I'm filling the blanks...

Collectieve Dialoog - Interview met Maaike Schuurmans [Dansateliers]

2020-12-23T09:45:00.008-08:00

De positie van de Deense-IJslandse kunstenaar Olafur Eliasson in het Rotterdamse (kunst)landschap is een interessante. Aan de ene kant een zeer gerespecteerd artiest met de grote en succesvolle installatie ‘Notion Motion’ in het Museum Boijmans van Beuningen (om de zoveel jaar tentoongesteld). Maar ook weggehoond door de Rotterdamse burger inzake zijn geplande kunstwerk in de publieke ruimte: ‘Kissing Earth’ zou een groot werk op het stationsplein worden, maar is uiteindelijk onder druk van de Rotterdammer er niet gekomen.

Een dans- en kunstenaarscollectief bestaande uit Maaike Schuurmans, Luis Rios Zertuche en Connor Schumacher vond deze schijnbare tegenstelling een interessant uitgangspunt om vanuit te werken. Hun werk ‘To Come Between’ was een performatieve interventie binnen in de installatie ‘Notion Motion’ van Eliasson.

Collectief

Voordat we wat meer de diepte ingaan wat betreft het werk zelf, spreken we met Maaike Schuurmans over de onderlinge samenwerking binnen het nog naamloze collectief, dat nu een ruime vier jaar in deze samenstelling bezig is. “Connor, Luis en ik werken eigenlijk altijd met zijn drieën. Connor is meer de danser/performer/choreograaf, Luis is meer de conceptontwikkelaar en videokunstenaar, en ik doe de dramaturgie. We praten met zijn drieën continu over het geheel van de voorstelling: waar moet het over gaan, waar liggen de accenten, hoe pakken we het aan? Het is lastig om aan te wijzen wie wat precies heeft bedacht, omdat we constant in dialoog zijn met elkaar. Luis werkt als zelfstandig fotograaf en kunstenaar, hij maakt bijvoorbeeld de posters van De Parade. Zelf doe ik als dramaturg ook nog andere zaken hiernaast, maar de laatste tijd zijn we wel veel met dit collectief bezig. We hebben wel nagedacht of we een naam moeten bedenken voor ons gezelschap, zodat we ons wat duidelijker kunnen profileren. Maar we hebben allemaal een bepaalde rol die weer verschilt per project, dus we zijn nog een beetje aan het zoeken naar hoe we onszelf moeten overbrengen. We zijn een beetje tegen het idee van de kunstenaar als autonoom genie of grote held. We beseffen dat er vrijwel altijd verschillende mensen betrokken zijn bij de totstandkoming van een stuk. We werken veel samen met Majon van der Schot. Zij is een van onze vaste dansers en we hebben haar er altijd graag bij. Majon weet altijd goed te vertalen wat wij willen.”

To Come Between

Het stuk ‘To Come Between’, dat een aantal maal plaatsvond in september, is mede tot stand gekomen door Dansateliers, een organisatie die dansmakers de mogelijkheid biedt ideeën en concepten te onderzoeken en ontwikkelen. “Dansateliers heeft ons collectief gesteund. Connor zat reeds in een ander project gekoppeld aan Dansateliers, dat was Dancing Museums, met verschillende musea uit verschillende landen, met in ieder land een danser of instituut aan zich verbonden. In Nederland is er de koppeling Dansateliers, Dancing Museums en Boijmans van Beuningen. Vanuit die bestaande relatie is ons gevraagd om dit project ‘To Come Between’ te maken.” Aanvankelijk bestond er bij het collectief een lichte aarzeling om midden in het werk van Eliasson aan de gang te gaan. “Eliasson is groot kunstenaar. Zijn werk ‘Notion Motion’ is speciaal ontwikkeld voor de ruimte hier in Boijmans. Zij zijn ook de eigenaar van de installatie en stellen deze om de zoveel tijd tentoon. In principe bestaat het werk uit vrij weinig -het is voornamelijk ruimte en licht waarmee wordt gespeeld. Het schijnt dat Eliasson op een A4-tje geschreven heeft hoe de installatie opgebouwd moet worden. Die paar regels leiden dan tot een drieluik dat bestaat uit licht, water, bakken en een vloer gemaakt van steigerhout. De reflecties op de muur vormen dan het belangrijkste onderdeel van het werk. Daarbinnen doen wij dan ons project. Ik ben erg benieuwd wat hij zelf hiervan zou vinden, wat wij doen binnen zijn werk. Ik vind het echt te gek dat we de ruimte krijgen om dit te doen, dat hij toestemming hiervoor heeft gegeven.”

foto: Luis Rios Zertuche

Interventie

De interventie ‘To Come Between’ is een erg specifiek project dat direct gekoppeld is aan de werken, al dan niet gerealiseerd, van Eliasson in Rotterdam. Schuurmans vertelt wat meer over de relatie tussen de verschillende elementen. “We beseften ons dat deze huidige tentoonstelling van Eliasson samen zou vallen met een ander kunstwerk dat in de publieke ruimte bij het centraal station zou worden geplaatst, getiteld ‘Kissing Earth’. We vonden het een frappant gegeven dat er hier in het museum zo’n succesvol project bestaat, en dat er tegelijk op steenworp afstand een ontwerp niet tot stand zal komen door kritiek van de lokale bevolking. We vonden dit een mooi uitgangspunt om iets mee te doen, met onze performance. We hebben het er met zijn drieën van alle kanten over gehad. Wat was nou precies het probleem met ‘Kissing Earth’? Het was wellicht niet zo mooi, maar kunst in de openbare ruimte wordt regelmatig bekritiseerd. Is er iets fout gegaan in de manier waarop men het werk heeft gepresenteerd aan het publiek, in het voortraject? Voor zover wij weten heeft Eliasson er zelf ook niet meer op gereageerd. We zijn erg benieuwd hoe het voor hem is om aan de ene kant dit grote succesvolle project te hebben en dat tegelijkertijd een ander project van je de grond in wordt ingeboord, in dezelfde stad. Het gedrag van mensen in een museum is natuurlijk anders dan dat van mensen in een Facebookruimte of op een plein. Zonder daar een oordeel over te vellen bestaat er een intrigerend onderscheid daartussen.”

Tussenruimte

Met de voorstelling wilde het collectief vrij letterlijk tussen de werken van Eliassion in gaan staan. “Fysiek zijn we in de installatie ‘Notion Motion’ gaan staan en zodanig tussen het werk en het publiek in. Daarnaast ook tussen dit werk en het andere werk ‘Kissing Earth’ in, door de kritiek op dat werk via ons project onderdeel van ‘Notion Motion’ te maken. En tussen het kunstpubliek en het ‘gewone’ publiek in, tussen de verschillende vertogen. Op de muren van ‘Notion Motion; worden teksten geprojecteerd, reacties van mensen op ‘Kissing Earth’, maar ook tekst van onszelf waarmee we mensen tot nadenken willen aanzetten over hun eigen positie ten opzichte van elkaar en van kunst.” Het werken in een museum eiste een andere aanpak dan normaal gesproken in een theater. Schuurmans is er echter wel enthousiast over. “De eerste show was lastig, omdat het tegelijk een soort generale repetitie was. Je kunt niet even het museum stil leggen om een paar oefenrondes te doen, dus dat was een kwestie van al doende leren en verbeteren. Ook de afloop in het theater is anders, omdat het einde van de show ook het einde van het hele gebeuren is. In het museum ging de installatie gewoon door als onze voorstelling ophield. Het was interessant om te kijken naar de reacties van de mensen. Hoe ze reageerden op de voorstelling, maar ook hoe ze omgingen met de situatie voorstelling/installatie/museum. Een applaus op het einde is bijvoorbeeld iets dat soms wel en soms niet gebeurde, omdat de mensen niet zo goed wisten of de voorstelling daadwerkelijk voorbij was.”

foto: Luis Rios Zertuche

Notion Motion

De combinatie tussen theater en museum is iets dat Schuurmans graag verder wil uitdiepen. “We vinden het heel erg leuk om op deze manier na te denken over de relatie tussen dans en kunst. ‘Notion Motion’ is een kunstwerk dat heel erg af en mooi is. Het gaat over het bereiken van een soort ultiem effect. De elementen worden zodanig gemanipuleerd dat ze in een kunstmatige omgeving bijna verheven worden, op een bijna utopische wijze. Wij vinden het dan interessant om dat dan open te breken middels onze performance en zodoende een dialoog aan te gaan met het werk en de toeschouwers. Op 20 oktober gaan we naar New York, ook met zijn vieren, om daar research te doen voor toekomstig werk. Dat moet uiteindelijk resulteren in een stuk dat we gaan doen bij Krisztina de Châtel, een dansgezelschap in Amsterdam. Dat wordt ergens in 2017.” Voorlopig zijn er nog genoeg plannen voor de toekomst, net als voldoende wensen. “We hebben nu subsidie gekregen voor twee jaar. Uiteindelijk hopen we ook wat langer de tijd hebben om aan uitgebreidere processen te werken. Zodat we zaken verder kunnen uitdiepen en verder kunnen brengen. De kunst is om daarbij inhoud te combineren met entertainment.” De voorstellingen in het Boijmans Museum hebben in ieder geval aangetoond dat Schuurmans en co. dat goed in de vingers hebben.

(Text: Niels Tubbing. Geschreven voor Gonzo (circus) in 2016)

Loch Rannoch (short story)

2020-10-19T00:24:00.002-07:00

About 400 years ago (it might have been 450 or 350 years, doesn't matter, Jezus Christ just keep reading) a family lived near Loch Rannoch. Just a regular family, with a father, mother, son and daughter.

They made a living by selling thistles. A lot of thistles have always grown in the surroundings of the loch and it has been a source of income for generations of locals. From the age of five onwards, the children helped out with collecting thistles to sell them to salesmen that travelled across all of Scotland. One of these salesman, named Justus, was a regular customer. When the son of the family, Andy, celebrated his eleventh birthday, Justus was there with the family too. In the evening he took Andy outside of the cottage and took him to the loch. Justus told Andy that he would teach him something, now that he had reached the age of eleven. "It's a magic age, dear Andy. Eleven is a magic number." Justus continued in a low voice. "Now that you are the age that you are, I can teach you about magic. But only if you will not tell anyone about it! It's a secret and sacred knowledge that gets handed down throughout the generations to those who are deemed worthy of possessing it." Andy promised to not tell a soul, and Justus started telling him about magic spells, ancient wizards - both men and women, mind you!- and then told Andy the magic words to use for his first spell. Andy was glowing with excitement, and Justus was relieved he had found someone to pass his knowledge on to.

After about forty seconds (it may have been 35 or 45 seconds, but shhh!) Andy, uttering his first spell ever, turned Justus into a cloud and then accidentally blew him away with an exasperated sigh. Not knowing what to do now and being afraid of getting punished by his dad for getting rid of his favourite customer, he started walking and kept walking and walking. Many days later he had reached Hadrian's Wall. He then started walking on top off the wall, not knowing exactly why. After a couple of miles, he suddenly fell. He hit his head against a sharp rock, and died instantly. He was never heard of again by his family, who were very distraught by the loss of both their only son and their favourite thistle buying customer.

Some time later, the daughter of the family, Andy's sister Angie, also ran away. When the water in Loch Rannoch reached a temperature of 4,0 degrees Celsius (it might have been 3,5 or 4,5 degrees, nobody gives a shit so stop doing the math), she started walking into a slightly different direction than Andy had done some time ago. However, many days later she also reached Hadrian's Wall, but arrived at the other end of it. She too started walking on top of the enormously long wall. After a couple of days, she came across something very strange. She noticed a little cloud lingering clumsily close to the wall. The sky was a perfect blue, except for that strange little cloud hanging very low. When she came closer, she noticed that rain was coming out of the cloud. A light but steady drizzle kept pouring down at the same spot. She tried scaring away the cloud by blowing hard at it and waving her arms in a frantic fashion. Reluctantly, or at least so it seemed to Angie, the cloud drifted away. She got down from the wall and examined the place where it had been lingering.

It didn't take long before she discovered the dead body of a human being. She got closer to take a better look and then saw something what made her whole body shiver. A necklace still around the neck of the dead person glistened merrily in the sun, as if it were mocking the grotesque greyness of the decaying body underneath it. Angie had immediately recognised the emblem that made up the bright jewel: A small sword with a two-headed snake hurled around the blade. She then noticed for the first time really the size of the corpse. "It's just a boy..." she whispered, before realising the awful truth that the lifeless body in front of her is her missing brother. Was her missing brother...

After gathering her wits, she gently took the necklace off her brother's body, said a little prayer for him and blew him a kiss. Burying him all on her own her was not an option, so she started walking home again. She needed to tell her parents, they had to know about Andy, so at least they could find a cold and sad comfort in knowing he would never come back anymore. After two days of relentless walking, without getting any sleep, Angie reached a small village called Ardveich. She decided that she would stay the night here, to regain some strength and get some rest. She got a room in an inn called 'Smoky Sleep', not giving the rather strange name a second thought.

After a hearty meal she quickly went to bed and almost immediately fell into a deep sleep. Soon, she started dreaming about a strange little cloud hovering close to the ground. She saw the cloud entering a building through an open window. Once inside, with what looked like a menacing grin, it started to spill little flickering flames all over the place. Suddenly, Angie woke up. An enormous heat lay on top of her like the heaviest of blankets. The last thing she heard before fainting in an ocean of pain, were screams of pain. And then, above all the others, a scream of a different kind of pain. A pain both hateful and sorrowful, a pain filled with loss and deception. A pain nonetheless, that was destined to kill anything related to its own cause.

Angie died that night in the fire that burned down the entire inn.

Ayren and Allie, the parents of both Andy and Angie, never heard anything ever again about their two lost children. But every year, on Andy's birthday, there was a strange little cloud lingering above the shores of Loch Rannoch. If you looked at it long enough, it seemed to drizzle down little drips that every now and then appeared to change into small flames...

(Text: Niels Tubbing)

Recensie 'Pier Paolo Pasolini - De nachtegaal van de katholieke kerk'

2020-10-13T12:55:00.000-07:00

Als afgestudeerd filmwetenschapper valt de naam Pier Paolo Pasolini voor ons in het rijtje Vittorio De Sica, Luchino Visconti, Michelangelo Antonioni, Federico Fellini -en andere grootheden uit de Italiaanse cinema. Wellicht meer nog dan voor deze anderen geldt voor Pasolini de term ‘cinema poesia’ - film als poëtische daadkracht.

Kunstvormen

Pasolini was een man die in vele kunstvormen thuis was (naast filmmaker was de man onder meer actief als dichter, journalist, filosoof, toneelschrijver, politiek activist en schilder), maar de poëzie kan als een van de grondvesten van zijn artistieke bestaan worden gezien. Voordat zijn dichterlijke benadering van film gemeengoed werd, verschenen er reeds verschillende dichtbundels van zijn hand, doch weinigen werden in het Nederlands vertaald. “In de vorm van een roos” (1971), “De as van Gramsci” (1989), en “Vaarwel en beste wensen” (2012) getuigen van Nederlandstalige aandacht voor het dichtwerk van Pasolini, waarbij de laatste gedichten uit de eerste twee bevat.

Zielenroerselen

Nu is daar ‘De nachtegaal van de katholieke kerk’ - een bloemlezing uit het werk “L'Usignolo della Chiesa Cattolica”, oorspronkelijk uitgebracht in 1953 en nu door Huis Clos voor het eerst in het Nederlands op de markt gebracht. Het werk geeft een fantastisch inzicht in de vroege zielenroerselen van de jonge Pasolini, die zich in tweestrijd begeeft tussen onschuld en schuld, tussen het Noord-Oosterse dialect van het Friulisch van zijn moeder en het Italiaans van zijn vader (en de Staat/de Kerk). Aan de ene kant streeft Pasolini naar puurheid, oprechtheid, altruïsme. Hij denkt dit te vinden in het gebruik van de taal van de kleine landelijke gemeenschap, maar gaandeweg beseft hij zich dat het Italiaans de sleutel is naar het hogere echelon waartegen hij zich zowel afzet als onderdeel van wil zijn. Hij strijdt tegen het fascisme en vindt in de beeldvorming van de katholieke kerk een middel hiertoe, door het zich toe te eigenen en om te vormen naar zijn eigen beelden, geladen door (homo-)erotische beschouwingen -zonder daarbij de erotiek an sich voorop te stellen.

Onschuld

Bij Pasolini staat alles in het teken van het bedwingen van de schuld in de schaduw van de onschuld, in het licht van de ‘dageraad’, zoals in het als zodanig getitelde werk: “Een ander licht wekt mij / en doet me wenen / om dagen die vervliegen / alsof ze schaduwen zijn.” Het klassieke Oedipus-complex is gekoppeld aan deze strijd, zoals in ‘Mater Involiata’, onderdeel van het gedicht ‘Litanie’: “Van uw kleed valt / een hagelwit licht / van lelies en dageraden / en verblindt uw zoon. / Moeder! Zo zuiver is dat licht - / uw dijbeen lijkt van sneeuw te zijn.” Het lezen van de gedichten zorgt soms voor een vreemde gewaarwording, wanneer het vereren van (het lichaam van) Christus voorzien is van een licht blasfemische ondertoon. “Christus, je lichaam / als van een jong meisje / is door twee vreemden / genageld aan het kruis: / twee flinke jongens / rood zijn hun schouders, / blauw zijn hun ogen. / Ze slaan de spijkers / en de lendendoek / trilt rond uw buik...”

Worsteling

Deze bundel maakt op prachtige wijze duidelijk dat de jonge Pasolini worstelde met het vinden van zijn stem, zijn taal, zijn middel om tot de wereld te treden en deze te duiden. Het vertaalwerk van Yolanda Bloemen verdient een pluim en het nawoord van historicus Floris Meens helpt het werk te duiden in het oeuvre van Pasolini. Huis Clos mag trots zijn op deze geweldige toevoeging aan de Nederlandstalige aandacht voor het werk van deze Italiaanse geweldenaar, die helaas te vroeg en onvrijwillig het leven heeft moeten verlaten.

Text: Niels Tubbing

Geschreven voor: Gonzo (circus)

Interview met Deafkids en Rakta

2020-04-06T05:00:00.000-07:00

Zowel Deafkids als Rakta hebben São Paulo als huidige uitvalsbasis van waaruit zij hun muziek de wereld in brengen. Hun geluid zit vol opzwepende, stuwende en overrompelende percussie, omgeven door textuurlagen van gitaar, noise en bij vlagen spookachtige vocalen.

We spreken Carla Borlegas, die samen met Paula Rebellato het hart van Rakta vormt, via de telefoon als het negen uur ’s ochtends is in haar thuisstad. Voor haar is dat op deze zaterdag niet per se vroeg. ‘Ik ben eigenlijk altijd wel aan het werk!’ In een klein uur praat ze ons bij over de relatie met Deafkids, de verschuivende stijl in hun eigen muziek, vrouw zijn in Brazilië en de te nauwe muzikale blik van het globale Noorden.

Hashtags

‘De eerste show die we ooit hebben gedaan was samen met Deafkids, zo’n acht jaar geleden. We hebben onlangs samen met hen op Roadburn gestaan en vorige week hebben we voor het eerst als één band samengespeeld. Inmiddels zijn we bijna familie van elkaar.’

‘Onze muziek is beïnvloed door vele verschillende artiesten en stromingen. We richten ons niet zozeer op een bepaald genre en maken ons niet druk over welke hashtags mensen nodig hebben om iets te kunnen verkopen. We zijn postpunk genoemd, experimenteel, vriendelijk… Haha er zit een kern van waarheid in al die benamingen, maar onze muziek is constant onderhevig aan verandering.’

'We communiceren via het onderbewuste'

‘Herhaling is altijd een belangrijk onderdeel geweest van onze muziek, maar we houden ons steeds meer bezig met de textuur van nummers. Door andere instrumenten toe te voegen aan de muziek, maar ook door meer te experimenteren in de studio.’

‘We hebben inmiddels aardig wat ervaring en weten beter wat er allemaal mogelijk is. Onze nieuwe drummer zorgt er ook voor dat we anders spelen, anders naar onze muziek kijken, doordat hij andere ruimtes voor ons opent door zijn manier van spelen. En als mensen zitten we constant in een groeiproces, dat werkt natuurlijk ook door in wat je creëert.’

‘Onze nummers zijn op het eerste gezicht vrij simpel, maar door op een bepaalde manier te spelen met herhaling en structuur worden ze een uiting van een zekere oerenergie. Je hoeft niet de juiste taal te spreken of precies te weten waar een nummer over gaat om toch het juiste gevoel eruit te halen.’

‘We communiceren via het onderbewuste, laten geest en lichaam daarin samenkomen. Vooral tijdens liveoptredens is dat belangrijk. Het gaat niet alleen om ons op het podium, maar om iedereen die aanwezig is, om via de muziek emoties met elkaar te delen.’

Feminicide

‘Ik denk dat onze muziek ook kracht kan overbrengen, dat het luisteraars van kracht kan voorzien. We geven onszelf helemaal, stoppen wie we zijn en waar we vandaan komen in onze nummers en optredens. Dat betekent voor ons ook ‘vrouw-zijn’, en dan nog specifieker ‘vrouw-zijn in Brazilië.’

‘Je kan hier als vrouw niet ’s avonds laat alleen over straat lopen zonder bang te zijn. In zekere zin zijn we een zeer progressief en liberaal land, maar op bepaalde gebieden ook totaal niet. Er bestaat veel misogynie hier in Brazilië. Er worden veel vrouwen verkracht en de cijfers over geweld tegen vrouwen zijn schrikbarend.’

Vorig jaar stond er een artikel in De Groene Amsterdammer over geweld tegen vrouwen in Brazilië (Marjon van Royen, 31 juli 2019). Daarin staan feiten die koude rillingen over de rug doen lopen. De Verenigde Naties waarschuwden vorig jaar in een rapport dat Latijns-Amerika het hoogste percentage vrouwenmoorden heeft. Ondanks strikte wetgeving die vrouwen zou moeten ‘beschermen’, neemt het geweld tegen hen alleen maar toe.

'Voor mij is dit een van de meest verdrietige tijden om Braziliaan te zijn.'

Een Braziliaans onderzoeksinstituut voor veiligheid becijferde dat in 2018 elk uur 530 vrouwen mishandeld, verkracht of vermoord worden in Brazilië, een stijging van veertig procent ten opzichte van het jaar ervoor. Meer dan zestig procent van de Braziliaanse mannen geven toe geweld tegen vrouwen te gebruiken. Sinds het aantreden van president Jair Bolsonaro in 2018 is het geweld alleen maar toegenomen.

Terugvechten

‘Ik zie dat de haat is toegenomen en dat mensen er steeds meer openlijk voor uitkomen. Terwijl we de afgelopen jaren juist goede stappen hadden gemaakt. Mensen begonnen zich uit te spreken tegen geweld tegen vrouwen, en voor de acceptatie van de lhbtqi-gemeenschap. Mensen voelden zich gesteund en durfden uit te komen voor hun seksuele geaardheid, voor hun gender, of voor het feit dat ze vroeger misbruikt zijn.’

‘Maar nu, met een president als Bolsonaro die de meest verschrikkelijke dingen roept, denken mensen dat ze hun meningen niet meer hoeven te verstoppen en dat ze hun haat weer vrijelijk mogen spuien. Ik heb een aantal vrienden die homo zijn en zij werden voor de verkiezingen op straat bedreigd, dat ze zouden sterven als Bolsonaro aan de macht zou komen. Voor mij is dit een van de meest verdrietige tijden om Braziliaan te zijn.’

‘Via onze muziek proberen we alleszins een tegengif te bieden voor al deze haat. Door mensen bij elkaar te brengen, door ze te raken met onze muziek en ze voor even te verplaatsen naar een andere plek waar ze weer vrolijk en energiek kunnen zijn, waar ze zichzelf weer kunnen kennen als mens. Het is een soort terugvechten, niet vanuit de ratio, maar vanuit emotie. Vanuit het hart.’

Anglo-centrisch

‘Het is fijn dat er vanuit Nederland en België, vanuit jullie, interesse wordt getoond in muziek uit Brazilië. Het is voor ons lastig om in Europa te spelen, waar de muziekindustrie compleet gebiologeerd is door de as tussen Europa en de Verenigde Staten. Mensen in het globale Noorden zouden eens wat meer moeten kijken naar wat er in het globale Zuiden gebeurt, anders krijgen we gewoon weer een herhaling van de geschiedenis.’

‘Via onze muziek proberen we een tegengif te bieden’

‘Als er verschillende delen van de wereld mee worden genomen, in een soort globale muziekindustrie, zullen mensen zoveel meer stijlen ontwikkelen. Zonder alleen maar een kopie te willen zijn van een Amerikaanse band. Mensen kopiëren vaak anderen om op die manier op te kunnen vallen.’

‘Daarom is het zo belangrijk dat er aandacht is voor artiesten die iets anders doen, gerelateerd aan andere geschiedenissen en lokale elementen, die spannende en prachtige dingen doen die juist weer ter inspiratie kunnen dienen.’

D-beat

Ook Deafkids, dat acht jaar geleden werd opgericht door Douglas Deal als d-beat-eenmansband, ziet een gelijksoortig probleem in de verhouding tussen Europa en het globale Zuiden. De band is inmiddels uitgegroeid tot een trio dat niet alleen samenspeelt, maar ook gezamenlijk de muziek schrijft.

Drummer Mariano Sarine blijkt over de telefoon een spraakwaterval die de ene na de andere intrigerende zienswijze onze kant op vuurt. Het blijkt dat Deafkids met Rakta niet alleen muzikaal op één lijn zit, maar ook zeker wat betreft bepaalde ideeën.

‘Onze muziek is altijd experimenteel geweest, met als basis een focus op punk en d-beat. Tegenwoordig is ons muzikaal palet uitgebreid door een interesse in psychedelische muziek. We zien d-beat nu meer als een groove dan als een genre. Een voortstuwende groove van herhaling, waaruit dan juist weer veel nieuwe richtingen voortkomen: beats die geïnspireerd zijn op d-beat, omgekeerde d-beat, beats tegengesteld aan d-beat... ’

We hebben ons ontwikkeld als mensen, daardoor is onze relatie tot zowel muziek als het leven zelf veranderd. We zijn steeds meer de transcendentale kwaliteit van repetitieve percussie-elementen gaan waarderen.’

Tegenstelling

‘Voornamelijk op zintuiglijk vlak, waarbij we proberen de ziel en de geest te bereiken via het lichaam, alsof dit geen gescheiden onderdelen zijn. En dat zijn ze ook niet. Het heeft wellicht ook te maken met het feit dat we Brazilianen zijn. Dat we niet wit zijn, maar onderdeel van bepaalde Afrikaanse muziek en religies. Of zelfs de Arabische of Indiase religies. Deze zijn gebaseerd op de idee dat lichaam en geest één zijn, wat je ook terug kunt lezen in religieuze geschriften.’

Hun muziek is gericht op een trance, om je geest te bevangen via het lichaam. De katholieke mis staat daar tegenover en is voornamelijk gericht op de dominantie van de geest ten faveure van het lichaam. Maar de geest is niet anorganisch of onnatuurlijk. We komen allemaal voort uit een klein deeltje, een zaadje van waaruit alles groeit tot een geheel. Waarom zouden onze ziel en geest meer of minder natuurlijk zijn dan onze lichamen?’

De Westerse tegenstelling tussen lichaam en geest komt naar mijn idee ook deels voort uit de Middeleeuwen, toen onsterfelijkheid een belangrijk thema werd. Dat kwam ook naar voren in de muziek en dan vooral in gregoriaanse hymnes, die vaak gekoppeld zijn aan de mis binnen de katholieke godsdienst en aan het hiernamaals.’

Navelstaren

‘In rockmuziek is het geestelijke op een gegeven moment ook de boventoon gaan voeren. Dat was vooral aan het einde van de jaren 1970, toen het de zwarte muziek waar het in feite op gebaseerd was losliet als uitgangspunt en er daardoor steeds minder lichamelijke bewustwording plaatsvond. Rock begon steeds conceptueler te worden en er ontstond een zeker dedain voor eenvoudige ritmes en grooves.’

‘Waarom zouden onze meer of minder natuurlijk zijn dan onze lichamen?’

‘Mensen die zichzelf als avant-garde zagen, vonden dat eenvoudige ritmes achterhaald waren, dat het tribaal was, iets van oude tijden, primitief zelfs. En dat is beledigend! Deze muzikale praktijken zijn nooit uitgestorven, maar zijn voor veel mensen in de wereld een belangrijke manier voor het kijken naar het leven. Dit egocentrische navelstaren van de voornamelijk Europese en Amerikaanse ‘avant-garde’ is steeds meer onderdeel geworden van het definiëren van het genre.’

‘Misschien is het tijd om onze relatie tot onze lichamen opnieuw te ontdekken en weer de warmte te voelen die ze genereren, om zo tot een nieuw perspectief op muziek te komen. Zowel op ethisch als esthetisch vlak.’

Taxichauffeur

Deafkids brengt muziek die het lichaam doordringt en tegelijk de geest aanzet tot het openstaan voor nieuwe perspectieven. Het gebeurt wel vaker dat het beluisteren van muziek onbewust een begrip, een gevoel of concept naar boven komt drijven dat bij nader inzien overeenstemt met de boodschap van de artiest.

Hoewel het Braziliaanse Portugees van Deafkids ons niet veel wijzer maakt over de inhoud van de nummers, geeft de muziek zelf duidelijke hints over de achterliggende ideeën.

Sarine ziet daarin een belangrijk voordeel. ‘Het is een mooie manier om op een niet-confronterende manier mensen te bereiken met je ideeën. Iets zodanig presenteren dat men er aandacht voor heeft en waardoor men er langzaamaan meer over na gaat denken.’

‘Vergelijk het met een ritje in een taxi, waarbij je een leuk gesprek hebt met de chauffeur, totdat hij iets zegt dat je belachelijk vindt. Het kan goed zijn dat hij uit een totaal andere sociale context komt en niet dezelfde kennis heeft als jij, of niet bekend is met passende terminologie.’

‘Soms moet je iemand een metaforische klap in het gezicht geven om aandacht te vragen’

‘Als je zo’n persoon dan gelijk uitsluit of aanvalt op zijn gedachten, bereik je eigenlijk niet zo veel. Daarmee bouw je geen bruggen. Dan is het beter om op een goede manier het gesprek aan te gaan, zonder iets te forceren.’

Rosa Luxemburg

‘Om mensen een richting op te laten denken waarin ze zaken van een andere kant kunnen beschouwen. Zelfs als je hun gedachten niet in wezen verandert, toon je hen wel een ander perspectief.

‘Zo zie ik onze muziek ook. Het past wat dat betreft een beetje in het gedachtegoed van de marxistische theorie van Rosa Luxemburg, die zich afvroeg wanneer men zich moet richten op hervorming en wanneer op de revolutie. Deze kunnen niet altijd gescheiden van elkaar worden gezien, maar kunnen ook samen bestaan.’

‘Soms moet je iemand een metaforische klap in het gezicht geven om ergens aandacht voor te vragen, soms moet je iemand bij de hand pakken en naar een pad leiden. Met Deafkids brengen we een combinatie van beiden.’

Privileges in Brazilië

‘Weet je, het leven is complex, maar mensen maken het graag zwart-wit. Als we het hebben over etniciteit bijvoorbeeld, kom ik bij mijzelf al gelijk in de problemen. De ene kant van mijn familie is zwart en komt uit Brazilië, de andere kant is wit en komt uit Italië. Hoe kan ik het dan hebben over een ‘zij tegen wij’? Ik ben een Braziliaan, maar tegelijk ook weer niet.’

‘Mensen maken het graag zwart-wit.’

‘Ik besef dat ik over privileges beschik. In een land waar 90% van de mensen geen Engels spreekt, kan ik toch in deze taal met jou communiceren en mijn gedachten met jou delen. Het is een voorrecht dat we met Deafkids als eerste Braziliaanse band op Roadburn hebben mogen spelen.’

Dekolonisatie

‘Tegelijkertijd hebben we als band in Brazilië weer veel minder mogelijkheden dan bands in het globale Noorden, vooral op financieel gebied.’

‘Het is goed om al dit soort zaken mee te nemen als je nadenkt over iets als kolonisering, bijvoorbeeld. Veel zaken zijn complex, maar mensen die snel en graag hun oordeel klaar hebben nemen dat niet altijd mee. Je kunt het oneens zijn met mensen, hen op momenten zelfs veroordelen, maar niet voordat je beseft vanuit welke positie zij komen en redeneren.’

‘Iedereen heeft te maken met verschillende aspecten in het leven die het perspectief beïnvloeden en het is belangrijk om je daarvan bewust te zijn. Dat is het mooie aan muziek, dat zelfs als de taal waarin gezongen wordt niet begrepen wordt, het toch grenzen slecht en mensen bij elkaar brengt.’

Oscillaties

‘Dat is ook waarom wij ons met Deafkids bezighouden met muziek en geen andere vormen van kunst. Het overbrengen van literatuur bijvoorbeeld hangt veel meer af van context en vertaling dan muziek, dat veel lichamelijker is.’

‘Je kunt aan muziek niet ontkomen, dat is ook waarom een aanstekelijk liedje blijft hangen. Mijn persoonlijke idee is dan ook dat het universum geregeerd wordt door geluid. Dat het bestaat uit geluid. Wat dat betreft ben ik vaak iets zweveriger dan de rest van de band, haha!’

‘Maar muziek bestaat uit frequenties en kan daardoor punten in onze lichamen en hoofden bereiken, wat ontbreekt bij de meeste andere vormen van esthetiek, die veel meer afhankelijk zijn van een intellectueel begrip.’

‘Hoe vertaal je een woordgrap? Of humor in het algemeen? Hoe vertaal je gedichten? Dat is allemaal een stuk complexer. Maar bij muziek hoef je niet per se de taal te begrijpen waarin gezongen wordt, de boodschap kan nog steeds resoneren. Het is een vorm van oer-vibratie, een oscillatie tussen ritmes, downbeat en upbeat.’

Vieze emmer

Sarine heeft een interessante visie op wat als talent wordt gezien in relatie tot creatieve inspiratie. ‘Inspiratie betekent iets anders in het westen dan in het oosten. Een getalenteerd persoon wordt in het Westen beschouwd als een een soort genie, terwijl talent in het Oosten als een soort emmer met drab wordt gezien.’

‘Stel je een vieze emmer voor, als je daar water in gooit en het er vervolgens weer uithaalt, is het water nog steeds water. Het wordt niet door de emmer zelf gegenereerd. Maar het water neemt vuil op uit de emmer. Hierdoor verandert zowel het water als de emmer.’

‘Talent wordt in het Oosten als een soort emmer met drab gezien’

‘Een getalenteerd persoon wordt op deze manier gezien als iemand wiens vuil verfijnder is geraakt door ervaringen en leermomenten. Natuurlijk speelt talent hierbij ook een rol, maar minder in de zin dat het gekoppeld is aan de essentie van een genie zijn.’

‘Het gaat er meer om dat je door je talent beter in staat bent om zaken te filteren en toe te passen op je eigen kunnen, waardoor je steeds groeit en sterker wordt.’

Dialectische dans

Over de toekomst van de band is Sarine duidelijk: blijven groeien als muzikanten en als personen. ‘Dat vind ik zelf het mooie aan ons muzikale pad. Bij ons is de verkenning altijd belangrijker dan een specifiek doel waar we ons op zouden moeten richten.’

‘Er is altijd ruimte voor groei, voor verandering. Bij ons is er geen sprake van een faustiaanse deal, waarbij we verslaafd zijn aan nieuwe kennis en vaardigheden, maar meer van een soort dans met het leven.’

‘We maken muziek die een bepaalde kant opgaat, dan duwt de muziek weer terug met alles dat we erdoor ervaren, waarna we weer een wat andere richting inslaan. Het is een dialectische dans in feite.’

Braziliaanse fucked up glimlach

‘Ik vergelijk het maar met Hindoestaanse muziek uit het noorden van India, of funk uit New Orleans, of spirituele jazz uit Ethiopië. Muziek die het leven viert. Zelfs als het soms meer melancholisch is, is het muziek die het leven bevestigt.’

‘Ik denk dat we in die zin ook verschillen van de meeste bands die op Roadburn spelen, of van de meeste metal in het algemeen. Niet om te zeggen dat deze instelling beter is, absoluut niet.’

‘Meer om aan te geven dat we ons niet geheel onderdeel voelen van de gemeenschap waar we vaak in worden geplaatst door de buitenwereld. We maken muziek met een glimlach. Een fucked up glimlach, dat wel. Een vrolijke grijns.’

Tekst: Niels Tubbing

Geschreven voor Gonzo (circus)

Interview Emma Ruth Rundle

2020-04-05T05:27:00.003-07:00

Kwetsbare kracht

Met het album ‘Marked for Death’ zette de uit Los Angeles afkomstige Emma Ruth Rundle zichzelf vorig jaar definitief op de kaart als soloartiest. Haar door drone, shoegaze en folk gedreven muziek komt recht uit haar kwetsbare lichaam en het gekwelde hart. Geknakt is zij echter alleszins niet.

Soms is daar een album dat direct bij de eerste luisterbeurten al onder de huid gaat zitten. Waar de muziek weerhaakjes plaatst in de ziel en zich niet meer laat verwijderen, ondersteund door teksten die steeds dieper het hoofd en het hart indringen. ‘Marked for Death’ van de Amerikaanse Emma Ruth Rundle is zo’n plaat. Met regelmaat wordt een gebrek aan zeggingskracht en vertelvermogen in muziek verward met oprechtheid, maar de openhartigheid die Rundle tentoonspreidt in haar werk is krachtdadig in al haar pracht en raakt de luisteraar tot in het diepste wezen.

Leed

Als een gesprek met de bevlogen artiest dat oordeel alleen maar sterkt, is duidelijk dat we te maken hebben met een persoon die niet valt los te koppelen van wat zij creëert. ‘Don’t say this house is haunted / this house is haunted like hell on earth for me’ zingt Rundle in het nummer ‘Haunted Houses’ van haar album ‘Some Heavy Ocean’, en dat gaat op voor al haar solowerk.
Op ‘Marked for Death’ is zelfs sprake van een overtreffende trap daarvan. In acht nummers komen liefde, lichamelijk en geestelijk leed, verlies en de dood voorbij in prachtige poëzie omgeven door aangrijpende texturen van lagen gitaar. Het tot leven brengen van deze nummers tijdens haar optredens is voor Rundle vaak een aangrijpende ervaring. “Tijdens het schrijven van ‘Marked for Death’ was het een doel om een zo eerlijk en persoonlijk mogelijk album te schrijven. Als ik dat materiaal nu live speel, heb ik daar soms moeite mee. Het brengt me terug naar een aantal van de meer donkere hoeken van mijn leven en hoe ik die ervaren heb. Dat is wel eens een worsteling op emotioneel gebied, vooral als ik solo speel. Het mooie van alleen op het podium staan is dat het me de ruimte geeft om echt op te gaan in de nummers, om er geheel mee verbonden te zijn. Ik kan de nummers dan ook aanpassen aan het moment, aan hoe ik me voel. Dat is voor mij van essentieel belang. De laatste tijd heb ik in de Verenigde Staten veel gespeeld met een band, waarbij het meer om de groepsdynamiek gaat. Ook dan investeer ik veel emotie in het optreden, maar in emotioneel opzicht is het dan toch minder intens. De concerten worden er anders door: minder intiem, maar soms ook juist krachtiger en harder.”

Foto: Niels Tubbing

Kwikzilver

De open houding in haar muziek maakt Rundle in zekere zin kwetsbaar, zowel tijdens optredens als naar haar publiek toe. Het van haar afschrijven van ellende helpt haar om verder te gaan met haar leven, om zaken af te sluiten. Maar het steeds weer spelen van het materiaal is soms als het openhalen van oude wonden. Ook in haar interviews heeft Rundle dezelfde openheid en vertelt ze zonder terughoudendheid over problemen die ze heeft gehad met drank en drugs, over persoonlijk verlies en over haar aandoening adenomyose.
Op de vraag of haar eerlijkheid wel eens als een boemerang terug knalt, antwoordt Rundle bevestigend: “Ja, toch wel... Ik houd er eigenlijk niet van als mensen me vragen stellen over zaken die ik ooit eens heb gezegd. Ik heb een kwikzilveren geest als mens en als artiest, en vind dat ik de vrijheid heb om te veranderen van mening en van stijl. Dat is erg belangrijk voor me. Absolute waarheid bestaat niet, alles is toegestaan. Het hangt ook heel erg af van de stemming waarin ik me bevind op het moment dat mensen me vragen stellen. Soms kan ik transparant zijn en geef ik persoonlijke en uitgediepte antwoorden, maar soms ook gewoon niet. Wat betreft mijn teksten: ik spreek zelden over de betekenissen daarvan, omdat die me na aan het hart liggen. Toen ik opgroeide was ik vaak teleurgesteld in het muziekaanbod. Ik ben altijd erg bezig met teksten, ze zijn een integraal onderdeel van de totaalervaring. Ik ben een erg gevoelig persoon. Tijdens optredens heb ik het soms moeilijk – als ik erg moe ben, als ik niet gegeten en slecht geslapen heb… Dan komen de emoties extra hard binnen. Tijdens mijn tour voor ‘Some Heavy Ocean’ moest ik soms huilen tijdens een show. Als ik de muziek speel, word ik teruggebracht naar het moment dat ik het nummer schreef. En als dat een pijnlijk moment is, dan voel je dat... Het gaat uiteindelijk om de emotionele lading van de nummers, dus als ik dat voel tijdens het spelen dan betekent het dat ik een juiste staat bereik om de muziek over te brengen. Het ergste dat je kan overkomen is dat je een show speelt en niets voelt. Dan wordt een act.”

Foto: Niels Tubbing

Autonoom

Naast haar eigen werk, dat naast ‘Marked for Death’ bestaat uit het instrumentale album ‘Electric Guitar 1’ (2011) en het reeds genoemde, indringende ‘Some Heavy Ocean’ (2014), heeft Rundle een aardige muzikale reis achter de rug in verschillende bands, en niet de minste. Na het oprichten van The Nocturnes in Los Angeles komt ze in aanraking met Red Sparowes, waar zij als gitarist aanhaakt ten tijde van het album ‘The Fear Is Excruciating, but therein Lies the Answer’.
Samen met Greg Burns, bassist van die band, start ze in 2012 Marriages. Die band ontstaat als Red Sparowes wordt gevraagd om het voorprogramma te spelen van Russian Circles. Niet alle bandleden kunnen, maar dat weerhoudt Burns en Rundle niet. Speciaal voor het optreden schrijven ze het album ‘Kitsune’ en wegens positieve reacties besluiten ze daarmee verder te gaan. In 2015 brengt het tweetal, inmiddels aangevuld met drummer Andrew Clinco, opvolger ‘Salome’ uit. Daarnaast experimenteert Rundle nog als The Headless Prince Of Zolpidem, waarmee zij voornamelijk met vocale effecten en texturen speelt.
Hoewel er zeker een rode draad loopt door al haar werk, is ook duidelijk dat Rundle als artiest en als persoon in een constant proces zit. Dat proces is er voor Rundle over het algemeen niet eentje dat ze volledig heeft uitgedokterd. “Ik weet nooit precies waar ik heen ga, en houd er ook niet van als ik teveel wordt gekoppeld aan wat ik in het verleden heb gedaan. Elke keer als ik wel een plan maak, gebeurt er weer iets waardoor mijn leven verandert en ik mezelf op onverwachte plekken terugvind, zowel geografisch gezien als op psychologisch vlak. Tot voor kort was ik van plan om ‘Marked for Death’ op te volgen met een akoestisch album, waarvoor ik zelfs al lessen klassieke gitaar volgde en me richtte op het verbeteren van mijn finger picking skills. Maar het spelen met een band de afgelopen tijd heeft me weer doen verlangen naar een focus op volledige instrumentatie. Dus het is afwachten, de tijd zal het leren. Voorlopig heb ik eerst een lange tour in Europa voor de boeg, dus over twee maanden zal ik waarschijnlijk weer een ander persoon zijn. Wat ik wel kan zeggen is dat ‘Electric Guitar 2’ onderweg is. Ik zou verder een erg lang verhaal kunnen ophangen over hoe mijn muzikale reis me als persoon en muzikant heeft veranderd, maar uiteindelijk komt het er op neer dat ik nu een plek heb gevonden vanwaaruit ik krachtiger kan schrijven, en meer tot de kern kan komen. Deels komt dat doordat ik nu meer alleen schrijf en veel solo heb getourd. In een collectief werken is een geweldige ervaring, maar het kan ook moeilijk zijn om het momentum vast te blijven houden. Daarnaast ben ik een sterkere vrouw geworden en een autonomer mens.”

Foto: Niels Tubbing

Gemeenschap

Ondanks de groei in autonomie, speelt Rundle nu dus ook haar eigen werk vaker met een band, in plaats van solo. Dat heeft zijn voor- en nadelen. “Optreden met de band waarmee ik nu speel is een geweldige ervaring. Chuck French en Neil Keener, die ook in Wovenhand spelen en in de band Planes Mistaken For Stars, zijn er onderdeel van. Ook drummer Dylan Nadon van de band Git Some zit erin. Het samenspelen met hen op het podium en het onderweg zijn met hen haalt veel van de emotionele vermoeidheid weg waar ik normaal gesproken last van heb. De shows in Europa zullen deels met een band zijn, en deels solo.”
De band die haar tijdens de Europese tour zal ondersteunen is Jaye Jayle, die een deel van de tour ook als voorprogramma zal fungeren. Rundle heeft eerder in Europa getourd met Wovenhand, zowel met Marriages als met haar solowerk. In de Verenigde Staten heeft ze het podium gedeeld met onder meer Alcest, Russian Circles, Deafheaven en This Will Destroy You. Op het Dunk!festival staat ze samen met artiesten als Swans, Pg.Lost en God Is An Astronaut. De grote gemene deler tussen al deze bands en haar eigen werk lijkt de intensiteit waarmee de muziek wordt gebracht. “Wat al deze bands delen is een bepaalde sfeer, waarmee er een zekere emotionele lading ontstaat. Daarnaast is het natuurlijk allemaal door gitaar gedreven muziek, waar ik goed bij aansluit. Eerlijk gezegd denk ik dat het belangrijkste aspect gewoon vriendschap is. We zijn allen onderdeel van dezelfde gemeenschap en het is eigenlijk logisch dat je met je vrienden daarin optrekt.”
Nog twee grote namen in die gemeenschap zijn Dylan Carlson (Earth) en Kurt Ballou (Converge), waarmee Rundle een nummer heeft opgenomen. “Het werken met Dylan was een bijzondere ervaring en een grote eer. Net als de samenwerking met Kurt, bij wie we in zijn GodCity Studio te gast waren. Het opnemen was een vreemd proces voor mij: al samenspelende ontdekten we hoe we het nummer wilde hebben, maar het kwam er geweldig uit. In de toekomst staan nog een aantal samenwerkingen op de agenda, maar eerst wil ik Greg Burns weer bewegen om met Marriages aan de gang te gaan!”

Escapisme

Stil zitten is iets dat Rundle niet vaak lijkt te doen. De afgelopen jaren kwam elk jaar wel een album uit waaraan ze heeft meegewerkt, en ook in 2017 is daar al een eerste uitgave in de vorm van een split-ep met Jaye Jayle, ‘The Time between Us’.
Haar immer stijgende status, vooral na het uitbrengen van ‘Marked for Death’, zorgt ervoor dat ook steeds meer mensen iets van haar willen. Dat kan soms een tol eisen. “Het kan erg stressvol zijn, vooral in combinatie met het zakelijke en logistieke deel van het artiest zijn. Ik ben erg van de spontane aanpak en dingen aanpakken op het moment dat ze voorbijkomen, maar dat is weleens lastig. Zoals het doen van dit interview bijvoorbeeld. Ik vind het belangrijk en leuk om te doen, maar als ik aan het touren ben is het vaak lastig om te regelen. Ik ben daarom ook mijn label Sargent House erg dankbaar voor al hun steun en toeverlaat. Zonder hen, en Cathy Pellow in het bijzonder, had ik dit allemaal niet kunnen doen. Als rolling stone is het ingewikkeld om relaties te onderhouden, ik leef toch meestal in het moment. Aan de ene kant is het constant onderweg zijn een vorm van escapisme, van het ontsnappen aan dagelijkse beslommeringen, maar aan de andere kant is het moeilijk om creatief bezig te zijn. Schrijven tijdens een tour is vrijwel onmogelijk voor me. Wat dat betreft heb ik een haat-liefdeverhouding ermee.”
Waar Rundle ook vrijwel geen tijd voor heeft als ze onderweg is, is aandacht besteden aan haar beeldende kunst. Naast muziek maakt ze namelijk ook tekeningen, schilderijen, foto’s en ander beeldend werk. “Dat onderdeel van mijn leven is iets wat ik momenteel erg mis. Vroeger schilderde ik nog weleens als we in een busje rondreden, of ik maakte video’s om later te gebruiken, maar momenteel is dat allemaal wat teveel van het goede. Met mijn beeldende kunst ga ik vele verschillende kanten op, ik heb eigenlijk gewoon wat tijd op één plek nodig om daar een beetje lijn in te brengen en om dingen af te maken waar ik al geruime tijd mee bezig ben. Voor mij communiceert mijn beeldend werk iets totaal anders dan mijn muziek, ze zijn niet aan elkaar gerelateerd. Behalve dan wanneer ik een video maak voor een van mijn nummers, zoals voor ‘The Distance’.”

Foto: Kristin Cofer

ACLU

Een verschil met beeldende kunst en optreden als muzikant is ook de mate van verbinding met het publiek. Rundle is wat dat betreft onder de indruk van de performancekunstenaar Marina Abramović, die een zeer directe en persoonlijke verbinding zoekt met de toeschouwer. Als dat lukt kan er een overweldigende intensiteit ontstaan, iets dat muzikanten vaak ook opzoeken. “Ik heb in Californië aan een kunstacademie gestudeerd. Daar hield ik me veel bezig met performancekunst in relatie tot het publiek. Maar als muzikant op een podium is dat vaak lastiger, omdat er een scheiding wordt gecreëerd tussen de artiest en het publiek. Als ik solo speel probeer ik daar zoveel mogelijk doorheen te breken, om de verbinding te zoeken met de mensen.”
Dat doet ons denken aan een opmerking van Geoff Rickley van de band Thursday tijdens een concert ooit. Hij sprak over een arbitraire scheidslijn tussen de band op het podium en het publiek in de zaal. Band en publiek kunnen niet zonder elkaar bestaan en zouden de grens tussen hen in moeten laten oplossen. Rundle herkent het gevoel. “Het is niet eenvoudig dat voor elkaar te krijgen, maar als het lukt, als artiest en toeschouwer elkaar vinden, ontstaat er iets magisch.”
Zowel in haar muziek als in haar interviews komt Rundle over als een betrokken en empathisch persoon. In het huidige politieke en sociale klimaat in de Verenigde Staten kan zij het dan ook niet laten om zich uit te spreken. Onlangs bracht zij een exclusief nummer uit op haar Bandcamp-pagina getiteld ‘Forever the Setting Son’, waarvan de opbrengsten in zijn geheel naar de American Civil Liberties Union (ACLU) gingen. “Ik wil voorkomen dat ik ten prooi val aan verveling en de verbinding met de werkelijke wereld verlies. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat de huidige situatie in de Verenigde Staten geen grote impact heeft op mijn moreel. Vooral als vrouw is het verdomd moeilijk en deprimerend op het moment, maar we moeten hard blijven werken om het beter te maken. Iedereen kan een steentje bijdragen. Ik heb een T-shirt ontworpen dat ik verkocht tijdens de tour, waarvan de opbrengsten ook naar de ACLU gingen. Je merkte dat mensen dat waardeerden en het is fijn dat je op je eigen manier een bijdrage kunt leveren. Het deprimerende van de hele situatie is tastbaar op het moment, maar duurzaam kan en zal het niet zijn. Things will get better.”

Tekst: Niels Tubbing

Geschreven voor Gonzo (circus)

the Self Presents The Collective Unconscious Pt 11

2019-07-30T02:17:00.001-07:00

Episode #11 from the series 'the Self Presents The Collective Unconscious' for Fnoob Techno Radio.

“Be silent and listen: have you recognized your madness and do you admit it? Have you noticed that all your foundations are completely mired in madness? Do you not want to recognize your madness and welcome it in a friendly manner? You wanted to accept everything. So accept madness too. Let the light of your madness shine, and it will suddenly dawn on you. Madness is not to be despised and not to be feared, but instead you should give it life...If you want to find paths, you should also not spurn madness, since it makes up such a great part of your nature...Be glad that you can recognize it, for you will thus avoid becoming its victim. Madness is a special form of the spirit and clings to all teachings and philosophies, but even more to daily life, since life itself is full of craziness and at bottom utterly illogical."

― C.G. Jung, The Red Book: A Reader's Edition

Kitty Hawk - 16 Days

2019-03-08T08:18:00.001-08:00

In honour of International Women's Day I hereby post the lyrics for our song 16 Days. It deals with gender based violence (the 16 Days of Activism of the United Nations and the memory of the Mirabal Sisters) and letting go of toxic masculinity. On top of that it is a shout out to the art of Emma Ruth Rundle en her song 'Protection' in particular.

16 DAYS

She gave me 16 days

To access my hidden mind

It's teaching me

Breaking me

Deconstructing me

Building me anew

I found a form of true protection

It's in the tearing me down

To hell with false ideas of manhood

I’ll drag my pride through the mud

It's teaching me

Breaking me

Deconstructing me

Building me anew

She gave me 16 days

To assess my hidden mind

Commemorate the Sisters Mirabal

Fuck you and your patriarchy...

Fuck you and your patriarchy!

She gave me 16 days

To access my hidden mind

She gave me 16 days

To lay bare my humanity

Lines of Flight by Kitty Hawk

Kitty Hawk - Wave After Wave

2018-12-10T14:46:00.000-08:00

Wave After Wave by Kitty Hawk

W A V E A F T E R W A V E

When it enters the veins

And the daze starts to kick in...

(Clocks are falling

Off the walls)

Light bulbs are flickering and

A thousand brilliant thoughts merge with your name

It's all still there love

Just keep digging

Unearth what's left behind

Use your nails

Be firm, be kind

A crescent moon amongst exploding suns

False prophets claim that I'm the one

This stream is so strong, I'm

Swimming in a filthy flow

To reach the shore is to regain faith

In what we can do, if we just pull through

An infinity of possibilities

Are thrown at me, too many to see

Clearly who I'm supposed to be

I must retrace my steps and wipe them away

In the interstice of joy and fear

I am reaching out to anyone who can hear

So look up, look up! And don't go under

Don't leave this all behind...

Don't let your mind be plundered

I'm grapes, I'm sour

I'm the world we are all tumbling down on

I'm the force that evaporates water

I'm the sky going clear

I'm you drowning in my sea of words

I'm here, and that's all there's to it

I will go, I will do, I will live and I will be

When it escapes the body

And the daze starts to wear off

Cleansing the path for good

In a burst of light

Burning so bright

Changing the mood

A wave..?

Wave..

Wave...

All music by Roel van Diepen, Daan Geus, Jeroen Schipper

Lyrics by Niels Tubbing

Produced by Igor Wouters @ Amsterdam Recording Company

Copyright Kitty Hawk 2018

Interview met Imperial Triumphant

2018-10-15T08:43:00.002-07:00

Observaties van het stedelijk kwaad

Waanzin gebeiteld in realisme. Imperial Triumphant uit New York City windt er geen doekjes om. Met hun steeds verder verfijnde duistere metal stompen ze steeds harder diep in de tere ziel. Vervlochten met de stedelijke omgeving zoeken zij de grenzen op van wat de luisteraar kan verdragen.

Ongemak, angst en aantrekkingskracht. Zomaar drie gevoelens die tegelijkertijd naar boven komen bij de eerste malen luisteren van het werk van de Amerikaanse band Imperial Triumphant. Waar hun oudere werk nog redelijk in het straatje van de wat meer geijkte black metal kan worden geplaatst, verzette de band alle piketpaaltjes met hun Abyssal Gods uit 2015. Zelden zo een serie onverwachte klappen tegen het smoelwerk gehad als bij het beluisteren van deze langspeler. In 2016 kwam er alweer nieuw werk uit: de ep Inceste, alwaar de wegen alweer nog maar ondoorgrondelijker werden. Aangezien de band nog geen optreden in Europa heeft gedaan (edit: de band speelt op Roadburn 2019), vonden wij het hoog tijd om eens een handreiking te doen naar de heren achter deze majestueuze malheur.

Abyssal Gods by Imperial Triumphant

Anton Webern

Imperial Triumphant bestaat al een decennium en heeft op de verschillende metalblogs die het internet rijk is al vele hoge ogen gegooid. Toch is de band, die bestaat uit zanger/gitarist Ilya Ezrin, bassist Steve Blanco en drummer Kenny Grohowski, nog niet erg bekend in deze omstreken. Dat komt allicht door de moeilijk verteerbare kost die het drietal (dat lange tijd met nog een extra bassist en drummer muziek schreef) presenteert. In de tien jaren van het bestaan hebben de heren een aardige muzikale reis erop zitten. Naast black metal komen er invloeden van free jazz, avant-garde, doom en drone voorbij. Ezrin geeft duiding: “Onze muziek heeft een behoorlijke revolutie doorgemaakt. We zijn constant op zoek naar nieuwe mogelijkheden, naar nieuwe stijlen die we kunnen opnemen. Onze muziek bestaat bij de gratie van dissonantie, van een agressieve en technische manier van spelen. Niet in de zin dat we onze vaardigheden per se willen tonen, maar we zijn wel op zoek naar steeds nieuwe uitdagingen, om de grenzen van ons kunnen op te zoeken en die dan over te gaan. We zijn nu op een punt aangekomen waar het erg goed begint te worden, waar iedereen in de band ook zijn eigen onmisbare bijdrage aanlevert.” Die bijdrage wordt geleverd door muzikanten die allen zeer onderlegd zijn in het componeren van muziek. Ezrin heeft een diploma van de California Music Academy en allen zijn professioneel jazzmuzikant geweest. Dit zorgt ervoor dat de band bij het schrijven erg gericht is op structuren en hoe de muziek overkomt bij de luisteraar. Blanco geeft aan dat de brede muzikale ontwikkeling van de bandleden een groot voordeel is bij het schrijven van en nadenken over de muziek. “Het interessante aan onze band is dat alle bandleden erg onderwezen zijn in, en fan zijn van, de muziek die we aanhalen. Als iemand van ons bijvoorbeeld een componist als Anton Webern aanhaalt, weet iedereen gelijk wat er bedoeld wordt. Dat zorgt voor een zekere cohesie, waarbij we altijd ook het totaalplaatje voor ogen hebben. We richten ons niet zozeer op wat de individuele bandleden spelen, maar meer op het grotere sonische landschap.”

Metropolis

Dat landschap is er voornamelijk eentje in de urbane setting. Niet alleen het album Abyssal Gods, met het angstaanjagende artwork van Andrew Tremblay die op verzoek van de band een ‘monsterlijke stad’ tekende, maar het hele oeuvre staat zo’n beetje in het teken van de ontbindende kenmerken van de stad, en New York in het bijzonder. “Imperial Triumphant is geïnspireerd door de stad, door de urbane omgeving. Als ik New York in een woord zou moeten omschrijven zou dat ‘zwaar’ zijn. Soms is het de mooiste plek ter wereld, maar vaker is het een verstikkende plek.” We halen Léopold Lambert aan, die met zijn tijdschrift en blog The Funambulist filosofeert middels architectuur. In de stad, met zijn wolkenkrabbers en sloppenwijken, speelt het ruimtelijke (of een gebrek daaraan) een grote rol in heersende machtsstructuren. Ezrin en Blanco geven aan daar aandacht aan te besteden in hun werk en halen als voorbeeld de film Metropolis (Fritz Lang, 1927) aan. “New York, en vooral Manhattan, is een verticale stad, waar het geld hoog uittorent boven de armoede, die op straat of zelfs daaronder te vinden is. Het is een beetje zoals in Metropolis. De top van de gebouwen vormen de kwaadaardige kroon van de stad, daar waar het bedrog huist. Die film is een mooie verbeelding van hoe de stedelijke maatschappij is gestructureerd, hoe middelen zijn verdeeld.”
De band heeft in het verleden aangegeven een alternatief te willen bieden voor Satan, voor wie de mensen tegenwoordig in feite toch geen angst meer hebben. Ezrin ziet in de realiteit van de stad een andere bron van het kwaad. "New York is een stad waar enkele van de meest kwaadaardige zaken plaatsvinden en dan bedoel ik niet zoiets als duivelsaanbidding, maar het echte kwaad dat in de realiteit genesteld zit. Verschrikkingen die in deze stad gebeuren vinden niet plaats in een sprookje, maar in de horror van het werkelijke leven. Dat is de invalshoek die we gebruiken met onze muziek -het gebruiken van realisme als middel om horror te presenteren.” Een voorbeeld van wat Ezrin bedoelt is te zien in de videoclip bij het nummer ‘Crushing the Idol’. “Ik groeide op in een wereld van deftige privé-scholen, waarvan de buitenwereld alleen de glans ziet. Maar in werkelijkheid is iedereen verwilderd en zedenloos. Die shit die je in de video ziet, dat gebeurt de hele tijd in New York. Kinderen van een jaar of negentien die prostituees bestellen op een vrijdagavond, gewoon omdat het kan. En het gaat altijd ongestraft, want zo zijn de wetten van de wereld. Veel mensen waren onthutst na het zien van de video, omdat je personages ziet aan wie je een oprechte hekel hebt, maar die nooit hun verdiende loon krijgen. Wat dat betreft is het een spiegel van de realiteit.”

Rites of Spring

De horror van de realiteit. Of het besef daarvan. Het beluisteren van de muziek van de heren is alleszins een confrontatie. De eerste malen moesten we even doorbijten bij het aanhoren ervan. Een proactieve benadering was nodig om te achterhalen waarom Imperial Triumphant aanvankelijk tegelijk naar en intrigerend is. Maar de aanhouder wint en stapt een wereld binnen die verwondert en verslavend werkt. Blanco herkent dit in een eigen ervaring. “Wat je daar beschrijft is precies waar we naar op zoek zijn, in zekere zin. Ik herinner me een plaat van mijn vader, die een grote rol heeft gespeeld in mijn jeugd. Het was Rites of Spring van Igor Stravinsky. De eerste keer dat ik dat opzette was ik een klein kind en ik schrok me wezenloos... maar tegelijk kon ik het niet afzetten, ik moest er naar blijven luisteren. Ik was er door aangetrokken, recht door de angst heen, en de muziek werd een obsessie voor me en zodanig een blauwdruk voor hoe ik met muziek om ben blijven gaan. Als mensen dat hebben met ons werk, dat ze op die manier een verbinding ermee hebben, dan is dat voor mij een succes.” Het beeld van Herman Hesse en Abraxas doemt op: wie geboren wil worden, moet eerst een wereld vernietigen. “Voordat je kunt groeien, moet je je eerst ongemakkelijk voelen,” vult Ezrin aan. Wat dat betreft is de luisteraar bij Imperial Triumphant aan het goede adres. Hoewel er ook gelachen kan worden met de heren, zo blijkt als Blanco moeiteloos een opsomming geeft van steden in Nederland, Ezrin in vrolijke verbazing brengende. “Ik heb een paar jaar in Amsterdam gewoond, vandaar.”

(Auteur: Niels Tubbing. Oorspronkelijk verschenen in Gonzo (circus) #139)

Recensie: PONI (NL)

2018-09-10T12:41:00.004-07:00

Het uit Tilburg afkomstige eenmansproject PONI toont aan dat verschillende genre-paden bewandelen niet hoeft te leiden tot kwaliteitsverlies. Integendeel.

Stel je een lichtvoetige versie voor van Sunn O))). Juist, dat is dus nog steeds verdomd laag en zwaar. Maar dan met een zang die ver verwijderd is van die van Attila Csihar en dichter ligt bij een versie van Mark Kozalek die gevangen zit tussen new wave en no wave. Maar ook: een Jason Molina die hier en daar verweven lijkt te zijn met gitaardraden, niet geweven door Ariadne, maar door Emma Ruth Rundle haarzelf. Het Tilburgse PONI toont ons vele gezichten die ons allen doen kwijlen van plezier.

PONI PLUS - As Send by P0N1

De genre-gebonden recensent zou met de handen in het haar uitroepen dat er een grens is aan het aantal verschillende genres dat in een recensie gepropt kan worden. 'Nou komt ie ook nog met glitchy doom elektronica en vage space-fuzz op de proppen!' Juist, PONI, waarachter het heerschap Tjeerd van Erve lijkt schuil te gaan (een beetje mysterie kan nooit kwaad), is eigenlijk gewoon een muzikale klootzak. Zo eentje die je steeds op het verkeerde been zet en die daarvoor bijna een veroordeling verdient, maar voordat je dat beseft blijkt hij je eigenlijk juist steeds op het fijne been te zetten. Het been waar je liever nog wat langer op staat, gewoon omdat het fijn is. Tot PONI je weer terug laveert naar dat andere been dat wil dansen, om je vervolgens gewoon op je kont neer te ploffen. Maar het maakt in feite ook geen kloot uit: liggend, hangend, lopend, peinzend, dansend (naakt! in de ochtend! met de gordijnen open! tot je buurvrouw van 79 je met lichte doch enigszins opgewonden minachting aanstaart door de ramen), zittend, denkend, mijmerend, in het niets starend - PONI brengt je als een volleerd yoga-leraar van positie naar positie en elke positie zorgt ervoor dat je je wat beter voelt dan voorheen.

Allicht het meest frustrerende aan de muziek van PONI is dat bovenstaande vergelijkingen met andere artiesten slechts dienen als aanknopingspunt voor de luisteraar, om direct enige duiding te willen en kunnen geven. Want eigenlijk staat PONI los van deze andere muzikanten. Daarvoor is hij te ongrijpbaar, grijpt hij je teveel bij de kloten en kietelt hij te fijn vervreemdend aan je lurven. Zo iemand die je tot nadenken aanzet, waarbij je vervolgens tijdens dat nadenken erachter komt dat je eigenlijk meer aan het voelen bent. En vervolgens daar dan weer over peinst... Wat een toestand! Maar wel eentje waarbij we ons gelukkig prijzen dat we er in mogen rondwentelen. 'Er staan nog 90 andere nummers online', weet de beste man nog mede te delen. Al dat we daarop kunnen antwoorden (al is het zachtjes, binnensmonds mompelend, om niet te gretig te klinken): mag het nog ietsje meer zijn? Alsjeblieft..?

Live in Little Devil by P0N1

International Women's Day - 16 Days

2018-03-08T12:41:00.000-08:00

In honour of International Women's Day: the lyrics to our Kitty Hawk song '16 Days'. It refers partly to the '16 Days of Activism against Gender-Based Violence Campaign', that falls between 25 November, the International Day for the Elimination of Violence against Women, and 10 December, Human Rights Day.

It's a call to remember the struggle women face all across the globe when it comes to violence and inequality.

It's a call to topple down normative patriarchy.

It's a call to all to be thoughtful of these issues.

A call to men to tear down their own prejudice, be open and accepting and through that find a form of protection against insane expectations of what 'masculinity' must entail.

It is a shout out to strong women. A commemoration of the sisters Mirabal, who fought to topple a dictatorship and who were murdered because of it.

A shout out to women musicians, artists, label owners. To their resilience.

Inspired by the works and work of Emma Ruth Rundle (in particular her song 'Protection'), but also that of Joan Slonczewski, Simone Weil, Sargent House, Waxahatchee, UMFANG, and many, many more.

Yes, we're feminists.

1 6 D A Y S

K I T T Y H A W K

She gave me 16 days

To access my hidden mind

It's teaching me

Breaking me

Deconstructing me

Building me anew

I found a form of true protection

It's in the tearing me down

It's teaching me

Breaking me

Deconstructing me

Building me anew

She gave me 16 days

To access my hidden mind

Commemorate the Sisters Mirabal

Fuck you and your patriarchy...

Fuck you and your patriarchy!

She gave me 16 days

To access my hidden mind

(NT, 2017)

Most Played Songs 2017

2018-03-02T16:48:00.000-08:00

OK, the title might be a bit misleading, but since it's March now I thought it was a good time to make some 2017 lists. I will stick to hard data for this post, I might divulge in some more lists later on that will be based on memory, reviews and highs and lows.

For this post I will use data as collected by the website Last.fm. The website has been around for over a decade and after a few meagre years it looks like a lot of listeners are using it again. The website is a great collection of biographies, discographies, and 'related artists' (this was my go to tool back in the day to discover new artists, kinda like what many people are using Spotify's similar function for nowadays). On top of that it was great to use as a way to find shows of bands that you like in your neighbourhood. For me though, the most important element of the website is the 'scrobbling', which means collecting and storing all the data of the songs you have been listening to. For someone with a fetish for lists and data (on certain topics), it is quite wonderful to for example be able to see that I listened to Chelsea Wolfe for the first time on December 18th, 2011, that my most listened to song by The Afghan Whigs is 'Debonair' and that I've listened to Emma Ruth Rundle at least 2,576 times in total.

The 'at least' I just put in there marks an issue with this data: it only covers music I've listened to either on my laptop or on my phone, both of which are connected to the data collecting app. Everything I listen to on cd (rarely nowadays) or vinyl does not get counted. So there might be some artists higher on the lists here below if the ol' fashioned spins are also taken into account. I've been using it since 2006, although I haven't always been as connected to it on different devices or through different programs, that's why some years seem almost barren compared to others. The last couple of years though I've been pretty good at keeping the score. Anyway, enough of all these lousy disclaimers, here are some lists.

2017 Total Plays Scrobbled

Scrobbles 13,992
Scrobbles per Day (on average) 38
Artists Scrobbled 1,193
Albums Scrobbled 1,766
Unique Tracks Scrobbled 7,948

Top 25 Most Listened Artists 2017

1 Emma Ruth Rundle Emma Ruth Rundle More 1,921
2 The Dillinger Escape Plan 191
3 Mastodon 189
4 Tool 176
5 Black Rebel Motorcycle Club 165
6 Brand New 139
7 The Nocturnes 136
8 Afghan Whigs 126
9 Fiona Apple 124
10 Thursday 119
11 The Cure 117
12 Chelsea Wolfe 115
13 Marriages 115
14 Marilyn Manson 114
15 Mick Harvey 110
16 Mutoid Man106
17 Waxahatchee 106
18 Deftones 102
19 Manchester Orchestra 96
20 Weezer 96
21 Braid 93
22 AFI 91
23 Aesop Rock 87
24 The Mars Volta 87
25 HAIM 85

Top 25 Most Listened to Albums 2017 (number of tracks of said album)

1 Marked For Death - Emma Ruth Rundle 756
2 Some Heavy Ocean - Emma Ruth Rundle 583
3 Electric Guitar: One - Emma Ruth Rundle 157
4 Audiotree Live - Emma Ruth Rundle 119
5 Emperor of Sand - Mastodon 110
6 Science Fiction - Brand New 91
7 The Distance - Emma Ruth Rundle 83
8 Out in the Storm - Waxahatchee 78
9 Intoxicated Women - Mick Harvey 74
10 Aokigahara - The Nocturnes 72
11 IV - Black Mountain 65
12 Slowdive - Slowdive 63
13 War Moans - Mutoid Man 61
14 How - Black Rebel Motorcycle Club 58
15 Salome - Marriages 56
16 Losing - Bully 52
17 In Spades - Afghan Whigs 51
18 Integrity Blues - Jimmy Eat World 49
19 Protection (single) - Emma Ruth Rundle 48
20 Skeleton Tree - Nick Cave & The Bad Seeds 48
21 Somnambulant - The Headless Prince Of Zolpidem 48
22 Bridges to the Heart - Jimmy Bakker 47
23 Hug Of Thunder - Broken Social Scene 47
24 Trumpeting Ecstasy - Full of Hell 46
25 Hiss Spun - Chelsea Wolfe 45

Top 25 Most Listened to Tracks 2017

This list consists completely of songs by Emma Ruth Rundle, so I will only bother you with the top three ERR songs:

1. Emma Ruth Rundle - Protection 131
2. Emma Ruth Rundle - Real Big Sky 115
3. Emma Ruth Rundle - Shadows of my Name 115

And here is the list for the top scrobbled artists of all time. Well, by me of course.

Top 25 Artists Scrobbled (since 2006)

Total Artists 4,948

1 Emma Ruth Rundle 2,576
2 Tool 1,769
3 Death Cab for Cutie 1,289
4 Radiohead 1,235
5 65daysofstatic 1,170
6 Norma Jean 1,095
7 The Rolling Stones 1,022
8 The Cure 956
9 Deftones 925
10 Machine Head 900
11 Gillian Welch 860
12 Taking Back Sunday 709
13 Black Rebel Motorcycle Club 700
14 Afghan Whigs 673
15 PJ Harvey 611
16 Brand New 549
17 Joy Division 549
18 Placebo 527
19 Nine Inch Nail 503
20 The Dillinger Escape Plan 502
21 Wilco
22 A Perfect Circle 487
23 The Beatles 486
24 Thursday 445
25 Something Corporate 418

Black Decades - De helende werking van herrie

2018-02-15T11:10:00.000-08:00

De Nederlandse black metalband Black Decades is onlangs de studio in gedoken om te werken aan hun nieuwe album. Deze week werd bekend dat de band is toegevoegd aan de reeds imposante lijst van topbands die dit jaar op Roadburn aan zullen treden. Genoeg reden om terug te blikken op een interview dat ik met de band had in 2016, opdat we met extra veel enthousiasme vooruit kunnen kijken naar wat Black Decades nog brengen gaat.

Teringherrie kan een perfect werktuig zijn in het omgaan met de afgrijselijke kanten van het verleden. Black Decades heeft dit middel omarmd en raakt in haar zelfreiniging tevens de uiterste randen van een rafelschoonheid aan. In 2016 sprak ik met gitarist Thale Roosien en toenmalig zanger Mark van de Maat, die inmiddels is opgevolgd door nieuwe zanger Johan van Hattum.

Zet drie muziekliefhebbers bij elkaar aan een tafel op een zonnig terras van de Tolhuistuin te Amsterdam en in plaats van het geplande interview wordt er het eerste half uur gewoon over muziek gepraat. Thale Roosien en Mark van de Maat, gitarist en zanger van de Nederlandse blackmetalband Black Decades (met stevige invloeden van doom en crust), zijn alleszins niet voor een genre te vangen. De heren kennen elkaar alsook William te Morsche (drums) en Marcel van Losser (bas) uit Twente en hebben er al een aardige geschiedenis in de muziekwereld opzitten met punkbands als Cathode, Kriegstanz en The Barnhouse Effect.

Gitarist Thale Roosien. Photo by Theo Smits

Geeshie Wiley

Bij navraag naar het door vrienden opgerichte label Toztizok Zoundz, waarop Hideous Life is uitgekomen, prijzen beiden de eclectische catalogus. “We vinden het een bepaalde charme hebben om onze plaat niet op een metallabel uit te brengen, maar op een label dat zich richt op allerlei aparte muziek. Daar voelen we ons bij thuis.” Roosien illustreert dit door te beginnen over een artiest als Geeshie Wiley. “In haar nummer ‘Skinny Legs Blues’, een 78-toerenplaat, zingt ze als zwarte vrouw in de jaren 1920 over een verkrachting en de moord op die verkrachter. Dat is een beklemmende luisterervaring.” Ook Van de Maat heeft muzikale interesses buiten het hardere werk, wat ook tot uiting komt in zijn eigen label Knekelhuis, waarmee hij naar eigen zeggen ‘eigenaardige’ muziek uitbrengt op vinyl. “Vanaf 2005 ben ik me gaan verdiepen in elektronische muziek. Voor die tijd had ik me zo vastgebeten in punk en hardcore, dat ik daar even helemaal klaar mee was. Ik wilde weer vrij muzikaal kunnen ademhalen.” Roosien bedenkt zich dat hij zelf ook nog elektronische muziek heeft gemaakt, onder de intrigerende naam schaduwmacht//paranoia.

Black Decades - Hideous Life LP by BLACK DECADES

Gribusbende

Toch even terug naar de harde muziek en dan vooral de punkwereld. Zowel Van de Maat als Roosien is onderdeel geweest van de crustpunkband Cathode, waarmee ook veel in het buitenland opgetreden werd. Dat leverde bijzondere verhalen op. “Ik ben in Chili ooit eens aangevlogen door een meisje dat mijn keel dichtkneep,” vertelt Van de Maat met een nog altijd lichte verbazing. “En in Porte Alegre ging het gerucht dat een groep anarcho-punks een vete had met oi!-punkers en dat er met HIV geinfecteerde naalden in ruggen werden gestoken...” Roosien heeft met de d-beat groep Kriegstanz een aantal weken door de Verenigde Staten getoured. “We deden een tour samen met Seein’ Red en Bury the Living en speelden voornamelijk in huizen. Dat was vaak een gribusbende waarbij je je afvroeg hoe mensen daar in godsnaam konden leven. Maar het was wel ruig.”

Toenmalig Black Decades zanger Mark van de Maat. Photo by Theo Smits

Tijdsdocument

Op een gegeven moment werkte de punkenergie niet meer als voorheen. “We hadden de behoefte om iets anders te gaan doen, om zonder beperkingen en specifieke kaders weer muziek te maken. Uit een jam ontstond het nummer ‘White Noise’ en dat voelde weer als vrij zwemmen. Vandaar uit zijn we eigenlijk al experimenterende verder gegaan met Black Decades. Uiteindelijk moeten de nummers natuurlijk een bepaalde coherentie en urgentie hebben, plus een mate van ruigheid, zowel in klank als in aanpak.” Van de Maat beaamt dat en geeft aan dat hij in zijn teksten dat ook opzoekt. “Toen we in het begin bij elkaar kwamen, zaten we alle vier in een kloteperiode en dat uit zich in de muziek.” Wat dat betreft lijkt Hideous Life dus een oprechte titel. “Absoluut”, aldus Roosien. “Ik wil daar best eerlijk in zijn. Ik kamp al tijden met depressies en dat vertaalt zich in de muziek die we maken. De plaat is voor ons een soort catharsis. Het fysieke effect van het snelle spelen en het harde volume speelt daarbij ook een rol. Maar ook humor, het moet niet overdreven serieus worden. Genieten is ook belangrijk.” Van de Maat ziet dat de band inmiddels een wat lichtere kant op gaat. “Hideous Life is een tijdsdocument vol duisternis. De nieuwe muziek is opener, minder dichtgespijkerd, echt een volgend hoofdstuk.”

Auteur: Niels Tubbing
Oorspronkelijk geschreven voor Gonzo (circus) #134

Interview René Kladzyk (Ziemba)

2017-08-16T15:10:00.000-07:00

"There is definitely a sense of ethics to my work"

Last year when I talked to René Kladzyk, the New York City based artist was about to embark on her first European debut tour as Ziemba, hitting countries as diverse as Poland, the Netherlands and France. Since returning to the United States, the prolific Kladzyk has been rather busy writing her new album and working on other interesting projects. Time to catch up.

Photo by Megan Mack

Superstar

“I was surprised by how well the tour went, to be honest”, Kladzyk proclaims. “I expected it to be exhausting and difficult, but almost all the shows went really well. I met amazing people, visited wonderful cities and got to play shows with incredible musicians. The reception differed per city. In Poland I felt like a superstar! That was awesome, they were so nice. Another great show was in Rotterdam, where I played with Fetter. And then I got to Paris and people were like ‘yeah, whatever’. At one of my shows in Paris there was a table with people talking and laughing loudly for the first couple of songs, which were rather quiet. They were being very disruptive, so after a few songs I stopped and said that I was going to do a song with loops and I needed it to be very quiet for that. I asked it in a calm way, trying not to be too aggressive about it, and from that moment on they were really quiet. After the show they came to me and said ‘Hey we wanted to let you know that when you started, we were just making fun of you and laughing at you, but then we ended up really liking it!’ and then they bought two records of mine. It was so strange, I would never say that to someone! But all in all Europe was a great experience and I would love to come back sometime.”

Feminist science-fiction

Back from Europe, Kladzyk did a performance art installation in Nashville, Tennessee. “In that performance I was burned at the stake and then turned into a spider. I hand-dyed a lot of fabric for that show in red and orange, using about 100 yards of textiles. I had five fans on me, so instead of being hot it was actually quite cold. The installation turned out really beautiful and I am working on editing a video of it. I haven’t shared that much yet about that performance, partly because much of it is new material that is still congealing.” Part of that new material will find its way to a new Ziemba release. “I’m working on a full length at the moment. I’m still thinking on how to frame it, but it will be a lot more cohesive than most things I’ve done. Cohesive in a political sense, that is. I’m using feminist science-fiction as a way to talk about the current state of affairs, trying to visualize alternative universes as a lens through which to look at what is happening today. I’m quite excited about that, it is challenging but fun and it feels very productive. I was having a hard time expressing my political identity as grounded in present reality. As soon as I started applying a poetic fantasy filter to it, it became a lot easier to talk about difficult topics. In a way it felt fresh, and oriented towards a future with possibilities. I don’t like to get lost in doom and gloom. I’m still very attached to an artistic agenda of anti-nihilism. I feel that projecting hope on things that look really bleak is a better use of creative energy.”

A Door Into Ocean by Ziemba

Mapping

Kladzyk, who has a master’s degree in feminist geography, sees her new album as a way to explore new places. “It will be both a spatial and an emotional topography. I’m not capable of exploring these ideas purely conceptually, I will always be embedded from my personal position. The idea for this album is to explore this world that I am creating, which you can examine on the micro level of the body and personal experience, and on the macro level of the entire landscape and all the different actors that come into play. I’m attaching a mapping project to this album, creating a series of fake GPS data, so the album can be something that you can explore spatially, in a faux landscape.”

Coded garments

To get back for a bit to the political aspect of the record, I ask Kladzyk if she considers herself to be a political activist with regards to her work. She answers that she doesn’t see herself as a political artist per se, but that she realizes she cannot fully escape being one either. “There is definitely a set of ethics in my work, which is in a sense always oriented towards virtue. That is very central to the music and art I make, I am very aware of what I put out into the world in that regard. In a sense there is some activism in that, it is just a bit harder to pin down than when I would write a song specifically about Black Lives Matter, for example. I mean, there are musicians who are more overtly political in their art and I don’t think I fall in that category. Then again, I think it is impossible to exist completely outside of politics. Every aesthetic decision you make is grounded in references to the political spectrum in which you live. But do I think that all artists have a duty to be political. I think there is room to explore artistic expression that is deeply personal and therapeutic, that is not political. We could make the argument of course that the emotional sphere is in a way always political as well... but I don’t know. I would be reluctant to make the claim that is the duty of the artist to make political work. But you can not opt out of being a human being in the world. When you look at clothes for example, or costumes, anything you wear is coded. You can’t opt out of a costume, you live your life in social codes. The way you present yourself to the world is always inherently coded. And no decision is a non-decision. If you go naked, that is still an aesthetic decision that is related to not wearing any garments. All decisions are embedded with social and political cues.”

Fire Organ

Photo by Megan Mack

Next to working on her new Ziemba album, Kladzyk has been working on something quite special. “I will do an artist in residency for this collective called Guerilla Science. They’ve developed an instrument called a fire organ. There is a kind of continuity here topic wise..! When you put musical information into the organ, it generates flames in accordance with the music played. They’ve asked me to come up with something because of the incense work I’ve been doing. I’ve now created this incense apparatus for in the organ, which causes the fragrance to change in direct relation to the sounds produced.” This synesthetic approach is something that Kladzyk is very interested in. “I’ve been reading a lot about Alexander Scriabin, a Russian composer who was very much influenced by the idea of synesthesia. He did a lot of work trying to develop a color format of musical orientation. He had this one plan for his grand opus Mysterium, which was never performed. It was to be a grand week-long performance including music, scent, dance, and light in the foothills of the Himalaya Mountains that was somehow to bring about the end of the world. The fire organ plan I’ve made is indebted to Scriabin and ’m approaching it in a very conceptual manner. The fire organ performance will be at National Sawdust on October 15th. There have been performances on the fire organ before, but this is the first time they’ve asked specific artists to write something for it. Since I’m making music specific for this performance, I am planning on documenting it thoroughly, so it won’t be lost afterwards. I will release this music in a separate release, also because I’m treating this more as a work of classical music than something in a song oriented format.”

Kladzyk will embark on a Summer tour in North America together with HNRY FLWR, starting August 17th. Catch her on one of the following dates:

Ziemba x HNRY FLWR Summer Tour

8/17 NEW HAVEN, CT ~ Lyric Hall Theater

8/18 BOSTON, MA ~ Deep Thoughts JP

8/19 NORTHAMPTON, MA ~ Red Kross

8/20 MONTREAL, QT ~ Brasserie Beaubien

8/21 BURLINGTON, VT ~ Light Club Lamp Shop

8/22 PORTLAND, ME ~ The Apohadion Theater

8/23 PROVIDENCE, RI ~ Eyeland Studio

8/24 HUDSON, NY ~ The Spotted Dog

8/26 NEW YORK, NY ~ Berlin NYC

Scumbag the Movie

2017-06-23T19:14:00.000-07:00

Last January the film Scumbag premiered at the International Film Festival Rotterdam. It is a bizarre spectacle, filled with many strange characters and crazy shenanigans. One of those films that you don't just watch, but experience. Director Mars Roberge shows he has a unique style that might not be to everybody's liking, but if you surrender yourself to the madness you are in for a treat. I spoke to Roberge and actresses Camille Waldorf and Debra Haden after the screening, and they provided a peek behind the curtains of the coming together of this film.

Pedophiles, drug dealers and murderers

'The story is ludicrous', as Maude Lebowski would say. That certainly goes for Scumbag as well, although no cables get fixed. The protagonist is Phil (played by Princess Frank), a loser dj who realizes that he finally needs to get an actual dayjob to earn a living. Clearly unfamiliar with this concept, he delves headfirst into office life, which is filled with a myriad of shady characters who don't really seem to know what it is they are actually doing at their job. 'Pedophiles, drug dealers and murderers' -Roberge paints a flattering figure of these slaves of drudgery. "When I came out of film school, I started hanging out in clubs", Roberge explains. "I ended up becoming a dj myself, and eventually a drunken mess. After many years I realized I needed to get my shit together and get back to making film. I remembered coming home so often after hours and bumping into these people filing up to disappear into these large buildings, in which they stayed all day doing... what? Nobody could ever explain to me clearly what it is they were doing in these offices. I started thinking it was all a facade. Why is nobody asking the question what really happens in those buildings?"

Wretchedness

The first half of the film we discover what Roberge thinks is happening in there. A gloomy collection of misfits who look like they are doing time, instead of enjoying a fruitful career. Phil soon gets caught in their incessant stream of misanthropy and depressing conversations, pretty much staying very confused the whole film. Working at the office is only a lead up to what comes after -drinking, doing drugs, fighting in bars, and having weirded out philosophical questions. Phil starts to see his girlfriend Christine (played by Debra Haden) less and less, because he comes home in the middle of night wasted as fuck -if he comes home at all. Christine despairs both for their relationship and for Phil himself, seeing him slowly go down the drain. There are many laughing moments in this first half of the film, but it is difficult to shake the raw wretchedness of it all. But then a key scene half way through the film turns things around.

Mars Roberge on set

Homeless crackhead

In a strange dream like scene, Phil and Christine start singing and dancing on their car in the middle of the street. Then they are joined by many other singing and dancing people coming from all directions, in a wonderful choreography, while annoyed people in cars behind them hunk their horns. The scene goes on for quite some time, and indicates a shift in the relationship between Phil and Christine, and in the way Phil takes control over his own life. It functions as a hinge, after which many things fall into place and a sudden happiness enters the film. Roberge is very happy with how this all played out. "I woke up one morning and realized: nobody does musicals anymore. This was before La La Land and all. I thought: you know what, this movie, god forbid, could be a failure, and I might never do another film after this. So why wait for the next movie to incorporate a musical scene? My producer said I couldn't do it, but I can be rather stubborn. We arranged everything within a very short time. We got in touch with a choreographer we knew, who knew dancers as well. Princess Frank and Debra Haden wrote the song in like a day. And then during filming the police came with sirens and all to shut us down. It was crazy but so worth it. What you don't see in the film is that when we were filming, and everybody was singing and dancing on top of a car, a homeless crackhead came walking on the set and he just goes 'shut up! shut up!' -he thought it was all in his head. We didn't know what would happen, if he had a gun or not, but finally he walked away. He never saw the cameras, so it must have been quite a weird experience for him! But this scene was important in the sense that Phil comes off as quite a dick in the first half of the film. I wanted to show why he and Christine are together at all, and I didn't want to do it through a corny, obvious love story line."

French New Wave

The scene is somewhat reminiscent of the carnavalesque that is so prevalent in the work of the Italian director Federico Fellini. Roberge though sees himself as being influenced more by French filmmaker Jean-Luc Godard and the French New Wave. As someone who has ADD, he is very intrigued by the way they use not just narrative, but mise-en-scène and seemingly random events to affect the viewer. "Sometimes I couldn't follow the story completely, because that could be a bit boring here and there, not understanding the French, especially for someone with ADD. But there is so much happening on the background. Like in this film where in the middle of a serious conversation, a guy walks to the window and shoots a toy dog in the street, then returns to the conversation, and no one mentions what just happened. For me, there always have to be subliminal things happening in the background." There are definitely many moments in this film you would want to pause it, or rewind it, to see what's all going on. There is an undertow of unease pulsating underneath this movie.

Mars Roberge on set

Perseverance

Roberge didn't follow the easy road in making Scumbag. Several setbacks (a failed crowdfunding campaign, actors pulling out, police shutting down filming) did not discourage the born Canadian. Perseverance and a rock hard faith in his own abilities led him to where he his now, with his film screening at many international film festivals. Listening to the origin story of Scumbag sometimes sounds like a journey through rock and roll mayhem. Alexis Arquette agreed to be in the film, but eventually declined to participate due to 'medical situations'. Moby was going to be in the film, but suddenly could not be reached anymore and was never heard from again. Bauhaus legend Peter Murphy was excited to be part of the project, until he heard that porn star Ron Jeremy was also going to be in the film. Still Roberge kept going, making the most of the situations he encountered.

Rocktopia

Recruiting people left and right, many of them through accidental encounters, he managed to convince people of the promise of the film and get a crew together. In a way, that is how Roberge likes it. He created a manifesto for making a film that can be labeled a 'rocktopia', based on eight rules that would drive most people mad. "Most filmmakers are influenced by other films, I am mostly influenced by music. I started out making music videos too. I wanted music to be an integral part of this film. So, in a rocktopia, music plays an important role. The story has to deal with a battle against an utopian society, in which the only way out is to rock and roll. An actor has to perform a song in the film that they have written themselves. Furthermore, actual musicians have to play a role that is far removed from their musical persona. And magic is important. Not black magic, but the magic of serendipity. People or locations that I encounter the night before have to play a role in the film."

Debra Haden

There is a script?!

Being dependent on random encounters also means that it is impossible to have a script one hundred procent ready before filming. This sometimes leads to difficulties when you want to sell your story to producers. "I can't completely let people understand what I see in my head. I like experimental film, for example, and when making that you can't write everything down before you start filming. It happened during the filming of Scumbag that someone came to me to tell that they didn't understand what was in the script, but when performing all the pieces came together and they realized what I wanted to achieve. It is great to see that happening on set. A script is an important starting point, but never the definitive film. I loved it when Keith Morris of the Circle Jerks, who I contacted like the day before through Facebook to ask if he wanted to be in my film, showed up at my door. I asked him if he memorized the script I sent him, and he just said: 'what?! There is a script?!' But he nailed it. I love to go with the momentum and see where I end up."

Music

Both Camille Waldorf and Debra Haden fulfill the role of performing their own song in the film. Waldorf (who performs as an artist under the name of Queen Astoria) sings her song 'Delicate Boy' in a beautifully unusual scene in which a drinking party turns into a music video. She also became part of the movie through a random encounter. "I met Mars at a party where he was DJ-ing", she explains. "I had done a project with Quentin Tarantino before, but wasn't planning on doing any more acting, to be honest. I was focusing on my music and visual art, and tried to stay away from the sometimes poisonous world of acting. But Mars convinced me to be part of his project, I believed in his ideas. Filming with Mars is so different from many other directors. He gives you a certain freedom to really put elements of yourself into the character. And to have a song of mine be in the film is amazing." Debra Haden already was a friend of Mars, and discussed many dialogues with him. "Many quotes from the film are based in real life," Haden reveals. "It was great to keep working on them, shaping them so they fitted the story well. And singing and dancing in the film was so much fun, especially since I co-wrote that song with Princess Frank. It had always been a dream of me to record my own music. I had lived for too long in the wrong places, and I came to Los Angeles to make this dream come true. For that to actually happen, and to be part of such an inspiring project, is really wonderful."

"Delicate Boy" by Camille Waldorf from Mars Roberge on Vimeo.

Future

With Scumbag now being shown at film festivals around the world, Roberge is already looking forward again. "I have somewhat of a sequel planned, and also would like to do a tv-series based on Scumbag. And I am already working on writing three totally different movies. An urban drama, kind of Spike Lee inspired, based on this rough neighborhood I grew up in, in Canada. And a romantic comedy and a horror film. I never really was a fan of horror, but in a way I am drawn to making one. On the one hand because I don't want to be pigeonholed as a filmmaker, but also because I kept having these nightmares before the premiere of Scumbag at Rotterdam. It was almost as if a script was being written in my dreams. But if I make a horror, I want it to be a film in which you feel for the characters. Characters and originality -that is what is important in making movies."

Something to look forward to. For now, Scumbag warrants a viewing. The next screening will be at the Art is Alive Film Festival in Brooklyn, on July 23. Hopefully a DVD-release won't be too far away.

Interview with Emma Ruth Rundle

2017-03-18T18:17:00.000-07:00

The release of Marked for Death in 2016 catapulted LA based artist Emma Ruth Rundle to high positions in many Best Of the Year lists from both fans and critics alike. Probably the best album to have come out last year, Marked for Death is the third solo record of Rundle, known as well for her work with Red Sparowes and Marriages. In April she will embark on an extensive tour through Europe.

At the Roadburn Festival 2015, in Tilburg, the Netherlands, the band Marriages from LA played a stunning set at the small Cul de Sac venue. An intense combination of drony shoegaze and hypnotic vocals made for one of the highlights of the festival of that year. Afterwards, I spoke with singer and guitarist Emma Ruth Rundle. Parts of that interview appeared online in Dutch, but here is the full interview in English, to get those who don't know her yet acquainted with her work in time to attend one of her shows here in Europe.

The Ice King

After their intense set in a fully packed Cul de Sac, I sit down with Emma Ruth Rundle in front of the cafe. Open, interested and genuine, Rundle comes across as a kind human being, with a passion for what she does. After realizing we have a shared love for the Ice King from Adventure Time, we talk a bit about Roadburn and playing there. “It’s great to be here, to walk around and enjoy other bands. We see many familiar faces here, and it’s always nice to see friends when you are away from home. Like the people from Helms Alee, one of my favourite bands, ever since they were on Hydra Head. I think they are so unique and special. When I found out that Cathy Pellow from Sargent House was going to sign them, it was quite a celebration! I got a bit nervous before playing here myself though, since there are so many heavy bands playing here and Marriages is not that heavy per se.” Luckily, playing here turned out quite amazing, with the Roadburn attendees mostly having quite a broad taste in music paired with an open mind.

Marriages

Kitsune

Marriages (read an interview I had with bassist Greg Burns here) kicked off their career with the EP Kitsune in 2012, and followed up that record with their full length Salome in 2015. Emma Ruth Rundle explains how Kitsune originated out of necessity. “We really wrote our first EP as one long piece. Our friends in Russian Circles had asked Red Sparowes [in which both Rundle and Greg Burns played] to open a show in Los Angeles, but not everyone in the band could make it. But Greg and I really wanted to do the show, so therefore we got together and wrote Kitsune. Pretty much so we could do that show. We wrote it with the intention of it being a set, so all songs are in a particular order.” Apparently they did a good job in writing the album, because they immediately got signed after that first performance. “It is hard to remember exactly, but what I do know is that at our very first show, with Russian Circles, Cathy Pellow of Sargent House saw us perform and she said ‘I want you guys to make a record’. So I guess we did something right!”

Kitsune by Marriages

Salome

Whereas Kitsune comes across as a continuous flow because of how it was written, Salome has a somewhat different feel to it. The songs seem to have more a stream of conscious style of playing, with a heavier emphasis on vocals. Rundle mentions that both technicalities and a change in focus led to this. “At the time of Kitsune I was experimenting with this vocal processor, because I was doing another project called the The Headless Prince of Zolpidem, with vocals that were really affected. The idea with Marriages was to have my vocals to have more of a textural quality, more than in the traditional pop song structure. When we were coming out of Red Sparowes and on to our first recording with Marriages, we wrote music that has this flow and textural quality. At a later stage, when we were working on new material for Salome, the vocals were different, with a softer approach and in a different key. So we wrote songs that were again more traditional. We wanted them to be a little more structured, with verses and choruses. We wanted the vocals to be really present and the lyrics to have more impact. It was a big departure from Kitsune in that regard.”

Salome by Marriages

Singing Live

The change in approach also meant a change in live performances, with a different role for Rundle as singer. “It changed a lot, the live shows. I used to sing a lot through this vocal processor, which meant that the lyrics didn’t stand out as much. And... I think having the vocals be more present really had an impact, because they are a more important element of the songs. It was and still is a struggle to sing live. I don’t use the processor anymore, but I am not used to singing in this way. The vocals are a lot louder, but I don’t always hear myself that well and that can be quite hard sometimes, with all the different ranges. But then again, the vocal processor was often causing us problems with creating a lot of feedback, which was another reason why we wanted to get rid of it. Technically it wasn’t easy to perform with and it often ended up hurting us more than it really helped us.”

Photo by Paul Verhagen

The Nocturnes

Next to her role as guitarist in Red Sparowes, Rundle also used to spearhead the alternative folkgaze outfit The Nocturnes, in which Andrew Clinco played drums, who is now the drummer of Marriages. Even though The Nocturnes has been an important outlet for Rundle, she doesn’t see herself going back to performing under that name. “Nocturnes was... really my music, but I wanted to pursue my solo music, which is more folk like, without having to call it a band and include anyone else, so I could tour by myself and make decisions myself. Nocturnes really needs a band behind the music, to really get to those songs. And it was... we had problems getting everyone together all the time to do that. That was stressful. We did one show together on the West Coast and that was the end of it. I didn’t want to invest any time in music that I couldn’t perform live anymore. Marriages will be the only band I’ll be in from now on. Nocturnes is done. Never again."

Aokigahara by the nocturnes

Some Heavy Ocean

So Marriages is the band Rundle is in now, but that doesn’t mean she will not focus on her solo career as well. She released an instrumental record with experimental drone and ambient music in 2011 (Electric Guitar: One) and released her sophomore album Some Heavy Ocean in 2014, her first solo record featuring vocals. “I’ll definitely keep writing and performing music under my own name. I did a tour in November 2014 in the States, and the reception has been amazing. It was so great to see the reactions to my music. I didn’t think that Some Heavy Ocean would ever really come out to begin with, so it was great to see that all happen. It is so much easier to pack up and tour without the need of a band. I still worry sometimes though about disappointing people, with the lack of instrumentation. No touring band, just me by myself playing electric guitar and singing and that’s it.”

Some Heavy Ocean by Emma Ruth Rundle

A Scary Freedom

Photo by Kristin Cofer

Not having a band behind you of course means that everything comes down to you on stage. Apart from having full control, that emphasis can be a bit frightening as well of course. It took Rundle some time to really find her way as a solo musician. “It was scary at first. It took a little while to figure out how to really perform my music live. At first I tried taking an acoustic guitar, but that is a nightmare live... So I went back to what I know, which is electric guitar and trying to mess with that. The good thing about playing alone is that it allows me the space to really feel the songs every night, to really connect to the emotions. It allows me to change the songs every night in relation to how I am feeling. That’s a freedom that you get when you play by yourself.” The possibility of changing songs depending on her mood is an important one for Rundle, and is something that is more difficult to do when she is playing with Marriages. “For me, it is essential to be able to really feel the music and tune in to the emotions that I am feeling. The music with Marriages is really set -there’s not a lot of improvisation going on there. At least not on this tour. Sometimes we write songs with space to improvise a bit though. But with my solo stuff I can just do whatever I want. I can be very neurotic, so to do whatever I’m feeling... well yeah that’s very nice. But the combination of having both Marriages and my solo shows is a very good one.”

Photo by Reid Hathcock

Ambiguity

Lyrically, there is also a difference between what Rundle writes for Marriages and for her own music. While Salome deals more with mythology, the songs on Some Heavy Ocean are very personal. “With Marriages we write the music as a group. As far as the character of Salome goes, I had written a song that I decided to call Salome and that became the title of the record. There is an ongoing theme of sexuality, violence, and revenge on that album. I feel the way I approach writing music and lyrics in general has a very direct connection to what I am feeling, like and where I am at in my life. But with Marriages I might put it in a bit more abstract words. Those songs are still very personal, but not always in a clear way. I think my band mates don’t even always know what the songs are about. They trust me in that and give me the freedom to express myself lyrically. I guess it’s a little more abstract, but that’s fine, people can get what they want out of lyrics. That is the beauty of music -the message doesn’t need to be unambiguous. I prefer not to explain the lyrics, actually. Especially with the solo record, whic is a very, very personal record, close to my heart. You know, growing up, it was disappointing to me, listening to music as a young person. I get very invested emotionally in lyrics, they are an integral aspect of the experience.” The rest of the band interrupts shortly, since they need to pack and move their things. After a short break, which gave us the time to order two more beers, we continue the conversation and talk some more about Rundle’s solo work.

Photo by Gus Black

Electric Guitar

In 2011, Rundle released the more experimental, instrumental drone record Electric Guitar: 1. The shift to her more vocal orientated follow up (which still has haunting guitar pieces, mind you), was a natural one for Rundle, although she might still release another instrumental record some time. “At first, Nocturnes was kind of my vessel for writing and singing songs. I had gone to CalArts in LA, a school for music, and I was doing a lot of experimental guitar and noise music there. The way I made Electric Guitar was... well, the last time Red Sparowes was on tour, I wrote and recorded that album on the van while we were driving around. I was just looking at the landscapes and writing music to that. It was sort of a soundtrack to traveling through Europe.” Knowing this, it suddenly seems a lot more fitting that when listening to that record, landscapes seem to unfold before your eyes... The style of singing on The Nocturnes’ releases and Kitsune seems a bit different from on Salome, on which Rundle seems to have really found her own voice. On Shadows of My Name that seems even more the case, like her voice is coming from a different realm, bringing divergent worlds together. To the question whether that was long process or a conscious effort, Rundle answers that she doesn’t feel like her singing has changed that much. “I think it has a lot to do with how these records were recorded and mixed. With The Nocturnes for example we used a lot of harmonies. On my own records my voice is a more important aspect though, and the singing is an important element of my live shows when I am touring on my own. Which is again an other thing entirely, singing live. I don’t know, maybe just something cracked and fell into place..? Cathy from Sargent House really encouraged me to use my voice and so... I guess that is part of it as well.”

Electric Guitar One by Emma Ruth Rundle

Comparisons

Often when hearing a new artist for the first time, you almost automatically start relating it to other artists that it reminds you of. With Some Heavy Ocean, that really didn’t happen to me. It connected straight away on a deeper, profound level. It’s difficult to describe, but the music and vocals aren’t insular, but seem to come from different planes of immanence. “A lot of people try to relate my voice to usually the same ten people. All very different though! Ranging from Sinead O’Connor to Bjork, to the woman of Cocteau Twins... It’s a little disappointing sometimes. But I guess it is human nature, making it seem familiar but... yeah it is my voice and that is how it sounds.” As already mentioned, with her own voice Rundle sings very personal songs, which is not always easy when performing them live. “It was difficult and it is still very difficult. I am a very sensitive person... It is especially hard when I am tired, haven’t slept or not eaten enough. The last tour I started crying a lot, during the show sometimes. When you play the music, you get back to where you were when you wrote the song. And if that is a painful place, you feel that...”

Photo by Adam Gasson

The Artist is Present

I mention a comment from a Dutch artist, who said that on stage you should try to feel the emotion of your songs to the verge of crying yourself, without actually doing it, since that would take away the emotion from the audience back to the artist. Rundle doesn’t necessarily agrees with this. “I just let it happen. I believe it is important to be honest as an artist, especially in solo music. Some Heavy Ocean is not about shredding guitar, it is about the emotional content of the songs. So if I am playing and I get emotional, to me that means I am in a good space to perform the music. The worst thing is to play a show and not feel anything. Then it’s just an act.” Something that seems to happen too often with some other artists, but when asked if that ever happened to her, Rundle, with a slight hesitation, says it hasn’t. “No... not really with the solo stuff at least. There is a quote in this documentary by Marina Abramovich, The Artist is Present, that says something like: ‘If you are just going through the motions, it is acting. If you feel it, it is a performance’. So I think it is one or the other, and the solo stuff to me is always a performance. With Marriages I try to have that as well, be emotionally involved. But sometimes I get a bit too nervous and that can get in the way of feeling. There is a lot more thinking going on in coordinating playing in real time with other people, so there is a different focus, instead of just focusing of giving yourself to the songs.”

Dissolving Boundaries

We talk a bit more about the Abramovich documentary, in which the artist advocates really connecting with people, up close and personal. The levels of intensity that can arise when that happens, when you really connect to someone, can be quite overpowering. When playing live on a stage though, that seems a bit harder to achieve. “That’s the whole thing with playing music live that’s so interesting... I used to go to art school and was more involved in performance art, but being in a band, there is a separation. There is us and them. There’s the stage and the audience. When I play solo I do try to do away with that, to connect more. But what Abramovich does is incredible.” I mention remarks from singer Geoff Rickley during a Thursday concert, when he talked about the band being on a stage and the audience in the room, that it is just a construct. To him, both band and audience need each other and need to try to dissolve the idea of a separation between them, to have no boundaries. “It is hard, but if you can pull it off it becomes a successful and wonderful moment. I find that sometimes hard to do while playing with Marriages. I feel a bit too introverted sometimes, I’d like to do it more. It takes a few shows to really get into it.”

Present Future

For the time being, Rundle sees herself combining Marriages with her solo work. “Well, there’s always a lot of time between writing and recording the music and when it comes out. It’s been easy to shift the focus between the two because of that. My solo stuff is a little bit on a break right now, and the focus is on Marriages. When this tour is over I will probably write another solo album.” That is something to look forward to. Not many artists can build worlds and invite you to explore them like Rundle does. While wrapping up the interview, we talk a bit about Smashing Pumpkins, for both of us one of our favourite bands growing up. When I express my fondness of the Pisces of Iscariot album, Rundle agrees to its quality. “Such an underrated record! I did a cover of Starla once. I love that record. My first ever show was Smashing Pumpkins actually. Together with Garbage, when I was like 13, in LA. They are the only reason why I play music. I started playing guitar because of them. I stopped being a fan though since Mellon Collie and the Infinite Sadness...” Which is something we can probably all agree on. To the question what other kinds of music she is into, Rundle shows she is a lover of music regardless of genre. “I loved Tori Amos and Kate Bush when growing up, but Skinny Puppy was also a big band for me. At the moment I am listening to a lot of Barkmarket and Them Are Us Too. There is so much music out there though... Both my parents were musicians, so I grew up listening to a lot of music. My dad listened to a lot of jazz and classic rock, my mum loves classical music and surf. And in LA there’s always so much music going on all the time, you never run out of it.” And that is a very reassuring thought.

Emma Ruth Rundle European Tour Dates 2017

Apr 20

Sabotage Club

Lisbon, Portugal
Apr 21

Teatro Rivoli

Porto, Portugal
Apr 22

Club de Vila Real

Vila Real, Portugal
Apr 24

TivoliVredenburg

Utrecht, Netherlands
Apr 25

REFLEKTOR

Liège, Belgium
Apr 26

The Lexington

London, UK
Apr 27

Concerttent, Zaal & Café De Zwerver

Leffinge, Belgium
Apr 28

Le Gibus Club

Paris, France
Apr 30

Paard Van Troje

The Hague, Netherlands
May 02

Ampere

Munich, Germany
May 03

Club Stereo

Nuremberg, Germany
May 04

Gleis 22

Münster, Germany
May 05

Urban Spree

Berlin, Germany
May 05

VEGA Musikkens Hus - Store Vega (Main Hall)

Copenhagen, Denmark
May 06

VEGA Musikkens Hus - Store Vega (Main Hall)

Copenhagen, Denmark
May 07

Prizenbar

Hamburg, Germany
May 09

Plan B

Malmö, Sweden
May 10

Kraken Sthlm

Stockholm, Sweden
May 15

Blå

Oslo, Norway
May 16

Folken

Stavanger, Norway
May 25

Dunk! Festival

Zottegem, Belgium
Jun 02

Wave-Gotik-Treffen

Leipzig, Germany
Jun 02

WAVE GOTIK TREFFEN

Leipzig, Germany

Richard Bolhuis / House of Cosy Cushions

2017-03-17T17:12:00.002-07:00

In 2015 had ik een interview voor het tijdschrift Gonzo (circus) met de Nederlands/Engelse muzikant-kunstenaar Richard Bolhuis. Hij beperkt zich niet tot bepaalde kunstuitingen en maakt net zo makkelijk grote installaties als dat hij kleine muzikale optredens geeft. Hij treedt vooral op onder de naam House of Cosy Cushions, een los collectief gelijkgestemde artiesten.

Het interview, voor abonnees van Gonzo (circus) hier terug te lezen, was een erg fijn gesprek met een bevlogen en oprecht mens. Zowel in zijn woorden als in zijn kunstuitingen weet Bolhuis je te raken, met een combinatie van duiding en mysterie. Zoals hijzelf aangeeft:

“Voor mij is het leven een mysterie en dat wordt vanzelfsprekend een onlosmakelijk onderdeel van wat ik maak. Vroeger vond ik het mysterieuze bijna beangstigend, maar ik heb geleerd het steeds meer te omarmen. Het onbekende werkt voor mij bevrijdend en speelt een belangrijke rol in het ontdekken van wie ik zelf ben."

De combinatie van beeldende kunst en muziek is voor Bolhuis een natuurlijke manier om zich uit te drukken. Hij ziet geen heil in het maken van een onderscheid tussen beide vormen, maar geeft wel aan wat het belang van muziek is voor hem, zowel wat betreft het zelf creëren als het luisteren ervan.

"Voor mij is het heel natuurlijk verlopen dat ik mezelf middels interdisciplinaire installaties uitdruk, maar het kan ook een optreden met mijn collectief House of Cosy Cushions zijn. (...) Muziek is voor mij een middel om het leven op een andere manier te doorgronden. (...) Muziek is voor mij euforisch en seksueel. Voor mij is muziek misschien wel de ultieme beleving van vrijheid. Hoe gestructureerd een nummer ook kan zijn, de ervaring is toch een soort uittreding. Er is altijd muziek en dat te beseffen geeft een helend gevoel.”

Op 31 maart 2017 vindt er in De Synagoge in Groningen, in samenwerking met het Groninger Museum, een installatie-performance plaats van Bolhuis, waar zijn collectief House of Cosy Cushions ook onderdeel ook van uit maakt. Bolhuis maakt vaak gebruik van de kwaliteiten van een locatie, om die onderdeel te laten worden van de performance. Een aanrader voor zowel de kunst- als muziekliefhebber. Of eigenlijk gewoon een aanrader voor iedereen, want Bolhuis weet mensen zodanig te raken dat emoties naar boven komen en men geïntrigeerd weer weg gaat, peinzend over mogelijke nieuwe paden in het leven.

Kitty Hawk - Syzygy

2017-03-17T14:08:00.000-07:00

Syzygy

Wandering through a fog

Cloaked in an icy cold

A becoming, forever onwards

Reaching out to the depths

Confrontation = individuation

There goes the darkest of knights

Riding through, the cold black night

“Mahabharata! Mahabharata!

Mahabharata” -he cries out

A lunar wetness settles on his soul

Bitterness in wisdom -a saline solution

“Mahabharata! Mahabharata!

Mahabharata” -he cries out

A translucent vessel

Filled with water, thick

Diving into, forever downwards

Spiralling around the ego-self axis

Confrontation = individuation

He steps into the pool of Bethesda

As soon as he sees the waters move

“Mahabharata! Mahabharata!

Mahabharata” -he cries out

Nigredo blackness of a lunar eclipse

Albedo brightness is blinding his eyes

“Mahabharata! Mahabharata!

Mahabharata” -he cries out

A shadow figure turns around

His look sizing him up and down

A deep look into his eyes

“Mahabharata!” -he cries out

A collapse of the Real and Imagined

Necessary to keep on becoming

Forever onwards, towards the Self

“Mahabharata!” -he cries out

-NT 2016

Soviet Space Dogs by Kitty Hawk

Ziemba - Spirit Figures, Feminism and Empowerment

2016-10-11T14:43:00.000-07:00

On the eve of her first ever European tour, which has kicked off by now, I had the pleasure of talking to Rene Kladzyk, perhaps better known under the moniker of Ziemba. Under that name Kladzyk has been creating wonderfully crafted dream pop, combined with alternative folk and queer theatrics.

Psychotic

After a couple of EPs Ziemba released her first full length album 'Hope Is Never' earlier this year, and last month already she released her latest EP, called 'LALA'. Even more than on its predecessors, 'LALA' showcases the enormous strength of Kladzyk’s voice and her lyrical prowess. “Well, I love singing, so I think that’s a good thing! And I like to see myself as a strong lyricist. For this EP I initially wrote a lot more songs, which I eventually boiled down to the four that are on it now. There was one song for which I wrote around seven pages of lyrics... that was quite psychotic, so it didn’t make it. Another song which didn’t make it to the cut had the line ‘time is a victim of the body’, which I really liked. It was hard to let that one go, but in the end a common theme appeared in the four songs that did make it. It felt like these were the best songs and together formed the most coherent whole.”

LALA by Ziemba

Spirit figure

The overall atmosphere on the EP is a very mysterious and brooding one, something that Kladzyk wasn’t necessarily looking for in the first place. “It was a bit terrifying in a way to realise I had written these songs from a specific perspective without intent. They deal with the mystery of this spirit archetype of the succubus, a sort of femme fatale or demon woman. My first conscious encounter with it was when I had an artist residency in Morocco, back in 2011. I came across this spirit figure called Aisha Qandisha, which some say is a semi-mythic figure, but others see her as very real. Women revere her and see her as a symbol of empowerment and sensuality. Men fear her and see her as a curse. She seduces them in their dreams and then they are forever haunted. Or she just kills them..! Some even say they are married to this spirit figure and therefore can never marry a real woman.”

She

Kladzyk became rather fascinated with this archetypal figure, in which the Jungian concept of the anima can also be recognized. After her residency in Morocco, she encountered the spirit in different forms in different places and became aware of many (pop) cultural references to the figure. “There is a novel from the late nineteenth century called 'She', which also deals with a she-demon. It takes place in a completely different part of Africa and has this fucked up colonial take on African myth and tradition, but it is a very interesting piece of work. The myth of sexualised evil, of a power through sensuality. The she-figure both curses and is cursed, because she is tied to what she is and cannot escape her fate. In a way I got tied to this figure as well, became almost subconsciously obsessed with it, which eventually showed through my lyrics.”

Photo by Standa Merhout

Power geometry

The depiction in myth of women having power through sensuality is something that still plays a role in many aspects in the world today, in particular pop culture. “Being a female musician, or a queer musician that is mostly understood as female and presents herself that way, I am definitely aware of the fact that being seen as a woman steers the terms I have to deal with. That goes for many different industries, of course, but I think that in the music industry especially power relationships are very much influenced by how women are being perceived. There is more and more friction though, and there is definitely some change happening, but the long history of this issue in the music industry makes it a difficult and long battle.” In the world of heavy music there seems to be a change visible, with women being more and more present in the role of screamers and grunters. See Svffer, The Charm The Fury or Employed to Serve, for example. I point out the paradox that often goes hand in hand with more women being in bands, when a rock band all of a sudden becomes a ‘female fronted rock band’, or a punk band consisting of all women becomes an ‘all girl punk band’. Kladzyk has first hand experience with this. “I’m frequently put on bills that say ‘all women line-up’ or ‘ladies night!’. I’m happy to see more women playing music, and also more queer musicians and more musicians of colour, but I’d rather be put on a bill based on the type of music I make.”

Ziemba is on quite a few bills all across Europe the coming month. Make sure to be around when she hits your town! You can also check out her Mixcloud page for a great collection of mixtapes she made. For an extension of this interview in Dutch, see my article on Gonzo (circus).

Ziemba Goes to Europe

Oct. 13: Rotterdam, Netherlands; WORM

Oct. 15: Berlin, Germany; Madame Claude

Oct. 17: Berlin, Germany; Schokoladen

Oct. 18: Prague, Czech Republic; (A)void Floating Gallery

Oct. 20: Gdansk, Poland; Kolonia Artystów Gdańsk

Oct. 24: Paris, France; Le Pop In

Oct. 25: Paris, France; Le Motel

Oct. 27: Brighton, United Kingdom; The Marwood

Oct. 29: Bristol, United Kingdom; Roll for the Soul

The Self Presents: The Collective Unconscious Pt 2

2015-10-27T11:35:00.000-07:00

Second episode of my show The Collective Unconscious, recorded for Fnoob Techno Radio. This episode aired October 3rd, 2015 and features the likes of Juho Kahilainen, Cavalerra, A. Mochi and Milton Bradley, among others. A total of 18 songs in one hour. To give you all a taste of what's out there.

Inspired by the works of Carl Gustav Jung.

“Very early in history men began trying to express what they felt to be the soul or spirit of a rock by working it into a recognizable form. In many cases, the form was a more or less definite approximation to the human figure – for instance, the ancient menhirs with their crude outlines of faces, or the hermae that developed out of boundary stones in ancient Greece, or the many primitive stone idols with human features. The animation of stone must be explained as the projection of a more or less distinct content of the unconscious into the stone .” - Carl Jung, Man and his Symbols

"When the fantasies reach a certain level of intensity, they begin to break through into consciousness and create a conflict situation that becomes perceptible to the patient himself, splitting him into two personalities with different characters."

The Self presents: the Collective Unconscious Pt 1

2015-10-26T13:00:00.000-07:00

Here's the first episode of my show The Self Presents: The Collective Unconscious. It aired at September 5th, 2015. As always in my techno sets, this set is influenced by the writings of Carl Gustav Jung.

The collective unconscious - so far as we can say anything about it at all - appears to consist of mythological motifs or primordial images, for which reason the myths of all nations are its real exponents. In fact, the whole of mythology could be taken as a sort of projection of the collective unconscious... We can therefore study the collective unconscious in two ways, either in mythology or in the analysis of the individual. (Carl Jung. From The Structure of the Psyche, CW 8, par. 325.)

Archetypes constitute the structure of the collective unconscious - they are psychic innate dispositions to experience and represent basic human behavior and situations. Thus mother-child relationship is governed by the mother archetype. Father-child - by the father archetype. Birth, death, power and failure are controlled by archetypes. The religious and mystique experiences are also governed by archetypes.

The most important of all is the Self, which is the archetype of the Center of the psychic person, his/her totality or wholeness. The Center is made of the unity of conscious and unconscious reached through the individuation process.

Three times the road

2015-10-01T13:18:00.002-07:00

three times the road

always the wrong turn

keep passing by

the gas station

where the air is full

of gasoline fumes

and scents

of rubber rubber

if wheels fail to spin

pull the plug

get in the car

murderers won't go there

hide the axe

murderers won't drive there

spill the poison

murderers won't go to

the gas station

it's home on the road home on the road home on the road

meet me there

i will pull over

meet me there

the gas station

gasoline fumes

i will love you there

the gas station

make love to me there

drive three times

three times

murderers won't go there

i'll hide the axe

if you swallow the poison

- NT 2007

Interview met Merlijn Poolman

2015-07-30T10:20:00.002-07:00

"In veel scenes gaat het tegenwoordig meer om een goede hype dan om echte muziekkwaliteit. Dat is wel eens jammer."

Onlangs sprak ik met Robert Smit over onder meer Poptrash, een terugkerend evenement in Amsterdam met aandacht voor live muziek gecombineerd met dance. Deze keer aandacht voor een andere organisator uit een andere stad: Merlijn Poolman uit Groningen. Ik sprak Merlijn over zijn organisatiebezigheden, feesten in China en hernieuwde aandacht voor de offline samenleving.

Scholierenfeest
Merlijn Poolman is nog onderweg als ik hem bel voor het interview. Ik hoor de wind door de telefoon, maar Merlijn rijdt niet rond in een dikke cabrio -hij zit op de fiets. Dat staat een interessant gesprek alleszins niet in de weg en op mijn vraag of Merlijn eens uit de doeken kan doen wat hij precies doet in Groningen geeft hij enthousiast en uitvoerig antwoord. "Ik beschouw mezelf als cultureel ondernemer. Ik ben een ondernemer met twee horecazaken -een restaurant en een nachtclub. Waarbij mijn compagnon meer het restaurantgedeelte doet en ik de club." Merlijn doet uit de doeken hoe hij nu precies is gekomen tot zijn huidige positie. Het lijkt een weg van toevalligheden. "Ik ben eigenlijk begonnen in de metalscene, gewoon met het organiseren van concertjes en dergelijke. In 2009 zat ik op de Academie voor Popcultuur, daar heb ik voor een schoolproject een tour voor mijn eigen band in Zuid-Amerika geregeld. Daar had ik subsidie voor gekregen en dat heb ik met de stichting Nederlandse Muziekexport opgezet. Dat is eigenlijk een beetje de basis geworden voor mijn verdere verloop als organisator. In het derde jaar van de studie heb ik stage gelopen bij Jeroen Brom, de manager van Epica. Toen heb ik bij het poppodium waar hij ook werkte een scholierenfeest georganiseerd, je weet wel, met van die slechte R&B. Dat was stiekem eigenlijk wel heel erg leuk om te doen, en dat was eigenlijk voor het eerst dat ik iets organiseerde dat heel erg buiten mijn eigen smaak lag."

Subsonic
Ondanks dat de muziek ver buiten zijn eigen terrein lag, beviel het hele proces Merlijn wel en smaakte het naar meer. "Die scholieren vonden het mooi, een vriend van mij draaide en iemand kwam mooie lampen ophangen en zo. Ik kwam er toen achter dat ik het leuk vond om iedereen dingen te laten doen waar ze goed in zijn. In het vierde jaar werd ik gebeld door een maat van de middelbare school, Jurriën, en die gaf aan samen met iemand anders, Rico, regelmatig een technofeestje te organiseren in de Pin-Up Club. Die club ging echter failliet ging, terwijl het technofeestje wel altijd goed liep. Techno was toen eind 2011 onder studenten in Groningen echt groot aan het worden. Jurriën vroeg toen aan mij of ik het niet zag zitten om een club te beginnen. Daar moest ik wel even over nadenken, want ik hield echt helemaal niet van uitgaan of dance enzo, dus dat voelde aanvankelijk wel apart. Maar ik had nog een afstudeerproject nodig, en ik vond ook dat feestje dat ik eerder organiseerde erg leuk, dus ik dacht: "Fuck it! Waarom niet? We beginnen gewoon!" Toen zijn we die tent gewoon begonnen. Dat werd Subsonic, voor de openminded dance liefhebber, van melodische house tot aan breakcore. Op cheesy R&B en EDM shit na kon eigenlijk bijna alles."

Simplon
Naast Subsonic is Merlijn inmiddels ook elders actief in Groningen. "Vorig jaar ben ik aan de gang gegaan bij poppodium Simplon. Dat was failliet gegaan, maar is inmiddels weer opnieuw gestart. Daar ben ik programmering gaan doen, voornamelijk van dance en metal. Vervolgens mocht ik ook voor Bevrijdingsdag de dance programmeren. Nu zijn we weer bezig om Simplon te laten herrijzen. Dat was toch een beetje op sterven na dood." De andere omgeving van Simplon is ook weer een mooie uitdaging, geeft Merlijn aan. "Ik leer hier als programmeur weer veel bij. Bij Subsonic is het allemaal wat laagdrempeliger, met een lage entree en veel doorloop. Bij Simplon betaal je toch vaak minimaal 12,50eu entree ofzo en dan kies je echt voor een bepaalde avond. Het is een andere manier van programmeren. Niet altijd even makkelijk, maar wel erg leerzaam."

China
Buiten Groningen richt Merlijn tegenwoordig zijn pijlen ook nog op andere plekken, en dan heb ik het niet over de Randstad. "We zijn op dit moment ook bezig met China. Daar zijn we nu drie keer geweest. Ik las vorig jaar een artikel op Vice over een Nederlandse jongen die daar met zijn Chinese vriendin de scene een beetje aan het verbouwen is en een club heeft in een kelder daar." Merlijn besloot contact met hem op te nemen, iets waar nog een stevige investering voor moest worden gedaan. "Ik heb hem opgezocht op Facebook en een berichtje gestuurd. Dat kostte overigens 70 cent om dat aan te laten komen in zijn postvak, want we hadden geen gemeenschappelijke vrienden!" aldus een lachende Merlijn. "Ik zei hem dat het ik erg tof vond wat hij aan het doen was en dat ik ook een kelder had met een club, en of we niet eens met elkaar konden Skypen. Toen bleek dat hij heel graag eens de jongens van Kamara wilden hebben, uit Arnhem. Die hadden al eens in de Subsonic gestaan. Ik kon ze helpen aan subsidie, zodat we daar heen konden. Uiteindelijk zijn we met hen en Dr. Lektroluv heen gegaan en hebben daar een tourtje gedaan. Dat was fantastisch."

Kutmuziek
De attitude van de mensen in China werkte verfrissend op Merlijn. "Ik merkte dat mensen in China nog heel erg open zijn en niet zo gekaderd zijn binnen bepaalde genres. Dat was heel tof om te zien en het was heel erg gaaf om muziek die met passie gemaakt wordt daar heen te brengen, in plaats van al de overgehypte shit. Zo organiseren wij daar volgend jaar, als alles een beetje meezit qua organisatie en dergelijke, het eerste hardcore feest in China. Ik houd eigenlijk echt van 'kutmuziek' en ik vind het mooi om die steeds meer de wereld in te brengen. Ik vind het mooi om mensen even uit hun comfortzone te halen en hen een andere zone in te brengen, die uiteindelijk ook wel weer een andere comfortzone voor hen kan worden." De openminded scene in China staat volgens Merlijn in contrast met hoe het er meestal in Nederland aan toe gaat. "Een nadeel tegenwoordig in de house en techno scene, maar eigenlijk bijkans elke scene, is dat mensen minder bezig zijn met de line-up, maar meer met het feit of het een druk feestje is waar je gezien kunt worden. Het gaat meer om een goede promo of hype dan om de echte muziekkwaliteit. Dat is wel eens jammer, en maakt het ook moeilijk."

Groningen

De veranderende scenes ziet Merlijn echter ook weer als een uitdaging. "Zeker in techno en house, en dan voornamelijk de toegankelijk segmenten daarvan, vind ik het heel lastig inschatten wat nu nog werkt. Ook omdat Groningen wat dat betreft totaal niet representatief is voor de rest van het land. Ik ben soms wel jaloers op Rotterdam, die scene daar, waar goede punkertechno, met gave artiesten van een goed label, trekt gewoon nog steeds 300 man. Dat is toch een beetje de stijl waar we een paar jaar geleden met Subsonic ook mee bezig waren, maar dat kan hier eigenlijk niet meer." Toch ziet Merlijn veel pluspunten van het werkzaam zijn in Groningen. "Iedereen kent elkaar, iedereen gaat naar elkaars feestjes en helpt elkaar ook. Natuurlijk is er wel concurrentie, maar op een gezonde manier. We werken elkaar niet tegen. We hebben echt het gevoel dat we het met elkaar moeten doen, dus we hebben ook belang bij samenwerking. We leven ook een beetje geïsoleerd in het noorden. We werken daarom ook leuk samen met bijvoorbeeld organisaties in Leeuwarden. We houden ons ook een beetje verre van wat allemaal hip is enzo in de Randstad. We houden ons daar niet echt mee bezig."

Subciety
Naast zijn werk als organisator voor Subsonic en Simplon, richt Merlijn zijn pijlen ook op een ander groots plan. "We zijn vanuit Groningen bezig met het ontwikkelen van een nieuwe soort internet: Subciety. Een samenleving onder de 'normale' samenleving, waarin we vooral inzetten op verbindingen in real life. We worden al jarenlang eigenlijk geacht alles zoveel mogelijk online te doen, terwijl eigenlijk de meest interessante dingen gebeuren als we gewoon in het echte leven elkaar ontmoeten en bier drinken en ouwehoeren. We willen met Subciety inzetten op ontmoetingen in real life, of dat nou bij een technofeestje is of gewoon een fucking modelspoortreinenvereniging. Dat je een overzicht hebt van wat er waar gebeurt als je ergens bent. Dat je bijvoorbeeld in Rome bent en wilt weten waar nou een goede metalbar is en dat je dan via twee klikjes in een kleurensysteem kunt zien waar gelijkgestemden zijn. Dat je alles van Airbnb tot aan Whatsapp tot aan je Facebookvrienden eigenlijk comprimeert tot een hele basic verbinding."

Stimuleren van ontmoetingen
In zekere zin sluit zijn werk als organisator erg goed aan bij zijn plannen voor Subciety. Beide draaien om het in contact brengen van mensen. "Precies. De focus ligt dus op het stimuleren van ontmoetingen in het echte leven. Je daadwerkelijke aanwezigheid en real life verbindingen worden dan ook beloond, met een soort van puntensysteem. Dat je aangeeft dat je ergens heen gaat en er dan ook daadwerkelijk bent en ook lang blijft. Je kunt dan bijvoorbeeld ook punten krijgen als je 6 uur lang niet online bent, omdat je aan het slapen bent of aan het sporten of aan het feesten. Het doel is om in 2020, als het internet zo'n beetje 20 jaar bestaat, weer een beetje meer hier aanwezig te zijn, in deze wereld. We willen dat stimuleren door in eerste instantie een overzicht te bieden van wat er is, en hoe je zo snel mogelijk in contact komt met leuke mensen die je wil ontmoeten. Daarnaast willen we ook spammen zoveel mogelijk voorkomen. Als je bijvoorbeeld 50 mensen uitnodigt en er komen er maar 2 opdagen, verdien je weinig geloofwaardigheid. Dat willen we vooral doen aan de hand van kleurencombinaties en niet met cijfers, omdat cijfers teveel afhangen van de willekeur van de beoordelaar. We willen juist meer de associatieve kant op. Het is een heel groot plan om uiteindelijk het nieuwe Facebook te worden, maar dan beter!"

Kijk, zulke plannen kunnen we alleen maar omarmen. Tot het zover is, kun je in ieder geval altijd langskomen bij de Subsonic of Simplon om in real life bier te drinken met anderen. Grote kans dat je met Merlijn zelf ook ergens een biertje kunt drinken en tijdens een gesprek tot interessante ingevingen komt. Dus, sluit je browser na het lezen van dit blog en hop, de wereld in!

Interview: Robert Smit talks about Poptrash and Pitchphase

2015-07-18T11:47:00.000-07:00

"I love the freedom I have right now."

Next Friday the 24th of July marks the return of Poptrash. Those in the know will probably remember those wonderful nights at the Melkweg years ago, when Poptrash was one of the most fun nights out with a group of friends. The founder of Poptrash is Robert Smit and he also happens to be working at releasing new music under a new moniker: Pitchpase. More than enough reason to have a chat with the lad!

Poptrash Origins

I talk to Robert about those early Poptrash nights at the Melkweg, back when there still were fun nights at that club. I ask him about the early beginnings of Poptrash. “It all started when I was sitting at Leidseplein with a friend and we were chatting about music. We both went to places like Korsakoff, where alternative music got played, but also to Noodlanding in Paradiso, which is more pop music orientated. We were thinking: we need a night where this stuff gets combined! I already worked at the Melkweg as a dj on concert nights, and asked them if I could start a night there where people can dance to both Marilyn Manson and Britney Spears, and everything in between. Luckily, they agreed!”

Poptrash back in the days

Recession

The nights under the name Poptrash quickly were a huge success and Robert extended its reach to other places like the Mezz in Breda and the Waterfront in Rotterdam. After a few years though, Robert decided to lay Poptrash to rest for a bit. “Up until 2009 the parties were a great success, then you noticed the influence of the recession making it too expensive for some clubs to keep continuing in the same manner. Also, I got busier with making and playing my own music as well, so it was hard to keep the focus on both at that time. It felt like a good time to focus more on my own productions and do something new.”

Solo

Robert has always been very musical and has been writing and playing music since he was a kid. “I’ve played in lots of bands, from 1995 onwards. Punk, noise, rock, you name it. The thing with playing in a band is though that it always costs so much time. All the practicing together, the logistics of every one being available all the time. I had been working on some solo material for a while, on cassettedecks and Garageband and stuff like that, when I was working on Poptrash. During that time I got in touch with a lot of acts and labels and different kinds of music, and I thought: maybe I should just focus on producing and releasing some solo stuff. I already was always the arrogant prick and the big ego of the band, so I thought let’s put my money where my mouth is and try to make it work on my own.”

Robert Smit as Sick Boy

Sick Boy

Pretty soon Robert started to make a name for himself and he even landed a high profile collaboration. “I started releasing music and to dj as Sick Boy. It was really great for a while, but after a couple of years I started to become a bit fed up with the type of music I was making. Elektro, fidget, the style of Bloody Beetroots and Steve Aoki. There’s still some really great stuff in that scene, but a lot of the arrangements were starting to become the same. I wanted to challenge myself more as a musician. The last thing I did as Sick Boy was the release of a single together with Steve Aoki. I thought to myself: alright, this can either make me or break me. The reviews were very positive, but somehow I couldn’t manage to get myself a good booking agency here in Holland. While the shows I did do always went great, with lots of people showing up and going mental. I played shows in Germany, France and Spain, on the website Allmusic.com I got mentioned as one of the highlights of the Steve Aoki album. It was kind of frustrating that there was such a lack of interest from booking agencies in the Netherlands.”

Pitchphase

Robert can now say that that frustrating time might have been a blessing in disguise. “I confronted myself with the question: what is it you really want to do? I had already been working for a long time on more classical orientated compositions, soundscapes and industrial, but I never really went all the way with it. But then I decided to start Pitchphase and delve more into those musical worlds. With Sick Boy I got stuck within a genre, and now under this new name it felt like I had all the freedom of the world again. The first things I made as Pitchphase got great reviews from people and that strengthened the idea that what I was doing was the right thing. I no longer felt like Sick Boy anymore, I am a different person than the one I was a couple of years ago and it feels wonderful to now really focus on this music that comes from within me. It is interesting though, because with my previous music the focus has always been on dancing, on making people dance. Now with Pitchphase, it is much more music to listen to. Music for an open air space where I can hopefully pull people into a trance.”

Repetition and difference

The music that Robert makes as Pitchphase sounds contemplative, yet emotional. When he talks about his production process, both elements seem to be present. “Inspiration works in mysterious ways with me. I could come home and then just start playing a few notes, and as soon as I have recorded those first new notes, I could just go on and on. I really love repetition in music, but with little additions in every repetition. Kind of like krautrock, but also like Nine Inch Nails. I mostly work at night, or after 9pm. During the day I find it much harder to create. Also, rain and dark skies really help to get myself in the right mood.”

Balance

“I love the freedom I have right now,” Robert continues. “The only thing that could become a problem is the question of pushing things too far, in the sense of how to keep a right balance in the tracks. I don’t use many beats in my songs, but when I do I have to refrain from turning an ambient song halfway into a speed metal song. I use a lot of guitars in my songs, in a kind of prog rock style like Pink Floyd, and I sometimes wonder if I should put that in every song. Same goes for piano pieces. But I don’t want elements to become a gimmick, everything has to be in favour of the song.”

Live

One thing that is still heavily on Robert’s mind, is how to translate his music to a live setting. “It is very important to me that I can play my music live in a way that really shows the music. I really want to play it live, and I will need some extra multi instrumentalists around me to do that. I’m talking to Ben Spaanders of Cosmic Force and Aller Aalders, who have a studio, Sonar Traffic, in Kytopia. They both have an enormous understanding of analog synthesizers. I want to have synthesizers, electronic drums, guitar and laptops all to work together and really perform as a band. Also, I love working with imagery with my music. I want to have great visuals that accompany the music. All in all still quite some stuff to delve into before I can hit the stage. But I would also love to do something on a smaller scale, like doing something solo live at an art exhibit, where I could do more textural jams for example.”

Release

Robert has been very productive and already has music ready to be released as Pitchphase. “In September my first ep will be released, on 9G Records. Normally they focus more on dance, so I think it’s a cool and bold decision to release my music. There will also be a free track for people to get acquainted with Pitchphase. That track has a Blade Runner reference, because it is the main source of inspiration for it. The ep will have 5 tracks, and after that there will be a few remixes, for Hanin Elias for example, among others. I am also talking to some other labels, more in the industrial and avant-garde areas, so we will see what comes of that. In a way it’s scary, it feels like I’m walking into uncharted territory. Like I said, I’ve always focused more on dance music, and now more on careful listening. But it is good to confront yourself with something new and daring to take a step in an unknown direction. I’m optimistic and excited about it all!”

Poptrash 2015

Back to Poptrash for a bit. Next week will see another rebirth of the by now classic night. Initially, there will be more of a focus on live artists than on dance parties. “Originally Poptrash was all about the combination of alternative and pop music, of live artists and dj’s. I want to go into that direction again. Poptrash has turned into a small company now: Poptrash Productions. We want to do several things under that umbrella. At De Nieuwe Anita on July 24th, we will host the first ‘new’ Poptrash and from then on every month. The next one will be August 28th. There will be a wide variety of artists on these nights, ranging from singer-songwriters to Nintendo punk. We really want to focus on Amsterdam, on supporting the local scene. I’ve always aimed at getting local acts involved.” Besides the live artists, Robert also plans to get the oldschool Poptrash dance parties back. “In the future we will also include other venues that can stay open till late, where we will do the real dance parties. With music ranging from the Prodigy to Taylor Swift, from Rage Against the Machine to classic Madonna. And we will keep the entrance fee low, so it’ll be very accessible. We just want to throw some fun fucking parties.”

Check Pitchphase on Facebook and Soundcloud.

Arboreal Affects -Intensities in Trees in the Paintings of André Derain and Emily Carr

2015-07-14T12:23:00.001-07:00

I remember the first time visual art really struck a chord deep within the centre of my being. It's about five years ago, at the not so tender age of 28 years old. With music I've long had that experience, and even quite a number of times (probably from age 14 onwards). It is almost as if you need to learn the how to first, before you can enjoy the sudden strike of lightning more than once, because since that first time I've been moved to passionate tears by paintings a number of times. Although learning how to isn't something you can just pick up from a manual or a guide. I think the time has to be right for you as a person to be able to pick up on those fine and fragile fibres of affects that suddenly somehow seem to be radiating from certain works of art. Perhaps music, with its rather direct quality of vibrating frequencies tapping your eardrums, traveling through your body and gently (or sometimes brutally) wrapping itself around your heart and soul, is a more accessible branch of art in that way.

Back to that first time. It was during an exposition in the Hermitage museum in Amsterdam, entitled 'From Matisse to Malevich', that I encountered a painting that not only stopped my world, but made it slowly spin around, giving me a dizzy feeling. At first I thought it was a pure physical deficiency taking hold of my body, but when I returned to the painting a couple of minutes later almost the same thing happened. After a while, the dizzying feeling gave way to a different sensation -an overwhelming emotion that gave me the chills all over my body. I felt something profound taking a hold over me as I examined the painting more closely. I could not pinpoint any particular aspect of the painting as the source of this strange magnetic influence it had over me. I loved the colours, the greenish grey and greyish green. I realised the colours reverberated deep within me, but could that be the only source of this enormous and inspiring feeling? There were trees in the painting, but until that very moment I had not had any special feelings about trees or anything related to them. In fact, as a Gilles Deleuze and Félix Guattari enthusiast I had (in all earnest silliness) even come to resent the symbol of trees and the hierarchical structure they seem to represent. "Thought is not arborescent." [A Thousand Plateaus, Deleuze and Guattari]. But this painting, with its strange trees that seemed to be in perpetual motion, as if they were still in the process of becoming... A painting of becoming trees suddenly seemed very Deleuzian after all. But there was more going on and till this day I cannot exactly say what it is. Although I did find the theoretical term for what happened to me: Stendhal Syndrome. According to Wikipedia: "Stendhal syndrome, Stendhal's syndrome, hyperkulturemia, or Florence syndrome is a psychosomatic disorder that causes rapid heartbeat, dizziness, fainting, confusion and even hallucinations when an individual is exposed to an experience of great personal significance, particularly viewing art."

I often went back to pictures of the painting, online and in books, but it never gave me the same feeling again. Still, even the pictures stirred something within me and even moved me to tears at times, but on a less profound level, almost as if the experience was an afterimage of the original one. I realised that coming face to face with the original work had had a magical effect on me. It could have been the actual size of the painting, perhaps seeing the paint and canvas from up close. Maybe even it was the actual aura of the work of art. Maybe Walter Benjamin was right, and were the "Unnahbarkeit, Echtheit und Einmaligkeit" [Das Kunstwerk im Zeitalter seiner technischen Reproduzierbarkeit, Benjamin] of both the work of art and my observation of it key elements in the construction of my experience. Of course seeing a original painting up close gives way to an altogether different experience than seeing the same painting mediated and on a smaller scale. When one can see the details of the brushstrokes, the texture of the canvas and almost feel the vibrant intensity of the colours -that is what characterises an encounter with an original painting in its full size. And boy what an encounter this was.

On a side note -I love how Benjamin constructs aura and the loss of aura by mechanical reproduction in a mutually exclusive relationship. Without the reproduction of a work of art (or nature for that matter -Benjamin includes both these worlds as capable of having aura), the original doesn't have as much as an impact as it has when there are reproductions scattered around the world and seeing the original one becomes almost a pilgrimage. I haven't seen the original painting The Grove by André Derain anymore since, unfortunately. Yes, that indeed is the painting that I have been talking about above. I am hesitant to add a picture of the painting here, since it will be so far removed from its original aura, but I think it would help clarify what I will be talking about next, when I move from Derain to an other painter of trees: the Canadian artist Emilly Carr.

André Derain - the Grove (1912)

An academic (whose name I cannot seem to trace) talks about a different painting by Derain (The Pine Tree) in words that in my opinion can very well be applied to The Grove as well: "It hearkens to a pre- or posthuman period in which elemental nature reigns supreme. The use of these simple hues: raw umber, dark greens, deep grays, cool tans, stormy blue, emphasizes the natural element and helps convey a sense of the pure force of nature." [The Aesthetic Roots of The Pine Tree by André Derain, unknown author]. It is this sense of a force of nature that we can also see in the work of Emily Carr, especially in her paintings in which she focuses on forests and trees. I am not quite sure which part this exactly plays in my response to both Derain's The Grove and a number of paintings by Carr, but I think it is one of several elements that together lead up to the intensity I feel when looking at these paintings.

Emily Carr - Indian Church (1929)

But let me first talk about how all of a sudden I became so involved in the life and work of Emily Carr. Apparently I must have seen some of her work somewhere, because I wrote down her name in a notebook. With no added notes -just her name. A long time later I was looking for interesting things in that notebook when I came across her name. I had no recollection whatsoever who she was or where I had written her name down. When I think about it now, I believe it must have been sometime in the Summer of 2012, most probably when I was in France. Chances are I have seen a painting by her in a museum in Nantes or Bordeaux, but I am not completely sure about it. Anyway, intrigued by the name with no info I just googled her and quickly found out she was a painter. When I opened a website that showcased a number of her paintings I was struck with the exact same feeling I had when I saw The Grove for the first time. Perhaps 'feeling' isn't the right word, because it seems to be so much more. A profound series of affects that effected me both physically and mentally. A dizzy feeling, a coldness, goosebums and tears that slowly (without me noticing at first) found their way down my face. At the same time the world seemed to come to a halt, time expanded and for a moment it felt as if I could touch the very fabric of my existence.

Overwhelmed, I looked away and started doing some other things. When I returned to the pictures of the paintings a while later, the same affects got a hold of me, albeit in a less intense way, as if the first shock had subsided and I was slowly coming to terms with what I was seeing and experiencing. In a way, it was as Emily Carr herself describes her encounter with the Group of Seven, a group of Canadian painters who focus on landscape paintings. Carr is more than impressed by their collective and creative force: "Oh, God, what have I seen? Where have I been? Something has spoken to the very soul of me, wonderful, mighty, not of this world. Chords way down in my being have been touched. Dumb notes have struck chords of wonderful tone. Something has called out of somewhere. Something in me is trying to answer. It is surging through my whole being, the wonder of it all, like a great river rushing on, dark and turbulent, and rushing and irresistible, carrying me away on its wild swirl like a helpless little bundle of wreckage. Where, where? Oh, these men, this Group of Seven, what have they created?--a world stripped of earthiness, shorn of fretting details, purged, purified; a naked soul, pure and unashamed; lovely space filled with wonderful serenity. What language do they speak, those silent, awe-filled spaces? I do not know. Wait and listen; you shall hear by and by. I long to hear and yet I'm half afraid (...)" [Hundreds and Thousands, Carr] Later on Carr links this experience to a understanding of godliness, but being the atheist I am I will stray away from that direction.

Emily Carr - Metchosin (1935)

Impressed with the works of the Group of Seven, Carr started to focus with her paintings on natural scenes and in particular on the presence of trees. On the website Artchive.com the following description can be found: "To speak of Emily Carr's trees is to seize on the central subject of her work, both as metaphor and form. Like a great axis mundi, the tree centers and grounds most of her paintings." Carr herself wrote a lot a about her life and the way she approached her work and she acknowledges this importance of trees to her: "Trees are so much more sensible than people, steadier and more enduring" and "I ought to stick to nature because I love trees better than people." Her paintings definitely seem to echo these statements, with an almost vibrant force radiating from the trees she portrays (almost as if they possess wild untamed personalities indeed). There are a number of articles (for example on the aforementioned Artchive website) that delve deeper into an analysis of Carr's use of trees (in a more profound way than I could), and I will not try to do the same here. I am more interested in why these works by Carr have this influence on me. It definitely differs per painting though -some I find mildly interesting, others hit me like a high five in the face. I'll show a few of her paintings here so we know what we are talking about:

Emily Carr - Vanquished (1931)

Emily Carr - Old Time Coast Village (1929)

Emily Carr - Mountain Forest (1936)

Emily Carr - Scorned as timber, beloved of the sky (1931)

These trees, both as entities and as groups of entities, have a magical power over me. Not in the way that the Tree of Knowledge has so often been described, nor in the sense of any hierarchical structure. To me, these trees seem to move, seem to overlap with the surroundings they are portrayed in. They seem constantly and continually on the verge of becoming something else. A recurring movement while their place on the canvas obviously doesn't change. Yet every time I look at these paintings (an act of repetition in a sense) something seems to have changed (a difference in perceived affects). Despite the anti-arborealism that Deleuze and Guattari seem to advocate, I experience very Deleuzian elements in my experience of these paintings. Each time, the impact of looking at them seems to me an event (as in Alfred North Whitehead). As Steven Shaviro puts it in his great article 'Deleuze's Encounter With Whitehead': "At every moment, then, the continuing existence of [the work of art, NT] is a new event. (...) At any given instant, my encounter with the [work] is itself an event."

I dropped a few typical terms in this last paragraph. I will try to describe them in relation to my experience of the paintings by Carr and hopefully by doing so elaborate on these ideas. More on that coming soon in a new post.