya

I’m also here to tell you that our department is organizing a welcome party for you, which will be held at freedom hall, here in this bldg, fourth floor on Friday 8:00am. Since it is your party, I ask anyone of you who have talents, singing or dancing to do an ice breaker, anyone?? (pagbibigay impormasyon ni ma’am at pagtatanong na rin kung sino ang gustong magtalent)

Bigla namang sumabat ang dalawang ulupong sa sides ko

Ma’am si fugi po, ang sabay na sigaw nina ian at anthony sabay turo nila sa akin (na iginagulat ko naman at ikinaharap ng mga kaklase ko sa akin)

Sa pagkakasabi nina ian at anthony noon ay nagkatinginan sila na parang nabigla at sabay pa sila ng sinabi (jinx lang. hehehe), naputol ang titigan ng umimik si ma’am Pasia

So we have one now (nangingiting sabi ni ma’am pasia), ok mr. fugi please be prepared on Friday because any time during the duration of the program you will be called to perform Ok! Dagdag na sabi ni ma’am na sinagot naman ni anthony..

Yes ma’am, nagingiting sabi nito sabay tapik sa balikat ko

Ako naman ay natulala na lang sa ginawang kapahamakan sa akin ng dalawang mokong na ito

Is there any other volunteer to do an ice breaker? (tanong pa ulit ni ma’am at wala na nga umimik pa bigla ulit umimik si ma’am pasia...)

That silence means theres no more volunteer ah! (nangingiting puna nito), one more thing, had already elected your officers, tanong uli ni ma’am pasia

Hindi pa po ma’am, sabay sabay uli naming sagot

Ah! Ok we will do it after the welcome party on Friday, since you don’t have class on the morning to give way to the said party, the class will reassume at the afternoon so be at your respective class is that clear? Paglilinaw ni ma’am at sabay sabay naman kaming umugon ng pagsang-ayon sa kanya

Ok! Thats all, see you on Friday and Mr. fugi gudluck (pamamaalam ni ma’am at tuluyan nga itong lumabas ng room namin)

Pagkalabas ni ma’am Pasia ay agad ko namang sinapo ang sides ng mukha ko ng mga kamay ko at pinakawalan ang nanlulumong itsura (oo kumakanta ako pero hindi sa harap ng napakaraming tao), pagkatapos ay ipinakita ko sa dalawang mokong na nanlaglag sa akin ang itsura ko pabalik balik sa kanila para malaman nila na hindi ko gusto ang ginawa nila pero mali dahil tinawanan lang nila akong dalawa

Bigla namang pinisil ni anthony ang pisngi ko nang humarap ako sa kanya ng ganoong itsura

Ang cute ah!, natatawa paring sabi nito, hindi ko na naman pinansin pa ang sinabi nito dahil sa nararamdaman ko nang kaba at ang nagawa ko na lang sa kanya ay sinuntok siya ng mahina sa kanyang balikat sabay sabing

Ako: galing nyo magturo ah! (ang para bata kong usal kay anthony sabay nguso ko dito)

Anthony: kasi may tiwala ako sayo at magaling ka dami kaya pumalakpak sayo kahapon sa mall (kasabay ang pagpisil na nito sa dalawa ko nang pisngi habang natatawa dahil sa itsura ko), pacute ka talaga ng pacute kung wala tao mahahalikan na kita (bulong naman ni anthony sa sarili niya)

Ako: hindi ko naman kasi alam na may nanonood na sa akin kahapon bukod sa inyo ni kuya, nakapikit po kaya ako (ang pagtatanggol ko sa sarili ko)

Anthony: di pumikit ka na lang ulit (birong sabi nito na na ngingiti sa akin), tapos sa pagpikit mo ako ang isipin mo (dagdag bulong nito sa sarili niya at napangiti uli siya sa naisip niya)

Ako: kasi kasi naman eh! (pagmamaktok ko pa rin habang nakatingin na sa harapan

Sa kabilang banda pala ay mataimtim (parang dasal lang ah! Hehehe) na nakikinig ng usapan namin si IAN at paminsan-minsan na sumusulyap sa amin ni anthony

Ganoon na agad sila kaclose? At kahapon sa mall? Ibig bang sabihin magkasama sila kahapon? May pagpisil pa ng pisngi ni fugi at pa cute cute pa nalalaman itong anthony na ito ah! (ang mga naglalaro sa isip ni ian)

Napansin ko naman si ian na parang malalim ang iniisip kaya pinitik ko ito ng mahina sa tenga at ng sabi ditong

Ako: ikaw ikaw ha mr. ian seth sandoval tatahi-tahimik ka dyan ha kala mo makakalusot ka na sa ginawa mong panlalaglag sa akin,,, uhm! (ang tampu-tampuhan kong wika dito)

Tumingin ito sa akin, ngumiti at nagwika ng...

Ian: sabi po kasi ni ma’am yung may talent daw, eh di ba napahanga mo pa nga kami ni kuya ely (ang pambawi nito at lumapit ito sa tenga ko), kantahin mo ulit yung kinanta mo nung nasa lyric tayo yung kanta mo sa akin, yung FIX YOU, para maayos na ako (ang bulong nito na may halong pagbibiro)

Nakaramdam na naman ako ng kiliti sa ginawa nitong pagbulong at napayuko na lang ako bigla dahil parang nag-init ang pisngi ko. Hindi naman ito nakaligtas sa mga mata ni ian kaya bumulong uli ito....

Ian: o bakit ka namumula? (nangingiting bulong nito)

Inipon ko lahat ng NEN ko katulad ng ginagawa ni Gon at nag-focus para mawala ang pamumula ko (hahaha dyan dyararan YES! naisingit ko ang paborito kong hunter X hunter. Hahaha). At nang maramdaman kong kalamado na ako humarap ako kay ian at nagwika ng....

Ako: pano kung anu-ano sinasabi mo (sabi kong parang bata sabay siko ng marahan sa balikat nito at sabi ng...) KUKO ni BAD-JU-LA (tanda nyo ba mga pipz kung saan anime yan??)

Napatawa naman si ian sa ginawa ko at inilagay ang kamay niya sa ulo ko at gulo ng buhok ko sabay sabi ng “adik ka talaga”

Ako: walang guluhan ng buhok (ang parang bata kong saway sa kanya pero sa loob loob ko natutuwa ako sa ginawa niya)

Tuwa lang uli siya at ako naman ang lumapit sa kanya at bumulong

Ako: masaya ako at tumatawa ka na, sana tuloy tuloy na yan (marahan at mahina kong sabi na sapat na para marinig niya at inilayo ko na ang ulo ko sa tenga niya at humarap na ako sa white board)

Thru my peripheral vision (hala makainglish lang. hehehe, mga pipz alam nyo na naman siguro ang peripheral vision kaya hindi ko na yan ititrivia ha! Hahaha), nakita kong lumapit ang ulo niya sa aking tenga at bumulong uli.....

Ian: dahil kasi sayo, baliw ka kasi, kaya salamat (marahan din nitong sabi sabay layo nito sa akin)

Hindi na naman nakaligtas sa utak ko ang sinabi ni ian na “dahil kasi sayo” at “kaya salamat” at yun nga nagpaikot ikot na naman ang mga salitang iyon sa utak ko kasama ang ang CEREBROSPINAL FLUID (kelangan ba ng trivia para sa medical term na ito?? Hahahaha sige na nga), at sa puntong iyon hindi ko na napigilang mapangiti, ngiting siya lang ang nakakapagdulot.

~~~~~~~~~~~

Ang Trivia, bow (hehe): ang Cerebrospinal fluid ay likidong dumadaloy at umiikot sa brain at spinal cord natin. Ito ay nagsisilbing lubricant para hindi sumayad ang utak natin sa bungo natin at ito din ang nagsisilbing pananggalang para hindi mapasok ng infection ang utak natin.

Sana po ay naintindihan ninyo, hehe

~~~~~~~~~~~~

At sa kabila pa uling banda hindi rin naman nakaligtas ang ginawa naming pagbubulungan ni ian sa mga paningin ni anthony......

May pabulong bulong pa nalalaman yang ian na yan ah! Asungot talaga, medyo naiinis na sabi ni anthony sa sarili niya.

Agad naman ako humarap ulit kay anthony nang maalala ko na may hihingin akong pabor dito

Ako: anthony pwede humingi ng pabor?

Anthony: sure! Ano ba iyon (magiliw naman nitong pagpayag na may kasama pang ngiti)

Ako: pwede mo ba akong samahan dun sa bilihan ng sticker yung sa mga sasakyan, para makapasok sa loob ng campus si drey

Anthony: oo naman, sasamahan kita (nakangiti uli nitong sagot sa akin), teka nga pala sinong drey? (dagdag na tanong nito)

Ako: salamat (sabat ngiti ko din sa kanya), mamaya ipapakilala kita kay drey (dagdag na sabi ko dito)

Ian: pasama na rin bili na rin ako (biglang sabat sa usapan nito sa usapan namin ni anthony

Anthony: oo ba (nakangiti na ewan ni anthony kay iyan) asungot talaga (bulong naman nito sa sarili niya)

Maya maya ay dumating na ang prof namin sa nat sci, dahil nga once in a week ay hindi gaya noong Monday na dini-dismiss agad kami pagkatapos makapagpasa ng 1/8 index card, nadiscuss ang grade computations at nasabi ang mga rules and regulations nila, naging iba ngayon parang start na ang regular class sa subject na ito, paano kasi mabaha nga naman ang nakalaan na oras sa subject na ito, sayang din. Kaya naman meron nang seating arrangement

Magkakahiwalay na tuloy kaming tatlo, sa bandang likuran parin si ian dahil sa S nagstart apelido niya, ako naman ay sa ikalawang row mula sa una at si anthony at sa likod namin.

Sa puntong iyon ay madali ko namang nakagaan ng loob ang katabi ko dahil mabait ito dahil nung makaupo na ako ay bigla ako nitong kinausap

Hi! Ikaw si fugi di ba? Good luck sa Friday! Ako nga pala si Maria Janine Castillo, pagpapakilala nito sabay lahad ng kamay nito

Salamat! Oo ako nga, Fugi Chio, nice to meet you janine, sabay ngiti dito at kuha ng kamay nito

Naging instant magkaibigan kami agad dahil sobra magaan siya kausap at mabait talaga pero higit sa lahat ay kwela din ito kaya nagkakatawanan kami nito pero mahina lang, may klase ih hehe

(Ang clue ay siya ang pinakamalapit ko na kaibigang babae... yan ha may clue na... hahaha)

Pagkalipas ng halos tatlumpong minuto pabibigay ng background ng prof namin tungkol sa subject na iyon ay pinagbreak niya kami para ng 30minutes para narin makabili ng book na pinabibili niya [ara masimulan na ang lecture proper ay bigla akong nilapitan ni anthony at ian

Anthony: ano ngayon na ba tayo pupunta sa OSA para bumili ng sticker mo o mamaya na lang?

Ako: ay oo nga pala (kaya naman nakiusap nalang ako kay janine na padamay sa pagbili niya ng libro sa nat sci at pumayag naman ito)

Ako: Janine si ian at anthony nga pala kaklase ko, ian at anthony si janine kaklase ko din (biro kung pagpapakilala sa kanila na ikinatawa na man nila)

Nagpakilala naman sila sa isat isa

Ako: janine pabor naman pwede padamay sa pagbili mo ng book may aasikasuhin lang ako (sabi ko kay janine na nahihiya at biglang nagsisabatan sina anthony at ian)

Anthony: ako din padamay

Ian: ako din po (pakiusap ng mga ito na agad namang tinugunan ni janine)

Janine: oo naman basta kayo taya sa lunch ko mamaya (biro nito na ikinatawa naming lahat)

Pagkapayag ni janine ay pareparehas kaming tatlo nagsilabasan ng wallet para kumuha ng pambayad at sa pag labas naming tatlo ng pera ay tumambad sa amin ay malaking halagang buo na pera, hindi tuloy alam ni janine kong alin ang kukunin pero mas maagap si anthony kesa sa amin dalawa ni ian kaya yung sa kanya muna ang iniabot niya na kinuha naman ni janine

Agad naman kaming nagpasalamat kay janine at pagkalabas ng room ay naghiwalay na kami ng landas si janine sa bookstore kami sa OSA (Office of Student Affairs). Agad naman na nakabili kami ng sticker at pagkatapos ay inaya ko agad ang dalawa na pumunta sa bookstore para puntahan si janine at tulungan ito. At naabutan nga namin itong nasa counter na at binabayaran ang nabiling libro. Agad kaminglumapit dito at nang akmang bibitbitin ko ang mga libro bigla namang lumabas ang tig-isang kamay nila ian at anthony sa ibabaw ng mga libro

Ian: ako na ang mga bibitbit

Anthony: hindi tol ako na

Bigla naman ako sumingit sa nagbabayad gitgitan ng dalawa (hehehe joke)

Ako: hala! Mag-aagawan pa kunin nyo na lang yung mga libro ninyo, kanya kanya bitbit ok! (ang natatawa kong sabi sa dalawa at sumunod naman ang dalawa)

Pagkatapos magbayad ni janine at nag-aya ako pumunta sa cafeteria para magmerienda at ako na nga ang nagbitbit ng book namin ni janine. Pagkahanap namin ng table ay agad kaming tumungo doon. Pagkaupo....

Ako: janine anong sayo libre ka namin (nakangiti kung sabi sa kanya habang nakaharap sa kanya na inayunan naman ng dalawa)

Oo nga janine, sabay na sabi ni ian at anthony

Janine: biro lang yon (natatwang sabi naman nito)

Ako: y sya last mo nang joke yun ha (at natawa naman si janine sa paggatong ko sa sinabi niya), wag ka na mahiya dahil hindi ka mananalo sa aming tatlo (nangingiting dagdag sabi ko sa kanya at wala na nga itong nagawa)

Pagkakuha ko ng order ni janine ay tumayo na nga ako at sumunod si ian na susundan sana ni anthony ng pigilan ni ian si anthony....

Ian: tol kami na lang ni fugi, kami na bahala may utang kami sa syo hindi ba (at wala na ngang nagawa si anthony)

Panira talaga ng diskarte ah!, bulong uli ni anthony sa sarili niya

Pumili na nga kami ni ian sa counter

Ian: ano sayo?

Ako: same na lang din nung kay janine

Ian: ako na lang magbabayad ha pwera lang yung kay anthony (biro nito)

Ako: sira, yaman talaga ah! (biro ko dito), teka nga lang hindi nyo ba gusto ang isat-isa ni anthony, mabait naman siya ah (pahabol kung sabi)

Ian: teka nga lang din hindi mo pa nakikwento paano kayo naging close agad ng anthony na yan, matagal na ba kayong magkaibigan (may kakaibang tono ng pagtatanong niya) (ayiie... hehehe.)

Ako: paano kasi..... (hindi ko pa nasisimulan ang sasabihin ko ng umimik ang nasa counter at kinukuha ang order namin, kami na pa.. hehehehehe)

Hindi ko na nga naikwento pa kay ian ang tungkol sa pagkakakilala namin ni anthony. Nang mailagay na sa dalawang tray namin ang order namin at makabayad, nang akmang kukuhanin ko na ang isang tray ay pinigilang ako ni ian

Ian: fugi wag mong hahawakan yan tray (seryosong sabi nito na ikinagulat ko naman at kinakunot ng noo ko)

Humarap si ian kay ate sa counter at nagwika

Ian: miss pa-assist naman, pakisunod noong isang tray sa amin, hindi pa kasi pwedeng ibuin masyado at magbuhat ng medyo may kabigatan itong kasama ko at nasa healing process palang yung injury niya sa braso (ang seryoso nitong sabi at sumang-ayon naman si ate at tumawag ng crew)

Nagulat ako sa sinabi ni ian pero nang i-analyze ko ang mga pangyayari, siguro ayaw niya lang akong pagbuhatin (wow sweet ah! Ayieee... hahahahaha, galing ko mag-analyze noh! Hehe) at nangiti na nga lang ako sa naisip ko:]

Nanghumarap sa akin si ian ay tumatawa ito imbes na makitawa ako ay sinalubong ko kunyari ng nagtatanong na itsura agad namang tumalikod sa akin si ian dala ang isang tray at sumunod din ako dito. Nang makalapit ako dito ay bumulong ako...

Ako: may nalalaman ka pang injury ha, may pa healing healing process pa na bawal magbuhat ng mabibigat, imbento ka rin ano, lakas mo din mang trip (ang pangbubuyo ko sa kanya na ikinatawa ko)

Ian: ikaw na nga itong tinulungan para hindi na magbuhat, mukhang weak kasi (natatawang biro naman nito sa akin)

Nagkakatawanan kami ni ian ng makalapit kami sa table namin na napansin agad ni anthony

Anthony: ang saya nyo ata (sa may himig na sarcasm na puna nito)

Ako: paano ang galing pala umarte ni ian, actor ni the making (ang natatawa kong sagot sa kanya)

Janine: bakit ano ba ginawa ni ian? (interesadong tanong nito na at inilahad ko nga sa kanila ang ginawang kalokohan ni ian at nag tawanan nga kami pwera lang kay anthony na pilit ngumiti)

Anthony: pasikat ah! (bulong nito sa kanyang sarili)

Pagkatapos ay tahimik na kaming kumain at pagkatapos ay bumalik na sa room.

Nagkaroon na ng formal lecture si ma’am at nang 30minutes na lang bago matapos ang klase ay ibinigay na ang irereport naming lahat sa buong sem na iyon (ganoon kasi yon kami ang hahayaan niyang magdiscuss tas mag-iinject na lang ang prof namin ng ibang notes na hindi namin nasabi sa report namin tas yun na din ang magsisilbing recitation namin), by two’s ang ginawa ni ma’am kami na daw ang bahala pumili ng partners at pagnakapili na daw kami ay pumunta kami ng partner ay lumapit na lang kami sa prof namin para maibigay ang report namin at pagkatapos noon at pwede na kaming lumabas

Nang nag-aayos na ako ng gamit ko agad naman palang lumapit sina ian at anthony sa aking kinatatayuan

Fugi partner tayo, sabay na sabi nung dalawa at pagkatapos ay nagkatinginan naman silang dalawa (parang lagi na lang silang nagkakasabay noh! Hehehe)

Nagulat naman ako sa dalawa, gusto kung makaparner si ian eh ayaw ko namang i reject si anthony, nang tumingin ako sa kanilang dalawa at nagtititigan ang dalawa kaya mabilis ako nag-isip nang sasabihin at napansin ko nga si janine na nag-aayos ng sarili niya habang nakaupo parin sa upuan niya

Ako: si janine na ang partner ko, nakapag-usap na kami (ang sabi ko sa kanila at humarap agad ang dalawa sa akin at sunod ay humarap kaming tatlo kay janine, agad ko namang sinenyasan si janine at nakuha naman agad niya)

Janine: ah.. oo nga nagkasundo na kami kanina (mabilis na sagot nito at nagkatinginan nga kami ni janine at nagkangitian)

Bagsak mukha naman ang dalawa nghumarap ako sa kanila kaya naman agad akong humingi ng tawad (kahit ako naman gustong gusto kong kapartner si ian diba ipinangako ko sa sarili ko na lagi ako sa tabi niya ang kaso sabay kasi sila ni anthony na nagsabi ayaw ko rin naman na humindi sa kanya, kaya para walang tampuhang mangyari si janine na lang ang pinili ko)

Ako: sorry (mahina kong sabi sa kanila at tumango na lang sila sa akin), bakit hindi na lang ako ang magpartner? (dagdag ko)

Janine: oo nga

At nagkatinginan nga ulit sila agad naman akong pumunta sa gitna nila at umakbay

Ako: oo kayo na nga lang ang magpartner, promise tutulong ako sa paggawa ninyo ng report, ok ba yun?

Ian: sige ok lang sa akin basta sasama ka sa amin fugi paggumawa na kami ng reports

Anthony: oo nga (paniniguro nilang dalawa na tinanguhan ko naman)

Agad na nga kaming lumapit kay ma’am para kunin ang irereport namin, kami muna ni janine ang kumuha ng report namin at pang apat kami sa magrereport at next week na agad kami ni janine at sumunod naman sina ian na lumapit kay ma’am para kumuha ng report.

Lumabas na kami ni janine at doon na nga namin balak antayin sina ian at anthony

Janine: close ka na agad sa dalawang iyon ah (puna nito)

Ako: mabait kasi sila katulad mo kaya kay close na din tayo diba? (nakangiti kong sabi)

Janine: galing sumagot ah! Sige sabi mo ih! (natatawa nitong sabi)

Makaraan ang wala pang limang minuto ay lumabas na ang dalawa at good news naman dahil hindi magkasabay ang schedule namin ng report a week after pa namin silang dalawa kaya matutulungan ko ang mga ulupong.

Pumunta na uli kami sa cafeteria para maglunch. Pagkahanap ng pwesto at pagkalapag ng mga gamit namin ay pumila na nga kami, ang pagkakasunod-sunod namin sa pila ay,,,, si Janine, anthony, ako at si ian, kukuha na sana ako ng tray ng bigla ako inawat ni anthony

Anthony: wag kana kumuha ng tray fugi dito mo na lang din sa tray ko ilagay ang bibilhin mo di ba may injury ka at nasa healing process pa yan kaya bawal ka pa magbuhat ng medyo may kabigatan, tama ako ian di ba? (ang nangingiti nitong sabi sa akin sabay tingin kay ian ngiting hindi mo naman maintindihan ang itinugon ni ian)

(Natawa naman ako sa sinabi ni anthony na iyon)

Ako: ay oo nga pala (hahahaha), sige salamat anthony masakit pa nga medyo kumikirot kirot pa (pagsakay ko sa biro nito)

One point, bulong ni anthony sa sarili niya at ngumiti ito, ngiting parang nagtagumpay

Pagkatapos mailagay nung crew iyong inorder ko sa tray ni anthony ay sabay na nga kaming umalis at pumunta sa table namin at naiwan si ian na omu-order

Galing mang-inis ang anthony na ito ah! Bulong naman ni ian sa sarili niya at pagkatapos ay dala ang lunch nito at tinungo na nito ang lugar kung san kami nanduduon.

Nang mailapag nni ian ang pag tray nito ay napansin kong 2pcs pork chop, dalawang rice at mineral water lang (ay may gulay naman sa menu may ulam naman na may sabaw doon, ang tuyo naman ng kakainin ito), nang kakain na kami ay inalok ko ito ng binili ko

Ako: o gulay (sabay lagay ko sa gilid nang kinakainan niya)

Ian: hindi ako medyo kumakain ng gulay pili lang (pagbibigay impormasyon nito)

Ako: ito hipon gusto mo pati sabaw medyo tuyo kasi yang kinakain mo (pagpuna ko dito lumapit naman ito sa akin at bumulong)

Ian: ano kasi.. hindi ako pwede kumakain niya ngayon (mahinang sabi nito na sapat na para marinig ko)

Ako: bakit? Allergy ka? (bulong na tanong ko dito)

Ian: parang, pwede naman kaso wala akong dalang gamot (antihistamine) ngayon

Ako: ah ibigsabihin nakakakain kalang ng mga iyan pag may ready na gamot para pag inatake ka ng allergic attack mo (paglilinaw ko na tinanguhan naman niya), Yaman talaga (dagdag biro ko dito na ikinangiti nito)

Ako: sandali lang (sabi ko kay ian sabay pigil sa kanya sa paglalagay ng ketsup sa porkchop na ulam niya)

Agad ako nagtungo sa counter at humingi ng kalamansi sili at maliit na lalagyan para sa sauce at sabaw na din para mambalance sa kakainin ni ian (masyado bang caring?? Hehehehe paano yon ang pumasok sa isip ko agad ih! Defensive ba? Hahahaha), at pagkabigay nito sa akin ay agad akong tumulak sa aming table

Ako: o yan (sabay abot ko ng sabaw na hiningi)

Ian: baka iyan yan yung sabaw ng hipon ah (nag-aalang sabi nito)

Ako: hindi, sabaw yan ng tinola kaya wag kang mag-alala (paninigurado ko dito)

Agad ko namang piniga ang kalamansi sa maliit na lalagyan at nilagyan ng toyo pagkatapos ay tinatong ko siya kung may allergy din sya sa sili

Ako: sa sili may allergy ka din ba

Ian: hindi, hindi naman (sa sinabi niyang iyon ay inilagay ko ang sili sa ginawa kong sauce para sa ulam niya at hiniwa ito ng isang bese lamang para hindi masyado mahalang)

Ako: o yan sawsawan (sabay abot ko nito sa kanya na ikinangiti naman nito)

Bigla namang sumingit si janine

Janine: ang sweet ah! (nangingiting sabi nito patungkol sa ginawa ko)

Ako: hindi paano may allergy siya sa hipon at hindi daw po si masyado kumakain ng gulay at napansin kong tuyong tuyo naman ng kakainin ni ian kaya naisip ko iyan (paglilinaw ko sa ginawa ko........ wala naman akong ginawang kakaiba diba mga pipz??? Hehehe)

Janine: aaaaahhhhhhh! (ang nangingiti paring sabi nito sa akin at hindi ko na lang ito pinansin)

Tahimik namang nagmamasid si anthony sa kinauupuan niya

Masyadong paimportante ah! Bulong nito sa sarili na patama kay ian

Nang magsimula na kaming kumain ay katahimikan na ang namayani sa pagitan namin, nang makatapos na kaming kumain lahat ay tatayo sana ako para kumuha ng tubig sa fountain ng mapuna ako ni ian

Ian: oh saan ka pupunta?

Ako: dun (sabay turo sa fountain) kukuha ng tubig

Ian: ako na lang pambawi sa sauce na ginawa mo (nangingiting wika ito)

At agad nga itong nagtungo doon, nangiti naman ako ng palihim sa ginawa nito. Agad din naman itong nakabalik at pagkainom ko ay nagkayayaan na pumuna na sa susunod naming subject dahil malapit na rin magtime

Next subject namin ay General & Inorganic Chemistry – Laboratory from 1pm-5pm, Mabini bldg., room 304

Pagkadating namin sa tapat ng room namin ay sakto namang dating ng prof namin kasama ang guard na magbubukas ng room namin na yon (nakalock kasi mga laboratory rooms dahil may mga mahahalagang gamit ang nanduon). Nang makapasok na at nang makaupo na lahat at ayos na ay katulad ng dati pinagpasa kami ng 1/8 index card na may personal information namin tapos non ay inarrange na nakami alphabetically (kaya magkakahiwalay kami nila anthony at ian), then nagdiscuss si ma’am ng hatian ng grades ng lecture at laboratory tas rules ang regulations ng paggamit ng lab room then pinakita niya ang module na gagamitin namin na naglalaman ng mga experiments na gagawin namin tapos nangolek siya para sa mambili ng mga modules para sabay sabay na at nang matapos ay nagsama siya ng dalawa naming kaklaseng lalaki at bumili na. Pagkabalik nila at diretso na agad sa klase.

Nang pumatak ang 3:30pm at pinagbreak kami ni ma’am for 15minutes (na nagiging 30minutes, filipino time ba! Hehehe), at biglang lumapit sa akin si anthony at niyaya ako

Anthony: fugi tara meryienda tayo

Ako: sige ba (at tumingin ako sa dako ni ian na nakatingin pala sa amin, kaya senenyasan ko siya nung nakatikom ang mga daliri na parang may hawak na kanin, yung pagkumakain pag nagkakamay at iniibo-ibo ito malapit sa aking bibig habang umiimik ng “kain tayo” pero walang tunog at tumango naman si ian bilang pagpayag sabay tayo at lakad papunta sa kinaroroonan namin)

Habang papalapit si ian ay nagsalita uli si anthony

Anthony: sa labas naman tayo nakakasawa na sa canteen (pagyayaya nito na nakatingin sa akin at nakangiti)

Ako: sige ba, janine sa labas daw
Janine: hindi na ako sasama kayo na lang

Ako: may gusto ka ba ipabili

Janine: candy lang siguro

Ako: sige libre ko na yon sayo (natatawa kong sabi dito)

Janine: wag na nakakahiya naman sayo, masyado yung mahal (pagbibiro nito)

At nang makalapit na si ian

Ako: ian sa labas daw tayo (tumango na lang si ian at naglakad na kami papalabas ng room)

Habang naglalakad ay bigla naman akong inakbayan ni anthony na ikinagulat ko din pero hindi ko na lang pinahalata, normal lang (mabango si mokong ah, hehehe)

Anthony: yun fishball tayo (masigla nitong sabi habang nakaakbay ito sa akin sabay turo doon sa cart nung magpi-fishball)

Ako: sige ba

Sa kabilang banda naman ay ian ay nakatingin lang sa amin ni anthony, nasa medyo likuran namin siya, ang bilis kasi maglakad ni anthony na kelangan ko sabayan kaya nauuna kami ni anthony

Nang makalapit na kami sa fishbolan at bumulong sa akin si anthony habang nakaakbay pa rin na hindi naman nakaligtas sa paningin ni ian

Anthony: pwede magyosi muna

Ako: nagyoyosi ka? (ang medyo nabigla ko na tanong kasi hindi halata sa kanya, ang bango niya tas mapupulang mga labi at mapuputing mga ngipin, kasi talagang malaki ang epekto ng sigarilyo doon sa tatlo na iyon, na kumakapit ang amoy ng yosi sa katawan lalo na pag sobrang tagal na, tas nagiiba ang kulay ng labi pati ngipin, di ba diba?? Kaya ganoon ang naging reaksyon ko nung sabihin niyang nagyoyosi siya)

Anthony: oo (sabay tango at nawala ang ngiti sa mukha niya)

Ako: ah! Sige antayin ka na lang namin dito ni ian, hindi kasi ako nakatagal sa amay ng sigarilyo parang aasthma-hin ako (pagbibigay impormasyon ko sa kanya)

Anthony: sige hindi na lang pala ako magyoyosi

Ako: hindi ok lang antayin ka namin dito (sabay alis ko ng medyo may kalakihan niyang braso sa balikat ko)

Anthony: hindi na, tara na magfishball na tayo (sabay akbay uli nito sa akin)

Inialis na naman ni anthony ang pagkakaakbay niya sa akin, kumuha na kami ng tig-isang stick ni anthony at tumusok na din ng lutong fishball at kikiam sabay kain nang mapansin kong nakaingin lang si ian sa amin

Ako: oh ian kuha na ikaw, stick o (sabay abot sa kanya)

Bigla naman itong lumapit sa akin at bumulong ulit

Ian: hindi ako nakain ata niyan, hindi pa kasi ako nakakakain ng ganyan (ang medyo nahihiya nitong sabi)

Ako: wala ka naman allergy dito? 9bulong na tanong ko dito)

Ian: sa hipon at crab lang pa naman ang alam ko

Ako: rich kid talaga (birong bulong ko dito). Tikman mo lang (at tumusok ako ng kikiam sinawsaw sa matamis then sa mahalang sabay tapat sa bibig niya)

Ako: nganga (parang magulang na nagpapakain ng anak ang lagay namin sa puntong iyon)

Nakita ko namang nag-aalang si ian kaya naman

Ako: tikman mo lang para ma-experience po, dali nganga na (pakukumbinsi ko sa kanya)

Pero hindi nag-aalanga parin siya at bigla na lang pumasok sa eksena si anthony ay sinunggaban ang kikiam na isusubo ko dapat kay ian

Anthony: ang sarap! (ang bibo nitong sabi)

Natawa naman ako sa inastang iyon ni anthony kaya

Ako: good boy anthony, kitams ian masarap sabi kaya try mo lang (pagbibiro ko sa dalawa at tumusok ulit ako ng kikiam at isinawsaw ko uli sa matamis at mahalang tapos hipi ng kaunti dahil medyo nausok pa halatang maini- init pa iyon sabay sapat sa bibig ni ian at sabing “nganga”)

Binuksan naman ni ian ang bibig niya at dahan dahan isinubo sa kikiam sa kanya. Habang nginunguya niya ito at nakatutuk ako sa mukha niya dahil tinitingnan ko ang magiging itsura, sasabihin at kung may allergic reaksyon na mangyayari sa kanya

Ian: masarap nga! (ang nakangiti nitong sabi sa akin pero mataman ko parin siyang tinitingnan)

Ian: bakit ka ganyang makatingin (sabi nito sa akin sabay lapit at bumulong uli), Gwapo no! (natatawang sabi nito)

Ako: adik, tinitingnan ko lang kung may mamgyayari sayo, baka may allergy ka din pala dyan (sabay baling ko sa lutuan ng mga fishball at kikiam dahil parang namula ako sa sinabi niya.. hehehehhe)

Pagkatapos magmeryienda ay bumalik na kami. Mabilis na lang naman ang naging klase at hindi nain namalayan na uwian na. Hinintay muna naming makalabas ang mga kaklase namin bago kami lumabas

Ako: saan ka pala umuuwi?

Janine: sa Alangilan

Ako: ah! Malapit lang pala dito

At lumapit na nga ang dalawang mokong sa amin ni janine

Tara na! aya ni anthony

At naglakad na nga kami palabas, humiwalay naman sa amin si janine dahil may dadaanan pa ito nang kami na lang tatlo

Anthony: sabay ka sa akin fugi, ikaw ian saan ba uwi mo? Sabay ka na rin

Ako: ah! Anthony dala ko kasi si Drey

Anthony: sinong drey (ang medyo nagtataka nitong tanong)

Ako: ay oo nga pala hindi ko pa naipapakilala sa iyo, motor ko iyon (natatawa ko sabi sa kanya)

Ian: kay fugi na lang tol ako sasabay, salamat sa alok (pagsabat ni ian sa usapan)

Anthony: ah! Kaya pala noong hinihintay kita sa kanto nyo kanina ay hindi kita matyempuhan nakamotor ka pala

Ako: inabangan mo ako sa kanto namin kanina?

Anthony: oo, nagbaka sakali na makikita kita para sabay na tayo papasok

Ako: ah! So anthony puntahan na namin si drey, ba-bye (sabay kaway bigla lumappit at bumulong ulit sa akin si anthony)

Anthony: ingat sa pagmomotor ha, see you tomorrow (nakiliti naman ako sa ginawa niya)

Ngumiti na lang ako sa kanya at tuluyan na nga kaming naghiwalay. Pumunta na kami ni ian kay drey, habang naglalakad ay bigla naman akong inakbayan ni ian na talaga namang IKINAGULAT, IKINAKABA, IKINABILIS ng aking PAGHINGA at pagPINTIG ng aking PUSO. Ang INIT sa loob ng BISIG niya na parang PROTEKTADO ako pag-andoon lang ako na lagi akong nasa MABUTING LAGAY na WALANG MAKAKAPANAKIT sa akin at higit sa lahat ay ang FEELING og COMFORT (at sobrang bango niya promise.. ayiiieeeee), bigla naman itong bumulong sa akin na ikinakiliti ko din

Ian: masyado naman agad kayong close ni anthony ha! At magkasama pa pala kayo kahapon sa mall at alam na rin niya kung saan ka nakatira (at sunod- sunod niyang bulong sa akin na may bahid pag-iimbestiga) (selos ba yan? SANA! Asumero hahahahaha pero nakakakilig naman di ba di ba?? Hehe)

Itutuloy..........

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 11): D’ ENCOUNTER’s

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 21 Feb 2012 16:00:00 +0000

Teng teng teng teng ........

Nagising ako sa tunog ng aking alarm clock (o di ba kakaiba ang tunog? Hahahaha), sinanay ko muna ang mga mata ko bago ako dahang dahang tumayo (hindi niyo ba napapansin na kapag biglaan kayong tatayo mula sa mahabang pagkakahiga ay nakakaramdam kayo ng hilo, ang tawag sa field namin ay ORTHOSTATIC HYPOTENSION, kinakaya pa ba ng utak ninyo ang mga medical terminoligies na isinisingit ko? Hehehe pasensya na po may trivia naman. Hahahaha)

********

>ang TRIVIA: ang ORTHOSTATIC HYPOTENSION o POSTURAL HYPOTENSION, as the word “POSTURAL” imply, nangyayari ito dahil sa mabilisang pagpapalit natin ng posisyon mula sa mahaba nating oras na pagkakatayo sa pinalitang posisyon katulad na mahabang pagkakahiga tapos biglang uupo o kaya sa magkakaupo tas biglang tatayo na nagiging dahilan ng makaramdamtayo ng hilo na minsan sinasamahan pa ng panlalabo ng ating mga mata (siguro naman at one point in your life mga pipz naranasan niyo na ito, at ngayon siguro alam ninyo na ang tawag dito. Hehehe) Back you Fugi! Hahaha

********

Pagkatayo ko nag-unat unat ako at pagkatingin ko sa relo 6:30am pala. Maaga pa para sa una kong klase na 8:00am. Dalawa lang ang subjects ko ngayon pero mahabang oras naman ang nakalaan dito dahil sa isang beses lamang ito sa loob ng isang linggo pinapasukan.

Bumaba na ako para magbreakfast at pagkababa ko ng hagdan nakita ko si angel na nanonood ng isa sa mga paborito nitong palabas na spongebob square pants (na naging paborito ko na din dahil sa kanya, nagets ko na kasi ang humor ng palabas na yon kaya natatawa ako sa mga kakaibang ginagawa ni spongebob at syempre sa parang tanga lang na si patrick the star.. hahaha). Tinabihan ko si angel sa pagkakaupo at kinalabit ko ito, hindi ako nito pinansin (ganyan yan! Ugali na ni angel ang mangdeadma pag gusto niya ang pinapanood hehehe)

Hindi ko na siya inistorbo baka magalit (hahaha natakot ba naman sa bata.. hahaha) narinig ko na lang ang pagtawag sa akin ni mama

Mama: anak, kain ka na doon nakahain na (sabi niya habang papalapit sa kinatatayuan namin ni angel na may hawak hawak na tsupon, breakfast ni angel, hulaan ko lactum yon dahil 100% nourishment, hahahahahahahaha, grabe namang advertisement ito, hehe)

Ako: sige po ma (at tuluyan na ako pumunta sa hapag at kumain)

Pagkatapos ko kumain ay pumanhik na ako sa aking silid para maligo. Pagkatapos magpatuyo isinuot ko na ang aking sobrang puting uniporme parang nakakatakot madumihan (hehe), humarap ako sa salamin para tingnan ang itsura ko

Aba bagay ah! Ang sabi ko sa sarili ko pagkakita ng itsura ko sa salamin

Habang tinitingnan ko ang sarili ko bigla pumasok sa isip ko sa IAN kaya napawika ako ng

“Sana matiyempuhan ko siya sa kanto nila para sabay kami” at napangiti nga ako sa naisip ko (hehehe)

Pagkaayos ko sa aking sarili at pagkahanda ko ng gamit bumaba na ako at bumungad sa akin sila mama na may ngiti

Mama: wow anak sobrang bagay ang uniform mo sa iyo ah! Gwapong gwapo ah (nagigiting sabi ni mama sa akin)

Ngiti lang din ang isinagot ko sa kanya. Nakita ko naman si angel sa likod ni mama na parang nagtatago (alam ko nang kung bakit, ganyan yan! Takot sa nakaputi dahil minsan siyang madala sa hospital at syempre nai-injection-an siya kaya parang natrauma, lahat naman siguro tayo nung bata tayo. Hehehe)

Ako: gey-gey kit go ka kod lowla, lis na to nong, kiss na kin (sabi ko habang papalapit ako kay angel, ang translation nga pala ng sinabi ko ay “bakit ka nagtatago sa likod ni lola, aalis na tito ninong, ang kiss ko” hehe)

Nakita kong lalo siyang sumiksik sa likod ni mama na ikinatawa naming dalawa

Mama: angel! Ang ninong mo iyan (sabay alis niya kay angel sa likod niya at hinarap sa akin, KJ si mama no hindi ngbi-baby talk.. hahahaha)

Ako: gey-gey ang to nong to, ano usto mo bo bong? (“ang tito ninong ito, ano gusto mo pasalubong” ang sabi ko at agad nga itong lumapit sa akin at yumakap sa tuhod ko, sabi ko na suhol lang ang kailangan hahahaha, kinarga ko agad si angel at hinalikan naman ako nito ng around the face niyang kiss)

Tawa ako ng tawa sa ginawa niya iyon hanggang sa umimik si mama

Mama: o anak akina si angel at umalis kana ba ka malate ka na niyan (sabay kuha ni mama kay angel sa akin)

Ibinigay ko naman ng maingat si angel kay mama at nagpaalam na sabay halik sa kanya at kay angel

Mama: anak ha ingat sa pagmomotor (ang paalaala niya)

Ako: opo ma, hindi rin naman ako papabayaan ni drey ih! (sabay gawad ng ngiti sa kanya)

Lumabas na nga ako ng bahay at binuksan ang gate pagkatapos ay pumunta ako kay drey (sa motor ko) para mailabas na ito. Pagkalabas itinabi ko ito sa gilid at sinarhan ang gate. Pagkasara ng gate isinuot ko na ang helmet, sumakay kay drey, inistart ang makina, hinayaang uminit ang makina saka pinaandar (syempre mabagal ng konti para safe at hindi naman ako nagmamadali)

Sa aking paglalakbay papunta sa school naisip ko na naman ang naisip ko na “Sana matiyempuhan ko siya sa kanto nila para sabay kami”

Habang iniisip ko iyon ay hindi ko mapigilang hindi mapangiti.

Sana talaga, sabi ko sa aking sarili

Pagkalabas ko ng baranggay namin ay San Pascual na tapos Santa Rita na kaya naman patuloy parin ako sa pag-iisip na sana, sana talaga makita ko siya sa kanto nila. Pagkalabas ko ng San Pascual, medyo binagalan ko ng konti para ma-time-mingan ko siya sa kanto nila, sana na (hehehehe)

Madali lang naman ako niyang mapapansin kung saka sakali dahil ang helmet na ginagamit ko at yung parang sa construction worker na hanggang noo lang kaso mas may art lang yung helmet na gamit ko at mas maliit ng konti (hehe). Kaya ganoon dahil ng eye glass ko

Parang gantong style ang helmet na suot ko nakulay puti ngalang libre kasi iyon noong binili ang motor at may isa pa na helmet kulay black naman na nasuot na ni ian (hehe).

Nagpabili ako ng isa pa dahil alam ko na may mga aangkas pag dala ko ito, for safety purposes ba.

Parang ganito naman ang itsura ni DREY kulay black nga lang na may konting shades of white.

Nang medyo malapit na ang malapit na ako sa kanto nila ian ay may natatanaw ako na parang nakawhite uniform (bumilis ang tibok ng puso ko dahil baka si ian iyon), hindi ko naman masyado maaninag ang mukha dahil kahit nakasalamin ako hindi parin ganoong kadetalye ang makikita ko hindi katulad sa normal na vision ng isang tao na 20/20.

Pero sa isip ko ay sana siya iyon....

**************

--------------> si IAN (naman! Hehe)

Maghapon lamang akong nasa bahay kahapon kahit gusto ko sanang lumabas at yayain sana si fugi para mas lalo ko pa siyang makilala dahil alam ko magiging isang napakabuti niyang kaibigan sa atin (mga kaibigan, KAIBIGAN lang po ang tingin sa akin ni ian, pero OK na siguro yon basta nasa tabi niya ako at mapasaya ko siya, hehe sige hahayaan ko na nga si ian sa pagnanarate niya kaya naman back to you ian.. hahaha)

Bakit ba naman kasi buong araw ko siyang kasama noong Monday ay hindi ko man lang nakuha number niya, tsk tsk

Kaya naman wala akong ginawa maghapon kung hindi ang tumulog, bumaba ng silid ko para kumain, mag-online games at matulog uli

Kinabukasan, 6:00am ako nagising, hindi naman agad ako nagmadaling gumayak para pumasok dahil 8:00am pa naman ang klase ko sa araw na iyon.

Pagkababa ko nakita ko si mama sa kusina nagluluto ata ng pangbreakfast namin, dumeretso naman ako sa sala para manood ng TV. Pagkalipas ng dalawampong minuto o mahigit ay tinawag na ako ni mama para kumain

Agad naman akong nagtungo sa mesa at sabay kami nagbreakfast ni mama. Kami lang ni mama ang kumain dahil ang kuya ko ay pihado tulog pa dahil wala naman itong klase ngayon at ang aking ama naman wala dahil nagtatrabaho (kapitan siya ng barko kaya minsanan lang kung umuwi)

Pagkatapos kumain, pumanhik na ako sa kwarto ko para gumayak, naligo, nagbihis inayos ang mga gamit na dadalhin para sa araw n iyon at tuluyan nang lumabas ng kwarto ko.

Pagkababa, agad na akong nagpaalam kay mama at umalis ng bahay. Kahit may sariling sasakyan naman ako hindi ko ito dinala, pag kelangan lang pag-umuulan o pagmale-late o kung ano mang emergency ko lang ginagamit. Mas gusto ko kasi maexperience ang ibang mga bagay.

Pagkatingin ko sa relo ko 7:10am pala at sakto lang ito at hindi ako malelate. Pagkadating ko sa kanto ay agad akong nag-abang ng dyip at pagsulyap ko sa kalsada kung saan dadaan ang dyip na sasakyan ko ay may napansin akong naka-all white uniform na katulad sa akin at nasabi ko nalang na..

Parang pamilyar yung motor, sabi ko sa sarili ko

At ng makalapit ng konti ay nakilala ko kung sino ang sakay nito.

Si Fugi, ang may ngiti kong sabi sa isip ko

Bumagay talaga ang uniform namin sa kanya, maputi kasi siya tapos ang amo pa ng mukha niya para tuloy siyang isang ANGHEL (mga pipz nabasa nyo ba yon ANGHEL daw. Hehehe pasensya na hindi ko mapigilang hindi sumingit. Hahaha)

Hindi ko na namalayang nakatitig na pala ako sa kanya at nangingiti, bumalik lang ako sa aking ulirat ng bumusina ito ng makalapit sa akin.

*****************

----------> it’s FUGI’s term (hehehe)

Nang makalapit nga ako ng mas maigi ay si ian nga ang lalaking nakaputing nakita ko. Agad na bumilis ang tibok ng aking puso at paghinga (iba talaga ang hatak niya sa akin)

Tama nga sila na, MAKIKITA mo ang TAONG lagi mong INIISIP at MATUTUPAD ang ating mga HILING basta wag tayong mawawalan LOOB (kitams nagkakatotoo, nakita ko si ian. Hehehe, kaya kung may gusto kang makita isipin mo lang siya at pag hindi mo siya nakikita, kulang pa ang pag-iisip ko kaya ibuhos mo na ang lahat ng iyong shakra para magkatotoo ang gusto mo mangyari. Hehehe)

Nang malapit na ako sa harap niya ay buusina ako at nang mapatapat na ako sa harap niya ay nakita kong nakatingin ito sa atin at nakangiti (lalo siyang gumwapo sa lagay na iyon.. ayieee naman)

Agad ko namang niyaya siya na sumabay (syempre pagkakataon ko na. hehehehe biro lang)

Ako: sabay na (ang medyo bibo kung aya sa kanya at sabay abot ng isang helmet)

Agad naman nitong kinuha at isinuot ang helmet at sumakay na. bigla nitong inilapit ang mukha iya sa gilid ko at bumulong ng......

Good morning Fugi, bulong ni ian

(medyo nakiliti ako sa ginawa niya, kasi kasi.. hahahaha. Sobrang very good ang morning na ito dahil ikaw ang bumungad sa akin.. ayiiee)

Go..good.... good morning din, ang nauutal utal ko bati sa kanya

Ayos ka na ba? Tanong ko sa kanya

Oo, tara na, magiliw na sabi nito sa akin

Nangingiti naman kung pinaandar si drey.

Mabilis naman kaming nakarating sa campus kasi smooth ang daloy ng mga sasakyan. Hindi ko naman naipasok sa loob ng campus si drey dahil wala pa ako sticker kaya sa labas kung asan may inilaan na parking lot para sa mga motor ko ipinark si drey.

Pagkababa namin bigla nagsalita si ian...

Ian: ahm fugi ano kasi (ang medyo nahihiya niyang sabi)

Ako: hmmmm?

Ian: kukunin ko sa na number ko, ok lang ba?

(dahil nga wala ako cell phone ay napaisip tuloy ako na gusto ko na ulit magkaroon, dahil siguro sa kanya.. hehhehe)

Ako: ah eh ian (ang medyo mahina kong sambit) wala.. wala kasi ako cell phone

Ian: joke ba yon? (ang medyo may pagkakunot nitong tanong na ikinangiti ko, gwapo parin kasi siya kahit ganoon itsura niya.. hehehe)

Ako: oo nga (ang nangingiti kong pagkumbinsi sa kanya)

Ian: so paano kita makokontak?

(mga pipz narinig nyo ay nabasa pala yung tanong niya??? “paano KITA makokontak?” ayiee naman. Haha)

Ako: sa telepono, yun meron kami sa bahay (ang medyo pabiro ko para hindi mahalata ang kilig, kung kilig man ang nararamdaman ko, siguro nga. Hehe)

Natawa naman si ian sa sinabi ko (grabe lalo siyang gumagwapo, promise.. ayiiee)

Ian: sige kukunin ko tel number nyo (sabi niya habang kinukuha ang phone niya sabay abot sa akin para isave ko dun ang number ko)

Pagkasave ko ng number ko sa phone niya ay agad kong kinuha ang maliit na notebook na pinagsisilidan ko ng mga numero ng kaibigan, kamag-anak at kapamilya ko para incase of emergency kahit nasan man ako matatawagan ko sila, yun lang yung way ko para makontak sila kahit nasan man akong lugar dahil nga wala akong cell phone

Ako: ian (pagtawag ko sa kanya at labas ng notebook), tandaradan may handy dandy notebook (ang pag-iintro ko sa notebookna parang bata, hehehe)

Natawa naman sa akin si ian (ang cute ah, bulong ni ian sa sarili niya sa inasal ko) at nagtanong nang.....

Ian: para saan yan? (ang natatawa niyang tanong sabay turo sa notebook)

Ako: save mo din dito ang number mo, para makontak din KITA (ang sabi kong may halong pagbibiro para hindi niya mapansin ang may diin kung sabi sa salitang “KITA” ayiee)

Tatawa tawa naman si ian na kinuha ang notebook sa akin at sinabayan ko nadin ng pag-abot ng ballpen. Pagkatapos niya ilagay ang number niya ay ibinalik na niya ang notebook at ballpen sa akin ng makita ko ang sinulat niya,, aba maganda ang hand writing ni mokong ah! (ang sabi ko sa aking sarili)

Ang weirdo mo talaga, ang biglang nasabi ni ian sa akin habang tumatawa

Ngiti nalang ang naging tugon ko sa kanya at nagyaya na nga akong pumunta na sa klase namin

Ang first subject namin ay Nat Sci o ang Biological Science with Human Biology, room 210, shl bldg., kaya agad kaming nagtungo doon.

Pagkatapat namin sa pinto na kung saan pagbinuksan ay ang bubungad ay yung likuran agad (ayaw kasi namin yung isang pintuan nakung saan pagpumasok kami kita agad kami ng mga kaklase namin, agaw eksena lang) ay pinagbuksan ako nito (wow gentleman, nangiti nga akong palihim sa ginawa niya), Nang makapasok ako agad may lumapit sa akin at ng makita ko ito si anthony pala at nakangiti ito sa akin

Anthony: good morning fugi (nakangiti pa rin ito)

Ako: good morning Anthony (at gumanti din ako ng ngiti)

Tapos bigla siyang lumapit sa akin at itinapat ang bibig niya sa aking tenga at bumulong

Anthony: ang cute mo sa uniform natin ah! Bagay na bagay sayo

Nabigla naman ako sa binulong niya at napatulala, nakabawi lang ako ng ulirat ng magsara ang pinto sa likod ko at ng humarap ako nakita ko si ian na nakakunot noo nakatingin sa amin ni anthony

Itutuloy......

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 10)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 20 Feb 2012 16:00:00 +0000

------> Ako na ulit.. Si FUGI ang Bida na!

Pagkalayo namin sa iskul agad namang bumulis ang andar namin kaya nakarating agad kami sa mall. Pagkapasok namin sa main entrance ng mall ay bumungad sa amin ung mga mini tyangi sa loob ng mall (yung mga nagtitinda ng mga relo, laruan, bhuda, lucky charm at kung ano-ano pa), pero ang pumukaw ng aking pansin ay yung mga Acoustic Guitar na naka display.

Agad akong lumapit sa harap non ay pinagmasdan ang mga gitara pero ang pinakanagustuhan ko ay ito...

Habang tinitingnan ko ito may biglang nagsalita mula sa likuran ko..

Bata, galing pumili ah! Sabi ni ng sobrang babang boses ng mama na siguro ay isa sa may-ari ng tindahan na iyon

Humarap ako sa kanya at matipid na ngumiti

Gusto mo ba iyan, ha fugi, biglang turo ni anthony sa gitara na tinitingnan ko kanina

Naku! sayang nahuli kayo may nakauna na dyan at pinareserve na, paglalahad nung mama

Kuya, pwede ko bang hawakan? Tanong ko sa mama na may-ari ata

Hawak lang? parang gusto mo itry iplay base sa mukha mo, sige na papayagan kita kung ano gusto mo hanggat hindi pa nakukuha iyan, pagbibigay pabor sa akin nung mama

Galing mo naman kuya nahulaan mo (natatawa kong sabi sa kanya), sure ka pwede? Paano pagnasira o naputol sa strings (ang pagkumpirma kung pumapayag talaga siya at pagtatanong narin sa posibleng mangyari)

Alam ko magaling ka (ang nangingiting sabi nung mama sa akin), oh dito kana umupo (sabat alok sa akin ni kuya na maupo sa isang beat box)

Salamat po at ngumiti na lang ako nang pagkaluwang luwang na parang batang nakatanggap ng early christmas gift.

Agad ako umupo sa itinuro niya sa akin at nang maka pwesto ay inayos ko naman ang gitara. Since both hand ko naman ay kayang tumipa ng gitara mas pinili ko yung kaliwa tas syempre yung kanan ang sa chords (pinag-aralan ko talaga yon hindi dahil hindi lang astig ang dating kundi dahil sabi nila pag LEFT na HAND daw ang pinagtipa sa GITARA, MUSIKANG may PAGMAMAHAL daw ang maihahatid mo kasi nga ang PUSO ay na sa LEFT,,, LEFT 5th intercostal space midclavicular line (yan po ang exact location nang APICAL PULSE, ni-nosebleed kayo no? hahaha), nakuha nyo ba ang LOGIC?

(mukhang kelangan kong magtrivia ulit ah, OK dahil ramdam ko kayo eto po ang diagram #1. hahahahahaha)

Yung #5 yun po yung landmark ng apical pulse (kung mapapansin nyo po meron pang mga numero’s na 1,2,3,4, bale po mga landmarks din sya para maassest ng kabuuan ng puso pero magfocus na lang tayo sa #5), ito po yung pumipintig ng sobrang bilis at lakas pagnagugulat, natatakot at syempre pag nakikita natin ang ating mga crushes (ayiiee) o pagtayo ay UMIIBIG.

Sana nakuha nyo po ang lessons natin for today. I hope you learned a lot. Hahahahaha (anu ba yan naging educational na ito, hehehe. BALIK na po tayo sa KWENTO)

***********

Habang nakaupo ako at sinasanay ko ang kamay ko sa paghawak sa strings, nag-iisip na din ako ng kantang tutugtugin. Hanggang sa pumasok sa isip ko si IAN.

Napapikit ako habang naiisip ko si IAN, ang itsura nito at ang nangyari sa amin kahapon. Hindi ko namalayang nangingiti na ako at biglang pumasok na lang ang KANTANG ito (iniayos ang kanang kamay para sa chords kasabay ng kaliwang kamay na tumipa ng strings)

Instrumental Intro....

(hindi ko namalayan na napakanta na pala ako, kasi ito yung sinasabi ng puso ko nung lumitaw si IAN sa utak ko)

Nais KONG malaman NIYA
Nag MAMAHAL ako
'Yan lang ang nag-iisang PANGARAP ko
GUSTO ko mang SABIHIN
Di ko kayang SIMULAN
Pag nagkita kayo
Paki sabi na lang

(sabay pause ng kaunti ninanamnam ang pag-iisip kay ian)

na..
Paki SABI na lang na MAHAL KO SIYA
Di na baleng may mahal siyang iba (may girlfriend, ah!)
Paki sabing 'wag siyang mag-alala
Di ako umaasa (weh? Hindi?,, KONTI, konti lang? haha)
Alam kong ito'y malabo
Di ko na mababago
Ganun pa man paki sabi......... na lang

(mahal ko siya, pabulong kung sabi patungkol kay ian.. ayiiee)

-end of Instrumental

Nakarinig ako ng palakpakan na parang palakas ng palakas, kaya naman napamulat agad ako at nasilayan ko si anthony at si kuyang may-ari ng tindahan na nakatayo sa harap ko at pumapalakpak at pagkatingin ko naman sa bandang likuran nila may mga tao na nanonood din sa hindi ko namalayang pagkanta ko.

Kaya naramdaman kong uminit ang mga pisngi ko kaya napayuko ako

*********

-------->balik tayo kay anthony

Pagkapasok namin ng mall agad nawala sa tabi ko si fugi at nang maglingat ako paningin nakita ko siyang pumunta mga nakadisplay na gitara. Agad naman akong pumunta sa kinalalagyan niya at nang makalapit ako sa kanya nakita kong mataman niyang tinitingnan ang isang acoustic guitar na kulay black

Nilapit siya ng isang lalaki na may-ari siguro nung tindahan na iyon. Nagkaroon sila ng munting conversation habang ako naman ay nakikinig lang

Kita ko kay fugi na parang gusto niya yung gitara kaya itinanong ko siya kung gusto ba niya iyon kaso biglang sumabat ang lalaking may-ari ata na may nakabili na niyo

Narinig ko naman nahumingi ng pabor si fugi kung pwede ba daw niyang hawak yung gitara at pinayagan naman si fugi na hawakan at iplay pa ang gitara. Nakita ko ang kasiyahan sa mukha niya (sobrang cute niya). Pinaupo siya sa isang beat box at pagkaupo bilga nalang niyang pinaglaruan ang gitara, siguro ay sinasanay ang mga kamay niya.

Nakita ko itong pumikit (nag-iisip ata ng kantang tutugtugin) pero napuna ko na bigla na lang ngumingiti, kaya bigla kong kinuha ang cellphone ko ay PI-NIC-TU-RAN ko siya. Hindi ko mapigilang hindi mapangiti ang makita siya sa ganoong itsura (sobrang cute niya talaga na parang ayaw na ng mga mata kong tanggalin ang paningin ko sa kanya)

Walang anu-ano bigla niyang tinipa ang intro ng isang kanta habang nakapikit (nakung tutuusin ay sobrang hirap kasi kaliwa pa ang gamit niya kaya naman akong lalong humanga sa kanya, siguro nga sanay na siya sa pag play ng guitar) at pagkatapos noon ay sinabayan niya ito nang pag-awit.

Napukaw ang buong pagkatao ko ng marinig ko ang boses niya, hindi ko maintindihan pero parang unti unti niya akong pinapahulog sa kanya ng hindi niya namamalayan, ang dami kasing surpresa sa katauhan nitong si fugi.

Nang makabawi ako sa aking pagkamangha sa kanya nakita ko na lang si kuya na may-ari na manghang pinapanuod din si fugi at nang mapalingon ako sa likod ko at madami na rin palang taong nakarinig sa ginawa niyang paggigitara kasabay ang pagkanta. Kaya tahimik namin siyang pinagmasdan at pinakinggan hanggang sa matapos siya

At sa pagtipa niya sa closing chords niya ay bigla akong pumalakpak na sinabayan naman ng mga taong nakapakinig sa pinahusay niyang kagalingan na naging dahilan para siya ay mapamulat at nabigla sa kanyang nakita

Hindi naman nakaligtas sa akin ang pamumula niya na naging dahilan para mapayuko siya (sobra cute. Hehehe)

*************

-------->ako na uli si FUGI ang magnanarate (hahaha)

Pagkatapos ng palakpakan ay may narinig akong sumigaw ng “more” na naging simula ng pagkahawa sa ibang nanduon na gayahin ang isinigaw nitong “more”

Agad naman akong kumilos para makaalis na at sobra na akong nahihiya

Ah.. eh paano yon lang alam kong tugtugin, pasensya na po nagmamadali po kasi kami (ang medyo nahihiya kong alibi sabay hila sa braso ni anthony para makaalis na sa umpukang nilikha ko)

Salamat nga pala kuya, ang medyo pasigaw ko nang sabi sa mama na nagpahintulot sa akin na gamitin ang gitara at ginawaran ko ito ng ngiting pasasalamat (kung pano ang ngiting ito? Hindi ko din alam hahaha) sabay alis na namin sa lugar na iyon)

Nangmakalayo na kami ni anthony sa lugar na yon biglang lumapit si anthony sa tenga ko at bumulong

Anthony: ang galing mo naman, para sa akin ba ang kinanta mo na yun (ang may himig pabiro nitong pagkakasabi)

(Medyo nakaramdaman naman ako ng kiliti sa inasal niyang iyon kaya agad akong lumayo ng konti sa kanya)

Ako: tara na nga dun (pag-iiba ko sabay turo ng national bookstore, syempre bibili ako ng gamit para sa scrapbook na gagawin ko remember? Hehehe)

Agad naman kaming pumunta ng bookstore at nag-hanap na ako ng kakailanganin ko ngbiglang nagtanong si anthony

Anthony: sayang yung gitara may nakauna na makabili, gusto mo pa naman yon di ba?

Ako: ok lang meron na kaya ako ganon din iba lang kulay, maganda oo yung gitara pero hindi ko ipagpapalit yung gitara ko (pagbibigay impormasyon ko sa kanya)

Anthony: ah kaya pala magaling ka tumugtog may sarili kang gitara, napahanga mo talaga ako kanina, kaliwete ka pala? (puna nito na sinabayan ng tanong)

Ako: actually right-handed naman talaga ako nahili lang ako sa mga leftist para kasing ang astigin tingnan di ba? (balik tanong ko)

Anthony: oo naman (pagsang-ayon niya), pero pag-ikaw na ang gumawa sobra cool at napakacute (pabulong ni anthony patungkol sa akin) at biglang ngiti sa akin

Bigla kung iniwan si anthony ng makita ko na ang bibilhin ko. Agad naman itong napuna ni anthony kaya sinundan niya ako at ng makita ang hawak hawak ko nagtanong ito

Anthony: saan mo naman gagamitin yan?

Ako: ah pinabibili ito ng kapatid ko project nila sa school (pagpapalusot ko)

Agad na nga naming binayaran yung mga binili ko at lumabas ng store na yon. Magpapaalam na sa ako kay anthony na uuwi na pero bigla ako nitong hinila sa papasok sa chowking

Anthony: kain muna tayo gutom na ako, taga saan ka nga pala?

Ako: sa San ______ (bawal po sabihin hehe)

Anthony: yun naman pala, kumain na muna tayo tas hatid na kita dahil dadaanan ko din naman yon dahil sa Bauan ako

Ako: ah sige,, libre pamasahe (biro ko sa kanya na ikinangiti niya)

Nang-akmang pipila na ako bigla siyang nagsalita

Anthony: ako na oorder maghanap ka na lang ng mauupuan natin

Ako: sige po sir (sabay kuha ng pera sa wallet ko na pinigilan niya)

Anthony: my treat, ano ba sayo

Ako: hindi pwede (pagtutol ko)

Anthony: wag kana makulit hindi ka mananalo (pagyayabang nito) dali ano ang sayo (ang may awtoridad nitong sabi)

Wala na nga akong nagawa kung di ang sabihin ang order ko

Ako: po..pork chowpan na lang (medyo nahihiya kong sabi)

Anthony: ano toppings? (parang crew lang ng fastfood na yon kung makapagtanong ah! Hahaha)

Ako: sio,, siomai (ang nahihiya ko pa ring sabi)

Anthony: drinks? (hala siguro nagtatrabaho ito dati dito.. hahaha sa isip ko)

Ako: pi...pineapple na lang (naiilang ko pa ring sabi)

Anthony: ilalarge ba?

Hindi ko na napigilang tanungin siya ng

Ako: yung totoo naging crew ka ba dito?? (pagbibiro kong tanong sa kanya)

Tumawa ng medyo malakas si anthony sa tanong ko kaya napatingin yung ibang tao dahilan para sikuhin ko ng madahan siya

Anthony: paano ayaw pa sabihin ang gusto niyang order-in, paisa isa pa, gusto pa yung tinatanong (natatawa nitong sabi sa akin)

Ako: nahihiya kasi ako, ikaw kasi, o sige na pork chow pan, topping siomai, large pineapple at buko pandan (ang may lakas ng loob kong sabi)

Tumawa pa lalo si anthony sa ginawa ko

Ako: o bat ka natatawa?

Anthony: ang cute mo kasi (pabulong niyang sabi)

Ako: ano sabi mo?

Anthony: sabi ko maghanap ka na ng mauupuan natin, dumadami na ang tao oh!

At ginawa ko na nga ang pinag-uutos niya. Dun lang sa malapit sa kanya ang kinuha kung table para hindi mahirap para sa kanya ang maghanap sa akin. Agad naman siya nakapunta sa table namin dala ang food namin.

Mabilis naman naupos ni mokong ang Chicken Luriat na inorder niya (halatang gutom na gutom), habang ako naman ay nilalantakan na ang buko pandan. Nakita ko siyang nakatingin sa akin habang kinakain ko iyon

Ako: bakit po? (Ang parang bata kong tanong sa kanya)

Tumawa na naman ito sa inasal ko bago nagwikang...

Anthony: ang cute mo kasi tingnan para ka kasing bata kung kainin mo yang pandan (nakangiting wika na nito sa akin)

(Sa puntong iyon parang may kung ano akong naramdaman sa sinabi niya, ayun ba ang KILIG na sinasabi nila? Paano kasi kanina naman ay parang walang tapos ngayon parang may kakaiba na, hindi katulad noong nararamdaman ko kay Ian pero parang papunta na din dun, ah basta nalilito na din ako.. siguro PAGHANGA lang dahil mabait, madali rin makagaan ng loob, kwela din at gwapo, totoo naman talaga. Hala ewan hahayaan ko na lang muna mawawala rin siguro ito)

Ako: tulungan mo na lang ako ubusin ito dali (pag-iiba ko ng usapan sabay lagay sa gitna ng table ng buko pandan)

Anthony: sige subuan mo na lang ako wala ako “mini spoon” (ang sabi nito ang hindi ko alam kung joke lang ba yon)

Agad kung kinuha yung spoon na ginamit niya at pinunasan ng tissue sabay abot sa kanya

Ako: o yan damitin mo dali ubusin na natin ito

Natatawa na naman anthony (siguro dahil sa ginawa ko) habang inaabot ang kutsara)

Pagkaubos ng pagkain nagpahinga lang kami ng kaunti at lumabas na ng kainan na yon kasabay noon ay tuluyan na kaming umalis ng mall na yon.

Katulad kanina si anthony uli ang nagbukas ng pintuan ng kotse niya para sa akin, pero inunahan ko na siya at ako na mismo ang nagsuot sa sarili ko ng seatbelt (kinakabahan kasi ako na baka gawin pa uli niya iyon)

Naging tahimik ang simula ng byahe namin nang biglang magsalita ito

Anthony: fugi pwede bang makuha number mo?

Ako: ah eh wala ako phone

Anthony: seryoso? (ang hindi naniniwala nitong tanong)

Ako: oo nga, hindi ko kasi hilig (opo you heard este read it right wala ako cellphone. Hehehe)

Anthony: ay paano ka nakokontak, paano kita, namin matatawagan?

Ako: landline meron naman kami

Anthony: ang weird! Ikaw lang ata ang kilala kong hindi nahilig sa cellphone, siya kukunin ko na lang landline niyo, ok ba?

Ako: ok 727-_ _-_ _

Nang pakita kong malapit na kami sa kanto papunta sa bahay namin. Sinabi ko dito na dun na lang ako sa kanto ibaba. Nag-insist pa ito na ihatid ako hanggang sa bahay ko, kaso hindi na ako pumayag, nakakahiya na kasi. Nang pababa na ako pinigilan niya ako at may isinulat sa papel at iniabot sa akin iyon.

Anthony: sandali, o yan ang number ko landline at mbile number tago mo ha at tawagan mo ako pag may problema ka

Tumango na lang ako at ngumiti at nagpasalamat at nagpaalam na sa kanya. Pagkababa ko inantay ko muna siyang makaandar bago ako naglakad papunta sa bahay namin.

Pagkadating ko sa bahay, as usual dahil tanghali, tulugan ang mga people. Agad akong umakyat sa kwarto ko, naglinis ng katawan nagpalit ng damit at pagkatapos kinuha ang pinamili ko. Sinimulan ko na ngang gawin ang scrapbook. Nang matapos ay itinago ko ito sa secret place mahirap na baka may makakita at pagkatapos ay natulog na din ako dahil napagod din naman ako sa naging lakad namin ni anthony. Nagising ako ay maggagabi na. pagkababa ko nakita ko agad si angel at tatakbo patungo sa akin syempre para kunin ang pasalubong niya.

Angel: bo bong to nong (pasalubong daw)

Natatawa akong ibinigay ang tatlo uling jelly ace at pagkatapos kusa na ako nitong hinalikan ng around na face niya kiss, hehehe

Pagkatapos naghapunan na kami at pagkatapos niligpit ko ang pinagkainan (ako kasi nakatoka, toka toka kasi kami dalawa ng bunso kong kapatid, kami na lang kasi dahil nagtatrabaho na yung dalawa pa naming kapatid at minsanan na kung umuwi lalo na si kuya miguel, panganay namin dahil nasa ibang bansa ito nagtatrabaho) at pagkatapos nanood ng tv at nakipaglaro kay angel at pagkatapos natulog na may pasok bukas... hahahaha

Goodnight pipz!.

Itutuloy....

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 9)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 19 Feb 2012 16:00:00 +0000

-------------> balik na uli sa bidang si FUGI (at ako yon. Hehehehe)

Ikaw bakit ka din andito tanong ko kay anthony..

Ah.. kumuha ako ng sticker, sabi niya

Sticker? Para saan naman yon, balik kong tanong sa kanya

Para sa kotse ko para makapasok siya sa loob ng campus at makapagpark doon, pagbibigay impormasyon niya sa akin

Ah! Wow yaman ah! D’ oto, ang pagbibiro ko para maiba ang atmosphere dahil sa nangyari kanina

Natawa naman siya sa sinabi ko

Nga pala saan na punta mo ngayon, pagtatanong naman ni anthony sa akin

Papunta na sa bayan, sa Bay Mall (isa sa mga mall dito sa Batangas), sagot sa kanya

Sabay ka na sa akin, paalis na din naman ako, pag-aya niya.

Hindi sige ok na ako, magcommute na lang ako, sabi ko sa kanya (nakakahiya kasi, kakikilala lang namin)

Nagulat na lang ako ng hawak niya ang kamay ko, mismong kamay ko (bilis ah! hehe) at hinila ako para sumunod sa kanya. Wala na ako nagawa kung hindi sumunod.

Agad naman kaming nakapunta sa kung saan man nakapark ang kotse niya. At ang ganda noon pati ang kulay noon, black (hindi kulang alam anong klase yon at ano tawag, basta kotse.. hehehe)

Nagulat na lang ako nang pagbukas ako ni anthony ng pintuan sa harapan sa katabi niya. Agad naman ako pumasok at pagkapasok ko at pagkasara kasara niya ng pinto sa tabi ko nagtatakbo siya papunta sa driver seat (nagmamadali? Hehe.. pero gentleman di ba? =))

Pagkapasok na pagkapasok niya nagulat na naman ako sa ginawa niya (dami ko gulat noh! Hehe kasi naman.. hehe), bigla niya ako SI-NET BEL-TAN (what a spell?? Haha) ang lapit tuloy ng mukha namin sa isat isa (kaya naman napasin ko ang kagandahan ng mukha niya pati yung mga pores niya hehehhehe biro lang) (maalaga ah! Hehe)

Umiwas na lang ako ng tingin at humarap ako sa may bintana (baka kung ano na naman ang gawin niya na kagulat-gulat.. hehehehe), pagkatapos noon at umupo na siya ng ayos nagpasalamat na lang ako sa kanya

Ako: sa.. salamat (ang medyo naiilang kong sabi sa kanya)

Anthony: no worries, ang mahalaga safe ka (sabi niya nakangiting humarap sa akin)

Ngumiti na lang din ako bilang tugon sa kanya at pumaling ng tingin sa bintana. Narinig ko na lang na inistart niya ang makina at konting sandali lang umandar na ang sinasakyan namin.

Medyo mild ang daloy ng trapik (wow meron ba non? Hehe) sa kadahilanang malapit pa kami sa school namin kaya naman napapasulyap ako sa paligid at syempre sa kanya. At sa pasulyap sulyap ko nayon, tsaka lang rumihistro sa isipan ko ang itsura niya.

Ano bang Itsura ni ANTHONY GUTIERREZ?

Medyo kayumanggi siya (sigguro dahil into sports niya) pero mababakas na parin ang kaputian niya (magulo ba, ay ganoon talaga.. hehehe makakaencounter din kayo ng katulad niya.. hehehe), matangkad din siya sa akin (parang magkaheight sila ni ian sa tangkad na 5’10) makinis din ang balat niya at sa usapang GWAPO (tanda niyo paba repapipz yung “Classifications ko ng Gwapo”? iyong may gwapo na pagnakaside, nakatalikod etc.. ect.. remember nyo na po? Hehehehe PEACE!), si anthony yung cute sa unang tingin pero habang tumatagal pagwapo ng pagwapo o in short “CUTIE-SOME” (imbento uli hahaha, pinagsama ko lang ang cute at handsome, cute naman yung kinalabas nung pinagcombine ko sila hindi ba pipz? hehehehe) (pero mas mataas ng isang baitang ang GWAPONG HINDI NAKAKASAWA o ang GHP na si IAN hehehehe). Katulad po nung iba to follow nalang ang ibang katangian ni anthony, hindi ko pa nakikita ih! (hahaha o wag mag-isip ng masama, walang ibang ibig sabihin yon.. hahhahaha)

Medyo nakakatayo na kami sa iskul nang mapansin ko ang player ng kotse niya

Ako: ah.. anthony pwede buksan ito (sabay turo sa player)

Anthony: sure (ang magiliw niya sabi sa akin

Ako: ay paano ga (batangueñong batangueño ih! Hehe) ito bukasan (ang medyo bata kong tanong)

Anthony: ganito (sabay may pinidot siya at nag-open na), ano FM o insert thru... (hindi niya pa tapos ang sasabihin niya ng sumabat ako)

Ako: FM (ang medyo bibo kong sagot at inilagay niya nga sa ganoon mode)

Anthony: o ikaw na bahala maghanap ng station kung sa gusto mo (pagpapaubaya niya sa akin)

Para naman akong bata na kumalikot ng kumalikot nung player niya sa paghahanap ng station na may magandang music.

Palipat lipat ako nang station kasi wala magagandang piniplay na mga kanta..

Ano ba yan pangit (maktol ko na parang bata nang mapatapat ako sa isang istasyon na ang kanta ay kastilyong buhangi.. hehehe, inilipat ko uli), hala hindi na maintindihan kabilis bilis kasi (komento ko sa piniplay na rap song sa istasyong nahanap ko), ano ba yan wala maganda mga pinatutugtog ngayon (ang medyo naiinis na parang bata kong sabi sabay harap kay anthony na sa panahon ay natatawa pala sa ginagawa ko...)

Ako: pakipatay na po (ang bata bataan kong pakiusap)

Tawa pa rin ng tawa si anthony dahil sa aking pinaggagawa sabay pindot ng off botton ng player niya

Ako: bakit ka tumatawa? (ang tanong ko sa kanya)

Anthony: ang cute mo kasi (ang pagkakasabi niya habang patuloy parin sa pagtawa)

Napatigil ako at nagulat sa kanyang sinabi (cute daw ako? Sabi ko sa akin sarili)

Bigla naman napansin ni anthony ang pananahimik at ang gulat na rumihistro sa mukha ko, kaya agad siyang nagsalita

Anthony: ang ibig kong sabihin ang cute ng gingawa mo kanina, parang bata lang (ang paglilinaw niya)

Ako: ah...... (at pakawala ng isang ngiti)

-------> Anthony’s pagmuni-muni

Inalok ko si fugi na sumabay na sa akin nang sinabi nitong paalis na siya ng campus namin (syempre pagkakataon ko na makilala siya ng lubos). Akmang tatanggi pa sana siya nang walang anu-ano ay hinablot ko ang mga kamay niya ay hinila para sumunod sa akin (ang hilang ginawa ko ay dahan dahan lang naman at may halong espesyal na nararamdaman, espesyal pa lamang kelangan ko muna kasing alamin kung ano ba talaga ang feelings ko para sa kanya... ayiiee)

Nang makalapit na kami sa kotse ko (kelangan ko magpa-impres) kaya agad kong pinagbuksan si fugi ng pinto sa harapan ng kotse ko at pagkasara ko nito agaran ako tumakbo papasok sa loob ng sasakyan dahil may naisip na naman akong isang bagay na gagawin sa kanya.

Pagkapasok ko agad akong humarap kay fugi at walang paa-paalam kong lumapit sa kanya para isuot ang seatbelt sa kanya. Sobrang lapit ng mukha namin sa isat isa na kung hindi umiwas ng tingin si fugi at itinuon ang atensyon sa may bintana, ay baka hindi ko na napigilang nahalikan ko na ito. Sobra ako naaakit sa medyo may pagkapink niyang labi at alam kong malalambot iyon kaya muntikan ko na hindi makontrol ang aking sarili

Agad ko naman pinaandar ang makina at pinaandar agad ang sasakya. Dahil nga malapit pa kami sa campus ay medyo mabagal ang aming andar na siya sigurong naging dahilan para pagpabaling baling ng tingin si fugi hanggang sa napuna niya ang player sa loob ng kotse ko

Nag paalam ito kung pwede daw iyon buksan at sinabi kong oo, nagtaka naman ako kung bakit hindi pa niya ito binubuksan hanggang sa nagsalita ito

Fugi: ay paano ga ito buksan (ang parang bata nitong tanong)

Nangigiti ako sa kung paano ito magsalita sa puntong iyon sabay bukas ng player. Sinabi kong siya na ang bahala maghanap ng station kung sa gusto mo at papipiliin ko pa sana siya kung FM o insert na lang sa i-phone ko pero hindi na ako nito pinatapos dahil masigla itong nagwika ng “FM” na siyang nagpangiti uli sa akin. Nang mailagay ko na ito sa FM mode hinayaan ko na siya manipulahin ito kung saan man niya ito magustuhan.

Para naman itong bata na kumalikot ng kumalikot nung player sa paghahanap siguro ng station na may magandang music. Palipat lipat ito nang station kasi wala magagandang piniplay na mga kanta na akma sa kanyang panlasa.

Pigil sa pagtawa naman ako ng makinig ko siyang nagbibigay ng komento sa bawat istasyong mapuntahan niya

“Ano ba yan pangit (maktol niya na parang bata nang mapatapat sa isang istasyon na ang kanta ay kastilyong buhangi.. hehehe, inilipat niya uli), hala hindi na maintindihan kabilis bilis kasi (komento niya sa piniplay na rap song sa istasyong nahanap niya), ano ba yan wala maganda mga pinatutugtog ngayon (ang medyo naiinis na parang bata niyang sabi sabay harap sa akin na sa panahon ay natatawa sa kanyang ginagawa)

Fugi: pakipatay na po (ang bata bataan kong pakiusap)

Tawa pa rin ako ng tawa dahil sa pinaggagawa ni fugi sabay pindot ng off botton ng player

Fugi: bakit ka tumatawa? (ang tanong niya sa akin)

Ako: ang cute mo kasi (ang hindi ko napigilang maibulalas dahil sa sayang naidulot niya sa akin)

Napatigil ito at nagulat sa aking sinabi, kaya naging maagap naman akong ngwika nang...

Ako: ang ibig kong sabihin ang cute ng gingawa mo kanina, parang bata lang (ang paglilinaw ko kunyari. hehe)

Itutuloy......

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 8) The Unknown Guy named ANTHONY GUTIERREZ

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 18 Feb 2012 16:08:00 +0000

Ako nga pala si Anthony, Anthony Gutierrez, pagpapakilala ni unknown guy sabay abot ng kamay niya para makipagshakehands

Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa (parang Head to toe assessment pero hindi naman ganoon kakompresibo, nakadamit kasi.. hahhahaha biro lang), tingin na nanunuri.

Nang mapatapat ako sa mukha niya (aba pwede! Hehehe)

--------------------------------

Nga pala Trivia ulit:

Yung Head to Toe Assessment na sinabi ko kani kanina lang ay isang comprehensive bodily exam na ginagawa naming mga nurses mula ulo hanggang paa na ginagamitan din nang ibat-ibang uri ng instrumento. Ginagawa namin ito para pag nagtanong ang doktor about sa pasyente makakasagot kami (para hindi kami mapagalitan, tama ba nurses out there?? Hehehe)

-AHA! (hehe sori kuya kim. Hahaha)

----------------------------------

Habang nakatingin ako sa kanyang mukha....

Parang kilala kita, sabi ko sa lalaking nag ngangalang anthony

Ngumiti siya ay lumabas ang lumabas ang nag-iisang biloy niya sa kanang pisngi at nagwika siya ng....

Kasi classmates tayo, sabi ni anthony habang nakangiti paring magkatinginan kami

Para naman may kung ano sa akin na hindi ko maintindihan bakit para nagagwapuhan din ako sa lalaking ito. Kainis kasi si ian, may kung ano ginising sa akin.. hehehe nanisi na. haha

Ah.. kaya pala pamilyar ka, Fugi, Figi Chio , pagpapakilala ko sa kanya sabay abot sa kanina pang nakalahad na kamay niya sa akin. (lambot ng kamay ah! Mukhang hindi to gumagawa ng house hold chores, hehehe, ganoon daw kasi yon)

Ano nga pla ginagawa mo dito sa school? Tanong niya sa akin habang hindi niya parin binibitawan ang pagkakahawak niya sa kamay ko mula sa shakehands na naganap.

Ah.. eh.. yung kamay ko, ang medyo mahina at nahihiwa kong sabi sa kanya

What? Tanong uli ni anthony, hindi niya ata narinig

Ah... kasi (sabay nguso ko sa kamay namin na magkahawak pa din)

Tiningnan niya ang itinuturo ng nguso ko at nangmakita niya iyon ay naintindihan naman niya siguro ang ibig kong ipahiwatig kaya agad naman siyang kumalas sa pagkakahawak sa akin

Sorry, sabi sa akin ni anthony

(ang sarap kasi hawakan ng kamay mo kaya ayaw ko na bitawan, bulong naman ni anthony)

Kinuha ko uniform ko, biglang sabat ko sa na mumuong katahimikan

Ha? Ang medyo nabigla niyang sagot (siguro dahil sa nahiya siya sa nangyari kanina)

Hindi ba itinanong mo kung bakit ako nandito sa iskul, kinuha ko lang ang uniform ko, sabay ngiti sa kanya

Ikaw bakit ka din andito tanong ko kay anthony..

****************

-------------> Anthony Gutierrez

Nagyong araw na napagpasyahan ko pumunta ng school para lakarin ang pagpapagawa ng sticker para sa aking kotse para makapasok at maipark ko ito sa loob ng school (ganoon kasi ang patakaran yung sticker ang magseserve na I.D. para makapasok ang mga sasakyan ng mga estudyante)

Nang maipark ko sa labas ang ang kotse ko (dahil wala pa ngang sticker), agad ako pumunta sa JPL Bldg sa second floor, sa OSA (stands for: Office of Student Affairs) office, ahil dun daw nagpapagawa noon.

Hindi naman ako nagtagal at nakuha ko din ang agad ang sticker. Agad akong lumabas ng opisina na iyon at nagtungo palabas ng gate.

Akala ko magiging pangkaraniwan lang ang araw na ito para sa akin pero sadya talagang may mga magagandang nangyayari sa bawat araw, at ang arw na ito ay isa sa mga iyon

Nang-igala ako ang mga mata ko, may nakapukaw ng pansin ng mga ito. Isang lalaki na talaga naman nagstand-out sa lahat ng tao na nasa paligid namin. Nakatayo ito sa harap ng isang bldg. at nag-aantay ata ng dyip na masasakyan. Simple lang ito sa suot nitong blue v-neck shirt at style bitin na skinny faded grey jeans at white shoes pero sobrang elegante niya, ang galing niya magdala. Ang cute niya din sa suot niyang eye glass.

Habang tumatagal ang pagtitig ko sa kanya, unti unti ko siyang nakikilala, kaya naman hindi na ako nag-aksaya pa ng panahon at tuluyan na ako naglakad patungo sa kinaroroonan ng lalaking kumuha ng aking atensyon

Nang makalapit na ako..

Ako: Fugi right?

Tumango ito sa akin at humarap sa akin (sobrang amo ng mukha niya, kaya hindi ko mapigil ang mapatitig sa mukha nya)

Nakita ko sa itsura niya na parang nagtatanong kung sino ako (cute nang itsura niyang iyon, kaya hindi ko mapigilang mapangiti)

Ako: Anthony, Anthony Gutierrez (pagpapakilala ko sabay lahad ng kamay ko)

Tiningnan niya lang ako mula ulo hanggang paa, na parang sinusuri ako at kinikilala. At pagkatapos ng ilang sandali bigla siyang nagwika ng

Fugi: Parang kilala kita (nag-aalangan niyang sabi)

Ako: Kasi classmates tayo (nangingiti kong paglalahad sa kanya, hindi ko mapigilang hindi mapangiti ang cute niya kasi)

Kahapon pa nakuha ni Fugi ang pansin ko, akala ko dahil siya lang yung nakacivilian sa klase kahapon, pero habang tumatagal ay natutuwa akong titigan siya. Nagtataka man ako sa pakiramdam na ito dahil bago ito sa akin, hindi ko na iniitindi ito dahil nagiging masaya naman ako at kakaiba ito at parang si fugi lang ang nagdulot nito sa akin.

Nahihiya lang ako magpakilala kahapon at napansin ko na sa sumunod na naming mga klase ay may kasa-kasama na siya kaklase din naming nag ngangalang ian, kaya lalong nawalan ako ng pagkakataong magpakilala sa kanya. Nagkasya na lang akong pagmasdan siya at ang lahat ng ginagawa niya.

Pero kita mo nga naman sa hindi inaasahang pagkakataon, tadhana na ang gumawa ng paraan para pagtagpuin ang aming landas.

Fugi: Ah.. kaya pala pamilyar ka, Fugi, Figi Chio , pagpapakilala nito sa akin sabay abot sa kanina ko pang nakalahad na kamay (kakaiba ang naidulot nito sa akin, ang gaan at ang lambot ng kamay niya, ang sarap hawakan, kaya naman hindi ko na namalayan na nagtatagal na pala ang hawak ko duon)

----------------------

Nga pala madlang pipz (si fugi po ito pumasok muna ako sa moments ni anthony kasi may gusto lang akong linawin), Paano kasi sabi ko pagmalambot ang mga kamay hindi gumagawa ng gawaing bahay pero exception po yung sa akin ha,, malambot kamay ko kasi inborn na yun... hahahahahahhahaha (back to you anthony)

----------------------

Ako: Ano nga pla ginagawa mo dito sa school? (tanong ko sa kanya habang hawak padin ang kamay niya)

Tumimik naman si fugi kaso hindi ko narinig dahil may kahinaan ito kaya naman sumenyas na lang ito gamit ang kanya labi at inginuso ang aming mga kamay

(Doon ko napansin ang kanyang may pagkapink na mga labi na tama lang ang laki at alam ko sobrang lambot noon kaya nasabi nalang ng isip ko na “ang sarap siguro noong halikan” na talaga namang nagpangiti sa akin)

At nang maintindihan ko ang isinenyas niya ay agad kong tinagal ang kamay ko sa pagkakahawak sa kanya at sa puntong iyon ay nahiya ako sa aking ginawa. Kaya agad ako humingi ng tawad

Ako: sorry (medyo nahihiya kong sabi), sarap kasi hawakan ng kamay mo (pabulong ko namang sabi sa sarili ko)

Fugi: Kinuha ko uniform ko (biglang sabat ni fugi sa na mumuong katahimikan sa pagitan namin)

Ako: Ha? (ang medyo nabigla kong sagot dahil sa nagawa ko kanina)

Fugi: Hindi ba itinanong mo kung bakit ako nandito sa iskul, kinuha ko lang ang uniform ko (sabay ngiti nito sa akin)

(grabe ang ganda niya ngumiti bagay na bagay sa maamo niyang mukha)

Fugi: Ikaw bakit ka din andito (kasunod tanong niya sa akin)

Itutuloy......

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 7)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 14 Feb 2012 08:33:00 +0000

--->Fugi Chio (yes! balik na sa akin)

Mabilis naman ako nakarating sa bahay namin. Pagkapasok na pagkapasok ko, agad na sumalubong sa aking ang sobra sa cute kung pamangkin na si angel at yumakap sa aking mga hita..

..si angel ay 2y/o pala, bibang bata at sobrang cute talaga (syempre nagmana sa cute na cute niyang titi ninong na walang iba kung hindi ako. Hehe), natutuwa din ako sa kung paano ito magsalita (dahil puros dulo lang ang natutuod niya. Hehe), kaya naman lumalabas ang childish in me, pero base sa nakikita ko sa kanya matalinong bata siya paglaki (kaya naman minsan pinapabasa ko na sa kanya mga books ko in preparation sa pag-aaral niya.. hahaha joke lang=)

Angel: to nong (means tito ninong) bong! bong! (pasalubong daw, pwede na ba akong pediatric interpreter?? Hehehe)

Ako: gey-gey (tawag ko sa kanya) la bong to nong, la ra, di yan lowla (para sa lahat nang tagabasa ang tanslation nya ay “gey-gey wala pasalubong tito ninong, wala pera, hindi binigyan ng lola” pag sagot ko sa kanya to the tune of BABY TALK. Hahaha)

Angel: mot mot man to nong (sabay simangot) /kitams nagkakaintindihan kami hahahaha , nga pla para sa ikabubuti ng lahat ang sabi ni angel ay “damot damot naman tito ninong” hahahaha/

Tawa ako ng tawa pagnakakausap kami ni angel, parang kokey at ako lang.. hahahaha, nakakawala talaga ng stress at ang pinakamasayang makikipag-usap ay sa mag bata, para lang walang problema, ang gaan lang.

Agad ko namang inilabas ang tatlong piraso ng jelly ace sa bulsa ko (kuripot ba?? Paano kasi madami na yan para sa kanya.. hahahaha) na binili ko sa tindahan sa kanto bago pa man ako makarating sa bahay namin.

Ako: gey-gey ay ace (pagpapakita ko sa tatlong jelly ace)

Agad naman uling yumakap si angel sa akin at sa pag-alis ko sa pagkakayakap na kanya bigla ako umupo at inabot ang mga jelly ace sa kanya

Angel: mat mat to nong, san san (sabay abot ng isang jelly ace, nga pala “salamat salamat tito ninong, buksan buksan” yan ang sabi niya

Ako: la kiss to nong (at hinalikan ako ni angel sa pisngi, pagkatapos sabi ko, dito pa sabay turo sa kabilang pisngi pagkatapos sa noo, sa baba, sa ilong at sa labi, lagi naman ganito ang pinagagawa natin sa mga bata ang AROUND THE FACE KISS.. hahahaha imbento ba?? Paano ang idea ay nakuha ko sa around the pose shot ni kaido sa prince of tennis o yung mas kilala sa tawag na boomerang snake,, nanonood ba kayo non?? Hehehe)

Bigla naman lumapit sa amin si mama

Mama: o anak nandito ka na pala, kamusta ang first day? Maayos ba? (pagtatanong ni mama)

Ako: ahm... way better ma as what I expected (sabay ngiti sa kanya) (paano kasi dahil siguro, hindi dahil talaga kay IAN yon.. ayiieee.. hehehe)

Mama: buti kung gaano, gusto mo na ba kumain?? Paghahain na kita

Ako: ma hindi na po, busog na po ako, papahinga na lang siguro ako, napagod po kasi ako (paalam ko kay mama sabay halik sa kanya at buhat kay angel para mag goodnight kiss)

Pagkapanhik ko sa aking kwarto agad akong naglinis ng katawan, sipilyo at nagbihis ng pantulog (laging pajama at muscle shirt na v-neck style o kaya sando ang aking suot sa pagtulog)

Sa akin pagkahiga biglang pumasok sa isipan ko lahat ng nangyari sa napakahabang araw na to (sa sobrang haba umabot ito ng pitong chapters kasama ito.. hahahahaha), sa pag-iisip kung iyon halos 99% ay tungkol kay ian, ang mukha niya, ang mga ngiti niya, kung paano siya magsalita, ang kiliti na idinulot nya noong binubilungan nya ako at ang mala-CHIDURI na kuryete na pumasok sa kaibuturan ng aking katawan hawak niya ako (yes naisikit ko ang naruto,, hahaha). Sa mga naisip ko na iyon hindi ko mapigilan ang hindi mapangiti... sigurado na ako at hahayaan ko na umusbong at lumago ang kung anumang nararamdaman ko para sa kanya. Wala man patutunguhan, enjoy ko nalang dahil alam ko isa ito sa magpapasaya sa akin sa punto ng buhay kong ito.

Sa hindi maipaliwanag kong nararamdaman bigla nalang akong bumanat sa sarili ko ng.....

--------------------Pwede ba KITANG abutin (Ian)?

------------------------------>PANGARAP kasi KITA...

(ayiieee naman ako dun hahahaha hindi ko napigilan ang tawanan ang sarili ko)

Bigla akong may naalala nadapat kung gagawin

Ako: yung RESIBO!! (agad kung kinuha sa bulsa ko ang resibo nung first date? Kuno namin ni ian sa paotsin. Pagkakuha ko nito nagbigay ito ng ideya sa akin ng paggawa ng SCRAPBOOK, scrapbook na magiging punlaan ko ng magiging memorya namin na magkasama, it sounds girlish/OA, pero ito yung mga bagay na sa tingin ko pwede ko lang magawa, na sa pwede kong masabi ang lahat ng nararamdaman ko para sa kanya, na sa paraang ganito merong ako at siya at ang tinatawag na pagmamahal. Hahay...)

At yun nga napagplanuhan kong pumunta bukas ng school para kuhanin ang uniform ko (M-W-F-S nga lang pala ang pasok ko) at pagkatapos dideretso sa mall para bumili ng materials sa paggawa ng scrapbook na magsisimula nang magagandang alala na madadala ko hanggang sa pagtanda...

Pagkatapos nang lahat agad dinakong humiga at nakatulog nang mabilis.

Kinabukasan, medyo tanghali na ako nagising dahil alam naman ni mama ang schedule ko sa pagpasok kaya hindi na niya ako inabala at hinayaang magising nalang sa sariling sikap (hahaha)

Time check: 9:45am

Nagpahinga lang muna ako ng konti dahil sa napahabang pagtulog (parang baliw lang di ba?? Hahaha), pagkatapos ay bumangon at nagtungo sa banyo para maligo na at makapaghanda sa pagpunta sa school para iclaim ang aking uniform. Pagkatapos maligo ay pumunta ako ng aparador para pumili ng masusuot, grey faded jeans (na bitin ulit ala JL), blue v-neck shirt (paborito ko ang v-neck hindi kasi sya nakakasakal) at ung vans ko na white shoe. Dinala ko na din ang bag pack para wala ako bitbit mamaya.

Pagkatapos ay bumaba na ako at nakita ko si mama at angel sa sala nanonood ng tv

Mama: o anak saan ka pupunta?

Ako: sa school ma, nakalimutan ko kuhanin uniform ko (galing kasi magpalimot ni ian.. hehe)

Mama: ah! Kumain ka muna, pinagtabi na kita dyan

Ako: sige po! Gey-gey la kiss ang to nong? (pagtawag ko nang pansin kay angel habang tutok sa panonood ng paborito niyang palabas ang walang kamatayang Dora the Explorer. Hehe)

Hindi ako pinansin ni angel (ganyan yan! Dedma pag si dora na ang bida sa tv. Hahaha), syempre para lang mapansin kailangan manuhol (hehehe)

Ako: gey-gey no osto bo-bong?, lis ang to nong (ang medyo malakas na pag baby talk ko sa kanya, hindi naman ako nagkamili na kailangan niya lang suhulan para pansinin ako, tumayo ito at nagtatakbo patungo sa akin na siya naman buhat ko sa kanya pagkalapit niya sa akin. Nga pala for the benefit ng mga mambabasa kung meron man... hehe ang sinabi ko kay angel ay “angel ano gusto pasalubong? Aalis ang tito ninong”)

Angel: pa pop po po at at at (parang budoy lang, hahaha) ace ace to nong (ang sabi niya ay “lollipop po at jelly ace tito ninong”)

Natawa naman ako sa inasta niya ang cute diba??

Ako: ge li to nong, pewo pat kiss mo ko, pra bli ta non (ang translations niyan ay “sige bili tito ninong, pero dapat kiss mo ako pra bili kita noon” at kiniss niya ako ng around the face kiss.. hehehe)

Pagkatapos nang parang out of this world naming pag-uusap ni angel, bumalik na uli siya sa kanyang pinapanood na dora at ako naman ay kumain ng agahan slash tanghalian na din. At pagkatapos ay nagpaalam na din ako kay mama na aalis na. hindi ko na dinala si drey (ang motor ko) kasi tirik na ang araw ayaw ko naman na magjacket para may cover ako habang nagmomotor dahil sobrang init kaya nagcommute na lang ako.

Simula sa amin, dalawang beses akong sasakay ng dyip, isang Bauan-Batangas na dyip tapos bababa nang Lawas then maglalakad ng konti tas sasakay naman ng Capitolio-Batangas na dyip. Buti hindi trapik kaya wala pa 30mins ay nasa iskul na agad ako.

Nakalagay sa claim slip na sa Anaprel Bldg. daw makukuha ang uniporme ko kaya naman agad ko tinanong sa guard sa may gate kung saan iyon. At ang bldg. palang iyon ay nasa labas ng campus, pagkapasok ko sa nasabing bldg. ay masasabing luma na iyon, siguro yun yung mga unang naitayo na bldg nila (pero narenovate na naman siya..hehehe). Agad ako nagtanong sa nakita kong gaurd dun kung sa kinukuha yung mga uniporme. Hindi naman nagtagal ay nakuha ko na ang aking all white nursing uniform.

Sa paglabas ko sa building na iyon ay nag abang na ako ng dyip na masasakyan papuntang bayan. Sa aking paghihintay ng masasakyan ay may nakita akong papalapit na lalaki patungo sa kinatatayuan ko.

Pamilyar siya pero hindi ko maalala, pero hindi ako masyado tumitingin dahil baka nagkakamali lang ako at hindi naman pala ako ang lalapitan niya. Nagulat na lang ako ng tawagin niya ang pangalan ko noong nakalapit na siya

Fugi right? Bati ng unknown guy sa akin

Tumango lang ako bilang tugon at humarap sa kanya na may natatanong na itsura kung sino siya. Bigla naman niyang naunawaan ang ibigsabihin ng itsura kong iyon ka siya na mismo nagpakilala sa sarili niya

Ako nga pala si............

Itutuloy......

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 6)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 13 Feb 2012 04:33:00 +0000

---->Si IAN SETH SANDOVAL

Akala ko magiging isang normal, walang kwentang araw na naman ito para sa akin tulad ng mga nakaraang araw pagkatapos umalis si Sarah (ang Girlfriend) papuntang ibang bansa. Hindi ko kasi naiisip ang mga ganitong scenario na magkakahiwalay kami kaya naman hindi ko naturuan ang sarili kong wala siya sa buhay ko. Nasanay na akong nandyan siya lagi para sa akin, na siyang naging kalahati ng buhay ko simula ng maging bahagi siya nito. Masakit man pero kailangan ko siyang hayang umalis hindi dahil sa gusto ko, kundi dahil yun ang gusto ng sitwasyon na ang iniwan lang na option sa akin ay ang patuloy siyang mahalin at ang paghihintay sa muli nyang pagbabalik=’(

Pero mali pala, dahil sa hindi nating inaasahang pagkakataon merong darating sa ating buhay na MAGPAPAREALIZE sa atin na HINDI natatapos ang kagandahan ng buhay pag nakaencounter tayo ng mga problema, nang mga pagsubok na sa tingin natin hindi natin kaya o kung iwanan tayo ng taong mahalaga at pinakamamahal natin sa buhay, na ang taong yon ang pagpapaalaala sa atin na maraming paraan para malampasan ang mga iyon, kelangan lang natin buksan muli ang ating isip at puso para matanggap natin ang lahat nang mga pangyayaring iyon, na para mag move forward tayo sa buhay natin at hayaan nalang ang pagkakataon na siyang gumawa ng solusyon sa mga pagsubok na ibinigay niya sa TAMANG ORAS at PANAHON

Sinong mag-aakala na ngayon ko makikilala ang taong iyon sa katauhan ni FUGI CHIO. Akala ko katulad lang siya nang mga tao sa paligid ko na walang pakialam pero nagulat ako nung sinabi niya ang mga napuna niya sa akin..

“Nakikita ko kasi sa mga mata mo ang lungkot mo......... lungkot na hindi mo masabi........ lungkot na hanggang ngayon bumabalot sa buong katauhan mo na dahil doon hindi mo magawang ngumuti, ngiti na totoo at walang bahid na pagpapanggap. Tungkol sa ginagawa mo naman, lagi kang nakatingin sa malayo na para bang may hinihintay ka, na may gusto kang makita, na parang ayaw mo malingat sandali at baka hindi mo sya makita. At ang huli ay base na sagot mo na “Wala naman ako ikikwento, walang kwenta ang buhay ko” na nagpaphiwatig na parang may parti sa buhay mo ang nawala, na syang nagbibigay ng kulay sa buhay mo na pinatotohan ng sagot mong ito nung magsorry ako sayo kanina “bat ka nagsosory hindi mo naman ako ginawan ng masama, hindi mo ako sinaktan?”, naparang ang lumalabas ay...ay NAIWAN KA at ang NANG-IWAN sayo ay ang TAONG mahal na mahal.... ang BUHAY mo.”

Hindi pa man kami ganoon katagal na magkakilala, pero nasapol niya agad ang mga dalahin ko, na tama ang mga napansin niya. Kaya naman napatingin ako sa kanya habang mahinahon niyang sinasabi ang mga iyon habang nakatingin sa kapaligiran. Nakita ko sa kanya na CONCERN siya at natuwa akong may taong may pagmamalasakit sa akin.

Kaya naman nasabi ko sa aking sarili na MAGIGING PARTE SIYA ng BUHAY KO (yes! yan ha siya na mismo nagnarate sa iyo na I WILL BE A PART OF HIS LIFE, teka teka pag ako nakapasok sa pag mumuni-muni ni Ian? Hahahaha OK hindi na ako papasok sa pagmumuni niya, epal ko lang hahaha), alam ko magiging..... magiging KAIBIGAN ko SIYA, MALAPIT at MATALIK na KAIBIGAN (o yan napala ko may pagpasok pa ako sa pagmumuni-muni ni Ian at may pag-aasume pa, KAIBIGAN kasi FUGI. Hahhahaha OUCH naman! hehe)

Wierdo man at makulit minsan si fugi pero siya yung hindi nakakainis, natutuwa din ako sa mga kilos niyang isip bata. Parang ang light lang ng aura niya na nakakahawa kaya naman gumagaan din ang pakiramdam ko.

Hindi ko rin nakaligtas sa akin ang maamong niyang mukha habang natutulog siya sa Library, na may naguutos sa akin na pagmasdan siya, na siya namang aking ginawa (hindi ko maintindihan pero natutuwa ako tingnan siya sa ganoon kalagayan) (rebelasyon to ah! Heto na naman ako pumapasok na naman sa paglalakbay diwa ni ian. Hehehe)

Ikinagulat ko din nung dinala niya ako sa Calumpang river. Hindi ko nagets kung bakit dun hanggang sinabi niyang

“dito, dito siguro pwede mo nang itapon ang mga problema mo, para masama nang maanod sa kung san man, para makapagsimula kang bumuo uli ng magagandang alaala,para masabi mo na uli na may kwenta na uli ang buhay mo at nang maging masaya ka na ulit.. “

Na sa sinabi niyang yon hindi ko na napigilang sabihin sa kanya ang mga problema ko, ang mga dinadala ko. At pagsambit ko ng mga hinanakit ko, katahimikan ang pumailanglang sa pagitan namin at pagkatapos ng sandaling katahimikan, bigla siyang umimik na talaga naman pumukaw sa akin kamalayan........

“Kung ang pagkakataon, sitwasyon o tadhana man ang naghiwalay sa inyo, panigurado sila rin ang gagawa nang paraan para pagtagpuin ang landas nyo (pambasag ko sa katahimikan na namamayani, na nagpatingin naman kay ian sa aking kinaroroonan), ganoon naman daw yon, sinusubok ang tatag ng pagmamahal ninyo para sa isat isa na pagnalampasan ninyo pareho kusa kayong dalawa babalik sa piling ng isat isa. Sabi nga sa nabasa ko “Konektado ang PUSO ng isang TAO sa kanilang mga PAA, kaya hindi nakakapagtaka kung DALAHIN ka nito sa TAONG nakaTADHANA SAYO.” Kaya kung para kayo sa isat isa dadalahin kayo ng mga puso nyo gamit ang mga paa nyo sa piling ng isat isa. Kaya dapat hanggang hindi pa nangyayari yon (sabay tingin ko sa kanya at sya naman ay nananatili nakatingin sa akin), ayusin mo ang buhay mo ngayon para pagnagkita na kayo sa hinaharap isang bagong IKAW ang haharap sa kanya para ipagpatuloy ang naudlot ninyong LOVESTORY.”

Nakatitig ako kay fugi habang sinasambit niya ang mga ito, sa mga ihilahad niya nabuksan ang puso at isipan ko na kailangan kung magpatuloy para sa sarili ko, para sa buhay ko. Naging isang eye opener ang mga sinabi niya para ayusin ang buhay ko. Salamat at dumating ang taong hahawak sa akin pabalik sa realidad, ang taong nakapaloob sa katauhan ng isang Fugi Chio (yes naman ako yun hahaha, pasensya na kahit pagmumuni-muni ito ni Ian, hindi ko talaga mapigilang magside comment,,, paano ang gaganda ng sinasabi niya patungkol sa akin, hehehe.. ano kaya kung nakakapag usap ang pagmumuni-muni ko at pagmumuni-muni niya at ang pagmumuni muni ng lahat ng tao, pihado yung mga SOULMATES o yung TAONG NAKATADHANA sa ATIN ay MABILIS nating MATATAGPUAN, paano kasi mas marami tayong emosyon na hindi ipinapakita at mga salitang hindi maisatinig kaysa sa mga naipaparamdan, naipapabatid at naipapakita sa mga taong nakakasalamuha natin kaya naman lahat nang iyon ay nananatili sa ating ISIPAN at lumalabas lang PAG TAYO ay nag simula nang MAGMUNI-MUNI....... wah.. kamusta naman ang naconclude kong THEORY, ayus ba??? hehehe)

Sa lahat nagnagawa akin ni fugi ngayong araw ang pinakatumatak ay ang pagplay niya ng piano at ang pagkanta niya, na talaga namang nagpahanga sa akin. At syempre nararamdaman ko na yung kinanta niya...

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to FIX YOU

---->alam ko para sa akin ito, dahil nararamdaman ko.

Habang iniisip ko ang mga pangyayaring ito hindi ko namalayan na nangigiti na pla ako, ngiti na parang plinaster sa mukha ko hanggang sa nakarating na ako sa bahay namin. Sumalubong naman sa akin ang aking ina na hindi naman nakaligtas ang aking mga ngiti (ngiti na nakalimutan ko nang gawin sa pag-alis ni sarah at muling nagbalik dahil kay fugi)

Mama Gina: anak mukhang masaya tayo ah! (masayang pagpuna ng ina ni ian)

Ian: naging maganda lang po ang first day of school ko (nakangiting pagsagot naman ni ian sa kanyang ina)

Mama Gina: sana tuloy tuloy na yan anak, masaya akong nakikita kang ganya. Teka anak gusto mo na bang kumain magpapahain ako kay manang

Ian: busog na po ako ma, kakain lang po namin sa labas

Mama Gina: namin??? (natutuwang tanong nang ina)
Ian: sige ma akyat na po ako sa kwarto, papahinga na po ako (pag-iwas sa tanong ng ina), Good night po, dagdag nito

Mama Gina: sige anak, Good night

At pumanhik na nga si ian sa silid niya. Pagkasara niya ng pinto ng kwarto niya naisip niya si Fugi kung nakauwi ba ang huli ng maayos. Kaya naisipan niyang itext si fugi, nang nakapag compose na siya ng sasabihin kay fugi tsaka naman niyang naalala na HINDI niya NAKUHA ang NUMBER ng BINATA...............

Itutuloy.....

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 5)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 11 Feb 2012 11:29:00 +0000

Ian: sino naman yon?? Out of this world ang pangalan ah! (natatawang banat nito)

Ako: hala bumabanat ka na ulit ah! Basta papakilala kita sa kanya (nangingiti kong sabi)

Lumabas na nga kami ng supermarket at naglakad ng naglakad hanggang makatapat na kami sa LYRIC (tindahan siya ng mga musical instruments)

Ako: yan nandito na tayo (at tuloy tuoy ako pumasok sa loob)

Ako: kuya Ely, kamusta na? (pagbati ko sa kanya, siya may ari non)

Kuya Ely: uy Fugi! Hulaan ko kung bakit ka nandito.. ahm ung pinareserved mong piano noh!

Ako: syempre naman minomonitor ko lang siya kung nandito pa baka kasi pinagbili mo na ih! (biro ko sa kanya)

Kuya Ely: muntikan na nga dahil may nagkainteres niyang pianong yan kani kanina lang (pagsakay sa biro ko nito)

Ako: weh? Nga pala kuya Ely si Ian kaklase ko at bagong kaibigan, ian siya naman si kuya ely may-ari nito (pagpapakilala ko sa kanilang dalawa)

Kuya Ely: nice to meet you pare (sabay lahad ng kamay niya)

Ian: same here pare (sabay kuha ng kamay ni kuya ely at nagkamayan sila)

Humarap si ian sa akin at nagtanong....

Ian: nasaan yung PIYOY?

Ako: sandali (lumapit ako kay kuya ely at ngsabing...)

Ako: kuya ely patipa naman kung nasa tono pa ba (nangigiti kung sabi sa kanya)

Kuya ely: oo ba basta dating gawi (pinapayagan akong tugtugin si PIYOY, ang piano na pinareserved ko, kasi hindi ko pa afford, nag-iipon pa kasi ako, buti pumayag si kuya ely.. pero kelangan ko kumanta, lagi naman kasi pag may piniplay ako instruments automatic kumakanta ako, kaya narinig niya na boses ko at nadinig niya nga at nagustuhan niya naman.. kaya pag=ipiplay ko si piyoy dapat kakanta din ako.)

(Nga pala mga friends nabiyayaan naman ako ng kagandahan ng boses, acoustic na R&B yung style ko.)

Ako: oo ba

Kinuha na nga ni kuya ely si Piyoy. Pagkakuha ay pinatong nya ito sa piano stand at lumapit ako at umupo. Bago ko tugtugin ay ipinakilala ko nga si piyoy kay Ian

Ako: Ian ito nga pala si Piyoy (hehehe) Ian: kala ko tao siya (habang natatawa) parang si Drey lang (motor ko) may pangalan din.

Ako: mga kaibigan ko kasi sila kaya may mga pangalan (hehehe)

Ito po si PIYOY(cute hindi ba?)

Humarap ako sa piano at nagpipindot ng kung ano ano, testing ba muna (hehehe). Then nagpause at huminga ng malalim at nagstart kumanta ng acapella muna

And I will try....... to FIX YOU....

(tas tinipa ko na ang piano at kumanta)

When you try your best but you don't succeed
When you get what you WANT but NOT what you NEED
When you feel so TIRED but you can't sleep
Stuck in reverse

And the tears come streaming down your face
When you LOSE SOMETHING you cant REPLACE
When you LOVE someone but it goes to waste
Could it be worse?
Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to FIX YOU

(acapella)

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to FIX YOU..

Itong kantang ito agad ang pumasok sa isipan ko dahi parang ito ay bagay sa pinagdadaanan ni Ian at sa kanta kong ito, nais ko iparating na AAYUSIN ko SIYA sa parang alam ko at kaya ko, na nais ko iparating na sa kanya na lagi lang ako sa tabi niya (ayyyie kilig naman ang puso ko. Hehehe)

Pumalakpak naman si kuya ely at ian pagkatapos ko kumanta

Kuya ely: pagaling ka nang pagaling ah!

Lumingon naman ako sa dako ni kuya ely

Ako: syempre naman kuya nag-eevolve eh! (hahaha parang digimon lang.... patamon changes to angemon.. hahaha), so kuya may discount naba si piyoy, yes! (pambibiro ko kay kuya ely)

Kuya ely: alam ko na pagbinili mo nalang yan libre na ang piano stand.. ok ba yun sayo??
Ako: sabi mo yan kuya ha! Yes! (with super saiyans stunts.. hehehe)

Tatawa tawa naman si kuya ely sa gestures ko para daw bata.

Ako: kuya o heto na si piyoy alagaan mo yan ha! Hanggang hindi ko pa nakukuha sayo. Wag mo ipagbibili yan, sige ka magtatampo ako sayo at hindi na ako paparito (pagbibiro ko sa kanya)

Kuya ely: oo naman, baka ipasunog mo pa to stall ko pag ginawa ko iyon (pagsakay niya sa biro ko)

Ako: asahan ko yan. Sige na kuya, una na kami ni ian, maggagabi na eh! (pagpapaalam ko sa kanya)

Kuya ely: sige ingat ka, sige tol nice to meet you ulit (paalam naman ni kuya ely kay ian)
Ian: sige tol (sagot naman ni ian)

Nang makalabas na kami ni ian sa Lyric, bigla itong pumunta sa likod ko at bumulong sa tenga ko.....

May talent ka pala ha! Galing ah! Para ba sa akin ang kanta na yun?? (papuri niya na may kahalong pagbibiro sa akin)

(may kung anong kiliti naman ang hanging nagmula sa kanya na dumampi sa aking tenga na naidulot sa akin at namula naman ako sa sinabi niya, patay nahalata ata na patama sa kanya ang kinanta ko kaya naman ako ay dalas dalas na naglakad ng mabilis.. hehehe buking!)

Sandali lang bakit ka nagmamadali?? Pagpuna ni ian

Maggagabi na kasi bilisan mo,, walang lingunan kong sambit sa kanya, feeling ko kasi namumula pa ako

Nakarating na nga kami sa pinagpark-kan ko kay Drey, agad ako sumukay at kinuha ang dalawang helmet at ibinigay ang isa sa kanya.
Sumakay na si ian at pinaandar ko na si drey. Habang nasa biyahe biglang kinanta ni ian ang kinanta ko kanina at iniba ang lyrics.

And YOU will try to FIX ME... kanta ni ian habang itinapat niya ang bibig nya sa tenga ko (in all fairness malmig ang boses ni ulupong)

Hindi ko naman alam ang mararamdaman, namumula na nangingiti na kinikilig na nakikiliti (ka adik kasi.. hehehe), pero syempre kelangan hindi magpahalata

Yon naman may boses ah! Kunyaring biro ko sa kanya pero promise maganda din ang boses niya

Para sakin yung kanta mo kanina no?? tanong niya sa akin

HA! Maang maangan kong sabi sa kanya

And YOU will try to FIX ME.. ulit niya na pagkanta (kakaiba talaga ang dulot ng hininga nya na pumapailan lang sa likod ng tenga ko, nakakainis pero may palihim na ngiti.. hehehehe) aasahan ko yon ha.. dagdag nya

Ano?? Nalilito kong tanong sa kanya

Na tutulungan mo ako, na maging maayos at maging buo ulit, may himig kalmado at medyo seryoso niyang pahayag

So kelang ka pa naging song interpreter (hala patay parang nagets nya kaya yun ang kinanta ko kanina, lakas ng pakiramdam nito ah! Alam kon naman na naitago ko sa SHAKRA na may HIMIG na PAGMAMAHAL kanina nung kumakanta ako para hindi niya mahalata (hahahaha me ganon!!! Hehehe), biro ko kuno para mapigilan ko ang sarili kong ibuko ako sa kanya.

Kanina lang noong kinatahan mo ako... natatawa niyang pagsagot sa akin.

Hala! Sabi ko na kunyari ay natatawa din pa hindi halata

Nga pala taga saan ka nga pala para maihatid kita, tanong ko kay ian

Santa Rita ako, sagot nya, Ikaw san ruta mo, dagdag tanong ni ian

Tamang tama madadaan ko naman pala on my way home (maka-english lang ah!.. hehe),
sa may San ______ (bawal sabihin, hehe)

Ah! Malapit lang pala, so may ride na ako pagpauwi (biro nito)

Aaayun naman. Natatawa kung banat sa kanya.

Mabilis naman kami nakarating sa Santa Rita, pinahinto niya ako sa isang Kanto, sabi niya ay doon na lang daw siya, malapit na lang daw kasi yung bahay nila doon. At pagkababa at pagkaabot ng helmet sa akin ay nagpaalaman na kami sa isat isa.

Ian: salmat ha! I enjoyed the whole day dami mo kasing alam (kasabay ay isang napakatamis na ngiti) at ingat sa pagpapaandar kay drey

(lalo siyang gumwapo sa ngiting ganon na naging dahil ng pagbilis uli ng beat ng heart ko)

Ako: opo! (sabi kong parang bata), salamat din sa libre..... sige na alis na ako (pagpapaalam ko)

Inintay akong makaalis ni ian (with matching pagkaway pa yon.. ayyiie hehheeh) bago siya naglakad papunta sa bahay nila.

Itutuloy....

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 4)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 10 Feb 2012 02:37:00 +0000

Dinala ko sya sa Calumpang River, hindi na ganoon kalinis ang ilog na iyun (nakita ko kasi ang ilog na ito nung nasa SHL bldg kami kanina)

Ian: bakit tayo nandito? Naisipan mo bang mamingwit? (natatawa nyang tanong)

(pero seryoso ako humarap sa ilog at nagtugon ng..)

Ako: dito, dito siguro pwede mo nang itapon ang mga problema mo, para masama nang maanod sa kung san man, para makapagsimula kang bumuo uli ng magagandang alaala,para masabi mo na uli na may kwenta na uli ang buhay mo at nang maging masaya ka na ulit.. (kalmado kung paglalahad sa kanya)

(lumakad si ian palapit sa may ilog at sumigaw.... AAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGG!)

Katahimikan ang sumunod na bumalot sa aming dalawa na tila pinakikiramdaman ang bawat isa. Naupo ako at pinang masdan ang ilog.

Alam mo ba mahal na mahal ko siya, simula nung makita ko siya, sabi ko sa sarili ko “siya na ang babaeng para sa akin”, siya ang komumpleto sa akin. Sa loob ng apat na taon siya lang ang naging kasiyahan ko. Pero umalis siya kasama nang pamilya nya at sa ibang bansa nya na rin pagpapatuloy pag-aaral nya. Alam ko parehas namin hindi gusto yun pero wala.. wala kaming choice. Walang iniwan ang pagkakataon para sa amin na OPTION’s, walang pagpipilian kung hindi ang HAYAAN SIYANG UMALIS at ang IPANGAKO sa KANYA na HIHINTAYIN KO ang PAGBABALIK NYA....... ang kalmate at mapusong paglalahad ni ian

Alam ko na sa puntong yon ay umiiyak si ian pero alam ko hindi nya pinahahalata yon sa akin. Hindi ko maintindihan pero nararamdaman ko na naiinggit ako kung sino man ang babaeng sobrang pinaglaan ni ian ng pagmamahal, hinihiling ko na sana may magmahal din sa akin ng ganoon, na nasa SIYA ang GUMAWA non.

Pagnakikita natin ang kakaibang side nang isang tao yung soft side nila, yung vulnerability nila parang mas napapaMAHAL tayo sa kanila kasi mas NAKIKILALA natin ang kung sino siya at ang buong pagkatao niya.

At sa puntong yon na nakikita ko si ian sa ganoong disposisyon, alam ko na sa sarili ko na may umuusbong na kung anong damdamin para sa kanya, hindi awa kung hindi pagpapahalaga at ang hindi ko maaming PAGMAMAHAL.

Kung ang pagkakataon, sitwasyon o tadhana man ang naghiwalay sa inyo, panigurado sila rin ang gagawa nang paraan para pagtagpuin ang landas nyo (pambasag ko sa katahimikan na namamayani, na nagpatingin naman kay ian sa aking kinaroroonan), ganoon naman daw yon, sinusubok ang tatag ng pagmamahal ninyo para sa isat isa na pagnalampasan ninyo pareho kusa kayong dalawa babalik sa piling ng isat isa. Sabi nga sa nabasa ko “Konektado ang PUSO ng isang TAO sa kanilang mga PAA, kaya hindi nakakapagtaka kung DALAHIN ka nito sa TAONG nakaTADHANA SAYO.” Kaya kung para kayo sa isat isa dadalahin kayo ng mga puso nyo gamit ang mga paa nyo sa piling ng isat isa. (Mahabang paglalahad ko habang nakatingin sa ilog)

Kaya dapat hanggang hindi pa nangyayari yon (sabay tingin ko sa kanya at sya naman ay nananatili nakatingin sa akin), ayusin mo ang buhay mo ngayon para pagnagkita na kayo sa hinaharap isang bagong IKAW ang haharap sa kanya para ipagpatuloy ang naudlot ninyong LOVESTORY (pagtatapos sa napakahabang kong sinabi sabay ngiti sa kanya) (ang dami ko nasabi no!? epal lang kala mo nakaexperience na ng LOVE.. hehehehe)

Ngumiti ng pagkakatamis sa akin si ian at para bang hindi ako mapakali dahil sa sobrang ganda nang mga ngiti niyang yong, nahuhulog ako sa palalim nang palalim na bahagi sa aking puso na para sa kanya.

Ako: yan mas bagay sayo ang ngumiti, kaya simula ngayon habit mo na yan ha. Wear it always.. OK! (sabay thumbs up)

Ian: salamat... salamat sa pagpapagaan ng nararamdaman ko, salamat sa pagpaparealize sa akin nang mga bagay bagay. Salamat!

Ako: daming namang salamat non ah! Tira ka para sa iba (biro ko sa kanya na ikinangiti uli nya)

Ian: kulang pa nga yon kaya salamat uli (natawa naman ako dito) kasi IKAW lang nangahas ipaintindi lahat ng mga ito sa akin at SAYO ko lang nailabas ang mga problema ko kasi MAGAAN ang LOOB ko SAYO.. (tumingin uli siya sa akin at ngumiti)

Ngiti na lang din ang isinagot (at ang mga binanggit nyang “kasi MAGAAN ang LOOB ko SAYO” nagpaikot ikot na naman sa utak ko.. hala may favoritism, paggaling kay ian nagtatagal sa utak may pag-ikot pa. hahaha)

Nanatili ka parin ako nakaupo nakaharap sa ilog harang si ian ay nakatayo patalikod sa akin na kapares ko nakatingin sa ilog, parehas na tahimik at dinadama ang hangin na dumadami sa aming mga balat. Hanggang sa nagyaya na si Ian na umalis at mieryenda daw kami.

Umalis na nga kami sa lugar na iyon at nag sa pinakamalapit na mall sa lugar na yon ang SM Batangas. Nang maipark ko na si drey at agad na kaming pumasok sa loob.

Ian: san mo gusto kumain??

Ako: ikaw saan mo ba gusto?

(Pagpili ng kakainan ang isa sa pinakamahirap na gawain.. AGREE BA KA?? Hehehe..... Dami kasi)

Ian: ikaw na. dali kahit saan, my treat dahil pinagaan mo ang loob ko

(hindi ko mapigilang mapangiti dahil sa sinabi nya kaya tumalikod ako at kunyari nag-isip at tumigin sa mga bistro sa paligid para hindi niya ako mahalata)

Ako: wow yaman ah! Sige sa max’s restaurant (biro ko sa kanya)

Pero agad naman akong hinawakan ni ian sa wrist at dali daling isinakay sa escalator (nasa second floor kasi yung max)

Ang paghawak na iyon ni ian ay nagdulot sa akin ng kung anong shock waves (hala imbento. Hahaha) o kuryente na unti unting dumaloy sa aking katawan na parang nagpabilis na naman ng pagpintig ng aking puso. Ito ung KURYENTENG ayaw kong IWASAN dahil ang duloy nito ay ang pagbibigay ng KONEKSYON sa aming dalawa.

Hindi ako nagsalita, hindi ko rin inalis ang magkakahawak nya sa akin (dahil parang gusto ko na lagi niya na lang akong hawak, na hindi nya bibitawan dahil para sa ganitong pagkakataon magkabigkis at konektado na kami) nagpadala na lang sa kung saan man niya ako dadalahin, hanggang sa nakarating kami sa entrance ng nasabing restaurant.

Pasok na tayo (ang sabi niyang nagpabalik sa akin sa reyalidad)

Ah.. eh.. I... ian (pautal utal kong naibulalas dahil bumabawi pa sa kuryenteng ipinadama nya sa akin), biro lang yun, dagdag ko

ok lang naman sa akin sabi kahit saan, kaya tara na, sagot nya sa akin

Akmang papasok na siya sa loob nang biglang kabigin ko ang kamay niya at buong lakas hinila siya papalayo sa bistro na yon, at nang makalayo na kami bigla ako humarap sa kanya (takenote: hawak ko pa din pala ang kamay niya na hindi ko na namalayan. Hehehe, paano Adrenaline rush ba! Hahaha palusot! hehe) at nagwikang

ian sabing joke lang yon, ang mahal dun ih! Nakakahiya naman sayo kung libre mo, ang sabi ko sa kanya
Hindi umimik si ian at hindi ko namalayan na nakatingin pala sa pagkakahawak ko sa kamay niya na agad ko namang na pansin at kasing bilis ni flash (anime lover po talaga ako.. hehe) kong tinanggal ang pagkakahawak ko sa kanya.

Yumuko ako at mahinang ng sabi ng... Sorry!

Wala yun, o saan na tayo naman tayo kakain nito nagugutom na ako (masiglang pag-iiba ni ian para mapalitan ang atmosphere sa paligid naming dalawa)

Tumalikod na lang ako dahil alam ko na pang namumula ako sa nagawa ako at sinabi sa kanya na sumunod na lang sa akin. Bumaba kami at pumasok ng supermarket (may mga maliliit na kainan kasi dun tabi) naglakad nang naglakad hanggang..

Dito, dito na lang tayo kumain, mura na, masarap pa at paniguradong mabubusog tayo (pagbibida ko sa PAOTSIN, isa kasi din ito sa favorite ko)

Mukhang Okey dito ah! Ano sayo, tanong ni ian

Since libre mo naman lulubus-lubusin ko na biro ko

Sige lang, pagyayabang niya

Yaman talaga ah! (nagkangitian kami parehas)

Ahm isang order ng pork wanton pati sharks pin with rice at large buko pandan juice, parang bata kong sabi kay ian habang nakaflex pa ang mga kamay ko sa harapan at ang mga hintuturo ay nagtuturo
Natatawa naman siya ian sa itsura ko at sinabihan ako na parang bata (hehe)

Umorder na nga siya at pinapunta na niya ako sa medyo mahaba na nag-iisang table para magkapwesto kami (maliit lang kasi yon tas puro hanay pa ng ibat-ibat food stalls na mostly finger foods ang mabibili). Since maliit nga wala na mga silya pa kaya standing ovation kami (hehe)

Hindi naman nagtagal at pumunta na sa pwesto ko si ian dala ang mga order namin. Ang naging siste ay naging magkaharapan kami. Pinarehas niya nalang pla ang order namin. Pagkababa ng niya ng mga order namin nakita ko yung resibo, habang hindi siya nakatingin ay kinuha ko iyon (remembrance ba! FIRST TREAT slash FIRST DATE na din ito para sa akin, para akin lang. hehehe)

Nagstart na nga kami kumain. Napansin ko nahihirapan siya dahil ang gamit lang namin na utensil ay isang KUTSADOR (imbento na naman. Hehehe, paano kasi fusion ng kutsara at tinidor, parang Goku-vegeta o Goten-tranks lang. FUSION HA! HA! hahahahahaha), kaya naman tinulungan ko na sya.
Akina nga ako na maghahati hati nyan, napaghahalatang RICH KID ah! (biro ko dito)

Nguti lang si ian sa akin

Yan buti naman at nagiging habit mo na ang ngumiti, mas bagay sayo, nagigiti kong puna sa kanya

IKAW kasi ang dami mong alam, pag sagot nito

Parang tanga naman ang utak ko na ang tinanggap lang ay yung IKAW na salita (kakaiba lang magbigay ng meaning kahit naman walang lang kay ian yon. Siguro ganoon lang talaga pag may espesyal kang nararamdaman sa isang nilalang na parang lahat ng sabihin niya na may pahaging tungkol sayo, bibigyan mo/natin agad ng meaning.. TAAS ang kamay ng AGREE.... heheheh)
Grabe nabusog ako, sarap pala dito ah! Sambit ni ian pagkatapos namin kumain

Ako nga din parang ang hirap tuloy maglakad

Tumambay nga puna kami doon ng konting minuto para magpahughog ng kinain namin.

Ian: Ano tara na? ok ka na ba

Ako: OO, nga pala ian pwede daan muna natin PIYOY?

Itutuloy....

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 3)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 09 Feb 2012 08:20:00 +0000

Ahm... Fugi, pwede magtanong? (pambasag ni ian sa katahimikang kanina pa naghahari sa pagitan naming dalawa)
......

A..ah sssige ooo..Ok lang, ang nauutal kong nasabi

Ba-se sa mga naobserbahan mo simula kanina, ano impression mo sa akin? Tanong nya habang nakatingala sa langit.

(Alam ba nya at nararamdaman nya ba na kanina ko pa sya tinitingnan at inobserbahan? Alam ko naman na itinago ko ang SHAKRA (yes! lakas maka-naruto. hehe) at ganon din ang REN, SETSU at ang bumubuo dito ang NEN (wow! Parang hunter lang.. haha)

(TRIVIA: mahilig mo ako sa anime, end of trivia.. hahha)

Ah.. eh hindi naman sa nakikialam(nag-aalangan kong panimula, huminga ng malalim), napansin ko lang base sa nakikita ko, ginagawa mo at sa mga sagot mo kanina parang... parang hindi ka ok. (Pahina ng pahina kung sabi habang yumuyuko ang ulo ko,, kinakabahan kasi ako baka magalit sya sa mga sinasabi ko)

Ano ba ang nakikita, ginagawa ko na kakaiba at may mali ba sa mga sinasabi ko??

Nakikita ko kasi sa mga mata mo ang lungkot mo......... lungkot na hindi mo masabi........ lungkot na hanggang ngayon bumabalot sa buong katauhan mo na dahil doon hindi mo magawang ngumuti, ngiti na totoo at walang bahid na pagpapanggap. Tungkol sa ginagawa mo naman, lagi kang nakatingin sa malayo na para bang may hinihintay ka, na may gusto kang makita, na parang ayaw mo malingat sandali at baka hindi mo sya makita. At ang huli ay base na sagot mo na “Wala naman ako ikikwento, walang kwenta ang buhay ko” na nagpaphiwatig na parang may parti sa buhay mo ang nawala, na syang nagbibigay ng kulay sa buhay mo na pinatotohan ng sagot mong ito nung magsorry ako sayo kanina “bat ka nagsosory hindi mo naman ako ginawan ng masama, hindi mo ako sinaktan?”, naparang ang lumalabas ay...ay NAIWAN KA at ang NANG-IWAN sayo ay ang TAONG mahal na mahal.... ang BUHAY mo. (wala sa sarili kong nasabi habang nakatingin sa kawalan, ito ang nais ko isatinig kanina pa siguro ngayon ako nagkalas nang loob)

Hindi ko namalayan na nakatingin pla sa akin si ian habang sinasabi ko yun, at pagkatapos ko magsalita bigla syang tumingala at nagwika ng....

Keen observant ka pala, nasapol mo lahat base lang sa nakita mo, nangingiti niyang sabi (alam ko na ang ngiti na yon ang totoo na kaya naman nasambit ko nalang...)

YES! (sabay flex ko ng mga kamay ko at at alam nyo ba nung itsura ng kamay nila san goku pag nag susuper saiyans, un ganoon, hehehe)

Tumingin naman si ian sa akin at..

Bakit? Tanong nya na nangingiti ulit

Wala paano nakita na kita ngumiti, ngiti na hindi pilit, sabay tingi sa kanya at ngumiti din.

Galing mo kasi! Salamat, sabi nya

(Hindi ko alam pero parang sobrang saya ko nung nakita ko sya ngumiti at nung sinabi nyang SALAMAT, para tuloy gusto ko na lagi sa tabi nya para pangitiin sya at pasayahin.)

Wala pa naman ako ginagawa ah kaya hindi ko tatanggapin ang SALAMAT mo (pakipot kunyari.. hehehe), kaya na man kelangan mo sumama sa akin mamaya may pupuntahan tayo, sabi ko sa kanya
Sige sige, pagpayag ni ian
Ok. Tara na sa next subject natin, aya ko sa kanya

Pumunta na nga kami sa room kung saan idadaos (yes parang pagdiriwang lang.. hehe) ang pangalawa sa next subject namin ang General and Inorganic Chemistry-Lecture (na more on theory tas iba pa sya sa Laboratory na more on experiment, bukas pa ang chem-lab subjct ko). Same as kanina lang din ang ginawa dahil nga hindi pa regular ang klase. Tas early dismissal din kaya man nagpunta nalang kami ni Ian sa Library (sobrang lamig dito sarap matulog at nakatulog naman ako.. hahaha)

Time check: 2:50pm, ginising na ako ni Ian para pasukan ang Last namin subject ang General Psychology (minor subject sya pero sa lahat ng subjects na iti-take-up ko ngayong sem na ito parang sya ang pinaka major kasama ang NAT SCI 2A o Biological Science with Human Biology, sila kasi ang pinaka related sa course ko)

Dali dali kami lumabas ng library at pumunta sa room, buti same bldg (sa SHL208, eto ung pinakabagong Bldg, elegante at sobrang lamig ng bawat rooms dito, wow naman over na exposure ng aking Alma mater ah! Kaya dapat may big discount ang kapatid ka kasi dyan din sya papasok.. hahhahaha)

Katulad lang kanina ang ginawa kaya naman wala pang 4 dismiss na kami.

Ako: ano ready ka na?

Ian: saan ba kasi tayo pupunta?

Ako: basta ako ang boss ngayon, sumunod ka na lang (sabay ngiti sa kanya)

Ian: sige ikaw na an bahala

Agad naman kaming bumaba at pumunta sa parking lot kung san ko ipinarada si DREY (motor ko)

Ako: ian si drey nga pala, drey si ian

Ian: ba may pangalan talaga

Ako: syempre itinuturing ko kasi syang kaibigan hehe, oh ano pa hinihintay mo, makipagkamay ka na sa kanya

Ian: nice meeting you drey! At nakipagshakehand nga sya kay drey gamit yung manubela (hehe), ingatan mo byahe namin ha! Wala ako tiwala sa amo mo. (natatawa na nya sabi kay drey), tapos bigla syang tumingin sa akin, bakit ganyan itsura mo (paano nakatitig ako sa kanya na para may na discover na naman ako sa kanya na kakaiba na totoo naman)
Ako: paano nag level-up ka na naman (nagigiti kung sabi sa kanya)

Ian: parang pokemon lang ah! Hahahahaha Bakit??

Ako: Yes! Nakakatawa ka at humihirit ka na, natatawa ko na din sabi sa kanya
Ian: dahil kasi sayo, pinagagaan mo pakiramdam ko, sabay ngiti nya sa akin

Ngumiti na lang ako bilang tugon, pero sa isip ko patuloy ang pag-andar paikot ng mga sinabi niya na “dahil kasi sayo, pinagagaan mo pakiramdam ko” na dahil dito hindi ko alam na palihim ako napapangiti na parang kinikilig (hala patay na! hehe)

Sumakay na ako kay Drey at ininstart na ang makina,

Ako: Sakay na! (Parang super ferry taglines lang.. hahaha) sabay abot ng spare helmet sa kanya.

Ian: wag na magugulo ang buhok ko

Ako: hindi ka naman mamatay pag nagulo ang buhok mo ah! Suot na (may awtoridad kong sabi)

Ian: opo boss (sabay kuha sa kamay ko nang helmet)

Natawa na lang ako sa kanya itsura habang sinusuot ang helmet. Pagkasuot nya ng helmet agad na syang sumakay kay drey..

Ako: ayos ka na ba, paandarin ko na si drey

Ian: ok na ako kapitan, tara na habang malilim pa.

(Agad ko na pinaandar si drey pero dahan dahan na hindi naman nakalampas na mapansin ni ian)

Ian: wala na ba ibibilis si drey??

Ako: hindi sya ang may gusto ng gantong takbo (patungkol sa andar ni Drey na motor ko), kasi gusto ko S.A.F.E. (pagspell ko sa salitang safe), kasi hindi nalang buhay ko ang nakataya kung may mangyari na wag naman sana, dahil dahil kasama kita, ikaw na mahalaga na sa akin (pabulong kung sabi)

Ian: oh! Palusot ka lang ata baka ngayon ka lang siguro may pinaangkas dito (paaasar nya)

Ako: paano kung ganoon nga? (pagsakay ko sa kanya)

Ian: ok lang alam ko naman na safe ako aat hindi mo ako papabayaan

Ako: syempre mahalaga ka na sa akin (ang wala sa sarili kong nasabi dahil sinabi nya) at pati ako nagulat na lang sa sinabi ko (ganon ata yun na pang may kung ano kang nararamdam sa isang tao na parang espesyal sya na parang konektado kayo ay parang kusang gumagalaw ang PUSO sa pagpintig sa saliw ng kakaibang ritmo, gumagana ang UTAK na syang nagpoproseso ng gustong ipahiwatig ng puso at ang pag utos ng utak sa ating BIBIG na isatinig ang mga ito {ah ah naman parang pathophysiology lang ng isang sakit. hahaha}, kaya naman kahit anong pagpipigil natin kusa parin tayong ibinubuko ng sarili natin sa taong MAHAL natin.

_________

Trivia ulit: yung term na PATHOPHYSIOLOGY (patho o pathophysio kung tawagin namin mostly mga nursing students) sya yung medical explanation kung paano napoproseso ang isang sakit sa ating katawan. (gets nyo ba? Hehe)

_________

Ako: mahalaga kana sa akin kasi itinuturing na kitang KAIBIGAN (pambawi ko para hindi sya maghinala sa pahayad ko kanina)
Nakita ko nalang siyang ngumiti sa akin sa pamamagitan ng salamin. Namalayan ko na lang na malapit na kami sa gusto kung pagdalhan sa kanya. Ilang minuto pa at nadun na kami.

Itutuloy....

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 2)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 08 Feb 2012 14:14:00 +0000

Hindi ko maiksplika ang nararamdaman ko ngayong nakita ko ang kanyang mukha, parang bumilis ang pintig ng puso ko na parang hindi ako makahinga na parang wala akong marinig sa paligid ko na parang tumigil ang oras na parang sya lang ang nakikita ko (eto siguro ang tinatawag na LOVE at FIRST SIGHT!)

Hoy! Tsong (medyo napalakas na pagtawag nung misteryosong LALAKI)

Uy! (ang bigla kung nasambit sa pagkabigla)

Hindi ka pa ba aalis ? (pag-uulit nya sa tanong nya kanina)

Oo, hinihintay ko lang na makalabas mga kaklase natin (pagsagot ko sa kanya habang nakatingin parin ako sa kanya)

Wala na sila kanina pa lumabas, tara na sabay na tayo, sabi nung lalaki

Ah.. eh.. sige, ako nga pala si Fugi, Fugi Chio, pagpapakilala ko

Ian tsong, Ian Seth Sandoval, pagpapakilala nya

Sabay kami ni ian lumabas ng room, na ako ay wala parin sa sarili sa kadahilanang hindi parin humuhupa ang aking KAKAIBANG nararamdaman.

Hindi ko maintindihan ang ganitong pakiramdam, BAKIT ganito? BAKIT sa kanya? Imposibleng sya ang mamahalin ko dahil alam ko na lalaki ako at ganoon din sya. Ah! Ang gulo nito.. Sa aking pagmuni muning ito ay biglang nagsalita si ian...

Saan ang punta mo ngayon? Halos isang oras ang break natin (9:00am pa kasi sunod na subject namin na Remedial English, parang tutorial lang.. haha), pagtatanong ni Ian

Hindi ko alam, wala sa sarili kong sagot sa kanya

Gusto mo ba sumama sa akin sa Cafeteria?? wala kasi akong makakasama, wala parin kasi akong kakilala sa mga kaklase natin bukod sayo, paglalahad ni ian

O sige, tara, pagpayag ko.

Mabilis naman kami nakarating sa cafeteria dahil malapit lamang ito sa bldg kung san kami galing. Naghanap muna kami ng table para maibaba ang aming mga gamit at sabay na pumunta sa mga stalls ng mga pagkain matatagpuan sa loob ng cafeteria.

Ian: ano bibilhin mo??

Ako: ahm.... buko shake at pizza nalang (sabay turo sa stalls na bibilihan ko), ikaw ano sayo??
Ian: hindi kasi ako nagbreakfast, magheavy meal ako

Naghiwalay kami para sa kanya kanya naming bibilihin. Nauna ako makabalik sa kanya sa table namin at pagkaupo ko hinanap ko kung nasaan naroon ang kinaroroonan ni ian. Nakita ko nalang na naglalakad na siya papunta sa aming table, sa puntong ito may napansin ko ang kabuuan ng hitsura nya na sya namang nakapagpatulala sa akin.

-Short Overture of Ian Seth Sandoval-

Siya nasiguro ang definition ng tatlo salitang ito “Gwapong HINDI Nakakasawa” o GHN (makaimbento lang ng abbreviation.. hahha). Matangkad sa taas na 5’10, maputi na makinis ang balat (thats what you call radiant skin, PONDS. Hahaha, makaconnect lang ng mga endorsment.. hahah biro lang self produced po ang kwentong ito. Hahahaha) wet look/clean cut na hair style na parang lagi siyang fresh, matangos na ilong, katamtamang labi na pamula mula, na sa tingin ko ay malambot. (eto alang napunako kasi yung iba nakatago pa. hahahahhahaha to follow na lang din pagnakita ko na.. hahaha, PAALAALA: hindi ako pilyo, nagsasabi lang ng totoo. hahaha

Nakatulala ka na naman, pambasag ni ian sa paglalakbay ng aking imahinasyon

A..ah! ma.. may naisip lang ako, nauutal utal kung sabi. Tara kain na tayo pag-iiba ko ng usapan

Naupo na si Ian sa kabilang silya katapat ko, kaya naman magkahalapan kami na sya naman nagbigay sa akin nag pagkakataon na masuri ang kanyang mukha ng palihim.
(continuation nung description ni Ian: ang ganda ng mukha nya, na kulay brown pla ang kulay ng mata nya, pero ang napansin ko nung tingnan yun ng maigi, na parang ang LUNGKOT nang pares ng mga mata nya, na siya naman naging salamin para makita ko na parang may dalahing probrema si Ian, na kaya pala kanina ko pa syang hindi nakikitang ngumiti (na syang dahilan kaya hindi ko makita ang mga ngipin nya, sabi sa inyo ih! Nakatago ung ibang parte kaya hindi ko ma-narrate yung ibang magagandang katangian nya. Hahaha)

Nahihiya naman ako tanungin sya dahil hindi pa kami ganoon magkakilala. Kaya naman pinagpatuloy ko na lang ang pagkain ng tahimik habang pinagmamasdan sya nakumakain sa harapan ko.

Sa pagkakataong yun hindi ko namalayan na etong mga salitang ito ang nabubuo sa isipan ko “GAGAWIN KO ANG LAHAT MAPASAYA KA LANG!” (paulit ulit na hanggang sa namalayan ko na lang na bat ganun ng naiisip ko..? ang gulo talaga, FIRST TIME ko makaramdan ng ganito, Bakit ang lakas ng halak niya sa akin? na parang kusang nag-iisip ang UTAK ko sa KANYA at ang otomatikong pagtibok ng PUSO ko na may kakaibang RITMO para lang sa kanya, na parang lumalabas na naiiwan ang SARILI ko dahil sa hindi maipaliwanag na paggalaw ng mga internal organs na ito. Nakakadrain ng lakas ang mag-isip, kaya pinabayaan ko na lang ang nararamdaman ko (baka nanibago lang, na ngaun lang nakakita ng “Gwapong HINDI Nakakasawa” o GHN (totoo namang maraming gwapo, gwapo sa MALAYO, sa MALAPIT, gwapo pag naka-SIDE, meron din naman pag NAKATALIKOD na tipong wag nalang HAHARAP.. hahaha PEACE mga repapipz,,, PERO si IAN iba sya, SIYA LANG ang may KARISMANG ganon)

Pagkatapos kumain ay nag-aya na ako na pumunta sa susunod naming subject sa kadahilanang baka hindi ko na makaya ang kakaibang nararamdaman ko sa kanya.

Agad kung kinuha ang reg form ko para malaman kung saan ang bldg at room ng next subject namin (SHL Bldg, room 104)

Ako: alam mo ba kung san to?? (sabay turo nung nasa reg form)

Ian: alam ko ito na yung bldg na to, sa taas tara! Akyat na tayo

Umakyat na nga kami para pumunta sa sa assigned room for na next subject. Napansin ko na tahimik pala na may pagka-mysteriuos yung aura nya, siguro kaya nya lang ako kinausap dahil baka no choice na sya o kaya para may makasama sya.

Nakita na rin namin ang room namin at agad kami pumasok, nanduon na halos lahat ng kaklase namin at ukupado na ang mga upuan sa harapan kaya napagpasyahan na lang namin sa bandang likod, malapit sa binta umupo.

Ian: dun tayo fugi sa may likod malapit sa bintana
ako: sige mukhang maganda pwesto dun
Pagkaupo, namayani na naman ang katahimikan, kahit gusto ko syang kausapin at alamin ang lahat lahat tungkol sa kanya (dahil yun ang gusto ng puso ko at naiisip ng utak ko), pero ayaw ko manghimasok dahil hindi pa kami ganoon katagal magkakilala (siguro mamaya nalang pagkalipas ng 30mins, para masabing matagal na kami nagsasama simula kanina.. hahaha).

Sa puntong iyon ay wala pa kaming prof kaya hindi ko na napigilan na ang sarili ko na magtanong sa kanya
Ah... eh ian kwento ka naman tungkol sayo, wala sa sarili kong tanong sa kanya habang si ian naman ay nakaharap sa may bintana, pinagmamasdan ang paligid.

Wala naman ako ikikwento, walang kwenta ang buhay ko, pagsagot ni ian na sa may bintana parin nakatingin.

(hindi ko alam pero naramdaman ko nalang na parang sobrang LUNGKOT nya na parang may kulang sa kanya kaya naging ganon na lang ang naging sagot nya sa akin)

Alam ko may problema ka at nakikita ko yun sa mata mo (hindi ko na talaga napigilan na isatinig ang napuna ko sa pamamagitan ng kung ano ang nakita ko sa mga mata nya).

Tumingin siya sa akin at ngumiti, ngiti nahalang hindi tunay, ngiting pilit na para lang may maitugon sa nasabi ko. At naging tahimik uli kami, hanggang dumating na ang prof namin.

Katulad kanina pinaggawa uli kami sa 1/8 index card na naglalaman ng personal info about samin. Pagkatapos namin tinawag nya isa isa by alphabetical (A......Z) tas pagkatapos inayos nya kami alphabetically (nalungkot ako dahil alam ko na hindi kami magiging magkatabi), sa may bandang harapan ako samantalang si ian at sa likuran. Same as kanina, discussions lang ng grading system at rules ang regulations. Pagkatapos noon ay dinismiss na uli kami.

Katulad kanina hindi uli ako tumayo agad at inantay na makaalis iba bago ako umalis at nang tumingin ako sa bandang likuran nakita ko si ian na nakatingin na naman sa may bintana (parang lagi syang may inaantay, na parang may gusto syang makita)

Ian! Pagtawag ko sa kanya

(Lumingon si ian sa akin)

Tara na! nakalabas na sila, pag-aya ko sa kanya

(tumayo na sya at sabay na kami lumabas)

Habang papalabas na kami,

Ako: sorry (mahina kong sambit nung nasa likuran ako ni ian), sorry kung nakikialam ako (habang nakayuko)

Ian: bat ka nagsosory hindi mo naman ako ginawan ng masama, hindi mo ako sinaktan?

Ako: pero.. (hindi ko natapos dahil sumabat sya)

Ian: tara na, san naman kaya tayo tatambay?? Haba ng oras natin, maya pa ang susunod na klase.

Ako: may nakita ako tahimik at magandang tambayan, tara!

Naglakad na uli kami papunta sa sinasabi kong lugar. Napansin ko yun kanina nung naghahanap ako ng room. Mga kubo sa harap ng mabini bldg at side ng malvar bldg tas alam ko na mahangin dun kasi na papalibuan sya ng mga puno at maganda din ang tanawing makikita dun.

Pagkadating namin sa mga kubo. Naupo sya sa harap ng mgandang tanawin at mataman na pinagmamasda ang magandang view.

Tinitigan ko sya at lalo ata syang gumagwapo, na parang nalilito na ako sa naiisip ko.. Kainis talaga, nakakainis kasi nagugustuhan ko at sumasang-ayon na ako sa kung ano man ang naiisip ko (haha, baliw na!)

Ahm... Fugi, pwede magtanong? (pambasag ni ian sa katahimikang kanina pa naghahari sa pagitan naming dalawa)

Itutuloy....

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 1)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 07 Feb 2012 08:18:00 +0000

Ang dami kong gustong mangyari sa buhay ko, ang dami kong mga pangarap pero sa lahat ng mga yun ang MAGMAHAL at MAHALIN ng TAONG PANGARAP ko ang gusto kong MAKAMIT.

Kelan kaya yun MANGYAYARI? ,,,,,,,, MAGAGANAP? at MAGKAKATOTOO?

Kelan kaya maiisulat ang LOVE STORY KO? (tanong na parang walang sagot kasi walang choices na A,B,C,D, hindi rin natin alam kung kelan mangyayari o magaganap ang bagay na ito, tanging ang nasa itaas lang ang nakakaalam, kasi PAGPINILIT hindi natin makakamit ang PURO, TOTOO at BUSILAK na PAGMAMAHAL....... agree ba kayo?? Hehe)

Yan.. yan na yan ang lagi kong iniisip sa araw araw sa loob ng labing anim na taong pamumuhay ko sa mundong ibabaw (OA pala yon, hindi pa nga pala ako nakakapag-isip noong BATA pa ako (hahaha) siguro nagsimula ang pag-iisip ko tungkol sa LOVE noong nakakapanood na ako ng mga movies tungkol sa pag-ibig)

Hoy anak nakatulala ka na naman dyan, ano ba iniisip mo? Tanong ng aking ina habang nasa veranda ako

Ah.. ma kayo pla, wala po iniisip ko lng po mangyayari bukas, kung ano mangyayari at sana maging maganda ang maging unang araw ko sa kolehiyo. Palusot na sabi ko sa aking ina

Ganoon ba? Wag ka kabahan anak, magiging maayos ang lahat, OK! Pahinga ka na. sabi ng aking ina

Sige po mama, teka! ma napatulog mo na po ba si angel? (ang pinaka cute ko na pamangkin, anak ng kuya ko, na samin nakatira ngayon dahil nagtatrabaho sila ng asawa nya abroad) tanong ko

Oo, napagod siguro kanina kaya mabilis na nakatulog. Sagot ni mama

Ah! Sige po mama pahinga na din po ako at kayo din po. Sabi ko sa akin ina (at tumayo na ako para pumunta sa kwarto ko para magpahinga na)

-Brief descriptions’ sa pamilya ko at sa buhay namin -

We are six in the family (originally), si Emmanuel Chio (ang aking ama) at si Mary Rose Chio (ang akin naman ina), biniyayaan sila ng apat na anak na sina Miguel (panganay, 25), Justin (pangalawa, 22), AKO (pangatlo, mamaya ang self introduction ko. Hehe) at ang bunso si John (12y/o). Nadagdag naman si ate Isabel (asawa ni kuya Miguel) at ang pinakauna kung pamangkin na si Angel. Hindi kami ganoong kayaman, kung baga nasa gitna, salamat sa aking ama na nagtatrabaho bilang engineer abroad (mabuhay ang mga bagong bayani! Hehe) kaya natustusan ang amingpangangailangan at dahil din dun ay napagpatapos sila kuya Miguel as engineer din at kuya Justin sa kursong business management (pareho na sila nagwork abroad ngayon). Si Mama, Ako, si John at si angel, kami lang ang naiwan sa aming tahanan.

Tok.. tok... anak gising na malelate ka na, first day pa naman ngayon ng pag pasok mo. Tok..... tok.....

Agad naman ako nagising at tumingin sa orasan, Naku! 6:00am na, patay! Late na naman (habit ko na to! Ang pagiging LATE.. hehe siguro dahil sa kasabing “Huli man daw at magaling HULI pa din” hahaha lakas lang maka connect hehehe), gising na po ako ma. Sigaw ko kay mama

Agad naman akong nagtungo ng c.r. para maligo ng mabilis (no choice baka lalo pa malate pag hindi ako nagmadali), dahil wala pa ako uniform sa kadahilanang nalate ako magpagawa, naka civilian ako, OK naman daw yun kasi hindi pa regular ang klase (nakawhite v-neck shirt ako, semi fit na black faded jeans na medyo bitin ng konti, ung alah John Lloyd style at na white vanz shoes). Pagkatapos magbihis bumaba na ako para magbreakfast ng sobra bilis (hindi kami pinapayagan ni mama pumasok ng hindi kumakain, hindi ko alam kung bakit pero isa yun sa mga rules nya)

Sige ma, alis na po ako, late na ako, hanapin ko pa room ko. pagpapaalam ko kay mama sabay halik

Sige anak ingat ka, wag masyado mabilis ang pagpapaandar kay DREY (motor ko na niregalo ni papa sa akin noong naggraduate ako ng high school, yun kasi hiniling ko. Hehe, (ASTIGIN KASI) nung una ayaw nila dahil prone sa accident pero napilit ko din ang mga magulang ko at pinangako na magiging maingat ako sa pagdadala nun) paalaala ng aking ina.

Mabilis naman ako nakarating sa university (salamat kay DREY. Hehe) at nang maipark ng maayos si drey sa SAFE na lugar, agad kung kinuha ang registration form ko para makita schedules/subjects/time/building/section at nang makita ko ito..... COLLEGE ALGEBRA pala first subject ko (kala ko naman ligtas na ako sa math, ano kaya relasyon nito sa course ko? Tsk tsk..), 7:00am-8:30am, TBA BLDG (san kaya to??) BSN I-4 pla ako.

-Introduction of myself-

Ako si Chio, Fuji, 16 years of age nasa 5’8’’ ang height, maputi (yung puti na hindi gawa ng whitening soap.. hahaha) hindi payat hindi rin mataba, sakto lang (hindi naman kasi ako naggi-gym pero seksi yung katawan ko, para daw pang athlete sabi ng coach ko sa valleyball), naka eye glass na bumagay naman sa medyo singkit ko na mga mata, hindi ako gwapo pero alam ko sa sarili ko na Cute ako (hehe), sobrang babaw ko na tao in a sense na natatawa ako sa kahit ano makita na kakaiba o kahit simpleng jokes, madaling pakisamahan at gusto ko light lang lagi ang paligid, ayaw ko ng gulo/away. (tama na muna to, to follow na lang ung iba, isisingit ko na lang pagkelan ng explain ang sa sarili ko .. hehe) BS Nursing nga pla ang napili kung kunin tas sa LPU-Batangas ko napili mag-aral (Taking the lead eh! Hehehe, wow free advertisment ah!hahaha)

Ayun buti nakakita ako ng guard na mapagtatanungan;

Ako: Sir tatanong ko lang sa ung TBA bldg.?

Guard: (Natatawa habang nag sasalita) ano ba course mo?

Ako: Nursing po

Guard: ah! Punta ka na lang sa bldg na yun (sabay turo) nandoon ang Nursing office, nga pla iho walangTBA bldg. TBA stands for “To be announce” (kasabay ng pasasabi niya ay ang pagpigil ng tawa)

Ako: pasensya na po! Hindi ko po alam (sabay ngiti at lumakad ng mabilis papunta ng bldg kung nasan ang Nursing office, para makaiwas na sa guard, nahihiya at natatawa ako sa sarili ko.. hahhaha... kasi naman hindi naglalagay ng LEGEND. hahhahaha)

Sa Nursing office;

Ako: Good morning ma’am, tanong ko lang po san yung bldg. para sa subject na ito (sabay pakita ng reg form at turo ng unang subject ko)

Secretary: Good morning as well! Ahm.. it says that your BSN I-4, wait I’ll check the master list, can I scrounge your registration form? (sabay bigay ko naman), Ilang minuto lang at nagsalita na uli yung secretary: Mabini Bldg., Room 204 (sabay abot sakin ng reg form ko)

Ako: salamat ma’am. (Time check: 7:20am na, dandyararan LATE=)

Lumabas ako kasama ang secretary at itinuro kung san ang daan papunta sa Mabini bldg. Agad ko naman tinungo iyun at nagtakbong-lakad para mabilis makarating sa room ng first subject ko. Nang mahanap ko na ang Room 204, tumingin ako sa pinto (sa may bandang itna ng pinto ay may maliit na square na opening na itinakpan ng glass kaya makikita mo mula dun ang loob ng class room), pagsilip ko nandun na ang prof ko (patay!), agad ako kumatok at pumasok;

Pagkapasok ko, nagtinginan sakin lahat nag nandoon kasama ang prof ko at napansin ko na ako lang ang naka-civilian, lahat sila naka-uniform (agaw atensyon tuloy.. tsk tsk)

Ako: (tumingin sa prof ko at humingi ng paumanhin), Sorry ma’am, naligaw po kasi ako.

Prof: it’s ok but on our second meeting formal class resume be here early ok! Take a seat, prepare 1/8 index card follow the pattern on the board then bring it to me when you finish then after that get in front and give information about yourself.

(agad naman ako pumunta sa bakanteng upuan sa likod at ginawa lahat ng pinapagawa ng prof namin, hindi naman ako makatingin sa mga kaklase ko dahil nahihiya ako at ako lang ang hindi naka-uniform (outcast tuloy.. hehe).

Pagkatapos ko ay agad ko inabot sa prof ko yung index card at pumunta sa harap para magpakilala;

Hi! I’am Fugi Chio, 16, I hope that in the coming days we all be friends (sabay ngiti), thats all (ang iksi ba?? Nosebleed na ih! Ubos na vocabulary, hahaha), sabay upo na sa inukupa ko na upuan sa likod.

Tahimik lang ako nakikinig (tahimik kasi wala ako katabi. hahaha) sa dinidiscuss ng aming prof about sa kanyang rules and regulations sa klase nya, ganoon din ung grading system at kung ano ano pa.

Pagkatapos ang halos 30mins nang kakadakdak ni prof, dinismiss na kami, na next meeting na daw sya magstart para hindi naman daw kami matrauma (buti nauunawaan nya ang aming mga pamsariling mga daing, hahahaha)

Dali dali naglabasan ang mga kaklase ko, hindi naman ako nakikipag-unahan kaya naupo nalang muna ako at pinagmasdan ang kanilang karerahan papuntang finish line (ang PINTUAN, hahaha).

Sa aking pagmamasid sa kung paano mag-unahang lumabas ang aki ng mga kaklase may pumukaw ng aking paningin, isang Lalaki nakatalikod sa akin kasi nasa may gitna syang parte, sa bandang dulo malapit sa bintana, na katulad ko ay nakaupo at hinihintay muna makalabas ang lahat saka nalang aalis.

Sa HINDI maipaliwanag na dahilan parang gusto ko humarap sya sa akin para makita ko ang kabuuan nya. Napako na ang tingin ko sa kanya, hinihintay na humarap sya. Hindi ko na namalayan na tinatawag nya na pla ako, na sya naman nag pabalik sa akin sa realidad.

Tsong, hindi ka pa ba aalis? pagtawag nang pansin sa akin nung lalaki

Itutuloy....

NO ONE© EPILOGUE

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 31 Jan 2012 10:26:00 +0000

Hello sa inyong lahat. Alam ko naghihintay na kayo sa ULTIMATE ENDING ng story ko. Pero bago iyan pasalamatan ko lang ang mga taong sumubaybay mula umpisa hanggang sa katapusan ng "NO ONE" series ko. Mula sa kaibuturan ng aking puso ako ay nagpapasalamat sa inyong lahat. Heto po ang mga taong sumubaybay sa aking obra. Salamat din sa mga anonymous. At pati na rin sa mga silent readers.

Ross magno

Rue

Gerald

ramy from qatar

master_lee#27

robert_mendoza94@yahoo.com

JDS from Kuwait

ZROM60

--makki--

kharla

Darkboy13

Lyron

louie15

Andrian

Dahil sa inyo kaya ko pinagbubuti ang paggawa ng obra na ito. Hindi naman lingid sa inyo na mayroong tumuligsa dito. Naiintindihan ko sila. May mga bagay talaga na hindi angkop sa panlasa ng bawat isa. Hindi ko iyon inaalis. Hindi man siya kasing dami ng views na binabasa sa ibang blog or sa BOL. Nagpapasalamat pa rin ako kahit papaano may nakakaappreciate ng gawa ko at naglalaan pa rin sila ng komento para lalong ikaganda ng kwento ko. Alam ko may mga bagay kayo na hiniling pero hindi ko nagawa kasi pag ginawa ko lahat ng sinabi niyo parang kayo na lang ang gumawa ng kwento ko. Siguro naman po naiintindihan naman po ninyo ang ibig kong ipahiwatig.

To: Lyron at Makki alam niyo kayo na ang author. Hahaha..Malalaman niyo ang ibig kong sabihin pag nabasa niyo na ang EPILOGUE. Sa nagtatanong ng tunay na pangalan ni TINYO. Asa baba ang sagot.

Balik tayo sa kwento. May mga bagay sa mundo na ang inaakala natin na para sa atin ay hindi pala para sa atin. Ika nga nila kung tinadhana para sa iyo kahit na anong mangyari sa iyo pa rin mapupunta. Alam ko marami sa inyo ang gustong mapunta si Oliver kay Justin. Kahit ako aminado ako na siya rin ang gusto ko para kay Oliver pero sadya malikot lang ang imahinasyon ko kaya ko ginawan ng paraan para maiba. Iba sa gustong mangyari ng karamihan. Siguro kahit papaano naman napagbigyan ko kayo sa gusto niyo na maging sila Oliver at Justin kahit sa maikling panahon. Naging mag-asawa pa nga sila. Alam ko hindi sapat iyon pero papanindigan kong may karapatan kung bakit iba ang minahal ni Oliver. Yun lang po. Hanggang dito na lang. Salamat ng marami. Heto na po ang kahuli hulihang yugto ng aking obra na "NO ONE". Enjoy!

______________________________________________

Ang hirap paniwalaan ang lahat ng sinabi sa akin ni Tinyo. Matagal kong kinausap siya. Umabot ng ilang taon. May mga pagkakataon na hindi siya makausap ng matino dahil nagwawala. Hindi madali ang ginawa kong paggagamot sa kanya simula ng mapunta siya dito sa aming lugar. Pero ang pinagtataka ko lang ay lahat ay detalyado. Kung titingnan mo siya wala sa hitsura niya talaga ang maging isang pasyente dito.

Dumaan ang araw, linggo, buwan at naging taon na at unti unting bumubuti na si Tinyo. Kakapasok ko lang noon sa institusyon na ginawa ng gobyerno. Nagulat ako ng sabihan ako ni Tinyo na ako raw ay si Justin noong kakapasok lang niya dito. Hindi ko alam kung bakit ganoon ang pakiramdam ko sa kanya at doon sa pangalang sinabi niya. May iba akong nararamdaman. Hindi ko alam.

Hindi ko aakalain na ganoon ang ikwekwento niya sa akin. Hindi ko inaasahan na ganoon ang kuwento ng buhay. Nakakaawa siya. Pero hindi ko alam kung nagsasabi siya ng totoo. Pwede rin kasing imahinasyon niya iyon. Pero hindi ako pwedeng magkamali na lahat ng kuwento niya sa akin ay may pagkasunod sunod. Nagulat talaga ako.

“Tinyo..tulog ka na ha? Para bukas may lakas ka.” Ang sabi ko habang pinapatulog ko siya. Tumingin sa akin si Tinyo at yumakap sa akin. Natutuwa ako sa kanya. Sobrang gaan pa ng pakiramdam sa tuwing nakayakap siya sa akin. Talaga naman kahit anong bigat ng trabaho ay napapagaan niya.

Ng makatulog na si Tinyo sa akin sa ginagawa kong paghaplos sa kanyang likod ay inaayos ko ang pagtulog niya. Hindi kaila na maamo pa rin siyang tingnan kahit na sabihin nating hindi na siya bata. Pero sobrang niyang linis sa katawan kahit na ang ibang katrabaho ko ay nabibigla na talaga pinaliliguan siya araw araw dahil gusto niya ito.

Umalis na ako sa aking trabaho. Naisipan ko munang dumaan sa isang mall para bumili ng kape. Paborito ko kasi ang Starbucks kahit saan akong lupalop ng America maglibot noon. Habang ako ay nakaupo sa gilid ng shop ay may napansin akong babaeng kanina pa tingin ng tingin sa akin. Hindi ko maiwasang mairita at maging balisa ayoko pa naman ng babaeng nagpapapansin sa akin kaagad. Asiwa ako. Gusto ko ako ang gumagawa ng paraan para mapansin. Lumapit na ito pagkakuha ng binili niya. Kinabahan ako. At ng akmang lalapit siya at tumayo ako pero hinawakan niya ako.

“Oh my God..Tinyo ikaw nga!” Ang masayang niyang sabi sa akin. At niyakap niya ako. Nagulat ako sa sinabi niya. Dumistansiya ako.

“I’m so sorry but i don’t know you nor Tinyo you are talking.” Ang medyo nagtataka kong sabi.

“Yes you are. You don’t know me anymore? It’s me Barbara, Justin sister.” Ang sabi niya.

“I’m so sorry Miss. But i don’t know you nor those people you are talking. I got to go. Bye.” Ang nagmamadali kong sabi sa kanya at dali dali akong umalis ng store para puntahan ang aking sasakyan.

Natatakot ako sa kanya kaya walang lingon lingon akong umalis para makalayo sa kanya. Hindi ko alam pero kinilabutan ako sa aking narinig mula sa kanya. Siya naman ang tumawag sa akin ng Tinyo. Ang pag kakaiba nga lang ay halos lahat ng sinabi niyang pangalan ay narinig ko mula sa kilala kong Tinyo. Naguguluhan ako.

Umuwi ako sa bahay ng sobrang pag iisip ko. Hindi ko alam kung anong nangyayari sa paligid ko. Naguguluhan na ako. Lagi kong napapanaginipan ang isang taong lagi kong kasa kasama noon pero hindi malinaw ang mukha. Ngayon naman ay ang pasyenteng si Tinyo ay pakiramdam kong may malaking bahagi sa aking pagkatao na kailangang alamin para mabuo akong muli. At itong huli ay ang nangangalang Barbara. Sino naman siya sa buhay ko? Naguguluhan na ako.

Natulog na lang ako baka sakali mawala itong aking mga iniisip. Pero sa kabilang banda ay gusto ko ng matapos ang mga gumugulo sa isipan ko. Sa sobrang pag-aalala ay nakatulog na ako.

“Hmmpp...hmmmppp..Kuya!!!” Ang sigaw ko ng magising ako sa aking masamang panaginip

Nandiyan na naman ang aking panaginip. Pero ngayon ko lang narinig ang sarili kong binanggit ang Kuya. So ibig bang sabihin nito ay ang lagi kong napapanaginipan ay ang Kuya ko. Pero paano? Sino naman sa mga kapatid kong lalaki iyon. Hindi naman ako sobrang dikit sa kanila. Matawagan ko nga sila para kamustahin.

Tinawagan ko ang mga kapatid ko sa America. Okay naman daw sila at wala naman daw masamang nangyari matapos ko silang kamustahin. Naguguluhan ako kung bakit ngayon ko lang nalaman na lalaki pala ang lagi kong napapanaginipan. Pwede bang wala itong kinalaman sa akin? Pero impossible naman na wala kasi laging napapanaginipan at laging iyon lang ang panaginip ko. Kaya nagtataka ako sa aking panaginip.

Doktor ako at hindi manghuhula na kaya kong malaman ang mga ganitong bagay. Kaya gusto kong malaman ang lahat. Siguro panahon na para kausapin si Tinyo. Nakikinig naman siya sa akin. Saka isa pa alam kong may deperensiya siya pero iba ang pakiramdam ko sa kanya dahil nagsasabi siya sa akin ng totoo. Pupuntahan ko muna si Tinyo.

Pinuntahan ko si Tinyo kahit madaling araw. Doon na lang ako sa aming opisina matutulog. Pwede naman iyon kasi may higaan doon. Saka hindi naman ako natatakot sa mga pasyente ko doon. Kaya dali dali akong pumunta pabalik sa aking trabaho.

“Madaling araw pa lang Doc mukhang papasok na kayo ngayon may trabaho po ba kayong naiwan?” Ang sabi ni Mang Jerry, security guard sa gate.

“Oo eh. Dito na ako matutulog may aasikasuhin din kasi akong mga papales.” Ang palusot ko.

“Sige po mag ingat na lang po kayo sa loob alam niyo na po maraming may sira ang ulo baka hindi ka makatulog.” Ang pananakot pa niya sa akin.

“Sana’y na ako Mang Jerry. Sige pasok na ako.” Ang sabi ko.

Tama naman siya kasi may maririnig ka laging may umuungol iyon pala yung ibang mga pasyente malilibog na ginagapang ang ibang kapwa pasyenteng baliw. Oo nangyayari iyon kasi nakasaksi ako ng minsang matulog ako dito. Kita kita kong binabayo ng lalaking pasyente ang isang tulalang pasyente na katabi niya. Nakalimutan kasing talian ng nurse ang pasyente na inakala niyang nabigyan na ng pampatulog kaya nakawala ng magising at nakapangbiktima na naman ng pasyente. Nakatulog kasi kami noon. Kaya ng magising sa ingay ayon basang basa na ang loob ng isang babaeng pasyente. Hindi nga namin alam kung nakailang beses na siya kasi dumudugo na ang puwerta ng babae pero para wala lang doon sa pasyente kasi tulala nga.

Simula noon nagkaroon kami ng matinding inventory ng pampatulog para malaman namin kung mayroong pasyente kailangan turukan o painomin. 3 nurse at 6 na nursing aide kasi ang naiiwan dito sa gusali. Pinuntahan ko ang opisina ko at nilagay ang aking bag na dala. Napansin ko namang na papatulog na ang mga nurse at nursing aide. Oo pwede silang matulog pag panggabi kasi hindi naman ganoon karami ang gagawin kumpara sa umaga.

Doon ko sinimulan ang aking balak na kausapin si Tinyo. Kaya lumabas ako at pinuntahan ko ang kuwarto ni Tinyo. Nakita kong mahimbing siyang natutulog kaya maya maya ko na lang siyang kausapin pag sumikat na ang araw. Nagyosi muna ako sa baba ng gusali. Nilalanghap ko ang malamig na simoy na hangin. Kausap ko ang isang guard na nakabantay naman sa gusali.

“Kamusta naman kayo dito Mang Jestoni?” Ang sabi ko.

“Okay naman doc. Nakakabagot din kasi heto walang magawa baka kasi may makawalang pasyente kaya ako nakalaerto.“ Ang sinsero niyang sabi.

“Sabagay tama ka. Kahit ako din kung nasa posisyon mo ay ganoon din ang aking mararamdaman.”Ang sabi ko.

“Doc matanong ko kayo wala pa po ba kayong asawa? Kasi sayang naman yung gandang lalaki niyo kung walang makakakuha sa inyo.” Ang pag iiba ng topic niya.

“Wala eh. Ewan ko wala kasing nagtatagal sa aking babae hindi ko maintindihan kung kanino ang may problema sa akin ba o sa kanila.” Ang sabi ko.

“Naku Doc baka naman mapili kayo. Aba doc hindi narin tayo bumabata at kailangan din nating magkaanak para naman may magpatuloy ng lahi natin.” Ang sabi niya.

“Eh ano magagawa ko wala talaga eh. Saka alam kong darating din ang tamang panahon para magkapamilya ako.” Ang sabi ko.

“Sabagay doc tama ka rin.” Ang sabi niya.

Aminado naman ako na gusto kong magkapamilya pero kahit na anong gawin ko ay wala talagang magkamaling pumatol sa akin. Paano naman lahat ng gustuhin kung babae ay kung hindi manloloko ay mga bilmoko. Wala akong mahanap na matinong babae.

Tumagal pa kami ng kuwentuhan ni Mang Jestoni ng hindi naming namamalayan ang oras masarap kakuwentuhan si Mang Jestoni at ng mapansin kong malapit ng magbukang liwayway ay nagpaalam na ako para puntahan si Tinyo.

Ng makarating ay nakita kong natutulog pa rin si Tinyo at may mga pasyente namang gising na. Pero hindi naman sila ang pakay ko. Kaya pumunta ako sa kama niya at umupo ako. Hinaplos haplos ko ang kanyang mukhang napakaamo. Maya maya ay nakita ko siyang nagising at nakangiti sa akin.

“Good Morning Tinyo!” Ang masayang sabi ko.

“Justin!!” Ang sabi niya at dali daling umupo hindi sinasadya napalapit siya sa akin at nagtama ang aming mga labi.

Bigla kong naramdaman ang kakaibang pakiramdam na parang hindi na bago sa akin. Itong paghahalikan namin ang siyang pinakamasarap na aking naramdaman sa buong buhay ko. Parang matagal ko ng inaasam ito. Bigla ring bumilis ang tibok ng puso ko. Kakaiba sa lahat ng nagpatibok sa akin. Hindi ko alam pero parang siya ang hinahanap ko na matagal na.

Bigla akong napapikit at ninamnam ko ang kanyang pagkakahalik sa akin. Naramdaman kong gumaganti na ako at gumanti din siya. Sobrang sarap sa pakiramdam. Hindi ko inaasahan na biglang akong dadalhin sa isang panaginip na lagi kong napapanaginipan. Siya pala ang kasama ko lagi kung saan kami ay masaya at laging magkahawak kamay. Hindi ako pwedeng magkamali kasi ng naghiwalay kami ng kamay ay tumakbo ito at hinabol ko siya at ng mahabol ko siya ay niyakap ko siya at pinaharap bago siilin ng isang halik at nakita ko ang mukha ni Tinyo at ng maghiwalay kami sa aming paghahalikan ay ito ang narinig namin sa isa’t isa.

“Kuya Oliver mahal kita.” Ang sabi ko.

“Tinyo mahal din kita.” Ang sabi niya.

Napamulat ako ng mata sa aking narinig at nakita kong nakatingin siya sa akin na parang naguguluhan. Panaginip lang ba iyon o totoo? Pero alam kong nagdikit ang labi namin. Tiningnan ko siya at nakita kong tumulo ang luha niya ng hindi nagwawala. Hinawakan ang mukha ko.

“Ti..tinyo ikaw na ba iyan?” Ang naiiyak na sabi niya. Kinabahan ako kasi ibang boses ang naririnig ko sa kanya. Hindi na siya yung batang nagsasalita ngayon. Napatayo ako. At umalis at naririnig ko pa siyang tinatawag ako pero hindi ako lumingon. Nakita ko ang isang nurse at sabihang turukan ng pampakalma si Tinyo.

Sinunod naman ng nurse na aking iniutos. Pumasok ako sa opisinang gulong gulo ang aking isip. Lalo ako naguluhan sa aking napanaginipan. Impossibleng mangyari iyon. Na siya lang pala ang lagi kong napapanaginipan. Pero bakit? Sino ba siya? Bigla sumakit ang ulo ko.

“Ahhhhh...ang sakit!” Ang daing ko at hinahawakan ko ang aking ulo kasabay noon ay pagkawala ng malay ko at natumba ako.

Nagising ako sa isang amoy ng amonia. Pampagising sa mga nahimatay. Nakita kong nakahiga na ako at kasama ang nurse na inutusan ko.

“Doc Smith okay na po ba kayo?” Ang nag-aalala sabi ni Nurse Mary. Siya pala ang inutusan ko. Nawala kasi sa isip ko dala sa nangyari sa amin ni Tinyo.

“Okay na ako. Uuwi muna ako para makapagpahinga. Pakisabi na lang kay Dr. Del Mundo na siya muna ang tatao dito kasi masama ang pakiramdam ko.” Ang bilin ko kay Nurse Mary.

Umalis na akong balisang balisa. Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko. Ng makarating ako ay bigla akong naligo para kumalma ako. Binuksan ko ang shower ng aking banyo. Pinikit ko ang mata ko habang dumadaloy ang tubig sa aking katawan.

Kuya Oliver mahal na mahal kita. Akin ka lang. Walang aagaw sa iyo.

Kuya gusto kasi kita kaya ako nagkakaganito.

Kuya mahal na mahal kita. Hindi naman tayo magkapatid. Kaya pwede mo akong mahalin.

Ang mga alaalang aking naalala mula sa aking nakaraan. Naiyak ako ng maalala ko iyon. At pumatak ang luha ko na hindi ko inaasahan. Tinapos ko ng ang aking paliligo at pumunta ako ng mall kung saan nakita ko ang babeng tumawag sa akin bilang Tinyo.

Tumagal ako doon sa mall na iyon. Sobrang kabado ako. Lumipas ang ilang oras pero hindi ko pa rin siya nakikita. Hindi rin kasi ako sigurado kung makikita ko sila. Hanggang sa nawalan ako ng pag-asa kaya bumalik na lang ako ng bahay na sawi. Bago pa man ako makarating sa aking bahay ay nakita ko ang isang sasakyan na nakaparada sa harapan ng gate. Nagtaka ako. Pinara ko ang aking kotse sa hindi kalayuan sa bahay ko. At saka bumaba ako. Bumukas ang pinto ng sasakyang nakaparada. At ako ay nagulat sa bumaba.

“Tinyo!!!” Ang sabi ni Ate Barbara.

Hindi ko alam pero biglang bumalik ang alaala ko sa ginawang paghalik sa akin ni Tinyo este ni Kuya Oliver. Gusto kong malaman ang nangyari sa kanya kung bakit siya naging ganoon kung tama nga ang sinabi ni Kuya Oliver sa ginagawa kong pag-aaral sa kanya.

“Ate Barbara!!” Ang sigaw ko at umiiyak na tumakbo sa kanya at yumakap.

“Sabi na nga ba ikaw si Tinyo! Bakit ngayon ka lang nagpakita?” Ang naiiyak na sabi niya. Tumingin ako sa kanya at pinunasan ang luhang umaagos sa aking mukha.

“Ate Barbara mahabang kuwento. Punta muna tayo sa loob.” Ang sabi ko.

Pumasok na kami sa loob. Pinaupo ko siya sa aking sofa kasama niya ang mga anak niya at ang asawa niyang foreigner. Pinakuha ko ng meryenda ang isang katulong ko. Umupo rin ako sa tabi ni Ate Barbara.

“Musta ka na Ate Barbara? Paano mo pala nahanap ang bahay ko?” Ang sabi at usisa ko.

“Eto may asawa ng British. Siya pala si Andrew Moores. Ang aking mga anak. Natalie, Kevin at Roger. Say hi to them kids. At saka nakuha ko ang address mo ng kinuha ko ang pangalan mo sa Starbucks doon sa mall na pinuntahan mo. Kilala ka pala nila dahil lagi ka raw bumibili at isang sikat na Doctor dito sa Pilipinas. Kaya madali kong nakuha lahat ng impormasyon. Kaya dali dali kitang pinuntahan dito sa bahay mo.” Ang pakilala niya sa akin sa asawa’t anak niya. Kinamayan ko naman ang asawa niya. Sabay sabay na kumaway ang mga anak ni Ate Barbara. Mukhang namang okay si Ate Barbara. Hindi ko kasi alam ang nangyari sa kanya simula ng may nangyaring hindi maganda sa akin. At doon ko rin nalaman kung paano niya nalaman ang tinitirhan ko.

“Ikaw naman kamusta na? Anong bang nangyari sa iyo? Hindi mo ba alam na sobrang nag-alala si Kuya Oliver mo pati kami. Akala namin patay ka na. Anong bang nangyari sa iyo?” Ang sunod sunod niyang tanong sa akin. Huminga muna ako ng malalim bago nagsalita.

“Ate Barbara. Naglayas ako simula ng hindi na ako kausapin ni Kuya Oliver. Ang sakit sakit na lagi ka niyang iniiwasan na parang nandidiri sa iyo. Ate may nangyari sa amin ni Kuya Oliver kaya galit na galit siya. Kung alam ko lang na iyon ang mangyayari sa ginawa kong kapusukan ay sinantabi ko na lang ang aking nararamdaman.”Ang gumagaralgal kong sabi. Hinawakan ako sa kamay at nakatingin sa akin si Ate Barbara. Nagpatuloy ako.

“Pero hindi ko kayang makitang masaya sila ni Kuya Justin nagseselos ako. Matagal ko ng nararamdaman ito mula ng makilala ko siya. Bata pa lang ako pero iba na ang pakiramdam ko kay Kuya Oliver. Mahal na mahal ko si Kuya Oliver.” Ang sabi ko at nagsimula ng tumulo ang luha.

“Ate Barbara kaya naisipan ko ng lang na maglayas para hindi ko na maramdaman iyon. Nagkaroon lang ng problema dahil ng papunta ako ng Galera ay bigla nagkaproblema ang aming sinasakyang bangka. Sumabog ito. May niligtas akong babae na siyang kumuha ng life vest kasi hindi siya nakasuot. Naawa kasi ako. Sa kasamaang palad nahiwalay ako sa babaeng niligtas ko dahil may humampas sa aking kahoy mula sa sumabog na bangka. At nawalan ako ng malay.“ Ang paliwanag ko.

“Nakita akong palutang lutang ng mag-asawang kano na parehong Doktor. Nagbabakasyon kasi sila sakay ng isang yate. Nagising ako ng wala na akong naaalala kaya matapos ang 6 na buwan ay napagpasyahan nila akong ampunin dahil walang nakakakilala sa akin. Pinangalanan nila akong Lance Peter. Smith ang kanilang apelyido. Sa Camiguin kasi nakatira ang mag-asawa. Hindi kalaunan ay umuwi na sila sa US at dinala nila ako. Pinag-aral at naging doktor din ako. Hindi ko alam kung nagkataon lang ito o baka naman dahil lang sa ito ang magiging susi ng muli naming pagkikita ni Kuya Oliver.” Ang sabi ko.

“A..ano..nag..kita na kayo ni Kuya Oliver? Asan na siya?” Ang nauutal at gulat na gulat niyang sabi.

“Oo pasyente ko pala siya na inaakalang siya ay si Tinyo.” Ang sabi ko.

“Tara puntahan natin siya. Gusto ko siyang makita.” Ang naiiyak at sabik na sabik na sabi niya.

“Sige samahan kita. Mabuti ng iwan mo muna asawa at anak mo dito tayo na lang ang pumunta para hindi na sila maabala. Baka matrauma sila sa makikita lalo na ang mga anak mo.” Ang pagpapaalala ko.

Ayon na nga ang ginawa niya. Nagpaalam siya sa kanyang asawa at pumayag naman ang asawa nito na sumama sa akin. Sinabihan ko rin ang mga katulong na asikasuhin mabuti ang mga bisita. Kung gustong maglaro ng mga bata ay mayroon akong game room sa pinakamataas pwede sila doon.

Umalis na kami para makita namin si Tinyo este si Kuya Oliver. Tiyak matutuwa ito. At hindi naman ganoon katagal ang biyahe pero inabot pa rin kami ng kalahating oras para makapunta lang doon. Sinalubong kami ni Mang Jerry.

“Good Afternoon doc.” Ang magalang na bati ni Mang Jerry.

“May pupuntahan kasi kami. Nakita ko na ang kamag-anak ng isang pasyente ko.“ Ang sabi ko.

“Sige po.” Ang sabi niya.

Pumasok na kami. At sinamahan ko na siya sa taas kung saan nandoon si Kuya Oliver ko. Nakita namin siya na nakaupo sa kanyang kama at mukhang malalim ang iniisip. Hawak hawak ang kuwintas na parang pamilyar sa akin. Iyon din ang kuwintas na binigay ng isang staff ng hospital na nagdala kay Tinyo este Kuya Oliver dito sa pinagtatrabahuhan ko.

“Kuya Oliver!” Ang sigaw ni Barbara.

“Bar...ba..ra!” Ang nauutal na sabi ni Kuya Oliver.

“Kuya Oliver!!!” Ang sigaw niya at tumakbo ito papalapit kay Kuya Oliver at ganundin si Kuya Oliver. Nagyakapan sila. Nakita kong umiiyak si Kuya Oliver.

“Anong nangyari sa iyo Kuya Oliver? Paano ka napunta dito?” Ang sunod sunod na tanong niya.

“Mahabang kuwento. Pero upo muna tayo sa kama ko.” Ang sabi niya. Mukhang nakakaalala na talaga si Kuya Oliver.

Kinuwento na lahat ni Kuya Oliver ang nangyari sa kanya simula ng mawala ako hanggang sa mamatay si Kuya Justin at hanggang sa mapunta siya dito. Naawa ako sa kanyang sinapit. Noong una aminado akong hindi ako naniniwala pero habang tumatagal ay dama kong nagsasabi siya ng totoo kahit na may mga pagkakataong naghihysterical ito sa mga nangyari sa kanya dala ng trauma na naranasan niya noon.

“..Kaya ayun dun ko nakita si Tinyo na inakala kong si Justin. Gumaling ako dahil kay Tinyo.” Ang pagtatapos ng kanyang kuwento. Tumingin ito at tumayo at lumapit sa akin.

“Tinyo, bunso wag mo na akong iwanan. Ayoko ng mawalay sa iyo.” Ang sabi niya sa akin. Niyakap ko siya.

“Oo Kuya Oliver hindi na kita iiwan. Promise ko iyan sa iyo.” Ang naiiyak kong sabi.

Nag usap pa kaming tatlo at sinabi ko sa kanila na nagkaroon si Kuya Oliver na isang Anxiety Disorder na tinatawag natin Post Traumatic Stress Disorder kung saan dala ng matinding naranasan niya ay natrauma ito at paulit ulit na tumatak sa kanyang isipan. At isa na doon ay ang pagkamatay ni Kuya Justin na talaga namang tumatak sa kanyang isipan ng matindi. Ito ang naging dahilan kung bakit lagi niya itong hinahanap.

Isa ding mekanismo ang ginagamit ni Tinyo ay panggagaya sa akin dahil na rin sa inaakalang nawala na ako na tinatawag nating Identification. Matindi rin iyon para sa kanya. At alam kong mahirap sa kanya iyon. Naawa ako dahil mahal pala talaga ako ni Kuya Oliver. Naging makasarili ako ng iniisip kong lumayas na lang sa poder niya. At hayaan na lang siya kay Kuya Justin.

Pero naging maganda ang kondisyon niya dala ng ako ay naging bahagi ng kanyang paggaling. Naalala niya sa akin si Justin na nagbibigay sa kanya ng pag-asang gumaling at ito ang ginamit ko para mapabuti ang kundisyon niya.

Hindi madali ang ganito lalo na kung walang suporta galing sa pamilya. Kaya nagkataon na wala akong maalala kaya hindi ko masyadong napagtuunan ng pansin si Kuya Oliver. Pero hindi ko nakakaligtaan na lagi siyang unahin sa lahat ng aking pasyente kahit na wala akong maalala noon. Buti nalang malakas ang pakiramdam ko sa kanya kaya naging malapit ako sa kanya. Naging susi din ito para kami magkatulungan bumangon sa pait ng aming nakaraan.

“Ate Barbara tulungan mo ako tungkol sa pag alis namin ni Kuya Oliver papuntang US. Iaalis ko siya dito at maninirahan na kami sa US. Gusto ko siyang gumaling pa lalo. Magsisimula kaming muli.” Ang pakiusap ko kay Ate Barbara.

“Oo sige asahan mo ako. Bukas na bukas din pupunta ako ng Manila para asikasuhin ang lahat. Salamat Tinyo nagbalik ka. Alam kong mahal mo pa rin si Kuya Oliver mo kaya alagaan mo siya mahalin mo ng buong puso.” Ang sabi niya.

“Tinyo, bunso salamat nagbalik ka sa buhay ko. Sana maging okay na ang lahat.” Ang sabi ni Kuya Oliver.

“Oo asahan mo ako Kuya. Hinding hindi na kita iiwan pa.” Ang sabi ko.

Simula noon ay hindi ko na iniwan pa si Kuya Oliver. Pinakita ko sa kanya na nandito lang ako sa tabi ko. Inaalagaan ko siya at maya maya ko siyang tinitingnan. Hindi na rin akong umuuwi sa bahay para lang masiguro kong okay si Kuya Oliver.

Napapansin na rin pala ito ng aking mga kasamahan kaya tinanong ako ni Nurse Mary.

“Doc hindi sa pangingialam ano po ba kayo ni Tinyo?” Ang usisa niya.

“Asawa ko siya!” Ang nakangiti kong sabi.

“Po?” Ang nagulat at nagtatakang sabi niya.

“You heard it right. Hindi ka naman siguro bingi. Asawa ko siya. At hindi siya si Tinyo siya si Oliver. Oliver Concepcion. Ako si Tinyo Concepcion ang asawa niya.” Ang nakangiti kong sabi.

Napakamot na lang ito sa ulo. At hindi na nagtanong. Umalis na lang siya. Hindi siya ata naniniwala. Hindi ko na rin naman siya kailangan paniwalain pa sa mga sinabi ko.

Lumipas ang ilang buwan ay naasikaso na ni Ate Barbara ang kailangan namin ni Kuya Oliver. Nagresign na ako sa pinagtatrabahuhan ko. Nagulat silang lahat lalo na ng malaman nilang kapatid ko si Kuya Oliver. Kaya naman minadali ko siyang inalis sa institusyon ng matapos kong makuha ang mga kaukulang dokumento para makalabas na siya dito.

At saka hindi ko na pinapalitan ang pangalan ko. Gagamitin ko pa rin ang ginagamit ko sa kasalukuyan dahil madali kaming makakaalis. Papalitan na lang namin ang apelyido ni Kuya Oliver. Iyon kasi ang napagplanuhan naming 3. Para mawala lahat ng masasamang nangyari sa buhay namin. Bagong apelyido. Bagong simula.

Dumaan ang araw at oras na para bumalik nila Ate Barbara sa London. Hinatid ko sila para pormal na makapagpaalam.

"Tinyo alagaan mo ng mabuti si Kuya Oliver. Wag na wag mong pababayaan. Pag may nangyaring masama diyan. Lintek lang ang abot mo sa akin." Ang pagbabanta ni Ate Barbara. Kasalukuyan kaming nasa Airport. Si Kuya Oliver ay hindi pwedeng lumabas dahil polisiya ng institusyon iyon. Kaya nga minamadali ko na ang pag-alis sa kanya sa insititusyon na pinagtatrabahuhan ko.

"Opo Ate Barbara. Hinding hindi na mauulit iyon. Pinapangako ko sa iyo. At pag magaling na talaga si Kuya Oliver dadalaw kami sa London." Ang sabi ko.

"Promise mo iyan?" Si Ate Barbara.

"Hon. Let's go we need to go Immigration." Ang sabi ng asawa ni Ate Barbara.

"Sige na Tinyo, kailangan na naming umalis. Ingat kayo." Ang sabi ni Ate Barbara. Kumaway lang ako sa kanilang lahat habang papapasok sila ng Airport.

Nagbakasyon lang sila at buti nga nakilala pa ako ni Ate Barbara kundi hindi ko mabubuo kung sino talaga ako. Umalis na ako para puntahan si Kuya Oliver.

Ako naman ay binenta ko ang aking bahay sa Laguna pandagdag ko rin iyon sa aking naipon. May ipon naman ako pero siyempre iba pa rin ang may kita ka buwan buwan.

Araw ng pag-alis namin sa intitusyon. Nagpaalam at nagpasalamat ako sa lahat ng mga taong naging parte ng buhay ko dito sa pinagtatrabahuhan ko. Hindi madali ito pero kailangan para sa mas mapanatag ako/kami ni Kuya Oliver. Iba pa rin ang nabubuhay ka ng matiwasay. Malayo sa mapanghusgang lipunan

Doon sa pupuntahan namin ay payapa. Makakagalaw ka ng maayos. Walang mang kasiguraduhan kung magtatagal kayo pero gagawin ko pa rin ang lahat ng aking makakaya parang maging matatag at maging maayos ang buhay namin ni Kuya Oliver.

Tiningnan muna namin ang gusaling pansamantalang naging parte ng buhay namin ni Kuya Oliver. Ilang saglit lang ay nagsabi na akong umalis na kami. Inakbayan ko si Kuya Oliver at saka kami sumakay ng sasakyan.

“Tinyo, bunso sorry sa lahat ng pagkukulang ko.” Ang sabi ni Kuya Oliver pagkaupo na pagkaupo namin sa sasakyan.

“Kuya Oliver ako ang dapat na humingi ng sorry dahil ako ang nagkulang. Ako ang nang iwan. Hinding hindi ko na uulitin iyon. Pinapangako ko sa iyo na aalagaan kita.“ Ang sabi ko kasabay ng paghawak ko sa kamay niya. Tumingin siya sa akin. Hininto ko muna ang sasakyan.

May kinuha si Kuya Oliver sa bulsa niya. Yung kwintas na lagi niyang hawak hawak. Iyon ang kwintas na binigay niya sa akin noon.

"Bunso suutin mo ito. Ito ang kwintas na nagbigay sa akin ng pag-asa na balang araw matatapos ko na rin ang unos sa buhay ko. Salamat at nagbalik ang tanging pag-asang nagbigay sa akin noon. At ikaw iyon bunso." Si Kuya Oliver na nangingilid na ang luha bago sinuot ang kwintas sa akin.

“I love you Bunso!” Ang nakangiti niyang sabi.

“I love you more Kuya!” Ang sabi ko ring nakangiti.

Unti unting naglapat ang aming labi. Naghalikan kami. Mapusok maalab. Kumpleto na ang buhay ko dahil nahanap ko na ang matagal ng kasagutan sa aking pagkatao.

Ang buhay ng tao ay paikot ikot lang. Parang gulong. Minsan nasa baba ka. Minsan naman nasa taas ka. Hirap tayo kung paano natin balansehin ang buhay natin. Kaya kung hindi tayo madiskarte sa buhay lalo lang tayo malulugmok.

Nabubuhay tayo sa isang simple pangarap noon. Simple buhay. Pero minsan hindi tayo nakukuntento sa bagay na kung anong meron sa atin. Aminin man natin yan o hindi.

Gusto natin maging masaya sa buhay. Pero nakakalimutan naman natin ang iba. Nagiging makasarili. Pagdating ng panahon doon tayo nagsisisi. Dahil huli na ang lahat.

Nakakatuwang isipin na mahirap maintindihan ang isang tao. Dahil pabago bago tayo ng desisyon. May kanya kanyang utak na siya nagsasabi sa atin kung ano ang tama at mali. Kung anong dapat gawin. Kaya nga walang nilalang ang makakaintindi ng lubos sa atin kundi ang sarili lang natin......NO ONE.

(Theme song ng "NO ONE" series)

______________________________________________

Ako po ay magpapahinga lang pansamantala. Kailangan ko lang ng konting pahinga para mapagana ko ulit ang utak ko. Hehehe..Pag natapos ko na ang susunod na obra ko ay ilalathala ko kaagad iyon. Please Add me: IM BI-POSITIVE para lagi kayong updated. Hehehe. Dito ko rin kasi ilalabas ang sunod na obra ko.

NO ONE© Chapter 20 (THE UNEXPECTED ENDING)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 29 Jan 2012 10:17:00 +0000

Nandito na naman po ang inyong lingkod. Alam kong excited na kayong malaman ang katapusan ng aking istorya. Hintay lang po. Gusto ko lang munang pasalamatan ang mga sumusunod: kharla, master_lee#27, ramy from qatar, Darkboy13, --makki--, Ross Magno, Rue at Lyron. Sama ko na rin yung nag-iisang Anonymous. At pati na rin ang mga silent reader.

Tumagal din ito ng 2 buwan ang aking serye. Kaya nagpapasalamat ako sa inyong lahat na tumatangkilik sa aking blog at kwento. Kung hindi dahil sa inyo ay hindi rin po ako magtatagal ng ganito. Nasa Mahigit 58000+ na ang aking views simula ng magsimula ako. Kaya labis labis ang aking pasasalamat sa inyong lahat. Patuloy pa rin akong gagawa ng kwento dito sa aking blog. Magpapahinga muna ako pansamantala sa paggawa siguro mga ilang linggo lang. Para masimulan ko na yung susunod na series na gagawin ko. At pag ready na. Ilalathala ko kaagad iyon.

Balik tayo sa kwento. Alam kong marami kayong mga tanong ang masasagot sa Finale ngayon. Pero hindi lahat. Dahil bahagi ng ibang tanong niyo ay masasagot sa EPILOGUE na ilalathala ko sa 1/31/12. Kaya abangan niyo rin iyon. Wala palang nakahula sa mangyayari sa FINALE ko. Ang sarap basahin ng mga hula niyo. Hindi ko sinama ang babaeng nailigtas ni Tinyo dahil isa lang siyang kasangkapan sa mangyayari sa mga buhay ng mga bida. Isa lang ang masasabi ko dito sa Finale. EXPECT THE UNEXPECTED. Heto na po hindi ko na po patatagalin. Enjoy!

______________________________________________

*Makalipas ang isang taon*

“Kuya Oliver, I love you!!” Si Tinyo.

“I love you too, Tinyo.” Ang sabi ko.

Unti unting lumapit ang mukha ni Tinyo sa akin. At siniil ako ng halik. Gumanti ako. Nagtagal kami sa aming paghahalikan. Naging mapusok at maalab. Pinasok niya ang kanyang dila sa loob ko. Nagpalitan kami ng laway.

Maya maya ay bumababa na ang halik niya sa leeg ko. Unti unti niyang binubuksan ang aking pantulog na damit. Sinibasib niya ang magkabilang kong utong. Napapaungol ako sa sobrang sarap ng ginagawa niya.

“Ahhh..sige pa..sige pa..Ang sarap Tinyo!” Ang ungol ko sa sobrang sarap.

Maya maya pa ay bumaba siya sa aking puson. At dinilaan iyon. Pababa ng pababa hanggang ibaba niya ang aking panjama. Inamoy amoy niya iyon. Dinidilian ang singit ko na siyang nagpatindi ng sarap ng aking nararamdaman. Napapasabunot ako sa kanyang buhok.

“Ahhh...oohhh...aahhh..sarap..” Ang ungol ko.

Nagdedeliryo na ako sa sarap kahit hindi pa ako nasusubo. Maya maya ay naramdaman kong sinubo niya ang aking magkabilang itlog. Wala naman akong suot na brief kung natutulog ako. Hanggang sa dilaan niya pataas baba ang kabuuan ng aking alaga. Lalo akong nagliliyad sa sarap.

“Sige pa..ohh..ohh..sarap!!” Ang ungol ko.

Bigla niyang sinubo ang aking tigas na tigas na alaga. Sarap na sarap siyang sumubo. Buong buong ang kanyang pagkakasubo. Sagad kung sagad. Wala akong maramdaman kundi ang sarap ng ginagawa niya.

“Ahh..ohh..ahh” Ang ungol ko.

Hanggang sa hinatak ko na siya at sinibasib ng halik. Gumanti naman siya at kami ay nagpalitan ng laway sa laway. Una akong humiwalay at bumulong sa kanya.

“Pasukin mo ako Tinyo please!!

Bumaba ulit ang halik niya at pinaghiwalay ang magkabilang paa ko. Sumubsob siya sa aking likuran at hinimod niya iyon. Dinilaan niya pa iyon. Sarap na sarap ako. Napapasabunot ako sa kanya. Maya maya pa ay kumuha siya ng lotion. At pinahid sa aking likuran. Pinasok ang isa, dalawa hanggang tatlong daliri.

Naramdaman ko na lang na pumatong siya sa akin at hinalikan ako kasunod noon ay ang pagpasok ng kanyang tigas na tigas na alaga. Banayad ang pagpasok dala ng lotion na pinahid niya sa aking likuran. Buong buo niya iyon naipasok ng wala akong masyadong naramdamang masakit.

“Ahh..ahh.” Ang ungol niya.

Kasabay noon ay ang mabagal na pagulos niya. Sinibasib ko siya ng halik. Mapusok at malaab. Hanggang sa pabilis ng pabilis ang kanyang pagsakyod.

“Malapit na ako.” Ang sabi ni Tinyo.

“Ayan na akoooo.” Ang sabi niya ulit. Kasabay nun ay pumulandit ang kanyang katas sa aking likuran.

“I love you Tinyo!” Ang sabi ko.

Hindi siya sumagot bagkus humilig siya sa aking dibdib at nakatulog. Niyakap ko din siya at hindi ko na rin kaya ang pagod kaya napapikit na ako at tuluyang nakatulog.

Sa aking paggising nagulat ako sa aking katabi. Si Justin hubo’t hubad. Nanlumo ako kasi lagi ko siyang nakakaniig pero si Tinyo ang lagi kong bukambibig. Bigla siya nagising.

“Good Morning Oliver!” Ang masaya niyang sabi.

“Good Morning din!” Ang nasabi ko. At nagpakita ng pilit na ngiti.

“Ligo lang ako. Hahatid pa kasi natin si Barbara sa airport.” Ang masaya niyang sabi.

Ngayon nga pala ang alis ni Barbara papuntang London. Doon na siya magtatrabaho kasi may isang firm ang kumuha sa kanya. Malaki kasi ang offer sa kanya kumpara sa aming kumpanya. At gusto niya ring mangibang bansa para kahit papaano makatulong kay Justin. Si Justin naman kasi ay sa akin nagtatrabaho kaya malaki ang aking pasahod sa kanya at hindi naman ang kumpanya ang nagbibigay ng sahod.

Tumayo na siya para maligo samantala ako ay pumunta sa kwarto ni Tinyo. Hanggang ngayon siya ang laman ang isip ko. Lumipas na ang isang taon pero pakiramdam ko nandiyan pa rin siya. Inisa isa kong tingnan ang kanyang mga litrato. Hindi ko mapigilan ang umiyak habang pinagmamasdan ang kanyang larawan.

“Tinyo alam kong galit ka sa akin. Hindi kasi kita pinagbigyan sa kaisa isa mong hiling na mahalin mo ako. Hindi ko alam pero may nagsasabi sa akin na mali ang ibigin ka. Pero ngayon ko lang nalaman kung kailan wala ka na na ikaw pala ang mahal ko. Ikaw ang nagsilbing liwanag sa akin ng walang wala ako. Kaya siguro tayo pinagtagpo. Dahil tadhana iyon na matatawag. Mali man ito dahil magkapatid tayo wala akong pakialam sa sasabihin ng iba.” Hindi kita bibitawan oras na bumalik ka. Kaya please Tinyo bumalik ka na!!!” Ang naiiyak kong sabi.

Iyak ako ng iyak habang yakap yakap ang isang litrato niya. Hanggang sa nakatulog ako sa kakaiyak. Nagising ako ng may tumapik sa akin.

“Oliver? Okay ka lang? Nakatulog ka.” Ang sabi ni Justin.

“Uhmm sorry maligo lang ako.” Ang pupungas pungas kong sabi.

“Kung gusto mo wag ka ng sumama. Ako na lang ang maghahatid kay Barbara.” Ang sabi niya.

“Hindi! Sasama ako. Sandali lang hantayin niyo na ako sa baba.” Ang sabi ko at dali dali kong inilagay ang litrato ni Tinyo. At lumabas na ako ng kuwarto ni Tinyo.

Habang si Justin ay naiwan sa kuwarto ni Tinyo. Pinagmasdan niya ang litratong aking nilagay sa side table ng kama ni Tinyo.

“Alam mo bunso. Suwerte mo sa Kuya Oliver mo dahil ikaw pa rin ang laman ng puso niya. Hindi ko alam kung anong merong gayuma ang meron ka pero naiinggit ako sa iyo. Kung noon hindi ko sana siya iniwan sana kami pa rin. Pero siguro nga hindi kami para sa isa’t isa. Siguro hanggang dito lang kami. Pero sana man lang kahit sa isang pagkakataon mapagbigyan mo naman akong mahalin ng Kuya mo. Pag bumalik ka hindi na ako tututol sa pagmamahalan niyo. Mahal ko si Oliver kaya ang hangad ko lang sa kanya ay maging masaya siya.” Ang seryosong sabi ni Justin. Bumaba na si Justin sa sala para hintayin ako.

Matapos kong makapaligo at magbihis ay kaagad akong bumaba para samahan ang magkapatid na umalis papuntang airport. Hindi pa namin alam kung kailan babalik si Barbara dahil pag naging maganda ang trabaho niya ay pwede ito magpatuloy at kunin na siya permante ng kumpanyang kanyang pagtatrabahuhan.

Nakarating na kami sa airport. Hapon pa naman ang kanyang biyahe pero kailangan pa ring maaga siya pumunta para sa mga dadaanang proseso papasok. Mabuti na iyon kaysa sa magahol siya.

“Kuya Oliver pwede ba kitang makausap ng sarilinan?” Ang sabi ni Barbara.

“Sige. Doon tayo!” Ang alok ko sa kanya at pumunta sa isang sulok na hindi masyadong sagabal.

“Ano iyon?” Ang bungad.

“Kuya Oliver alam kong may pinagdadaanan ka ngayon. Sana bago ako umalis ay masabi ko sa iyo itong mahalagang bagay na dapat ay noon ko pa sinabi.” Ang seryosong sabi ni Barbara. Hindi na muna ako nagsalita hahayaan ko muna siya. Hinawakan ako ni Barbara sa kamay ko.

“Ito ay tungkol sa dalawang taong nagmamahal sa iyo. Alam kong alam mong nagbago si Tinyo noon. Nagsimula iyan noong nag inuman sila sa isang videoke bar ni Kuya Justin bago ang pagtatapat niya ng pagmamahal sa iyo. Nagpahayag si Kuya Justin na liligawan niya ikaw kay Tinyo pero hindi pumayag ang si Tinyo. Galit na galit si Tinyo kaya umuwi na sila at hindi na inubos pa ang inumin. Iniwan niya si Tinyo sa inyo at alam kong nagalit ka sa kanya.” Ang sabi niya. Nakikinig pa rin ako sa kanya.

“Pero hindi napigilan si Kuya Justin na ligawan ka niya kahit pa magalit si Tinyo. Hindi mo naman sinasabi kay Tinyo ang tungkol sa panliligaw ni Kuya Justin kaya nagulat si Tinyo noon. Ng isang araw ng pumunta si Kuya Justin para umakyat ng ligaw ay nakita kayo ni Tinyo na naghahalikan at doon nagkaroon ng pagtatalo ang dalawa at talaga umabot iyon ng ilang linggo.” Ang dugtong niya. Nagulat ako dahil alam pala ni Barbara iyon. Kaya ganoon pala ang nangyari kung bakit galit na galit si Tinyo kay Justin. Hinayaan ko pa rin siya sa kanya pagsasalita.

“Kaya nakikita mo na ang pagsisimula ng pagbabago ni Tinyo. Nandyang umiinom at nagdadala ng babae. Kuya Oliver bago pa man unang mawala si Tinyo alam ko na may gusto na si Tinyo sa iyo. Nakita ko siya noon ng papasok siya sa isang bar. Pauwi na kasi kami ng mga college friend ko. Niyaya ko siya pauwi. Ito yung araw na sinabi niya sa iyo na mahal ka niya at nag away kayo dahil hindi mo siya kayang mahalin. Dinala ko siya sa bahay kung saan kami nakatira noon. Baka kasi hanapin mo siya at hindi nga ako nagkamali dahil ng umuwi si Kuya Justin ay nagulat siya ng si Tinyo ay nasa bahay lang pala. Alam mo Kuya Oliver nag inuman muna sila ni Kuya Justin para sabihin kung anong problema ni Tinyo. Sinabi nga niyang mahal ka niya ng higit pa sa kapatid. Sinabihan siya ni Kuya Justin na umuwi na at mahalin ka niya tulad ng pagmamahal niya. At nagpromise kay Tinyo na hindi na magpupunta sa bahay niyo para mabigyan mo siya ng oras para lalo mong mahalin si Tinyo. ”Ang mahabang sabi ni Barbara. Nagsisimula ng mangilid ang luha ko. Hindi pa rin akong nagsalita.

“Kuya Oliver alam ko ring may nangyari sa inyo ni Tinyo dahil nagsabi siya sa amin ng hindi na kayo nag-uusap ng ilang linggo. Nangyari ito ng pinauwi na siya ni Kuya Justin nung hinanap niyo siya. Kaya hindi ko alam na ito na nga ang nangyari kay Tinyo ang mawala siya ng tuluyan sa iyo dahil sa hindi mo siya kinikibo.” Ang sabi ni Barbara. Hindi ko na napigilang umiyak. Nahawak ng mahigpit si Barbara sa akin.

“Kuya Oliver alam kong nasaktan ka sa pagkawala ni Tinyo sa buhay mo. Pero nandiyan pa si Kuya Justin sa iyo. Mahal na mahal ka niya. Hindi ka niya iniwan kahit na hindi niya nakikita ang pag-asang mahalin mo siya ulit. Nandiyan pa rin siya. Kuya Oliver gusto kong maging masaya ka. Ganoon din si Kuya Justin. Alam kong mahal mo pa rin siya kasi kinuha mo pa siyang driver. Kaya Kuya Oliver buksan mo ang puso mo. Hayaan mo namang maging masaya ka. Wala kaming tinatagong sikreto ni Kuya Justin sa isa’t isa kaya alam ko ang tungkol sa mga bagay na ito.” Ang sabi ni Barbara sa akin ng nagbukas na aking puso para kay Justin.

“Pero natatakot ako na muli kong mahalin ang Kuya mo. Iniwan niya ako ng nag iisa noon. Hindi niyo alam ang lahat ng pinagdaanan ko dahil wala kayo sa aking tabi. Hindi ko alam kung saan ako pupulutin noon. Si Tinyo ang nagbigay ng liwanag sa akin. Ng pag-asa mabubuhay pa ako. Masaya ako na nakilala ko siya. Kahit na isip bata iyon at selfish makita ko lang siya masaya na ako. Ganito ang feeling ko noon kay Justin. May mga bagay kasi na hindi natin naiintindihan. Mali sa iba pero tama sa atin.” Ang makahulugang sabi ko sa kanya.

“Kuya Oliver naiintindihan kita pero pinakita naman ni Kuya Justin ang pagmamahal niya sa iyo..Wala siyang inibig kundi ikaw. Kahit na kapalit noon ay ang masira ang pamilya namin.” Ang makahulugang sabi niya.

“Anong ibig mong sabihin na masira ang pamilya niyo?” Ang pagtataka ko.

“Kuya nalaman ni Kuya Justin na hindi sa kanya ang dinadala noon ni Camille. Narinig niya mismo kina Camille at Luther. Nasabi nila ito noon nung mahuli niya sa aktong nagtatalik ang dalawa. Hinanap ka ni Kuya. Isang buwan siyang naglayas sa amin. Hinanap ka niya sa buong Batangas pero hindi ka niya nahanap. Bumalik siya kaso namatay na ang Daddy at nabaliw si Mommy. Doon na nagkandaletse letse ang buhay namin. Pero Kuya Oliver hindi kita sinisisi sa nangyari sa buhay namin. Kami ang may kasalanan dahil padalos dalos kami sa aming mga desisyon sa buhay. Ang gusto ko lang ay ipaintindi sa iyo na noon ay ikaw lang ang minahal ni Kuya Justin at wala ng iba.” Ang paliwang ni Barbara sa akin na aking kinabigla dahil ngayon ko lang ito nalaman.

“Ba..bakit hindi ito sinabi ni Justin sa akin?” Ang gulat na sabi ko.

“Kuya Oliver ayaw niyang sabihin sa iyo itong bagay na ito dahil ayaw niyang kaawaan mo siya para lang balikan mo. Ang gusto niya ay mahalin mo siya dahil mahal mo siya at siya ang tinitibok ng puso mo at hindi dahil sa naaawa ka lang.” Ang sabi niya. Naiyak ako sa sinabi ni Barbara at niyakap niya ako.

“Sorry hindi ko alam na ganito pala ang buhay niyo simula ng iwan ko ang Batangas. Sorry!!” Ang naiiyak kong sabi.

“Kuya Oliver pangako mo sa akin na magiging masaya ka na. Please Kuya Oliver! Alam kong may puwang pa si Kuya Justin sa puso mo gamitin mo iyon para magsimula kayo.” Ang naiiyak na ring sabi ni Barbara.

“Gagawin kong maging masaya. Mahal ko naman si Justin at hindi iyon nagbabago. Pipilitin kong maging masaya siya sa piling ko at ganoon din ako. Ayoko ng may mawala pang mahal ko sa buhay.” Ang naiiyak kong sabi.

Nagtagal pa kami ng ilang minuto at saka bumalik kay Justin na kanina pang nakatingin sa amin at mukhang inip na inip na.

“Kuya Justin? Alagaan mo si Kuya Oliver ha. Magiging masaya ka na.” Ang masayang sabi ni Barbara sa kapatid at niyakap siya.

“Oo naman aalagaan ko si Oliver pero anong sinabi mong magiging masaya ako.” Ang sabi niya at tinulak niya ako paharap sa kanya at nagtatakang nagtatanong sa aking tungkol sa huling salitang binitawan ni Barbara.

“Basta Kuya!” Ang ngiting sabi ni Barbara at tumingin ito sa akin. At napatingin din si Justin kaya ngumiti ako. Ngumiti na rin si Justin.

“Alis na ako Kuya Justin, Kuya Oliver.” Ang paalam niya at dali daling umalis sa aming kinaroroonan para pumasok na sa loob.

Naiwang nagtataka si Justin sa inasta ni Barbara. Ako naman ay natatawa at kumaway kay Barbara para magpaalam din.

“Tara na Justin!” Ang aya ko kay Justin para umuwi na.

Nakarating ka na kami sa bahay. Pero bago akong pumasok sa kuwarto ko ay sinabihan ko si Justin. Sa amin na kasi sila natutulog. Simula ng mawala si Tinyo. Para naman may kasama ako. Malaki naman ang bahay ko.

“Justin, bibigyan kita ng pagkakataong ipakita mo sa akin ulit ang pagmamahal mo. Gagawin ko ito para maging masaya na ako ng tuluyan.“ Ang makahulugang sabi ko sa kanya. Sabay noon ay isang halik ang ginawad ko sa labi niya. Nagtagal iyon. Nagulat si Justin sa inasta ko.

“Para saan iyon?” Ang naguguluhang sabi niya.

“Patunayan mo ang pag-ibig mo sa akin.” Ang sabi ko. Bakas ang tuwa sa mukha niya.

Simula noon ay masugid na nanliligaw na ulit si Justin. Araw araw kami lumalabas para kumain, mamasyal o kaya mag usap ng sarilinan. Gusto ko nga sabihin na kami na. Kaso lang nahihiya ako baka sabihin niyang atat ako. Gusto kong siya ang magsabi sa akin.

Isang araw hindi daw ako masusundo ni Justin sa opisina. Nasira daw ang makina kaya ipapagawa niya raw. Kaya wala akong nagawa kundi pinagtaxi na lang. Gabi pa naman. Ng makauwi ng bahay nagulat ako kasi andun ang sasakyan. Sa sobrang inis ko ay dali dali akong bumaba ng taxi at hindi na kinuha ang sukli. Dirediretso lang ako. Ng papasok ako ng bahay ay nagulat ako ng maraming petals ang nakakalat sa sahig. At sinundan ko ito at nakita ko nga na papunta ito sa likod ng bahay. Sa may hardin.

Laking gulat ko ng biglang bumukas ang ilaw. Ang ganda at nakita ko si Justin nakatuxedo. At may dalang bulaklak. Imbes na magalit at naiyak ako kasi sorpresa pala niya ito. Dahan dahan siyang lumapit sa akin at inabot ang bulaklak.

“Sshhh..wag ka ng umiyak. Ayokong umiiyak ka. Oliver para sa iyo.” Ang sabi ni Justin at inabot ang mga bulaklak sa akin. Niyakap ko siya.

“Nakakainis ka. Sinorpresa mo ako.” Ang parang batang sumbong ko sa kanya.

“Gagawin ko lahat para mapasaya ka.” Ang sabi niya. At humarap sa akin. Kinuha ang kamay ko.

“Shall we?” Ang sabi niya. At tinungo na namin ang lamesa na nasa gitna ng hardin.

Umupo na kami at sinimulang kumain ng hinanda niyang pagkain. Oo siya ang nagluto. Pesto, Chicken cordon bleu, Beef Sparerib, Shrimp Tempura, Baked Tahong at Caesar salad. At dessert namin ay Tiramisu. Fine dining kung talaga.

“Ang sarap ng luto mo.” Ang sabi ko kay Justin.

“Siyempre para mapasagot na kita.” Ang sabi niya. Namula naman ako at hindi makapagsalita. Tumayo siya at nilahad ang kamay niya sa akin.

“Can I have a dance with you?” Ang sabi niya at tumango lang ako at kinuha ko ang kamay niya.

Kris Lawrence Feat. Jay-R - Right Here Waiting

Oceans apart day after day
And I slowly go insane
I hear your voice on the line
But it doesn't stop the pain

If I see you next to never
How can we say forever

Wherever you go
Whatever you do
I will be right here waiting for you
Whatever it takes
Or how my heart breaks
I will be right here waiting for you

“Hindi mo ba alam kung gaano ako kasaya ng magkita tayong muli. Halos hindi na ako makatulog noon kakaisip sa iyo. Sabi ko nga sa sarili ko ang tagal ng oras. Sana umaga na para masilayan kita.” Ang sinserong sabi ni Justin. Kasalukuyan kaming nagsasayaw. Nakahawak ako sa balikat niya at siya sa baywang ko. Hindi ako makapagsalita. Nakatingin lang ako sa kanya.

I took for granted, all the times
That I though would last somehow
I hear the laughter, I taste the tears
But I can't get near you now

Oh, can't you see it baby
You've got me goin' CrAzY

Wherever you go
Whatever you do
I will be right here waiting for you
Whatever it takes
Or how my heart breaks
I will be right here waiting for you

“Nasaktan kita noon. Pero pinapangako ko sa iyo na hinding hindi na iyon mangyayari. Ikaw ang buhay ko. Ikaw lang at wala ng iba. Hindi ko kayang mawala ka ulit. Maghihintay ako kahit gaano pa katagal.” Ang sabi niya. Naiiyak na ako sa sinasabi niya. Alam ko at ramdam na ramdam ko naman ang pagiging sinsero niya noon ngayon ko lang sasabihin sa sarili kong handa na ako ulit magmahal.

I wonder how we can survive
This romance
But in the end if I'm with you
I'll take the chance

Wherever you go
Whatever you do
I will be right here waiting for you
Whatever it takes
Or how my heart breaks
I will be right here waiting for you

“Pagbigyan mo lang ako hinding hindi ka magsisisi.” Ang pagsusumamo niya. Hinawakan ko mukha niya. Pinagmasdan ng mabuti.

And Girl I'll be right here
I'll be waiting for you
And now you,wherever you want me to do
oohhh hoho
Whatever it takes
Or how my heart breaks
I will be right here waiting for you
oohhh hoho
I will be right here waiting for you

“Buong buhay ko inasam ko ng maging masaya ako. Siguro ito na ang hinihintay kong pagkakataon. At hinding hindi ko na sasayangin pa. Wag mo na akong hintayin. Matagal ko ng sinabi sa sarili ko ng oras na magsabi ka. Hindi na ako aangal pa. Mahal kita. Mahal na mahal kita Andrei Justin Dela Torre.” Ang sigaw ko na umiiyak. Bakas naman ang tuwa sa mukha ni Justin at hindi na napigilan pa ni Justin ang halikan ako.

Naging kami ng araw na iyon. Isang napakasayang araw para sa buhay namin. Lagi kaming magkasama ni Justin at sa isang kuwarto na. Para na kaming mag asawa.

Siyempre hindi maiiwasan ang magtalik kami. Minsan nasasabi ko pa rin ang pangalan ni Tinyo pero alam kong nasasaktan siya pero nagpromise siya sa akin.

"Gagawin ko ang lahat para mapalitan ko si Tinyo sa puso mo. Hayaan mong tulungan kitang makayanan ito. Hindi siya madali pero kung magdadamayan tayo magiging madali ang lahat." Ang sabi niya sa akin ng nakatulog ako sa sobrang pagod ng ginawa namin pero narinig ko pa rin ang huling sinabi niya sa akin.

Lalo ko siyang minahal dahil doon. Hindi lang niya iniisip ang sarili niya kundi pati na rin ang ibang tao. Kaya ayoko na siyang pakawalan pa. Wala na akong hahanapin pang iba. Siguro kaya kami pinagtagpo muli ay dahil kami talaga ang para sa isa’t isa. Dumaan ang matinding pagsubok sa aming pag-iibigan pero nakayanan namin at heto na ulit pinagsama na kami. Siguro nga hindi talaga si Tinyo ang para sa akin. Nagkamali lang ako.

Lalo ring tumibay ang pagmamahalan namin. Duman ang linggo buwan na naging taon at kami pa rin ni Justin. Hindi pa rin siya nawawalan ng gimik sa buhay. Lagi itong may sorpresa sa akin. Sobrang lambing pa niya sa akin simula ng maging kami at talagang literal na bodyguard kasi laging nasa tabi ko kahit saan.

Oo kahit sa CR nga siya ang taga pagpag ko. Nakakainis nga pero wala akong magagawa kasi mahal ko. Ganito talaga pag nagmamahal walang hiya hiya. Pero sobrang saya namin sa araw araw na dumaan sa buhay namin.

Araw ng eleksiyon para sa board member ng kumpanya at ako ay kinakabahan. Ako kasi ngayon ay pinakamatunog na hahalili bilang presidente ng Kumpanya maliban siyempre sa mortal kong katunggali na si Mr. Sosengco. Nasa labas kami ng conference room para hintayin ang resulta ng botohan. Kinakabahan ako. Nakita naman ni Justin ang parang pagiging balisa ko. Hinawakan niya ang mga kamay ko. At pinaharap sa kanya.

“May tiwala ako sa iyo. Ikaw ang mananalo. Kaya wag kang kabahan. Andito lang ako”Ang pagpapalakas niya sa akin.

“Salamat!”Ang ngiti kong sabi.

Bawal kaming magyakapan at maghalikan sa harap ng maraming tao sa loob ng aming opisina. Siyempre para naman magkaroon pa rin ng kahit respeto sa amin ang mga tao. Alam kong marami ng mga tsismis na kesyo kami na ni Justin at kung ano ano pa pero hindi namin ito kinukumpirma bukod tanging si Attorney at ang aking sekretarya ang nakakaalam nito. Nasa ganoon kaming sitwasyon ng biglang bumukas ang pintuan ng conference room.

“CONGRATULATION MR. CONCEPCION, Our new President! Mabuhay!!” Ang masayang bati sa akin ng tagapagsalita ng kumpanya. Natuwa naman ako.

Hindi ko inaasahan ito. Masyadong bata pa ako para sa ganitong posisyon. 25 years old pa lang ako pero ito na ang aking naabot. Hindi naman sa pagmamayabang simula ng maging Vice President ako ay taon taon tumataas ang sale ng kumpanya. Kaya naman halos lahat ay nagkaroon ng tiwala at paghanga sa akin. Siguro ito rin ang dahilan kaya marami akong boto. Nasa ganoon akong sitwasyon ng makita ko naman si Mr. Sosengco na papalapit sa akin

“Well Mr. Concepcion, Congratulation! Sana mas lalo mong palaguin ang kumpanya.” Ang bati niya sa akin. Medyo pilit ang ngiti. Nakipagkamay siya sa akin. Alam ko namang hindi siya sinsero sa sinabi niya.

“I will do my best.” Ang sagot ko sa kanya.Nakipagkamay din ako sa kanya. At umalis na siya pagkatapos.

Bumalik na kami ni Justin sa aking opisina para magkaroon ng isang pagsasalo salo namin hinggil sa aking pagkakahirang bilang Presidente ng kumpanya.

Habang sa kinaroonan naman ni Mr. Sosengco ay nanggagalaiti itong pumasok ng kanyang kuwarto. Padabog nitong sinara ng pintuan. At pinukpok ang kanyang lamesa.

“Anong bang suwerte ang meron ka Mr. Concepcion? Pangalawang beses mo na akong tinatalo. Humanda ka Mr. Concecpcion. Hindi pa tayo tapos. Maghintay ka. Hindi ako papatalo sa iyo!” Ang nanggagalaiting sabi niya tungkol sa aking pagkakapanalo.

Nagkaroon naman kami ng pagsasalo salo sa aming opisina. Halos hindi magkamaway ang pagpasok ng mga empleyado sa aking opisina para batiin ako at para kumuha na rin ng makakain. Habang nagsasaya ang lahat at may ipapaalam ako sa kanila.

“Excuse me everyone!” Ang bigla kong sabi sa kanilang lahat

“Sandali lang ito. May importante akong sasabihin sa inyo. Nagpapasalamat ako sa inyo sa suporta niyo sa akin.Hayaan niyo po gagawin ko ang lahat para mas mapaganda ang ating kumpanya.” Ang sabi ko. Nagpalakpakan naman ang lahat. Tinaas ko ang kamay ko para ipaalam na meron pa.

“At may isa pa. Alam kong may alam na kayo tungkol sa aking pagkatao. Aaminin ko na isang akong binabae. Tama po. At itong nasa kaliwa ko ang aking kasintahan. Isang taon na kami at going to 2 years na kami.“ ang masayang kong sabi at nakatingin kay Justin. Nagulat lahat lalo na si Justin sa aking sinabi. Hinawakan ko ang isang kamay ni Justin.

“Mahal ko siya. Alam kong mali itong pag iibigan namin pero masaya kami. At wala naman akong tinatapakang iba at hindi ko naman pinapabayaan ang aking trabaho. Kaya sana ang gusto ko lang ay unawain at respetuhin niyo kami. Mahal na mahal namin ang isa’t isa.” Ang nakangiti kong sabi. Nagpalakpakan silang lahat. Kita kong tuwang tuwa naman sila kahit papaano pero ang iba siyempre ay nagtataka at nagdududa. Okay na iyon kasi nagpakatotoo lang ako. Mabuti na ito para mawala na ang bulong bulungan sa opisina.

“Salamat!” Ang bulong ni Justin sa akin lalo akong napangiti sa aking narinig. Alam kong tama lang ito. Mahal na mahal ko si Justin at gusto ko sa pamamagitan nito ay masabi kong minahal ko talaga siya.Ito kasi ang magpapatunay kung handa mong suungin ang lahat para sa mahal mo.

Wala naman kaming naging problema ng mga sumunod na araw. Ganoon pa rin naman parang normal lahat. Simula naman ng ianunsiyo ko ang aming pagmamahalan ay hindi na kaming nahihiyang ipangalandakan ang aming pagmamahalan.

Lalo yumabong ang aming pagmamahalan. Dumaan ang limang taon ng aming pagsasama. 30 years old na kami. Kinasal nga pala kami sa New York ni Justin matapos naming ianunsiyo ang aming pagmamahalan at nagpakasal kami sa araw mismo ng aming anibersaryo. Regalo namin sa isa’t isa.

At isa pa pala ang apelyido ko ang bagong apelyido ni Justin. Ibig sabihin niyan ay siya na si Andrei Justin Concepcion. Wala namang problema sa kanya iyon kasi halos ako daw ang lalaki sa pamilya dahil sa akin daw siya kumukuha na pera. Gustuhin ko mang gamitin ang Dela Torre ay hindi ko rin siya napilit dahil ayaw niya para daw maramdaman ko na siya ay akin at ako ay sa kanya. Ewan ko lagi siyang may mga korny na hirit pero kinikilig naman ako. Hay ewan bakit kasi pinatagal ko pa iyong mga ganitong bagay hindi sana ako naging malungkot.

Alam naman nating hindi ito tinatanggap sa Pilipinas pero para sa amin kasal na kami. Ito ang nagsisilbing sumpuan namin sa isa’t isa. Di ba nangako kami sa isa’t isa noon nung bata pa kami na magkarugtong na ang buhay namin at ito ang lalong nagpatunay na talagang walang iwanan.

Nagplaplano na kaming magkaanak ni Justin sa susunod na taon. Kukuha kami ng isang baby maker sa US at ang donor ay si Justin para naman hati. Kung sa apelyido ay sa akin sa kanya naman ang anak namin. Napagkasunduan namin na ipapangalan namin ay Tinyo para lagi naming maalala ang aking kapatid na nasawi 6 na taon na ang nakakaraan.

Unti unti na rin naman akong nakakalimot sa mga nangyari pero hindi ko siyempre kinakalimutan si Tinyo. Kapatid ko siya sa loob ng 8 taon kaya hindi madaling mabura ang alaala ni Tinyo sa akin. Pero wala na iyong pagmamahal na nararamdaman ko sa kanya noon. Pagmamahal na lang siguro bilang magkapatid. Siguro dala lang ng pagkawala kaya ko nasabi na mahal ko si Tinyo.

Isang araw katatapos lang naming magtalik ni Justin ay nagmamadali akong tumayo dahil naiihi na ako. Hindi ko sinasadya tamaan ang litaro ni Justin sa aming side table ng kinuha ko ang aking telepono kasi pinaalarm ko ito. Wala na pala si Justin sa aming kama.

“Ay shit!” Ang sabi ko ng malaglag ang litrato ni Justin.

Ewan ko pero kinabahan ako. Bigla namang pumasok si Justin na may dala dalang pagkain. Breakfast in bed ang ginagawa niya sa araw araw pagkatapos naming magtalik. Kinikilig talaga ako.

“Anong nangyari dito?” Ang gulat niya ng mapansing nalaglag ang litrato niya.

“Sensya na sweet nagmamadali ako nasagi ko. Iihi muna ako. Ihing ihi na ako.” Ang nagmamadali kong sabi sa kanya at dumiresto na ng banyo hindi ko na kasi mapigilan pa. Natatawa naman siya sa aking inasta. Paglabas ko ay natatawa pa rin siya habang inaayos ang aking nalaglag. “Sweet” ang tawag ko sa kanya kasi sa sobrang kasweetan niya at ako naman ang “HEART” niya. Korni pero ganun talaga. Mahal namin ang isa’t isa.

“Bakit ka tumatawa?” Ang nagtataka kong sabi. Ngumiti ito at ngumuso sa akin.

Doon ko lang napansin na wala nga pala akong suot. Napakuha tuloy agad ako ng kumot namin pantakip. Natawa siya sa aking inasta. Nahiya naman ako sa aking sarili. Ng maayos na niya ang kanyang litrato ay lumapit ito sa akin at wala kaabog abog na hinawakan ang Junior ko. Nagulat ako.

“Matigas pa Heart. Gusto pa yata ng isang round.” Ang mapang akit niya sabi. Nahiya ako at napayuko sa kanya. Nakapantulog kasi siya at biglang naghubad ang mokong. Kaya ayun nagkaroon ng isa pang round bago ko kinain ang ginawa niyang breakfast.

Nakakapagod ang trabaho ko ngayon bilang Presidente pero napapawi naman iyon ni Justin kaya okay lang. Sabay kaming maglulunch sa labas. Pababa na kami ay bigla itong humawak sa aking kamay na kinagulat ko.

“Lagi kang mag ingat ha. Kasi baka mamaya mawala na ako.!” Ang sabi niya. Kinurot ko siya.

“Bakit ka naman nagsasalita ng ganyan? Ayoko ng ganyan parang nagpapaalam.” Ang inis kong sabi.

“Hehehe..sorry binibiro ka lang gusto ko kasi makita kang nakasimangot lagi ka kasing tulo laway eh.“ Ang sabi niya. Natawa naman ako sa kanyang hirit.

Papalabas na kaming ng building na biglang may sumigaw sa hindi kalayuan sa aming kinaroroonan. Nakita ko si Luther. May biglang binunot isang baril.

“Hayop ka Oliver mamatay ka na!!!” Ang sigaw na sabi niya at bigla niyang pinaputok ang baril.

Napahawak ako sa aking mukha at nakaramdaman kong may yumakap sa akin. Nakarinig ako ng sigawan. At ang yumakap sa akin at unti unting natutumba.

“Heart..mahal kita. Mahal na mahal kita!!” Ang sabi ni Justin at nawalan na siya ng malay. Buti na lang nayakap ko siya kaya nasalo ko bago pa man kami matumba. Nakaramdam ako ng parang may basa sa kanyang likod ng makita ko ay nabigla ako.

“Justin...Justinn..Justinnn!!!Tulong!!Tulangan niyo ako.Tumawag kayo ng ambulansiya.” Ang nagsisigaw at naiiyak kong sabi. Si Justin ang sumalo ng baril na dapat sa akin. Nakita ko si Luther at nahawakan ng mga guwardiya kaya hindi na siya nakapagpaputok.Maya maya ay dumating ang ambulansiya. At sumakay ako.

“Justin..Justin please mabuhay ka..Wag mo akong iiwan!!!” Ang naiiyak at nagsisigaw kong sabi. Inalis ako sa tabi ni Justin para mabigyan ng first aid.

Dumating kami sa hospital na malapit sa aming building at dinala si Justin sa operating room. Lumipas ang ilang oras ay lumabas na ang doktor na nagopera.

“Doc kamusta na po si Justin?” Ang naiiyak kong sabi.

“Pasensya na po ginawa po namin ang lahat. Pero hindi na po namin nasalba ang buhay niya. Bumaon sa puso niya ang bala na naging sanhi na kanyang panghihina. Natanggal namin ang bala iyon nga lang ay hindi na nakayanan ng katawan ng pasyente. I’m sorry!” Ang sabi ng doktor.

“Doc..hindi ako naniniwala. Doc buhay siya..please gawin niyo ang lahat..doc please!!” Ang nagwawala at naiiyak ko sabi kasabay ng paghawak sa damit nito.

“I’m so sorry but we tried our best. Masyadong malalim ang baon ng bala.“ Ang sabi ng doktor.

“Doc No!!No!!" Ang naiiyak at nagsisigaw ko pa ring sabi. Unti unti akong napapaluhod.

Tiningan lang ako ng doktor at umalis na. Napaupo ako at niyakap ang aking mga tuhod.

“Justin..Justin bakit mo ako iniwan? Justinnn...Justinnn!!!” Ang umiiyak at nagsisigaw na sabi ko.

Makalipas ang isang linggo ay pinalibing ko na si Justin. Masakit dahil halos wala na ang lahat ng mga taong minahal ko. Ang kaisa isang nandiyan sa akin ay namatay sa kamay ko. Hindi pa makakauwi si Barbara dahil may pasok pa sa eskwelahan ang anak niya. Sa susunod pang taon siya makakauwi dala ng malapit na siyang manganak at bukod pa doon sa may pasok ang panganay niya. Iyak din siya ng iyak ng mabalitaan ang masamang balita tungkol sa kapatid.

Pinuntahan ko si Luther para tanungin kong bakit niya ginawa ito. Ng aking makita ay sinapak ko siya.

“Tang ina mo!! Bakit anong kasalanan ko sa iyo pati si Justin dinamay mo?” Ang sigaw kong sabi sa natumba na si Luther.

“Amanos na tayo Oliver. Akala mo siguro ay hindi ko alam na ikaw ang dahilan ng pagkamatay ni Camille. Nagkakamali ka. Bago namatay si Camille nakapag iwan pa siya sa akin ng sulat. Doon ko nalaman ng pinapunta mo siya at sumunod noon ay namatay na siya. Isang taon akong nawala sa bansa at babalik ako na bangkay na si Camille. Tang ina mo! Hayop ka! Amanos na tayo. Bagay lang iyan sa iyo. Pinaghandaan ko ang paghihiganti ko sa iyo nagkataong si Justin ang sumalo kaya hindi ka namatay. Pero okay na yun at least ramdam mo na ang may namatayan. Magdusa ka rin” Ang sigaw niya sa akin.Nagulat ako pero hindi ako nagpahalata.

“Kung alam mo lang!! Aksidente ang nangyari. Walang may kagustuhan na mamatay ang asawa mo.” Ang sabi ko sa kanya. Kasabay noon ay pagdating ng Nanay at Tatay niya.

“Sinungaling ka. Sinasabi mo lang iyan dahil pinagtatakpan mo sarili mo.” Ang pagsigaw niya sa akin.

“Luther anak, huminahon ka. Bakit sinisigawan mo si Oliver?” Ang tanong ng ama ni Luther.

“Mauuna na po ako.” Ang sabi ko sa kanilang lahat. Nanghihina na ako. Hindi ko alam kung anong nangyayari sa buhay ko at ang kaisa isang taong andiyan sa buhay ko ay kinuha pa. Dahan dahan akong naglakad. Rinig na rinig ko pa ang usapan nila Luther at ng magulang niya.

“Dahil siya ang may kasalanan kung bakit namatay ang asawa ko!” Ang galit na galit na sabi niya.

“Anak, wag kang mabibigla. Ang asawa mo ang may pakana. Maraming saksi ang nakakita na dinukot si Oliver. Si Camille ay may pakana nito. Buti nga hindi nagsampa siya ng kaso sa asawa mo. Siya pa ang nagpagamot pero binawian din siya ng buhay. Siya ang nagpalibing. Hindi namin sinabi dahil iyon ang gusto niya.” Ang mahabang sabi ng ama ni Luther.

“Ano? Hi..hindi..magkaaway sila bakit naman niya gagawin iyan?” Ang hindi niya makapaniwala sa rebelasyon ng ama niya.

“Alam namin na may hidwaan sila. Kaya nagtataka rin kami. Pero alam mo mabait siya. Kasi pati anak mo siya ang nagpapaaral. Nagulat kami ng malaman namin kung sino ang nagbigay ng educational plan ng anak mo. May kakilala kasi kami doon sa kumpanyang nagbigay ng educational plan ng anak mo. Nabulag lang ang asawa mo sa mga sinasabi ng mga magulang niya. Natatakot siyang balikan ng mga ito kaya siguro nagawa niyang dukutin si Oliver para pakawalan ang mga magulang niya. Anak bakit mo naman tinangkang patayin si Oliver? Hindi mo ba alam kung anong mangyayari sa anak mo ngayon wala na rin siyang ama.” Ang sabi ng ama ni Luther.

“Pa, patawarin mo ako. Naguguluhan kasi ako. Kung alam ko lang. Pa, patawarin niyo po ako! Oliver patawad!!” Ang naiiyak na sabi niya at niyakap siya ng mga magulang niya.

“Huli na ang lahat. Nangyari na ang nangyari. Mabulok ka diyan.” Sa isip ko. At tuluyan ko ng nilisan ang presinto matapos kong marinig ang usapan nila. Alam na pala nilang ako ang nagbigay ng tulong sa anak ni Luther.

Wala akong ginawa kundi ang uminom ng uminom ng alak araw araw. Napabayaan ko na ang aking sarili pati na ang kumpanya. Hindi ko sinisipot ang meeting kundi pinapasabi ko na si Attorney na ang bahala. Ayokong magpaistorbo sa kanila.

Tumagal iyon ng isang taon. 31 yeard old na ako. Hanggang ngayon ay hindi ko iyon matanggap. Pumasok ako ng kuwarto namin ni Justin. Kinuha ko ang litrato niya.

“Justin, akala ko ba walang iwanan. Akala ko ba hindi mo ako iiwan. Pero ano itong ginawa mo? Bakit mo ako iniwan? Hindi mo ba alam na ikaw na lang ang taong masasandalan ko. Akala ko okay na ang lahat. Akala ko tapos na itong paghihirap ko pero bakit ka kinuha Justin. Bakit?” Ang nagiiyak ko sabi habang hawak ang litrato niya.

Sobrang akong pinagsakluban ng panginoon. Oo mayaman ako pero hindi nabibili na kahit na ano ang kaligayang gusto ko. Ang sa piling ng aking mga minamahal. Sobrang sakit halos gusto ko ng patayin ang aking sarili. Biglang kong binasag ang bote ng alak na aking dala. At kumuha ng isang basag na bahagi ng bote at ng akmang itatarak ko na sa aking pulso ay bumukas ang pintuan at niluwal si Barbara.

“Kuya Oliver anong ginagawa mo?” Ang gulat na gulat na sabi niya. Sabay takbo palapit sa akin at kinuha ang aking hawak.

“Akin na iyon..Gusto ko ng mamatay!” Ang nagsisigaw at nagiiyak na sabi ko. Bigla akong tumayo para kumuha ng ibang basag na bahagi ng bote.

*PLAK*

“Hindi gugustuhin nina Tinyo at Kuya Justin ang nakikita nila sa iyo ngayon.” Ang naiiyak na sabi ni Barbara.

“Wala na ring kuwenta ang buhay ko Barbara. Iniwan na nila ako. Sila ang buhay ko. Sa kanila umiikot ang buhay ko. Anong silbi pa ng buhay ko kung wala na sila?” Ang sabi ko.

“Kuya wag mong sayangin ang binigay sa iyo ng panginoon. Si Tinyo ay nagpanalo sa iyo kasi gusto ka niyang mabuhay na matiwasay. Si Kuya Justin ang nagbigay sa iyo ng saya para hindi ka na makaramdam ng lungkot sa buhay. Babalewalain mo lang ang lahat ng iyon?” Ang makahulugang sabi ni Barbara.

Napatingin ako sa kanya. Tama siya dahil lahat ng ito ay pamana ng mga taong nagmahal sa akin. Kahit na wala na sila gusto pa rin nilang maging okay ako. Nanghina ako at napaluhod kasunod noon ang paghagulgol ko. Lumapit si Barbara sa akin at niyakap ako.

“Barbara tulungan mo ako..Please!” Ang umiiyak at nagmamakaawang sabi ko.

“OO, Kuya Oliver tutulungan kita pero please tulungan mo rin ang sarili mo.” sAng sabi niya.

Simula ng pagdating ni Barbara ay unti unti na akong bumangon. Makalipas ang isang buwan ay handa na akong bumalik sa kumpanya. Naayos ko na rin ang sarili ko. Babalik na nga pala si Barbara sa London dahil may anak itong naiwan. Isang British ang kanyang napangasawa kaya naman naging mamamayan na siya ng bansang iyon. Nagkagusto sa kanya ang British sa unang taon ng kanyang paglalagi sa London. Kaagad nagbunga iyon ng supling nila na isang lalaki.

“Ingat ka Kuya Oliver. Gustuhin man kitang samahan kaso lang ang anak ko kasi hinahanap na siya ng lola niya. Babalik din kami pag may oras na ulit kami.” Ang sabi ni Barbara.

“Ok lang iyon. Salamat sa lahat. Ang dami ko ng utang sa iyo. Paano ako makakabayad sa iyo?” Ang nahihiya kong sabi.

“Naku ano ka ba Kuya Oliver wala iyon. Asawa ka ng Kapatid ko kaya ginagawa ko ito saka bumabawi lang ako sa mga ginawa ko dati sa iyo noong bata pa tayo.” Ang nakangiting sabi ni Barbara.

“Naku wala na iyon sa akin. Salamat talaga! Ingat ka rin.” Ang sabi ko. Nagyakap kami sa huling pagkakataon. Masakit dahil sa sarili kong mga paa ako sasandig dahil wala na akong kasama sa buhay. Malungkot pero kailangan kong bumawi sa mga sinayang kong oras. Pumunta muna ako sa puntod ni Justin.

Heart sensya ka na ha. Naging ganoon ako noon. Halos mabaliw ako sa sunod sunod na pagkawala ng mga mahal ko sa buhay. Alam mo nagpapasalamat ako sa kapatid mo dahil tinulungan niya akong bumangon mula sa pagkakalugmok. Hayaan mo ipinapangako ko sa iyo, gaya ng pangako ko kay Tinyo, kay Kuya Emil at kay Nanay Lucy na hindi ko papabayaan ang mga iniwan niyo sa akin. Aalagaan ko ito sa abot ng aking makakaya. Masaya na ako kahit paano. Salamat dahil alam kong binabantayan mo ako. Mahal kita Heart. Ingat ka diyan.

Kasabay noon ay tumulo ang aking luha. Nagtagal pa ako ng ilang oras bago ako dumiresto na aming kumpanya. Habang papasok ako ng kumpanya ay pakiramdam ko parang may mali. Hindi ko alam pero pakiramdam ko talagang may hindi magandang mangyayari. Nagulat si Josepine na ako ay makita niya. Pero saglit lang iyon at biglang ngumiti pagkatapos.

“Kamusta ka na Josephine?”

“O..ok lang po sir. Buti naman po dumating na kayo. Kanina pa po naghihintay si Mr. Sosengco!” Ang kinakabahan niyang sabi.

“Sige ako ng bahala. Tawagin na lang kita pag tapos na kami.” Ang sabi ko.

Pumasok na ako sa aking opisina. Hindi ko alam kung bakit siya nandito pero bahala na kailangan matapos na ito. Kailangang bumawi dahil malamang ipapamukha niya sa akin ang mga kamalian ko sa buhay at kumpanya. Hindi ko hahayaan ang tapak tapakan niya ako.

“Mr. Sosengco what can i do for you?” Ang bungad ko pagpasok ko ng opisina.

“My God! Sobrang tagal ng pagluluksa mo. Ano bang pumasok sa kukote mo at napabayaan mo ang kumpanya? By the way hindi na ako papaligoy ligoy pa. I resign!” Ang sunod sunod na putak niya.

“Sorry Mr. Sosengco. Ang hirap lang ng sunod sunod na pagkawala ng mga mahal mo sa buhay. Hindi kita masisisi sa sinabi mo pero sana maintindihan mo ako. Saka nahihiya rin ako sabuong kumpanya dahil sa pagbabalewala ko. At saka bakit kailangan mong magresign? Anong dahilan?” Ang pagpapakumbaba kong sabi.

“Basahin mo para malaman mo.” Ang sarkastiko niyang sabi. Nagiinit na naman ang ulo ko sa kanya. Binasa ko iyon.

“Well i will sign your resignation. Siguro may time ka pang mag ayos ng paper mo para sa clearance?” Ang sabi ko.

“Aalis na ako mamayang gabi. Kaya hindi ko na siya maasikaso. Ang aking attorney na ang gagawa niyan.” Ang mayabang niyang sabi. Nagpintig na ang aking tenga sa mga pasaring niya/

“O well hindi na rin naman kailangan ng isang bulok na empleyado dito sa kumapanya. Mabuti na iyon kaysa namang ipatanggal kita.” Ang medyo napataas kong sabi.

“Well pakasaya ka Mr. Concepcion dahil malapit na ring mabulok itong kumpanyang pinagtatrabahuhan mo.” Ang makahulugang sabi niya sa akin. Bigla siyang umalis at padabog na sinara ang pintuan.

Nakakatuwa dahil at least mabubunutan na ako ng tinik. At least magiging maganda na ang takbo ng aming kumpanya. Pinapasok ko na si Josephine.

“Pasok ka Josephine!”Ang sabi ko ng kumatok siya.

“Sir bakit po nagdabog si Mr. Sosengco.?” Ang bungad niya.

“Ah nagresign na siya at pinagbigyan ko naman dahil ayaw ko na rin sa kanya para namang makapagsimula na tayo ng bago. Nagkaroon kami ng konting pagtatalo kaya ayun nagalit.” Ang natatawa kong sabi.

“Buti naman sir nakakatawa na kayo.” Ang puna niya sa akin.

“Oo nga eh si Mr. Sosengco lang pala ang mamakapagpasaya sa akin eh di sana araw araw na akong pumasok.“ Ang pakuwela kong sabi. Natawa naman si Josephine.

“Sir maiba po tayo. Wag niyo po sanang mamasamain itong sasabihin ko. Simula po ng mawala kayo ng pagkatagal tagal at si Attorney ang humalili sa inyo ay nagkaroon po ng pagtatalo sa pagitan nila Mr. Sosengco at sa kanya. Nagkaroon daw kasi ng anomalya si Mr. Sosengco kaya napag usapan sa board. Kaso walang makuhang ebidensiya. Magaling daw magpalusot si Mr. Sosengco. Sana po hindi niyo siya pinalayas para mapaimbestigahan. Dahil oras na umalis siya ay hindi na natin siya mahahabol pa lalo na sa ibang bansa pa siya pupunta.” Ang mahabang sabi niya.

“Ano? Bakit hindi mo sinabi sa akin bago ko pirmahan ang kanyang resignation letter?” Ang medyo napataas kong sabi.Nagulat si Josephine.

“Akala ko naman po kasi ay mag uusap lang kayo ni Mr. Sosengco. Hindi ko po kasi alam ang sadya niya kaya pala araw araw nag aabang sa inyo si Mr. Sosengco ito pala ang balak niya.” Ang may pagdududang sabi ni Josephine.

“Sige tawagan mo si Attorney para naman maaksiyunan ito. May tatawagan lang akong kakilala.” Ang utos ko kay Josephine. Nagtaka naman siya.

“Sir patay na po si Attorney. May bumaril sa kanya ng papasok na ito ng kumpanya natin. Nangyari po ito ng mabisto ni Attorney ang anomalya ni Mr. Sosengco. Pero hindi nasampahan ng kaso si Mr. Sosengco dahil wala namang ebidensiya. Kaya si Mr. Sosengco na ang humalili sa posisyon niyo ayon sa board habang wala pa kayo.” Ang sabi ng aking sekretarya. Nagulat ako.

“Bakit hindi ko ito alam? Bakit wala man lang kayong pasabi? Bakit?” Ang pasigaw kong sabi. Nagulat si Josephine sa aking inasta.

“Sir tinatawagan ka po ng anak niya. Hindi naman po kayo makontak. Hindi rin po kayo noon makita sa mga bahay niyo. Umalis po daw kayo sabi ng mga katulong niyo. Sir pati ang opisina may balitang nagkakaroon ng financial problem. Hindi daw natutukan ni Mr. Sosengco ang kumpanya kaya unti unting nawawala ang mga investors.” Ang sabi niya sa akin. Naguguluhan ako at natatakot na sa iniwang kumpanya.

“Sige salamat sa impormasyon. Pasensya na napagtasaan kita. Balik ka na sa desk mo tawagin na lang kita pag may kailangan pa ako.” Ang sabi ko na lang.

Hindi ko alam na sa isang taong pagbabalewala ko sa kumpanya ay magiging ganito kalala ang sitwasyon. Hindi na ako makapag isip ng tama at naguguluhan na ako. Tinawagan ko ang pulis na kakilala ko. Napag-alaman kong wala na rin siya at pumunta ng Hawaii para maging marine ng US. Nakuha na ang application niya noong nakaraang taon.

Sunod sunod namang problema ang dumating sa akin. Wala akong nagawa kundi unti unting makitang malugmok ang kumpanya. Nagsara ang kumpanya makalipas ang apat na taon. Hindi ko nasalba ang kumpanya sa pagkakalugi nito sa at sa utang ng kumpanya ng umabot ng 2 billion hindi pa kasama ang interest. Grabe pasakit ito. Naiinis ako kasi nagkamali ako sa mga desisyon ko sa buhay. Hindi rin nakatulong ang Attorney na kinuha ko.

Hanggang sa isang araw habang ako ay papauwi sa aking tinitirhan. Hindi ako umuwi ng bahay dahil uminom ako sa sobrang lungkot ko sa pagkawala ng kumpanya. Halos 18 years akong nagtrabaho sa kumpanya at mauuwi lang pala sa wala. 36 years old na ako. Nakita ko nalang na may isa isang lumabas ng bahay ko para buhatin ang mga gamit sa bahay ko. Dali dali akong bumaba sa aking kotse.

“Anong ibig sabihin nito? Bakit niyong kinukuha ang mga gamit ko? Hoy ibalik niyo yan?” Ang sabi ko sabay kuha sa mga ito ng mga gamit ko.

“Mr. Concepcion pinadala po ako ng bangko. Pinareremata na po ang lahat ng ari arian niyo dahil sa utang ng kumpanya niyo. Pasensya na po hindi po kasi kayo nakakabayad kaya kinuha na namin ang lahat ng ari arian niyo. Nakahold na rin ang lahat ng assets niyo. Pati nga pala ang sasakyan niyo kukunin na namin.” Ang banta ng Attorney ng bangko.

“HINDI!!HNDI niyo makukuha ang sasakyan ko. Matagal na iyan sa akin at may sentimental value.” Ang pagmamatigas ko at tumakbo na ako sa aking sasakyan para umalis na.Iniwan ko na lang sila doon. Wala na akong paki. Ito ang nagsilbing alaala ko kay Justin dahil ito ang sasakyan ko na inalaagan ko ng mahabang taon at bago bago pa kung titingnan kahit matagal na dala na rin ng pag-aalaga ko.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta nito. Kaya wala akong ginawa kundi ang magbiyahe ng magbiyahe. Napunta ako sa Bicol at may isang magandang lugar ang pinuntahan ko at wala ng tao doon at medyo madilim at ang liwanag ng buwan ang aking nasisilayan. Doon ako huminto at magmuni muni.

Lord bakit? Bakit niyo ito ginagawa sa akin? Ano bang kasalanan ko sa inyo at ginaganito niyo ako? Wala na bang katapusang paghihirap ito. Lord sana pinatay niyo na lang ako. Kung nandito sana sina Justin at Tinyo hinding hindi ito mangyari. Bakit? Bakit mo sila kinuha?!!!

Gusto ko lang ng buhay na walang gulo. Walang sagabal. Yun lang ang ginawa ko. Alam kong mali ang pumatay ng tao. Pero sila ang dahilan ng lahat ng gulo na ito. Kung hindi nila ako ginanito hindi sana magugulo ang mga buhay namin. Mahirap bang humiling ng isang MASAYANG BUHAY!!!!

Patayin niyo na lang ako para hindi na ako mabaliw ng ganito. Ayoko na ayoko ng mabuhay pa!!!!!!!!!!!.

Ang sigaw ko at nag iiyak ako. Hindi ko alam kung bakit ganito ang nangyari sa buhay ko. Simula pagkabata ay puro pasakit na mukhang mamatay ako ng puro pasakit din. Uminom ako ng uminom hanggang sa tamaan ako.Ng pabalik na ako sa aking sasakyan ay may tatlong lalaki nakaitim at nakabonet ang lumapit sa akin.

“Carnap ito!” Ang sabi ng isa. Tinutukan ako ng baril. Akala ko nagbibiro sila humarap ako kaso pinukpok ako ng dalang baril kaya napaluhod ako.

“Aray!!” Ang daing ko at sinipat ko ang ulo ko. May dugo.

“Akin na ang susi ng sasakyan mo. Dalian mo!” Ang sabi niya sa akin. At sabay kinapa ang lahat ng gamit ko sa aking katawan. Pinunit nila ang aking damit.

“Boss maawa na kayo. Wag na lang po ang sasakyan ko.” Ang nagmamakaawa kong sabi.

“Tumigil ka!” Ang sigaw ng isa sabay suntok sa aking sikmura. At pinukpok ulit ako sa ulo ng baril.

“Arrrgghhh” Ang daing ko at natumba ako.

Pagkakuha ng susi ng sasakyan ko ay sumakay na sila. Dali dali akong tumayo para habulin sila.

"Hoy ibalik niyo ang sasakyan ko!!!!" Ang sigaw ko. Pero hindi ako makatakbo ng mabilis dahil masakit ang ginawa nilang pagsuntok at pagpukpok sa aking ulo.

Ang bilis ng paandar nila. At natangay na nila ang sasakyan at pitaka ko. Sira ang damit ko at walang akong naiwan na kahit na ano sa akin.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta pero wala akong makita. Umaagos ang dugo sa ulo ko. Maya maya ay hindi ko inaasahan ang sunod na mangyayari.

*BEEP*BEEP*BEEP*

Ang sunod sunod na rinig ko at nakakita ako ng isang nakakasilaw na liwanag at ng mapalapit na sa akin ay bigla kong tinaas ang aking mga kamay dahil isang sasakyan ang biglang bumulaga sa akin. Ako ay binangga at tumilapon sa mga damuhan at bato bago ako nawalan ng ulirat.

______________________________

*Makalipas ang dalawang linggo*

“Ti..tinyo..” Ang sabi ko. Hinang hina ako habang unti unti kong binubuksan ang mata ko.

“Ay gising na ang pasyente.” Ang sabi ng sumigaw. At dali daling umalis ng kwarto.

“Nasaan na ang pasyente?” Ang sabi ng babaeng nakaputing pumasok sa kwarto.

“Anong pangalan mo?” Ang sabi niya.

Nakatingin lang ako sa kanya. Nagtaka naman siya kung bakit nakatingin ako sa kanya.

“Anong pangalan mo?” Ang sabi niya ulit.

“Ti..tinyo..” Ang sabi ko.

“Ilang taon ka na?” Ang sabi niya ulit.

Hindi na ako nakapagsalita pa. Wala akong maprosesong impormasyon sa aking utak. At habang dumadaan ang araw nag iiba na ang ugali ko.

“Ilabas niyo si Justin..Justin asan ka na? Bakit mo ako iniwan...Justinnnn....Justinnnn!!!” Ang sigaw at nagwawala kong sabi. Dumating ang nakaputing babae kasama ang dalawang lalaki.

Pinangalanan nila akong Tinyo dahil iyon ang lagi kong sinasabi pag tinatanong nila ako ng pangalan ko.

“Tinyo..tinyo..huminahon ka.” Ang sabi ng babaeng nakaputi sa akin.

“Ilabas niyo si Justin..Justin asan ka na? Bakit mo ako iniwan...Justinnnn....Justinnnn!!!” Ang pagwawala kong sabi. Hindi nila ako maawat kaya tinurukan ako at nakatulog na lang ako pagkatapos.

Samantala sa hospital na aking kinaroroonan ay may dalawang nag uusap na tao sa loob ng aking kuwarto.

“Doc wala naman pong kamag anak ang pasyente. Mga ilang buwan na tayo naghihintay pero wala pa ring pumupunta kawawa naman ang pasyente at mukhang nasisiraan na ng bait.” Ang sabi ng babaeng nandoon.

“Oo nga napansin ko rin iyan lumalaki lang ang gastos natin. Sige kakausapin ko ang isa kong kasamahan sa Maynila kung saan ko siya pwedeng ibigay na intitusyon.” Ang sabi niya sa kausap niya.

Makalipas ang isang araw ay nakatanggap sila ng utos na pwede ng ilipat ako sa isang mental institusyon na kakapatayo lang daw ng gobyerno sa isang tagong lugar sa Laguna. Pinatulog nila ako para hindi daw ako magwala.

Ng makarating kami sa lugar. Nagising ako at tulala. Nakasuot ako ng damit na hindi ko magagalaw ang aking kamay kahit magwala ako. Bumaba kami na nakasakay ako sa isang upuang tinutulak.

“Sandali lang. May naiwan ang pasyente.” Ang sabi ng lalaking kasama kong naghatid sa akin.

“Pakisuot ito sa pasyente. Itong Kwintas. Kasama niya iyan nung natagpuan siya.” Ang sabi ulit ng lalaki at inabot doon sa nagtutulak sa akin.

Dineretso na ako sa loob ng institusyon para maasikaso na nila ako.

“Doc mukhang may bago tayong pasok.” Ang sabi ng babeng nasa pasukan ng gusali.

“Sige ako ng bahala.” Ang sabi ng lalaking nakaputi. Nakatalikod kasi ito sa amin. Humarap siya at ako ay nagulat. Napatayo ako sa aking kinauupuan na hinahatak.

“Justin!!” Ang pasigaw kong sabi. Nagkatinginan ang lahat sa akin. Lumapit siya sa akin na nakangiti.

“Ako nga pala si Doctor Lance Smith. Anong pangalan mo?” Ang sabi niya sa akin na nakangiti.

“Tinyo!” Ang mahinang sabi ko. Kasabay noon ay paghilig ko sa balikat niya at umiyak ako.

*WAKAS*

______________________________________________

Spoiler Alert: Sino si Doctor Lance Smith sa buhay ni Oliver a.k.a TINYO? Gagaling pa ba siya? At lahat ng mga tanong pa na bumabagabag sa isipan niyo ay sasagutin sa EPILOGUE-1/31/12.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 27 Jan 2012 05:14:00 +0000

Heto na naman ang inyong lingkod. Magbibigay ng maikling patalastas. Siyempre pasalamatan ko lang ang mga sumusunod: ramy from qatar, master_lee#27, Rue, --makki--, at Ross Magno. At doon sa nag-iisang Anonymous. At pati na rin sa mga silent readers.

Heto na ang kasagutan sa mga tanong niyo kung kanino mapupunta si Oliver. Kay Tinyo ba? o Kay Justin?. Mahirap para sa akin na ganito ang mangyari pero sinabi ko na sa sarili ko na hindi lahat ng ending ay dapat laging masaya. Pero hindi ko rin masabi kung magiging malungkot din ito. Nasa sa inyo iyon kung ano ang interpretasyon ng ending. O well. Isang chapter na lang talaga at matatapos na ito. Hindi ko na po patatagalin pa ang ito. Heto na po. Enjoy!

______________________________________________

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Hindi ko alam kung matutuwa ako o magagalit. Pero bakit ganito ang pakiramdam ko sa sinabi ni Tinyo sa akin? Hindi pwedeng magkagusto sa aking Kapatid. Kapatid lang ang turing ko sa kanya at wala ng iba pa.

Habang pinupunasan ko siya ay napagmasdan ko ang kanyang maamong mukha at magandang pangangatawan. Nakakapang init ng dugo ang aking nakikita. Aminado naman akong lalaki ang gusto ko. Pero hindi ko malubos maisip na magiging ganito ako sa tinuturing kong kapatid.

Kailan ba ito nagsimula? Naiinis ako sa aking sarili. Dapat hindi ako nagpapaappekto sa sinabi ni Tinyo sa akin. Sobrang nababagabag ako ng aking konsensya. At hindi ko talaga maatim na makita ang sarili ko na siya ang kasama ko sa aking pagtanda. Ang laki pa ng agwat ng aming edad.

Mali kasi na nagkagusto kami sa isa’t isa. Oo wala man kaming pagkakaugnay sa isa’t isa’t pero kinupkop ko siya para maging kapatid ko. Dahil wala akong kapatid noon. At sabik na sabik lang ako sa isang kapatid kaya ganito ako kalambing sa kanya. Hindi ko naman iisipin na ang mga iyon ay magiging dahilan para mahulog ang damdamin namin sa isa’t isa.

Naiinis akong lumabas sa kuwarto ni Tinyo at dali dali akong naligo para mawala ang init na nararamdaman ko sa mga oras na ito. Hindi pwede ito. At hinding hindi ko dapat ito maramdaman. Dapat maputol na ito sa lalong madaling panahon. Iba ang gusto kong mangyari sa buhay ni Tinyo.

Gusto ko ang buhay na simple at marangal. Hindi tulad na aming pinagdaan. Gusto ko siyang makita na may pamilyang aalagaan gaya ng ginagawa ko. Gusto ko siyang makitang masaya sa disposiyon niya sa buhay. Gusto ko lang ibigay sa kanya ang bagay na hindi ko noon nakuha. Masisisi niyo ba ako kung maging ganito ang pag-iisip ko?

Lumaki akong walang magulang gaya niya. Kaya ayoko matulad siya sa akin na walang magulang na nagiintindi at umaaruga sa kanyang pagtanda. Kaya kung magkakapamilya siya matututunan niya iyon at maiintindihan ang ibig sabihin ng salitang PAMILYA.

Masaya ako ngayon sa aking estado sa buhay. Walang gulo. Walang hirap. Malayo sa nakalakihan ko. Malayo sa buhay na noon ay inakala ko pang habambuhay na.

Kung papipiliin ako ay mas gusto kong ganito na lang ako habambuhay. Hindi ko na hinahangad pa ang magkaroon ng kasangga sa buhay. Naramdaman ko na rin naman iyon. Saka mas mabuti na ang sarili ko na lang ang iintindihin ko oras na magkapamilya si Tinyo.

Hindi ko nga magawang sagutin si Justin hanggang ngayon. Dahil parang mas gumagaan ang pakiramdam ko kung mag isa lang ako. Mas gusto kong malaya sa lahat ng nais ko. Dahil mas magiging magulo lang ang mundo pag may kasama ka.

Aminado akong takot na akong makipagsapalaran pa. Pero HANDA na ako sa ganitong disposiyon sa buhay. Naitatak ko na sa aking isipin ang bagay na ito simula ng magbago ang buhay namin ni Tinyo.

Alam kong hanggang ngayon ay hindi pa rin sumusuko si Justin sa akin pero hindi ko talaga kayang maging kabahagi ulit ng mundong ginagalawan niya. Marami pa siyang makikilala ng hihigit sa akin. Doon niya ilaan ang oras niya at hindi sa akin.

Masakit mang isipin na parang ganito ako ginawa ng maykapal pero hindi ako nagsisisi. Mas lalo kong pinahalagahan ang buhay ko sa mga nangyari sa buhay ko. Kaya nga mas lalo akong nagpursige para mapanatili ang aking estado ngayon. Kailangan ko na lang maging MATATAG sa araw araw.

At saka ako umiyak ng umiyak. Hindi ko alam kung bakit ako umiiyak. Pero pakiramadam ko masakit ang sinabi ko sa aking sarili. Parang kulang ang buhay ko. Parang walang sigla. Mayaman na rin naman ako bakit parang may kulang pa? Bakit parang may mali?

Kinabukasan ay masakit ang ulo ko ng bumangon. Nakita ko si Tinyo pababa na at ng ako ay kanyang makita ay niyakap niya ako. Nabigla ako.

“Good Morning Kuya Oliver!” Ang masaya niyang sabi sa akin.

“Good Morning din bunso.” Ang matamlay kong sabi sa kanya.

“Kuya may problema ba?” Ang nagtatakang sabi niya.

“Ah wala ito. Kulang lang ako sa pahinga.” Ang sabi ko.

“Ah Kuya masahihin na lang kita para gumaan ang pakiramdam mo.” Ang masaya niyang sabi. Nagulat naman ako sa inaasta niya ngayon.

Tumayo ito at inumpisahan ang paghilot sa aking sintido. Napapapikit ako sa husay niyang maghilot. Hindi ko alam na marunong pala siya ng ganito.

“Uhmm..ang galing mo naman bunso.” Ang sabi ko.

“Salamat Kuya pwede ko itong araw arawin para naman gumaan ang pakiramdam mo.” Ang masaya niyang sabi.

Hindi ko talaga alam kung bakit siya ganito kalambing sa akin ngayon. Epekto ba ito ng kalasingan niya kagabi kaya siya ganito. Aba kung ganoon mas gusto ko siyang lasing. Ay hindi rin pala pwede baka masanay siya. Masisira lang ang kanyang kalusugan.

“May kailangan ka ba? Bakit parang iba ka ngayon?” Ang puna ko sa kanyang inaasta.

“Wala naman Kuya. Masaya lang ako. Kasi nakasama kita. Ayaw mo ba kuya?” Ang sabi niya.

“Hindi naman naninibago lang kasi ako.” Ang sabi ko na lang.

“Pwes simula ngayon araw araw na kita mamasahihin.” Ang nakangiti niyang sabi ng sulyapan ko sa siya.

Napangiti naman ako. Lalo siyang gumwapo sa aking panginin sa ginagawa niya. Hindi pa rin siya nagbabago sa kanyang paglalambing. Kahit nagbibinata na siya.

Maya maya ay naramdaman ko na lang na humawak siya sa aking balikat at minasahe niya ito. Ang sarap sa pakiramdam ng ginagawa niya. Napapapikit ako at saka nakikiliti.

“Masarap ba Kuya?” Ang mapang-akit niyang bulong sa akin. Bigla naman akong napamulat sa sinabi niya.

“Bakit may kasamang akit ang boses mo?” Ang puna kong sabi sa kanya.

“Ah iyon ba kasama talaga iyon Kuya para mas lalong sumarap ang masahe ko sa iyo.” Ang nakangiti niyang sabi sa akin.

Hinayaan ko na siya sa ginagawa niya. Ang sarap niyang magmasahe sa akin. Napapapikit ako. Nasa ganoon kaming posisyon ng biglang dumating si Justin.

“Ehem..” Ang pag ubo niya para masabing nandiyan na siya.

Nahiya naman ako sa aming lagay. Kaya inaalis ko ang kamay ni Tinyo at umayos ako ng upo. Natawa naman si Justin sa aking inasta pero nakita kong masama ang tingin ni Tinyo kay Justin.

“Anong ginagawa mo dito?” Ang medyo napataas na boses ni Tinyo. Nabigla ako sa kanyang inasta.

“Tinyo? Siyempre drayber natin iyan.” Ang sabi ko. At tumingin sa kanya.

Bigla na lang siyang nag walk out. Hindi ko maintindihan ang inasta ni Tinyo. Nakakapanibago. Lumapit na sa akin si Justin.

“Anong problema noon?” Ang tanong ko. Tinaas lang ni Justin ang kanyang magkabilang balikat.

Napapansin ko ang madalas na hindi pagkikibuan ng dalawa. Hindi ko alam kung kailan nagsimula. Pero parang may mali sa nangyayari. Hanggang sa hindi ko na makaya ang katahimikan na umabot ng isang linggo hindi nila pag-uusap. Hindi naman sila ganito. Buddy pa nga sila kung magturingan. Kaya wala na akong inaksaya pa ng panahon ng makauwi na kami ay pinuntahan ko sa kuwarto si Tinyo na kasalukuyang nasa harap na laptop niya at nakadapa paharap sa headboard ng kama.

“May problema ba kayo ni Kuya Justin mo?” Ang sabi ko kay Tinyo pagkalapit ko sa kama niya.

“Wala naman Kuya! May tanong lang ako Kuya?” Ang sabi at tanong ni Tinyo.

“Ano naman iyon?” Ang sabi ko.

“Nanliligaw ba sa iyo si Kuya Justin?” Ang sabi niya sa akin. Nakatingin ito sa akin ng seryoso.

“Oo!” Ang maikli kong sabi. Nakita ko sa mata niya ang lungkot ng sinabi ko. Magsasalita na sana ako ng paalisin niya ako.

“Uhmm Kuya antok na ako. Balik ka na sa kuwarto mo.” Ang biglang sabi niya. At binaba ang kalahati ng laptop at biglang natulog patalikod sa akin.

Nabigla ako sa inasta niya. Pero hindi ko na lang inusisa. Baka wala lang sa mood. Inaayos ko ang kumot niya at nagpaalam na sa kanya. At pinatay ko na ang ilaw ng kuwarto niya bago ako umalis.

Isang araw ay nabigla ako sa aking natuklasan sa kuwarto ni Tinyo. Hihiramin ko sana ang laptop niya at ng humiga ako ay parang may nadama akong matigas kaya napatingin ako. Isang photo album iyon. Natatawa ako kasi iyon ay puro litrato naming dalawa ni Tinyo. Ang ganda ng pagkakagawa. Hindi siya basta basta dahil masyado itong maganda parang pinasadya ang pagkakagawa. Pero lalo akong nabigla kasi may mga litrato ako na tulog na tulog ako. At masarap ang pagkakahimbing. Natutuwa ako sa una pero parang karamihan ay sa akin. At bakit may ganito si Tinyo? Iyan ang tanong ko sa aking sarili.

Hindi ko na muna binigyang atensiyon ang bagay na aking nakita sa kuwarto niya. Napapansin ko lang ay masyadong malambing ngayon si Tinyo. Wala naman siya hihingin. Kasi di ba ang mga bata pag may kailangan ay maglalambing. Pero siya hindi. Hindi ko maintindihan.

Isang araw habang binibisita ako ni Justin. May praktis kasi si Tinyo sa eskwelahan. May dala itong bulaklak sa akin. Ewan ko pero natutuwa ako pag binibigyan niya ako. Halos mapuno na nga ang loob ng bahay dahil araw araw siya may dala nito.

“Uhmm..Oliver may tanong ako?” Ang bungad ni Justin. Nakaupo kami sa sofa.

“Hmmpp?” Ang sabi ko.

“Uhmm matagal na kasi akong nanliligaw. May pag-asa ba ako? Hindi ko kasi nararamdaman na may puwang ako. Hindi naman sa naiinip na ako. Alam kong may nagawa akong mali. Pinagsisisihan ko naman iyon. Pero sana makita mo naman ang effort ko.” Ang seryosong sabi niya.

Nabigla ako sa kanyang sinabi. Kasi ngayon ko lang siya nakitang seryoso at nagsabi sa akin ng ganyan. Puro pakita ng motibo ang ginagawa niya.

“Uhmm..punta muna ako sa kusina. Kuha lang kita ng meryenda.” Ang nasabi ko. Iniiwasan ko kasi ang mga ganya dahil baka masagot ko siya. Hindi pa kasi ako handa. Parang may pumipigil. Tumayo na ako at ng ihahakbang ko ang aking paa ay bigla ba naman akong hinatak at napaharap tuloy ako sa kanya at natumba na nakapatong. Mas lalo akong nabigla na mapansin kong malapit na malapit na ang aming mukha sa isa’t isa. Nagkatingin kami. At maya maya ay dumampi na ang labi niya sa labi ko. Mabagal sa una pero biglang naging mapusok. Nasarapan naman ako kaya gumanti ako. Nasa ganoon kaming posisyon ng bigla kaming makarinig ng bolang tumalbog.

“A..nong..ibig sabihin nito?” Ang sabi ni Tinyo. Kitang kita ko ang galit na galit na mukha niya.

Napabalikwas kami ng upo. Hindi ko inaasahan ang sumunod. Bigla ba namang sumugod si Tinyo at hinatak patayo ang kuwelyo ni Justin at sinapak itos. Natumba si Justins. Nabigla ako sa inasta ni Tinyo. Kaya hinatak ko siya palayo kay Justin. Inalalayan ko naman si Justin na umupo.

“Okay ka lang ba Justin?” Ang nag-alala kong sabi kay Justin.

“Ano bang problema mo Tinyo? Bakit ka nagkakaganyan?” Ang galit at baling ko kay Tinyo.

“Binabastos ka ng lalaking iyan sa pamamahay natin. Kuya paalisin mo na nga iyan.” Ang galit na sabi ni Tinyo kay Justin.

“Tumigil ka. Aksidente ang nangyari.” Ang galit ring sabi ko.

“Bakit siya Kuya ang kinakampihan mo? Kuya ano na ba kayo ng lalaking yan. Bakit kayo naghahalikan? Syota mo na ba yan?” Ang galit na sabi niya sabay duro kay Justin.

“Wala akong kinakampihan. Aksidente nga ang nangayari. Saka ano naman ngayon kung syota ko si Justin? Gusto ko namang maging masaya.” Ang galit kong sabi.

Bigla itong nagwalk out sa hindi ko malamang dahilan. Napapansin ko na laging masama ang tingin ni Tinyo kay Justin. Hindi ko alam kung nagseselos siya pero hindi naman ako nagkukulang ng atensiyon sa kanya. Wala akong nakikitang masamang ginagawa sa akin ni Justin dahil nga nanliligaw ito sa akin.

“May problema ba kayo ni Tinyo? Napapansin ko na lang na hindi kayo nagpapansinan lately.” Ang usisa ko kay Justin.

“Wala!” Ang mabilis niyang sagot sa akin.

“Eh bakit ganoon iyon sa iyo? May hindi ba kayo pagkakaintindihan lately?” Ang usisa ko ulit.

“Wala nga! Ang kulit mo. Baka may topak lang yang kapatid mo.” Ang sabi niya sa akin. Hindi talaga ako naniniwala sa kanya. May mali talaga.

Nagtagal pa si Justin ng ilang oras bago siya umuwi. Gusto ko sanang kausapin si Tinyo kaso naiinis ako sa inasta niya. Kaya pinagpabukas ko na lang.

Kinabukasan ay nabigla akong hindi sumabay si Tinyo sa amin. At ng umuwi ay may babaeng kasama sa bahay. Kinagulat ko iyon. Hindi ko alam pero parang may mali. Ayaw niyang makipag usap sa akin. Ang dami niyang dahilan. Hindi lang iyon ay napapansin kong laging madaling araw kung umuwi si Tinyo at minsan ay lasing.

Lumipas iyon ng 2 linggo. Hindi ko na matiis ang ginagawa ni Tinyo sa sarili. Hindi ako sanay na hindi ko siya nakakausap. Hindi na nga siya sumasabay sa amin ay hindi pa kami nag uusap dahil tulog na ito pag dumarating ako o kaya ay nakatulog na ako bago pa siya dumating.

Isang araw ay tinanong ko ang katulong kung umuwi na si Tinyo. Nagulat ulit ako ng may babae na naman daw siyang kasama at ibang babae daw iyon sa mga nakita nila dati. Nainis na ako sa ugali niya. Kaya wala akong inaksayang panahon. Pumunta na ako sa kuwarto niya. Hindi pa man ako kumakatok ay may narinig na ako.

“Ahhh..oohh..yeah..” Ang sabi ng babae.

Kinabahan ako kaya pumasok ako ng biglaan at nadatnan ko ang babae na nakapatong at binabayo ni Tinyo. Nagulat ako. Napatingin sila sa akin.

“Anong ibig sabihin nito?” Ang seryosong kong sabi.

“Wala Kuya umalis kana.” Ang walang modong sabi ni Tinyo. Nagpintig ang aking tenga sa narinig.

“Ikaw babae umalis ka diyan sa kandungan ng kapatid ko kung ayaw mong kaladkarin kita.” Ang galit na sabi ko sa babae.

Natakot ito at nakita kong tumayo ito. Nahugot ang tigas na tigas na alaga ni Tinyo. Nakapatong pa kasi ang babae. Dali dali itong nagbihis at naglakad paalis sa kuwarto ni Tinyo. Si Tinyo naman ay napatakip ng kumot at tumalikod sa akin.

“Humarap ka sa akin.” Ang utos ko. Hindi ito humarap sa akin.

“Kelan pa ito? Ano bang ginagawa mo sa sarili mo? Ba’t ka nagkakaganyan?” Ang sabi ko. Hindi ito tumugon. Naiinis na ako.

“Ano? Anong problema mo?” Ang sigaw ko sa kanya. Nabigla ako ng tumayo ito siyempre wala itong saplot sa katawan.

“Ikaw..ikaw ang problema ko!” Ang sigaw niya sa akin.

“Bakit? Ano bang problema mo? Anong nagawa ko sa iyo para magalit ka?” Ang nagtataka kong sabi.

“Kuya napakamanhid mo naman.” Ang naiiyak na sabi niya.

“Ano nga? Hindi kasi kita maintindihan. Bakit ka ba nagkakaganyan?” Ang nagtataka kong sabi.

“Kuya gusto kasi kita kaya ako nagkakaganito.” Ang naiiyak na sabi niya. At napaluhod na siya. Nagulat naman ako. Kaya pala siya nagkakaganito.

“Pero Tinyo kapatid kita. Hindi tayo pwede. Ano bang pumasok sa kukote mo?”Ang naaawa kong sabi. Tumayo ito at niyakap ako.

“Kuya mahal na mahal kita. Hindi naman tayo magkapatid. Kaya pwede mo akong mahalin.” Ang naiiyak pa rin niyang sabi sa akin. Tinulak ko siya.

“Hindi! Mali ito! Magkapatid tayo iyan ang tandaan mo!” Ang sigaw kong sabi at umalis na ng kuwarto niya.

Pumasok na ako ng aking kuwarto at doon ako nag iiyak. Hindi ko alam kung bakit ganito. Lahat kasi ng lalaking napapalapit sa akin ay nagkakagusto. Isa na doon si Tinyo na halos kapatid na ang turing ko sa kanya ay nagkagusto sa akin. Hindi pa rin ako makapaniwala hanggang ngayon. Nakatulog ako sa sobrang pag iiyak.

Nagising ako ng madaling araw at tiningnan ko si Tinyo kung nasa kuwarto para makausap ulit. Kaso wala siya. Kaya tinanong ko kung nasaan si Tinyo ang sabi ng katulong ay umalis daw. Bakit naman nila pinaalis na ang bata? Hindi raw napigilin si Tinyo dahil nagpupumilit. Nag-aalala na ako kasi madaling araw na at wala pa rin si Tinyo. Tinawagan ko si Justin para samahan akong hanapin si Tinyo. Halos inumaga na kami ay hindi pa rin namin siya makita.

Pinauwi na ako ni Justin kasi may pasok pa ako. Pero sinabihan ko na muna ang aking sekretarya na hindi ako papasok hihintayin ko si Tinyo sa bahay. Ipagpapatuloy na lang daw ni Justin ang paghahanap kay Tinyo. Lumipas ang tanghali at pagabi na ay wala pa rin siya. Tinawagan ko rin ang ibang mga kaklase niya at wala daw silang alam sa kinaroroonan ni Tinyo. Nag-aalala na talaga ako. Hindi rin daw pumasok.

Napainom ako ng alak sa aking pag-aalala. 10 na ng gabi ay wala pa rin si Tinyo. Sa sobrang pagod at puyat at inom ay nakatulog ako sa sofa kakahintay. Nagising ako kahit masakit ang ulo ko ng biglang bumukas ang gate ng bahay at nakita ko si Tinyo na pasuray suray. Lasing ito.

“Tinyo bakit ngayon ka lang umuwi?” Ang nag-aalala kong sabi.

“Sensya na Kuya!” Ang lasing na sabi niya at natumba siya sa akin dahil sa sobrang kalasingan.

Dinala ko siya sa kanyang kuwarto at hinubad ang damit niya. Pinunasan ko ang kanyang katawan. Habang pinupunsan ko siya ay hinawakan niya ang ulo ako at hinalikan niya ako. Gusto kong kumawala sa kanya kaya lang dalawang kamay na humawak sa ulo ko.

Naramdaman ko na lang hiniga niya ako at pumatong sa akin.Siniil ulit ako ng halik. Habang hinahalikan niya ako ay inisa isa niyang alisin ang damit niya. Hindi ako makagalaw dahil sa kabiglaan at bigat niya at nahihilo rin ako dala ng puyat. Medyo malaki kasi si Tinyo dala ng pagbabasketball.

Bumaba ang halik niya at habang ginagawa niya iyon ay tinatanggal niya ang aking t-shirt. Dinilaan niya ang aking dibdib kasama na ang aking utong. Hindi ko mapigilan ang umungol dala ng ginagawa niya. Salit salitan niyang sinisipsip ang aking magkabilang utong ko.

“Aahhh..aahhh..Tinyo tama na” Ang ungol ko at pinipigilan ko pero nanghihina ako.

Hindi siya natinag bumaba siya sa pusod ko at dinilaan niya iyon. Ng magsawa ay binaba niya ang short na aking suot kaninang madaling araw. Dinilaan niya ang aking alaga na unti unting nabubuhay na. Napapungol na ako sa sarap.

“Aahh...aahhh..Tinyo..tama na.” Ang pagpipigil ko pero hindi ko siya maawat.

Hinubad niya na ng tuluyan ang aking brief at tumambad sa kanya ang matigas na alaga ko. Wala kaabog abog ay sinubo niya iyon. Alam kong hindi pa siya sanay kasi nasasagi ang ngipin niya. Pero tinitiis niya kahit naduduwal medyo naduduwal siya. Lumaki rin kasi ang akin.

“Aahhh..ahhh..Tinyo tama na please” Ang ungol ko at pagpigil ko sa kanya.

Pero hindi siya natinag at tinuloy niya pa rin. Dinilaan niya rin ang aking magkabilang itlog. Maya maya ay bigla siyang umakyat sa mukha ko at siniil ulit ako ng halik bago siya pumunta sa aking tenga at niyakap ako at gumulong kami para magpalit kami ng puwesto. Ako na ngayon ang nasa ibabaw niya. Bigla siyang bumulong.

“Kuya Oliver..tirahin mo ako please.” Ang sabi niya. Nagulat ako.

“Ayoko Tinyo..please tigilan na natin ito.” Ang sabi ko.

“Kuya please.” Ang sabi niya. At maya maya ay kinuha niya ang aking alaga at kinuha ang lotion sa kanyang side table at kumuha ng marami. Iniligay niya iyon sa aking alaga at pinahid gayundin sa kanyang likuran. Mabilis ang pangyayari. Pinasok niya ang aking alaga. Nakalagay kasi ang kanyang paa sa aking likuran kaya naitulak niya ito sa loob niya.

“Uhhmmm!!” Ang daing niya. Alam kong nasasaktan siya

At akma tatanggalin ko na ay niyakap niya ako ng mahigpit at gumulong ulit. Siya na ang nasa ibabaw ko. At umiindayog siya sa aking ibabaw. Humalik siya ulit sa akin. Kita ko ang hirap niya pero tinitiis niya. Umiiyak siya. Naawa na ako. Pero hindi ko talaga magawang umalis sa higpit ng yakap niya sa akin.

“Tinyo tama na please!” Ang pagmamakaawa ko sa kanya.

“Kuya please.” Ang sabi niya.

Wala na akong nagawa dahil siya ang bumabayo. Pabilis na ng pabilis at tumitindi na ang nararamdaman ko sa ginagawa niya. Nasasarapan na ako. Kaya ako na ang bumabayo sa kanya. Nararamdaman na niya kaya kami ay nagpalit ulit ng puwesto. Ako na ang nasa ibabaw niya. Kapit na kapit siya sa akin. Ayaw akong bitawan. Tumagal iyon. At ng hindi ko na kaya ay nagsalita na ako.

“Ahhh...ahhh...Malapit na akoo” Ang ungol ko.

“Sige lang Kuya iputok mo sa loob ko. Buntisin mo ako.” Ang sabi niya. Hindi ko na talaga kaya.

“Ayan na akoooo!!!” Ang sabi ko kasunod noon ay ang pagputok ng aking katas sa likuran niya. Sobrang dami noon kasi matagal na akong hindi nakakapagpalabas. Aminado naman ako dahil sa dami ng ginagawa ko.

Lumabas pa nga ang iba sa sobrang dami. Nahiga ako sa dibdib niya sa sobrang pagod. Kinuha niya mukha ko at siniil ako ng halik. Tumutulo pa rin ang luha niya.

“I love you Kuya Oliver” Ang sabi niya sa akin.

Hindi ako sumagot dahil napagod ako nakatulog ako na ganoon ang puwesto ko. Nakapatong at nakapasok ang aking alaga. Nakayakap siya sa akin.

Nagising ako dahil naiihi ako. Nagulat ako na ganoon pa rin ang puwesto namin. Kaya dahan dahan kong inalis ang aking sarili kay Tinyo. Mahimbing pa rin ang tulog nito. Nagulat ako ng hugutin ko ang aking alaga dahil may dugo. Natakot ako. Gumalaw siya kaya umalis ako ng kuwarto at dinala ang aking damit sa aking kuwarto buti walang tao sa labas ng kuwarto niya kaya kahit nakahubad ako pumasok na ako sa kuwarto ko.

Pumasok ako ng banyo para maligo. Hindi ko lubos maisip na may mangyayari sa amin ni Tinyo. Tinuring ko siyang kapatid sa mahabang panahon kaya naiinis ako sa sarili ko kung bakit humantong kami sa ganito. Tinapos ko na ang aking paliligo. Nagbathrob ako at nagulat ako sa aking nakita paglabas.

“Anong ginagawa mo dito?” Ang inis kong sabi kay Tinyo. Wala siyang damit. Nakahubad pa rin ito.

“Kuya salamat!” Ang masaya niyang sabi at akmang yayakap sa akin ng pigilan ko ng aking kamay.

“Wag ka ng mag atubiling lumapit sa akin.” Ang seryoso kong sabi. Lumungkot ang mukha niya. Kumuha ako ng tuwalya at binigay ko sa kanya.

“Magbihis ka na at umalis. May pasok ka pa?” Ang sabi ko sa kanya.

“Pero kuya..” Ang naputol niyang sabi ng sumabat ako.

“Sabi kong umalis ka na!” Ang sigaw kong sabi sa kanya. Nagulat ito at nagtapis ng tuwalya at padabog na umalis ng aking kuwarto.

Naiinis ako. Sobra akong naiinis. Umiyak ako ng umiyak matapos siyang umalis sa aking kuwarto. Hindi na naman ako nakapasok sa aking trabaho. Napakasakit ng nangyayari sa akin. Bakit ganito? Hindi ko maintindihan. Pinapahirapan ako.

Hindi ko siya pinapansin simula ng may mangyari sa amin. Hindi ko lubos maisip na gagawin niya ang ganito. Nadala lang ako sa ginawa niya pero kahit kailan ay hindi ko iniisip na gusto ko siyang ikama. Kapatid lang ang turing ko sa kanya.

Gusto niya man akong kausapin ay umiiwas ako. Lagi kong kasama si Justin at kami ang laging nag uusap. Sa kotse lagi akong nasa passenger’s seat at siya ang nasa likod. At sa bahay lagi ako nasa kuwarto ko kung hindi bumibisita si Justin. Nagpapahatid ako ng pagkain sa aking kuwarto dahil iniiwasan ko si Tinyo.

Nalulungkot ako na ganito ang nangyayari sa amin ni Tinyo. Sa dinami dami ng aming pinagdaanan ay ito na ata ang pinakamatindi. Hindi ko napaghandaan. Nasobrahan kasi ako sa paghihiganti. Mahal ko si Tinyo pero tanging kapatid lang ang turing ko sa kanya.

Hindi ko alam kung bakit hindi ko mabuksan ang puso ko sa kahit kanino. Kahit kay Justin ay hindi ko masabing gusto ko siya dahil parang sarado na at ayaw ng tumibok. Siguro natrauma ako. Ewan. Kahit na kinikilig ako sa ginagawa ni Justin ay talaga hanggang doon lang iyon at wala na.

Umabot iyon ng ilang linggo. At kita ko sa kanyang mukhang ang laging malungkot at namumugto ang mata. Naawa ako pero hindi ko siya magawa kausapin dahil natatakot ako sa maaaring mangyari. Isang araw ay nagising ako sa sunod sunod na pagkatok ng aming katulong.

“Ano ba yan ang aga aga?” Ang inis kong sabi.

“Sir sensya na si Tinyo po naglayas?” Ang natatakot na sabi ng aming katulong.

“Ano!” Ang gulat kong sabi.

“Sir kakaalis lang po. Pinipigilan ko pero hindi nagpapigil.” Ang sabi pa rin ng katulong.

“Ano ba yan? Bakit niyo naman hinayaan? Pag may masamang mangyari doon. Sige sige..hahanapin ko.” Ang aligaga kong sabi.

Dali dali kong tinawagan si Justin para hanapin si Tinyo. Kinakabahan ako kung saan siya pupunta. Tinawagan ko ang lahat ng pwedeng tawagan pero walang nakakaalam ng kinaroroonan ni Tinyo.

Dumating si Justin at ng aalis na ay nakalimutan kong dalhin ang aking cellphone. Kaya ng makuha ko ang aking cellphone sa tabi ng picture ko at ni Tinyo na nasa side table ng kama ko. Aksidenteng nasagi ko ang picture ni TInyo.

“Ay shit!” Ang sabi ko at bigla akong kinabahan. Hindi ko alam kung bakit.

Sobrang alalang alala ako ng mga oras na iyon. Pag may mangyaring masama kay Tinyo ay hindi ko mapapatawad ang aking sarili. Sana lang talaga walang mangyaring masama sa kanya.

Habang sa kinaroroonan ni Tinyo. Pumunta ito sa Batangas pier. Pupunta muna siya ng Puerto galera para magpalipas ng sama ng loob. Doon muna siya pansamantala habang hindi pa alam kung saan pupunta.

Nasa loob na siya ng bangka at umalis na ang sasakyan papunta ng galera. Habang nasa biyahe sila ay biglang dumilim. Hindi nila inaasahan ang biglang pagbuhos ng malakas na ulan. Napatigil sila sa kalagitnaan ng biyahe nila. Tumigil ang makina nila ng di oras. Ng inaayos ay bilang umapoy. May dala pa naman doong gas tank ang isang pasahero kasama niya.

*BOOM*

Isang malakas na pagsabog ang naganap sa sinasakyan ni Tinyo.

“Talon dali!” Ang sabi ng isang pasahero. Bago pa man ang pagsabog.

Tumalon si Tinyo sa dagat. Maalon at madilim ang paligid niya. Maya maya ay may narinig siyang humihingi ng saklolo.

“Tulungan niyo ako..urkk..Tulong!!!” ang sumisigaw na sabi ng isang babae.

Nalulunod na ito. May live vest kasi siya, Hindi niya alam na may mga pasahero ang matigas ang ulo at isa na ang babaeng humihingi ng saklolo. Dali dali siyang pumunta sa kinaroroonan nito.

“Miss...sandali lang..hantayin mo ako.” Ang sabi ni Tinyo.

Nilangoy niya ito. Ng makalapit na ay hinubad niya na ang live vest at pinasuot niya ito. Humahangos siya. Tumatalsik na ang lakas ng alon sa kanila.

“Paano ka?” Ang sabi ng babaeng niligtas niya.

“Ok lang po ako. Marunong naman po akong lumangoy. Humawak ka po sa akin.” Ang sabi ni Tinyo.

Humawak siya sa balikat nito. Nilalangoy nila ang dagat.Wala silang makita. May nasasagi na silang debri ng nagkalat na bahagi ng bangkang sinakyan nila. Sunod sunod na malakas na alon ang humampas sa kanila.

“Wag kang bibitaw!” Ang sabi ni Tinyo sa babae.

“Hindi ko na kaya.” Ang sabi ng babae.

Sa isang iglap isang malakas na alon ang humapas sa kanila at hindi na nakayanan ng babae ang pagkapit kay Tinyo. Napabitiw siya. Nahablot ng babae ang kuwintas ni Tinyo na binigay sa kanya ng kapatid. Buti nahawakan ni Tinyo.

“Wag mo akong bibitawan please. Hindi ako marunong lumangoy.“ Ang sabi ng babae.

“Hindi! Basta wag kang bibitaw.” Ang sabi ni Tinyo.

Tumagal sila at nanghihina na pareho. Nanginginig na sila sa lamig at wala silang makitang rumerescue sa kanila.

“Pag na..ka..lig..tas ka ple..ase pa.ki..bi..gay ang ku.win..tas sa Ku..ya Oli..ver ko.” Ang habilin ni Tinyo. Nangingig na ito.

“Oo...” Ang nanginginig at naputol na sabi ng babae.

Hindi na natapos ang sasabihin ng babae na isang na namang malakas na alon ang humampas sa kanila. At may kasamang isang malaking kahoy na mukhang galing sa bangkang sinakyan nila.

“Sa likod mo!!” Ang sigaw ng babae kay Tinyo.Tumalikod ito. At sakto na papalapit na ang alon at kasama ang kahoy.

“Hindi!!!”Ang sigaw niya. Sabay bitaw sa kuwintas na hinahawakan nila pareho. Sinangga niya kasi ng kamay niya ang papalapit na kahoy. At sa sobrang lakas ng paghampas ay nawalan siya ng malay dahil sa natamaan siya sa ulo at inanod siya.

Sumisigaw ang babae ng tulong pero walang nakakarinig sa kanya. Hindi na rin niya makita si Tinyo. Kasi sobrang lakas ng alon at umuulan pa. Medyo tumagal pa siya ng may makita na siyang umiilaw sa hindi kalayuan. At dahil may pito ang live vest ni Tinyo ay sunod sunod siyang pumito hanggang sa makita na siya ng rescuer.

“Ayun dali!” Ang sabi ng isang rescuer.

Inalis na nila sa dagat ang babae. At ng maisampa na ang babae sa bangka at mabigyan ng tuwalya ay umiyak ito sa tindi ng nangyari sa kanya akala niya mamatay na siya.

“Mam may kasama po ba kayo?” Ang sabi ng rescuer.

“Meron ako kaso hindi ko siya kilala. Siya ang nagligtas sa akin kaso humampas ang malakas na alon at kasama ang malaking kahoy. Nawalan siya ng malay at inanod. Boss hanapin po natin siya!!” Ang naiiyak na sabi ng babae.

“Sige sige!!!” Ang sabi ng rescuer.

Hinanap na nila si Tinyo at inabot na sila ng gabi pero wala pa rin silang makita. Lumalakas ang alon. Kaya napagpasyahan na nilang bumalik at baka madisgrasya pa sila.

Samantala sa aking kinaroroonan ay hindi na ako mapakali sa pag-aalala. Masama na ang pakiramdam ko sa mga oras na iyon. Madilim na ng kami ay bumalik sa bahay. Inalalayan ako ni Justin na makapasok.

Binukasan ko ang TV sa sala. At ito ang bumungad sa akin.

Kakapasok lang po ng balitang ito. Isang pampasaherong bangka ang sumabog sa kalagitnaan ng biyahe papunta ng Puerto Galera. Nagkaroon ng mechanical failure ang bangka sa gitna ng biglaang pagbuhos ng ulan. Marami ang nawawala at kasalukuyang hinahanap ng mga rescuer. Antabayan niyo po maya maya ang iba pang balita kaugnay nito.

Ang balita ni Mike Enriquez. Hindi ko alam pero kinabahan ako sa balitang iyon. Kaya nag-antabay lang ako sa kasunod na balitang iyon. Kinuhanan ako ng tubig ni Justin para makapagpahinga ako. Maya maya ay bigla na namang nagsalita ang Broadcaster ng palabas tungkol sa balitang inulat niya.

Mike Enriquez:Kaugnay po sa naganap na pagsabog kani kanina lang. Narito po ang ulat ni Mariz Umali.

Mike, kakakuha lang namin ng mga listahan ng mga sakay na pasahero ng bangkang MV Dela Costa. Nasa inyo pong screen ang pangalan ng mga sakay na pasahero. Kung kakilala niyo po ang mga taong nakapaskil ay tumungo lamang sa Batangas pier para makumpirma ang mga ito.

Umiinom ako ng tubig ng biglang kong makita ang pangalan ni Tinyo. Nabitawan ko ang basong iniinom ko. At nagsimula ng tumulo ang aking luha.

“Ti..tinyo!!!” Ang bigla ko pagsigaw ng makita ang pangalan ng kapatid ko. Niyakap ako ni Justin.

‘Ssshhh..tahan na..Puntahan na lang natin ang Batangas Pier. Hindi pa tayo nakakasiguro na si Tinyo nga iyon.” Ang pagpapakalma ni Justin.

Wala na kaming inaksaya pang panahon. Dali dali kaming naglakbay papuntang Batangas Pier para tingnan at malaman kung si Tinyo iyon at kung buhay pa siya. Nakarating naman kami sa Batangas pier ng isa’t kalahating oras.

Pagdating namin ay nakumpirma ko si Tinyo nga iyon dahil sa sulat kamay niya. Hindi ako pwedeng magkamali dahil lagi kong tinitingnan ang gamit niya.

“Ju..justin..si Tinyo ito. Sulat kamay niya iyon. Hindi ako pwedeng magkamali.” Ang naiiyak kong sabi.

“Nasaan na po ang rescuer?” Ang dugtong ko.

“Sir nasa dagat na po sila. At kasalukuyang hinahanap ang mga pasehero. Hantayin na lang po natin.” Ang sabi ng isang coast guard doon. Nakaassign siya sa mga naghahanap ng kanilang kamag-anak. sHinintay namin ang pagbabalik ng mga rescuer.

“Pag may nangyaring masama kay Tinyo hinding hindi ko mapapatawad ang sarili ko.” Ang nakokonsensiya kong sabi. Umiiyak na ako habang kami ay naghihintay.

Madaling araw na ng bumalik ang pinakahuling rescuer. Isa isa ng binaba ang mga pasaherong kanilang narescue. Palinga linga ako sa kakatingin ng mga narescue. Lumapit na ako ng hindi ko makita si Tinyo.

“Sir sila lang po ba ang narescue niyo?” Ang pag-aalala kong sabi.

“Oo sir bakit hindi niyo pa po nakikita ang kamag anak niyo sa mga narescue namin?” Ang sabi ng rescuer.

“Sir wala po eh. Please pakihanap naman po. Baka nandoon pa siya.” Ang naiiyak ko ng sabi.

“Sir masyado na pong delikado ng mga oras na ito. Pagpaumagahin na lang po natin. Wala na po kaming makita pa at saka sobrang lakas ng ulan. Tinitiis na lang po namin. May isa po kasing kasamahan ang narescue namin ang nag iiyak din kasi hindi namin makita ang kasamang nagligtas sa kanya.” Ang mahabang paliwanag ng rescuer.

“Nasaan po ba ang babaeng iyon?” Ang tanong ko. Hindi ko alam kung anong pumasok sa akin at tinanong ko ang babae na sinasabi niya.

“Ayun o sir!” Ang turo niya sa isang babaeng nakaupo sa gilid namin at nanginginig at binabalutan ng tuwalya.

Lumapit ako. Habang papalapit na ako sa kanya ay napansin ko ang hawak nito. Hindi ako pwedeng magkamali dahil pinagawa ko iyon. Wala iyon dito sa Pilipinas. Hinablot ko ito.

“Akin na iyan!” Ang sabi ng babae sa ginawa kong paghablot.

“Asan na ang may ari nito?” Ang napasigaw kong sabi.

“Ki..lala..niyo ba ang may..ari niyan.” Ang nauutal na sabi niya.

“Oo Kapatid ko siya. Asan na siya?” Ang sabi ko.

“Siya ang tumulong sa akin. Inanod siya ng malakas na alon ng masapol siya ng isang kahoy galing sa bangka namin. Hindi na namin siya makita.” Ang naiiyak na sabi niya.

Nanlumo ako sa aking narinig. Pinuntahan ko ang mga rescuer na pababa na ng kanilang rescue boat.

“Sir please nagmamakaawa na ako sa inyo. Puntahan po natin ang kapatid ko. Please! Nandoon pa iyon kailangan niya po tayo” Ang pagmamakaawa ko kasabay ng paghawak ko ng damit ng isang rescuer.

“Sir pasensya na po. Tinigil na po namin ang aming pagrerescue at gagawin na lang po namin ito pag nagumaga na. Mahirap na po baka kami po ang maaksidente.” Ang sabi ng isang rescuer.

“Sir..sige na po. Nagmamakaawa na po ako. Kahit ako na lang po. Babayaran ko po kayo. Please buhay pa iyon kapatid ko nararamdaman ko. Please puntahan po natin siya.” Ang pagmamakaawa ko at umiiyak na sabi ko.

“Pasensya na po talaga Sir.” Ang sabi ng rescuer. At tinanggal ang aking kamay sa damit niya.

Pupuntahan ko sana ang rescue boat ng pigilan ako ng mga rescuer at ni Justin.

“Bitawan niyo ako. Kailangan kong makita si Tinyo. Buhay pa siya! Buhay pa siya!” Ang naiiyak at nagwawala kong sabi sa kanila. Niyakap ako ni Justin.

“Oliver tama na..tama na..” Ang naaawang sabi niya sa akin.

“Justin tulungan mo ako please. Hanapin natin si Tinyo. Buhay pa siya! Kung hahanapin natin siya ngayon please!” Ang naiiyak kong sabi.

“Tama ang rescuer. Delikado na ang maglayag pa. Makakasama sa atin iyon. Pag umaga na saka tayo maghanap ulit. Sasasama tayo sa paghahanap.” Ang pangungumbinsi ni Justin.

Wala na akong nagawa kundi ang sumang ayon. Masakit man na baka huli na pero nananalig ako na mabubuhay pa rin si Tinyo. Pinuntahan ko ang babaeng nirescue niya.

“Sir pasensya na. Pinabibigay sa akin ng tumulong sa akin. Kayo po ba ang Kuya Oliver niya?” Ang naiiyak na sabi niya.

“Oo!” Ang sabi ko. Doon ako nanghina kasi nakumpirma ko nga talaga na si Tinyo ang may-ari ng kuwintas.

Binigay niya sa akin ang kuwintas ni Tinyo. At doon na ako nag iiyak at nanghina. Niyakap ako ni Justin. Ang sakit sakit kasi naghiwalay kaming masama ang loob sa isa’t isa. Hindi ko man lang siya nakausap. Hindi ko man lang siya napigilan. Hindi sana mangyayari ito.

Nagagalit ako sa aking sarili. Gusto kong sisihin ang sarili ko sa nangyari kay Tinyo. Kung hinayaan ko lang siya sa gusto niya hindi sana kami humantong sa ganito. Pero hindi ko talaga kayang mahalin na mas higit pa sa isang kapatid siya. Kapatid lang ang turing ko sa kanya.

Ng mag umaga na ay wala na kaming inaksayang panahon. Hinanap namin si Tinyo pero bigo kami. Wala kaming Tinyo na naabutan sa dagat. Araw araw kaming naghahanap at nagbabakasakali. Kahit sa mga karatig na probinsiya ay hinanap namin si Tinyo. Ngunit wala kaming nakitang katawan niya.

Hindi kami nagsasawa sa kakahanap kay Tinyo. Nararamdaman kong buhay pa rin siya. Kahit wala kaming kaugnayan sa isa’t isa dahil may nagsasabi sa akin na buhay pa ito. At hindi niya ako iiwan gaya ng pangako namin sa isa’t isa na lagi akong nasa tabi niya.

“Sir tara doon tayo!” Ang sabi ko.

Kasalukuyan kaming nasa dagat at nakasakay ng rescuer. Binabayaran ko ang mga rescuer kapalit ng paghahanap kay Tinyo. Wala akong pakialam kung maubos ang pero ko mahanap ko lang si Tinyo. Hinding hindi ko na siyang pakakawalan pa pag nakita ko siya.

“Tinyo please magpakita ka na. Alam kong buhay ka. Hindi ako magagalit sa iyo pag bumalik ka.“ Ang sabi ko sa aking sarili.

“Oliver mag iisang buwan na tayong naghahanap. Hindi pa rin natin nakikita si Tinyo.” Ang nawawalan na ng pag-asang sabi ni Justin.

“Buhay siya Justin nararamdaman ko. Hanapin lang natin siya. Hindi akong magsasawang hanapin siya. Andyan lang siya.” Ang naiiyak kong sabi. At niyakap na ako ni Justin.

“Hindi naman sa wala na akong pag-asa pero kung buhay siya dapat ay matagal na natin siyang nakita.“ Ang sabi ni Justin. Napaharap ako sa kanya.

“Sa sinasabi mong iyan parang mo na ring sinabing patay siya. Hindi siya patay! Tandaan mo iyan. Wag na wag ka ng magsasalita ng ganyan.” Ang pagalit kong sabi sa kanya.

“Sorry na!” Ang pagpapaumanhin niya sa akin.

Alam kong tama naman si Justin. Pero hindi ako pwedeng magkamali sa aking kutob. Alam kong buhay pa siya at hindi pa patay. Nararamdaman ko iyon base sa tibok ng puso ko. Alam kong nandiyan lang siya sa tabi tabi. Makikita rin namin siya. Hindi ako nawawalan ng pag-asa. Kahit na anong mangyari ay gagawin ko ang lahat lahat ng aking makakaya para mahanap lang siya. Ngayon ko lang ito sasabihin.

“Tinyo mahal din kita. Ayoko lang kasing masaktan. Ngayon ko lang narealized na ikaw talaga ang gusto ko. Ikaw ang nagpapasaya sa akin. Ikaw ang buhay ko. Kaya sana mabuhay ka. Please!” Ang sabi ko sa isip ko at umiyak ako. Niyakap lang ako ni Justin.

______________________________________________

Abangan ang napipintong pagtatapos ng aking serye. Maraming kaabang abang ang mangyayari. At may EPILOGUE po ito. Ito ang mga sunod na update ko.

1/29/12- The UNEXPECTED ENDING

1/31/12- The EXCITING EPILOGUE

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 24 Jan 2012 07:43:00 +0000

Nandito na naman po ang inyong lingkod. Magbibigay ng maikling patalastas. Pasalamatan ko lang po muna ang mga sumusunod: ramy from qatar, master_lee#27, Rue, ZROM60, Andrian at Ross Magno. Sama ko na ang mga silent reader.

Tuloy tuloy pa rin po ang makapigil hininga mga rebelasyon sa bawat kabanata ng aking serye. Maraming mga pangyayaring hindi niyo aasahang magaganap sa takbo ng istorya ko. Maraming posibilidad ang pwedeng mangyari. Humanda na sa mababasa niyo. Heto na po hindi ko na po patatagalin pa. Enjoy!

______________________________________________

Tinawagan ko si Attorney at ang pulis na kakilala ko para mapag usapan ang gagawin namin sa ganitong senaryo. Malaking pangalan ang babanggin ko. Hindi basta basta at maraming koneksiyon kaya nakakatakot din na banggain ko siya. Pero kailangan na itong mahinto para hindi na siya makagawa pa ng masama sa kapwa lalo na sa mga inosenteng bata.

Alam kong nakikinabang kami sa kanya pero kaya kong bayaran ang lahat ng nagastos niya sa aking kapatid. Ang hindi ko lang gusto ay nakakatulong ka nga kaso galing sa masamang gawain. Ano iyon pambawi sa mga ginawa mong masama. Hindi iyon kasagutan.

Saka aminado akong mainit ang dugo ko sa taong iyon dahil siya ang dahilan ng muntik ko ng pagkamatay. Hindi ako tinulungan noon at talagang walang pakialam sa akin. Iyon ang hinding hindi ko mapapatawad.

“Attorney may malaking pabor akong hihilingin sa iyo. Alam ko naging maganda ang ginawa natin sa dating umampon sa akin. Nakasuhan sila. Dahil walang laban ang pamilya nila sa akin. Pero this time malaking pangalan ang babanggain natin. Pero sana matulungan niyo ako.” Ang mahabang pakikipag-usap ko kay Attorney.

“Sige dadaan ako diyan sa opisina niyo para mapag-usapan natin ang mga dapat na gagawin natin.” Ang sabi ni Attorney.

“Sige hintayin ko po kayo dito.” Ang sabi ko at binaba ko na ang telepono.

Naalala ko nga ng pinatawan sila Aling Martha at Mang George ng parusa. Halos magmakaawa sila sa akin. 3 taon na ang nakakaraan. Hindi ko nga nakita doon si Luther. Ewan ko kung bakit wala siya doon samantala ang mga kamag-anak niya andun para damayan sila Aling Martha at Mang George. Pero wala na akong pakialam noon sa pamilya nila at ayoko na ring magkaroon ng ugnayan sa kanila. Tama na ang tulong na ginawa ko sa anak ni Camille.

“Oliver please ayokong mabulok sa kulungan. Please gagawin ko ang lahat lahat.Pakawalan mo lang ako.” Ang nag-iiyak at nagmamakaawang sabi ni Mang George.

“Tang ina mo Oliver. Hindi kita mapapatawad kahit kailan. Papatayin kita oras na makatakas ako dito.” Ang pagbabanta ni Aling Martha.

Medyo natagalan ang pagbibigay ng hatol sa Pamilya Mercedes dahil kumalap pa kami ng maraming ebidensiya. Pero nagwagi kami kasi nahatulan sila ng habang buhay na pagkakabilanggo dahil sa pagpatay sa mga magulang ko at sa mga magulang ni Mama.

Nasa ganoon akong pag-iisip ng dumating na ang kilala kong Pulis at si Attorney na pinapunta ko sa opisina ko. Ito ay para pag-usapan ang mga hakbang na gagawin namin laban kay Mr. Villacencio.

“So sarge anong gagawin natin tungkol dito? Natatakot ako sa maaaring mangyari. Lalo na baka may masamang mangyari sa aming dalawa ni Tinyo pag binunyag natin siya.” Ang sabi ko ka pulis na kakilala ko.

“Wag kang mag-aalala kasi may kakilala ako sa CIDG at NBI para sa mga ganitong kaso. Marami kaming nababalita kay Mr. Villacencio pero malakas ang kapit niya kaya hindi siya mahuli huli ng pulis. Saka nakakalusot sa imbestigasyon. Ngayon kumpirmado na nga siyang isa sa mga bigtime na nagbebenta ng pinagbabawal na gamot.” Ang sabi ng pulis na kakilala ko.

“Don’t worry Mr. Concepcion I’ll do my best para maprotektahan kayo at gawin kayong state witness para dito. Sisiguraduhin natin na makukulong siya.” Ang sabi ni Attorney.

Naging maganda naman ang usapan namin. May ginagawang surveillance sa mga kilos ni Mr. Villacencio. Nakumpirma nga nilang may binebenta itong bawal na gamot. Kaya naman isang entrapment ang gagawin para makulong siya.

Lumipas iyon ng isang buwan. Tuloy tuloy lang sila pagmamanman. Si Tinyo naman ay nakumpirma na niyang kay Mr. Villacencio ang pinagbabawal na gamit ng ibang kasamahan ni Tinyo sa basketball. Sinasama siya sa pagbibili ng marijuana at kanya itong binibigay sa akin para sabihin na si Mr. Villacencio ang nagbebenta sa mga estudyante at sa mga kilalang tao rin.

Isang araw ay sinabihan ko na si Tinyo na ihanda na niya ang sarili niya para sa isang entrapment. Alam kong natatakot siya pero sinabihan ko siya na pakatatag siya dahil nasa likod niya ako at hinding hindi ko siyang papabayaan na may mangyayaring masama sa kanya. Natatakot din naman ako pero dapat hindi ko iyon ipakita kay Tinyo para hindi siya panghinaan ng loob din.

“Kuya natatakot talaga ako? Baka pwedeng hindi na ako ang gumawa.” Ang nag-aalalang sabi niya sa akin.

“Hindi kita papabayaan at hindi ko hahayaan na may mangyari sa iyong masama.” Ang pagpapalakas ng loob ko sa kanya.

“Tinyo, bunso wag kang mag-alala nandito kami ni Kuya Oliver mo. Lakasan mo ang loob mo.” Ang sabi ni Justin kay Tinyo. At hinawakan ako sa aking beywang at dinikit sa kanyang katawan. Nagulat kaming dalawa ni Tinyo. Si Tinyo naman parang masama ang tingin sa pagkakadikit namin. Hindi ko alam.

Umiwas ako para mahiwalay ako sa kanya. Natutuwa ako sa kanya dahil sobrang lambing niya pag kami lang pero naasiwa ako lalo na pag laging tumitingin sa amin si Tinyo. Parang laging nakabantay sa aming dalawa si Tinyo.

Kinabukasan ay wala na kaming inaksaya pang panahon. Walang pasok si Tinyo ng araw na iyon. Tumwag si Tinyo kay Mr. Villacencio para bumili ng epektos. Sabi ni Mr. Villacencio ay siya mismo ang magbibigay sa kanya para daw makipagkamustahan sila.

Okay na ang lahat. Ang mga operatiba ay nakahanda na para sumalakay at medyo tago kasi ang lugar ng rest house nila Mr. Villacencio. Kahit maraming tauhan ay makakaya naman nila masugod si Mr. Villacencio. Siniguro rin nila kung may malulusutan ito. Nasa Taytay Rizal ang area na pupuntahan namin.

“Bunso kaya mo iyan. Basta siguraduhin mo lang na hindi makakahalata si Mr. Villacencio sa iyo. Basta umalis ka na kaagad kung makuha mo na iyong epektos at kung maari ay wag ka ng makipagkamustahan pa.” Ang sabi ko sa kanya.

“O..k.” Ang matipid at nautal pa niyang sabi. Alam kong natatakot na siya. Kahit naman ako matatakot din. Niyakap ko siya ng matagal na parang huli na. Nanalangin pa rin ako sa taas ng maging maayos na ito.

Matapos ang matagal na pagkakayakap sa isa’t isa ay. Sinamahan ko na siya sa rest house ni Mr. Villacencio. Binaba ko siya sa tapat ng bahay nila at hindi na ako sumama pa.

May isang tao sa taas ng gate na parang tumitingin sa mga paligid at dalawa naman sa gate. Naghintay kami sa labas. Medyo mataas at talaga sarado itong gate ni Mr. Villacencio at talaga namang hindi makikita ang loob nito. Hindi kasi tulad noon na bukas dala nga ng may pagtitipon noon.

Lumipas ang isang oras at hindi pa dumarating si Tinyo. Kinakabahan na ako. May backpack siya doon na nakalagay ang surveillance camera para maaktuhan ang pagbibigay ng marijuana ni Mr. Villacencio. Nakatingin sa amin ang mga bantay na nasa gate. Kami naman ni Justin ay nag uusap kunyari para hindi mahalata na parang wala lang sa amin.

Makalipas ang 30 minuto ay lumabas si Tinyo at mukhang balisa siya. Hindi ko alam. Pero nagmamadali siya lumabas. Kaya kaagad kong binuksan ang pintuan ng sasakyan ng makapasok na siya. Ng aakmang papasok na si Tinyo ay nagulat kami sa isang sigaw.

“Hoy boy tawag ka ni Boss?” Ang sigaw ng tauhan ni Mr. Villacencio.

“Tara na bunso sakay na!” Ang mabilis na sabi ko kay Tinyo at kaagad na sumakay si Tinyo at sinara kaagad para makaalis kami. Habang pinapaandar ang sasakyan ay nakarinig kami ng mga yabag ng mga paa.

“Dalian mo Justin. Tara na umalis na tayo dali.” Ang nagmamadali kong sabi kay Justin.

“Hoy bumalik kayo!” Ang sabi ng isang tauhan ni Mr. Villacencio at inumang na sa amin ang kanyang baril para barilin kami.

Napaandar na ni Justin ang sasakyan at humarurot na paalis. Kasabay noon ay nakarinig kami ng sunod sunod ng putok na baril. Pinayuko ko si Tinyo para hindi kami matamaan. Tinawagan ko na ang pulis na kakilala ko para sabihan na sumalakay na.

Nakasalubong na namin sila sa hindi kalayuan sa lugar ng bahay ni Mr. Villacencio. Kakarating palang nila. Tiningnan namin ang bahay at wala ng tao sa labas. Pumasok na sila. Sumalakay na ang mga pulis para mahuli sa akto si Mr. Villacencio.

Nagkaroon ng ilang putok ng baril sa pagitan ng tauhan ng pulis at ni Mr. Villacencio. Habang lumalayo kami ay pinahinto ko sa di kalayuan ang sasakyan para makita ang operasyon. May pulis din naman doon kaya ligtas na kami.

“Tinyo bakit parang nakatunog ata si Mr. Villacencio sa ating plano? Ano bang nangyari.” Ang usisa ko.

“Kuya mukhang nakahalata nga si Mr. Villacencio kasi may tumawag sa kanya sa telepono ng bahay nila. At medyo tumagal kaya hindi ko siya nakausap. Naibigay na niya sa akin ang marijuana ng may tumawag sa kanya. At napalingon siya sa akin na parang nagulat. Tapos tumalikod ulit. Nakakuha naman akong ng tiyempo para umalis na doon na parang walang nangyari. Iyon na nga ang nangyari sa atin ng makita mo akong parang balisa.” Ang mahabang paliwanag niya. At nanginginig na siya. Kaya niyakap ko siya at saka siya umiyak.

“Ssshhh..tahan na bunso. Alam kong natrauma ka. Pasensya na ha. Hinding hindi na ito mauulit pa.” Ang pagpapakalma ko sa kanya.

“Pasensya na Kuya kasi akala ko mamatay na ako. Akala ko hindi na kita makikita pa. Kuya basta walang iwanan.” Ang naiiyak na sabi niya.

“Oo naman..Ikaw lang ang bunso ko at hinding hindi kita iiwan.” Ang paglalambing ko sa kanya.

“Salamat Kuya!” Ang hinigpitan niya ang yakap sa akin. Nakita ko si Justin an nakatingin lang sa amin. Pero nakikita ko siya na parang nagseselos. Kasi hindi ko siya niyayakap kahit kailan. Siguro naiingit kaya lalo kong niyapos si Tinyo.

“Kuya nahihirapan akong huminga.” Ang hirap na sabi ni Tinyo. Nahigpitan ko yata kaya bumitaw ako at nakita ko siya kumukuha ng hangin. Napatawa naman ako sa kanya at niyakap ko ulit.

Matagal kaming nagyakap. Bumaba kami ng sasakyan para magpahangin. Nakayakap lang sa akin si Tinyo. Sunod sunod na putok na baril ulit ang narinig namin.

Lumipas ulit ang ilang oras at natapos na ang operasyon at nakita na namin si Mr. Villacencio na may tama ng baril sa kanyang balikat tanda na nanlaban siya at nakaposas. Tumingin siya sa amin ng magtama ang aming mga paningin. Napayakap ng mahigpit si Tinyo gayundin ako sa kanya. Hinawakan naman ako sa balikat ni Justin.

Masama ang tingin sa amin ni Mr. Villacencio. Bago siya ipasok sa sasakyan ng pulis. Maya maya ay may dumating na iba pang pulis maliban sa kasama naming pulis pero ang ikinagulat ko ay kasama nila. Si Chief Inspector Alfredo Mercedes, Sarhento Copruz at Sarhento Cruz.

Ang mga iyon ang mga pulis na gustong pumatay sa akin. Hindi ko alam kung anong ginagawa nila. Akala ko sa Quezon City sila nakaassign. Ano ang kanilang ginagawa?

Kinabahan ako na mukhang may alam sila dito sa operasyon namin. Nakita kong lumapit sila sa mga pulis na humuli kay Mr. Villacencio. Pumasok na kami ni Tinyo at sumunod si Justin sa amin. Bago pa kami umalis sa lugar na iyon ay nakita kong parang kinakausap ni Chief Mercedes si Mr. Villacencio at tumingin sa amin pero saglit lang iyon akala siguro nila hindi ko iyon nakita.

Kutob ko ay protektor ni Mr. Villacencio si Chief Mercedes. Kinabahan ako. Kaya pala talagang hindi mahuli huli ay may protektor ito sa taas. Hindi kaya si Chief Mercedes din ang tumawag kay Mr. Villacencio kanina na sinabi ni Tinyo. Pinagkibikit balikat ko na lang iyon.

Naging malaking isyu iyon sa bansa. Maraming press people ang sunod sunod na nagpupunta sa opisina. Bukod tanging ang aming attorney ang humaharap sa takot na balikan kami ng mga tauhan ni Mr. Villacencio.

Binigyan kami ng karagdagang security para sa kaligtasan namin. Meron din sa bahay namin mga 2. 2 rin kasama namin araw araw. Mabuti na iyon para makasigurong walang mapapahamak sa amin.

Isang araw habang ako ay nagdudumi sa aking pinagtatrabahuhan ko ay may isang lalaking may kausap sa telepono. Nabosesan ko na si Mr. Sosengco iyon.

“Chief Mercedes, ano ng nangyari sa balae ko. Kailan siya makakalaya?” Ang sabi ni Mr. Sosengco.

“Sige kayo na ang bahala. Gusto kong makalaya siya o pakawalan niyo.” Siya pa rin.

“Asahan ko yan. Maraming bantay walang lusot.” Dagdag niya.

“Sige mamaya na tayo mag usap.” Ang nagmamadali niyang sabi.

Mukhang may pumasok kaya natigil ito sa pagsasalita. Dalawang lalaki ang pumasok kasi nag uusap pa sila. Samantalang si Mr. Sosengco ay lumabas na dahil narinig ko may bumukas ulit ng pintuan. Natapos na ako at saka lumabas para maghugas ng kamay. Lumabas na rin ang dalawang lalaking pumasok.

“Tang ina sino kaya yung sinasabi ni Mr. Sosengco? Hindi kaya si Mr. Villacencio iyon.” Ang sabi ko sa aking sarili.

Hindi ako mapakali. Bumalik na ako sa aking opisina. At nag iisip kung anong gagawin ko. Kailangan mabantayan si Mr. Sosengco. Kinontak ko ang pulis na kakilala ko para paimbestigahan ang galaw ni Mr. Sosengco. Baka may gawin na naman siyang mali.

Hindi ako nagkamali na kakilala nga niya ang mga pulis ng muntik ng pumatay sa akin. At mukhang si Mr. Villacencio ang sinasabi niya. Balae nga pala ni Mr. Sosengco si Mr. Villacencio. Bakit hindi ko iyon naisip? Siguro alam ni Mr. Sosengco ito.

Umokey naman sa mga sumunod na araw. Nakita ko isang araw na masaya si Mr. Sosengco. Binati ko siya at pinaringgan.

“Good Morning Mr. Sosengco, mukhang happy ka ha?” Ang bungad ko sa kanya.

“Good Morning din sa iyo. Oo happy ako sa mangyayari mamaya.” Ang parinig niya sa akin. Makahulugan iyon.

“Happy bakit may maganda bang mangyayari sa iyo? Mapropromote ka ba? Wala pa namang eleksiyon. Matagal pa iyon O baka naman tungkol ito sa balae mo?” Ang makahulugan kong sabi din sa kanya.

“Wala kang paki. At saka hindi ako natutuwa sa pagkakaframe up sa balae ko.” Ang galit at giit niya.

“Frame up? Patawa samantalang kitang kita ang ebidensya. Bakit mo pagtatakpan ang isang kriminal? Baka naman nakinabang ka rin sa kanya? Kasosyo ka yata?” Ang sarkastiko kong sabi. Natawa naman ang ibang kasama niya.

“Don’t accuse me. Sa pananalita mo ay pinaparatangan mo ako na may kinalaman sa mga illegal na bagay. Ibahin mo ako.“ Ang galit niyang sabi.

“I’m not accusing you. Im just asking. Defensive ka masyado.” Ang sarkastiko kong sabi.

“Better watch your words. Baka iyan ang ikapahamak mo.” Ang banta niya sa akin.

“Will you please excuse us.” Ang dugtong niya.

Naiwan akong napaisip sa kanya mga sinabi lalo na iyong huli. Medyo kinabahan ako. Kaya tinawagan ko kaagad ang kilala kong pulis na bantayan maiigi si Mr. Villacencio.

Kinabukasan ay nagising ako sa isang katok galing kay Justin. Binuksan ko ang aking kuwarto. Medyo nalate ako ng gising dala ng medyong nagtagal ang board meeting namin kahapon. Isama mo pa ang pag iisip ko sa mga sinabi ni Mr. Sosengco. Ewan ko pero masama ang pakiramdam ko.

“Bakit aga mo namang kumatok?” Ang wala kong ganang sabi kay Justin at pupungas pungas pa ako ng mata.

“Buksan mo ang TV mo dali?” Ang sabi niya sa akin. Dali daling pumasok sa aking kuwarto at binuksan ang TV.

Nanlaki ang mata ko at nagising ang diwa ko sa nakita at narinig na balita. Nakatakas daw si Mr. Villacencio ng ilipat daw ito sa CIDG. Tinambangan daw ang may dala kay Mr. Villacencio. Napahawak ako kay Justin. Nakita ko ang pag aalala sa mukha niya.

“Justin anong gagawin ko?” Ang sabi ko kay Justin.

“Kailangan nating mag-ingat dahil gaganti panigurado si Mr. Villacencio sa inyo. Umalis muna kayo ng bansa. Mas safe iyon at hayaan na muna ang mga pulis ang mag-ayos wag ka ng makialam pa. Hindi magiging maganda ito para sa inyo ni Tinyo” Ang seryosong sabi ni Justin.

Tama naman si Justin kaso talagang gusto kong gumanti kay Mr. Villacencio. Gusto kong danasin niya ang mga pahirap na dinanas ko sa kanyang kamay dati. Hindi ko inaasahan na magiging ganito kabilis ang paglaya niya.

“Tinyo, bunso puntahan kita ngayon sa school niyo. Pagpapalam kita kasi may nangyari hindi maganda. Diyan ka lang. Wag kang aalis na scholl niyo. Delikado sa labas.” Ang sabi ko kay Tinyo mng tawagan ko siya kaagad ng malaman kong nakatakas si Mr. Villacencio.

“Sige po Kuya hantayin kita dito.” Ang sabi ni Tinyo.

Dali dali kaming pumunta ng school ni Tinyo para sabihan na rin ang kanyang mga guro tungkol dito. Pumayag naman sila ng sabihan ko ang sitwasyon namin at naiintindihan naman nila.

“Dalian na natin. Kailangan na naming ihanda ang pag alis namin sa ibang bansa.” Ang sabi ko kay Justin ng pasakay na kami sa sasakyan.

“Kuya ano bang nangyayari?” Ang usisa ni Tinyo.

Sinabi ko ang nangyari kay Tinyo. Nagulat ito at natakot. Habang nag-uusap kami ay bigla may sumulpot na nakamotor.

“Oliver, Tinyo yuko kayo dali!!!” Ang sigaw ni Justin sa amin.

At sunod sunod na putok ang narinig namin. Buti na lang may kasama kaming mga Pulis na pinasama sa amin ng kilala kong Pulis para bantayan kami. Hinabol na mga Pulis ang motor kaso hindi na nagawang mahabol dahil nakalayo na ito at ang mga sasakyan ay nagsitigil dala ng insenteng nangyari. Kaya nahirapan ang mga Pulis na humabol.

“Oliver, Tinyo ok lang kayo?” Ang nag-aalalang sabi ni Justin.

“Oo okay lang kami. Ikaw?” Ang balik tanong ko kay Justin.

“Okay lang din.” Ang sabi ni Justin.

“Kuya Oliver natatakot na ako.” Ang takot na takot na sabi ni Tinyo at yumakap sa akin.

Hindi na rin kami bumalik sa bahay. Kundi naghotel na lang kami. Tumawag ako kay Josephine at Attorney para sabihin ang plano ko.

“Josephine, pakicancel lahat ng appointment ko ngayon. At pakisabi sa board na magleleave ako temporary. Hindi ko alam kung hanggang kailan pero pakisabi na ang dahilan ay threat sa buhay ko at sa pamilya ko.” Ang sabi ni ko kay Josephine sa telepono.

“Sige po sir. Ako na po ang bahala diyan. Ingat po kayo.” Ang sabi ni Josephine.

“Salamat. Pasensiya na sa abala.” Ang sabi ko kay Josephine at binaba ko na ang telepono ko.

Ngayon ko lang napansin na my text sa akin. Unknown number. Isang banta ang natanggap ko.

Di pa tayo tapos.

Kinabahan ako. Kaya sumunod ay tinawagan ko si Attorney.

“Attorney, magleleave ako dala ng banta sa buhay namin. Nabalitaan mo naman ang nangyari kay Mr. Villacencio. Aalis kami ng bansa at doon muna pansamantalang titira. Hangga’t hindi pa nahuhuli si Mr. Villacencio. Ikaw na ang bahala sa posisyon ko muna sa kumpanya.” Ang sabi ko.

“Sige ako na ang bahala. At saka gagawa na ako ng kasong ihahain para kay Mr. Villacencio.” Ang sabi ni Attorney.

“Salamat. Asahan ko iyan.” Ang sabi ko at binaba ko na ang tawag.

Wala na kaming inaksayang panahon. Pinakiusapan ko ang school adminisration ni Tinyo kung anong pwedeng gawin. Wala kasi silang home based study. So mapipilitan daw talagang huminto si Tinyo pero magpapadala na lang daw ng mga home work ang school para sa kanya para makapagbasa basa din siya at hindi mahuli. At least pag bumalik na si Tinyo sa school ay papayagan naman nila ulit siya iadmit at maipagpatuloy ang pag-aaral niya.

“Okay lang po iyon Kuya Oliver. Ganun po talaga iyon. Saka mas okay na po iyon dahil mas matagal na po tayong magbobonding at magsasama.” Ang sabi ni Tinyo.

“Nanghihinayang lang kasi ako. Pero sasama din natin kasi si Justin para may kaagapay din tayo.” Ang sabi ko.

“Okay lang po.” Ang sabi ni Tinyo bahagyang lumungkot ang mukha. Hindi ko maintindihan kung para saan iyon pero hindi ko na lang pinansin.

Umalis na kami ng bansa kinabukasan para sa aming kaligtasan. Hindi na namin hinantay na tumagal pa sa bansa baka kung ano pa ang mangyari sa amin. Sinabihan ko kasi si Justin na tumingin ng isang apartment type na bahay para tuluyan namin. At susundo sa amin mula sa airport hanggang sa aming tutuluyan. Kailangan din namin ng isang sasakyan at driver para makapunta kami sa iba’t ibang lugar.

Naging maayos naman ang aming pagdating doon. Wala naman nakamasid sa aming galaw. Mabuti na ito ng makalayo muna sa mga banta ni Mr. Villacencio. Alam ko sa mga sandaling ito ay gumagawa na siya ng paraan para makaganti sa amin. Hindi ko alam kung ano pa ang gagawin niya.

Pinabantayan ko muna ang mga bahay namin sa Pilipinas. 24 hours din ang security doon. Hindi basta basta makakapasok sa loob pag hindi dumaan sa isang mahigit na inspeksiyon na aking hinihiling. Nagpakabit na rin ako ng security camera sa buong lugar ng bahay. Katulad din sa condo na aming tinutuluyan. Walang bagay din ang nakakapasok sa loob kasi dumadaan ito sa inspeksiyon.

Alam kong babawi ang mga iyon sa amin. Hindi na natin alam kung kailan sila sasalakay. Habang nasa Malaysia kami ay tinatawagan ko rin ang kakilala kong pulis na magmanman sa lahat ng galaw ni Mr. Villacencio.

“Sarge pakibantayan po si Mr. Sosengco palagay ko alam niya ang kinalalagyan nila Mr. Villacencio kasi magbalae sila.” Ang sabi ko.

“Ako ng bahala doon. Pag may progress ay tawagan kita ulit.” Ang sabi ng Pulis na kakilala ko.

At iyon na nga ang ginawa niya. Pero wala pa rin akong balita hanggang ngayon sa kinaroroonan ni Mr. Villacencio.

Ginawa na lang namin para maaliw kami ay namasyal. Pinuntahan ang mga magagandang tanawin sa Malaysia. Pumunta rin kami sa mga kalapit na bansa gaya ng Thailand at Singapore. Hindi namin iyon pinalampas. Siyempre tuwang tuwa na naman si Tinyo sa mga bagay bagay na nakikita niya. Madalas naman din kaming umalis para magbakasyon pero sa Pilipinas namin naisipan magbakasyon muna. Minsanan lang kami pumunta ng ibang bansa kaya nilubos lubos na namin.

Suwerte din itong si Justin dahil dala ko siya kahit saan ako pumunta. Minsan pag may oras ay lumalabas kami lang ni Justin para siyempre makapagsarili pero lagi kaming umaalis ni Tinyo na dalawa lang kami. Hindi ko alam pero parang may kakaiba lang kay Tinyo. Napapansin kong madalas siyang maglambing sa akin pag nakikita niya kami ni Justin na naglalambingan din. Hindi ko alam kung nagseselos siya. Pero iyon kasi ang nararamdaman ko.

Lumipas ng ilang buwan. At wala pa rin kaming natatanggap na tawag kung pwede na kaming bumalik. Gustuhin ko mang umuwi ay hindi ko gugustuhin isakripsiyo ang aming kaligtasan. Gusto ko na rin itong tapusin at para makapagsimula na kami. Ayokong lagi na lang kaming nagtatago buong buhay namin. Kaya kailangan ko na talagang tapusin na ito.

“Sarge babalik ako diyan. Kailangan tapusin na natin ito. Ayoko ng patago tago.” Ang sabi ko sa kakilala kong Pulis.

“Oliver hindi pa handa ang lahat. Maghintay ka lang muna.” Ang sabi ng Pulis.

“Sensya na bukas uuwi na ako. Ayoko ng ganito. May plano na ako.” Ang sabi ko sa kakilala kong Pulis.

“Sige sunduin na lang kita sa airport para pag-usapan iyang plano mo.” Ang sabi niya.

“Salamat. Asahan ko iyan.” Ang sabi ko at binaba ko na ang telepono.

Nakabalik na ako sa Pilipinas makalipas ang isang linggo. Nakipagkita ako sa isang kilalang hotel na malapit sa airport. Hindi muna ako uuwi ng bahay para sabihin nilang wala pa ako sa Pilipinas. Pinakita sa akin ang lahat ng mga litrato na binigay ng nagmanman sa mga kilos ni Mr.Villancencio. Magaling ang kakilala kong pulis dahil matalik na kaibigan siya ni Kuya Emil sa probinsiya. Bata pa ito kumpara kay Kuya Emil. 3 taon ang agwat namin. Ang pangalan niya ay si Sarhento Marcus Santillan. At may balak siyang mangibang bansa pero hindi ko alam kung anong gagawin niya doon. Gusto ko nga siyang kunin kaso ayaw niya dahil mas mabuti ng wala daw akong koneksiyon sa pulis para na rin sa aking kaligtasan. Sinang-ayunan ko naman ito.

Nalaman ko din na si Chief Inspector Mercedes, Sarhento Cruz at Sarhento Corpuz ang nag-aalaga kay Mr. Villacencio sa isang tagong lugar sa Tarlac. Pinaimbestigahan ko kasi ang tatlo. Hindi ko iyon sinabi sa mga nagiimbestiga ng kaso ni Mr. Villacencio. Gusto ko kasi ako ang gumanti sa tatlo.

“Ganito ang gagawin natin. Kukuha tayo ng isang drug addict na kukuha ng epektos kina Villacencio. Siya ang magiging asset natin. May bomba tayong ilalagay sa loob ng maletang kanilang kukunin yung madaling sumabog. Para pag nakuha na nila ang pera ay pwede ko ng pasabugin iyon. Mahirap pero kailangan kong gawin ito dahil tiyak iyong hindi magpapahuli si Mr. Villacencio sa inyo. Gaganti rin iyon sa amin hangga’t hindi kami napapatay kaya uunahan ko siya.” Ang sabi ko.

“Delikado iyan pero sige marami akong kakilala na gumagawa ng improvised explosive device. Kailan mo gagawin ang plano.” Ang sabi ni Sarhento Santillan.

“Sa lalong madaling panahon.” Ang sabi ko.

Dumating ang araw na iyon at sa isang masukal na lugar kami nakipagkita. Naglagay kami ng bomba sa mga perang nilagay namin sa dalawang maleta. Hindi mapapansin iyon basta basta dahil tago iyon. Nauna kami sa aming impormante. Nandoon na kami kagabi pa para manmanan ang bawat kilos ng bawat kampo.

Umaga na ng makita naming nagsidatingan ng ang mga tauhan ni Mr. Villacencio kasama ang mga pulis na sina Chief Inspector Mercedes, Sarhento Cruz at Sarhento Corpuz. Nasa isang sasakyan si Mr. Villacencio at magkasama naman ang tatlo sa isa pang sasakyan. 2 sasakyan ang pinag usapang dalhin ng magkabilang kampo para hindi ito mapansin ng mga pulis. Sumang ayon namang ang grupo nila Mr. Villacencio.

“Nasaan na pera?” Ang sabi ng tauhan ni Mr. Villacencio.

“Eto!Asan na rin ang epektos?” Ang sabi ng aming impormante. At binigay ang pera.

Tiningnan ito ng mga tauhan ni Mr. Villacencio at sumenyas ng okay. Saka binigay ay dalawang maleta. At binigay ang epektos sa aming impormante. Nakita namin na binigay ng tauhan ni Mr. Villacencio ang pera na nakalagay sa isang pang maleta sa mga pulis na kasama ni Mr. Villacencio.

“Ayos na kami dito!” Ang sabi ni Chief Inspector Mercedes ng iabot ng tauhan ni Mr. Villacencio.

“Boss yes marami na naman akong babaeng makukuha.” Ang sabi ni Sarhento Corpuz.

“Tara na boss. Kinakabahan ako.” Ang sabi ni Sarhento Cruz.

“Relax walang nakakaalam ng lugar na ito. “Ang sabi ni Sarhento Corpuz.

*RING*

Naputol ang pag uusap nilang tatlo ng may tumawag.

“Mr. Villacencio. Salamat sa inyo. Sige una na kami.” Ang sabi ni Chief Inspector Mercedes.

Habang sa kinaroroonan naman ni Mr. Villacencio ay nagsabi na ito na umalis na pagkatapos na makumpirmang nasa kanila na ang pera. Naisipan ko ng tumawag kay Mr. Villacencio.

“Hello sino to? Bakit alam mong number ko?” Ang sabi ni Mr. Villacencio.

“Mr. Villacencio natatandaan niyo pa ba ako?” Ang sabi ko kay Mr. Villacencio.

“Sino ito? Wag ka ng magpaligoy ligoy pa. Anong kailangan mo?” Ang napataas na sabi ni Mr. Villacencio.

“Buhay mo ang kailangan ko Mr. Villacencio.“ Ang sabi ko.

“Tang ina baka gusto mong mamatay ka!Wag na wag mo akong tatakutin.” Ang galit na sabi niya.

“Relax Mr. Villacencio.Tumingin ka sa sinusundan mong sasakyan. Bumilang ka ng tatlo. Ganyan ang mangyayari sa iyo. 1-2-3.” Ang sabi ko.

*BOOM*

“Narinig mo ba ang nangyari sa kanila? Ikaw na ang susunod. Wag na wag kang magtatangkang umalis dahil alam ko kung nasaan ka?” Ang sabi ko kay Mr. Villacencio.

“Si..no ka u..ngas?”Ang ang galit pero nauutal na sabi niya.

“Ako lang naman ang nagpakulong sa inyo noon.Remember?”Ang sabi ko.

“Ikaw? Mr. Concepcion. Tang ina!Humanda ka sa akin.”Ang galit na sabi niya.

“Yan ay kung mabubuhay ka pa.”Ang sabi ko.

“A..anong si..nasabi mo? Ba..bakit mo ba ito gi..nagawa?” Ang nauutal na sabi niya.

“Magdasal ka na. Dahil huling araw muna sa mundong ito. Tang ina! Nakaganti na rin ako sa mga kawalang hiyaan mo sa akin noon. Halos mamatay na ako noon pero iniwan mo ako. Gago ka! Hindi mo alam ang impiyernong dinanas ko sa kamay ng mga galamay mong pulis na kumuha sa akin. Siguro naman natatandaan mo na ako.” Ang galit na galit na sabi ko sa kanya.

“I..ikaw ang tatanga tanga bata noon. Nabuhay ka pa pala!” Ang sarkastikong sabi niya.

“Oo..para gumanti sa iyo. “Ang sabi ko

“Tama lang sa iyo iyon. Dahil tanga ka! Kung hindi dahil sa iyo malaking pera na ang nakuha ko.” Ang galit na sabi niya.

“Tanga pala ha. Goodbye!” Ang galit na sabi ko sa kanya. Sabay baba ng cellphone.

*BOOM*

Kinagabihan ay nabalitaan na namin ang balitang pagkamatay ni Mr. Villacencio at ang grupo nila Chief Inspector Mercedes. Tuwang tuwa ako ng natapos ko na ang misyon kong paghihiganti. Napag-alaman nilang protektor pala si Chief Inspector Mercedes ni Mr. Villacencio. Ng malaman ko iyon ay saka ako bumalik sa Malaysia para sabihin kina Tinyo at Justin na maari na kaming bumalik.

Makalipas ang isang buwan ay naisipan na naming bumalik sa Pilipinas. Sinabihan na rin kami ni Sarhento Santillan. Ngayon ay pwede na kaming makapamuhay ng matiwasay ulit. Hindi na kami patago tago.

Isang araw ay maaga akong pumunta sa aking opisina para sabihan ang board member at mga katrabaho na bumalik na ako. Siymepre masaya ang mga kasama ko sa trabaho. Pero sa hindi kalayuan ay nakita kong masama ang tingin sa akin ni Mr. Sosengco. Hindi ko na lang siya pinansin pa.Dahil pag nagkamali siyang banggain ako matakot na siya. Baka siya ang isunod ko sa balae niya.

Habang sa kinaroroonan ni Mr. Sosengco ay dumaan muna ito sa banyo para makapag-ayos ng sarili bago pumunta ng board meeting.Humarap ito sa salamin.

Mukhang masaya ka na ngayon Mr. Concepcion wag kang pakasiguro na mananatili ka sa posisyon mo. Hindi hindi ako papayag na ikaw ang bida sa lahat. Naisahan mo man ang balae ko ibahin mo ako.Mas mautak ako sa kanya. Gusto mo pa akong sumabit sa kanya.

Buti naman nakatunog ako na umalis ka ng ibang bansa. Kailangan kong mag lie low muna kay balae dahil alam kong may nagmamanman sa kanya matapos na malaman ng buong sambayanan na nakatakas siya.

Sisiguruhin ko na babalik ka Mr. Concepcion sa dati mong buhay. At babawian kita sa ginawa mo sa balae ko. Alam kong ikaw ang nagpahuli sa kanya. Wala man akong ebidensiya na ikaw ang pumatay kay balae pero tinitiyak kong gaganti ako.

Ayokong makitang nagdudusa ang daugther ko sa nangyayari sa buhay ng asawa niya. Kaya ipaghihiganti ko siya. Tandaan mo iyan Mr. Concepcion. Maghintay ka dahil nalalapit na ang paghihiganti ko.

Nasa ganoon siyang pag iisip sa kanyang sarili ng ako ay dumaan. Nagkita ang aming mga mata. Wala man naganap na pag-uusap ay alam kong may magaganap na isa na namang digmaan.Hindi ko alam kung kailan iyon pero sinisiguro kong magiging handa ako. Ngayon pang wala ng masyadong problema sa buhay ko.Halos natapos ko na silang lahat.

Si Mr. Sosengco na lang ang problema ko. Pero wala naman siyang masyadong ginagawa sa akin na masama. Bukod sa laging pagpapahiya niya sa akin na akin namang ginagantihan. Kaya patas lang kami. Naging maganda naman ang buhay namin sa mga nagdaang araw. Wala na rin kaming pangamba na babalikan kami sapagkat humina na raw ang galamay ni Mr. Villacencio simula ng mahuli siya. Siguro natatakot din ang ibang tauhan niya dahil hindi nila alam kung sino ang kalaban nila.

Dahil nabalita nilang ang gumawa daw noon ay isang ring kalabang sindikato. Mabuti naman at naging maganda ang kinalabasan ng aming plano.Naging laman sa diyaryo ang sunod sunod na patayan sa magkabilang sindikato.

Wala ng nakakaalam sa aming ginawa ni Sarhento Santillan bukod sa aming dalawa. Hindi ko rin sinabi ito kay Attorney.

"Unti unti ng nawawala ang mga taong nagpahirap sa akin. Alam kong mali ang pumatay. Pero kung hahayaan ko lang sina Mr. Villacencio ay hindi ako magiging masaya. Puro tago lang ang gagawin ko. Inunahan ko na siya bago pa niya ako maunahan." Sa isip ko.

Bumalik na si Tinyo sa kanyang pag-aaral. Naging maganda naman ang kinalabasan. Siya pa rin ang tinuturing na pinakamagaling na atleta sa larangan ng basketball sa sekundarya at marami na ang nagpapahaging ng interes na kunin siya ng iba’t ibang kolehiyo. May 1 taon na lang siya na natitira sa kanyang sekundarya. Kasi pinagsummer siya ng eskwelahan niya para makapagtapos ng 3rd year.

Okay naman iyon kay Tinyo. Nakabalik na siya sa pagigig aktibo sa pag-aaral. Sumapit ang ikaapat na taon niya sa sekundarya at talaga namang gumagaling siya sa paglalaro niya sa basketball. Hindi rin niya pinababayaan ang kanyang pag-aaral. Ngayon pa na siya ang kinokonsider na maging Valedictorian ng klase nila.

Naging matagumpay din siya sa pagbabalik niya sa basketball. Naging MVP siya ulit at nagkampeon ang kanilang eskwelahan. Hindi kasi siya nakalaro sa kanilang eskwelahan last year dahil nga umalis kami ng bansa dala ng naganap na pangyayaring gumulat sa buong sambayan.

"Congrats bunso." Ang sabi ko Tinyo ng magkaroon ng salo salo sa bahay.

"Salamat Kuya. Ginalingan ko talaga para sa iyo ito Kuya Oliver." Ang sabi niya.

"Ikaw talaga bunso. Payakap nga si Kuya." Ang sabi ko.

At niyakap niya nga ako ng pagkahigpit higpit. Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Kakaiba talaga ang karisma ni Tinyo. Kasi iba na ang pakiramdam ko sa mga ginagawa ni Tinyo nitong mga nakalipas na araw. Hindi ko maintindihan pero isa lang ang sigurado ako. Ito ay nahuhulog na ang loob ko sa kanya. Pero mali ito dahil magkapatid kami. Kaya pinagkibit balikat ko na lang ito.

Nagkaroon din ako ng agam agam kay Tinyo sa tunay sa sekswalidad niya. Kasi hindi ko nababalitaan kung may nililigawan siya. Maporma, maganda ang katawan at may hitsura talaga si Tinyo kaya nagtataka lang ako dahil wala siyang sinasabi sa akin. Pero baka naman nililigawan pa lang niya kaya hindi pa niya sinasabi sa akin. Siyempre gusto kong magkaroon siya ng sariling pamilya niya balang araw.

Isang araw dumating si Tinyo na lasing na lasing. Hindi ko alam kung anong dahilan kung bakit siya naglasing. Hinatid siya ni Justin at nakakaasar lang na iniwan niya ako ng ihatid niya si Tinyo pero para siyang galit ng umalis. Mabigat pa naman si Tinyo kaya nahirapan akong buhatin siya. Naihiga ko na siya sa kanyang kama at hinubad ang damit niya at pinunasan ko din siya para mahimasmasan siya. Habang pinupunasan ko siya ay nagsalita ito.

“Kuya Oliver mahal na mahal kita. Akin ka lang. Walang aagaw sa iyo.” Ang sabi niya na aking kinabigla.

______________________________________________

Kanino kaya mapupunta si Oliver? Ano kaya ang mangyayari sa magkapatid? Paano na si Justin? Tunghayan sa susunod na update ko - 1/27/12. Malapit na po ang katapusan.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 21 Jan 2012 05:58:00 +0000

Andito naman po ang inyong lingkod. Magbibigay ng konting patalastas. Pasalamatan ko lang ang mga sumusunod: ramy from qatar, Ross Magno, JDS from Kuwait at Rue. Sama ko na rin ang mga silent reader ko. Hello sa inyong lahat.

Patindi na po ng patindi ang mga mangyayari sa buhay ng ating mga bida. Sana po hanggang sa huli ay wag po tayo bumitaw. Marami pa akong rebelasyon hanggang sa matapos ang aking serye. Abangan niyo ang mga makahiningang pagtatapos ng aking serye. Para dito sa kabanata na ito. Naalala niyo pa ba ang nangyari kay Oliver at Tinyo sa Manila? Hindi ko na po papatagalin pa. Heto na po. Pagpasensyahan niyo na rin kung may grammar lapses.

______________________________________________

Nanlaki ang aking mata ng makita ko kung sino ang aking nakitang pababa sa isang Pajero na sasakyan. Hindi ako pwedeng magkamali na siya ang boss ng isang sindikato. Siya iyong sinasabi nilang “Alyas Intsong”. Nagpupuyos ako sa galit sa pahirap na ginawa niya sa akin. Walang hiya siya.

“Kuya Oliver tara na!” Ang aya sa akin ni Tinyo.

“Si..sige.” Ang nauutal kong sabi.

“Kuya Oliver okay ka lang? Bakit para kang nakakita ng multo.” Ang nag aalalang sabi niya sa akin.

“Wa..wala ito. Sige susunod na ako.“ Ang sabi ko sa kanya.

Habang kami ay naglalakad sa aking upuan. Nasa unahan kasi ako sapagkat siyempre siya ang aking kapatid. Pinalitan ko na ang kanyang apelyido sa aking apelyido. Naging opisyal iyon bago pa man makapasok si Tinyo sa De La Salle.

Bago kami makapunta sa aking upuan ay nagtanong ako kay Tinyo kung sino ang taong bumaba sa Pajero na kinamayan ng mga opisyal ng school.

“Sino ba iyong tao na iyon bunso?” Ang tanong ko kay Tinyo sabay turo doon sa tinutukoy ko.

“Ah iyon po ba si Mr. Louie Villacencio. Alumni at major sponsor sa scholarship na pinapasok sa school. Bakit po?” Ang sabi ni Tinyo.

“Ah wala naman sige punta ka na sa iyong upuan.” Ang sabi ko na lang kay Tinyo.

Aba ngayon ko lang ulit siya nakita. Sa dinami dami pa ng pwedeng lugar dito pa kami magkikita. Hindi na rin niya siguro kami makikilala sa tagal ba naman ng panahon. Pero ako hindi nakakalimot. Ng dahil sa kanya muntikan na akong mamatay. Akala niya siguro ay hindi ko siya mamumukaan. Akala ko magiging matiwasay na ang buhay ko. Pero heto bumabalik na naman ang lahat lahat.

Hindi ako mapakali kasi nasa unahan pala siya at nasa stage din. Kita kita ko siya. Balbas sarado pa rin at nakasalamin ng itim. Marami siyang guwardiya. Pero this time disente naman ang kanyang mga tauhan. Hindi ko alam kung pakitang tao lang iyan. Paano nasa pampubliko na lugar kami at nasa isang kilalang eskwelahan pa.

Nagpupuyos ako sa galit habang nakikita ko siya. Nanumbalik lahat ng nadanas kong hirap sa kanya at ang muntikan ko ng pagkakamatay. Nasa isip ko pa rin ang ginawang pagpapahirap sa akin ng tao na iyan. Nasa ganoon akong pag iisip ng tawagin na si Tinyo para sa kanyang mga medalya. Halos pakyawin na kasi ni Tinyo ang lahat ng awards. Pinuntahan niya ako kasi natulala ako. Nahiya naman ako.

“Congrats Tinyo” Ang sabi ng Principal nila. At binigay sa akin ang mga medalya niya. Nakakatuwa kasi hindi na ako bababa pa kasi lahat nga ng awards ay sa kanya. Halos hindi na siya namigay pa sa mga kaklase niya.

Habang ako nagsasabit ng medalya ni Tinyo ay panay din ang tingin ko sa gilid ko kung saan andoon ang pinakaboss ng isang sindikato. Napansin niya yata at ng magkita ang aming mata ay ngumiti siya sa akin. Ngumiti rin ako para hindi niya mahalata.

Sa wakas natapos na rin ang pagsabit ko na medalya kay Tinyo. Kulang na lang kami na ang maghost dahil halos nandoon na kami sa halos lahat ng programa. Nakakatawa kasi proud na proud ako bilang Kuya niya. Hindi ko man ito naranasan noon pero sapat na ng makita ko na ang pagsisikap kong maging maganda ang buhay ni Tinyo at unti unti ko ng nakikita.

Dahil si Tinyo ang Valedictorian siyempre kailangan niyang magbigay ng isang Valedictory address. Siyempre hindi ko alam kung anong sasabihin ni Tinyo dahil secret daw. Nakakatuwa kasi talaga hindi mo na siya kailangan pang turuan pa kasi mas may alam pa siya kumpara sa iyo. Pero siyempre ibibigay ko sa kanya ang lahat ng makakatulong sa kanyang pag-aaral. May tutor pa rin siya.

Good Morning to everyone. Good morning to our school administration, teachers, alumni, guests, friends, parents and fellow graduates. We’ve been here for 6 years. We had our own up and down but still we managed to overcome those obstacles.

I know we won’t be here if it is not because of our dedicated teachers. I would like to thank them for their patience especially if we had our tantrums. They tried to understand and gave out thier best and love so that we can fullfill our duties and responsibilities as students. Can we please give around of applause to our beautiful and handsome teachers?

To our alma mater, thank you for making our elementary years a worth to remember. Every success of the student is also a success of the teacher and the school. So to my fellow graduates do your best and prove what a Lasallian can do.

And last but not the least to my Kuya Oliver thank you for being a loving, understanding and caring Kuya that i had in my entire life. You are a blessing in disguise that was sent to me by God. If it is not because of him, I will never be here standing in front of you guys.

It is not known to all that I and Kuya Oliver are not by blood. Yes you heard it right. We are bonded by our experiences we had in our life. He took good care of me and made me from nobody. You are indeed the best Kuya in the whole universe. Thank you and I love you Kuya Oliver.

Once again thank you and Good Luck to all.

Napaluha naman ako sa sinabi ni Tinyo. Sobrang palakpak ko sa narinig ko sa kanya. Aminado naman akong tama lahat ng sinabi niya. Pareho kaming walang wala pero hindi iyon naging hadlang para makamit namin ang inaasam asam namin sa buhay. May halo ring swerte kahit paano kasi nanalo kami sa Lotto na siyang dahilan ng pagbabago ng buhay namin. Pero hindi naman kami dapat umasa lang sa napanalunan namin kaya lalo pa kami nagpupursige para sa adhikain naming mapatatag ang estado ng buhay namin ngayon.

Hind madaling yumaman. Iyan ang natutunan ko sa buhay habang dumaraan ang taon. Kung noon okay lang sa amin ang mabuhay ng sapat at tama. Ngayon dapat alam namin kung paano namin mapapatatag ang pundasyon na aming tinayo.

Natapos ang seremonyas at isa isa ng nagpapalam ang mga tao. Nagpaalam si Tinyo sa mga kaklase at guro. Hindi namin inaasahan na si Mr. Villacencio ay nasa likod namin para bumati sa amin lalo na kay Tinyo.

“Congratulation Tinyo Concepcion!” Ang bati ni Mr. Villacencio.

“Thank you rin po. Eto nga po pala ang Kuya Oliver ko Mr. Villacencio. Kuya Oliver si Mr. Villacencio.” Ang pagpapasalamat at pagpapakilala sa amin ni Tinyo.

“Magandang umaga po sa inyo.” Ang sabi ko kay Mr. Villacencio.

“Magadang umaga rin sa iyo.” Ang sabi niya.

“Magaling ang kapatid mo. Gusto ko sana kayong imbitahan sa isang pribadong meeting. Gusto ko ang kapatid mo para sumali sa liga para sa UAAP. Kung hindi mo itatanong ay kasali ang school sa isang prestihosyong liga sa bansa. At ang school ay isang sa mga magagaling sa larangan ng palakasan. Nakita ko kasi ang potensiyal niya sa Basketball.” Ang sabi ni Mr. Villacencio.

“Magandang ideya po iyan Mr. Villacencio. Kaso mas nakatuon po kasi ang aking pansin sa kanyang pag-aaral. Ayaw ko po kasing maisantabi ang pag-aaral niya. Salamat na lang po sa paanyaya.” Ang pagtanggi ko sa kanyang alok.

“Hindi naman sa pinipilit kita pero sayang kasi nakikitaan ko kasi siya ng potensiyal at hindi naman kasi hadlang ang pag-aaral sa basketball kasi ang eskwelahan ay sinisiguro na walang mababang marka na nakukuha ang atleta kung gusto nilang sumali. Nasasayangan lang ako sa potensiyal nila. Tatangkad pa kasi siya.” Ang sabi sa akin ni Mr.Villacencio.

“Sige po pag-iisipan po namin. Kailangan na po naming umalis dahil may gagawin pa po kami. Salamat sa alok. Maganda umaga ulit” Ang nagmamadali ko ng sabi. At nagmamadaling umalis sa kanyang kinaroroonan.

“Kuya Oliver sayang naman po. Gusto ko pa naman magbasketball. Kasi marunong na ako.” Ang malungkot na sabi ni Tinyo sa akin.

Hindi na muna ako nagsalita kasi alam ko namang naglalaro siya ng basketball. Pumupunta pa nga kami sa basketball clinic sa kung saan saan para hasain siya. Pero ewan ko kasi parang ayoko siyang sumali sa basketball team lalo na sponsor si Mr. Villacencio ng basketball program ng Lasalle Greenhills para sa mga potensiyal na atleta na walang pera.

“Pag iisipan ko muna Tinyo. Sasabihan naman kita pag pumayag ako. May oras pa naman. Kaya wag ka ng malungkot.” Ang sinabi ko sa kanya. Sumilay ang ngiti sa kanyang mukha. Hindi ko alam kasi ayokong makitang malungkot si Tinyo gusto ko nga ibigay sa kanya lahat. Kaya nahihirapan ako sa desisyong ito lalo na walang alam si Tinyo sa aking sinapit sa kamay ni Mr. Villacencio. Ayoko rin namang sabihin ito kay Tinyo baka pag nalaman niya iyon ay mawalan na siya ng interes.

Naging maayos naman ang araw na iyon. Nagdaos kami ng selebrasyon sa aming bagong tahanan. Makikita ito sa The Fort sa Taguig. Isa itong 3 palapag na bahay. May swimming pool sa likod at garden. Modern style ang pagkakagawa nito.

Inimbitahan ko ang mga katrabaho ko sa work at siyempre si Justin at Barbara. Natapos na pala si Barbara sa kanyang pag-aaral at kasalukuyang nagtatrabaho sa aming kumpanya bilang accountant. Masipag siya gaya ng Kuya niya.

“Congratulation Bunso. Galing galing ni bunso.” Ang bati ni Justin at may inabot na regalo sa kanya.

“Salamat po Kuya Justin” Ang sabi ni Tinyo.

Si Justin ay masuyong nanliligaw sa akin. Pero gaya ng dati ay wala akong balak magkaroon ulit ng pag ibig. Sarado pa rin hanggang ngayon. Pero hindi ko siya pinipigilan kasi hindi ko rin masabi na baka isang araw mabuksan na ang aking puso. Nagtiyaga si Justin kaya nga pinagbibigyan ko siyang umakyat ng ligaw sa akin.

Siyempre patago iyon. At walang nakakaalam. Sinabi ko sa kanya na sa bahay lang siya pwedeng manligaw. Pumayag naman siya. Iyan ang kondisyon ko kay Justin. Tuwang tuwa naman siya. Hindi ko nga lang sinabi sa kanya na walang kasiguraduhan na sasagutin ko siya. Sabihin na natin na pinapaasa ko lang siya pero hindi ko alam kasi hindi pa ako handa at marami pa ako responsibilidad sa buhay.

“Oliver para sa iyo?” Ang sabi ni Justin. May regalo din siya sa akin.

“Salamat nag abala ka pa.” Ang sabi ko sa kanya.

“Okay lang iyon. Basta para sa iyo.” Ang sabi niya. Aminado ako na kinikilig pero hanggang doon lang.

Nagsimula na ang pagsasalo salo namin para kay Tinyo. Hindi magkamayaw ako sa mga bisitang dumarating. Marami rami kasi ang aking inimbita. Pati ang ibang investor ng kumpanya. Natalo ko nga pala si Mr. Sosengco sa labanan sa pagiging Vice President nung nakaaraan board meeting. Ayun galit na galit at hindi makapaniwalang matatalo ng isang hindi nakapagtapos ng high school ang isang may college degree.

Paano naman hindi na siya pinagkakatiwalaan ng board ng malaman ang anomalya sa kumpanya. Nagooverspending siya sa mga proyektong kinabibilangan niya. May supplier kasi siyang kilala kaya nagagawan ng paraan para makakuha ng pricelist. Ang kanyang ginagawa ay tinataas ang iba siyempre sa kanyang ang excess kasi siya ang nagbibigay ng bayad sa mga ito.

Malaki ang inggit niya sa akin dahil sunod sunod ang successful venture ng company at ang sales ay lumalaki. Lumalaki rin ang aking kita dahil nga investor din ako. Hindi siya umalis sa kumpanya dahil gusto niyang patunayan na walang katotohanan ang bintang sa kanya kahit malakas ang ebidensiya. Hindi ako nagpapaapekto sa kanya. Ang dami niya kasi na pasaring sa akin.

Inimbitahan ko rin siya na pumunta sa bahay para sa isang salo salo sa pagiging Valedictorian ni Tinyo. Hindi ko alam pero magkakilala pala sila Mr. Villacencio at Mr. Sosengco. Hindi ko inaasahan ito. Bakit yata para lalo akong kinabahan na magkasama sila? Hindi ito maganda para sa akin. Hinarap ko pa rin sila.

“O Mr. Concepcion nice to meet you again?” Ang bati ni Mr. Villacencio.

“Magandang gabi rin sa inyo.” Ang ganting bati ko sa kanila.

“I don’t know balae na magkakilala kayo ng aking katrabaho?” Si Mr. Sosengco.

“Kanina lang kami nagkakilala kasi yung kapatid niya ay inaalok ko maging player ng school mukhang ayaw pumayag ng Kuya.” Ang sabi nito kay Mr. Sosengco.

“Oh i see. Pero if i were you Mr.Concepcion igragrab ko ang opportunity na ito para lalo mahasa si Tinyo.” Ang paliwanag niya. Nakakatuwa na akala mo kung sino siyang magaling magsalita.

“For now kasi priority ko pa rin sa kapatid ko ang pag-aaral kaysa sa mga extra curricular activities baka kasi maging sagabal lang. I want the best for my brother.” Ang sabi ko.

“Naiintindihan ko naman iyon. Sa akin lang why not go out of the box para naman mas makitaan natin siya ng potensiyal other than studies. Sayang kasi naglalaro siya ng basketball pero walang naggagabay sa kanya .” Ang sabi ni Mr. Villacencio.

“I think about it. Shall we go doon na tayo sa loob para makakain na kayo.” Ang alok ko sa kanila. Ayaw ko na ring pahabain pa ito. Saka marunong na rin akong makipagEnglisan. May coach kasi ako.

Sumunod naman sila at nagbigay din sila ng regalo kay Tinyo. Pakitang tao lang iyon ni Mr. Sosengco. Dalawa lang silang pumunta. Kinausap nila si Tinyo at mukhang enjoy na enjoy naman si Tinyo sa pakikipag usap sa mga ito. Para siyang matanda tingnan pag nakikipag usap dito. Ibang iba na talaga si Tinyo kahit bata pa lang kakaitaan mo na ng kagalingan. Hindi malayo maging successful siya sa kanyang career sa hinaharap.

Natapos ng matiwasay ang pagdaraos ng pagiging valedictorian ni Tinyo. Naglipit na ang mga caterer na aking binayaran sa ganitong pagdaraos. Dito matutulog ang magkapatid na sina Justin at Barbara dahil bukas ay walang pasok at may pupuntahan kami. Magbabakasyon kami sa Boracay.

“Kuya ang saya saya ko. Kasi inoperan ako ni Mr.Villacencio ng scholarship sa aking high school basta sumali lang ako sa basketball program ng school.“ Ang masayang sabi ni Tinyo sa akin.

“Ganun ba? Ano gusto mo bang sumali? Kasi kung ako ang tatanungin mo ay gusto ko sanang magfocus ka sa pag-aaral mo baka kasi makaapekto iyon sa pag-aaral mo.” Ang sabi ko sa kanya. Nakita kong lumungkot ang mukha niya.

“Sige ganito. Promise mo sa akin na pag iigihan mo ang pag aaral mo kahit na kasali ka doon pero pag nakita kong bumaba ang grado mo ipapatanggal kita sa basketball program. Okay na ba sa iyo ang kundisyon na iyon?” Ang sabi ko sa kanya. Sumilay ang ngiti sa kanya.

“Opo Kuya Oliver promise ko pa sa inyo na hindi ko pababayaan ang pag aaral ko lalo ko pong pagbubutihin kahit na po nagbabasketball ako. Hilig ko kasi iyon.” Ang masayang sabi niya.

“Okay sige papayag na ako.” Ang nakangiti kong sabi.

“Yes..salamat Kuya. Kaya kita love eh!” Ang masaya niya sabi sa akin. Yumakap ito at naglalambing.

Natutuwa naman ako sa kanya. Alam ko naman na makakayanan niya iyon. Ayoko lang kasi na magkaroon siya ng koneksiyon kay Mr. Villacencio. Hindi talaga maganda ang kutob ko sa kanya. Saka alam kong galing sa masama ang pera niya na ginagamit sa scholarship na binabahagi niya. Oo maganda ang tumulong pero pag galing sa masama naman aanhin mo pa iyon. Magulo itong pinasukan namin. Pero kailangan ko maging masaya para kay Tinyo dahil para sa kanya ito. Gagawin ko na lang ay bantayan ang mga kilos niya. Para hindi mapariwara siya.

Kinabukasan ay maaga kaming pumunta ng airport para sa bakasyon namin. Nakailang beses na kaming nakapunta dito sa Boracay pero hindi kami nagsasawa. May discount na nga kami sa hotel na tinutuluyan namin dahil kilala na kami ng manager. Nakakatuwa nga dahil special rate iyon kasi Valedictorian si Tinyo. Gift daw iyon ng management.

Wala na kaming sinayang na oras. Langoy sa dagat, island hopping, banana boat riding, para sailing at ATB ang ginawa. Kain dito kain doon. Bili dito dili doon. Nagpahenna tattoo pa kami. Siyempre bar hopping.

Nakakatuwa kasi nakakalimutan mo ang problema mo pag nandito ka sa islang ito. Sana wala ng dumating pang problema sa buhay ko o namin ni Tinyo. Sawa na ako. Gusto ko na rin magpahinga. Bumalik na kami nung lunes. Hindi rin kami nagtatagal para hindi kami magsawa.

Lumipas ang buwan at naging taon ito. 2 taon na simula ng naging okay naman ang pag-aaral ni Tinyo at malapit na rin siyang sumabak sa liga. Isa siya sa mga maingay na player na aabangan daw sa ligang iyon. Talaga namang gumaling si Tinyo ng makasama siya sa basketball program ng Lasalle Greenhills. Nakakatuwa na unti unti na siyang nakikilala bukod pa sa matalino rin.

Talagang consistent siya sa pagiging top 1 sa buong taon. Kaya naman hindi ko na siya pinigilan pa at bagkus ay sinuportahan ko pa siya. Iyon nga lang ay bawal siyang lumayas ng walang paalam sa akin/ Wala naman siyang tutol doon. Kaya eskwelahan at bahay lang siya lagi.

Ng mag umpisa na ang kanyang paglalaro sa kanyang paaralan. Lagi akong nandoon at todo hiyaw ako para ganahang maglaro si Tinyo. Ang galing ng moves niya. At talaga namang hirap na hirap gumwardiya ang mga bantay nito. At kahit dalawa pa ang nagbabantay ay lagi pa rin siyang nakakalusot. Siya nga ang Player of the game nung araw na iyon.

Sunod sunod ang panalo nila at talaga naman tuwang tuwa ang eskwelahan at pati na rin ang mga alumni ng eskwelahan. Todo suporta sila. Lalo namang naging malakas ang karisma ni Tinyo hindi lang sa eskwelahan kundi maging sa mga kalabang paaralan. Isa na siyang campus crush sa buong eskwelahan nila.

Lumipas pa ang ilang buwan ay naging maganda ang laro at pumasok sa finals ang eskwelahan niya. Talaga naman tuwang tuwa si Tinyo siyempre lalo na ako. Mas lalong nagpupursige si Tinyo na makamit ang tagumpay hindi lang sa pag-aaral kundi pati na rin sa larangan na kanyang pinasukan.

Nagpatayo ako ng isang basketball ring para sa kanya kaya naman pag may oras siya ay nag-eensayo siya mag-isa kahit na may ensayo rin sila sa eskwelahan araw araw iyon. Sobrang galing na niya talaga at lalo pang humuhusay sa tuwing nagdadaan ang araw.

Dumating ang kanilang championship round at lahat ay pumunta doon sa lugar ng pagdarausan. Siyempre nandoon ako. At talagang namang walang patid na hiyawan ang maririnig sa magkabilang kampo. Bago magsimula ang laro ay pinuntahan ako ni Tinyo kung saan kami nila Justin at Barbara nakaupo.

“Kuya Kabado ako?” Ang sabi niya.

“Naku ikaw pa. Yakang yaka mo iyan. Ano ba naman ang sinabi nila sa iyo?” Ang pagpapalakas ng loob ni Justin sa kanya.

“Oo nga naman Tinyo ikaw kaya ang pinakamagaling sa lahat. MVP ka nga ng liga eh.” Ang pag-sang ayon ni Barbara sa sinabi ng kapatid niya.

“Tama sila bunso. Isipin mo kaya mo. Lahat ng ito ay para sa gusto mong makamit. Di ba gusto mong magaling sa lahat ng larangang papasukan mo? Ito na ang tamang panahon para ipakita sa kanila na kaya mo ang lahat ng hamon.” Ang pagpapalakas ko ng loob sa kapatid ko.

“Tama ka Kuya Oliver. Salamat sa suporta. Promise ko ipapanalo ko ito.”Ang masaya niyang sabi sa amin.

Nagsimula na ang laro. Halos nagpapalitan lang ng bola ang dalawang kampo. Hanggang sa unti unting nakalayo sila. Ng patapos na ang laro ay nagkaroon ng problema. Ng nagrebound siya ay naapakan siya ng kalaban. Natumba sila at nadaganan siya. Ng itatayo na siya ng kasamahan ay hindi siya makatayo. Nahinto ang laro. At dumadaing siya ng sakit. Dali dali akong pumunta kasama ng medical team ng eskwelahan at dinala si Tinyo sa dug out nila para matingnan.

Dinala na si Tinyo sa hospital para macheck ang paa. Kasi namamaga ang paang naapakan. Makalipas ang ilang minuto at sinabihan kami na nagkasprain ang paa at kailangan niyang ipahinga ang kanyang paa ng ilang linggo. Hanggang sa gumaling na ang pamamaga ang paa nito.

Wala namang nagawa si Tinyo. Umiiyak siya at ako ay naawa sa kanya. Alam kong sabik siyang manalo ang kanilang eskwelahan dahil nananabik na ang lahat ng makuha muli ang korona ngunit mukhang hindi na iyon mangyayari.

Natalo ang eskwelahan nila at ganun din sa sumunod na laro nila. Hindi nakapaglaro si Tinyo at talagang humina ang opensa ng eskwelahan at talaga namang dinamdam iyon ni Tinyo. Ako naman ay wala ibang ginawa kundi ang pagaanin ang kanyang loob.

“Bunso alam kong nanghihinayang ka sa nangyari. Kasi kung nandoon ka sana naipanalo mo ang laban kaso alam mo lahat ng ito ay may dahilan. Baka gusto kasi ni Lord na maranasan mo ang matalo para lalo mong pag igihan ang laro mo. Hindi naman ito katapusan ng mundo mo. Marami pang taon. At alam kong mababawi mo iyan.” Ang pagpapalakas ng loob ko kay Tinyo.

“Salamat Kuya Oliver. Hayaan niyo po sa susunod gagalingan ko po. At mag iingat na rin ako para hindi na ulit mangyari ito.” Ang nakangiti niyang sabi sa akin.

Natuwa naman ako sa kanya at naiintindihan niya ito. Siguro kailangan talaga nating madapa para maranasan natin ang matalo at masaktan para sa susunod ay mas maramdaman natin na masarap ang ating tagumpay.

At lumipas ang ilang linggo ay gumaling na ang paa ni Tinyo at talaga namang nag ensayo na siya maaga pa lang kahit matatagalan pa ulit ang susunod na laban nila. Naging pursigudo siya na higitan pa ang ginagawa niya.

Kaya ng sumunod na taon ay lalo siyang gumaling at talaga hindi na niya pinalampas pa ito. Binibigay niya ang lahat lahat at nagbunga ang kanyang pagpupursige dahil ang inaasam asam na tropeo ay nakuha ng kanilang eskwelahan at tuwang tuwa naman ang buong eskwelahan sa pagbabalik ng korona sa eskwelahan nila.

“Wow Congrats bunso. Sabi na nga ba eh. Ito na iyong inaasam asam mo. Natupad na.”Ang masaya kong sabi.

“Oo nga Kuya. Salamat sa suporta mo.” Ang masayang sabi niya at niyakap niya ako.

Naging MVP siya sa pangalawang pagkakataon at nagkaroon ng pagtitipon ang kanilang sponsor at sa rest house ni Mr. Villacencio na isa sa mga alumni at sponsor magaganap ang pagtitipon. Siyempre pinayagan ko siya at hindi na ako sumama kasi maaga akong babiyahe sa Cebu dahil doon ang sunod na project site namin.

Kainan, inuman at sayawan ang nangyari sa gabing iyon. Siyempre ngayon lang nakasama si Tinyo sa kanilang pagtitipon dahil nga nung isang taon ay hindi sila nanalo. Ng malasing sila ay nagyaya ang iba niyang kasamahan na magpahinga. May kuwarto silang tutulugan doon sa bahay ni Mr. Villacencio. Hindi niya aakalain na dito niyang matutuklasan ang isang bagay na hindi niya aakalain na ginagawa ng ibang kasamahan niya.

“O Tol labas mo na epektos para maging masarap pa lalo ang inuman natin.” Ang sabi ng isang kasamahan niya. Nilabas ang isang pakete ng marijuana. Nagulat siya.

“Tol ano yan?” Ang sabi ni Tinyo.

“Marijuana.Try mo nakakaadik ang sarap nito para kang nasa heaven.” Ang sabi ng isa.

“Naku tol ayoko.” Ang tanggi niya.

“Sige na ngayon lang naman ito. Saka wala namang makakaalam nito tayo tayo lang. Sige na try mo na. Wag ka ng KJ.” Ang sabi ng nag-aabot sa kanya ng Marijuana.

“Kanino galing iyon?” Ang usisa ni Tinyo.

“Kay Mr. Villacencio. Ito ang ginagamit namin para pampalakas minsan. Marami pa siya nito. Kaya nga minsan nagbebenta din ako sa kapwa estudyante natin sa school.” Ang walang kagatol gatol na sabi ng isa.

“Sensya na ha ayoko talaga. Kayo na lang. Naiihi ako punta muna ako ng banyo.” Ang alibi niya.

Hindi niya alam na may nilagay ang mga kasamahan niya sa kanyang bag. At ng umuwi sila ay kaagad nagpahinga si Tinyo. Hindi na nagawang linisin ni Tinyo ang kanyang bag.

Dumating na rin ako galing sa biyahe. Hinid naman ako nagtagal. Isang araw lang ako. May pasok naman si Tinyo ng dumating ako. Pumunta ako sa kuwarto niya para naman ilagay ang pasalubong ko. Nakita ko ang bag na dala niya nung nagovernight si Tinyo sa bahay nila Mr. Villacencio. Binuksan ko iyon para tingnan sana kung may laman pa iyon.

Nakita kong nakalimutan ni Tinyo na ilagay sa labahan ang marumi damit niya. Natawa naman ako kasi namamaho na. Ng itinapon ko iyon sa labahan ng damit niya para mamaya pagpumasok ang katulong ay malabahan na ito. Nagulat ako sa nalaglag sa kanyang bag ng ipagpag ko ang bag sa labahan niya.

“A..no ito?” Ang sabi ko na parang pamilyar na bagay. Inamoy ko iyon at nakumpirma kong Marijuana ito. Nanlaki ang mata ko at nagalit dahil kailan pa gumagamit si Tinyo nito.

Hinantay ko siyang dumating at ng makarating ay kaagad ko siyang pinapasok sa kanyang kuwarto para walang makarinig sa aming usapan. Galit na galit ang mukha ko ng makapasok kami sa kanyang kuwarto.

“Kuya Oliver bakit dito pa tayo mag uusap?” Ang nagtatakang sabi niya sa akin.

“Kailan pa?” Ang seryosong sabi ko sa kanya.

“Kuya hindi kita maintindihan.” Ang nakakunot na sabi niya. Binato ko sa kanya ang marijuanang nakita ko sa bag niya.

“Ayan ipaliwanag mo iyan? Kailan mo pa natutunan ang gumamit ng ganyan?” Ang galit kong patanong sa kanya. Nanlaki ang mata niya at nagulat.

“Ku..ku..ya hi..hin..di po sa a..kin iyan.” Ang nauutal na sabi niya. At nangingilid na ang luha sa kanya.

“Eh papaano napunta iyan sa iyo?” Ang pasigaw kong sabi sa kanya. Nagulat siya at umiyak na.

“Kuya sa mga kasamahan ko po iyan.huhuhuhu.” Ang umiiyak na sabi niya.

“A..a..no!” Ang nagulat kong sabi.

“Kuya kasi nalaman kong gumagamit sila nung pumunta kami sa bahay nila Mr. Villacencio. Sa kanya rin daw po iyon.” Ang paliwanag niyang sabi sa akin. Umiiyak pa rin siya. Niyakap ko siya.

“Ssshhh..tahan na. Naniniwala akong hindi mo magagawang gumamit. Kilala kita mula ulo hanggang paa. Kaya alam ko kung nagsisinungaling ka o hindi.” Ang pagpapakalma ko sa kanya.

“Kuya patawarin mo ako. Hindi ko talaga alam iyan. Nilagay siguro iyan ng mga kasamahan ko noong nagCR ako. Pinipilit kasi nila akong gumamit.” Ang naiiyak niyang sabi sa akin.

“Ssshhh..tahan na..Buti naman hindi mo tinikman dahil magagalit talaga ako sa iyo. Sabi mo galing ito kay Mr. Villacencio? Tama ba?” Ang usisa ko.

“Oo Kuya iyon ang sabi sa akin ng mga kasamahan ko.” Ang sabi ni Tinyo.

“Ganun ba? Kaya sinasabi ko na nga bang masamang tao iyang Mr. Villacencio na iyan. Tinyo hindi mo ba natatandaan siya? Siya iyong boss ng sindikato noon na pinagtrabahuhan natin.” Ang pag amin ko sa kanya. Gusto ko rin maliwanagan siya.

“Ku..kuya..Tama ka nga. Natatandaan ko na. Kaya pala sabi ko pamilyar ang mukha niya. Kuya anong gagawin ko? Baka malaman niya ako iyong batang kasama mo noon.” Ang natatakot niyang sabi.

“Wag kang mag-alala may kakilala akong pulis na mapagkakatiwalaan. Ipapahuli natin iyang Mr. Villacencio na iyan. Hindi ko aakalain na ang gingamit niyang pera sa scholarship mo ay galing sa masama. Kaya dapat itong matigil.” Ang may diin kong sabi.

Maghanda na iyang Mr. Villacencio. Ilagagay ko siya sa kanyang kalalagyan.

______________________________________________

Paunawa: Ang setting ng aking istorya ay hindi ginawa para sirain ang imahe ng eskwelahang nabanggit sa istorya. Hindi ko po intensiyon iyon. Iyon lang po kasi ang hinihingi sa istorya. Sana maunawaan niyo ako. Sana wag pong magalit sa akin ang mga nag-aaral doon at mga alumni na makakabasa sa aking serye. Humihingi na po ako ng pasensya kung sa tingin niyo po ay kasiraan iyon.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 18 Jan 2012 07:36:00 +0000

Andito na naman po ang inyong lingkod. Magbibigay po muna ng konting patalastas. Pasensya na po kung naghintay po kayo. May ginawa lang po kasi ako noong mga nagdaang araw. Gusto ko lang pasalamatan sila JDS from Kuwait, Ross Magno, master_lee#27 at Rue. Pati na rin sa mga silent readers.

Nasabi ko na sa inyo na malapit na po itong matapos ang aking serye. Alam kong medyo nahihiwagaan pa rin kayo kung paano nabaliw si Tinyo. Masasagot po iyan sa pagtatapos ng kwento ko. Basta lahat ng tauhan na sinabi ko noon sa PROLOGUE ay iikot lang sa mga tauhan ko na nababasa niyo. Sila ang main character. Sa kanila lang iikot ang kwento. At wala ng iba. At tungkol naman dito sa kabanata na ito ay isang rebelasyon ulit ang magaganap.

______________________________________________

Hanggang ngayon palaisipan pa rin ang mga sunod sunod na rebelasyon sa buhay ko. Hindi ko inaasahan ang mga sinabi sa akin ni Kapitan.

“Bakit ganun ang sinabi ni Kapitan sa akin? Anong ibig niyang sabihin na pinatay niya ang anak nila Mama. Ibig bang sabihin niyan may kapatid dapat ako?” Ang pag-iisip ko hanggang ngayon sa sinabi ni Kapitan.

“Sino pa kaya ang nakakaalam sa tunay na pangyayari? Kailangan kong matanong sila Aling Martha at Mang George dahil matagal na sila probinsiya namin.” Sa isip ko pa rin. Ng biglang may narinig akong ingay sa labas ng aking opisina.

“Ilabas niyo yang Si Oliver!!Asan na yang hayop na Oliver na yan!!!Oliver!!Magpakita ka!!Magharap tayo!!Walang hiya ka!!Asan Ka na?!!Oliver!!Oliver!!” Ang sigaw at nagwawalang sabi ng babae sa labas ng aking opisina.

“Sino ba yang sumisigaw na yan?” Ang tanong ko paglabas ko sa aking opisina. Ako ay nagulat ng makita ko ang babeng walang kasing sama ang budhi.

“Ca..camille?” Ang nautal kong sabi.

“Hoy ikaw ba si Oliver?” Ang duro at sigaw niya sa akin.

“Sir Oliver pasensya na po. Biglang siyang sumigaw dito at nagwawala hinahanap ka raw? Kilala niyo po ba siya?” Ang aking sekretarya ng bumungad sa akin.

“Tumabi ka nga!” Ang mayabang na sabi ni Camille sa aking sekretarya at tinulak ito.

*PLAK*

“Gago ka!Pinakulong mo mga magulang ko!Hayop ka!!!” Ang sigaw niya at nagwawala at pinagsusuntok ako.

“Josephine tumawag ka ng security guard!” Ang utos ko sa aking sekretarya na kasalukuyang natumba. Tumayo ito at dali daling tumawag ng security guard na building.

“Walang hiya ka!Hayop ka Oliver!Matapos ang pagkupkop namin sa iyo ito pa ang igaganti mo sa amin!” Ang panunumbat na sabi niya sa akin.

Hinawakan ko ang mga kamay niya at nagpupumiglas na kumawala sa aking mahigpit na pagkakahawak.

“Bitiwan mo ako!!Walang hiya ka!Wala kang karapatang ipakulong ang mga magulang ko!Walang hiya ka!!” Ang nagwawala at sigaw na sabi niya. Naririndi na ako sa kakasigaw ng babaeng ito. Tinulak ko siya at natumba ito. Ng akmang tatayo ay dumating na ang security guard at dali dali nilang hinawakan si Camille para hindi na makapagwala at makapageskandalo.

“Bitawan niyo ako!!Hindi pa kami tapos ni Oliver mag usap. Tang ina mo Oliver. Maghanda ka at babalikan kita!” Ang pagbabanta niya sa akin. Habang kinakaladkad na siya. Papalayo sa akin.

“Sandali lang!” Ang sabi ko at tumigil silang lahat. Lumapit ako kay Camille. At hinawakan ko mukha niya.

“Camille hindi ako natatakot sa banta mo. Kung sa tingin mo makakayanan mo pa ako. Nagkakamali ka. Hindi na ako ang Oliver na madaling tapak tapakan o api apihin pa. Kung sa tingin mo hindi karapat dapat ang mga magulang mo na nakakulong puwes wag kang mag alala dahil susunod ka na. Magkikita kita kayong lahat sa kulungan.” Ang pagbabanta ko sa kanya. Nanlaki ang kanyang mga mata sa aking binitawang salita.

“PWE!!”Ang dura niya sa mukha ko. Pinunasan ko ito ng aking panyo.

“Sige dalhin niyo na yan sa baba. At siguraduhin niyong hindi na siya makakapasok dito sa building na ito.” Ang utos ko sa mga security guard.

“Hindi pa tayo tapos Oliver. Makikita mo babalikan kita!” Ang pagbabanta at pagwawala niya habang kinakaladkad na siya paalis ng building.

Inaayos ko muna ang aking sarili at bumalik na ako sa aking opisina na parang walang nangyari. Akala siguro ng Camille na iyan papatalo ako. Hindi niya kilala kung sino ang kanyang binabangga. Ibang Oliver na ang kanyang kaharap ngayon.

Sinabi ko na sa sarili ko na hinding hindi na ako papatapak sa kahit kanino. Hinding hindi na mangyayari sa akin ang lahat lahat ng nangyari sa akin noon. Dahil sisiguraduhin ko na wala hadlang sa aking mga daan.

Nag uumpisa pa lang ako sa aking paghihiganti marami pang susunod na babalikan ko. Isa na si Camille. Ngayon naumpisahan ko na ang aking paghihiganti kailangan ng matapos ang lahat ng mga mapapait na karanasan ko sa mga taong nang alipusta sa aking pagkatao.

Hindi ko kailangan magmadali. Dahil iisa isahin ko sila sa tamang panahon. Hindi ko sila tatantanan hangga’t hindi ko nakikitang nagdudusa sila at maranasan nila ang hirap na aking dinanas sa mga kamay nila.

Nasa ganoon akong pag iisip ng biglang bumukas ang pintuan at dumating si Justin at Tinyo na may dalang pagkain para sa akin.

“Kuya Oliver nandito na kami.” Ang masayang bati sa akin at kumandong sa akin.

“May dala po kaming pagkain ginawa po namin ni Kuya Justin.” Ang sabi niya sa akin.

“Talaga marunong ka ng magluto?” Ang mangha kong sabi.

“Opo tinuruan po kasi ako ni Kuya Justin.” Ang masayang sabi niya sa akin.

“Wow sige akin na para matikman ko.” Ang sabi ko at kinuha kay Justin ang lalagyanan ng pagkain na kanilang ginawa.

Medyo marami iyon. Valenciana,pork binagoongan at pinakbet ang dinala nila. Mayroon din kasi silang dalang Cake panghimagas.

“Hmmpp..ang bango at mukhang masarap.Sige nga tikman ko” Ang parang batang sabi ko.

At inumpisahan ko na tikman lahat ng dinala nila. Aba hindi nga sila nagbibiro. Ang sasarap ng dala nila. Mukhang mapaparami ang kain ko.

“Kuya Oliver masarap po ba?” Ang tanong ni Tinyo.

“Oo naman siyempre gawa mo.” Ang sabi ko. Hindi ko tiningnan si Justin. Medyo malungkot ang mukha. Akala niya siguro siya ang bibigyan ko ng kredito.

“Uhmm doon muna ako sa labas para makapagsarilinan kayong magkapatid.” Ang malungkot na sabi ni Justin. At lumabas na at hindi na ako hinintay sa pagsagot ko.

“Kuya Oliver sa totoo lang po si Kuya Justin ang nagluto lahat. Tinulungan ko lang siya.” Ang sabi ni Tinyo sa akin.

Nakonsiyensya naman ako. Siyempre alam ko naman na si Justin ang nagluto nito. Gusto ko lang mang inis pero hindi ko naman aakalain ng magiging madamdamin siya. Bahala na nga siya sa buhay na.

Inubos na namin ni Tinyo ang binigay nila sa akin. Tapos ay pinauwi ko na si Tinyo para sa kanyang tutorial. Malapait na rin pala siyang pumasok sa eskwelahan ilang buwan na lang naman. Pagkatapos noon ay dumiretso na ako sa borad meeting namin. Okay naman ang report na ginawa ko sa kanila. Namangha sila dahil pagaling na daw ako ng pagaling.

Habang sa kinaroroonan ni Camille. Pinuntahan niya ang kanyang mga magulang sa kulungan. Hindi na niya sinama ang kanyang anak. Kasi hindi rin naman siya magtatagal at ayaw niyang makita ito ng anak niya.

“Ma kamusta na kayo dito?” Ang sabi niya.

“Hay naku siyempre hindi ako maayos ano ba namang tanong na iyan?” Ang iritang sabi ni Aling Martha.

“Ma naman buti pa dinadalaw ka pa dito pag ako nairita aalis ako.” Ang padabog na sabi niya sa ina.

“Hay siya siya. Gawan mo ng paraan para makalaya na kami dito.” Ang sabi ni Aling Martha.

“Ma paano iyon. Mayaman na si Oliver anong laban natin doon?” Ang nag aalalang sabi ni Camille. Natakot siya sa sinabi ko ng sugurin niya ako sa aking opisina.

“Hayop iyon. Walang utang na loob.” Ang galit na galit na sabi niya.

“Kasi naman Ma sana kasi hindi niyo na siya pinahirapan pa. Ayan tuloy.” Ang pagmamaktol pa ni Camille.

“Naku tapos na iyon. Basta gawan mo ng paraan na makaalis kami ng Papa mo dito.” Ang galit na sabi ni Aling Martha.

“Sige po tingnan ko. Basta hindi ako nangangako.” Ang sabi ni Camille.

“Itry mo basta ilabas mo kami. Dahil oras na nabulok kami dito ng Papa mo. Humanda ka babalikan kita at pati yang Oliver na iyan pag nakatakas ako.” Ang nagbabanta niyang sabi.

“Ma naman wag mo naman akong takutin.” Ang natatakot na sabi ni Camille.

“Kaya nga anak gawin mo ang lahat para makalaya kami ng Papa mo.” Ang sabi ni Aling Martha.

Hindi na umimik pa si Camille binisita naman niya si Mang George. Hiwalay kasi ang kulungan ng mag-asawa. Dinala na sila sa provincial city jail ng Batangas habang nililitis ang kaso nila. Sinampahan ko kasi sila ng kasong falsification of documents, pagkamkam sa lupa ko, child abuse with multiple counts of rape at kung ano ano pa. Gusto ko silang mabulok sa kulungan at walang piyansiya para hindi makalabas ng kulungan. Kung tutuusin wala rin naman silang pera at lubog pa sa utang kaya impossible silang makakalabas.

“Pa kamusta na kayo dito.” Ang sabi ni Camille.

“Anak ayoko na dito. Please gawin mong lahat lahat para makalaya na kami ng Mama mo.” Ang nagmamakaawa na sabi ni Mang George sa anak.

“Pa hindi ko alam kung paano ko gagawin. Mahirap ang binangga natin. Mayaman na si Oliver Pa. Paano yan?” Ang nag aalala sabi ni Camille.

“Kausapin mo si Oliver at kung kailangan mong lumuhod sa kanya gawin mo para lang mapatawad kami.” Ang pagsusumamo ni Mang George.

“NO!” Ang sigaw niya bigla.

“Hinding hindi ko gagawin iyon. Never.” Ang maarteng sabi ni Camille.

“Anak naman please.” Ang pagmamakaawa ni Mang George.

Tumayo na si Camille at iniwan ang amang nagsusumamong sa kanya. Hindi niya gagawin iyon. Wala naman siya ginawang masama kay Oliver. Bahala silang makulong habang buhay. Hindi na siya babalik sa kulungan pa.

“Tang inang Oliver yan. Dahil sa iyo nasira ang buhay ko. Dahil sa iyo nasira ang pamilya ko. Babawi ako. Humanda ka!” Ang sabi ni Camille sa isip niya.

Ng matapos naman ang meeting ko ay nagpasundo na ako kay Justin para makauwi na. Pero sosorpresahin ko muna si Justin. Oo babawi ako sa kanya. Ayoko kasing may tampuhan kami. Ewan ko pero siguro naawa na ako sa kanya. Wala naman din siyang ginagawang ikinakasama ng loob ko. Sa tototo lang ay puro kabutihan pa nga.

“Dito ka na kumain. Magluluto ako ng special ko. Natutunan ko ito sa aking pag-aaral ng culinary.” Ang sabi ko pagkababa ko na aking sasakyan. Nakita kong sumilay ang ngiti niya sa aking sinabi.

Sabay na kaming pumasok ng condo ko. At habang magkasabay kami ay nakangiti siya na parang baliw. Siguro nag iisip. Hay bahala na siya kung ano man ang kanyang iniisip. Ngayon ko lang kasi ito gagawin sa kanya.

Lagi naman nilang ginagawa ang pagdadala ng pagkain sa akin pero ngayon ko lang sila nakitang nagluto kaya naman nahiya ako sa inasta ko. Aminado ako na kahit papano ay ayaw kong makasakit ng damdamin lalo na yung mga mahal ko sa buhay. Kahit papano naman ay naging parte siya ng buhay ko.

Nakapasok na kami sa loob at nagsimula na akong maghanda. Habang naghaharutan ang dalawa. Hindi ko alam pero natutuwa ako kasi magaan na ang loob ni Tinyo kay Justin. Dati kasi hindi niya pa ito kinakausap pero palakaibigan kasi ang bata ultimo janitor sa condo ay kaclose niya. Parehong pareho sila ng ugali ni Justin noon kaya naman hindi ko maalis sa aking sarili na parehong pareho sila ni Justin sa lahat ng bagay.

“Wow Kuya Oliver sarap naman niyang niluluto mo?” Ang masayang sabi ni Tinyo sa luto ko. Niyaya ko na kasi sila pagkatapos kong kumain. Special friedn rice, roasted chicken, paella at crispy binagoongan . May ginawa pa akong dessert na crema de fruta.

“Oh Justin pag hindi mo kaya pwede mong iuwi kay Barbara para maishare mo rin sa kanya.” Ang sabi ko sa kanya.

“Ok salamat dito sa pagluto mo.” Ang nakangiting sabi niya sa akin.

“Okay lang minsan lang naman ito.” Ang sabi ko. At ngumiti rin ako.

Naging masaya naman kaming sa aming hapunan. Natuwa naman akong makita si Justin na masaya at abot tenga ang ngiti. Bawi na siguro ako kahit papaano sa ginawa kong pagpapahiya sa kanya.

Lumipas ang ilang buwan at naging maayos naman ang lahat lahat. Hindi na rin nagpakita pa si Camille sa akin. Mabuti naman dahil oras na awayin niya ako. Isasama ko siya sa mga magulang niya. Tingnan lang natin kung hindi siya magmakaawa sa akin sa maaari kong gawin sa kanya.

Magsisimula ng pumasok sa eskwelahan si Tinyo. At sa Dela Salle Greenhills ko siya pinasok. Para sa edsa lang ang daan. Alam kong malayo pero siya ang inuuna namin ni Justin bago ako pumasok sa opisina. Sinisiguro ko kasi na ayos si Tinyo.

Tuwang tuwa nga siya sa unang araw ng kanyang pagpasok. At lahat siyempre bago sa paningin niya. Bagong eskwelahan bagong gamit at bagong kaibigan. Hindi rin naman si Tinyo pahuhuli sa mga bata na nag aaral doon kasi sinisiguro ko na mahahasa siya kaya hindi siya nawawalan ng tutor. Gusto ko sana ako ang magturo kaso lang baka mali pa ang maituro ko. Kaya hinayaan ko na ang iba ang magturo sa kanya.

Lumilipas ang araw na naging buwan ay nagiging palagay na si Tinyo. Sa una hindi pa siya sanay pero kalaunan ay naging maayos ang pag aaral niya. Hindi lang siya basta basta nakakapasa kundi lagi siya nagtotop sa klase. Sumali din siya sa Quiz Bee competition at siya ang representative ng school nila at nanalo siya.

Kaya naman ng malaman namin iyon ay nagkaroon kami ng maikling selebrasyon sa condo. Siyempre kasama si Justin at kapatid nito. Andoon din ang aking sekretarya at boyfriend niya at saka si Attorney at ang pamilya niya. Pinapunta din namin ang kanyang mga kaklase at guro niya.

“Congratulation bunso!” Ang sabi ko kay Tinyo.

“Thank you po Kuya Oliver.” Ang sabi niya at niyakap ako ng mahigpit.

“Pikit ka muna may regalo ako sa iyo!” Ang utos ko sa kanya. At pumikit siya. Nilagay ko na sa harapan niya ang regalo ko.

“Imulat mo na ang iyong mata.” Ang utos ko.

“Wow! Thank you ulit Kuya.” Ang masayang sabi ni Tinyo.

“Buksan mo na.” Ang sabi ko sa kanya. At binuksan na niya ang regalo sobrang sabik niya.

“Wow cellphone. Ang ganda ganda Kuya!” Ang masaya niyang sabi. Bagong model na iphone iyon. Wala kasi siyang cellphone dahil sinusundo ko naman siya. Since pumapasok siya ay kailangan niya iyon para kung may emergency ay makokontak ko siya ganundin din siya sa akin.

Nasa bahay lang naman kasi siya noon at may telepono naman sa condo kaya hindi niya kailangan ng cellphone. Iba na ngayon kasi nasa labas na siya parati.

Nagbigay din ang mga ibang nandoon siyempre kasama na doon sila Justin. Mga bala iyon ng Playstation at WII. Medyo mahal din kasi iyon. Bumibili rin naman kami noon kaso medyo matagal na yung huli bili namin.

Sinabi ko na rin pala kay Justin na simula nung mag 2nd year si Barbara ay ako na ang magpapatuloy ng kanyang pag-aaral. Ayaw niyang tanggapin iyon nung una. Pero nagpumilit ako. Kaya wala na siyang nagawa. Naglaan pala ako ng 1 milyon sa kanyang account. Para at least makasiguro ako na tuloy tuloy ang pag-aaral ni Barbara. Alam kong sobra sobra iyon pero kahit sa ganitong paraan ay makabawi ako sa pamilya nila Justin noon nung walang wala akong mauwian. Kahit na hindi maganda ang pagtanggap sa akin noon ni Barbara ay kinalimutan ko na iyon.

Sinabi ko kay Justin na wag na niyang ipaalam kay Barbara ang pagtulong ko sa kanya. Mas okay ng alam niya ang Kuya niya ang nagpapaaral sa kanya.

Natapos ang munting salo salo namin ay nagsiuwian na rin silang lahat. Wala naman daw pasok si Barbara kaya sumama na siya sa amin pupunta kasi kami bukas sa isang mall para ipasyal si Tinyo.

Kinabukasan ay umalis na nga kami. Sa condo ko na rin kasi sila natulog. Since may isa pang kuwartong hindi ginagamit. Nilaan ko kasi iyon para sa kung may gustong matulog na bisita.

Nanood kami ng movie. Kumain at nagshopping din. Siyempre kasama sina Justin at Barbara. Habang kami ay nagmemeryenda nila Tinyo ay hindi ko inaasahan ang pagkikita namin ni Camille at kasama nito si Luther.

“Tingnan mo nga naman akala ko ang mayayaman hindi kumakain sa pipitsuging kainan. Iyan ba ang mayaman?” Ang panlalait ni Camille sa amin ng mapadaan ito sa kinaroroonan namin. Sa foodcourt kasi kami kumain para marami kaming pagpilian.

“Hoy Oliver akala mo tapos na tayo. Hangga’t nasa kulungan pa rin ang mga magulang ko hindi kita tantanan.“ Ang pagbabanta nito sa akin.

“Honey tara na. Ano ba nakakahiya?” Ang sabi ni Luther.

“Bakit ako mahihiya? Eh yang Oliver na yan ang mahiya. Matapos ampunin eto na po ang igaganti mo sa amin. Ang ikulong ang mga magulang ko. Pinakain ka namin at binihisan. Ito pa ang mapapala namin sa iyo.” Ang panlalait na sa akin.

“Hoy Camille baka nakalimutan mo na ang ginawa mo sa pamilya namin. Ikaw pareho pareho lang kayo ng mga magulang mo. Manloloko. Niloko mo si Kuya at ipaako sa kanya ang dinadala mo iyon pala dyan sa lalake na kasama mo ang anak ng dinadala mo. Buti nga nalaglagan ka. Karma lang iyan sa mga ginawa niyo sa amin at pati kay Oliver.” Ang galit na galit na sabi ni Barbara kay Camille.

“Walanghiya ka bang babae ka.” Ang pasigaw na sabi ni Camille at sinabunutan si Barbara. Tinulak siya ni Barbara at natumba ito.Hindi pa nakuntento ay binuhusan ito ng inuming tubig.

“Wahhhh..walang hiya ka Barbara.” Ang nagwawalang sabi ni Camille. Inawat na siya ni Luther at tinayo at inilayo. Dumarating na kasi ang mga security guard ng mall.

“Tara na” Ang aya ni Luther kay Camille at umalis na sa aming kinaroroonan. Habang dumating na ang mga security guard.

“Sir okay lang po ba kayo?” Ang sabi ng isang security guard.

“Okay na po mga sir. Tapos na po ang eksena.” Ang sarkastikong sabi ni Barbara.

Hindi na rin nag usisa pa ang mga ito sa amin. Bumalik na kami sa aming kinauupuan. Eskandalosa talaga ang babae. Hindi na nahiya kahit sa pampublikong lugar ay nagwawala.

“Kung ako doon binugbog ko iyon. Ganito oh!” Ang sabi niya at nag uppercut siya. Natawa naman kami.

“Ikaw talaga bunso.” Ang sabi ni Justin sabay gulo ng buhok nito.

Siguro hindi ko na dapat patagalin ito kasi mahihirapan akong pahintuin si Camille sa pageeskandalo. Kailangan ko ng gumawa ng paraan para magtigil na siya.

Wala na akong inaksayang panahon. Sumusobra na si Camille. Akala ko mapapalampas ko lang pero hindi talaga ako tinantanan. Paano sumugod na naman si Camille sa opisina. At pinagbabato ang building namin. Talagang hahamakin ang lahat masunod lang ang gusto niya. Puwes kung gusto niya ng gulo ibibigay ko sa kanya. Hindi ko tatantanan siya hangga’t hindi siya nagmamakaawang tumigil.

Tinawagan ko ang isa sa mga kakilala kong pulis na pwedeng magpatumba sa pamilya ni Camille. Ito lang ang nakikita kong paraan para makaganti sa pamilya nila. Ipinaimbestiga ko rin kung saan nanunuluyan sina Luther at Camille.

Katatapos ko lang makausap ang pulis na kasama ko sa aking plano ng makita kong nasa likod ko pala si Tinyo. Akala ko kasi tulog na ito.

“Kuya sino po ang matutumba?” Ang sabi ni Tinyo. Hinila ko siya at niyakap.

“Wala iyon kasi may kakilala lang ako natumba daw sa kanal. Natatawa ako.” Ang pagsisinungaling ko. At siyempre tumawa ako para maging makatotohanan.

“Kuya promise mo wag kang gagawa ng masama. Bad yun!” Ang sabi niya sa akin.

“Hindi ko po gagawin iyon.” Ang sabi ko sa kanya.

Niyaya ko na siya matulog dahil maaga pa siya papasok bukas. Wala akong pasok bukas kaya bukas na ang pinag usapan namin ni Camille at ng pulis na kausap ko.

Kinabukasan ay hindi natuloy ang planong pakikipag-usap ko sana kay Camille. Nagkaroon ng emergency sa bahay nila. Hindi ko alam kung totoo iyon o hindi. Nagbago tuloy ang plano ko. Kaya ang ginawa ko ay kinausap ko na lang sila Mang George at Aling Martha. Kinausap ko ang Superintendent sa Provincial City Jail sa Batangas. Buti napapayag ko na dalhin ang mga iyon as isang pribadong lugar sa City Jail.

Pumunta ako kasama ang pulis na kakilala ko sa Batangas. Mas gusto kong walang nakakaalam lalo na sina Tinyo at Justin. Maraming bagay bagay ang bumabagabag sa akin. Kaya kailangang matapos na ito. Iimbestigahan ko ang tunay na pangyayari sa buhay ko. Yung tungkol sa pamilya ko. Nakarating naman ako sa tamang oras.

“Anong gagawin niyo sa amin.” Ang sigaw ni Aling Martha ng pinapasok sa loob ng isang kuwarto sa loob ng City Jail.

“Sarge wala naman kaming ginawang masama. Bakit niyo ba kaming pinapunta dito?“ Ang takot na takot na sabi ni Mang George. Pinaupo sila sa dalawang silya na nakalagay sa sentro at sa gitna. Hanggang sa dumating ako.

“Nandito na pala kayo.” Ang demonyo kong sabi.

“Walang hiya ka.” Ang sigaw na sabi ni Aling Martha at akmang susugod ng pinigilan siya ng mga kasamang pulis na nandoon. At sapilitang pinaupo. At sumunod naman akong umupo sa harapan nila.

“Please Oliver maawa ka na sa amin. Hinding hindi na kami uulit. Patawarin mo na kami.” Ang natatakot at nagmamakaawang sabi ni Mang George sa akin.

“Awa? wala ako noon para sa inyo. Matapos mo akong babuyin at pagsawaan at ipagamit sa iba basta basta ko na lang iyon kakalimutan. Gagawin ko rin sa iyo ang ginawa mo sa akin.” Ang sabi ko kay Mang George.

“Please maawa ka na sa amin. Alam kong nagkasala ako nagsisisi na ako. Huhuhu.” Ang naiiyak na sabi ni Mang George sa akin.

“Tanga ka George wag kang humingi ng awa diyan kay Oliver dahil masama ang budhi niyan.” Hindi na natakot at talagang ako pa ang masama. Tumayo ako at lumapit sa kanila.

“Pare pareho lang tayo. Matapos niyong kamkamin at pakinabangan ang pagmamay ari namin ako pa ang lumabas na masama. Tang ina naman!” Ang galit na galit ko sabi at pinukpok ko siya ng baril na dala ko. Dumugo ang ilong.

“Tama lang iyon kasi matapos tapak tapakan ang pagkatao ko ng mga magulang mo. Ganti ko lang iyon sa kanila.” Ang wala paring takot na sabi niya sa akin.

“Nakuha niyo na ang gusto niyo pero pinagkait niyo pa rin sa akin ang dapat at ang pinakamahirap noon ay ang danasin ko ang pangmamaltrato niyo sa akin. At pangbababoy niyo sa akin. Sana pinatay niyo na lang ako kung ganoon.” Ang paninisi ko sa kanila.

“Oo dapat talaga noon ay pinatay ka na namin para wala kaming problema. Sana talaga hinyaan ko na lang ang mama mo na mamatay para hindi ka mabuhay.” Ang sigaw ni Aling Martha sa akin.

“Anong ibig mong sabihin?” Ang nagulat na sabi ko.

“Alam kong ginahasa siya ni Kapitan. Siya rin ang pumatay sa mga magulang mo. Kakuntsaba namin siya. Para makuha namin ang kayamanan niyo. May gusto si Kapitan sa Mama mo. Kaya gumawa kami ng paraan para isakatuparan namin ang planong kunin ang kayamanan niyo. Buntis na siya sa iyo ng ginahasa siya ni Kapitan. Pinagsawaan siya ni Kapitan at ng inuwi siya dinugo siya. Hindi ko sana siya ipapahospital para makunan. Pero naawa si George sa iyo. Walang daw kasalanan ang sanggol. Kaya pinalabas namin kay Kapitan ang anak nila Dave at Amelia na patay na.” Ang mahabang paliwanag ni Aling Martha.

“So anong ibig mong sabihin pasalamat pa ako sa inyo. Sige kung iyan ang ikakasiya mo. Pero ngayon nasolusyunan ko na ang mga tanong na bumabagabag sa isipan ko. Alam ko na iyan. Kay Kapitan ko nalaman iyan pero kulang pa ang impormasyon. Salamat sa iyo. Magsama na kayo ni Kapitan sa kabilang mundo.” Ang malademonyo kong sabi.

“Kahit mamatay ako. Hindi ako nagsisisi sa nagawa ko sa pamilya niyo. Tama lang iyon. Kinuha ng Mama mo ang mana na dapat ay sa akin. Dahil ba sa anak ako sa labas. Inalipin ako ng mga magulang ng Mama mo. Hanggang sa pinatay ko sila. Kumuha ako ng lason para ilagay sa pagkain nila. Hindi ako binigyan ng katiting na yaman ng Mama mo. Wala akong nakuha.” Ang matinding rebelasyon ulit ni Aling Martha.

“Matagal kong plinano ang pagkamkam sa yaman ng magulang mo. Ng makakuha ako ng tiyempo ay sinabihan ko si Kapitan ng plano ko dahil gusto niya ring maghiganti sa pamilya niyo. At Dahil sa tindi ng galit ko sa pamilya niyo sinabihan ko si Kapitan na sirain ang break ng sasakyan ng magulang mo. Para mamatay na kayo pag umalis kayong lahat gamit ang sasakyan niyo. Akala ko nga sasama ka. Iyon pala naiwan ka. Wala akong nagawa dahil kay George dahil naawa na naman siya sa iyo kaya inampon ka namin.” Ang isa pang rebelasyon ni Aling Martha.

“Quits na tayo Aling Martha. Pero kung gusto mong mabuhay pwede kitang pagbigyan kung hihingi ka ng tawad sa akin.” Ang sabi ko.

“Patayin mo na lang ako. Kahit kailan hindi ako hihingi ng tawad sa iyo.” Ang matigas na sabi niya.

Lumapit ako kay Mang George. Nakita ko siyang takot na takot ng papalapit na ako sa kanya.

“Maawa ka Oliver please wag mo akong papatayin. Please Oliver” Ang pagmamakaawa niya sa akin.

“Awa wala na ako noon. Naawa ka ba ng ginahasa mo ako. Naawa ka ba? Hindi..inulit ulit mo pa. Pareho kayo ni Kapitan. Masahol sa laman. Ito ang para sa iyo.” Ang malademyong sabi ko.

“Sige po ibalik niyo na sila sa kanilang mga selda. Tapos na ako. Marami na akong ebidensiya sa kanila. Pakibigay ang tape sa abogado ko. Para pandagdag sa kaso nila.” Ang sabi ko.

“Walang hiya ka Oliver! Papatayin kita.” Ang sabi ni Aling Martha. Tumayo na ako.

“Oliver patawarin mo na kami. Nagmamakaawa ako ayokong mabulok sa kulungan.” Ang sigaw ni Mang George. Hindi ko na sila pinakinggan pa. Umalis na ako ng tuluyan at bumalik sa Manila para makapagpahinga.

Matapos ang araw ng pagkikita namin ulit nina Mang George at Aling Martha. Gusto kong gumanti sa kanila. Gusto kong pumatay. Hindi ko alam kung matutuwa ako sa mga nangyayari sa buhay ko. Sunod sunod na rebelasyon at mga hindi inaasahang pangyayari ang biglang sumusulpot.

“Gusto ko ng mabaliw. Wala na bang katapusan itong paghihirap ko. Lord Ayoko na. Please tama na! Gusto ko ng umiwas sa gulo. Hindi ko na alam pa ang gagawin ko. Nahihirapan na ako. Pero sadyang nilalapit niyo ako sa kapahamakan.” Sa isip ko at umiyak na lang ako sa kuwarto ko. Hanggang sa makatulog ako.

Kinabukasan, papalabas ako ng condo ko para magtaxi dahil may pinaasikaso ako kay Justin. At saka hinatid din niya si Tinyo sa eskwelahan nila. Ng bigla may humila sa akin. Tinakpan ako sa ilong ko. Narinig ko pa ang mga usisero na sumisigaw kaso nawalan na ako ng malay. Nagising na lang ako sa sobrang lamig sa sasakyang sinasakyan ko.

“Ca..camille?” Ang gulat at nauutal kong sabi dahil si Camille pala ang kumuha sa akin.

“Anong gagawin mo sa akin? Nasaan tayo? Bakit nagawa mo sa akin ito” Ang galit na galit kong sabi.

“Nagpatulong ako sa mga kakilala ko. Sila ang kumuha sa iyo at binigay ka sa akin. Pupunta tayo ng Batangas ilalabas mo ang mga magulang ko.” Ang sabi ni Camille.

“Nahihibang ka na ata. Hindi ko gagawin iyon. Mabubulok sila sa kulungan. Kaya pwede bang itigil mo na ito at bababa ako.” Ang sigaw ko.

“Hindi! Hangga’t hindi mo pinapakawalan ang mga magulang ko.” Ang giit at galit na sabi ni Camille.

“Hinding hindi mangyayari iyon dahil mabubulok at mamatay sila doon. Sisiguraduhin ko iyon.” Ang matigas na sabi ko.

“Pwes magsama sama na tayo sa imperyerno. Dahil mamatay ka rin kasama nila.” Ang malademyong sabi ni Camille.

Wala akong sinayang na panahon at pinilit kong makuha ang manibela. Pagewang gewang na kami sa daan.

“Bitiwan mo ang manibela. Bababa ako.” Ang sigaw ko.

“Hindi! Pareho na tayong mamamatay.” Ang sigaw ni Camille.

Bigla niyang inapakan ang accelerator ng sasakyan at lalo kaming bumilis. Pareho pa kaming nag-aagawan sa manibela. Ng bigla sumingit ang isang malaking trak.

“Hindi!!!!!!!” Ang sabay naming sigaw ng mababangga kami sa trak.

Bigla kong nakabig pakaliwa ang manibela para makaiwas kami na bumangga sa trak. Pero imbes makaiwas sa trak ay bumangga kami ng pagkalakas lakas sa pader na humihiwalay sa kaliwa at kanang kalsada.

*Makalipas ang ilang oras*

“Asan ako?” Ang sabi ko ng magising ako. May benda ang ulo ko. At nakita ko sa tabi ko si Justin at Tinyo. Umiiyak si Tinyo.

“Kuya Oliver!!!” Ang sigaw at yakap niya sa akin.

“Tinyo? Asan ako? “ Ang wala sa huswisyo kong sabi dahil masakit pa rin ang aking katawan dala ng pagkakabangga ko.

“Asa hospital ka ngayon Oliver. Nabangga ang sinasakyan niyo ni Camille. Dinala kayo ng mga nakakita sa inyo sa pinakamalapit na hospital. Malubha ang kalagayan ni Camille dahil siya ang napuruhan. Nasa ICU siya at maraming nawalang dugo. Ano bang nangyari?” Ang mahabang paliwang ni Justin.

“Ah!!!” Ang daing ko na uupo ako. Masakit talaga.

“Wag mo ng pilitin. Nasabi sa akin ng doctor na may bali ka sa kamay at paa mo. Dala na pagkakaipit ng sasakyan niyo.” Ang paliwanag ni Justin.

“Gusto ko siyang makita si Camille.” Ang sabi ko.

“Hindi pa pwede kailangan mo pang magpahinga.” Ang nag-aalalang sabi ni Justin.

“Okay lang ako. Kailangan ko siyang makita.” Ang giit ko.

Wala ng nagawa pa si Justin kundi ang alalayan ako papunta sa ICU room kung saan andoon si Camille. Lumabas ang doctor ng makarating kami.

“Doc kamusta na po si Camille?” Ang tanong ko.

“Wala pa ring pagbabago. Hindi pa rin siya nagigising. Himala na lang kung magigising pa siya sa tindi na nangyari sa kanya. Maraming nawalang dugo sa kanya. At malala pa ang tama ng pagkakabangga sa kanya. Pinakanatamaan ang ulo niya. Mahirap umasa kaya sasabihin ko sa inyo na ang chance na mabuhay siya ay mababa. Kung magigising man siya ay makokomatose naman siya. Kaya expect na natin ang worst.” Ang paliwang ng doktor.

“Doc gawin niyo ang lahat para mabuhay siya. May kasalanan man siya sa nangyari kung bakit kami nabangga hindi pa rin maatim ng konsensiya ko ang mamatay siya.” Ang pag-aalala kong sabi sa Doctor.

“Gagawin po namin ang aming makakaya. Ipapamonitor na lang namin siya para macheck ang kalagayan niya. Mauuna na po ako.” Ang sabi ni Doctor.

Dumaan ang ilang araw at talagang walang pagbabago kay Camille. Hanggang sa bumigay na talaga ang katawan niya.

Ako ang nagpalibing kay Camille. At sinabi ko rin sa mga kamag-anak ni Luther na sila na ang magsabi sa nangyari kay Camille kina Luther, Aling Martha at Mang George . Ayoko rin kasi silang makausap. Tinulungan ko rin ang pamilya ni Luther lalo na ang kanyang anak. Walang nakakaalam nito kundi ako at ang aking abugado.

Ng malaman ni Aling Martha ang nangyari kay Camille. Umiyak ito dahil hindi niya aakalain na mangyayari ito. Pero sinisisi niya pa rin ako sa nangyari sa anak niya.

“Walang hiya yang Oliver na yan. Siya ang nagdala ng malas sa pamilya ko. Oras na makalaya ako papatayin ko siya..papatayin ko siya!!” Ang sabi niya habang kumakain ng rasyon at umiiyak.

Samantala sa kinaroroonan naman ni Mang George ng malaman niya iyon. Nagwala siya sa kulungan.

“Gusto kong makita ang anak ko. Palabasin niyo ako!!!” Ang sigaw niya. Naingayan naman ang kanyang mga kasamang preso kaya pinagbubugbog siya.

“Camille..Anak!!!!” Ang iyak niya matapos ang pambubugbog sa kanya ng mga preso.

Lumipas ang buwan na naging taon na. Dumating na rin si Luther matapos ang kontrata niya sa ibang bansa. Niyakap niya ang anak niya ng dumating ito sa bahay nila. At pumunta sa kuwarto nila ni Camille. May sulat siyang nakita sa tabi ng kanilang kama. Kinuha niya iyon hindi niya muna binasa ito. Dali dali siyang umalis at pumunta siya sa puntod ng asawa niya.

Magtatapos na rin sa elementary si Tinyo. At Valedictorian siya sa school nila. Siyempre pumunta ako. Ako na kasi ang tumatayong magulang niya.

Doon pa sa graduation ni Tinyo makikita ko ang taong matagal ko na ring gustong hanapin.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 13 Jan 2012 16:00:00 +0000

Andito na naman po ang inyong lingkod. Magbibigay ulit ako ng patalastas. Una gusto ko lang magpasalamat kina ramy from qatar, Ross Magno, master_lee#27 at Rue. Sama ko na rin ang mga silent reader. Salamat sa pagbabasa.

Alam ko nangangamba na kayo sa mga kaganapan sa buhay ni Oliver. Marami pang matitinding eksena ang inyong mababasa sa mga susunod na kabanata. Madali kasi nating sabihing magmove on kung tayo ang nagbabasa. Pero doon sa tao na mismo na nakakaranas mahirap ipaunawa sa kanya. Lalo na kay Oliver na walang gumagabay na magulang sa kanya. Idagdag pa ang mga kaganapan sa buhay niya. Sadyang mapaglaro talaga ang tadhana. Sinusubukan tayo maging matatag sa bawat pagsubok na dadaanan natin. Mahirap sa umpisa pero sa bandang huli natin mauunawaan ang bagay bagay.

Abangan niyo rin kung kanino mapupunta si Oliver. O kung may makakasama ba talaga siya? Isa lang ang sasabihin ko sa inyo. Last 5 chapter na po ito. Yun lang. Enjoy.

______________________________________________

“Kuya Oliver tara na ang bagal niyo naman po!” Ang masayang bungad nito sa akin. Iyon din ang nagpabalik sa aking ulirat.

“Ano po ba ang tinitingnan niyo?” Ang usisa ni Tinyo.

“Ah wala sige na. Tara na.” Ang sabi ko kay Tinyo at inakbayan siya papunta sa aming tutuluyang kuwarto. Kumuha din kami ng kuwarto. Kasi magoovernight kami dito. At isang cottage.

Habang kami ay papunta sa aming kuwarto at panay pa rin ang sulyap ko sa taong nakita ko na narito din. Hindi ako pwedeng magkamali. Si Kapitan iyon.

Mukhang mapapadali ang pagkikita namin ulit. Hahayaan ko muna siya magsaya dahil pagkatapos noon ay pighati. Hindi na siya makakapagsaya sa aking gagawin. Humanda siya. Hindi na niya gugustuhin ang mabuhay pa pagkatapos ng aking gagawin.

Dumiretso na kami sa kuwarto. Naunang nagbihis si Justin. At ng lumabas ay napanganga ako sa aking nakita. Hindi ako makakurap. Hanggang sa kalabitin ako ni Tinyo na nagpabalik sa aking ulirat.

“Kuya Oliver gusto ko po maging ganyan ang katawan ko paglaki ko po.” Ang turo niya kay Justin.

“Magiging ganyan ka rin paglaki mo. Basta mag ehersisyo ka lang at masusustansiyang pagkain lagi ang kakainin mo.” Ang sabi ko.

“Tama si Kuya Oliver mo. Paglaki mo ay tutulungan kita na maging ganito ang iyong katawan para maraming mga babae ang mahumaling sa iyo.” Ang mayabang na sabi nito kay Tinyo. At ng nagpose na parang body builder. Aminado naman na mas maganda ang katawan Justin kumpara sa akin. Pero may hubog naman din ang aking katawan. Hindi nga lang masyadong banat gaya ng kay Justin.

Natawa naman kami ni Tinyo sa inasta ni Justin. Nakita kong tumingin ito sa akin at kasunod ay kumindat ito sa akin. Tumingin ako kaagad kay Tinyo.

“Tara na!“ Ang nasabi ko na lang.

“Pero Kuya hindi pa tayo nagbibihis.” Ang sabi ni Tinyo.

Oo nga pala. Hay pahiya ako. Nakita kong natawa si Justin at ng makita niya ay ay tumigil ito. Nagbihis na si Tinyo at sumunod naman ako.

Lumabas na kami ng kuwarto at pumunta sa dagat para lumangoy. Pinasan ni Justin si Tinyo. Tuwang tuwa ang bata dahil sa wakas ay nakapaligo na siya sa dagat. Hindi kasi namin ito magawa dahil sa abala ako sa trabaho at siya naman sa pag aaral niya. Malapit na rin siya pumasok sa paaralan.

Hinahanda ko na ang pagpasok niya sa susunod na school year. Pinaayos ko iyon sa aking sekretarya. At ang balak ko sanang ipasok siya sa UP or Ateneo or DLSU. Kaso ang layo naman sa amin. Pero titingnan ko kung may mas magandang pasukan siya na malapit sa area. Gusto ko kasing mahasa ang potensiyal ni Tinyo.

Matalino ito at kayang makipagsabayan sa mga nasabing paaralan. Wala akong pakialam sa gastos dahil kaya ko naman at may nakalaan na pera sa kanyang pag-aaral hanggang kolehiyo niya. Naglaan ako ng 3 milyon sa kanya at gusto kong lumago ito. Inenvest ko rin ito para kada isang taon huhugot lang kami ng pera para bayaran ng buong ang isang taon ng pag-aaral niya.

Hindi naman ako kuripot dahil gusto ko lang na makakapagtapos siya at magiging maganda ang buhay niya oras na matapos siya. Alam kong hindi ko siya kaano ano pero parang kapatid at anak na ang turing ko sa kanya. Kaya lahat lahat gagawin ko para sa kanya.

Habang nasa ganoon akong pag iisip ay may tumalsik na tubig dagat sa aking mukha. At pinahid ko ito sa pamamagitan ng kamay ko. Ng tingnan ko sila ay nakatingin sila pareho at tumatawa. Gumanti ako at doon na nagsimula ang harutan naming tatlo. Silang dalawa laban sa akin. Siyempre mas malakas sila dahil dalawa sila kumpara naman sa akin.

“Wala ka pala Kuya Oliver ang hina niyo po.” Ang banat sa akin ni Tinyo.

“Siyempre dalawa kaya kayo at isa lang ako. Siyempre hindi ko kayo kaya.” Ang sabi ko.

“Sige na nga po lilipat na ako sa inyo Kuya Oliver. Kuya Justin lipat mo ako kay Kuya Oliver.” Ang sabi niya at inutasan pa si Justin. Aba parang matanda lang kung mag utos.

“Ayan dalawa na tayo Kuya Oliver.” Ang masayang sabi niya matapos na pumasan sa aking balikat.

At nag umpisa na kaming magbasaan ulit. Harutan ng walang humpay ang saya saya namin parang wala kaming problema. Ng mapagod kami ay nagsabi na ako sa kanila na pumunta na ng pampang para maghanda ng kakainin natin sa ating pananghalian.

“Tara na sa pampang para makapaghanda na ng ating makakain sa pananghalian.” Ang aya ko sa kanila.

Sumunod naman sila. Bumili nga pala kami ng sariwang isda gaya ng bangus at tilapia. Bumili rin kami ng karne gaya ng liempo at manok. Lahat iyon puro ihaw. Siyempre may mangga at bagoong kaming dala para sa panghimagas namin.

“Wow Kuya Oliver ang dami dami naman ng binili niyo.” Ang puna ni Tinyo.

“Oo naman Tinyo ganito kasi ang ginagawa sa beach ang mag ihaw.” Ang sabi ko habang nag iihaw ng aming kakainin sa tanghalian.

“Ganoon ba. Nakakagutom po.” Ang sabi niya.

“Malapit na ito. Kumain ka ng marami ha?” Ang sabi ko sa kanya.

“Opo” Ang sabi niya.

Natapos ng magluto ng kanin at mag ihaw kami ni Justin. Hinanda na namin ang lahat para makakain. Napansin kong wala pala kaming dala baso kaya pumunta pa ako sa kuwarto para kunin. Gusto sana ni Justin kaso umayaw ako saka kukunin ko rin kasi ang cellphone at laptop para malaman kung may mensahe sa akin ang opisina.

Nagmamadali akong bumalik sa aking kuwarto at dali dali kong kinuha ang dapat kong kunin. Naihi ako kaya umihi muna ako. At ng palabas na ako ay nakita ko si Kapitan at may hawak na batang babae ng lumabas sa kuwarto nila.

Natulala ako. Pero nakita ko siyang nakatingin sa akin at pangiti ngiti pa sa akin. Hindi ko alam kung nananadya pero isa lang ang nararamdaman ko Galit. Hindi ko alam parang nanginginig ang tuhod ko habang dumadaan siya. Ng magtapo ang aming landas ay tumingin ito at kumindat. Lalo akong hindi makagalaw.

Gusto ko ng sugurin siya pero may dalang bata ito. Parang alam na niyang ako si Oliver. Ng nakailang hakbang palayo sa akin si Kapitan ay haharap na sana ako ng biglang may humawak sa aking balikat.

“Wag na Oliver.” Ang seryosong sabi ni Justin.

“Bitawan mo ako.” Ang galit kong sabi. Sabay hawi ng kamay sa aking balikat.

“Ayoko lang mapahamak ka sana maiintindihan mo ako.” Ang sabi niya.

“Wag ka ng magpakita ng concern sa akin. Kaya ko ang sarili ko.” Ang inis kong sabi at umalis na para puntahan si Tinyo.

Na makarating na ako sa cottage namin ay nagsimula na kaming kumain ni Tinyo. Saka naman dumating si Justin. Seryoso ito. Pinagkibit balikat ko lang iyon. Naiinis kasi ako ng ginagawang pakikialam nito sa akin. Ayoko pa naman nakikialam ang ibang tao sa aking gagawin.

Para kasing sinasabi na wala akong kakayahan. Ayoko ng may nakikialam sa akin. Buhay ko ito at ako ang nakakaalam kung ano ang dapat. Wala ibang pwedeng magdikta kahit sino pa man.

Hinimayan ko ng isda si Tinyo para hindi siya matinik. Kitang kita kong sarap na sarap siya. Nilagyan kasi ng sibuyas, kamatis at kung ano anong rekados ang isda para malasa. Kaya lalo itong naging masarap. Siyempre pinasarap iyon ng sawsawang toyo at kalamansi.

“Wow Kuya ang sarap sarap ng mga pagkain natin.” Ang sabi niya na puno pa ang bibig ng pagkain.

Biglang siyang napaubo kaya dali dali akong kumuha ng inuming juice at pinainom sa kanya.

“Ano okay ka na?” Ang nag aalala kong sabi sa kanya habang hinahagod ko ang kanyang likod.

“Opo salamat.” Ang nakangiti niyang sabi.

“Hay ikaw talaga wag kang magsasalita pag may laman ang bibig mo.” Ang paalala ko sa kanya.

“Pasensya na po Kuya.” Ang paghingi niya ng paumanhin.

“Okay lang sige kain na ulit.” Ang alok ko sa kanya.

Sarap na sarap talaga si Tinyo sa kakakain na mga niluto namin. Natutuwa ako kasi halos lahat bago sa kanyang paningin kaya lagi siya sabik na sabik sa lahat ng nakikita niya. Hindi ko naman siya masisisi. Pinagkaitan din kasi siya tulad ko. Kaya kung anong meron ako dapat ay ibabahagi ko sa kanya.

Ng matapos kami ay bumalik si Tinyo at Justin sa dagat para lumangoy. Wala silang kapaguran. Ako naman ay kausap ko si Josephine habang naglalaptop kasi may binigay siya sa akin na mga report na kailangan kong basahin. Siya na lang daw gagawa ng sagot basta bigyan ko lang daw siyang ideya.

Habang kausap ko siya ay napansin kong may lalaking nasa likod ko. Kala ko si Justin pero pagtingin ko ay nagulat akong si Kapitan. Nanlaki ang mata ko at parang nanghina ako. Hindi ko alam kung bakit parang lagi akong takot sa kanya.

“Mukhang asensado ka na nga Oliver” Ang nakangiting sabi niya sa akin.

“Anong ginagawa mo dito?” Ang seryoso kong sabi.

“Mas lalo kang naging kaakit akit sa akin.” Ang sabi niya sa akin. Nilagay niya kamay niya sa aking balikat. At hinimas himas niya ito. Nanghina ako sa kanyang ginagawa. Hindi ko alam kung bakit.

“Tang ina Oliver mas nakakalibog ka ngayon.” Ang mapang akit niyang sabi sa aking tenga.

“Umalis ka na. Kung ayaw mong samain ka.” Ang banta ko.

“Hindi ako natatakot sa iyo. Kaya kong gawin ulit ang ginawa ko sa iyo dati” Ang banta niya sa akin. Nanginig ako sa sinabi niya. Pero binalewala ko iyon.

“Hin..di mo pa ako kilala..I..ba na ako sa nakilala mong Oliver dati” Ang medyo nautal na sabi ko.,

“Talaga lang bakit parang ganoon pa rin ang nararamdaman ko at nakikita sa iyo?” Ang sabi niya sa aking tenga. Hindi rin ako makaharap sa kanya dala ng takot na nararamdaman ko.

“Tingnan mo hindi ka nga makatingin sa akin ng diretso. At nararamdaman kong natatakot ka pa.”Ang sabi niya. Himas himas niya pa rin ang aking balikat.

Tama siya. Bakit nga ba kinakabahan ako? Dapat nga mas matatag na ako matapos ang nangyari sa akin. Hindi ko alam kung bakit ganito ang nangayayari sa akin. Hindi naman ganito ang nararamdaman ko nung sugurin ko sina Mang George at Aling Martha. Nasa ganoon kaming pag uusap ng dumating si Justin at Tinyo.

“Kuya Oliver nandito na kami.” Ang masayang sabi ni Tinyo.

“Anong ginagawa mo dito?” Ang masamang sabi ni Justin kay Kapitan.

“Wala kinakausap ko lang ang dating kaibigan ko.” Ang sabi nito.

“Kaibigan? Kelan pa?”Ang sarkastikong sabi ni Justin.

“Ngayon lang. Hindi ba Oliver?” Ang sabi niya sa akin. Nanginginig pa rin ako.

“Umalis ka na!” Ang sigaw na sabi ni Justin kay Kapitan.

“Babalik ako Oliver. Maghaharap pa tayo ulit!” Ang bulong niya sa aking tenga. Nanginig talaga ako.

“Umalis ka na!” Ang sigaw ni Justin. Sabay tulak kay Kapitan.

Tumingin lang sa kanya ng masama. Ganoon din si Justin sa kanya. Parehong ayaw patalo sa isa’t isa. Ng makaalis na si Kapitan ay lumapit si Justin sa akin.

“Okay ka lang ba?” Ang sabi niya sa akin.

“O..kay..la.lang ..a..ko.” Ang nanginginig kong sabi.

“Hindi ka okay. Tara na sa kuwarto. Pahinga ka muna.” Ang alok niya sa akin.

Inalalayan niya ako at dinala ang laptop at cellphone ko. Sumunod si Tinyo sa akin. Nakatingin lang ito at animo’y nagtatanong sa mga nangyayari sa kanyang paligid.

Ng makapasok na kami ay pinahiga niya ako sa aming kuwarto. Sinuguro niyang okay bago sila bumalik ni Tinyo. Gusto ko mang samahan sila. Kaso talagang naghihina ako. Hindi ko talaga malaman kung bakit nagkakaganito ako kay Kapitan. Dala lang ba ito ng naranasan ko noon. Kaya hanggang ngayon ay takot pa rin ako.

Nakatulog ako sa sobrang panginginig ko. Napanaginipan ko na naman ang lahat lahat ng ginawa sa amin ni Kapitan. Takot na takot ako at nanginginig.

“Hmmppp..hmmpp” Ang ungol ko.

Nagising ako ng may yumuyugyog sa akin. Medyo nanlalamig ako hind ko alam kung bakit. Masakit ang katawan ko na parang may dumadagan. Napamulat ako at nanlaki ang aking mata ng nakita kong nakapatong sa aking si Kapitan at pareho kaming hubo’t hubad.

“Ahhh...ohhh...sarap sarap mo talaga Oliver.Tang ina!” Ang ungol niya.

Umuulos siya at mabagal ang paggalaw niya ninanamnam niya ang ginagawa niya. Nakapikit ito. Hindi ako makagalaw kasi nanginginig ako sa takot. Naaasar ako sa aking sarili kung bakit hinahayaan ko lang si Kapitan na babuyin ako.

“Ahhh..ahhh.” Ang ungol niya.

Pabilis na ng pabilis ang pag ulos niya. Hindi ko alam pero napapikit na lang ako para isipin niyang tulog ako. Pero ng mga oras na iyon ay nanginginig ako.

“Aahhh..oohh..ayan na akoooo!” Ang ungol niya kasabay noon ay pumulandit na ang kanyang katas sa aking likuran. Napahiga siya sa aking katawan para magpahinga lang saglit. At hinalikan ako bago tumayo at magbihis. Ng masiguro niya okay ang lahat ay umalis na siya.

“Kuya Oliver gising..Kuya..” Ang paulit ulit na pagyugyog sa akin ni Tinyo. Napamulat ako. Habol habol ang hininga ko. Masamang panaginip lang pala.

“Oliver tubig o!” Ang alok sa akin ni Justin.

“Salamat..anong oras na pala?” Ang sagot at tanong ko pagkakuha ng tubig.

“Gabi na. Napasarap ang tulog mo. May nakahain na pagkain sa table mo. Kung nagugutom ka na kumain ka lang. Matutulog na ako.” Ang sabi sa akin ni Justin. Kasunod noon ay humiga na siya sa sofa.

“Kuya okay ka lang?” Ang tanong sa akin ni Tinyo.

“Okay lang ako. Wag kang mag-alala. Tulog ka na.” Ang sabi ko sa kanya. At inayos ko ulit ang pagkakahiga niya.

Ng makasiguro na tulog na si Tinyo at Justin ay saka naman ako tumayo. Pumunta ako ng banyo para maligo. Nanlalagkit ako. Hindi ko alam kung bakit.

Pagpasok na pagpasok ko ng banyo ay hinubad ko ang suot ko. Nagulat ako. May bahid ng dugo ang aking likuran.

“Paanong nangyari iyon. Hindi kaya totoo iyon. Pero paano? Kailangan ko siya mapuntahan. Hayop siya.”

Wala na nga akong inaksayang oras para makipagkita kay Kapitan. Gabi na at alam kong delikado pero ito lang ang nakikita kong paraan para walang madamay. Gusto kong kausapin si Kapitan. Gusto ko siyang komprontahin. Hindi ko alam kung bakit takot ako. Pero ito ang kailangan dahil kung hindi lalo lang ako matatakot.

Tiningnan ko muna sila Tinyo. Mukhang masarap naman ang tulog ng dalawa. Kaya dahan dahan akong umalis ng aming kuwarto.

Ng nasa labas na ako. Pumunta ako ng front desk para kausapin kung saan tumutuloy si Kapitan. Buti nalang mabait ang nasa front desk kaya nalaman kong nasa dulo ang kuwarto nila Kapitan malapit sa aming kuwarto.

Pumunta ako pero patay na ang ilaw ng kuwarto. Hindi ko naman pwedeng gambalian dahil dis oras na ng gabi. Saka may mga kasama siya. Kaya hindi ko na lang muna kokomprontahin si Kapitan. Marami pang araw.

Bumalik ako ng font desk. Tinanong ko kung hanggang anong oras na lang sina Kapitan sa resort.

“Hanggang anong oras sila Mr. Eduardo Linangan?” Ang tanong ko ulit sa front desk.

“Sir hanggang bukas na lang po sila.” Ang sabi sa akin.

“Ganun ba..salamat. At saka yung puno doon sa dulo ng resort nasaan na? Napansin ko kasing wala na siya habang lumalangoy kami kanina.” Ang tanong ko ulit.

“Sir wala na. Pinaputol kasi ng may-ari ng resort. Nagalit nga po ang Nanay ng May-ari kasi malas daw ipaputol iyon. May sumpa raw kasi ang puno. Oras daw na pinutol iyon ang mga taong nagsumpaan doon sa punong iyon ay mawawasak ang relasyon o hindi kaya ay mamamatay ang isa sa kanila. Peor hindi naman ako naniniwala. Sabi sabi lang kasi iyon.” Ang mahabang paliwang ng front desk.

“Ganun ba? Kelan pala naputol iyon?” Ang usisa ko.

“2 years ago po.” Ang sabi niya. Nagulat ako.

Nung pumunta ako noon dahil sa galit ko kay Justin alam kong nandito pa ito. So siguro pagkatapos noon siguro pinutol na iyon. Hindi ko alam pero bigla akong kinilabutan kasi nawasak nga ang relasyon namin. Pero nagkataon lang siguro. Pero sa kabilang banda natakot ako na hindi ako ang namatay kasi nasa bingit kami ng kamatayan noon ni Camille ng nag-away kami. Kinabahan pa rin ako.

Pero hindi ko muna iisipin iyon. Ang importante okay naman kami at buhay na buhay. Magkasama naman kami ni Justin yun nga lang hindi na kami. Mahirap ng umasa. Ayoko ng masaktan pa. Sawa na ako. Andyan naman si Tinyo. Siya ang buhay ko. Siya ang nagbibigay ng saya sa akin.

Umalis ako para puntahan sana ang puno pero sa di kalayuan. Naaninag ko ang isang masamang parte ng aking nakaraan. Si Kapitan. Nakita kong may hawak ng bote ng beer. Mukhang naglalasing.

“Kapitan!!!” Ang sigaw ko. Napalingon siya sa akin.

“Oliver! Ikaw pala. Anong sadya natin? Gusto mo bang ulitin ang ginawa ko sa iyo kanina?” Ang sabi niya sa akin. Nagdilim ang aking paningin. Kasunod iyon ay kinuha ko siya at sinuntok.

“Hayop ka..diring diri ako sa iyo. Mamatay kana sana..” Ang galit na galit na sabi ko sa kanya.

Tumayo siya. May hawak na batuta. Kinabahan ako. Napaatras ako. Hindi ko inaasahan ito.

“O bakit Oliver? Takot ka? Ngayong mag isa ka na. Lalapain kita.” Ang demonyong sabi niya sa akin. Tumakbo ako sa sobrang takot. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Takot na takot ako ng mga oras na iyon. Walang pumapasok sa isipan ko.

Hanggang sa nakarating ako sa medyo masukal na daan. Mukhang burol ito. Kasi paakyat siya. Hanggang sa nakarinig ako ng mga yapak ng paa. Natakot ako baka patayin ako ni Kapitan o gahasain ulit. Nagtago ako.

“Oliver? lumabas ka diyan. Andito na si Kapitan. Solong solo na kita. Hindi mo ba alam ang sarap mo kanina. Hahaha.” Ang malademyong sabi niya. Tumatawa tawa pa.

“Hayop ka Kapitan. Oras na makaalis ako dito. Sisiguruhin ko may kakalagyan ka.” Sa isip ko. Nagsisimula ng tumulo ang luha ko.

“Oliver? Oliver? Saan ka na? Lumabas ka na diyan. Dahil oras na makita kita. Hindi ka na makakauwi sa Justin mo. Sisiguraduhin ko ng mapapasaakin ka.” Ang demonyong sabi niya. Umiiyak na talaga ako. Sinamahan pa ng panginginig ng tuhod ko sa sobrang takot. Napayuko ako habang hawak hawak ko ang hita ko.

“Ayoko na ayoko na. Tama na. Ayoko na!!!” Ang bigla kong pagsigaw. Nadala na ako sa sobrang takot ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Akala ko kaya ko. Pero bakit ganito?

“Huli ka!” Ang pang gulat na sabi sa akin ni Kapitan. Napatingin ako sa kanya.

“Akala mo makakatakas ka. Ngayon wala ng makakakita ng gagawin ko sa iyo.” Ang demonyong sabi niya sa akin. Natakot ako. Hinawakan niya ako at tinayo. At mahigpit na niyakap ako. Hindi ako makahinga sa sobrang lakas niya. Samahan mo pa ng panginginig ko sa takot.

“Ang sarap mo. Akin ka na. Gaya na Nanay mo.” Ang sabi niya. Kinagulat ko ang sinabi niya. Hindi ko alam kung bakit pero bigla akong nanghina. Sinira niya ang damit ko.

“Ikaw pala ang anak ni Dave at Amelia Concepcion. Kung alam ko lang sinama na kita sa kanila.” Ang sabi niya. Hindi ako makagalaw. Naging tuod na ako. Habang siya ay malayang hinahalikan ang buong katawan ko.

“Minahal ko si Amelia. Pero pinili niya ang hayop na Dave na ama mo. Sinumpa ko sila. Hindi ko alam ng nagkaroon sila ng anak. Ang alam ko pinatay ko ang anak nila.” Ang rebelasyon sa akin ni Kapitan.

“A..ano?” Ang nauutal at umiiyak na sabi ko. Nakapagsalita na ako.

“Ginahasa ko siya. Hindi ko alam ikaw pala ang pinagbubuntis niya. Sapilitan ko siya sinakay sa isang sasakyang inarkila ko. Isang araw ko siyang ginahasa. Pinagsawaan ko siya.” Ang matinding rebelasyon sa akin ni Kapitan. Nagalit ako sa kanya. Kaya nasipa ko siya sa kanyang harapan. Na nagpadaing sa kanya.

“Tang ina mo hayop ka. Pag naabutan kita matutulad ka rin sa mga magulang mo.” Ang sabi sa akin ni Kapitan. Tumayo ako at tumakbo ng tumakbo. Alam kong nakainom siya at mukhang nakadroga pa si Kapitan. Namumula kasi ang mata at masyadong malakas din siya kahit na nakainom.

“Oliver bumalik ka dito. Hindi pa tayo tapos.” Ang sigaw niya sa akin. Pero ako takbo lang ng takbo. Hindi ko namalayan na may bangin na at nakikita ko na ang dagat. Puro bato ang nakikita ko sa ilalim.

Nagtago na lang ako sa may puno malapit sa bangin. Takot na takot ako. Hindi ko alam kung totoo ang mga sinabi sa akin ni Kapitan. Alam kong nakainom siya pero hindi ba pag nakainom ka magkakaroon ka ng lakas ng loob na sabihin ang mga nasa loob mo na hindi mo kayang sabihin pag normal ka. Natakot ako sa sinabi niya.

“Oliver..asan ka na?” Ang demonyong sabi sa akin ni Kapitan.

Nakarinig ako ng mga yapak ng paa at mukhang malapit na sa akin. Takot ang namayani at lalong bumibilis ang tibok ng puso ko sa mga nangyayari sa paligid ko.

Habang sa kuwarto namin ay biglang nagising si Tinyo ng maramdaman niyang wala ako sa tabi niya.

“Kuya Oliver? Nasaan ka? Kuya Oliver?” Ang sabi ni Tinyo. Nagising naman si Justin.

“Kuya Justin wala po si Kuya Oliver. Nakita niyo po ba siya? “ Ang tanong ni Tinyo kay Justin. Tumayo si Justin at pumunta sa higaan.

“Baka nagpapahangin lang. Samahan na lang kita. Para makatulog ka.” Ang sabi ni Justin at tumabi na nga siya kay Tinyo. Pinatulog niya si Tinyo.

“Nasaan ka na nga ba Oliver? Gabing gabi na. Sana walang mangyaring masama sa iyo. Dahil hindi ko mapapatawad ang sarili ko pag may nangyaring masama sa iyo.” Sa isip ni Justin habang pinagmamasdan si Tinyo.

Habang sa aking kinaroroonan naman ay biglaang ang pagsulpot ni Kapitan sa kung saan ako nakatago.

“Bulaga!! Akala ko makakatakas ka sa akin. Gagahasain muna kita bago kita patayin. Gaya ng ginawa ko sa mga magulang mo.” Ang malademonyong sabi niya sa akin.

“Wag po..maawa kayo sa akin.” Ang sabi ko. Nangingin na ako sa takot.

“Kung minahal lang ako ng Nanay mo hindi sana ako mapupunta sa iba. Hindi mo ba alam na inagaw sa akin ni Dave ang Nanay mo. Barkada ko siya pero sinulot niya sa akin ang Nanay mo. Ang sama sama ng pakiramdam ko noon. Pinagtaksilan nila ako. Kaya nung nagkaroon ako ng pagkakataon na makapaghiganti. Sinira ko ang break ng sasakyan ng mga magulang mo para magsama na silang mga traydor.” Ang isa isang rebelasyon sa akin ni Kapitan.

“Wala naman makakaalam na ako ang may kagagawan ng aksidente na iyon kasi ako ang Kapitan. At wala silang ebidensiya dahil nasa meeting ako. At maraming makakapagpatunay.” Ang demonyong sabi niya.

Napalitan ng galit ang kaninang takot na nararamdaman ko. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isipan ko at tinulak ko siya.

“Hayop ka Kapitan. Mamatay ka na!!!!” Ang galit na galit na sabi ko hanggang sa buong pwersa ko sa siyang tinulak papunta sa bangin. Napahawak si Kapitan sa mga bato. Pero nakababa na ang katawan niya at talaga mga kamay na lang niya ang pwedeng sumalba sa buhay niya. Tinitigan ko siya ng masama.

“Oliver tulungan mo ako. Malalaglag ako. Ayokong mamatay.” Ang takot na takot na sabi niya.

“Totoo ba ang sinabi mong lahat sa akin? Totoo ba!!!” Ang nanggagalaiti kong sabi.

“Hindi iyon totoo. Gawa gawa ko lang iyon. Please tulungan mo ako.” Ang nagmamakaawang sabi niya sa akin.

Hindi ko alam kung nagsasabi siya ng totoo sa akin o hindi. Pero nanaig sa akin ang tulungan siya. Kinuha ko sa kanyang kamay. At tinulungang umakyat. Nakaya ko siya. At ng pareho na kaming nakatayo at aalis na sa kinalalagyan namin. Bigla siyang nagsalita.

“Madali ka pa rin maloko Oliver. Totoo ang sinabi ko. Ako ang pumatay sa mga magulang mo. Papatayin kita ngayon.” Ang demonyong sabi niya sa akin.

Pero bago pa man siya makalapit sa akin. Sinipa ko siya na naging sanhi ni pagpunta niya ulit sa bangin. Hindi ako nakuntento. Tinulak ko siya at tuluyan na nga siya.

“Mamatay ka na!!” Ang galit na galit na sabi ko sa kanya.

“Hindi!!!” Ang sigaw niya ng mahulog siya sa bangin.

Nalaglag siya sa bangin. Puro bato ang nasa ilalim ng bangin kahit na natatabunan ng dagat. Kitang kita ko ang mga dugong dumaloy at humalo sa dagat at mga bato. Napaupo ako.

“Magdusa ka. Patas na tayo ngayon.” Sa isip ko. Natakot ako kasi nakapatay ako pero sa kabilang banda napaghiganti ko na rin ang pagkamatay ng mga magulang ko na inaakala ko na simpleng aksidente lang dahil iyo ang balita sa akin nila Mang George at Aling Martha.

Tumayo ako at bumalik na sa tinutuluyan namin. Naligo ako sa dagat para pag may nakakita sa akin hindi ako mapagbintangan na pumatay kay Kapitan. At alam ko walang tao doon sa lugar na iyon dahil walang pumupunta sa masukal na lugar at mapanganib na burol.

Masaya ako na bumalik at parang nagtagumpay sa laban na aking pinagdaanan. Ng makarating ako sa aming kuwarto nadatnan kong umiiyak si Tinyo.Nagpalit ako ng damit bago nahiga sa kama.

“Kuya Oliver san ka po ba pumunta? Huhuhu..” Ang umiiyak na sabi niya.

“Sshh...tahan na. Nandito na ako. Nagpahangin lang ako.“ Ang pagpapakalma ko kay Tinyo. Naawa naman ako sa kanya. Buti na lang hindi nagising si Justin sa iyak ni Tinyo. Katabi pala niya ito. Siguro nagising kanina si Tinyo.

“Sana okay na ang lahat. Sana wala ng problema pang dumating.” Sa isip ko habang pinagmamasdan kong makatulog si Tinyo.

Hanggang sa nakatulog na rin ako. At gaya ng aking pakay ay tinapos ko sa isang linggo ang trabaho ko. Naging maayos naman ang pagbabalik ko at nakuha na namin ang lahat lahat ng lupang sasakupin ng aming proyekto.

Napabilib naman ang lahat maliban kay Mr. Sosengco. Puro papuri ang natanggap ko sa kanilang lahat. Natuwa rin ako kasi talaga namang ginawa ko ang lahat para maisakatuparan ang proyekto na ito.

*Matapos ang isang linggo*

“Sir Oliver nabalitaan mo na ba ang nangyari kay Kapitan?” Ang bungad ni Justin.

“Nalaglag siya sa bangin kung saan tayo pumunta. May nakakita sa kanya. Duguan at wala ng buhay. Base sa imbestigasyon ay nakainom daw ito at nakadroga. So malamang nawala sa katinuaan at hindi namalayan ang bangin. Nalaglag.” Ang mahabang paliwanag ni Justin sa akin.

“Sige salamat sa impormasyon.” Ang nasabi ko na lang. Wala naman din ako kailangan pang sabihin. Wala dapat makaalam ng totoong nangyari.

Ganito pala ang pakiramdam ng walang problemang dinaranas. Masayang masaya. At talagang umaayon ang lahat sa aking plano. Gusto ko lang mabuhay ng walang problema. Walang sagabal.

Makalipas ang ilang buwan isang eksena ang nadatnan ko sa aking opisina.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 10 Jan 2012 16:00:00 +0000

Andito na naman po ang inyong lingkod. Magbibigay ng maikling patalastas. Una sa lahat ay ako ay lubos na magpapasalamat sa inyong walang sawang pagbabasa sa aking akda. (Kahit na paulit ulit na ito). Pasalamatan ko lang sina ramy from qatar, Ross Magno, master_lee#27, robert_mendoza94@yahoo.com, JDS from Kuwait at Rue. Ayan dumami na rin kayo rito sa aking blog. Pasok lang kayo. Wag kayong mahiya.

Pangalawa ay natutuwa ako sa inyong mga reaksiyon sa aking istorya. Gusto ko lang pong sabihin sa inyo. Na simula pa lang ng kwento ko ay DARK at EXTREME na ang nangyari sa buhay ni Oliver. Sanay kasi tayo na makabasa ng mga madalas at lagi nating nakikita sa lipunan. Pasensya na kayo kung sa tingin niyo ay hindi umaakma sa panlasa niyo ang aking kwento. Ang gusto ko lang ay ipakita sa inyo ang hindi natin nakikita sa ating lipunan. Kung talagang asar na asar na kayo sa kwento ko okay lang iyon sa akin kasi alam kong nadadala lang kayo. Pero sana maunawaan niyo na hindi ito isang kwento na madalas na binabasa niyo sa iba't ibang BLOG. Gusto ko lang maiba. Gusto ko lang ipakita sa inyo ang OTHER side ng lipunan na hindi natin madalas nakikita. Marami pa akong rebelasyon na ipapakita sa inyo. Malapit na tayo sa tinatawag na CLIMAX ng kwento. Kaya sana pagbigyan niyo ang aking HILING na tapusin niyo ang aking kwento at doon kayo magbigay ng KURO KURO niyo.

Nakikinig naman ako sa inyong mga hinaing. Hindi ako bingi o nagbubulag bulagan. Ramdam ko rin ang sintimiyento niyo. Kaso ito ang gusto kong mangyari sa aking istorya. May binabago nga ako minsan sa bawat kabanata para kahit paano umakma sa inyong panlasa. Kaya lang sana maunawaan niyo rin kung bakit ganito ang daloy ng kwento ko. At doon pala sa nagsabi na kahalintulad ng kwento nito ang isang BLOG site pasensya na po nabasa ko iyong site na sinasabi mo. At sinusubaybayan ko iyon. MULTIPLE PERSONALITY DISORDER ang topic doon. At ibang klase ng paghihiganti naman po ang ginawa ng Author doon. Sana po naliwanagan ka. Hanggang dito na lang po. Enjoy!

______________________________________________

Inaayos ko ang mga gagawin ko sa aking pagbabalik. Pinag aralan ko muna ang lahat lahat para maging maayos ang pagbabalik ko. Pinapunta ko ang aking attorney sa aking opisina.

“Attorney pinatawag kita sa isang mahalaga bagay. Gusto kong makuha ulit ang mga pagmamay-ari ng mga magulang ko. Kinuha ito sa akin ng mga umampon. Wala silang karapatan doon. Hindi ko alam kung mayroon pa akong habol doon.” Ang sabi ko sa kanya.

“Kailangan lang nating patunayan sa korte na hindi sa kanila iyon. Baka dinuktor nila ang ilang mga papales. Pwede nating hanapan ng butas iyan. Kasi kung hindi nila mapapatunayan na sa kanila talaga ang lupa may habol ka.” Ang sabi niya.

“Sige po attorney. Kung maari po lamang kayo po muna ang pumunta sa aking kinalakihang lugar para po matingnan niyo ang lahat ng dokumento at pag nalaman niyo may posibilidad na makuha ko iyon ay tawagan niyo po ako kaagad at ng makapunta ako doon. Gusto ko kasing sorpresahin sila. Titingnan ko ang reaksiyon nila sa aking pagbabalik.” Ang sabi ko.

Mahalaga sa akin ang lupa na iyon. Pero dahil isa ito sa matatamaan ng project ng kumpanya ay wala akong magagawa kundi ibigay ito sa kanila para mapakinabangan. May porsiyento naman akong makukuha kasi kung mapatunayan na sa akin ang lupa dadagdag ito sa aking kayamanan.

Matapos ang aming pagkikita ni Attorney ay kinausap ko si Justin para malaman ang mga kaganapan sa probinsiya kung mayroon pa siyang alam sa mga taga doon.

“Uhmm Justin, hindi na ako magpapaligoy ligoy pa. Kamusta ang mga umampon sa akin?” Ang tanong ko sa kanya.

“Ang balita ko ay laging nag-aaway sina Aling Martha at Mang George. Nakatira pa rin sila sa iisang bahay pero hiwalay na ng tulugan. Nandidiri siya sa kanyang asawa simula ng...”Ang hindi na natigil na sabi ni Justin. Alam ko naman ako ang may kagagawan. Okay lang iyon. Mabuti naman kasi ganyan talaga ang napapala ng mga hayok sa sex.

“Ok lang..sige anything else.” Ang sinabi ko na lang.

“Hindi nga pala natuloy sa ibang bansa si Aling Martha kasi naloko siya ng recruiter. Naubos na ang natitirang pera nila. Ang talyer ni Mang George ay napabayaan na. Hindi na inooperate. Laging lasing si Mang George at puro utang na raw sila.” Ang dugtong niya.

Karma na nila iyan. Natutuwa ako na mas mabilis kong makukuha ang mga ari arian ng aking mga magulang. Ngayon pa lang panalo na ako.

“Si Camille kamusta na?” Ang tanong ko. Napahinto siya at natagalan bago magsalita.

“Si Camille maagang nag asawa dahil nabuntis siya ni Luther. Siya rin ang ama ng dating pinagbubuntis noon ni Camille. Na ating inakala na ako ang ama.“ Ang sabi niya at napayuko siya.

Ngayon talaga palang si Luther ang ama ng dinadala noon ni Camille. Malandi talagang babae na iyon. So nagpakasal pala sila ni Luther.

“Siguro ngayon Justin alam mo na kung sino ang nagsasabi ng totoo? Hindi ko magagawa ang mangbintang ng masama sa kapwa. Mas masakit na si Camille pa ang mas pinaniwalaan mo kaysa sa akin. Ako na matagal mo ng kakilala. Ako na laging nandyan sa tabi mo. Ako na minahal ka pero mas pinili mo pa rin ang magpakatanga sa babaeng iyon.” Sa isip ko.

“Sige makaaalis ka na.” Ang sabi ko na lang. Kasi naiiyak na ako. Ayokong makita niyang mahina ako. Ayokong makita niya akong kinakaawaan. Ayokong makita ang taong pinahalagahan mo ng higit pa sa buhay mo pero nagawa ka pa ring itakwil.

At umalis na si Justin sa aking opisina. Hindi ko alam kung magagalit ako o matutuwa sa aking narinig. Sa kabilang banda ay naawa ako sa kanyang sinapit dahil naging tanga siya at naniwala sa babaeng wala naman ibang alam gawin kundi ang kumerengkeng.

Pero sa kabilang banda rin ay natutuwa ako sa aking mga narinig. Siguro ay ito na ang karma sa pamilya nila Aling Martha. Hindi ko magawang kaawaan sila kasi kulang pa iyon sa aking dinanas. Kung alam lang nilang lahat ang aking pinagdaanan maliit lang iyon kumpara sa kanila.

Hindi ko palalampasin itong pagkakataon na makaganti sa mga kahayupang ginawa nila sa akin. Ngayong may pera na ako. Mas lalong sumisidhi ang aking damdamin para gawin ang noon ko pang planong paghihiganti.

Iisa isahin ko sila. Lahat ng may atraso sa akin. Lahat lahat. At pati ang lahat ng pwedeng sumagabal sa aking plano ay pwedeng kong ligpitin. Humanda na sila sa nalalapit na hukom para sa kanila. Uunti untiin ko ang aking paghihiganti.

Wala na akong inaksaya pang panahon. Lagi akong tumatawag sa aking attorney para malaman ko kung anong balita sa aking pinapagawa.

Hirap siyang makausap ang mag-asawa dahil ayaw daw makipag usap sa kanya. Laging nagtatago simula ng may hanapin silang kaukulang dokumentong nagsasabing sa kanila ang lupang kanilang tinitirhan.

Naamoy ko na may mali na nga. Na alam kong hindi sila nagsasabi sa akin noon na nakuha na nila ang pagmamay ari ng aking mga magulang kundi kinuha nila ito ng sapilitan sa akin. Mga walang hiya talaga imbes na ako ang nakikinabang sila ang nakinabang. Humanda talaga sila.

“Josephine papasukin mo si Justin dito.“ Ang sabi ko sa aking telepono ng kausapin ko ang aking sekretarya. Mga ilang saglit lang ay dumating si Justin.

“Sir pinatawag niyo po daw ako.” Ang magalang na sabi niya sa akin.

“Oo ihanda mo ang sasakyan aalis tayo papunta sa Batangas. Dadaan muna tayo sa condo para magpaalam kay Tinyo at dumaan na rin tayo sa inyo para kumuha ka ng mga gamit mo. Baka matagalan tayo sa ating pagbabalik.” Ang sabi ko sa kanya.

Bumaba na ako ng buliding para hantayin si Justin. Maya maya ay dumating na ito sakay ng aking sasakyan. Pumunta na kami sa aking condo para kumuha ng gamit at magpaalam kay Tinyo. Habang nasa sasakyan kami ni Justin ako ay nagulat sa sinabi nito.

“Oliver nabalitaan mo ba ang nangyari kay Albert? Tama ba yun yung car agent mo?” Ang tanong niya sa akin. Napatingin ako sa kanya.

“O bakit anong meron?” Ang maang maangan ko.

“Patay na siya. Napatay na siya ng kapwa preso niya. Nakakagulat ang nangyari sa kanya. Una pinakulong siya dahil nagnakaw ng pera ngayon patay na dahil nagwala ang presong kasama niya. Balita kasi sa tv na nagkaroon sila ng konting pagtatalo. Naawa rin ako kahit paano sa kanya.” Ang sabi nito.

“Wala akong pakialam. Bagay lang iyon sa kanya. Kung ako doon mas malala pa ang gagawin ko sa kanya.” Ang aking nasabi. Napatingin sa akin si Justin.

“Anong ibig mong sabihin?” Ang usisa ni Justin. Napahinto ito sa gitna ng kalsada.

“Wala. Magmaneho ka na lang. Tingnan mo may mga sasakyan ng bumubusina sa atin.” Ang naiinis kong sabi. Busina ng busina naman ang mga ibang sasakyan sa likod namin.

“Justin..ano ba? Nakaharang na tayo sa daan. Dalian mo.” Ang pagalit kong sabi sa kanya.

Dali dali na nga siyang nagmaneho para hindi maging sagabal. Hindi na rin siya nakipag usap sa akin. Ng Sulyapan ko siya mukha siyang seryoso. Pero wala akong paki sa kanya. Ang importante walang sagabal. Gusto ko lang mabuhay ng walang problema. Hanggang sa nakarating kami sa condo ko.

“Kuya saan ka pupunta?” Ang sabi niya ng makita akong nagbabalot ng damit ko na gagamitin sa aking pagbabalik sa aming probinsiya.

“Tinyo iiwan muna kita dito sa kasi may lakad ako. Trabaho ito kaya hindi muna tayo magkikita ng ilang araw.” Ang sabi ko dito. Nakita kong lumungkot ang mukha niya. Niyakap ko siya.

“Wag ng malungkot tatawag naman ako sa iyo saka kumuha ako ng pansamantalang katulong hangga’t hindi pa ako nakakauwi para may kasama ka dito.” Ang sabi ko.

“Kuya sama na lang po ako please.” Ang nagsusumamong sabi niya.

“Paano namang pag-aaral mo?” Ang sabi ko.

“Kuya sige na po please.” Ang nagmamakaawang sabi niya sa akin.

Wala akong nagawa kundi ang tumango. Hindi ko kayang humindi kay Tinyo. Hindi ko alam kung anong gayuma ang mayroon si Tinyo para mapaOO ako sa kanya.

“Sige na nga basta wag kang makulit doon.” Ang nakangiti kong sabi.

“Yehey!” Ang masayang masayang sabi niya sa akin. At kasabay noon ay hinalikan ako sa aking pisngi.

Napakalambing talaga ni Tinyo sa akin. Pag napapagbigyan siya ay hinahalikan ako. Kaya baka mamaya ay masanay ako sa kakahalik niya sa akin.

Wala na kaming sinayang pang panahon. Tinulungan ko si Tinyo na magimpake ng mga damit niya. Sinabihan ko rin ang tutor niya na tatawagan ko na lang siya kung kailan kami makakabalik at oras na makabalik kami ay magdadagdag na lang kami ng oras para mahabol ang oras na nasayang. Pumayag naman siya.

Sinabihan ko rin si Josephine na ngayon araw ang punta ko sa Batangas at baka matagalan ako. Kaya kung may meeting man ay siya o si attorney ang pupunta para sa akin. At kung may pipirmahan ako ay sa pagbabalik ko na ito mapipirmahan at kung urgent ay iemail na lang sa akin para mapirmahan ko. Magdadala na lang ako ng printer na magaan dalhin para kung magamit namin sa trabaho.

Ng masiguro na okay lahat ay sinabihan ko na si Tinyo bumaba na kami para puntahan na namin si Justin. Kasi pupunta pa kami sa kanyang tinutuluyan dito sa Maynila. At ng makasakay na kami ng sasakyan ay pumunta na kami sa bahay nila Justin. Ngayon lang ako makakapunta sa kanilang tinitirhan.

Apartment type ang bahay nila na malapit sa UST. Kung saan nag-aaral ang kapatid niya. Okay naman kahit papaano. Hindi na ako bumaba kasi mainit sa labas. Saka gusto ko munang mag-usap ang magkapatid ng masinsinan. Hindi ko alam pero mukhang natagalan ata sila ng kapatid niya sa pag-uusap. Nabagot ako at bumaba para puntahan sila.

“Kuya sinabi mo ba kay Kuya Oliver ang lahat?” Ang sabi ni Barbara sa kapatid.

“Hindi pa panahon Barbara saka baka isipin niya na sinabi ko ito para kaawaan niya ako at balikan. Hayaan na lang natin na gawin ko ang nararapat para bumalik ang tiwala at pagmamahal ni Oliver sa akin.” Ang sabi ni Justin.

“Kuya naiintindihan kita ngunit mas lalo mo lang pinahihirapan ang sarili mo. Kasama mo nga siya pero parang iba na siya sa iyo. Kuya wag mong hayaan na mawala ulit sa iyo si Oliver kung itong pagsasabi mo sa kanya ng lahat lahat ay para buksan ang isip niya. Hindi para kaawaan ka. Kaya Kuya pag isipan mo. Kailangan din niyang malaman ang lahat lahat.” Ang mahabang sabi ni Barbara.

Nasa ganoon silang pag uusap ng magpakita ako sa kanila. Nagulat sila na parang nakakita ng multo. Natawa naman ako sa kanilang hitsura.

“Uhm sorry naistorbo ko yata kayo sa pag uusap. Sige tuloy niyo lang. Nabagot kasi ako sa loob.” Ang pagpapaumanhin ko.

“Sir Oliver tapos na po kaming mag usap.” Ang sabi ni Justin.

“Kuya Oliver baka gusto mong magmeryenda muna bago kayo umalis.” Ang alok ni Barbara sa akin. Ngayon ko lang siya narinig na tumawag sa akin na Kuya. Noon kasi hindi niya ako tinatawag na Kuya kundi parang ibang tao ang turing sa akin.

“Uhmm hindi na. Hindi naman din kami magtatagal. Babalik na lang ako sa kotse.” Ang palusot ko. Sabay tumalikod ako sa kanya at akmang aalis na ng magsalita ulit si Barbara.

“Ah Kuya Oliver..” Ang sabi ni Barbara. Napalingon ako.

“Hmmmp ano yun?” Ang sabi ko.

“Sorry sa lahat. Sana mapatawad mo ako.” Ang sabi niya.

Ngumiti lang ako. Tanda na wala iyon sa akin. At tumalikod. Dumiretso na ako sa sasakyan. Narinig ko namang nagpapaalam na si Justin sa kapatid niya.

“Sige Barbara mauuna na kami. Pasensya ka na ha. Hindi muna ako makakauwi baka matagalan ako. Uuwi ako sa probinsiya natin. Nasa taas ang atm ko. Alam mo naman ang PIN so doon ka na magwidraw kung may kailangan ka.“ Ang habilin ni Justin sa kapatid niya.

“Sige Kuya mag iingat ako. Kayo rin ingat kayo.“ Ang sabi ni Barbara.

Hindi ko alam pero naawa ako sa kalagayan nila. Hindi ganun karangya ang buhay nila ngayon kumpara noon. Kaya sa pagbabalik namin ay sosorpresahin ko silang magkapatid. Tinulungan naman nila ako kahit papaano. Gusto ko rin naman mamahagi ng aking napanalunan. Hindi naman iba sa akin ang pamilya ni Justin.

Sumakay na ako sa sasakyan at nakita ko nakasunod na pala sa akin si Justin. Si Tinyo naman ay naglalaro ng PSP niya. Ewan ko kung naiinip na siya.

“Kuya Oliver aalis na po ba tayo?” Ang sabi niya.

“Naiinip ka na ba bunso?” Si Justin. Aba feeling close kay Tinyo.

“Hindi naman po.” Ang nahiyang sabi ni Tinyo.

“Pasensya na ha bunso kasi nag usap pa kami ng kapatid ko.” Ang sabi niya.

“Okay lang po.” Ang ngiting sabi niya kay Justin.

Umalis na kami. Medyo malayo rin kasi ang lugar na iyon at saka baka gabihin pa kami sa daan. Tanghaling tapat na kasi kami nakarating sa bahay nila Justin dala ng traffic na rin ang papunta sa bahay nila.

Naghanap kami ng hotel na tutuluyan namin. Isang kuwarto na lang ang kinuha namin kahit ibabalik ng kumpanya ang aming nagastos. Okay lang naman kay Justin na sa lapag siya matutulog. Naghabilin na lang ako na dagdagan ang comforter ng aming kuwarto para rin kay Justin iyon. Kami ni Tinyo ay magkatabi sa kama.

Gabi na rin kasi kami nakarating sa Batangas. Kumain na kami ng hapunan sa hotel para bukas ay makapunta kami doon sa site project. Bukas din darating si Attorney para puntahan ang dati naming bahay.

“Kuya Oliver di po ba dito kayo pinanganak?” Ang sabi ni Tinyo sa akin.

“Oo bakit mo naman natanong?” Ang sabi ko.

“Makikita ko na po ang bahay niyo?” Ang sabi niya.

“Hindi ko pa alam kasi hindi naman sa akin nakapangalan yung bahay. Malalaman pa natin bukas kung makukuha ko iyon.” Ang sabi ko.

“Ganun po ba?” Ang malungkot na sabi niya.

“Bibisita na lang tayo sa beach kung saan kami pumunta ni Kuya Oliver mo. Masaya doon.” Ang sabat ni Justin.

“Talaga po may beach dito?” Ang manghang sabi ni Tinyo.

“Oo maganda doon. Lagi kaming pumupunta ni Kuya Oliver mo doon.” Ang masayang sabi ni Justin.

Hindi naman ako makaimik. Aminado naman ako na iyong beach na iyon ang nagsilbing alaala namin ni Justin. Lahat kasi ng masasayang alaala nandoon. Napapawi niya lahat na aking alalahanin dagdagan mo pa na kasama mo noon ang taong minahal mo.

Hindi ko alam kung paraan niya ito para manumbalik ang pagmamahal ko sa kanya pero hindi ko alam kung kaya ko ng umibig pa. Kahit matagal ng namatay si Kuya Emil ay sariwa pa rin ang mga alaala niya sa akin. Kaya iyan din siguro ang dahilan kaya hindi ko mabuksan buksan ang puso ko kahit kanino.

Natapos kami sa aming hapunan ay pumunta na kami kaagad sa aming kuwarto para magpahinga kasi bukas ng umaga ay maaga kaming aalis para makipagkita kay Attorney at didresto na kami sa bahay ko noon.

Ng makarating na ay kaagad kaming natulog. Nakakapagod din kasi ang biyahe papunta sa amin. Ngayon ko lang din nalaman na mas maganda ang proyekto namin ngayon dahil malapit ito sa beach kaya pwede itong magdagdag attraction sa project na ginagawa namin.

Bukod sa beach na malapit sa aming project. Ay may malapit din na eskwelahan dito kaya hindi na kailangan pang lumayo ang mga maninirahan para mag-aral. Bukod kasi sa ipapatayo naming subdivision ay magpapatayo kami ng mall kaya lalong hahatak ito ng kukuha ng bahay sa amin.

Hindi ito nakaligtas sa aking report na gagawin para mas lalo silang humanga sa aking kakayahan. Hindi man ako nagtapos ng high school ngunit dahil sa lagi kong pagpasok sa aking short course na Business Administration ay nakatulong ito para mapalago ang aking kaalaman sa pagnenegosyo.

Ayoko kasing minamaliit ako sa aking kakayahan. Kaya lalo kong pag iigihan para mapakita sa kanila na hindi hadlang ang hindi pagtatapos ng sekundarya para makamtam mo ang iyong pangarap. Ang importante ay dedikasyon at pagmamahal sa iyong ginagawa at mangyayaring makakamtam mo rin ang iyong pinapangarap sa buhay.

Maaga kaming nagising sa aming mahabang pagtulog. Kailangan namin kasing makipagkita kay Attorney para samahan kami sa pagpunta sa aming dating tirahan.

Hindi ko alam pero parang iba ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung natatakot or natutuwa ako sa muling naming pagkikita ng mga umampon sa akin. Pero hindi na importante sa akin kung ano man ang aking nararamdaman ang importante ay makaganti ako sa kanila.

Malapit na kaming umalis. Si Attorney na lang ang aming hinihintay para umalis. Malalate lang daw siya ng kaunti dala ng natraffic siya palabas ng slex. Hindi naman ganoon ang paghihintay namin.D ahil nakarating naman siya sa binigay niyang palugit. Sinabi ko na lang sa aming sasakyan siya sasakay para hindi magtaka ang mga nandoon. Pumayag naman siya.

Hindi naman kami nagtagal sa aming biyahe nakarating din kami sa aming dating tinitirhan. Kinakabahan ako pero nandito na kami kaya dapat handa ako sa maaaring mangyari.

“Kuya Oliver nandito na po ba tayo sa bahay niyo?” Ang sabi ni Tinyo.

“Oo pero hindi ko pa alam kung makukuha natin itong bahay. Pero gagawin ko ang lahat para makuha ko ulit ang bahay namin.” Ang sabi ko kay Tinyo.

Pababa na kami ng sasakyan ng kami ay makarinig ng sigawan sa aming dating tinitirhan.

“Bumalik ka dito. Tang ina naman oh. Binitin mo ako.” Ang sabi ni Mang George. Nakashort lang ito. Tumanda yata siya sa kanyang edad kung titingnan mo kumpara dati. Ewan ko kung bakit.

Bumalik ito sa bahay pero yung lalaking iyon ay parang mabilis na nagbihis. Ewan ko pakiramdam ko mayroon kahalayan na naman ginawa si Mang George. Kumatok kami sa aming dating bahay.

“Hay buti naman bumalik ka nabitin ako.” Ang sabi ni Mang George. Pero laking gulat namin ng nakatapis na ito ng tuwalya. Bigla niyang sinara ang pinto. Natawa ako sa reaksiyon niya. Tapos sumilip siya sa bintana.

“Anong kailangan niyo at sino kayo?” Ang sigaw na sabi niya sa amin. Aba may gana pang sigawan kami.

“Mang George ako po ito si Justin.” Ang sabat ni Justin.

“Anong kailangan niyo dito?” Ang pasigaw pa ring sabi.

“Sa loob niyo na po malalaman baka pwede niyo kaming papasukin.” Ang sabi ni Justin.

“Sandali lang magbibihis lang ako.” Ang sabi niya.

Maya maya ay nakita na lang namin bumukas ang pintuan at nakabihis na siya. Pinapasok niya kami. Ang gulo ng bahay hindi tulad ng nandito pa ako. Malinis lagi. Nagkalat ang basyo ng mga inuming alak sa lapag. At talaga napabayaan na ito.

“Upo kayo.” Ang aya niya sabay alis ng mga kalat sa sofa.

Ng maalis na niya ang kalat ay saka kami umupo at nagkaroon ng konting katahimikan.

“Ano bang sadya niyo dito Justin? Sino ba iyang mga kasama mo?” Ang tanong ni Mang George sa amin.

“Sila po ang J&J Realty Company. Sila po ang bumibili ng mga lupa dito.” Ang sabi ni Justin.

“Hindi ba sinabi ko na sa kanila na hindi namin ipagbibili itong lupa namin. Ang kulit niyo.” Ang inis na sabi ni Mang George sa amin. Tumayo ito at pumunta ng pintuan.

“Makakaalis na kayo.” Ang sabi niya pagkatapos buksan ang pintuan. Naiinis na ako sa kanyang mga pinagsasabi. Tumayo ako.

“Hindi!! Hindi tayo aalis. Mang George mukhang nakalimutan niyo na ata ako. Ako ito si Oliver. Oliver Concepcion. Ang inampon niyo.” Ang seryosong kong sabi. Nagulat ito sa aking sinabi.

“Ikaw ba yan talaga Oliver? Ang guwapo mo na at ang yaman mo pa. Mas lalo kang naging masarap.” Ang demonyong sabi nito. Biglang akong nanginig sa sinabi niya. Parang bumalik sa akin ang alaala ng nakaraan. Pero ng akmang tatayo si Justin ay napigilan ko pa siya.

“Oo mayaman na ako. Ako ang isa sa mga investor ng kumpanyang bumibili ng lupa dito. Gusto kong malaman kung nasa sa inyo ang lahat ng papeles na magpapatunay na sa inyo ang lupang ito at hindi sa mga magulang ko.” Ang sabi ko sa kanya. Nanlaki ang kanyang mata. Hindi siya makaimik.

“Hindi ka yata makapagsalita bakit may nasabi ba akong masama Mang George? O baka tama naman akong wala kayong maipakitang pruweba.” Ang sabi ko. Imbes na sagutin. Ay hinila niya kami paalis.

“Umalis kayo. Lumayas kayo sa aming tirahan.” Ang sabi ni Mang George at pinalayas kami.

Wala kaming nagawa kundi ang umalis sa dating tinitirhan namin. Hindi ko alam na natameme kami sa ginawang pagpapalayas sa amin.

“Kuya ang sama naman nung taong iyon.” Ang galit na sabi ni Tinyo.

“Hayaan mo na. May araw din sila.” Ang sabi ko kay Tinyo.

“Attorney magpasama tayo sa pulis mamayang gabi kailangan nating bumalik dito. Alam kong aalis sila dahil wala silang maipakitang dokumento sa atin. Siguro iyan din ang dahilan kung bakit ayaw nilang ibenta ang aming tinitirhan.” Ang sabi ko kay Attorney.

“Iyan din ang aking naiisip kanina sapagkat nagulat sila sa sinabi mo. May alas na tayo. Sige ako ng bahala sa mga pulis.“ Ang sabi ni Attorney sa akin.

“Sige balik na po muna tayo sa hotel para kumain ng tanghalian at para makapagpahinga na rin tayo at makapaghanda mamaya.“ Ang sabi ko sa lahat.

Bumalik kami sa aming tinutuluyan. Kumain na rin kami ng tanghalian pagkabalik namin sa aming hotel. Ng matapos ay pumunta si Attorney ng presinto para kumuha ng mga tauhan na huhuli sa mag asawa. Hindi ko alam pero kinakabahan ako baka hindi na namin maabutan ang Mag-asawa. Kaya sinabihan ko ng kailangan mas maaga kaming bumalik sa dating tinitirhan namin. Pumayag naman si Attorney.

Hindi narin muna kami natulog para magpahinga bagkus ay dumiretso na kami sa aming dating tinitirhan. Hindi ko na pinababa pa si Tinyo para makasiguro ako sa kaligtasan niya. Baka kasi may mangyaring masama.

Kakatok na sana kami ng biglang bumukas ang pintuan at nadatnan namin sina Aling Martha at Mang George na mukhang aalis na dahil may dalang maleta.

“Saan kayo pupunta?” Ang sabi ko.

“O..oli..ver” Ang nauutal na sabi ni Mang George.

“Siya si Oliver, George?” Ang gulat na sabi ni Aling Martha. Tumango lang ito.

“Tara na George...padaanin niyo kami.” Ang sigaw ni Aling Martha. At tinulak kami. Natumba ako. Si Justin ay nasa likod ko kaya nahawakan ako para hindi ako matumba ng tuluyan.

Inalalayan ako ni Justin para makatayo. Nagkatitigan pa kami. Nasa ganoon kami ng mapansin kong nakakalayo na sila Aling Martha at Mang George.

“Habulin mo sila Justin.” Ang bigla kong sabi. Hinabol naman ni Justin sila Mang George at nahawakan ang dalang gamit. Pero tinulak siya ng dalang malate ni Aling Martha at natumba ito.

Biglang namang dumating ang mga pulis at si Attorney at kaagad nahuli sila Aling Martha at Mang George. Pinuntahan namin siya bago siya isakay sa sasakyan ng pulis.

“Aling Martha, ibig bang sabihin nito hindi kayo ang may ari ng bahay na tinitirhan niyo kundi sa pamilya talaga namin.” Ang galit na galit na tanong ko sa kanya.

“Hindi totoo iyan. Sa amin iyon. Wala kayong karapatan doon.” Ang matigas na sabi niya.

“Sige kung idedeny niyo. Magkita na lang tayo sa korte.” Ang matigas ko ring sabi sa kanya.

“Maawa ka na Oliver please. Oo aamin na ako hindi sa amin ang bahay kundi sa mga magulang mo. Napilitan lang ako dahil sa takot ko sa asawa ko. Please patawarin mo na ako.” Ang takot na takot na sabi ni Mang George.

“Hayoppppp!!! Tang ina mo George. Matapos kang makinabang at hayaan ka sa kabaklaan mo ito pa ang igaganti mo.” Ang sabi ni Aling Martha at pinagsisipa si Mang George..

“Aray ko..aray ko..Ayokong makulong Martha. Ibigay na lang natin kay Oliver ang hinihingi niya para hindi niya tayo ikulong.” Ang sabi nito sa asawa.

“Oliver sige ibibigay na namin sa inyo ang bahay at lupa pakawalan mo lang kami.” Ang nagmamakaawang sabi ni Aling Martha sa akin.

“Matapos kong dumanas ng hirap ganoon lang ba para pakawalan ko kayo. Magdusa kayo. Sige mamang pulis dalhin niyo na iyan sa presinto.” Ang inis kong sabi.

“Please Oliver nagmamakaawa na kami sa iyo. Wag mo kaming ikulong gagawin namin ang lahat.” Ang nagmamakaawang sabi ni Mang George pero hindi ko silang pinakinggan.

Wala akong pakialam sa kanila. Gusto ko silang mabulok sa kulungan at sisiguraduhin ko iyon. Gusto kong danasin nila ang hirap na dinanas ko.

Matapos mahuli sila Aling Martha at Mang George ay nakita ko pang sumilip si Kapitan sa kinaroroonan namin. Nakita ko iyon pero ng magtama ang aming mga mata ay bigla itong umalis. Parang nagulat sa kanyang nakita.

Biglang bumalik ang alaala ko sa kahayupan ni Kapitan sa akin. Siya ang gumahasa sa akin ng may sakit ako. Hinding hindi ko iyon makakalimutan at dinamay pa niya si Justin sa kanyang kahayupan. Akala niya siguro ay makakatakas siya sa akin.Puwes maghintay siya dahil pag natapos ko na ang aking problema sa mag-asawa siya naman ang susunod.

Kaya ngayon palang ay humanda na siya dahil nalalapit na ang aking paghihiganti. Sinisiguro kong ipaghihiganti ko ang sakit na naranasan ko. Nagpupuyos ako sa galit ng makita ko siya ulit.

Bumalik na kami sa sasakyan para sundan ang mga pulis para na rin masampahan sila ng kaukulang kaso. Nadatnan naming nakatulog si Tinyo. Ng marinig niyang nagbukas ang sasakyan ay nagising siya.

“Kuya kamusta po ang lakad niyo?” Ang sabi niya.

“Ok naman. Pupunta muna tayo ng presinto para sampahan ng kaso ang mga umampon sa akin. Kawawa ka naman kasi nadamay ka pa dito. Sana kasi hindi ka na sumama sa amin. Mapapagod ka lang.” Ang nag aalala kong sabi kay Tinyo.

“Okay lang po gusto ko kasi lagi kayong kasama.” Ang nakangiting sabi ni Tinyo. Niyakap ko nalang siya.

Tama naman siya na gusto kong laging nakikita siya. Gusto ko alam ko ang ginagawa niya at alam kong nasa mabuti siyang kalagayan. Ewan ko siguro nasanay na ako kaya ganun na lang ang aking pagnanais na lagi kong makita si Tinyo.

Dumiretso na kami sa presinto para magsampa ng kaso. Wala ako pagsidlan ng tuwa dahil nakaganti na ako sa mag-asawa. Hinding hindi ko silang mapapatawad dadagdagan ko pa ang mga kaso na kanilang haharapin para hindi na sila makalabas pa. Sisiguraduhin ko na maghihirap sila sa kulungan.

Natapos na ang buong araw at talaga namang pagod na pagod kami sa aming ginawa kahit puro biyahe lang iyon. At least may napala ako sa aking pagbabalik. Isasama ko iyon sa aking report.

Kinabukasan ay napagpasyahan naming pumunta sa beach kung saan kami lagi pumupunta ni Justin. Alam kong magiging masaya si Tinyo pag nakakakita ng dagat. Hindi pa kasi kami nakakapunta ng beach dahil busy ako at ganun din siya. Sabik na sabik na nga si Tinyo ng marinig niya iyon kaya hindi na siya mapakali at nagmamadali ng bumaba. Nagbayad na ako ng entrance fee at binaba na ang aming dala.

Habang inaayos na namin ang aming dalahin ay may nakita akong isang tao mula sa aking nakaraan.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 07 Jan 2012 16:00:00 +0000

Andito na naman po ang inyong lingkod. Magbibigay lang po ako ng maiksing patalastas. Gusto ko lang pong pasalamatan sina ramy from qatar, Ross Magno at Rue. Ang mga avid readers ko na laging tumututok dito sa aking blog. Salamat sa inyo.

Alam ko nagulat kayo sa pinakitang ugali ni Oliver. Gusto ko lang sabihin sa inyo na ibang ugali na talaga ang makikita niyo sa kanya simula ng maging mayaman siya. Hindi niyo kakayanin ang mga mangyayari kay Oliver ng dahil sa kanyang pagbabago ng ugali. Ang isang walang kalaban labang Oliver ay isang na ngayong matapang, matalino at walang awa na Oliver. Malalaman niyo na ang kasagutan sa kabanatang ito. Pagpasensyahan niyo na rin kung may problema sa grammar. Enjoy!

______________________________________________

Cold Summer Nights – Nina Song Lyrics

“Ju..Justin?” Ang gulat na sabi ko sa lalaking nasa labas.

“Oliver!” Ang seryoso niyang sabi sa akin. Hinatak niya ako at sinakay sa isang sasakyan. Hindi ko alam kung kanino ito pero hindi ko alam na meron pala siyang sasakyan. Akala ko wala na silang savings.

“Bitawan mo nga ako!” Ang sigaw kong sabi.

“Hanggang kailan ka magpapanggap? Hanggang kailan mo ako tataguan? Ang tagal ko ng hinintay kang makita. Tapos ganito pa ang pagtatagpo natin.” Ang galit niyang sabi.

“Tama ka Justin. Ako nga si Oliver na kilala mo noon. Happy?” Ang sarkastiko kong sabi. Niyakap niya ako at naramdaman kong umiiyak siya. Nahabag ako. Kasi kahit kailan hindi ko pa siya nakitang umiyak ng ganito. Naawa ako sa kanya pero dapat hindi dapat akong magpaapekto. Ayoko ng masaktan.

“Mahal pa rin kita hanggang ngayon Oliver. Hinanap kita nung mawala ka. Ang tagal ko ng hinantay ang pagkakataong ito. Buti na lang pinagtagpo na tayo.” Ang umiiyak pa ring sabi niya sa akin. Nahabag talaga ako. Pero gusto ko lang makasiguro. Kaya hinarap ko siya.

“Alam mo hindi ko alam kung may pagmamahal pa akong nararamdaman sa iyo Justin. Simula ng itakwil mo ako at ipagpalit kay Camille gumuho ang mga pangarap ko sa buhay. Ikaw ang una kong minahal. Pero ikaw din ang nagbigay sa akin ng sakit.” Ang sabi ko

“Gusto kong bumawi sa iyo Oliver please gagawin ko ang lahat. Ibabalik ko iyong pagmamahal mo sa akin. Nagkamali ako noon pero ngayon hinding hindi na ako uulit pa. Pagbigyan mo lamang ako.” Ang nagmamakaawa niyang sabi sa akin.

“Hindi ganoon kadali ang lahat. Hindi mo alam ang dinanas ko ng ako’y iwan mo. Akala ko ikaw ang magiging karamay ko. May pasumpa sumpa ka pa. Ang hirap umasa. Sawa na ako sa ganito. Ayoko ng danasin pa ang paghihirap na naranasan ko noon.” Ang naiiyak kong sabi.

“Kaya nga nandito na ako. Gusto kong bumawi sa iyo. Ayoko ng mawalay pa sa iyo. Ikaw talaga ang mahal ko. Kaya hinanap kita nung nawala ka. Maniwala ka sa akin.” Ang naiiyak niya ring sabi.

“Ewan ko gusto kong maniwala sa mga sinasabi mo pero sa kabilang banda ay may nagsasabing wag na akong paloloko sa iyo. Natatakot na ako.” Ang sabi ko.

“Hayaan mong alisin ko yang takot mo. Nangangako ako pagbigyan mo lang ako.” Ang sabi niya sa akin.

“Iuwi mo na ako gusto kong magpahinga.” Ang nasabi ko at hindi na siya tumutol. Hinatid niya ako sa Condominium ko. Sinamahan niya ako hanggang sa unit ko. At ng papasok na ako ay pinaharap niya ako at siniil ng halik. Nagulat ako.

Pero aminado akong nasarapan ako sa halik na ginawa niya. Hanggang ngayon ay hinahanap hanap ko iyon. Gusto ko man lumaban baka akalain niya ay okay lang sa kanya at pinapatawad ko na siya. Pero siya ang unang kumalas.

“Iyan pa rin ang labing inasam asam kong halikan. Hindi pa rin nagbago kahit nagbago na ang pagkatao mo Oliver. Hindi pa rin nawawala ang mga alaala mo sa puso ko. Kahit matagal na tayong nawalay sa isa’t isa ay ikaw pa rin ang hinahanap ng puso ko. Ikaw pa rin ang laman ng utak ko.” Ang madamdaming sabi niya.

“Umalis ka na. Magkita na lang tayo bukas.“ Ang malamig kong sabi. Nakita kong lumungkot ang kanyang mukha. Pero wala na akong pakialam doon. Ayoko na munang umibig.

Umalis na siya at tiningnan ko lang siya hanggang sa mawala siya sa aking paningin. Alam kong nasaktan ko siya. Pero sa ngayon hindi pa ako handang umibig. Nakakasawa ang laging kang nasasaktan. Gusto ko munang makasiguro na siya na. Gusto ko ng panghabambuhay na kaligayahan.

Naupo muna ako sa aking sofa. Nakita kong natutulog si Tinyo. Mukhang hinintay ako. Nagising siya ng buhatin ko. Kaya binaba ko muna siya. At pupungas pungas pa siya ng mata.

“Kuya Oliver nandito ka na pala?” Ang sabi niya sa akin at yumakap.

“Kamusta naman ang bunso ko?” Ang paglalambing ko sa kanya.

“Nagugutom na po ako. Kasi hindi pa ako kumakain eh.” Ang sabi niya.

“Naku kawawa ka naman. Sige sandali lang magluto lang ako. Madali lang ito.” Ang sabi ko sa kanya. Sabay alis para pumunta ng kusina.

Pagkarating ko sa kusina ay nagluto na lang ako ng mabilisan. Nagluto ng corned beef kasi iyon ang pinakamabilis at madaling lutuin. Nagluto na rin ako ng kanin para bukas may pangsangag ako. Kailangan ko pala kumuha ng katulong para pag wala ako dito may mag aalaga kay Tinyo. Naawa ako sa bata.

“Kain na bunso.” Ang lapit ko sa kanya sa sofa.

“Opo.” Ang sabi niya.

Habang kumakain kami ay napapansin ko sa kanya na lagi siyang tumitingin sa akin. Ewan ayokong isipin na may gusto siya sa akin. Kasi halos 8 taon na ang tanda ko sa kanya para isipin iyon. Hay naku ano ba naman? Pero kung hindi ganoon katanda ang agwat namin malamang nahulog na ang loob ko sa kanya. Ano ba naman itong iniisip ko?

Paano naman kasi habang nagbibinata na si Tinyo ay ibang iba na talaga siya. Makikitaan mo na siya ng pagiging modelo. Pumuti siya lalo at talagang walang bakas ng kahit na ano sa mukha ni Tinyo. Sobrang perpekto.

“Kuya may boyfriend ka na ba?” Ang sabi niya. Bigla ako nabilaukan sa tanong niya.

“Bakit mo naman natanong yan?” Ang sabi ko sa kanya.

“Wala lang po.” Ang sabi niya sabay yumuko. Aba nahiya pa ang mokong.

“Sige kain ka na baka lumamig pa ang pagkain.” Ang pag iiba ko ng usapan.

Hindi naman lingid sa kaalaman niya na may bahid ako. Aminado ako kasi wala naman akong pinapakilalang babae sa kanya. Kaya siguro nakakahalata siya. Pero wala naman akong nakikitang pagbabago maliban lang sa lagi siyang malambing sa akin. Ganoon naman siya noon pa. Kaya wala akong nakikita masama doon. Harutang kapatid lang. Kasi ako walang kapatid ganundin siya kaya nagturingan kami bilang magkapatid.

Matapos na kumain ay nagligpit na ako ng kinainan namin. Siya naman ay naupo sa sofa para manood ng paborito niyang cartoons sa Cartoon Network. Ng matapos ako sa aking ginagawa ay niyaya ko na siyang matulog sa kuwarto niya. Gusto niya kasing ako ang magpatulog sa kanya.

Pumasok na kami sa kuwarto niya at ganoon pa rin siya nakayakap sa akin habang nakapikit. Mabilis siyang nakakatulog pag hinahaplos ko ang noo at buhok niya.

“Kuya mahal kita.” Ang sabi niyang nakapikit. Natuwa naman ako sa kanya pati pala sa panaginip ay ako pa rin ang kasama niya.

Hinalikan ko siya sa noo niya. Doon na ako nakatulog. Kinabukasan ay nagising akong wala na sa tabi ko si Tinyo. Nagulat ako kasi mukhang may kausap sa sofa ang bata.

Ng sa aking paglabas ng kuwarto niya ay naghahabulan sila ni Justin. Tuwang tuwa ang bata sa kanya. Napangiti ako sa aking nakikita. Hindi ko alam kung isa ito sa mga plano niya para makabawi siya. Kahit paano natuwa naman ako.

“Nandito ka pala?” Ang malamig kong sabi. Napahinto sila.

“Ah pasensya ka na. Sasabayan na lang kita para mabantayan kita ng maayos.” Ang sabi niya.

“Hindi mo naman kailangan gawin iyon iba ang trabaho na binigay ko sa iyo di ba?” Ang medyo asar kong sabi.

“Sinisimulan ko kasing suyuin ka. Kahit paano maparamdam ko sa iyo na nagsisisi akong iniwan kita.” Ang sabi niya. Ewan ko kung matutuwa ako o hindi.

“Hay ano pa nga bang magagawa ko nandito ka na.” Ang sabi ko na lang.

“Sandali lang maliligo na ako para makaalis na tayo papuntang work.” Ang sabi ko at hindi na hinintay ang pagsagot niya pumasok ako ng aking kuwarto at dali dali akong pumunta ng aking banyo.

Habang naliligo ako ay naririnig ko pa rin silang naghaharutan. Natuwa ako kasi alam ko naman na ginagawa niya ito para mapalapit siya sa akin. Pero bakit may takot pa rin akong tanggapin siya? Kahit alam kong malinis ang intensiyon niya.

Gusto kong malaman ang dahilan kung bakit niya ako iniwan? Alam kong nagkamali ako pero humingi ako ng tawad sa kanya pero naging sarado ang puso niya. Nung kailangan ko ng makakapitan wala akong makapitan. Kaya sinuong ko mag isa ang hamon ng buhay. Hanggang natuto akong lumaban. At heto na ako ngayon sa kinalalagyan ko. Ibang ibang Oliver.

Ng matapos akong magbihis ay lumabas na ako ng aking kuwarto. Nalanghap ko na may niluluto si Justin. Pag lagi niya itong ginagawa hindi malayong mahulog ulit loob ko sa kanya. Nakita niya akong lumabas.

“Kuya Oliver nagluto po si Kuya Justin ng food natin.” Ang sabi ni Tinyo sa akin at sabay hila sa akin papunta ng hapag kainan.

“Kain na kayo. Hinanda ko iyan. Sinangag, scrambled egg, tocino, hotdog at love ni Justin.” Ang sabi niya sa akin na nakatingin at kinindatan ako.

“Kuya Justin ang sarap po ng mga handa niyo. Parehong pareho kayo ni Kuya Oliver.” Ang masayang sabi ni Tinyo sa luto ni Justin.

“Sige na kumain ka na lang diyan Tinyo.” Ang malamig kong sabi. Medyo nalungkot ang mukha niya ng marinig ang malamig kong sagot. Kumain na kami ng kanyang niluto. Walang imikan.

“Hindi ka ba nasarapan sa luto ko Oliver?” Ang nahihiya pa niyang tanong sa akin.

“Okay naman. Bakit kailangan bang ipakita kong sarap na sarap ako para maging masaya ka?” Ang inis kong sabi.

Napayuko naman siya sa sinabi ko. Naiinis ako sa kanya. Sumusobra na kasi ang pakikialam niya sa akin. Hindi naman niya kailangang tanungin ako kung gusto ko lahat ng ginagawa niya.

Nanaig ang katahimikan namin sa hapag kainan. Si Tinyo naman ay inosenteng inosenteng tingnan. Talaga wala siyang kaalam alam sa mga nangyayari. Mas mabuti ng konti lang ang kanyang alam. Para hindi na rin siya magtanong ng magtanong pa sa amin.

Natapos na kaming kumain. Siya daw ang maghuhugas. Pinagbigyan ko na lang para naman wala ng away. At hindi na kami tumagal pa. Maya maya ay natapos na rin siya at umalis na kami kasama si Tinyo gusto ko munang ipakita sa kanya ang bagong sasakyan na binili ko sa kanya.

Sinabihan ko si Josephine, ang aking sekretarya na tatanghaliin ako ng pasok kasi ipapasyal ko pa si Tinyo sakay ng bagong sasakyan na binili ko. Buti na lang wala akong masyadong gagawin. At walang mga meeting ang mga investor. Mataas naman ang posisyon ko sa kumpanya kaya kahit na anong oras ay pwede akong pumasok. Pero siyempre ay dapat mas maging ehemplo ako sa aking mga tauhan.

Nakarating na kami sa opisina at binigay ko ang susi ng sasakyan ko. Si Tinyo ay sobrang saya at kanina pa tumatalon talon para makita ang loob. Bagal kasing buksan ni Justin.

“Wow Kuya ang ganda naman nito” Ang sabi niya ng makapasok na kami sa loob.

“Buti naman nagustuhan mo?” Ang sabi ko.

“Oo naman saka may TV pa oh” Ang turo niya sa harapan ng inuupuan niya.

“Oo para daw pag nanabagot ka ay pwede kang manood, maglaro.” Ang sabi ko sa kanya.

Hindi ako umupo sa passenger’s seat kasi ayokong magkatabi kami ni Justin. Iniiwasan ko siya para hindi niya sabihin na ako ang naghahabol sa kanya.

“Saan po tayo sir?” Ang sabi ni Justin. Biglang naging magalang ang mokong.

“Doon tayo sa MOA. Ipapasyal ko muna si Tinyo doon.” Ang sabi ko.

Binaybay namin ang kahabaan ng Edsa. Sa Makati kasi ang building kung saan ako nagtatrabaho. Kaya malapit lang naman iyon.

Hindi mapakali sa kanyang upuan si Tinyo nandiyan ang patingin tingin sa magkabilang bintana na aking sasakyan. Natutuwa ako sa aking nakikita. Nakita ko rin sa salamin sa harapan na panay ang sulyap sa akin ni Justin. Pag nagtatama ang aming paningin ay inaalis ni Justin ang kanyang tingin sa akin.

“Kuya ang sarap palang sumakay dito!” Ang masaya niyang sabi.

“Bakit mo naman nasabi?” Ang tanong ko.

“Kasi ang lambot lambot po ng upuan. Saka may TV po saka ang luwang luwang po at malamig pa po dito. Hindi katulad po dati sumasakay tayo sa Jeep ang sikip at ang init init.” Ang dire direstong sabi niya.

Naalala ko nga noong sumasakay kami ng Jeep kasi sobrang sikip kaya kinalong ko siya. Kalahati lang ng pwet ko ang nakasakay sa sobrang sikip. Sa antipolo pa kasi bahay namin noon. Pero ngayon dito na kami sa Pasay. Kaya naman natutuwa ako na maiiba na ang mundo na gagalawan namin.

Nasa ganoon akong pagbalik sa nakaraan ng huminto na kami. Nakarating na pala kami. Si Tinyo ay nasa labas na ng sasakyan at Nakatingin silang dalawa ni Tinyo sa akin. Nahiya naman ako sa kanila.

“Kuya Tara nood tayo ng movie.” Ang aya ni Tinyo sa akin.

Nanonood kami sa Imax ng movie. Sa Gitna namin si Tinyo mahirap na baka kasi kung ano pang gawin ni Justin. Akala ko magiging okay na ang panonood namin ng biglang tumayo si Justin at lumipat sa tabi ko. Wala kasi akong katabi.

“Anong ginagawa mo dito?” Ang bulong kong sabi.

“Giniginaw kasi ako doon.” Ang sabi niya. Palusot pa ang mokong. Halos pareho lang ang lamig sa kahit na anong lugar dito sa sinehan.

Hindi na ako umimik. Akala ko okay na. Kaso maya maya ay bigla siyang humikab at nakataas ang kamay niya at maya maya ay ang isang kamay niya umakbay sa akin. Tinanggal ko ito. Pero binalik niya ulit.

“Ano ba ang kulit kulit mo?” Ang napalakas kong sabi.

“Shhh..ang ingay.” Ang sabi ng mga nanonood. Nahiya naman ako sa ginawa ko. Tiningnan ko si Justin ng masama. Pero hindi siya nagpatinag lalo niyang dinikit ang katawan ko sa kanya. Parang magkayakap na kami tuloy. Nakita kong nakatingin sa amin si Tinyo at ng aming makita ay tumingin siya ulit sa pinapanood.

Naguluhan ako kung ano ang iniisip niya. Pero pinagkibit balikat ko na lang iyon. Sa kabilang banda ay natutuwa ako sa ginagawa ni Justin. Hindi niya man itanong gumagana sa akin ang mga ganitong panliligaw na ginagawa niya.

Ano bang nagyayari sa akin? Naku baka mahulog pa lalo ako sa kanya. At baka sabihin niya na gusto ko ang ginagawa niya. Tumayo ako at lumipat sa kanyang dating puwesto. Hindi na siyang sumunod kasi may katabi ako. Wala siyang nagawa dahil kung lilipat siya ay doon lamang siya sa aking pwesto uupo.

Natuwa naman ako dahil kita ko ang reaksiyon ng mukha niya. Parang batang nagtampo ng agawan mo ito ng kendi. Nanalo ako kahit papaano. Ayokong magmadali. Dapat ang gawin niya ay makuha ulit ang loob ko.

Hindi na ganoon kadali makuha ang loob ko matapos kong danasin ang lahat lahat ng paghihirap. Kaya alam ko kung ano ang tumatakbo sa isip ng tao. Kung nagpapanggap lang ba o hindi gaya ni Albert. Ayoko ng maloko pa. Sinabi ko na sa sarili kong lalaban ako.

Natapos naman namin ang papanood ng sine ng mag aya na akong kumain sa isang restaurant na kaharap ng Manila Bay. Masarap ang mga pagkain. Sobrang sarap na sarap si Tinyo sa kakakain. Hindi ko alam para tuloy kaming isang pamilya.

“Kuya ang sarap sarap ng mga pagkain na kinakain natin ngayon.” Ang sabi niya.

“Naku wala iyan. Dahil papatikim ko talaga sa iyo ang lahat lahat ng masasarap na pagkain na hindi pa natin natikman. “ Ang sabi ko.

“Nakakatuwa kayong magkapatid kahit hindi kayo magkadugo para talagang kapatid na ang turingan niyo sa isa’t isa.” Ang sabat ni Justin.

“Ayoko kasi matulad siya sa akin na may KAIBIGAN na nagsumpaan sa isa’t isa tapos hindi pala tutuparin.” Ang patama kong sabi sa kanya. Napayuko siya.

“Hindi mo pa rin pala nakakalimutan iyon. Nagkamali ako aminado ako. Pero sana naman wag mo ng ipamukha sa akin ng paulit ulit ang aking pagkakamali.“ Ang nasasaktan niyang sabi.

“Sa sasakyan na lang po ako sir Maghihintay.” Ang dugtong niya. Nakita ko sa mata niya ang isang talunan.

Tama lang naman na ipamukha ko sa kanya ang mga bagay na iyon. Siya ang nagsimula umasa akong tutuparin niya iyon pero anong ginawa niya sinira niya iyon. Naiinis pa rin ako sa tuwing naaalala ko iyon. Pero naawa naman ako sa kabilang banda.

Natapos kaming kumain ni Tinyo at nilibot ko pa siya sa Mall bumili rin kami ng mga damit pa niya. Alam kong sobrang dami na pero wala akong pakialam. Gusto ko lang maging masaya si Tinyo araw araw. Ako rin bumili ng damit ko. Bumili rin kami ng mga DVD. Pumunta kami ng Toy Kingdom at bumili ng laruan gaya ng Playstation, PSP, WII lahat ng bagong laruan. Binili namin.

“Wow Kuya ang dami naman ng binili natin.“ Ang manghang sabi niya.

“Okay lang iyan at least marami ka ng pagpipilian na pwedeng laruan mo pag nandoon ka sa bahay.“ Ang sabi ko.

“Salamat po Kuya.” Ang sabi niya.

“Walang anuman bunso.” Ang sabi ko.

Nakakatuwa talaga siya. Nawawala ang alalahanin ko pag nakikita ko siyang nakangiti at masayang masaya. Sana lang lagi siyang maging ganyan. Parang walang problemang sa buhay. Ayoko kasi nakikita siyang umiiyak. Naawa ako sa kanya dahil nakikita ko ang sarili ko sa kanya.

Hangad niya lang naman ang pagmamahal na hindi niya nakamit noong bata siya. Tulad ko hindi ko nakuha iyon. Kaya siguro pinagtagpo kami para magdamayan sa isa’t isa.

Ang ikinatatakot ko pag tumanda na ako sino na ngayon ang makakaramay ko? Dahil alam kong balang araw mag aasawa din si Tinyo. Magkakaroon ng pamilya. Kahit matagal pa iyon ngayon palang nakakalungkot na hindi alam kung paano na ako pag wala na si Tinyo.

Hindi ko naman kasi naiisip na magiging kami pa ni Justin. Natatakot akong piliin siya ulit kasi nasaktan ako. Hindi lang basta sakit kundi may kirot at malalim. Hindi niyo naman ako masisisi kung ganito ang magiging pananaw ko. Takot na ako lalo na nung huli kong pag ibig. Si Kuya Emil pinaghiwalay din kami ng tadhana. Hindi ko alam kung lahat ng lalaking makukuha ko ay mawawala. Kaya ngayon palang natatakot na kung mangyari iyon.

Bumalik na kami sa paradahan ng sasakyan kung saan nandoon si Justin at naghihintay. Nakita kong nakatulog siya sa paghihintay namin. Kinatok ko siya dahil marami kaming binili.

“Sir pasensya na po nakatulog ako.” Ang pagpapaumanhin niya.

“Ok lang tulungan mo na lang kami dito sa dami ng binili namin.” Ang pag iwas ko sa kanya. Ayokong maawa sa kanya.

“Ah pasensya na po sir. Akin na po yang dala niyo.” Ang sabi niya.

Tinulungan na kami ni Justin. Dami naming pinamili. Iba pa iyong binili namin noong nakuha namin ang pera namin ng nanalo kami sa lotto. Alam kong sapat na iyon para sa isang taon kahit hindi ka magpalaba ay pwede. Dami na kasi naming damit. Puro branded pa.

Ng sasakay na kami ay napansin kong masyado maraming laman ang sasakyan ko kaya hindi ito nagkasya sa likuran ng sasakyan. Napansin din pala ito ni Justin.

“Marami kasi kayong nabili. Dito ka na sa passenger seat para naman hindi masikipan si Tinyo sa likod.” Ang sabi niya.

Tama naman siya kaya wala akong nagawa. Sumakay ako sa passenger seat. Alam kong nagtampo siya kaya para naman makabawi ako ay bumili ako ng isang set ng damit niya. Isang tshirt, brief, pantalon, medyas at sapatos. Tinantiya ko. Binigay ko sa kanya bago kaming umalis.

“Para sa iyo.” Ang malamig kong sabi.

“Salamat.” At ngumiti siya sa akin. Tiningnan niya ang mga ito.

“Wow saktong sakto lahat ng binigay mo. Galing mo.” Ang masaya niyang sabi.

“O baka kasi sabihin mo bumabawi ako sa pang aalaska ko sa iyo kanina nung kumain tayo.” Ang sabi ko.

“Wala naman po akong sinabi na ganun.” Ang sabi niya. Pahiya naman ako.

Umalis na kami sa MOA. Pumunta muna kami sa condo para ihatid si Tinyo kasi darating na ang kanyang tutor. At para na rin namin maibaba ang mga pinamili namin. Kasi ang pangit namang tingnan kung pupunta kami sa opisina na sobrang dami ng dala nakakahiya naman.

Ng makarating kami sa condo ay dinala na namin ang lahat ng pinamili namin. Hinintay muna namin ang tutor ni Tinyo bago kami umalis. Mabilis lang naman ang tutor sa kanya mga 4-5 oras iyon araw araw. Simula siya 2-7 pm para pag dumating na ako ay tamang tama naman ang alis niya.Para may kasama si Tinyo.

Umalis na kami ni Justin papunta na opisina ko. Mabilis naman kaming nakarating kasi sa Pasay na lang naman kami nakatira. Ng papasok kami ng opisina ay bumungad sa akin kaagad ang aking sekretarya at nagsabi na may bisita raw ako. Nagtaka man ay tumuloy pa rin ako sa aking opisina. Laking gulat ko na si Albert ang nasa opisina ko at nakataas pa ang paa na akala mo ay sarili niyang opisina.

“Anong ginagawa mo dito?” Ang sabi ko.

“Bakit bawal na ba ako bumisita? Baby naman...” Ang nang aakit na sabi niya sa akin. Sabay lapit at yumakap sa akin. Tinulak ko siya.

“Umalis ka na dito kung ayaw mong tumawag ako ng security.” Ang galit kong sabi.

“Subukan mo. Ng malaman nilang tinuhog mo ako. Tang ina mong bakla ka.” Ang pagbabanta niya sa akin.

“Tang ina mo. Wag na wag mong pagsasalitaan si Oliver ng ganyan.” Ang sabi ni Justin at kasabay noon ay sinuntok niya ito. Natumba

“Bakit lover ka ba ng baklang ito?” Ang mayabang na sabi nito.

Habang nag aaway sila ay tumawag na ako ng security para paalisin si Albert. Mabilis naman dumating ang security at bigla hinablot si Albert at Justin.

“Bitawan niyo si Justin. Si Albert ang paalisin niyo.” Sabay turo ko kay Albert.

“Bitawan niyo ako...sabi ng bitawan niyo ako. Mga tanga kayo. Hindi pa tayo tapos bakla ka.” Ang sabi niya sa akin habang pilit siya pinapaalis.

Hindi ko alam na ganyan siyang tao. Napakaeskandalaso pala niya. Dapat mapatahimik ko yang taong iyan. Tinawagan ko ang kinuhanan ko ng sasakyan. Kinausap ko ang Supervisor niya kung maaring masisante siya sa ginawa niya. Pinapunta ko ang kanyang Supervisor.

“Hindi na ako magpapaligoy ligoy pa. Tanggapin mo ito.” Ang sabi ko at binigay ang sobre na may lamang pera.

“Para saan ito?” Ang sabi niya.

“Gawin mo ang paraan masisante si Albert Meneses. Kailangan mong ipakulong siya. Maasahan ko ba ang iyong kooperasyon.” Ang sabi ko.

“Sige ako na po ang bahala.” Ang sabi niya.

Kinabukasan ay tumawag sa akin ang Supervisor ni Albert at sinabing kinuha siya ng pulis dahil nangulimbat ng pera sa kumpanya. Ng malaman ko iyon ay gusto kong siguraduhin na hindi siya makakaganti.

Pumunta ako sa presinto kung saan siya nakakulong. Kinausap ko ang warden doon. Habang siya lang ang nandoon ay nagbigay ako ng pera sa kanya.

“Para saan po ito?” Ang sabi niya.

“Sir pakitumba po ng taong iyon para sa akin. Dadagdagan ko pa iyan pag nagawa mo. Basta siguraduhin mo lang na hindi ako mapapahamak.” Ang sabi ko sa warden. At tinuro ko si Albert.

Mukhang nagkakaintindihan naman kami. Kinabukasan ay tinawagan ako para sabihin sa akin na tapos na ang pinapatapos ko sa kanya. Kunyaring nagwala ang isa sa mga presong inutusan niya. At nasaksak ito. Namatay din ang presong inutusan niya dahil naagapan ng mga kasama niya ang pagwawala ng preso. Binigay ko na rin sa warden ang pinagusapan naming halaga. Pera ang katapat ng lahat ng bagay kung gusto mong lumaban. Hindi na uso ngayon ang lumalaban ka lang ng walang armas. Ngayong mayaman na ako lahat pwede ko ng gawin. Lahat lahat.

Kinabukasan ay nagkaroon kami ng isang meeting para sa itatayo naming panibagong project. Isa ito sa inaasahang magbibigay ng bagong kita sa aming kumpanya.

“I have a short announcement. Our next site project would be in Batangas. A subdivision and a mall.” Ang sabi ng Project Manager.

“But we have a major problem and that’s the resident within the propose site. We need to convince them that we will buy their land so that our project will push through. This is the biggest project of our company and we need your cooperation so that this dream project will come true.” Ang sabi ng Vice President for Finance.

Tiningnan ko ang area at nalaman kong sa amin palang lugar itatayo ang project. Masasakop ang aming tinitirhan. Tutal naman pagmamay-ari ng pamilya ko ang lupang kinatatayuan ay naisip kong magsuggest na ako ng bahala sa mga residente para pakiusapan na lisanin ang lugar.

“Kung pahihintulutan niyo ako. Ako na ang bahala sa mga residente para kausapin sila tungkol sa project na ito.” Ang nahihiya ko pang sabi. Hindi ako nagEenglish. Nakakahiya baka mautal lang ako. Okay naman sa kanila. Isa kaya ako sa may malaking share sa kumpanya.

“Ano namang magagawa ng isang high school undergraduate sa project na ito?” Ang mahanging sabi ni Mr. Eric Sosengco. Vice President ng Kumpanya. Pareho lang naman kami ng share iyon nga lang matagal na siya sa kumpanyang ito. Saka marami na siyang naitulong dito kaya nahalal siya sa isa sa pinakamataas na posisyon.

“Alam kong hindi kayo niniwala sa aking kakayahan pero lumaki ako sa lugar na iyan. Kaya mas mapapadali ang pagbebenta ng kanilang mga lupa. Hayaan niyo muna akong patunayan ito.” Ang matapang kong sabi. Natameme si Mr. Sosengco. Mainit talaga ang dugo niya sa akin. Kasi ayaw niyang pumayag na maging investor ako sa kumpanyang ito dahil wala naman akong tinapos. Buti na lang magaling ang attorney ko kaya nagawa kong pumasok dito. Ayaw niya kasi may ibang kaagaw ganid kaya iyan sa posisyon. Ang narinig ko ay puntirya niya ngayon ang pagiging Presidente ng kumpanya. Kaya nagpapapogi points.

Natapos naman ang meeting ng matiwasay at pinagbigyan ako sa aking hiling. Walang nagawa si Mr. Sosengco pero kita ko sa kanyang mga mata na hindi siya papatalo. Tiningnan ko ang rekord na mga kukuning lote at mukhang isa ang bahay na kasama kaso ayaw ibenta dahil ayaw ng may ari. Puwes maghanda sila dahil kukunin ko ang dapat ay sa akin. Maghanda sila sa pagbabalik ko.

“Mang George, Aling Martha, Camille at Kapitan maghanda na kayo! Babalik na ako.” Ang sabi ko sa aking sarili.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 04 Jan 2012 16:00:00 +0000

Andito na naman po ang inyong lingkod. Magbibigay ng maigsing patalastas. Gusto ko lang pasalamatan sila ramy from qatar, Ross Magno at Rue. Ang mga loyal and avid readers ko na laging sumusubaybay sa aking gawa. Salamat din sa mga silent readers. Minsan pwedeng magparamdam kayo. Mapapanis kasi mga laway niyo..hehehe.

Balik tayo sa aking istorya. Well isa lang masasabi ko dito sa kabanata na ito. Muling ibalik ang tamis ng Pag-ibig (?) hahaha..Siya kayo na ang bahala mag-isip. Gusto ko lang sabihin sa inyo malapit na malapit niyo na pong malaman ang dahilan ng "PROLOGUE". Wag po masyadong mainip. Dadating tayo doon. Pag nabasa niyo kasi iyon hindi ko alam kung matutuwa kayo o magagalit. Basta hintay hintay lang. Malapit na iyon. Enjoyin niyo muna itong masasayang tagpo..hahaha.

______________________________________________

Hindi ko inaasahan na ang taong akala ko ay limot na ay makikita ko ulit. Parang nanumbalik ang aking alaala sa kanya. Hindi ko alam pero parang naging masaya ako. Dahil nakita ko siya ulit. Lalo siyang gumuwapo. Hindi mo aakalaing driver ang hinahanap na trabaho nito kasi pang modelo ang dating. Nakakabighani. Pero naalala ko ang pagtabuyan niya ako kaya isinantabi ko ang aking nararamdaman.

“Sige upo ka.” Ang malamig kong sabi.

“So ikaw pala si Andrei Justin Dela Torre?” Ang tanong ko.

“Opo.” Ang matipid niyang sabi. Mukhang nahihiya ang mokong.

“Bakit napili mong maging driver at bodyguard? Hindi ka naman mukhang pangdriver lang.“ Ang seryoso kong tanong.

“Alam kong hindi po kayo maniniwala pero papatunayan ko po sa inyo na hindi naman po kailangan husgahan ang isang tao sa panlabas na anyo para masabi mong hindi siya karapat dapat sa posisyong kanyang inaaplyan. Ang importante ay marangal na trabaho naman po ito. Kaya wala akong problema kahit janitor pa iyan o tagalinis ng kubeta ang importante ay maayos at disente ang trabaho ko.” Ang mahaba niyang pahayag.

Hindi pa rin kumukupas ang galing niya. Magaling pa rin siyang magpaliwanag. Kaya nga isa iyon sa mga nagustuhan ko sa kanya. Malaman at malakas ang dating ng bawat salitang bibigkasin niya. Hindi kataka takang kung laging nangunguna ng klase.

“Ano palang natapos mo?” Ang tanong ko.

“Hindi pa po ako natatapos. Tumigil muna ako pansamantala kasi kailangan kong tustusan ang kapatid ko. Mauubos kasi ang savings namin gawa ng nag aral po ako ng engineer sa DLSU.” Ang sagot niya.

“Taas pala ng pinag aralan mo pero bakit gusto mong maging driver lang marami ka naman pwedeng pasukan?” Ang usisa ko pa rin.

“Sir kailangan ko lang po talaga ng trabahong ito. Ito kasi ang pumasok sa isipan ko ng inisip kong tumigil. Gusto ko rin kasi makapunta sa iba’t ibang lugar nagbabakasakali akong makikita ko ang matagal ko ng hinahanap.” Ang makahulugang sabi niya.

“Hinahanap?” Ang nagtataka kong sabi.

“Opo may tao kasi akong hinahanap. Lumayas po siya inaakala po niyang galit ako. Mahal na mahal ko po iyon kaya gusto ko po siya makita at sa trabahong ito baka mahanap ko siya.” Ang sabi niya.

“Ah ganun ba. Asawa mo ba ang hinahanap mo?” Ang interesante kong tanong. Talagang inusisa ko siya.

“Naku po single pa po ako pero pag nahanap ko na po iyong taong iyon ay magpapakasal na po kami.“ Ang sabi niya.

“Single ka pa?” Ang hindi ko makapaniwalang sabi sa kanya.

“Nakakahiya po aminin pero tama po kayo. Single pa po ako hanggang ngayon. Siya lang kasi ang tinitibok ng puso ko. Wala ng iba. Kaya po sana iconsider niyo po ako.” Ang nagsusumamong sabi niya sa akin.

“Kakayanin mo ba ang trabaho ng pagiging driver at the same time ay maging bodyguard ko?” Ang tanong ko.

“Opo lahat kakayanin ko basta po okay ang sahod wala akong problema.” Ang nakangiti niyang sabi.

Naku malalaglag na ako sa aking kinauupuan dahil sa kanyang mga ngiti at bumibilis talaga ang tibok ng puso ko sa tuwing ngumingiti siya. Bakit kasi dumating pa ito sa buhay ko. Akala ko makakawala na ako sa kanya ng lisanin ko ang Batangas pero heto siya nagbabalik ulit.

Biglang kumatok si Josephine. May bisita daw ako. Tinanong ko kung sino? Ang sabi niya ay si Tinyo. Paano naman nakapunta iyon? Wala pa akong sasakyan. Kaya sinabi kong papasukin siya.

“Alam niyo po sir familiar po ang mukha niyo?” Ang biglang sabi niya. Kinabahan ako baka makilala niya ako.

“Ah paano mo naman nasabi?” Ang maang maangan kong sabi.

“Eh kasi..” Ang naputol niyang sabi ng biglang bumukas ang Pintuan ng aking opisina at biglang iniluwa si Tinyo.

“Kuya Oliver..dito ka pala nagtatrabaho. Ang ganda ng opisina mo Kuya.” Ang masayang sabi niya sa akin kinabahan ako kasi nalaman na ni Justin ang aking pangalan baka magduda siya. Kumandong sa akin si Tinyo.

“Paano ka napunta dito? Wala pa naman tayong sasakyan?” Ang usisa ko.

“Eh kasi nakita ko po sa wallet niyo. Kaya nagbakasakali ako. Saka po nababagot ako sa bahay.” Ang sabi niya.

“Naku ikaw talaga baka mamaya naligaw ka. Naku ayoko ng magkahiwalay tayo. Wag na wag mo ng uulitin iyon ha.” Ang sermon ko sa kanya.

“Kuya pasensya na po. Hindi na po mauulit.” Ang parang naiiyak na sabi niya. Niyakap ko siya.

“Okay lang iyon. Ayoko lang kasi maulit na mawala ka. Takot na akong may mawala pa sa buhay ko.” Ang sabi ko.

“Sorry Kuya.” Ang naiiyak na sabi niya.

“Ssshhh...tahan na hindi galit si Kuya. Sandali lang ha. Pabili ako sa sekretarya ng pagkain natin.” Ang pagpapakalma ko sa kanya at binaba siya at lumabas.

Nag-utos ako ng bumili ng makakain para sa amin ni Tinyo. Sinama ko na rin si Josephine para naman hindi nakakahiya. Kasi inutusan ko siya. Kahit na iyon ang kanyang gawain ay nahihiya pa rin akong mag utos dahil hindi pa ako sanay. Bigla naman akong naihi kaya nagbanyo muna ako.

“Anong pangalan mo?” Ang tanong ni Justin.

“Tinyo po!” Ang sabi niya.

“Kapatid mo ang nakaupo diyan kanina?” Ang tanong niya sabay turo sa upuan ko.

“Opo.” Ang sagot niya.

“Anong buong pangalan ng Kuya mo?” Ang tanong niya.

“Oliver Concepcion po.” Ang sagot niya.

“Oliver Concepcion?” Ang hindi niya mapaniwalaan.

“Opo bakit po?” Ang takang sabi ni Tinyo.

“Ah wala kasi pamilyar kasi ang pangalan niya.” Ang sabi ni Justin.

“Saan ang probinsiya niyo pala?” Ang tanong.

“Naku wala po akong probinsiya si Kuya Oliver ang alam ko taga Batangas siya. Kasi inampon lang ako ni Kuya Oliver. Palaboy laboy po kasi ako noon.” Ang sabi niya.

“Talaga? Taga Batangas ang Kuya mo?” Ang usisa niya.

“Opo.” Ang sagot niya.

Binuksan ko na ang pintuan ng aking opisina. Pumasok na ako. Nakita kong kausap ni Justin si Tinyo. Naku baka makakuha na siya ng impormasyon sa akin. Hindi pa panahon para malaman niya na ako nga itong Oliver na kilala niya.

“Uhmm pasensya ka na kung pinaghintay kita. Justin right?” Ang sabi ko.

“Opo.” Ang matipid niyang sabi.

“Uhmm makakaalis ka na tatawagan ka na lang namin pag ikaw ang kukuhanin namin.” Ang sabi ko.

Nagulat man ay wala siyang nagawa. Tumayo na siya at lumabas ng aking umpisa. Nakahinga ako ng maluwag.

“Kuya may problema ba?” Ang puna ni Tinyo.

“Wala naman. Uhmm bunso?” Ang sabi ko.

“Ano po iyon Kuya?” Ang sabi niya.

“Kinausap ka ba ng lalaki kanina?” Ang tanong ko.

“Opo.” Ang sabi niya. Patay.

“Anong tinanong sa iyo?” Ang usisa ko.

“Kung ano name mo at kung saan ang probinsya mo.” Ang sagot niya.

“Sinagot mo ba?” Ang kinakabahang sabi ko.

“Opo.” Ang nakangiti pa niyang sabi. Lagot na. Buti na lang nakita ko silang nag uusap at buti napaalis ko siya kaagad dahil tiyak ko hindi iyon titigil kakaimbestiga pag nalaman niya ako ang kilala niyang Oliver.

Hindi pa rin ako komportable na nagkita kami. Ewan ko. Masaya at galit ang nararamdaman ko sa kanya. Masaya dahil nakita ko siya ulit pero sa kabilang banda ay may galit akong nararamdaman kasi pinagpalit niya ako sa babaeng kailan lang naman niya nakilala. Alam kong kilala niya si Camille pero hindi niya naman ito kilalang lubos pero siya pa rin ang pinaniwalaan niya. Napabuntong hininga ako.

Pero nagtataka ako sa sinabi niyang nauubos na ang savings niya. Bakit hindi ba mayaman sila? Anong nangyari bakit kailangan niyang magtrabaho pa? Ang mga nasaisip ko.

Hindi ko alam pero naawa ako sa kanya. Kahit paano may nagawa naman siyang maganda sa akin. Kaya bakit hindi ko siya tatanggapin ulit. Tulong ko na rin ito sa lahat ng nagawa niya kahit na may ginawa itong ikinagalit ko.

Mas marami naman kasi talagang nagawa sa akin si Justin at hindi ko maalis na hindi alalahanin iyon. Sayang lang kasi humantong kami sa hiwalayan. Pero alam ko kailangan na kailangan niya ito kaya kahit sa simpleng paraan ay makabayad ako sa kagandahang loob niya.

Kaya napagdesisyunan ko siya ang kunin ko. Alam ko mali ito kasi ayoko ng magkaroon pa ng kahit konting ugnayan sa kanya. Pero hindi talaga maatim na aking konsensiya ang nagsusumamong mata niya na kunin ko siya. Dahil kitang kita ko iyon sa kanya mga mata.

“Josephine?” Ang sigaw ko.

“Bakit po sir?” Ang sabi niya matapos pumasok sa aking opisina.

“Uhhmm...ito ang nakuha kong driver tawagan mo siya at sabihan kung available na siya bukas pwede na siyang magsimula. Punta siya kamo dito sa opisina ng umaga para makabili kami ng sasakyan. Kasi wala pa akong sasakyan bibili pa lang.” Ang bilin ko sa kanya.

“Sige po makakarating po sa kanya.” Ang sabi ni Josephine.

“Nandiyan na bang ang pagkain?” Ang tanong ko.

“Uhhmm wala pa po pero pag dumating ipapasok ko na lang po sa opisina niyo.” Ang sabi niya sa akin.

“Ok sige iyon lang.” Ang sabi ko sa kanya. Lumabas na ito at bumalik sa kanyang lamesa.

“Hantayin na lang natin muna ang pagkain. Maya maya aalis tayo punta tayo ng mall.” Ang sabi ko.

“Yehey aalis kami.” Ang tuwang tuwa na sabi niya.

Natawa ako. Hay kahit kailan talaga si Tinyo pag nakarinig na may pupuntahan ang saya saya. Hindi ko rin naman siya masisisi kasi ngayon pa lang niya ito nararanasan. At isa pa ay bata kasi kaya literal na inosente sa lahat ang bata. Hayaan ko na lang muna.

Papasok din kasi ako sa aking mga klase. Buti na lang panggabi ang culinary ko. Hapon naman ang aking business administration course. Busy ako everyday.

Lumipas ang ilang minuto ay kumatok at pumasok si Josephine at dala dala ang pagkain na inorder niya para sa amin. Jollibee pala ang inorder niya. Paborito pa naman ito ni Tinyo buti na lang. Hindi nga ako nagkamali kasi ng makita ito ni Tinyo ay tuwang tuwa ito.

“Wow Jollibee!.” Ang masayang sabi niya.

“Oo di ba paborito mo ito?” Ang tanong ko.

“Opo.” Ang masayang sabi niya.

“O Josephine kunin mo na ang pagkain mo para masaluhan mo kami.” Ang alok ko sa kanya.

“Nakakahiya naman po sir.” Ang sabi niya.

“Naku wag kang mahiya hindi ka naman iba eh.” Ang sabi ko.

“Salamat po sir!” Ang pagpapasalamat niya.

Kinabukasan ay dumating si Justin parang aakyat ng ligaw sa hitsura. Hay ewan ko. Masyadong paimpress. Pero alam niyo bang siya lang ang bukod tanging may hitsura sa lahat ng aplikante. May mga batang nag apply din pero walang dating kumbaga. Siya kasi kahit saang anggulo mapapalingon ka.

“Uhmm ano bang gusto mong itawag ko sa iyo?” Ang sabi ko kahit alam ko ang pwedeng itawag.

“Justin na lang po.” Ang sabi niya.

“Uhmm ok Justin. Hindi ka naman aakyat ng ligaw niyan sa hitsura mo.” Ang medyo natatawa kong sabi.

“Ah eh sir pasensya na po ito kasi ang mga damit kong presentable eh.” Ang nahihiya niyang sabi.

“Ok sige tara na. Sasakay tayo ng taxi muna. Kasi ikaw ang sasama sa akin para bumili ng sasakyan ko.” Ang sabi ko.

“Ok po.” Ang matipid niyang sabi.

At umalis na kami. Gusto kong sorpresahin si Tinyo pagkauwi ko. Gusto ko kasing makita ang hitsura niya pag alam niyang may bagong gamit. Sobra kasi kung makareact siya. Wagas.

Umalis na nga kami ni Justin. Ang dami naming pinuntahan na bilihan ng mga sasakyan. Hanggang sa makakita ako ng isang sasakyan na nagpukaw sa aking interes. Isa itong itim na sasakyan. RAV4 ang sasakyan. Okay na ito hindi naman kailangan malaki. Ang importante ay masasakyan ko.

“Sir ito ba ang Gusto niyo?” Ang sabi ng isang car agent.

“Pwede ko bang makita ang loob?” Ang sabi ko sa kanya.

“Opo sir sige po.” Ang magalang niyang sabi.

Tinitingnan ko ang loob. Sobrang nakakamangha. Alam mo marami namang magagandang sasakyan. Pero bukod tangi ito ang nagpukaw sa aking interes. Ngayon lang kasi ako makakahawak ng ganito. Minsan lang ako nakasakay ng sasakyan noong nandoon pa ako nakatira kila Justin.

Pinapasyal kasi kami ng kanyang mga magulang. Tuwang tuwa ako kasi hindi ko iyon naranasan sa piling nila Mang George at Aling Martha. Kaya laking pasalamat ko noon kay Justin dahil hindi siya nag kaakit sa akin na ibahagi kung anong meron siya. Kaya sana kahit sa ganitong paraan ay makabayad ako.

Aminado naman akong may puwang si Justin sa puso ko. Siya ang unang lalaking minahal ko. Aminado akong sa lalaki na ako nagkakagusto simula ng maging kaibigan ko si Justin. Hindi ko iyon pinagsisisihan kasi naramdaman ko naman na minahal niya ako. Iyon nga lang ay hindi naging maganda ang aming paghihiwalay. Ewan ko pero parang may nagsasabi na gusto kong makipagbalikan kay Justin. Pero sa kabilang banda ay may nagsasabing iwasan ko siya dahil baka saktan niya lang ako ulit. Hay ang gulo. Nakaramdam ako ng may humawak sa aking kamay. Napatingin ako.

“Sir Okay lang po ba kayo?” Ang nag aalalang sabi ni Justin. Pumasok pala siya sa sasakyan ng hindi ko namamalayan.

“Okay lang ako. May naalala lang kasi ako.” Ang sabi ko.

“Sir kasi po akala ko may nangyaring hindi maganda. Umiiyak rin po kasi kayo.” Ang nag aalalang sabi niya sa akin.

Lalo akong nahuhulog sa pinapakita niyang concern. Bumabalik ulit ang mga alaala na masaya naming pinagsamahan noon.

“Ah pasensya ka na. Emosyunal lang ako dahil ngayon lang ako ulit nakahawak ng ganito.” Ang nahihiya kong sabi at pinunasan ko ang aking mukha. Pero kinuha niya ito sa akin. At pinusan. Nagkatinginan kami ng matagal habang ginagawa niya na punasan ang luha ko.

Hindi ko alam pero isa lang ang nararamdaman ko ngayon. Napakasaya ko. Sana hindi na matapos ang araw na ito. Hindi ko talaga kayang tiisin ang lalaking ito. Dahil pati ang pagtibok ng puso ko ay siya pa rin ang laman.

Alam niyo ng maramdaman ko ulit ang magmahal sa katauhan ni Kuya Emil ay nakita ko lahat ng katangian na gusto ko sa isang lalaki. Siguro dahil may pagkakahawig ang katauhan niya kay Justin o talaga si Justin pa rin ang laman ng puso ko at hindi pa rin iyon nagbabago. Magulo kasi bigla kasi siyang bumalik. Ewan pero kahit ako nahihirapan.

“Uhmm sir ito na po ba ang kukunin niyo?” Ang nagpukaw sa amin dalawa ni Justin. Nahiya naman ako. Ganundin siya. At tapos tumingin ako sa kanya.

Ngayon ko lang napansin ang car agent na ito. May hitsura siya. Pero hindi ko alam pero nakita ko siyang ngumiti. Mas lalo tuloy akong nahiya sa kanya. Tumayo ako at humarap ako sa kanya.

“Ah yes. Ito na ang kukunin ko.” Ang sabi ko.

“Ok po sir this way po sir para po papirmahan ko sa inyo ang mga dokumentong kailangan niyo.” Ang magiliw niyang sabi.

Napansin kong masama ang tingin ni Justin doon sa car agent. Kayo lalo akong nagkaroon ng ideya na pagselosin ko siya. Ng makapunta na kami sa isang babasagin ng lamesa para papirmahan ako ng mga dokumento.

Habang ako ay pumipirma ay inalok ako ng tsaa. At ng akmang ibibigay sa akin ay kunyaring natabig ko ito. Ang malas ko nga lang ay nabasa ako.

“Ay sir pasensya na po kayo. Hindi ko po sinasadya.” Ang sabi niya sabay labas ng panyo niya at pinusan ang damit ko. Nakita naman ni Justin ito.

“Ikaw kasi tumingin ka sa ginagawa mo.” Ang medyo galit na sabi niya. Natuwa naman ako.

“Pasensya na po talaga. Hindi ko po sinasadya.” Ang paghingi niya ng dispensa.

“Okay lang iyon. Alam kong aksidente lang iyon.” Ang nakangiti kong sabi.

At iyon na nga pinapagpatuloy lang namin ang pagpipirma. Sinasabihan din niya ako ng ilang mahahalagang bagay ukol sa mga dapat kong malaman dahil bago lang ako nagkaroon ng sasakyan. Kaya interesado ako sa lahat lahat.

Nakita ko si Justin nakatingin pa rin ng masama sa car agent. Kasi paano naman lumalandi ako. May pangiti ngiti ako. Pero hindi ko naman alam kung bakit kailangan niyang magselos. Hindi naman niya alam na ako ang Oliver na hinahanap niya.

Bigla naman ako sinilaban na kung ano. Kaya para makumpirma ko kung talagang nagseselos si mokong aksidente kong nilaglag ang aking ballpen. At kasabay noon ay sabay sabay kaming yumuko at kinuha ang nalaglag na ballpen. Nagkamali ako kasi dapat kukunin lang dapat ng car agent pero sumabay pa itong si Justin kaya napahawak ang kamay ko sa kamay ng car agent at siya naman sa akin. Nagkatinginan kaming tatlo. Pero bukod tanging akong ngumiti kay car agent. Gusto ko kasing magselos si Justin.

Hindi naman ako nagkamali. Ng maayos namin ang sarili namin ay nagpaalam si Justin na lalabas muna para magyosi. Nilalamig daw kasi siya. Alam kong palusot lang niya iyon. Kami naman ay walang sawang nagkwekwentuhan. Nakita ko si Justin na nakatingin sa aming dalawa. Masama pa rin ang timpla ng mukha.

Dito ako nakakuha ng ideya para malaman ang buong pagkatao ng car agent. Siya si Albert Meneses. 23 years old. Sa Pasig nakatira. Medyo malayo siya sa pinagtatrabahuhan niya. Pero okay lang iyon sa kanya. Magiliw din siya. Single nga pala siya. Kaya nagkaroon ako ng ideya na anyayahin siya mamaya. Hindi naman siya tumanggi sa aking alok. Basta sinabi kong walang makakaalam sa gagawin namin.

Natapos na namin ang kailangang tapusin at sinabihan niya akong irerelease na lang nila ang sasakyan mamaya at siya na ang maghahatid sa opisina ko. Sumang ayon naman ako.

Umalis na kami ni Justin para bumalik sa aking opisina. Sinabihan ko na lang siya na pwede na siyang umuwi. Bukas na lang siya bumalik dito sa opisina. Ayokong papuntahin siya sa aking condominium. Kasi baka malaman o mabuko niya ako.

“Sige po sir mauna na po ako.” Ang magalang niyang sabi sa akin.

“Sige bukas na lang Justin.” Ang sabi ko.

At matapos magpaalaman sa isa’t isa ay umalis na siya. Gusto ko man siyang makasama ng matagal pero parang may nagsasabing iwasan ko siya. Pero hindi ko alam kung bakit. Iyon kasi ang nararamdaman ko sa kanya. Siguro dala na rin ng masasakit na alaala na binigay niya sa akin. Alam kong nasaktan ko siya ng itago ko ang aking pagkatao. Pero talagang hindi pa ako handang magpatawad siya kaya hindi ko siya magawang makasama ng matagal pa. May alinlangan pa rin kasi ako. Sana mapatawad niya ako.

Lumipas ang ilang oras at kinatok ako ni Josephine nandoon na raw sa baba ang aking sasakyan. Tinext na rin ako sa Iphone ko ni Albert ang aking car agent. Sinabihan ko siyang maghintay sa sasakyan at bababaan ko siya. Pinauwi ko na rin si Josephine dahil wala na rin naman siyang gagawin pa.

Ng makarating ako sa baba ay kaagad kong hinanap ang aking sasakyan at nakita ko siyang kumakaway sa akin. At pumasok na ako sa aking sasakyan. Nakangiti ito atnakatingin sa akin. Hay dinadaanan niya ako sa pagpapacute. Siyempre ako dahil iba ang pagkatao ko kaya siguro nagawa kong pumatol. Ngayon ko lang ito gagawin. Dahil kahit noon ay takot akong lumapit sa mga lalaki. Siguro nadala ng bago kong hitsura ang lakas ng loob kong pumatol sa kapwa ko ng walang kinatatakutan.

“Here’s your key.” Ang sabi niyang nakangiti at inabot sa akin ang susi pero hindi niya binitawan ang susi sa kamay ko. Hindi ako makagalaw sa kanyang pinakita.

“Saan tayo?” Ang nagpukaw sa aking ulirat. Naging tuod ako. Nahiya ako at napatingin sa kabilang side. Hinawakan niya ang aking baba at tiningnan niya ako. Maya maya ay nakita kong palapit ng palapit ang mukha niya at kasabay noon ay siniil niya akong ng halik.

Nagulat ako. Pero aminado akong nasarapan sa kanya. Ang galing niyang humalik. Parang sanay na siya. Siguro marami itong naging kasintahan kaya magaling sa halikan. Hindi naman kataka taka kasi may dating siya.

“Satisfied?” Ang nakangiting sabi niya sa akin. Talagang dinaan ako sa pagpapacute.

“Yup” Ang nakangiti ko ring sabi sa kanya.

Hindi ko pinagamit ang sasakyan na binili ko. Sumakay kami ng taxi para kumain sa isang mamahaling restaurant. Sa isang hotel sa Manila kami kumain. Puro kuwentuhan ang naganap sa amin. Hanggang sa magyayang siyang magcheck in kami. Oo sinabihan niya ako. Pumayag naman ako.

Habang paparating ay kinabahan ako sa aking gagawin. Kasi bago lang ako sa ganitong kalakaran. Hindi ko nga nasubukang mamik up ng mga lalaki kahit mayaman ako. Kasi takot ko lang. Siyempre baka may sakit na iyon. Kaya nagsisiguro lang naman ako.

Ng mapansin niya parang kinakabahan ako pinulupot niya ang kanyang kamay sa aking beywang at pinalapit sa kanya. Siyempre magkadikit na kami. Wala namang pakialam ang lalaking naghatid sa amin. Kaya okay lang. Saka walang dating iyong lalaking naghatid sa amin hindi katulad ni Albert. Kung mayroon siguro niyaya ko rin siya. Hay ganito na yata ako. Baka hindi ko na namalayan na isang araw makati na ako. Pero wala namang mawawala kung susubukan ko. Try try lang muna. Enjoyin kumbaga.

Ng makapasok kami sa aming kuwarto ay nilock niya ito. Humarap sa akin at hinawakan ang aking mukha. At siniil ako ng halik. Bumaba ang kanyang kamay at inisa isang tanggaling ang saplot ko. Gumanti ako ng halik at sinumulan ko ring tanggalin ang kanyang mga saplot. Nagtinginan kami sa isa’t isa.

Grabe ang ganda ng katawan niya. Makinis siya at bumagay sa kanya ang kaputian niya. At ang kanyang alaga ay unti unting tumitigas. Hindi siya kalakihan. Pinoy na pinoy ang dating. Nasa 5 pulgada lang ito.

“Ang ganda pala ng kawatan mo” Ang sabi niya sa akin.

“Ikaw din naman.” Ang balik ko ring sabi sa kanya.

Kasunod noon ay naghalikan kami at lumapit kami sa kama. Nahiga kami ng lumapit at pumatong siya sa akin. At sunod sunod pa rin ang halik. Bumaba siya sa aking leeg at dinilaan ito. Nakikiliti ako. At dumako naman siya sa aking dibdib at nilamas niya ang kabila at yung isa ang sinipsip niya. Hanggang bumaba siya sa aking pusod at kanyang nilawayan.

“Aahhh...ahhh..” Ang ungol ko.

Hindi ko alam pero bakit parang magaling ito taong ito. Ang isang katulad niya ay hindi mo mapagkakamalang binabae kasi lalaking lalaki tingnan. Pero imbes na magaksaya sa pagiisip ay tinuon ko ang aking pansin sa aking tinatamasang sarap.

Bumaba siya sa aking alaga at wala kaabog abog na sinubo iyon. Nagtagal siya sa pagpapaligaya sa akin. Sobrang sarap ng aking nararamdaman. Napapasabunot ako sa kanya. Hanggang ako naman ang gumawa sa kanya.

Inulit ko lang ang ginawa niya sa akin. Ng dumako na ako sa kanyang alaga ay sinubo ko iyon. Napapasabunot din siya sa ginagawa kong pagsubo. At hindi pa ako nakuntento ay sinubo ko rin ang itlog niya. At ng magsawa siya sa pagpapasubo ay hinatak ako papunta sa mukha niya at pumatong sa akin. Binuka niya ang aking paa. Nilagyan niya ng condom ang kanyang alaga. Ngayon ko lang alam iyon. Sapagkat wala naman ganoon ang lahat ng gumamit sa akin. Kahit si Kuya Emil.

“Papasukin kita Sir” Ang nakakatuksong sabi niya sa akin.

Unti unti niyang pinasok ang kanyang alaga. Hindi naman ako nahirapan kasi talaga naman maliit siya kumpara sa mga gumamit noon sa akin. Kahit matagal na iyon. Ay nakapasok pa rin ng buo ang kanya. Umulos siya ng umulos pabilis ng pabilis. Iba iba rin ang posisyon namin.

“Ahhh..ahhh.sarap mo sir. Nakakagigil ka. Ang guwapo mo pa.” Ang sabi niya sa akin. Hindi ako sumagot.

“Ayan na ako sirrrr!!” Ang sabi niya. At tinanggal niya ang condom at nagpalabas sa aking dibdib. Tiningnan ko siyang labasan. Grabe nakakalibog. At pagkatapos niya ay sinalsal niya ako hanggang sa ako ay labasan. Naghahalikan kami habang ginagawa niya sa akin. At nakatulog kami sa sobrang pagod.

“Ano ka ba Hon? Andito pa ako sa aking kliyente. Kailangan ko siya kasi mayaman ito.” Ang sabi ni Albert. Nakita niya akong nakatingin sa kanya at nagulat sa aking reaksiyong galit na galit.

“Out! Umalis ka!” Ang galit na galit kong sabi. Umalis siya. Pare pareho lang silang lahat. Manggagamit. Ang tanga ko talaga. Bakit hindi ko iyon naisip. Nabola ako ng taong iyon.

Umiiyak ako habang bumababa ako ng hotel. Pagkababa ko ng hotel hindi ko inaasahan ang pagsulpot niya.

______________________________________________

Spoiler alert:

“Hanggang kailan ka magpapanggap? Hanggang kailan mo ako tataguan? Ang tagal ko ng hinintay kang makita. Tapos ganito pa ang pagtatagpo natin.”

"Hayaan mong alisin ko yang takot mo. Nangangako ako pagbigyan mo lang ako.”

Kahit Umiwas Pa – Jake Vargas Song Lyrics

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 01 Jan 2012 16:00:00 +0000

Andito na naman po ang inyong lingkod. Ito ang unang beses ng aking paglalathala para sa taong 2012. Masaya ako na haharapin ang taong ito. Sana makasama ko pa kayo ng matagal sa taong ito. At sana rin hindi kayo magsawa sa pagbabasa sa aking akda. Marami pa akong mga kwentong ibabahagi sa inyo at sana masiyahan po kayo sa aking ihahandog sa taong 2012.

Balik na tayo sa aking istorya. Alam kong maraming nag-aabang sa paghihiganti ni Oliver. Malalaman niyo yan sa mga susunod na mga kabanata. Paghihiganti ba ang mangyayari o tadhana? Abangan niyo yan. Para sa kabanata na ito ay magsisimula na ang buhay mayaman nila Oliver at Tinyo. Enjoy at Happy New Year!

______________________________________________

“Kuya alam ko ito yung tinaya natin. Kasi ako ang pumili ng mga numero eh. Kaya nga nung nabasa ko ito tuwang tuwa ako. Malaki po ba iyong premyo Kuya? Makakabili na ba ako ng laruan na robot ulit?” Ang bibo niyang sabi sa akin. Niyakap ko siya at pinaghahalikan sa pisngi. Nadala ako sa sobrang saya dahil hindi ko inaasahan na mababago ang buhay namin sa pagtaya lang ng Lotto.

“Kuya bakit?” Ang walang kamuwang muwang niyang sabi sa akin. Natawa naman ako.

“Naku Tinyo sa laki ng premyo hindi na tayo magugutom, maraming laruan ang mabibili mo at saka pwede na tayong kumain sa mga paborito mong restaurant. Araw araw!” Ang masaya kong sabi.

“Talaga Kuya wow naman!” Ang masaya niyang sabi sa akin.

“Oo..kahit na anong gusto mo mabibili na natin.” Ang masaya ko pa ring sabi.

Hindi pa rin ako makapaniwala kaya tiningnan ko ito ulit ng ilang beses. Ng makumpirma ko na talagang kaparehong kapareho ay hindi ko maiwasang maiyak. Dahil heto na ang buhay na mag aahon sa amin sa kahirapan ni Tinyo. Tumingin ako sa taas at nagpasalamat sa binigay na biyaya.

“Kuya bakit ka umiiyak hindi ba dapat masaya ka kasi yayaman na tayo?” Ang sabi niya sa akin.

“Masaya ako bunso. Naiiyak ako kasi makakaahon na tayo sa kahirapan. Hindi na natin dadanasin ang hirap. At pinapangako ko sa iyo na iingatan ko ito at papalaguin.” Ang sabi ko dito habang pinupunasan ang aking mga luha.

“Kuya excited na ako. Mayaman na tayo..mayaman na tayo.” Ang masaya niyang sabi na sinabayan niya ng paglundag lundag.

Ito na nga siguro ang hinihintay ko noon pa. Magsisimula na ang pagbabago sa buhay ko. Sa buhay namin ni Tinyo.

Wala na kaming inaksayang panahon pumunta kami kinabukasan sa pinakaopisina ng PCSO para kunin ang premyo namin. Hindi ko muna pinapasok si Tinyo sa eskwelahan niya baka may makatunog sa amin. Mahirap na.

Nakuha namin ang cheque na naglalaman ng P455 Milyon sobra sobra ito. Kaya pinaencash namin ito sa bangkong sinabi sa amin ng Chairman ng PCSO. Nilagak ko sa bangko ang kalahati at ang kalahati ay nilagay ko sa atm na may passbook para madali namin siya mawidraw.

Bumili kami ng maraming maraming damit at laruan para kay Tinyo at kumain sa restaurant. Bago kami tumuloy sa isang hotel kasi plano ko munang kumuha ng isang condominium habang nagdedesisyon ako kung saan kami magpapatayo ng bahay namin ni Tinyo.

“Kuya ang saya saya ko. Mayaman na talaga tayo. Ang dami kong laruan oh.” Ang masaya niyang sabi sa akin ng nasa hotel kami. Doon muna kami matutulog.

“Oo basta pag may gusto ka bibilhin natin iyon. Pero bukas bibili tayo ng bahay may nakita kasi akong maganda at building iyon. Condominium daw ito at saka tayo papagawa ng malamansyon na bahay.” Ang masaya kong sabi.

“Yehey marami na tayong bahay. Bili rin tayo ng sasakyan Kuya ha!” Ang masaya rin niyang sabi.

“Oo bibili tayo ng sasakyan. Saka gusto ko rin magbakasyon tayo sa ibang lugar. Gusto mo ba iyon?” Ang sabi at tanong ko.

“Oo gusto kong pumunta ng dagat at may nakita akong parang katulad ng peryahan pero mas maganda doon.” Ang sabi niya.

“Oo pupuntahan natin iyon lahat lahat.” Ang masaya kong sabi sa kanya.

Kuwentuhan kami ng kuwentuhan ni Tinyo sa kung ano pang balak naming bilhin. Natuwa ako kasi ngayon lang ako nakahawak ng ganito kalaking pera. At hindi ko alam kung paano ko siya gagastusin ng tama.

Kinabukasan ay tumingin tingin kami ng condominium. Nakakakita kami sa Pasay malapit sa Mall of Asia. Maganda ito at walang patumpik tumpik ay kinuha namin iyon. Cash iyon at sinabi sa amin na sa susunod na linggo ay pwede na namin lipatan iyon.

Since nandoon na kami ay bumili na kami ng gamit sa bahay. Sinabi ko kung pwedeng ideliver iyon sa condominium na binigay kong address sa kanila. Pumayag naman sila. Dahil sabik na sabik kami ay bumili kami ng mga magagandang appliances. Hindi ko alam pero natutuwa ako sa unti unting pagbabago ng buhay ko, buhay namin ni Tinyo.

Hindi ko na pinapasok si Tinyo dahil sa seguridad namin. Baka may nakaalam na kami ang nanalo kaya minabuti ko munang patigilin si Tinyo pansamantala. Gusto ko lang makatiyak na ligtas kaming dalawa sa kahit na anong kapahamakan. Okay lang naman kay Tinyo at naunawaan naman ng bata. Pag okay na ililipat ko na lang siya sa isang pribadong eskwelahan para mas matutukan siya lalo. May potensiyal kasi si Tinyo na mas lalong gumaling.

Makalipas ang ilang araw ay nakalipat na kami sa binili naming condominium. Tatlong kuwarto iyon at pinaayos na rin namin ang gamit sa condominium. Tuwang tuwa si Tinyo na makapasok na kami sa aming bagong tahanan. Nilagay ko rin pala ang lahat ng alaala nina Nanay Lucy at Kuya Emil sa bago naming tahanan.

“Wow Kuya ang ganda ng bahay natin!” Ang manghang sabi ni Tinyo.

“Oo bunso dito na tayo titira simula ngayon. Hindi ka na hihiga sa matigas na kama kundi sa malambot na. Tara tingnan natin ang iyong kuwarto.” Ang aya ko dito.

Napakaganda ng kuwarto niya. Pinakulayan namin iyon ng paborito niyang kulay na asul. May sarili rin itong TV sa kuwarto at personal computer. Gagamitin niya iyon para sa pag aaral niya rin. At pinuno namin iyon ng maraming laruan at maraming damit na rin.

“Wow ganda naman Kuya ng kuwarto ko. Akin po ba talaga ito?” Ang mangha niyang sabi.

“Oo sayong sayo ito. Kaya masanay ka na. Hindi na tayo magkakatabi ngayon.” Ang sabi niya. Tumingin siya sa akin ng masama.

“Bakit ayaw mo ba sa kuwarto mo?” Ang pagtataka ko.

“Gusto ko pa rin kasama ka Kuya.” Ang galit niyang sabi sa akin.

“Ah iyon lang ba. Okay naman kung gusto mo pa rin akong katabi. Pero malaki ka na kasi dapat matuto ka na ring matulog mag isa.” Ang sabi ko.

“Ah basta dapat magkatabi tayo.” Ang tampo niyang sabi.

“Oo na sige na po. Magkatabi na tayong matulog.” Ang sabi ko na lang.

Nakakatuwa talaga ang batang ito. Sobrang bibo. Hindi ko alam kung saan nagmana sa kabibuan ang batang ito. Iniwan ko muna siya sa kuwarto niya para makapagpahinga ako sa sarili kong kuwarto.

Ito ang pinakamalaking lugar sa loob ng condo ko. Dalawang unit ito para mas malawak siyang tingnan. Puti ang pintura ng aking silid.Gusto ko kasi maaliwalas. Maganda ang view kasi makikita ang Manila Bay sa aking kuwarto. Kinuha ko ang larawan ni Nanay Lucy na nasa side table ng aking kama.

“Nay Lucy tingnan mo oh. Bago na ang bahay namin.“ Ang pagmamalaki kong sabi habang naktingin ako sa litrato ni Nanay Lucy.

“Pasensya na Nay Lucy pero hindi na namin babalikan ang bahay niyo mahirap na po baka may masamang mangyari sa amin. Sana po maintindihan niyo po ako.”

“Sana nandito kayo Nay Lucy para at least maramdaman niyo ang ginhawa na aming tinatamasa ngayon. Sana kasama ka namin ngayon. Nakakapanghinayang lang po kasi Nanay Lucy na hindi niyo nadatnan.

“Hayaan niyo po Nay Lucy bibisitahin namin kayo sa libingan niyo para pasalamatan ka sa lahat lahat ng naitulong niyo sa amin lalo na sa akin.”

Natapos na ako kay Nay Lucy at binalik ko sa kinalalagyan nito sa aking side table. Kinuha ko naman ang litrato ni Kuya Emil.

“Kuya tingnan mo oh. Bago na ang bahay namin. “

“Sana kung nandito ka ito na ang magiging bahay natin. Dito tayo ngayon bubuo ng pamilya natin. Pero huli na ang lahat dahil hindi mo na naabutan pa.”

“Miss na miss na kita. Miss ko na ang mukha mo, ang halik at yakap mo. Nangungulila ako sa iyo. Dahil parang kulang ang buhay ko simula nung iwan mo ako.”

“Sariwa pa ang mga alaala mo sa akin kahit matagal ka ng wala. Kung maibabalik ko lang hinding hindi ko na papayagan pang may mangyari sa iyo iyon. Naghihinayang lang ako.”

At naiyak ako habang sinasabi ko ang mga katagang iyon. Hindi ko talaga lubos maisip na hanggang ngayon ay masakit pa rin ang pagkawala ni Kuya Emil.

Nakatulog ako pagkatapos kong kausapin sina Nanay Lucy at Kuya Emil. Namalayan ko nalang na parang may tumabi sa akin at nakayakap. Naalimpungatan ako at nakita kong yakap yakap ako ni Tinyo.

Niyakap ko rin siya at hinahaplos haplos ang buhok. Natutuwa ako sa pinagbago ng hitsura niya. Sa pagiging gusgusin hanggang sa makita mo ang angking kagwapuhan nito. Lumabas ang pagiging maputi nito. Naging magandang lalaki siya. At oras na maging binata ito ay maraming mahuhulog sa kanyang angking kagwapuhan bukod pa sa matalino itong bata. Ginising ko siya matapos kong magluto ng kakainin namin para sa hapunan.

“Wow sarap ng luto mo Kuya!” Ang masayang sabi niya.

“Ikaw talaga puro ka bola!” Ang sabi ko.

“Hindi kaya totoo po iyon.” Ang sabi niya.

Simpleng fried chicken lang iyon. Tinatry kong magluto para mas makatipid na rin kaysa sa lagi kaming kumakain sa labas. Oo kahit na malaki ang napanalunan ko hindi ibig sabihin ay kailangan gumastos kasi mabilis lang iyon maubos kaya pag hindi mo tinipid baka balik paghihirap ka. Ayoko na ulit maranasan iyon.

Kinabukasan ay nagbabasa ako ng pwedeng pagtayuan ng bahay na gusto kong ipatayo. Tumitingin din ako ng mga design ng bahay. Marunong na rin naman akong mag internet kaya may alam na rin ako kahit papaano gumamit ng computer.

Pero habang wala pa akong desisyon ay napag isipan kong mag aral ng pagluluto at pagnenegosyo. Mayroon mga eskwelahan ang nagbibigay na ganoon. Siyempre sa mga sikat ako pumasok. Nag aaral din ako ng lengguwaheng English para hindi ako maging mangmang kahit na may alam ako siyempre iba pa rin iyong bihasa ka.

Si Tinyo naman ay kinuhanan ko ng private tutor para hindi siya mabagot para maipagpatuloy niya na rin ang pag aaral niya. Sayang naman kasi dahil alam kong may potensiyal ang bata. Matalino kasi ito. Para next year ay ieenrol ko siya sa isang pribadong eskwelahan.

Habang dumadaan ang mga araw ay nagkakaroon na ng liwanag ang mga gusto kong gawin pa. Nagfranchise ako ng isang kilalang foodchain. Naginvest ako sa isang malaking kumpanya at dahil doon nagkaroon ako ng magandang posisyon sa kumpanyang iyon.

Pinag aralan ko lahat lahat ng dapat kong matutunan sa kumpanyang iyon. Nagkaroon ako ng sekretarya. At kinailangan ko maghanap ng driver at bodyguard na rin para maprotektahan ako. Nagpanukala ako sa isang diyaryo.

Bago ako magsimula sa kumpanyang iyon ay magbabakasyon muna kami ng isang linggo sa Hongkong ni Tinyo. Matagal ng pangarap ng bata ang pumunta sa Disneyland ng minsan niyang makita ito habang kami ay nanonood. Nakuha na kasi namin ang aming pasaporte.

“May suprise ako sa iyo?” Ang sabi ko kay Tinyo.

“Ano po iyon Kuya?” Ang sabi niya. Halatang interesado ito.

“Di ba gusto mong pumunta ng Disneyland?” Ang tanong ko dito.

“Opo!” Ang sabi niya.

“Okay humanda ka na dahil bukas aalis na tayo papunta ng HONGKONG!” Ang masaya kong sabi.

“Talaga po. Yehey! Makakapunta na ako ng Disneyland” Ang masayang masayang niyang sabi.

Para talaga siyang anak ko. Hindi lang ako Kuya sa kanya. Responsibilidad kong ibigay sa kanya ang pangangailangan ng isang anak. Gusto kong ibigay ito kay Tinyo na alam kong pinagkaitan ng bagay bagay tulad ko. Ayokong danasin niya ang bagay na dinanas ko noon noong kasing edad ko lang siya. Kaya sa abot na makakaya ko gusto ko puro magagandang bagay ang maibigay ko sa kanya.

Mabilis niyang inubos ang kanyang kinakain para maghanda sa aming biyahe bukas. Excited na rin ako kasi ngayon lang ako makakasakay ng eroplano sa tanang buhay ko. At siyempre ngayon lang din ako makakaalis ng ibang bansa. Kaya lalong akong naexcite. Wala sa isip ko na makakaalis ako ng bansa akala ko hanggang panaginip lang ito pero nagbago iyon dahil ang totoo kasi bukas na ang alis namin.

Kinabukasan ay maaga kaming nagtungo ng paliparan para sa aming biyahe. Excited kaming pareho dahil unang beses namin itong bibiyaheng magkasama. Walang pagsidlan ng tuwa si Tinyo ng nasa paliparan na kami. Hindi nga ito natulog dahil sa sobrang excited at talaga namang kinulit ako ng kinulit tungkol sa kung anong meron doon sa pupuntahan namin. Siyempre ako naman ay wala akong maisagot kaya dinaan ko sa pagiinternet at pinakita ko sa kanya kung anong meron para magkaroon din kami ng ideya.

Ng makarating kami sa Hongkong ay hindi na makapaghintay si Tinyo na pumunta na raw kami ng Disneyland.

“Kuya dalian mo naman po. Baka mamaya malate tayo doon sa Disney.” Ang sabi niya sa akin.

“Ano ka ba nakakahiya naman. Bukas pa tayo pupunta doon.” Ang sabi ko.

“Bakit naman po?” Ang sabi niya.

“Kailangan muna nating pumunta sa tutuluyan natin kasi sabi sa akin kailangan isang araw natin lilibutin ang Disney.” Ang sabi ko.

“Ganon po ba iyon?” Ang medyo malungkot na sabi niya.

“O wag ka ng malungkot. May tour guide tayo ililibot tayo sa magagandang lugar dito.” Ang pangungumbinsi ko sa kanya.”

“Sige po.” Ang sabi niya.

At iyon nga ang nangyari pinuntahan namin ang hotel namin kung saan kami manunuluyan pansamantala. Mga isang linggo kami dito para masulit namin. Sasakay kasi kami ng Cruise ship at pupunta rin kami ng Macau.

Kaya wala kaming sinayang ng oras ni Tinyo. Ekslusibo ang aming tour guide. At may sarili kaming sasakyan sa Hongkong para dalhin kami sa mga magagandang lugar sa Hongkong. Magaling kasi ang sekretarya ko na si Josephine. Kumuha ako kasi kailangan ko iyon para may kaagapay ako sa lahat ng bagay. Mabait naman si Josephine. Hindi pa ako nakakapasok sa aking opisina kasi tanging attorney ko ang nagiging abala sa negosyong pinasukan ko. Mga isang buwan bago ako sumabak sa trabaho ang hiningi ko sa aking attorney.

At iyon na nga sobra kaming natuwa sa bakasyon namin sa Hongkong. Talagang wala kaming sinayang na oras. Wala rin namang kapaguran si Tinyo. Picture dito picture doon. Video dito video doon. Kain dito kain toon. Punta dito punta doon. Yan ang mga ginawa namin.

Araw ng sakay ng Cruise ship excited kami dahil unang beses namin makakasakay sa isang barko. Ng makarating kami ay sobrang tuwa pa rin ni Tinyo.

“Kuya ang laki laki po pala nitong barko.” Ang manghang manghang sabi niya sa akin.

“Oo nga eh. Kala ko sa TV ko lang ito makikita pero ngayon nandito na tayo.” Ang mangha ko ring sabi.

“Tara na Kuya dali libutin na natin ito.” Ang masaya pag anyaya sa akin sabay hila ng aking kamay.

Nilibot namin ang buong barko siyempre hindi namin pinalampas ang picturan at siyempre may video pa. Pinuntahan namin talaga lahat ng bawat sulok ng barko. Nakabalik din kami ulit sa pampang at sinundo pabalik ng aming tinutuluyan.

At natapos ang isang linggong bakasyon sa Hongkong tuwang tuwa si Tinyo dahil nakapunta na siya sa gustong gusto niyang theme park. Hindi naman kami nabigo na malubos ang pagbabakasyon dahil talagang sulit. Nakauwi na kami sa Pilipinas.

“Kuya sa susunod po sa ibang lugar ulit.” Ang sabi niya sa akin.

“Oo ba. Sige sabihin mo lang kung saan pupunta tayo.” Ang sabi ko.

“Kuya gusto ko sa America.” Ang sabi niya.

“Ganoon ang layo naman.” Ang sabi ko.

“Ah basta doon ang gusto ko.” Ang giit niya.

“Makakatanggi ba ako sa bunso ko.” Ang lambing ko sa kanya sabay yakap.

“Talaga doon tayo sa susunod?” Ang hindi niya makapaniwala. Tumango ako.

“Muwah..muwah.” Ang paghalik niya sa pisngi ko na kinatuwa ko naman. Malambing talaga itong bunso ko.

“Dahil diyan sige aayusin natin para masabi ko sa iyo kung kailan tayo makakapunta doon.” Ang sabi ko.

“Yehey!!Yehey!!” Ang tuwang tuwa na sabi niya sa akin.

Masaya ang naging bakasyon namin. May gagawin nga pala ako. Papaayos ko pala ang sarili ko. Gusto kong ayusin ang mukha ko. Kasi nga puro tigyawat ito at isang kilay lang kaya bukas ay pupunta ako ng doktor para ipacheck ang pwedeng ipabago sa mukha ko. Gusto ko kasi maging presentable ako pag humarap ako sa tao. Na yung tipong titingalain ako.

Sawa na ako sa panghuhusga nila sa aking hitsura. Sa oras na mapaayos ko ang aking mukha ay magbabago na ang pagtingin nila sa akin. Iwawaksi ko na ang mga mapapait na alaala. Gagantihan ko lahat ng mga nang alipusta sa aking pagkatao.

“Humanda na sila sa aking pagbabago. Makikita na nila ang isang bagong Oliver Concepcion.”

“Hinding hindi na ako papatalo sa kanila. Ngayon may pera ako. Gagantihan ko silang lahat. Sawa na ako na lagi ako ang inaapi.”

“Pagbabayarin ko ang gumawa kay Kuya Emil. Pagbabayarin ko rin ang umapak sa aking pagkatao lahat sila magbabayad. Makikita nilang lahat.”

Oo magsisimula na akong gumanti. Alam kong magiging madali na lang sa akin ito kasi may pera na ako. Mas madali kong magagawa ang lahat ng nanaisin. Hindi ko pa nakakalimutan silang lahat. Halos parang kahapon lang ang mga nangyari. Hinding hindi ko papatawarin sila hangga’t hindi sila humihingi na tawad sa akin. Iyan ay kung magpapatawad ko pa sila.

Bago ang nakatakdang pagpasok ko sa aking trabaho ay nagpasabi ako na kailangan ko ng driver na bodyguard. Para all in one. Pinapaskil ko iyon 1 day bago akong pumasok. Habang may inaayos pa ako.

Nakakuha naman ng interes kay Justin ang panukalang iyon at tinawagan niya ito. At sa susunod na lunes ay kailangang pumunta siya dahil kakausapin daw kasi personal ng boss niya ang lahat ng aplikante at mamimili raw siya sa araw na iyon. Siniguro rin kasi sa kanya na malaking sahod ito at bigatin daw talaga ang boss niya magpasahod kaya hindi problema ang sahod basta masipag, maaasahan at mapagkakatiwalaan ay okay na okay daw sa boss nito ang sabi sa kanya ng sekretarya nito.

“Kuya desidido ka na ba dyan?” Ang nagdududang tanong ni Barbara sa Kuya.

“Oo sayang naman saka tama iyon kasi tapos na ang semester.” Ang sabi niya.

“Kuya ang daming pwedeng trabaho bakit pagmamaneho at pagbobodyguard pa ang napili mo.” Ang usisa ni Barbara.

“Hindi kasi ito nakakapagod. Saka okay na ito malaki daw ang bayad eh. Sabi ng sekretarya.” Ang sabi nito.

“Yan ba talagang ang dahilan?” Ang hindi makapaniwalang sabi ni Barbara.

“Ikaw talaga bakit may iba pa bang dahilan?” Ang sabi niya.

“Oo.” Ang mabilis na sabi ni Barbara.

“Anong dahilan pa?” Ang tanong niya.

“Eh di si Oliver. Para mahanap mo siya. Kasi kung nasa opisina ka hindi mo siya makikita. Tama ba ako?” Ang sabi ni Barbara.

Ngumiti lang ito tanda na nakuha ito ng kapatid niya ang dahilan. Oo ito ang dahilan niya kaya gusto niyang pasukin ang ganoong trabaho kasi sabihin pang mababang uri ng trabaho iyon wala siya pakialam ang importante ay makita niya ako. Iyon lang ang magiging daan para mas mapadali ang pagkikita namin.

Nararamdaman niya na malapit na kaming magkita. Sinasabi kasi ng puso niya na malapit lang ako. Hindi nagkakamali ang puso sa pagdikta nito. At hindi ito nagbabago. Hindi katulad ng utak pwedeng magkamali pwedeng magbago. Saka hindi niya rin malaman ang dahilan kung bakit naging interesado siya dito sa kumpanyang nangangailangan ng personal driver at bodyguard.

Samanatala sa aking kinaroroon pagkatapos kong magbakasyon ay tumungo ako sa doktor para ipacheck kung may pwedeng baguhin sa hitsura ko. Para mas lalo akong maging komportable. Ineksamin ako ng isang espesyalista sa balat.

“Matatanggal natin ang tigyawat mo sa pamamagitan ng isang teknolohiyang galing ibang bansa tapos aayusin lang natin ng konti iyang kilay mo para maging dalawa. Saka yung ngipin mo pwede kang pumunta sa dentista natin para tingan yang ngipin mo at maayos nila.” Ang sabi ni Doktora Mendez.

“Ganoon po ba sige po kayo na po ang bahala ang importante ay maging presentable ako pag humarap na ako sa ibang tao.” Ang sabi ko.

“Okay sige para masimulan na natin.” Ang sabi ni Doktora Mendez.

At sinimulan na nila ang pagbabago sa mukha ko. Finacial nila ang mukha ko at may laser treatment din silang ginamit. Pinaputi din nila ng konti ang mukha ko tamang tama lang sa aking kutis. Naging maganda ang kinalabasan dahil talagang gumandang lalaki ako.

Sumunod naman akong pumunta sa dentista. At base sa sinabi sa akin ay kailangan lagyan ng brace ang ngipin ko para maayos. Kaya nilinis muna ang ngipin ko bago nilagyang ng brace. Magtatagal iyon ng 2 taon or depende sa magiging ayos ng ngipin ko. Kaya sinabihan ako ng doktor na laging magpatingin sa kanya para makita ang kondisyon ng brace ko at ng ngipin.

Pagkatapos noon ay bumisita ako sa salon para magpaayos ng buhok at bumili ng mga damit na babagay sa aking bagong hitsura. Tiyak kong magbabago ang tingin sa akin ng tao matapos ang ginawa sa akin. Hindi nga ako nagkamali kasi si Tinyo ay nagulat sa akin akala niya ibang tao ako iyon pala Kuya niya.

Bago ang nalalapit na pagpasok ko sa aking trabaho ay naging abala ako sa pagpapayos ng aking hitsura. Siyempre tatlong linggo ang gugugulin ko para sa isang matinding pagbabago. Tama lang iyon para maihanda ko ang sarili sa matitinding hamon ng buhay.

Wala namang problema sa trabaho ko kasi may posisyon ako. Hindi pa naman nila ako nakikita kundi background lang ang alam nila tungkol sa akin. Hiniling ko kasi iyan sa aking attorney. Para masabi kong nagbago ang buhay ko. Bukod tanging si Attorney lang ang nakakaalam ng aking pagkatao. Kaya pasalamat ako sa kanya kasi mapagkakatiwalaan siya.

Dumating ang araw ng unang sabak ko sa trabaho ko. Excited at medyo kinakabahan ako pero kailangan kong maging matatag at palaban. Kaya nilakasan ko ang loob ko.

“Hello ikaw ba si Josephine?” Ang tanong ko.

“Opo, sino po sila?” Ang sabi ng nasa secretary desk.

“Ako si Oliver.” Ang sabi ko.

“Ay kayo po pala ang boss ko. Sorry po wala kasi akong picture niyo kaya hindi ko po kayo nakilala” Ang paghingi niya ng depensa.

Pinapasok na niya ako sa aking opisina. Sinabi niya sa akin ang mga gagawin ko. Pinatawag niya na rin ang mga aplikante pero wala akong mapili. Hanggang sa may humabol daw na isang aplikante.

“Sir mayroon pa pong humabol. Papasukin ko na po siya.“ Ang sabi ng aking sekretarya. Binigay sa akin ang pangalan ng aplikante sa isang matigas na board.

“Andrei Justin Dela Torre” Ang pangalan ng aplikante.

______________________________________________

Spoiler Alert:

Babalik kang Muli Song Lyrics

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 30 Dec 2011 16:00:00 +0000

Maganda araw po sa inyo. Malapit na pong magtapos ang 2011. Ang tagal ko na rin pala dito sa Blog ko. Nagsimula ako noong July so bale mga 5 months na akong nagsusulat. Hay hindi ko akalain na magtatagal ako sa pagsusulat. Sa totoo lang may time na gusto ko ng sumuko dahil feeling ko walang nakakaappreciate ng gawa ko pero nagbago iyon dahil ang talagang adhikain ko dito ay maibahagi ang nasa saloobin ko.

Hindi ako nagpapansin dahil lang gusto kong sumikat. Gusto ko lang mapalawak ang aking imahinasyon. Kaya siguro nakasanayan ko na ang magsulat. Hanggang may nagbabasa at hanggang may nagpupunta sa aking Blog hindi ako titigil sa pagsusulat. Hindi ko man ito ikayayaman ang importante ay makapagbigay ako ng aral at saya sa lahat. Yun lang naman ang adhikain ko kaya ako gumawa ng sarili kong Blog. Kaya lubos ako nagpapasalamat mula sa kaibuturan ng aking puso.

Gusto ko lang po pasalamatan ang mga walang sawang nagbabasa sa aking akda. Pasalamatan ko lang ang mga nagbigay ng komento magmula sa simula hanggang sa matapos ang taong ito. Kasama po dito ang mga nagkomento sa unang gawa ko na "SA ISANG IGLAP" hanggang sa bago kong gawa na "NO ONE". Heto na po sila:

egG

jackcolin21

R3b3L^+ion

mark_roxas45

dada

Jay

Jeffrey Paloma

MArc

Rue

icy

Zildjian

Ross Magno

tionso

gel

MAr

Ako_si_3rd

Gerald

Midnytdanzer

Andrian

Chris

mike s.

marL

Darkboy13

ANDY

ramy from qatar

Kayo ang rason ko kung bakit ko ito pinagpapatuloy. Sana patuloy pa rin kayong sumuporta sa aking akda. Maraming maraming salamat sa inyong lahat. Pasensya na po kung mahaba. Tutal matatapos na rin ang taon. Kaya pagbigyan niyo na ako.

Balik tayo sa istorya ko. Ang kabanata na ito ang siyang magsisimula ng panibagong kabanata sa buhay ng lahat ng tauhan ko dito sa aking istorya. Tamang tama po ito sa pagsisimula ng bagong taon. Alam kong sabik na sabik na kayo kung anong klaseng pagbabago ang magaganap. Hindi ko na po patatagalin pa. Heto na po. Enjoy at Manigong Bagong Taon sa inyong lahat.

______________________________________________

	Pink - Fuckin' Perfect .mp3

	Found at bee mp3 search engine

(Paki-play)

“Kuya Oliverrrr!!!” Ang sigaw ng bata. At tumakbo papunta sa akin.

“Ti..tinyo!!!” Ang sigaw kong ring sabi sa batang tinutukoy ng Pulis.

“Buti naman ligtas ka. Salamat sa diyos.” Ang naiiyak kong sabi at niyakap ko siya ng mahigpit.

“Anong nangyari sa iyo bakit ka biglang nawala noon?” Ang usisa ko.

“Kuya may lagusang ginawa ang mga batang kasama natin kaya nakatakas kami. Natakot ako kasi mag isa na lang ako. Lagi akong nasa kalye at hinahanap kita.“ Ang umiiyak niyang sabi. Gusgusin siyang tingnan at may amoy.

“Naku kawawa ka naman. Hayaan mo hindi ka na ulit mawawalay sa akin. Lagi na tayong magkasama.” Ang sabi ko. Natuwa naman siya at napayakap ulit.

“Kuya promise mo yan wag mo na akong iiwan pa.” Ang umiiyak niyang sabi sa akin. Naawa naman ako sa kalagayan niya.

“Oo promise.” Ang sabi ko.

“Kilala mo pala ang batang iyan?” Ang sabi ni Nanay Lucy.

“Siya iyong sinasabi kong ampon kong kapatid pero parang tunay na kapatid na ang turing ko sa kanya.” Ang sabi ko kay Nanay Lucy.

“Ganoon ba buti naman nakita mo na siya.” Ang masayang sabi sa akin ni Nanay Lucy.

“Oo nga Nay kaso lang ang pangit ng pagkikita namin kasi siya pa ang naging dahilan kung bakit namatay si Kuya Emil.” Ang sabi ko. Napatingin sa akin si Tinyo.

“Naku wag mo ng isipin iyon Tinyo may nawala man sa akin at least may bumalik. Wala na tayong magagawa doon. Saka alam kong hindi aksidente ang pagkamatay ni Kuya Emil dahil may gusto talagang pumatay pa sa kanya noon pa.” Ang may diin kong sabi.

“Huminahon ka Oliver masama ang magbintang wala tayong pruweba. Kahit na may alam tayo manahimik na lang tayo kasi mapapahamak lang tayo.” Ang sabi ni Nanay Lucy.

“Basta balang araw Nay ipaghihiganti ko ang pagkamatay ni Kuya Emil kailangan may magbayad sa gumawa sa kanya nito.” Ang may diin kong sabi.

“Oliver masama ang may dalang galit sa puso mo. Hindi maganda iyan. Patawarin mo na lang sila at ang diyos na ang bahala sa kanila.” Ang pagpapakalma ni Nanay sa akin.

“Wag kayong mag alala Nay hindi pa ngayon may tamang panahon para makaganti.” Ang sabi ko dito puno ng katatagan. Pero kahit ako hindi ko alam kung paano magsisimula.

Lumipas ng ilang minuto ay inuwi na namin si Tinyo sa bahay. Ang mga magulang naman ni Kuya Emil ay kinuha na ang bangkay at inuwi sa probinsiya nila. Gusto man naming sumama ay wala kaming pera. Naiiyak ako dahil ang taong nagmahal sa akin ng lubusan ay biglang pang babawiin sa akin. Wala na ba akong karapatang maging maligaya.

Una si Justin sumunod si Kuya Emil. Since wala na si Kuya Emil sino na ngayon ang magmamahal sa katulad ko. Alam kong buhay pa si Justin pero malamang sila pa rin ni Camille dahil sa nagawang kong patayin ang anak niya. Hindi ko alam pero parang may puwang pa rin sa akin si Justin kahit matagal ko na siyang hindi nakikita. Iba rin si Kuya Emil dahil siya ang nagbigay sa akin ng panibagong buhay kaya pareho lang silang matimbang sa puso ko.

Lumipas ang ilang araw, linggo, buwan at taon. Masaya kaming tatlo ni Tinyo at Nanay Lucy. Isang pamilya na ang turingan namin. Ito na talaga ang sinasabing tunay na pamilyang Pilipino. Masaya at laging sama sama sa lahat ng bagay.

Dumadaan pa rin ako sa bahay ni Kuya Emil pero may bago ng nakatira doon. Kinuha ko noon ang ibang alaala at inuwi sa bahay ni Nanay Lucy. Tinutulungan namin si Nanay Lucy na maghanap ng bote at diyaryo. At nagtitinda rin kami ng merienda sa hapon pandagdag kita sa araw araw namin. Masaya at mahirap kasi wala na kaming katulong sa araw araw na gastusin hindi tulad noong buhay pa si Kuya Emil laging masarap na pagkain. Pero okay lang iyon wala naman kaming magagawa kuntento na rin naman ako sa kung anong meron sa amin.

Si Tinyo ay pumapasok na sa Elementary School bilang grade 1 na malapit sa lugar namin. At ako ay nagsisimulang maghanap ng mapapasukan. Gusto ko sana service crew kaso kailangan daw at least high school graduate. Hindi nga pala ako nakatapos ng high school dala ng lumayas ako at magdadalawang taon na simula noong iwan ko ang Batangas. Pero hindi ako nagsisisi kasi marami akong natutunan. Naging matatag ako sa hamon ng buhay. Lahat ng aking pinagdaan ay magiging inspirasyon ko para matupad ang mga pangarap ko. Hinding hindi ko sasayangin ang pagkakataon na binigay sa akin ng panginoon. Kaya unti unti ko itong babaguhin at kakalimutan ang pait ng nakaraan.

Si Justin naman ay nagsusumikap sa kanyang pag aaral bilang Engineer. Matalino talaga siya at consistent Dean’s Lister. Kaya 2 taon na rin siyang scholar sa school na pinapasukan. Mayroon na rin naman siyang mga kaibigan pero hindi nga lang siya ganoon nakikipagclose sa kanila. Pag may oras ay nagtitingin sa mga mall baka sakaling makita ako ni Justin pero bigo siya pero hindi pa rin siya nawawalan ng pag-asa na balang araw ay magkikita din kami.

Isang araw ay kakauwi lang nila galing sa mental institution. Pinaadmit nila ang Mommy nila para daw matutukan ng doktor ang kalagayan nito. Sa una ay ayaw nilang magkapatid ang desisyon ng doktor kaso hindi na minsan kaya ni Barbara at ni Aling Minda (ang katulong nila) ang Mommy nila. Kahit siya ay nahihirapan na. Kaya kinalaunan ay napagdesisyunan nilang ipasok na ito sa mental institution.

“Kuya tama ba ang desisyon natin?” Ang tila nag aalinlangan pang sabi ni Barbara sa Kuya ng ipasok na nila sa mental institution ang kanila Mommy.

“Ewan ko rin pero alam kong ito ang tama at rekomendasyon ito ng doktor kaya magtiwala na lang tayo na gagaling din si Mommy?” Ang sabi niya.

“Kuya sa susunod na taon na ako papasok sa kolehiyo. Makakapasok pa ba ako?” Ang sabi niya.

“Gagawan natin ng paraan wag kang mag alala. Kung kailangan kong huminto hihinto ako para makapag aral ka lang.” Ang sabi niya.

“Kuya okay lang kung hindi muna sayang naman kung mahihinto ka. Magtatrabaho muna ako.” Ang sabi niya.

“Wag kang makulit basta mag aaral ka. Nangako akong gagawin ko ang lahat para maging maganda buhay natin. Basta mag-aaral ka.” Ang may diin na sabi nito.

“Kuya salamat. Wag kang mag alala makakayanan din natin ito.” Ang naiiyak na sabi ni Barbara sa kapatid kasabay ng pagyakap nito.

“Okay lang iyon. Basta sama sama tayo kahit na anong mangyari magpakatatag lang tayo at magdasal makakayanan natin ito.” Ang sabi niya sa kapatid.

“Kuya alam kong hindi sana magiging ganito ang buhay natin kung hinayaan ko na lang si Oliver sa atin. Hindi natin sana ito mararanasan.” Ang paninisi niyang sabi. Sinisisi pa rin ni Barbara ang kapangahasan nito na mawala ako.

“Wag na natin ungkatin ang nakaraan. Ang importante ay ang ngayon at ang hinaharap natin. Basta makakayanan natin itong pagsubok sa ating buhay. Pakatatag lang tayo. At alam kung nandiyan lang sa tabi tabi si Oliver. Ramdam ko iyon.” Ang pagpapalagay na sabi ni Justin sa kapatid.

“Kuya sobra talagang mahal mo si Oliver noh. Kasi kahit matagal na nating hindi nakikita siya pa rin ang tinitibok ng puso mo.” Ang sabi nito sa kapatid.

Hindi na siya nagsalita bagkus ngumiti na lang siya. Tanda na tama ang kapatid niya. Ako pa rin ang tanging tinitibok ang puso niya at hindi na iyon magbabago.

Dumaan ang ilang araw at nasanay na rin naman silang wala ang Mommy nila sa bahay lalo na si Barbara. Sembreak ngayon ni Justin kaya doon muna siya sa bahay nila sa Batangas. Pumunta siya sa kanya kuwarto at tiningnan ang natitirang alaala ni Oliver. Ang kaisa isang larawan nilang magkasamang kinunan sa higaan niya.

“Oliver sana mapatawad mo ako sa nagawa ko sa iyo. Nagsisisi ako kasi hindi ko natupad ang damayan kita noong kailangan mo ng karamay. Napakawala kong kwentang asawa sa iyo.”

“Oo asawa mo naman ako. Kahit walang tayo hinahawakan sa isa’t isa ay ikaw lang naman ang nag iisang taong mamahalin ko habang buhay. Sarado na itong puso ko sa ibang tao. Tanging ikaw lang ang tinitibok. Hindi mo ba nararamdaman?” Tinapat niya ang larawan namin sa dibdib niya animo’y buhay na nilalang at pinaparinig ang tibok ng puso niya.

“Ano naririnig mo ba? Di ba ikaw lang ang sabi ng puso ko. Ikaw lang at wala ng iba. Maraming nagpaparamdam sa akin babae o kaya mga binabae pero wala talaga eh.”

“Alam mo hindi mo alam lagi akong umiiyak araw araw kasi nasanay ako lagi kitang kasama. Noong nawala ka sobrang lungkot ng buhay ko. Parang namatay na ako. Walang kuwenta ang buhay ko kung wala ka.”

“Kaya nga lagi kong inalala ang lahat ng masasaya nating alala para kahit papaano maibsan ko ang lungkot na nararamdaman ko dahil sa pag alis mo.”

“Sobra akong hiyang hiya sa iyo dahil pinagpalit kita sa isang taong walang kuwenta noon pa. Hindi ako nakinig sa iyo. Hindi ka sana nawala sa akin. Sobra kong pinagsisihan iyon sana lang mapatawad mo ako.”

“Hinihiling ko sa panginoon na sana pagbigyan niya akong makita kang muli. Pag nangyari iyon hinding hindi na kita pakakawalan pa. Sana pakita ka nasa akin Oliver. Miss na miss na kita.” Ang naiiyak niyang sabi sabay halik sa larawan. Nakatulog na ito sa kanyang ginawang pag iiyak at pag alaala sa nakaraan namin.

Habang sa aking kinaroroonan ay nagising ako sa isang magandang panaginip kung saan napanaginipan ko si Justin at magkasama kami sa isang beach at magkahawak kamay. Napaiyak ako ng maalala ko na naman siya. Matapos kong maranasan ang kabiguan sa pag ibig heto na naman at nagpaparamdam na naman ang isa. Parang gusto ko ng sumuko at wag ng umasa na magkakabalikan pa kami ni Justin matapos ang hindi magandang paghihiwalay namin.

“Nasaan na kaya siya? Naaalala niya pa ba ako sa mga oras na ito? Ano na kaya ang nangyari sa kanya? Sila pa rin ba ni Camille hanggang ngayon?” Ang mga tanong sa isip ko.

Hindi ko namalayan na tumutulo na ang luha ko sa kakaisip ng sagot sa mga tanong ko.

“Sana Justin makita na kita. Miss na miss na kita. Sana pagbigyan tayong muling magkasama ulit.”

“Kuya bakit ka umiiyak?” Ang nagising na sabi ni Tinyo. Nagising ko pala siya dahil sa pag iyak ko.

“Wala ito may naalala lang ako.” Ang sabi ko na lang.

“Kuya sino? yung mahal mo ba iyan?” Ang inosenteng tanong nito sa akin.

“Aba may nalalaman laman ka ng mahal ha. At kanino mo naman iyan nalaman.” Ang kunyari kong galit sa kanya.

“Kuya nararamdaman ko kasi iyon. Gaya ng pagmamahal ko sa iyo bilang Kuya.” Ang inosente niyang sabi sa akin.

“Ikaw talaga. Kapatid na kapatid mo na nga talaga ako. Kasi alam mo na ang naiisip ko.” Ang sabi ko sabay yakap sa kanya ng mahigpit.

“Kuya naman nasasakal ako.” Ang sabi niya.

“Ah naglalambing lang si Kuya sa iyo. Mahal na mahal ka kasi ni Kuya kaya ganito ako.” Ang paglalambing ko sa kanya.

“Ako rin naman Kuya eh. Mahal din kita.” Ang sabi niya at hinalikan ako sa pisngi.

“Aba may pahalik halik na siya sa akin.” Ang para kong batang sabi dito.

“Muwah..muwah..muwah..” Ang ganting halik ko sa kanya. Sa pisngi lang siyempre. Bata pa ito saka hindi ko pwedeng mahalin ito. Iba ang pagmamahal sa kapatid at pagmamahal sa Katipan/Kasintahan. Baka kasi isipin niyo na inaabuso ko ang kainosentehan ng bata. Kiniliti ko rin siya sa kanyang tagiliran at puro tawa ng tawa si Tinyo.

“Kuya tama na..tama na kuya..hahaha..ayoko na!!” Ang sabi niya sa pagkikiliti ko.

“Ayoko pa. Namiss ko lang kasi ang bunso ko. Matagal na kasi kitang hindi nakakasama eh.” Ang parang bata kong sabi.

“Tama na Kuya..haha..hindi naman..haha..ako aalis..hahaha.” Ang natatawa niyang sabi. Tinigil ko na ang pagkikiliti sa kanya.

“Promise mo yan?” Ang sabi ko sa kanya.

“Oo Kuya hinding hindi na tayo magkakalayo pa ulit.” Ang sumpa niyang sabi at tinaas pa ang kanang kamay. Natuwa naman ako. Bibo talaga itong bata at matalino pa.

Grabe si Tinyo kahit late na siyang mag-aral bilang grade 1 ay hindi hadlang iyon kasi sobrang taas ng grado niya. Halos maperfect niya iyon. Kaya sobra ang pagsisikap kong makakuha ng pera. Hindi pa rin akong pinalad na magkatrabaho ng regular panay part time lang kasi gusto ng mga malalaking kumpanya. Nakakinis pero ganon talaga ang buhay. Kaya bukod sa pangangalakal ay nagtitinda rin ako ng kung ano ano para ipambaon ni Tinyo sa eskwelahan.

Gusto ko kasing makatapos si Tinyo kasi matalino ang bata. Sayang naman kung hindi matutuloy at pahinto hinto baka mawalan ng gana. Kaya pursigido akong mapagtapos siya. Hindi lang ako Kuyang tumatayo sa kanya kundi Tatay din ako sa kanya. Hindi ko man siya kaano ano pero ibang ligaya ang dulot ni Tinyo sa buhay ko. Parang siya ang magiging katuparan ng mga pangarap ko sa buhay. Iyon ang pakiramdam ko.

“Kuya anong iniisip mo?” Ang puna niya ng matahimik ako at nakatingin lang sa kanya.

“Naku ikaw talaga lahat pinupuna mo sa akin. Siguro may suwerte kang dala sa akin kasi pinatagpo tayo ng tadhana. Parehong pareho kasi ang dinanas natin eh.” Ang sabi ko sa kanya.

“Kuya akala ko sa daan na ako lalaki. Pero dininig din ng panginoon ang aking hiling na sana may kumupkop sa akin. Natupad naman.” Ang inosenteng sabi niya sa akin.

“Wag kang magbabago ha. Dapat lagi ka pa rin magdasal para lagi kang gabayan ng maykapal. At siyempre para makaiwas sa disgrasya.” Ang paalala kong sabi sa kanya.

“Promise po iyan Kuya.” Ang sabi nito sa akin.

Dumaan ang araw na wala ng problema ang nangyayari sa akin. Buti na rin ito kasi sawa na ako sa sunod sunod na problema at sana tuloy tuloy na ito. Gusto ko na ng katahimikan. Gusto ko na ng payapang buhay kasama nila Tinyo at Nanay Lucy.

Makalipas ang 6 na buwan ay talagang naging maganda ang takbo ng buhay namin. Ganoon pa rin at wala pa rin akong permanenteng trabaho. Ang hirap! Nagjajanitor ako pero kulang naman ang binibigay ng nagrecruit sa akin. Niloloko pala ako kasi nalaman ko ito sa ibang kasamahan ko sa trabaho. Umalis na lang ako. Pero sinigurado kong may makukuha pa akong pera sapat na iyon para makapagcelebrate sa pagtatapos ni Tinyo sa grade 1 kasi siya ang top sa klase nila.

“Congratulation sa iyo Bunso” Ang sabi ko kay Tinyo. Nakakuha kasi siya ng honor. First honor siya.

“Salamat Kuya.” Ang sabi niya.

“Mayroon akong regalo para sa iyo.” Ang sabi ko sa kanya.

“Talaga Kuya? Nasaan?” Ang excited niyang sabi.

“Pikit ka muna?” Ang sabi ko sabay naman niyang pagpikit. Kinuha ko ang regalong robot na hinihingi niya sa akin noon nung bumisita kami sa isang mall. Wala naman kasi akong pera noon kaya pinag ipunan ko iyon para ibigay sana nung birthday niya kaso wala akong pera pa. Kaya konting handaan na lang ang ginawa namin noon.

Nilagay ko ito sa harapan niya para pagdilat niya naman ay makita na niya ang sorpresa ko. Alam kong gustong gusto na niya ito noon pa kaya hindi ko na pinatagal pa.

“Ok na pwede mo ng idilat.” Ang sabi ko sa kanya. At dumilat na nga siya.

“Wow ang paborito kong robot na tinitingan noon. Kuya Salamat po” Ang sabi niya at sabay halik sa pisngi ko.

“Sarap naman noon.” Ang sabi ko.

“Isa pa nga.” Ang hiling ko.

“Muwah..muwah” Ang sunod sunod na halik niya sa pisngi ko.

“Kinikiliti mo naman ako eh.” Ang sabi ko.

Wala siya talagang pagsidlan ng tuwa habang hawak hawak niya ang binigay ko sa kanya. Tama lang naman na regalo ko sa kanya ito kasi ginalingan naman niya.

“Alagaan mo yang regalo mo ha. Saka laging kang mag aral ng mabuti dahil pag lagi kang may medalya lagi kang may regalo kay Kuya.” Ang sabi ko.

“Talaga po? Opo gagalingan ko po. Para lagi akong may regalo. Yehey!! Salamat po ulit” Ang masayang masayang sabi niya sa akin.

“O tara na pasok na tayo para kumain lalamig pa ang pagkain.” Ang aya ko kay Tinyo.

“Sige po susunod na lang po ako lalaruin ko po muna ito.” Ang sabi niya. Pumasok na ako nakita ko si Nanay Lucy na naghahanda ng pagkain.

“Nanay Lucy ako na diyan. Kanina ka pa nagtatrabaho.” Ang sabi ko sa kanya.

“Okay lang sa akin hindi pa naman ako pagod.” Ang sabi niya.

Biglang nahilo si Nanay Lucy at napahawak sa upuan.

“Nanay Lucy okay ka lang ba?” Ang puna ko.

“Okay lang akong wag mo akong intindihin. Lapitan mo na si Tinyo na makakain na tayo.” Ang sabi niya sa akin.

“Sige po sandali lang. Umupo na po kayo.“ Ang sabi ko sa kanya. Sabay alalay ko sa kanya para makaupo. Tinawag ko na si Tinyo para kumain na. Naging masaya naman kami sa munti naming salo salo.

Habang sa kinaroroonan naman nila Justin ay naghahanda na sila para sa pagpasok sa kolehiyo ni Barbara. Hindi na kakayanin pa ang pera kung papasok na si Barbara. Masakit man pero kailangan na nilang ibenta ang bahay nila sa Batangas at sumama sa Kuya niya sa Maynila para pandagdag na rin nila sa kailangang pagaaral ng Accountancy ni Barbara sa UST. At siyempre sa pagpapagaling ng kanilang Mommy. Lumala pa lalo ang kaniyang kalagayan at pahina ng pahina ang katawan nito.

“Kuya kailangan ba nating ibenta itong bahay?” Ang sabi ni Barbara.

“Oo kasi malaki rin ang kikitain natin dito kailangan din natin ng pera sa pag aaral mo. Kung nakakuha ka sana ng scholarship pwede sana at hindi na natin ito ibebenta. Hayaan mo ibabalik rin natin ito pagnakaluwag na tayo.” Ang sabi ni Justin.

“Pasensya na Kuya ginawa ko naman ang lahat pero talagang hindi ko nakuha.” Ang nanghihinayang na sabi ni Barbara.

“Okay lang iyan. Titigil muna nga pala ako sa pag aaral sa susunod na semester kasi mauubos na ang savings magtatrabaho muna ako. Para may pandagdag.” Ang sabi niya.

“Kuya hindi mo naman kailangan iyan kasi sayang naman kung mahihinto ka.” Ang sabi niya.

“Hindi ba napag usapan naman natin ito. Kaya wag ka ng tumutol basta ako ang bahala. Bahala na sa susunod na semester.” Ang sabi ni Justin.

Wala na ring nagawa si Barbara kundi ang sumunod sa utos ng nakakatandang Kapatid. Gusto niya sanang magtrabaho na lang kasi sayang naman kung hihinto ang Kuya niya kasi malapit na rin naman itong matapos samantalang siya ay magsisimula pa lang.

Nagsimula na nga ang pasukan. Si Tinyo bilang Grade 2 ganun din sina Justin at Barbara na pumasok na sa kani kanilang eskwelahan. Hindi na pala naging dean’s lister si Justin nitong semester kaya pag kinulang talaga ay sa susunod na semester ay titigil na siya. Naapektuhan kasi ang pag aaral niya sa kalagayan ng Mommy niya at ang kalagayan ng pamilya niya. Kaya wala siyang magagawa kundi ang tapusin ang semester na ito. Nasasayangan man pero ganun talaga.

Ako naman ay wala pa ring makuhang maayos na trabaho nagbabakasakali sa mga building sa Makati kung may extra pa kaso wala daw. Nauubos lang ang pera ko dahil wala akong makuhang trabaho. Isang araw ay hindi ko inaasahan ang isang matinding pagsubok sa buhay namin.

“Nanay Lucy!!!” Ang sigaw ko ng makitang nakahiga ito sa sahig at nakahandusay.

Dali dali ko itong dinala sa malapit na hospital. Hindi ko alam kung anong gagawin ng mga oras na iyon. Matagal ko ng napapansin ang laging pagsakit ng ulo at minsan pagkahilo nito ng wala sa oras. Wala kasi ako perang pantingin kaya hindi ko aakalain na kung kailan walang wala ako ay saka ko mararanasan ang ganitong pagsubok.

Pumunta ako sa mini chapel sa loob ng hospital para ipagdasal na maging okay ang kalagayan ni Nanay Lucy. Ito na lang ang pamilya kong maituturing. Talaga isang ina ang turing ko at ganun din ang matanda sa akin na tinuring kami ni Tinyo bilang kanyang mga anak. Hindi man kami mga kadugo nito ay hindi naman kami tinuring na iba hindi tulad ng mga umampon sa amin at ganoon din kay Tinyo.

Lord alam kong marami kang tinutupad na mga hiling. Pero sana naman po mapagbigyan niyo po ako na pagalingin niyo po sana si Nanay Lucy. Siya na lang ang natitira kong pamilya. Hindi ko po alam kung saan kami pupulutin pag nawala si Nanay Lucy. Lord sana pagbigyan niyo naman po ang tangi kong hiling. Salamat po.

Ang panalangin ko na sana gumaling ang Nanay Lucy ko. Dumiretso na muna ako sa emergency room kung nasaan ang Nanay Lucy ko.

“Doc kamusta po si Nanay Lucy?” Ang tanong ko sa doktor na tumitingin kay Nanay Lucy.

“Kailangan mong magpakatatag kasi may cancer sa utak ang Nanay mo. Stage 4 na ito. Wala ng lunas ito. Kaya ihanda niyo ang sarili niyo kasi pwede siyang mawala ng tuluyan sa inyo. Tataningan ko siya ng 3-4 months.” Ang sabi ng doktor.

“Doc bakit naman po ganun? Bakit kailangan niyo taningan si Nanay? Gawin niyo po ang lahat doc nagmamakaawa ako sa inyo.” Ang naiiyak kong sabi.

“Pasensya na iho. Wala na tayong magagawa kumalat na ang cancer at pag inoperahan naman natin baka hindi na kayanin ng Nanay mo kasi mahina na ito at hindi na kakayanin ng kanyang edad.” Ang sabi ng doktor.

“Nay Lucy kaya niyo pa naman iyan. Pakatatag kayo. Nay wag niyo kaming iwan ni Tinyo. Kailangan ka namin.” Ang sinabi ko kay Nanay Lucy. Nagising naman ito.

“Anak pasensya ka na. Siguro hanggang dito na lang ako. Masaya ako kasi nakilala ko kayo at kahit papaano ay naramdaman kong may pamilya ako. Masaya akong iiwan ko ang mundo itong naramdaman ko ang isang pamilyang hindi ko naramdaman noon ng iwan ako ng mga anak ko.” Ang naluluha niyang sabi sa akin.

“Nay wag po kayong magsalita ng ganyan. Kakayanin niyo yan. Kakayanin natin ito. Marami pa akong pangarap sa buhay at kasama ka doon Nanay. Kaya pagaling ka. Nanayyyyy” Ang umiiyak kong sabi. Sabay kong niyakap si Nanay.

Nagtagal pa kami ng ilang oras sa hospital. Sinundo ko muna si Tinyo sa eskwelahan nito para sabay sabay na kaming umuwi. Inalalayan ko si Nanay Lucy papunta sa tinutuluyan namin. Masyadong malayo ang lugar na ito sa mga kapitbahay namin. Kaya hindi pwedeng iwanan si Nanay Lucy sa kapitbahay dahil na rin sa layo nga. Nasa liblib pa kami.

Kaya naisip ko munang itigil ang paghahanap ng trabaho at magbobote at diyaryo na lang ako para mas madali akong makauwi. Naawa ako sa kalagayan ni Nanay Lucy kasi nakikita na namin ang pangangayayat nito habang dumadaan ang araw. Natatakot ako na sa kalagayan niya kasi wala man lang kaming pambili ng gamot para sa kanya. Naiiyak ako. Dahil parang wala akong kuwentang tao.

Nahihirapan akong kumuha ng trabaho kaya pinipilit ko na lang magtagal sa pangangalakal para madagdagan ang kita namin sa araw araw. Si Tinyo naman ay ganoon pa rin pinag aaral ko pa rin siya kasi sayang naman. Ayokong huminto siya. Nagkakandautang na nga kami para makapasok lang si Tinyo pero wala pa rin akong makuhang trabahong matino.

Isang araw galing ako sa pangangalakal at ginabi ako. Umuulan pa ng umuwi ako at narinig kong umiiyak si Tinyo at nasa tabi ni Nanay Lucy.

“Tinyo bakit ka umiiyak?” Ang sabi ko.

“Kuya Oliver si Nanay Lucy nahihirapang huminga...” Ang umiiyak na sabi niya.

“Nay Lucy sandali lang hihiram ako ng pera dadalhin ka namin sa hospital.” Ang naiiyak ko sabi.

Taranta na ako ng mga oras na iyon. Umiiyak ako para mangutang. Kumakatok ako sa bawat bahay na makita ko para humingi ng tulong at magbakasakali na mangutang narin. Kung hindi galit ang sasalubong sa akin dahil iniistorbo ko sila ay pawang wala naman silang maibigay dahil gipit din sila. Luhuan akong bumalik dahil wala na akong pera dahil nabili ko na ng pagkain namin.

“Nanay Lucyyyyy!!” Ang narinig ko kay Tinyo ng papalapit na ako sa bahay. Dali dali akong pumasok kahit basang basa na ako dala ng buhos ng ulan.

“Kuya wala na si Nanay Lucy!!!” Ang sabi ni Tinyo.

Tiningnan ko si Nanay Lucy kung humihinga pa pero hindi ko na marinig kahit ang pagtibok ng puso nito. Kinuha ko siya at sinakay sa aking likod para sana dalhin sa hospital pero pinipigilan ako ni Tinyo.

“Kuya...wag na po...kanina pa po patay si Nanay Lucy nung umalis ka.” Ang sabi niya. Binalik ko na lang siya sa higaan niya at niyakap.

“Nanay Lucyyyyyy!!!” Ang sigaw ko.

Walang tigil na pagbuhos ng ulan gaya ng walang tigil na pagbuhos ng mga luha namin. Sobrang sakit dahil sa kanyang huling hininga ay wala akong nagawa. Hindi ko alam kung anong gagawin namin ngayong dalawa na lang kami ni Tinyo. Parang inisa isa ang lahat ng mahal ko sa buhay.

Nailibing naman namin si Nanay Lucy sa tulong ng Barangay namin at ng munsipyo ng Antipolo. Sisimulan namin ni Tinyo na makabangon sa pagkawala ni Nanay Lucy. Hinding hindi ko makakalimutan ang lahat lahat ng ginawa ni Nanay Lucy.

Kinabukasan naman ay nakatanggap ng tawag si Justin sa kapatid niya at pinapapunta daw sila sa mental institution kung saan nakaadmit ang Mommy nila.

“Bakit po doc?” Ang sabi ni Justin ng patawagin sila ng doktor ng hospital.

“Your Mom is already brain dead. Kaninang umaga lang dineklara namin. Nahirapan siyang huminga. At ang intubator na nakalagay sa kanya ang sumusuporta sa kanya. Sa madaling salita ay patay na ang utak niya na kumukontrol sa kanyang katawan para gumalaw. Nasa inyo iyan kung pagpapatuloy pa natin. Pero mas lalo kayong mahihirapan kasi lumalaki rin ang gastos. Pag isipan niyo rin ito. Alam kong mahirap para magdesisyon kaya kung anuman ang desisyon niyo ay tatanggapin namin ng maluwag.

“Pwede po ba namin makita si Mommy?” Ang sabi ni Justin sa doktor.

“Sige papasama ko kayo sa Nurse.” Ang sabi niya.

Pinuntahan nila ang kinalalagyan ng Mommy nila. Awang awa na sila kasi nakasubo ang intubator sa kanya. Umiiyak na yumakap si Barbara sa kanyang kapatid dala ng naawa ito sa kanyang Mommy.

“Kuya si Mommy...” Ang naiiyak na sabi niya. Bumitaw ito sa pagkakayakap at umupo sa tabi ng Mommy niya. Kinuha ang kamay.

“Mommy, alam kong nahihirapan ka na sa kalagayan mo. Pero Mommy sabihin mo sa amin ang gagawin nahihirapan din kami. Ayaw namin na mawala ka pa. Hindi pa kami handa. Mom please don’t leave us!".

Umihip ang hangin sa magkapatid at nagkatinginan sila. Hindi nila alam pero isang lang ang kanilang nasa isip sumusuko na ang Mommy nila.

“Kuya naramdaman mo ba iyon? Si Mommy mukhang..” Ang naputol na sabi ni Barbara ng sumabat si Justin.

“Sumusuko na siya sa laban. Nagpapaalam na siya sa atin. Kailangan na natin magpakatatag. Tawagin mo na si Doc para sabihing sumasang ayon na tayong tanggalin ang intubator kay Mommy.” Ang seryosong sabi ni Justin.

At iyon nga ang nangyari. Tinanggal na ang intubator sa Mommy nila. Habang tinatanggal iyon ay panay ang iyak ni Barbara samantala si Justin ay tulala habang magkayakap sila ng kapatid niya. Sobrang sakit na pinagmamasdan mo ang Mommy mo habang tinatanggalan ng buhay niya. Magsisimula silang magkapatid na sa isa’t isa sila sasandal.

Nailibing nila ang Mommy nila pagkatapos ng limang araw. Sa Batangas nila ito nilibing kung saan nandoon nakahimlay ang puntod ng Daddy nila. Halos maubos ang kinita nila sa pagbebenta ng bahay nila sa Batangas para sa pagpapagaling sa Mommy nila at sinamahan pa iyon ng maagang pagkamatay ng Mommy nila. Kaya halos masimot na ang pera nila. Sasapat na lang iyon ng ilang taon siguro. Kaya nagdesisyon siya na huminto at maghanap ng trabaho.

Habang sa kinaroroonan namin ay nagsimba kaming dalawa ni Tinyo para magpasalamat sa biyayang binigay ng Maykapal sa amin at para humiling ng lakas na masimulan ang buhay na wala na si Nanay Lucy. Habang kami ay naglalakad ay may napansin kaming mahabang pila.

“Kuya ano yang mahabang pila?” Ang tanong ni Tinyo sa akin. Lumapit kami ng konti para makita kung ano iyon. Pilahan pala ng Lotto kaya pala maraming nakapila. Sinabihan ako ni Tinyo na tumaya kasi pakiramdam daw niya ay mananalo kami. Pinagbigyan ko ang hiling ng bata. Tumaya kami kahit alam ko suwertihan lang naman ito. Siya na rin ang pinapili ko ng mga numero.

Kinabukasan dumating si Tinyo may dala itong diyaryo at masayang dumating. Hinanap sa akin ang Lotto ticket at kinuha ko sa likod ng unan ko. Binasa niya sa akin ang resulta ng Lotto.

“07-08-15-21-25-40” Ang batang sabi niya sa akin. Nanlaki ang mata ko kasi iyon ang ticket namin.

“Ang premyo Kuya ay P4-5-5 mil-yon” Ang nahihirapan niyang pagbabasa. Lalo akong nanlaki sa narinig.

______________________________________________

Spoiler Alert: Wala po muna.Hehehe..Sunod ko pong update 1/2/12.

I'M BI-POSITIVE

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 15)

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 12, 13 & 14): Anthony vs Ivan???

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 11): D’ ENCOUNTER’s

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 10)

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 9)

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 8) The Unknown Guy named ANTHONY GUTIERREZ

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 7)

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 6)

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 5)

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 4)

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 3)

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 2)

Ikaw ang aking Pangarap (Pahina 1)

NO ONE© EPILOGUE

NO ONE© Chapter 20 (THE UNEXPECTED ENDING)

NO ONE© Chapter 19

NO ONE© Chapter 18

NO ONE© Chapter 17

NO ONE© Chapter 16

NO ONE© Chapter 15

NO ONE© Chapter 14

NO ONE© Chapter 13

NO ONE© Chapter 12

NO ONE© Chapter 11

NO ONE© Chapter 10