I'm gonna stand by you

ROZDZIAŁ XI

2018-03-07T02:06:00.000+00:00

"Wolę jedno życie z Tobą niż samotność przez wszystkie ery tego świata."

John R. R. Tolkien, Władca Pierścieni

Niklaus

Poranek nadszedł szybko, za szybko, chciałbym aby została w moich ramionach znacznie dłużej. Leżała wtulona w mój tors, delikatnie dotykałem jej pleców, palcami znacząc niewidoczne ścieżki. Wsłuchując się w jej miarowy oddech zastanawiałem się; czy mogę zatrzymać tę chwilę? Tak, dopiero teraz doceniam, jak bardzo za nią tęskniłem. Skye jest tą, która wypełniła pustkę w moim życiu, bez niej nie potrafię żyć, bez niej nie chcę żyć.

- Chcę budzić się tak codziennie. - wyszeptała zaspana, mocniej wtulając się w mój tors.

- Ja też. - przytaknąłem uśmiechnięty całując dziewczynę w czubek głowy.

- Która godzina? - wymamrotała.

- Szósta. - odpowiedziałem patrząc na budzik, mruknęła niezadowolona - Możemy zostać tutaj cały dzień.

- Chętnie. - czułem, jak się uśmiecha. Po chwili przysunęła się bliżej moich ust i musnęła je delikatnie uśmiechając się przy tym szeroko - Nie mogę iść na wagary już drugiego dnia. - roześmiała się.

- W takim razie rezerwuję dla nas weekend. Cały. - odparłem, wyraźnie akcentując ostatnie słowo. Uśmiechnęła się przygryzając lekko dolną wargę - Brakowało mi twojego uśmiechu. Nawet nie wiesz jak bardzo. - przysunąłem wampirzycę bliżej, by po chwili ponownie poczuć słodycz jej ust. Teraz jest moja i tylko moja.

Skyler

Niechętnie oderwałam usta od pierwotnego, ale musiałam już iść na zajęcia. Jestem niemal przekonana, że dzisiejszego dnia nie skoncentruję się na niczym, a przynajmniej nie na tym na czym powinnam. Uśmiechnęłam się na samą myśl.
- Przyjadę po ciebie. - powiedział, gdy wysiadałam z samochodu.
- Wrócę mustangiem. - odparłam - Muszę go zabrać spod kawiarni.
- Zajmę się tym, tylko daj mi kluczyki. - wyciągnął dłoń w moją stronę, nie zastanawiając się dłużej wyjęłam z torebki kluczyki i podałam Nikowi - Poza tym przypominam o mojej rezerwacji. - uśmiechnął się szelmowsko - Weekend zaczyna się dziś po twoich zajęciach.
- Zgoda. - ponownie obdarzyłam wampira uśmiechem i zatrzaskując za sobą drzwi skierowałam się do szkoły.
Kilkakrotnie odwracałam głowę sprawdzając czy odjechał, kiedy znikł z mojego pola widzenia na mojej drodze staną mężczyzna. Uśmiechnął się do mnie smutno, niestety mój uśmiech szybko zszedł z twarzy.
- Pamiętasz mnie? - zapytał. Nie odpowiedziałam - Wnioskuję po twojej minie. Zazwyczaj uśmiechałaś się do mnie. - zażartował słabo.
- Nie mam ochoty z tobą rozmawiać. - próbowałam trzymać nerwy na wodzy, i choć dziedziniec przed szkołą był prawie pusty to nie chciałam, aby ktoś zobaczył, jak mówię sama do siebie.
- Widzę, że noc była udana. - powiedział ironicznie - Ciekawe czy powiedziałaś mu o mnie? O tym, że od jakiegoś czasu, rozmawiasz i przyjaźnisz się z innym facetem?
- Nie przyjaźnię się z tobą. - warknęłam.
- Czyżby? - uśmiechnął się krzyżując ręce - Po twojej reakcji wnioskuję, że nie powiedziałaś mu o naszej przyjaźni. Niedobrze jeśli już na początku związku są tajemnice. - zaśmiał się szyderczo.
- To nie twoja sprawa. - odparłam mijając ducha - Jeszcze wczoraj sądziłam, że jesteś mi przyjacielem, ale dziś już wiem, że to było tylko po to aby zbić mnie z pantałyku. Nie wiem do czego jestem ci potrzebna, ale nie sądzisz, że wykorzystałeś limit chamstwa i wyrządzonych mi krzywd?
- Przecież to ty mnie zabiłaś! - krzyknął zdenerwowany.
- Tylko przypomnij sobie dlaczego! - odkrzaczyłam, by po chwili się uspokoić. Natrafiłam na kilka zdziwionych spojrzeń, przeczesałam włosy i szybko wbiegłam do szkoły.
Tak jak przypuszczałam nie potrafiłam skoncentrować się na żadnych lekcjach, ale nie myślałam o tym o czym chciałam. W głowie cały czas miałam coś innego. Poważnie nie wiem, jak mogłam się z nim zadawać? Wydawał się przyjaźnie nastawiony. Wykorzystał fakt, że nie pamiętałam jego, ani rzeczy jakich się dopuścił.
- Skyler. - usłyszałam głos nauczyciela, spojrzałam na niego - Nie spieszysz się na weekend? - zapytał, dopiero po chwili doszło do mnie, że ostatnia lekcja dobiegła końca, a w sali zostałam tylko ja i nauczyciel.
- Właściwie to tak. - odparłam uśmiechając się słabo, szybko wstałam i zaczęłam pakować rzeczy do torby, wysoki brunet podszedł do mnie.
- Rozmawiałem z innymi nauczycielami o tobie. - spojrzałam pytająco - Wiem przez co przeszłaś, moi rodzice również odeszli, gdy byłem w twoim wieku. - zaczęło się - Jednak widzę, że jesteś zupełnie nie obecna na zajęciach, i to nie tylko u mnie.
- Tylko tak się panu wydaje, uważam na lekcjach. - próbowałam wyjść obronną ręką.
- To o czym dziś mówiłem? - zapytał, powinnam spodziewać się tego pytania - Minął już jakiś czas od śmierci twoich rodziców, musisz się z tym pogodzić i wrócić do rzeczywistości. - tylko, że ja już do niej wróciłam, a przynajmniej tak sądzę, w każdym razie moje myśli zajmowało zupełnie coś innego niż sądził pan Shaw, jednak przytaknęłam na odczepnego - Słyszałem, że tańczyłaś, w balecie jeśli się nie mylę. Nie chciałabyś...
- Nie! - krzyknęłam - Nie. - dodałam ciszej - Tańczyłam tylko dla taty, tylko wtedy to sprawiało mi przyjemność. - uśmiechnęłam się lekko dodając - Niestety przyczyniła się do tego również kontuzja prawej nogi, którą złamałam w wypadku. - tak sobie mów. Z opresji wybawił mnie Niklaus, a właściwie jego chrząknięcie.
- Weekend wzywa. - odpowiedziałam na pytające spojrzenie nauczyciela - Do widzenia. - odparłam wychodząc z sali, wpadając wprost w ramiona pierwotnego - Tęskniłam. - powiedziałam muskając jego usta.

***

Następnego dnia spacerowaliśmy brzegiem plaży, słońce nie świeciło już tak wysoko jak latem, ale jego ciepłe promienie ogrzewały moje ciało. Szliśmy w milczeniu, wczoraj chciałam opowiedzieć Nikowi to co przed nim ukrywam, ale zabrakło mi odwagi. Serio to brzmi słabo, kiedy wampir mówi, że zabrakło mu odwagi. Po prostu nie mogłam, no dobra, nie chciałam zburzyć wczorajszego nastroju, już dawno nie czułam się tak dobrze. Pierwotny sprawił, że moje wszystkie dotychczasowe troski odeszły w niepamięć, to nic, że tylko na chwilę. Tej chwili właśnie mi brakowało. Tylko nas dwoje. Cisza i spokój.

Wampir pocałował mnie z zaskoczenia, dobrowolnie poddałam się, tak bardzo mi tego brakowało. Po krótkiej chwili oderwał swoje usta, oparł swoje czoło o moje i wpatrywał się we mnie. W takich chwilach czułam się, jak zwykły człowiek, a nie jak krwiożercza bestia. Uśmiechnęłam się lekko pod nosem z zamkniętymi oczami.

- Gapisz się na mnie. - powiedziałam ochrypłym głosem.

- Przyglądam.

- Nie sądzisz, że to trochę straszne? - zakpiłam.

- Nie. - otworzyłam oczy - Gapisz się. - powiedział szeroko się uśmiechając. Kocham ten uśmiech.

- Przyglądam. - skradł mi całusa i ruszyliśmy dalej. A ja w dalszym ciągu nie chciałam przerywać tych cudownych chwil.

- Chciałem... - zaczął niepewnie - ...przeprosić cię za to co zrobiłem.

- Nik...

- Nie przerywaj. Muszę to powiedzieć. Przepraszam, że wypuściłem cię z moich objęć i pozwoliłem tobie odejść w tak okropny sposób. Inaczej, że zmusiłem cię do odejścia ode mnie. Przepraszam, że chciałem abyś o mnie zapomniała. Decyzja powinna należeć do ciebie, czy będziesz chciała... Przepraszam, że naraziłem cię na tyle niebezpieczeństw. Wiem, że samo bycie wampirem jest niebezpieczne, ale jeśli wtedy nie byłabyś sama. Może gdybym był przy tobie, nic złego by się nie wydarzyło. - ujęło mnie to wyznanie, patrzył mi prosto w oczy i wiedziałam, że mówi szczerze, prosto z serca. Stałam przed nim i zastanawiałam się co zrobić. Powiedzieć czy nie? On mnie przeprasza, a ja zaserwuję mu taką niespodziankę? Gadkę o innym wampirze? - Chcę, abyś mi wybaczyła.

- Nik, każdy z nas popełnia błędy. - powiedziałam, ale tymi słowami chyba chciałam dać sobie usprawiedliwienie.

- Chcę, abyś mi wybaczyła. - powtórzył.

- Już dawno ci wybaczyłam. - powiedziałam z uśmiechem delikatnie muskając jego usta, a na jego twarzy zauważyłam widoczną ulgę. Czy on też czyta ze mnie jak z otwartej księgi?

Niklaus

Rozpaliłem ogień w kominku, ukradkiem patrząc na siedzącą na kanapie Skye. Czułem się niesamowicie będąc przy niej, czasem wydaje mi się, że całkiem straciłem dla niej głowę. Podając wampirzycy lampkę wina usiadłem obok. Wyglądała na zamyśloną, nie tylko w tej właśnie chwili, ale odkąd wyszła wczoraj ze szkoły. Niby była obecna, ale momentami odpływała gdzieś myślami. Czy to ten nauczyciel czymś ją zaniepokoił? Czy to jednak coś innego? Otuliłem wampirzycę ramieniem, wtuliła się w nie patrząc w ogień. O czym myślała?

- Jak twoje dary? - zapytałem znienacka, nie zastanawiając się długo nad tym - Tak to nazywałaś.

- Dobrze. - odparła beznamiętnie.

- Coś więcej? - dopytywałem.

- Ginewra odebrała mi je tuż przed tym, jak odebrała mi również wspomnienia o tobie. - mówiła smutno - Gdyby żyła pewnie istniałaby jakaś możliwość, żeby je odzyskać. Teraz to raczej niemożliwe. - nie powiedziałem nic, bo nie chciałaby usłyszeć, że jest mi szkoda, że jej moce przepadły bezpowrotnie. Przydałyby się nam w walce z wrogiem i nie tylko, może negocjacje przebiegałyby wtedy o wiele łatwiej - W zamian oddała mi swój dar. - zaczęła drżącym głosem.

- O czym ty mówisz?!

- Widzę zmarłych. - powiedziała chłodno - Właściwie to jednego. - dodała wyswobadzając się z mojego uścisku - Po tym, jak obudziłam się bez pamięci, byłam przerażona. Kto by nie był? W końcu nie wiedziałam co miałam robić, co myśleć. Nie wiedziałam czy mogę tobie zaufać, z czasem to zaufanie zaczęło się pojawiać. Widziałam i doceniałam twoje starania, ale ta samotność. - upiła łyk wina - Gdy pojawił się tamten duch, też nie wiedziałam co się dzieje, kim jest, byłam skołowana. Nie miałam pewności, czy mogę wam o nim powiedzieć, jaka będzie wasza reakcja. Postanowiłam więc to ukrywać, nie wiem jak postąpiłabym teraz, ale wtedy uważałam to za najmądrzejsze rozwiązanie. - pokręciła głową, w dalszym ciągu patrząc w ogień - Pojawiał się kilka razy dziennie, wypełniał mój czas, żartował ze mną. - na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech - Niestety nigdy się nie przedstawił, nie chciał, czekał, aż odzyskam pamięć. Poniekąd zachowywał się tak jak ty. - spojrzała na mnie kątem oka.

- Kim jest ten duch? - starałem się ukryć swoje zdenerwowanie. Wampirzyca westchnęła, ciężko było ją skłonić do odpowiedzi, ale po chwili ugięła się.

- Damon. Damon jest tym duchem. - powiedziała patrząc na mnie, jej oczy zaszkliły się. Nie mogłem być na nią zły, nie wiem jak zachowałbym się na jej miejscu - Jesteś zły? - zapytała drżącym głosem.

- Zły? - odparłem zaskoczony - Kochanie, jakże mógłbym być na ciebie zły? Jesteś dla mnie najważniejsza, zawsze byłaś. Nie potrafię się na ciebie złościć. - ująłem jej twarz w dłonie.
- Oni chcą zemsty. - powiedziała wstając z kanapy - Damon powiedział, że przyjdą po mnie. Wtedy nie miałam pojęcia o czym... - przygryzła dolną wargę chwilę się nad czymś zastanawiając. Jest niezaprzeczalnie piękna - Chciał mnie ostrzec.
- Zabiłaś wampira. Szczerze wątpię w to, aby chciał ostrzec cię przed zemstą rodziny. - mówiłem powątpiewając w jej teorię - Nawet jeśli wydawał się przyjaźnie nastawiony, to tylko pozory. Jestem przekonany, że miał w tym ukryty interes.
- Moja teoria brzmi lepiej. - oznajmiła ponownie siadając obok mnie na kanapie - Twoja natomiast jest, cóż, bardziej prawdopodobna. - dodała smutno - Co z tym teraz zrobimy?
- Zaczekamy, aż przyjdą. - uśmiechnąłem się lekko, gładząc palcami jej szyję dodałem - Nie każdy ma w swojej drużynie trzech pierwotnych. - roześmiała się.
- Nik, ja mówię poważnie.
- Ja też. - dodałem odgarniając włosy z szyi wampirzycy, by po chwili złożyć na niej swój pocałunek - Bardzo poważnie. - ponownie musnąłem ustami jej szyję, a po ciele Skye przeszedł dreszcz. Uwielbiam to jak cudownie reaguje na mój dotyk. Chciałem mieć ją przy sobie już na zawsze, i aby ten weekend nie miał końca.

ROZDZIAŁ X

2018-02-11T23:11:00.000+00:00

"Miłość wszystko zwycięża i my ulegamy miłości.
Omnia vincit Amor; et nos cedamus Amori. (łac.)"
Wergiliusz

Niklaus Mikaelson

Wbiegłem do drewnianego domku, na podłodze w salonie leżała nieprzytomna Skye.

- Co jej zrobiłaś?! - krzyknąłem ściskając Ginewrę za szyję.

- To co chciałeś. - wydukała - Nikt już jej nie pomoże. - uśmiechnęła się szyderczo.

- Napraw to! - krzyknąłem mocniej ściskając wiedźmę za gardło.

- Ani ja, ani żadna czarownica nie zdejmie zaklęcia. Musisz się z tym pogodzić. - zadrwiła.

Nie zastanawiając się skręciłem Ginewrze kark, ciało opadło bezwiednie na podłogę. Podszedłem do wampirzycy, wierzchem dłoni gładziłem jej policzek. Miałem się tobą opiekować, a nie narażać na kolejne niebezpieczeństwo.

- Przepraszam. - wyszeptałem unosząc wciąż nieprzytomne ciało Skye i wyszedłem zostawiając dom czarownicy daleko za sobą.

Obudziłem się z przyspieszonym oddechem, moje serce kołatało jak szalone na wspomnienie tamtego dnia. Wiem, że to co spotkało Skye jest moją winą. Sam chciałem, aby o mnie zapomniała, a Ginewra... Spojrzałem na budzik stojący na szafce nocnej, była szósta rano. Poszedłem pod prysznic, chciałem aby gorąca woda obmyła mnie z poczucia winy, tak bardzo chciałbym cofnąć czas. Niestety na to jest za późno, jedyne co mi pozostaje to ciągła walka z teraźniejszością i błędami przeszłości.

Wychodząc z łazienki dobiegł mnie hałas z parteru. Szybko ubrałem jeansy, bluzkę z długim rękawem i zbiegłem boso do kuchni. Pomiędzy wyspą a lodówką stała Skye, wampirzyca notowała coś w zeszycie, a tuż obok leżały dwie puste torebki po krwi.

- Cześć. - przywitałem się.

- Cześć. - odpowiedziała wyraźnie speszona moją obecnością, odruchowo schowała zeszyt do torby i wyrzuciła torebki do kosza. Zdawałem sobie sprawę, że po naszej wczorajszej rozmowie nie będzie miała ochoty na konwersację ze mną.

- Jak się czujesz? - zapytałem, by po chwili skarcić się za to w myślach. Potrafię zabić, bez wyrzutów sumienia, a przy niej czuję się jak zwykły śmiertelnik. Jak to jest w ogóle możliwe?
- Dobrze. - odpowiedziała krótko, siadając na hokerze posłała mi przelotny uśmiech. Wtedy dotarło do mnie, że moje uczucie do wampirzycy jest wciąż tak silne, a może silniejsze. Tak, na pewno silniejsze. Podszedłem do Skye ujmując jej twarz w dłonie, patrzyła na mnie piękną zielenią swych oczu. Przyglądałem się, z zachwytem, miłości mojego życia...Czy to nie są wielkie słowa? Są, ale dla Skye warto. Skradła moje serce w dniu kiedy pierwszy raz ją ujrzałem, miała na sobie długą białą sukienkę, wirowała w tańcu na corocznej paradzie. Była wtedy taka beztroska, szczęśliwa. Włosy spięte miała w luźny warkocz, a w nie wpięte świeże kwiaty. Właśnie. Włosy. Ująłem pukiel palcami, jak mogłem nie zauważyć?
- Dobra decyzja. - stwierdziłem z uśmiechem.
- Też tak sądzę. - odwzajemniła uśmiech, a jej oczy zabłyszczały. Chciałem pocałować wampirzycę, lecz w ostatnim momencie powstrzymałem się. Chciałem, aby pamiętała to co było między nami, chcę aby to była jej decyzja.
W tym samym momencie podjąłem decyzję, przed, którą broniłem się przez długi czas. Muszę przynajmniej spróbować, może okaże się, że Ginewra blefowała...

***

Zaczekałem, aż Skye wyjdzie z domu, chociaż najchętniej zatrzymałbym ją przy sobie i nigdzie nie pozwolił wyjść. Nie mogę być tak samolubny, nie przy niej. Usiadłem na sofie, w salonie.
- Przystaję na twoją propozycję. - Eljiah uniósł głowę z nad książki i spojrzał na mnie zaintrygowany.
- Na co dokładniej? - dopytał.
- Davina. - odpowiedziałem krótko przykuwając jego uwagę.
- Widzę, że przemyślałeś sprawę i zdałeś sobie sprawę z jej powagi. - uśmiechnąłem się lekko - Cieszę się, że w końcu podjąłeś tę decyzję.
- Próbowaliśmy wszystkiego, oprócz Daviny. Wiem, że jest potężną wiedźmą i jeżeli ona nie zdejmie zaklęcia to nikt inny tego nie zrobi. - odparłem chcąc ukryć smutek w moim głosie, nie mogę okazywać słabości.
- Co z jej darem? - zapytał znienacka - Wspominała coś o tym? Mówiłeś Skye?
- Nie wiem, nic nie mówiła. - nie zaprzątałem sobie tym głowy, może jednak powinienem? Po chwili Eljiah wstał z fotela, poprawił garnitur i skierował się do wyjścia.
- Dokąd idziesz? - zapytałem.
- Zawrzeć układ. - zatrzymał się w progu salonu patrząc na mnie zapytał - Idziesz?

Skyer Fall

Drogi pamiętniku,
To co wydarzyło się dziś rano, było niesamowite. Czułam się wspaniale, gdy patrzył na mnie, gdy jego usta...były tak blisko moich...Dlaczego nie mogę myśleć o czymś innym? Tylko o Klausie? Powinnam skoncentrować się na prowadzonych lekcjach, a nie na... cudownych ustach Pierwotnego. Skye! Ogarnij się!
Odłożyłam pamiętnik do torby, patrząc na grających na boisku chłopaków i wtórujące im dziewczęta, przyznam, że patrzę się na nich z zazdrością. Tak, właśnie zazdrością. Zazdroszczę im tej beztroski, tego, że nie mają świadomości, że wokół nich krążą istoty uważane za mit, za fikcję filmową, jednak nie. Wampiry, wilkołaki i czarownice istnieją naprawdę, a ja jestem jedną z nich. Tą która nie powinna istnieć.
- Który ci się podoba? - usłyszałam znajomy głos.
- Żaden. - parsknęłam.
- A zapomniałem o Klausie. Przepraszam. - próbowałam spiorunować go spojrzeniem - Widziałem, jak na niego patrzysz. - uśmiechnęłam się pod nosem.
- Jesteś zazdrosny? - zażartowałam.
- Żebyś wiedziała. - odparł zbyt poważnie.
- Powiesz mi w końcu kim jesteś? - spojrzałam na niego błagalnie - I co chcesz ode mnie?
- Wszystko w swoim czasie. - powiedział i znikł. Zawsze mi to robi. Pokręciłam z niedowierzaniem głową i skierowałam się do budynku na ostatnią lekcję.

***

Po zajęciach zaszłam do kawiarni po kawę, chcąc zachować swoje dawne zwyczaje, przynajmniej te, które pamiętam. Usiadłam w rogu sali, wyjęłam pamiętnik, aby dopisać kilka słów.
Przy stoliku obok siedziały dwie matki z córkami, które rozmawiały o zbliżającym się Halloween.

- A ja będę Królewną Śnieżką. - powiedziała z entuzjazmem jedna z nich.

- Głupia jesteś, przecież to nie jest straszne. - odparła druga.

- Mary. - upomniała ją mama.

- Ale to prawda! Śnieżka nie jest straszna.

- Przebranie nie musi być straszne. - dodała mama Mary - Nie każda dziewczynka musi przebrać się za wampira, jak ty sobie to wymyśliłaś. - na chwilę zmroziło moją krew słysząc słowo "wampir".

- Wampiry są fajne! - krzyknęła obruszona Mary, jej mama uśmiechnęła się lekko zaczesując kosmyk jej włosów za ucho.

- Ale twoich wampirów nikt nie uratuje, a moją Śnieżkę tak.

- Ciekawe kto? Wilkołak? - zakpiła Mary.

- Nie! Książę! - Mary patrzyła niedowierzająco - Tak pocałuje ją i zdejmie zaklęcie złej czarownicy! - mówiła pewnie - Pocałunek prawdziwej miłości zwycięży wszystko.

Jakby mnie olśniło, uśmiechnęłam się szeroko do siebie. Czyżby naprawdę to było takie banalne? Czy ta historia z bajki może być prawdą? Tego nie wiem, ale warto spróbować. Wybiegłam pośpiesznie z kawiarni wpadając na jakiegoś mężczyznę, po chwili okazało się, że jest nim pierwotny.

- Wiedziałem, że tu cię znajdę. - powiedział zadowolony.

- Klaus?! Musimy porozmawiać. - zaczęłam szybko.

- Znalazłem rozwiązanie. - ujął moją twarz w dłonie - To ostatnia możliwość.

- Jaka?!

Nie powiedział nic, chwycił moją dłoń i zaprowadził do samochodu. W drodze próbowałam dowiedzieć się co takiego chciał mi powiedzieć przez stwierdzenie: "Znalazłem rozwiązanie", ale niewiele mówił. W tym momencie żałowałam, że nie umiem czytać w myślach.

Zaparkował przy starych magazynach. Spojrzałam zaskoczona na Klausa, jego entuzjazm gdzieś uleciał i znowu stał się tym złym pierwotnym. Wychodząc z samochodu dostrzegłam zbliżającego się Marcela, a tuż za nim niewysoką młodą dziewczynę. Co on tu robi? Kim ona jest? Co wymyślił Klaus?

- Klaus?! - spojrzałam na niego pytająco - Co my tu robimy?

- Zaufaj mi. - odparł patrząc mi prosto w oczy.

Dziewczyna stała przede mną pewna siebie, uśmiechając się lekko powiedziała:
- Będzie bolało.
Nie kłamała. Bolało. Próbowała złamać zaklęcie, ale wiem, że jej się nie uda, bo rozwiązanie jest inne. Bezbolesne i przyjemne. Opadając na kolana z mojego gardła wyrwał się przeraźliwy krzyk, pełen bólu i cierpienia. Nie mogłam nad tym zapanować, tak bardzo chciałam, aby przestała. Pomyślałam o mojej matce, nie wiem dlaczego akurat o niej, pamiętam jej cierpienie po stracie taty, nienawiść do mnie. Dlaczego to do mnie wraca? Cmentarz, jestem nad jej grobem, czytam napis na nagrobku "Celine Claire, Kochająca Siostra, Matka i Żona" podnoszę wzrok wyżej i widzę czarownicę, tą która zmusza mnie do cierpienia, nasze spojrzenia się spotkały, a ból odszedł. Po chwili wróciłam do siebie. Nie rozumiem co się stało. Niepewnie podniosłam wzrok na wiedźmę, stała w tym samym miejscu, ale nieco zmieniona. Uśmiech, który jej towarzyszył znikł, tak jak pewność siebie. Słyszałam jej przyśpieszone bicie serca, a na twarzy czarownicy zagościło zdezorientowanie i strach.
- Davina! - Marcel podszedł do dziewczyny, kładąc dłoń na jej ramieniu - Wszystko w porządku?
Podniosłam się z kolan, ocierając łzy. Przy moim boku szybko znalazł się Klaus.
- Tak. - odparła brunetka do Marcela - Nie pomogę. - powiedziała drżącym głosem - Zaklęcie... jest zbyt skomplikowane, silne. Musiała je rzucić potężna czarownica. - dodała pośpiesznie, patrząc na mnie niepewnie.
- Jak to jej nie pomożesz?! - wyrwał się Klaus, prawie rzucając się na dziewczynę, w obronie której stanął Marcel - Mieliśmy układ! - krzyknął - Davina miała pomóc Skye! - ponownie krzyknął.
- Spokojnie. Robiła co mogła. Słyszałeś, zaklęcie jest zbyt silne, nie możemy zrobić nic więcej. - wampir próbował załagodzić sytuację, ale byłam niemal przekonana, że tylko pogarsza sprawę. Stanęłam między wampirami.
- Znajdziemy inny sposób. - powiedziałam spokojnie patrząc pierwotnemu prosto w oczy.
- Nie rozumiesz?! - czułam pogardę w jego głosie - Davina była ostatnią deską ratunku dla ciebie, tylko ona mogła...złamać zaklęcie.
- Widocznie przeceniłeś jej możliwości. Trudno będę musiała jakoś żyć z tą luką w pamięci.
- Ja nie zamierzam. - odparł.
- Słucham? - zapytałam, chociaż doskonale usłyszałam co powiedział - Tak bardzo przeszkadza tobie, że nie jestem tą samą dziewczyną, którą znałeś? Nawet jeśli wróci mi pamięć już nigdy nią nie będę! - czułam napływające do oczu łzy. Klaus stał niewzruszony moimi słowami i nie ukrywam rozczarowało mnie to. Pokręciłam głową z niedowierzaniem i odeszłam w wampirzym tempie.

***

Wbiegłam z impetem do domu Mikaelsonów, podeszłam do stolika z burbonem i nalałam do szklanki, wypijając zawartość jednym duszkiem.

- Coś poszło nie tak? - usłyszałam głos Eljiah, siedział w fotelu.

- Plan Klausa nie powiódł się. - odparłam ironicznie, dolewając sobie alkoholu.

- Marcel nie wywiązał się z układu? Powiedz co się stało?

- Marcel jest okay, to Davina okazała się za słaba. Nie poradziła sobie z zaklęciem. - upiłam łyk burbonu - Poważnie kochałam Klausa? - mówiłam dalej zdenerwowana - Chyba byłam jakąś totalną idiotką!

- Ginewra była potężną wiedźmą, mogliśmy wziąć pod uwagę to, że młoda czarownica sobie z tym nie poradzi. - spojrzał na mnie łagodnie - Znajdziemy inny sposób.

- To samo mu powiedziałam! - krzyknęłam dopijając bursztynowy płyn.

- Tak, na twoje pierwsze pytanie i nie na drugie. - uśmiechnął się do mnie lekko - Mnie też czasami trudno nad nim nadążyć i zrozumieć jego słowa i często postępowanie, ale jestem pewny tego, że Niklaus cię kocha. - powiedział ciepło, a mi przez chwilę zrobiło się strasznie głupio, ale tylko przez chwilę bo w salonie nagle zjawił się Klaus. Patrzył na mnie zaniepokojony, nie zamierzałam jednak podejmować rozmowy. Nie odezwałam się do niego słowem, wzięłam szklankę i butelkę z burbonem, po czym poszłam do swojego pokoju.

Usiadłam na parapecie, po raz kolejny uzupełniłam szklankę burbonem, upiłam łyk, ale smak już nie był taki sam, jak przed kilkoma minutami. Chciałam wyciągnąć pamiętnik z torby, ale torbę zostawiłam w samochodzie Klausa. A propos Klausa, jestem niemal przekonana, że będzie szukał rozwiązania tego problemu, tak coraz bardziej wydaje mi się, że uważa moją częściową amnezję za problem. Nie wiem jak długo uda mi się to znosić. Dzisiejszego poranka odniosłam wrażenie, że zależy mu na mnie, bez względu na to czy pamiętam co między nami było czy nie. Że chce mnie taką jaka jestem. Widocznie myliłam się. Tylko dlaczego to mnie tak boli? Nie rozumiem. Może jednak powinnam z nim porozmawiać? Tak na spokojnie? Genialny plan, porozmawiam z nim jutro rano. Ale ze mnie tchórz!? Nie po prostu chcę zaczekać aż opadną emocje. Pokręciłam głową i wzięłam łyk burbonu.

- Serio musisz tak o nim myśleć? - usłyszałam głos Franka.

- Serio musisz być taki ciekawski? - odgryzłam się.

- Coraz bardziej cię lubię. - parsknęłam - Gardzisz moimi uczuciami?

- Frank jesteś martwy.

- Właściwie ty też.

- Racja. - przytaknęłam - Co dziś robiłeś? Straszyłeś jakieś niegrzeczne dzieci? Nawiedzałeś jakiś dom? Czy co tam duchy robią?

- Ha, zabawne. Nawiedzam jedynie ciebie. - uśmiechnął się szelmowsko na moje niedowierzające spojrzenie - Poważnie myślisz, że straszyłbym dzieci? - popatrzył na mnie urażony.

- Nie wyglądasz na takiego, który lubi dzieci. - parsknęłam.
- Powiedz mi więc na jakiego wyglądam. - skrzyżował ręce na piersi oczekując ode mnie odpowiedzi.
- Więc wyglądasz na pewnego siebie aroganckiego wampira, który nie potrafi okazywać uczuć i uchodzi za twardziela.
- Auć! - udał dotkniętego - Mogłaś być milsza.
- Tylko po co? - spojrzałam przez okno, dzień powoli się kończył, by ustąpić miejsca nocy - Nie powiesz mi nic?
- Nie. Chociaż właściwie. - w jego oczach dostrzegłam niepokój - Przez ten czas zdążyłem trochę ciebie poznać i polubić. Myślę, że w innych okolicznościach moglibyśmy się zaprzyjaźnić. - uśmiechnął się nieznacznie - Moje wcześniejsze podejrzenia były bezpodstawne. - mówił, ale nie wiedziałam o czym - Chciałem chronić moich przyjaciół i rodzinę, sądziłem, że ty nam zagrażasz. Teraz wiem, że to było jedynie moje urojenie, a wszystko przez nienawiść do Klausa, ale ty nie jesteś taka jak on. Nie rozumiem jak możesz kochać kogoś takiego jak on.
- Przejdziesz do rzeczy? - ponagliłam zirytowana jego wywodami. To moja sprawa kogo obdarzam uczuciem, a kogo nie.
- Wiem, że jeśli odzyskasz pamięć to nasza przyjaźń się skończy, i nie będę miał o to do ciebie pretensji, bo zrobiłem tobie złe rzeczy. - mówił szczerze, cokolwiek mi zrobił naprawdę tego żałował - Chciałem cię ostrzec. - powiedział patrząc w stronę drzwi.
Po chwili w pokoju rozległo się pukanie.
- Przed kim? - szepnęłam.
- Przyjdą po ciebie. - dodał patrząc na mnie - Uważaj na siebie.
- Kto przyjdzie?
Ponownie rozległo się pukanie. Instynktownie spojrzałam w stronę drzwi, chciałam ponaglić Franka, ale znikł, więc nie dowiedziałam się przed kim chciał mnie ostrzec. Pokręciłam z niedowierzaniem głową wstając by otworzyć drzwi, za którymi stał Klaus.
- Przyniosłem twoją torbę. - oryginalny pretekst.

- Dzięki. - odparłam bez entuzjazmu odbierając od wampira torbę.
- Chciałem z tobą porozmawiać. Mogę wejść?
Uchyliłam szerzej drzwi przystając na jego prośbę.
- O czym chcesz rozmawiać? - zapytałam zdenerwowana siadając wygodnie na łóżku.
- Przepraszam cię za dziś, nie powinienem decydować za ciebie. - oparł się o komodę - Masz rację, nie jesteś tą samą dziewczyną, którą poznałem, ale nie przeszkadza mi to. Nie chcę byś tak myślała.
- Jak mam nie myśleć w ten sposób skoro na siłę chcesz przywrócić mi pamięć?
- Bo nie chcę abyś pamiętała tylko to co wpoiła tobie Ginewra. Chcę abyś pamiętała każdą spędzoną ze mną chwilę.
- Nie pomyślałeś może czego ja chcę? - spojrzałam na niego niepewnie - Może odzyskanie pamięci nie jest dla mnie najważniejsze. Oczywiście, że wolałabym wiedzieć co działo się ze mną przez ostatnie kilka miesięcy, ale jeśli nic nie przynosi efektów, może czas odpuścić.
- Nie. - powiedział stanowczo - Będziemy próbować.
- Nie, nie będziemy próbować. - sprzeciwiłam się wstając z łóżka - Boisz się okazać swoje uczucia względem mnie. Łatwiej przychodzi ci nastawienie mnie na ból i cierpienie, niż przyznanie się do tego co czujesz!
- Nie masz racji! - krzyknął.
- Nie? A dzisiejszy dzień? Poważnie wolisz patrzeć, jak jakaś wiedźma zadaje mi ból, niż mnie pocałować?! - mówiłam drżącym głosem. Nie odezwał się słowem, czułam jak łzy cisnęły mi się do oczu - Pocałuj mnie albo zostaw w spokoju. - mój głos zaczął się łamać. Klaus patrzył na mnie z niedowierzaniem, jakbym mówiła w innym języku. Nie wiem co było bardziej dobijające, to że zastanawiał się nad tym co zrobić czy to że skierował się w stronę drzwi. W tym momencie coś we mnie pękło, gdy odwrócił się ode mnie, nie potrafiłam powstrzymywać już łez. Nie miałam na to siły.
- Nigdy nie zostawię cię w spokoju. - jego głos wyrwał mnie z amoku - Zawsze będę przy tobie. - powiedział odwracając się w moją stronę. Nie wierzyłam w to co mówił, nie wiedziałam czy mam w to wierzyć. Po chwili jednak stałam w objęciach Klausa, patrzył na mnie z zachwytem tak jak dzisiejszego ranka - I chciałbym, abyś ty zawsze była przy mnie. - dodał i pocałował mnie namiętnie. Poczułam przyjemny dreszcz, a rosnące pożądanie rozpalało nasze ciała. Pierwotny przyciągnął mnie mocniej do siebie, na chwilę odrywając usta - Przepraszam. - powiedział ocierając moje policzki z łez.
- Nik. - wyszeptałam, na co wampir ponownie musnął moje usta, uśmiechając się do mnie. Tak bardzo pragnęłam poczuć jego usta, utonąć w jego ramionach. Nie mogę uwierzyć, że jesteśmy teraz i na zawsze tylko dla siebie.

ROZDZIAŁ IX

2017-08-23T01:54:00.000+01:00

"I chyba tylko utrata pamięci byłaby w stanie wyrzucić Cię z mojego umysłu. Obawiam się jednak, że gdybym Cię zobaczyła, nie wiedząc nawet kim jesteś, serce zaczęłoby szybciej bić, dając znak, że jesteś dla mnie kimś ważnym."

Skyler Fall

Drogi Pamiętniku,

Minął drugi dzień od mojego ostatniego wpisu, niestety z żalem muszę przyznać, że ten niczym nie będzie różnił się od poprzedniego. W dalszym ciągu moja pamięć nie wróciła, pomimo usilnych starań Klausa. Sama nie wiem dlaczego mu zaufałam, przecież tak bardzo nie chciałam uwierzyć w to co mówił, ale luki w pamięci nie powstały od tak. Wiedział co się stało, niestety nie wiedział jak mi pomóc. Wracając do zaufania, nie jest ono bezgraniczne, nie wierzę od razu w każde jego słowo. Stopniowo je analizuję i wtedy dopiero podejmuję decyzję, czy w to wierzę czy nie; chociaż jest to ogromnie denerwujące! Nie mam w pobliżu osoby która by mnie wsparła i doradziła, przez to czuję się strasznie samotnie, mimo, że rzadko kiedy jestem sama.

Jedynym newsem na dziś jest informacja, że jutro wracam do szkoły. Skąd ta decyzja? W większej mierze z nudów, po drugie samotność, po trzecie nie mogę już znieść spojrzeń Klausa. Jest w jego oczach coś niesamowitego, coś co mnie hipnotyzuje. Wiem, że coś między nami było, czego ja nie pamiętam. Nigdy o tym nie rozmawialiśmy, spodziewam się, że nie chce poruszać tego tematu... Mnie również nie jest łatwo podjąć temat, nawet nie wiem jak się zachować. Zdaję sobie również sprawę z tego, że nie jestem tą dziewczyną, którą poznał, którą kochał, jestem inna... a może tylko tak mi się wydaje...

Patrzyłam na zeszyt kręcąc głową, gdybym wcześniej wzięła się za pisanie pamiętnika może szybciej wróciłaby mi pamięć. Wzięłam głęboki oddech i niespiesznie odłożyłam brulion do szuflady. Przez chwilę przyglądałam się czerwonym końcówkom "Jak mogłam wpaść na taki durny pomysł?".
Zeszłam schodami do kuchni, w lodówce czekała na mnie torebka z krwią. Łapczywie wypiłam jej zawartość. Wciąż czując niedosyt sięgnęłam po jeszcze jedną torebkę. Chciałam wypić ją powoli, ale na moich założeniach się skończyło, miałam wrażenie, że trwało to krócej niż przy pierwszej. Czułam, jak moje oczy z zielonych stają się niemal czarne. Delektowałam się pozostałością krwi w moich ustach.
- Skye. - z amoku wyrwał mnie ciepły brytyjski akcent. Szybko wyrzuciłam puste torebki do kosza i równie szybko chciałam wyjść z kuchni, by uniknąć jego spojrzenia.
- Wszystko w porządku? - zapytał stając na mojej drodze ucieczki.
- W jak najlepszym. - odpowiedziałam pośpiesznie, próbując wyminąć pierwotnego. Wzdrygnęłam się gdy poczułam jego kciuk przy moich ustach, otarł nim spływającą krew. Dłonią skierował moją twarz ku sobie. Jego spojrzenie mnie parzyło, przeszywało na wskroś. Co teraz zrobi? Co jeśli zechce mnie pocałować? Czy powinnam? Z tej perspektywy jego usta wyglądają jeszcze lepiej. Jestem ciekawa jak smakują? Przymknęłam na chwilę oczy by zebrać myśli.
- Jakie masz plany na dziś? - zapytał odsuwając dłoń, wciąż przyglądając się mojej twarzy.
- Idziemy na zakupy. - oznajmiła wchodząca do kuchni Rebeka, mimowolnie odsunęłam się od wampira - Nie wyglądasz najkorzystniej w tym dresie. - popatrzyłam na siebie, faktycznie nie wyglądałam dobrze. Stare rozciągnięte dresy, aż zrobiło mi się wstyd przed Klausem. On zawsze wyglądał świetnie.
- Właśnie takie mam plany na dziś. - odpowiedziałam na jego pytanie starając się ukryć zażenowanie i pośpiesznie wyszłam z kuchni.

***

Zakupy? Serio to ostatnie na co miałam ochotę, ale musiałam jakoś wybrnąć z sytuacji i nie dopuścić do tego by ponownie zostać z nim sam na sam. Zatrzymałyśmy się przed kolejną witryną sklepową, Rebeka w dwie sekundy zdecydowała, że jednak wejdziemy do tego sklepu.

- To już ostatni. Padam z nóg. - jesteśmy wampirami i praktycznie nie odczuwamy zmęczenia, co najwyżej znudzenie i tak jest chyba w przypadku Beki.

- Mam ochotę na kawę, a ty? - zapytałam udając, że interesują mnie kolejne ciuchy. Wiem, że dla nas kobiet ciuchów nigdy dość, ale dziś nie jest mój dzień jeśli chodzi o zakupy. Ciągle myślę o jego ustach.

- Zdecydowanie. - uśmiechnęła się nieznacznie - A teraz przymierz to. - powiedziała wręczając mi czarny kawałek materiału i czarne szpilki, po czym wepchnęła mnie do małej przymierzalni. Posłusznie założyłam sukienkę. Przyglądałam się swojemu odbiciu. Sukienka delikatnie przylegała do ciała, z niewielkim dekoltem, idealne podkreślała moją figurę.
- Seksy. - w przymierzalni rozległ się męski głos.
- Frank. - spiorunowałam mężczyznę wzrokiem - Nie możesz się tak pojawiać znienacka.
- Nie jestem Frank. - oburzony skrzyżował ręce na piersi.
- Szkoda, pasuje do ciebie to imię. - uśmiechnęłam się lekko - Nie chcesz mi powiedzieć jak ci na imię, więc będziesz Frank.
- Nie powiem. Zaczekam, aż sobie przypomnisz.
- O ile wróci mi pamięć. - moje usta wygięły się w nieudolny uśmiech - Dlaczego mnie nawiedzasz? - zapytałam.
- Wszystko w porządku? - zza zasłonki dobiegł mnie głos Rebeki.
- Tak, już wychodzę. - odpowiedziałam głośniej, po czym skierowałam się do Franka znacznie ciszej - Przy następnym spotkaniu oczekuję na wyczerpującą odpowiedź. - uśmiechnęłam się i wyszłam z przymierzalni.
- Idealnie. - uśmiechnęła się szeroko, raczej do siebie.
- Dzięki. - odpowiedziałam zdawkowo i schowałam się ponownie za zasłoną w małej przymierzalni.

Kilka kroków od sklepu znajdowała się niewielka klimatyczna kawiarenka, kiedyś przychodziłam tu z tatą na domowy sernik z brzoskwiniami, pamiętam, że był przepyszny. Ciekawe czy nadal jest tak smaczny. Usiadłyśmy przy wolnym stoliku wewnątrz kawiarni. Mimo, że jest już końcówka października to nie brakuje chętnych do rozkoszowania się kawą na zewnątrz. Otworzyłam menu i mój wzrok powędrował do ciast.

- Dzień dobry. Co podać? - zapytał z uśmiechem kelner.

- Sernik z brzoskwinią i latte. - pierwsza wyrwałam się do odpowiedzi.

- Mhm. - zanotował w notesiku, po chwili zwrócił się do Rebeki - A dla pani?

- Latte.

- Może coś na słodko? Polecam tartę z orzechami. - zaproponował kelner.

- Ty jesteś słodki. - odparła uśmiechając się szeroko do chłopaka - Niech będzie tarta. - dodała widząc zakłopotanie kelnera.

- Za chwileczkę podam do stolika. - Beka odprowadziła kelnera wzrokiem. Do końca nie wiem dlaczego zabrała mnie na zakupy, może z nudów? Przez cały dzień zamieniła ze mną raptem kilka słów, a zazwyczaj dziewczyny paplają bez końca. Ale był jeden haczyk, obie nie byłyśmy zwykłymi dziewczynami. Jesteśmy wampirami z dużym bagażem doświadczeń, zwłaszcza Rebeka, ponad tysiąc lat. Nie wyobrażam sobie, żeby udało mi się przeżyć chociaż połowę tych lat. Może gdybym miała obok ukochaną osobę, patrzyłabym na to inaczej.

- Przypomniałaś sobie coś? - zapytała znienacka wampirzyca wpatrując się we mnie.

- Nie. - odpowiedziałam krótko - Dziękuję za dzisiejszy dzień. - mówiłam szczerze, choć nie miałam ochoty na żaden shopping, pomogło mi to jednak oderwać myśli od mojej amnezji.

- Nie ma za co. - jej twarz rozpromieniała - Wiem, że jest ci ciężko, ale Nik coś wymyśli.
Do naszego stolika podszedł kelner z zamówieniem. Uśmiechnęłam się szeroko na widok sernika. Spojrzałam kątem oka na Rebekę, dłubała widelcem w swojej porcji bez większego zainteresowania.
- Co łączyło mnie z Klausem przed moją amnezją? - zapytałam, choć mogę się spodziewać jaka będzie odpowiedź, ale musiałam chociaż spróbować. Widelec zatrzymał się, po chwili został odłożony obok tarty. Rebeka spojrzała na mnie jakbym zrobiła coś złego. Jestem wampirem, samo to, że żyję jest złe!
- Dobrze wiesz, że nie mogę ci nic powiedzieć.
- Czyli miałam rację. - uśmiechnęłam się lekko, wbijając widelczyk w sernik odkrawając kolejny kawałek.
- Skye! - zaczęła karcąco - Nie możesz...
- Czego nie mogę? Dowiedzieć się co robiłam przez cztery miesiące? I dlaczego pamiętam was wszystkich oprócz Klausa?
- Nie wszystkich pamiętasz. - za sobą usłyszałam głos Franka, jak zawsze pojawia się w najmniej odpowiednim momencie. Zignorowałam go czekając na odpowiedź.
- Opowiedz mi chociaż ogólnikami, proszę.
- Nik mnie zabije. - powiedziała do siebie - Pamiętasz pogrzeb swojej matki? - zapytała czekając na moją reakcję, skinęłam więc szybko - Po nim wyjechałaś do Mystic Falls do swojej ciotki. Z tego co opowiadał Eljiah przez większość pobytu tam nie wychodziłaś z domu.
- Wtedy zrobiłam to? - zapytałam wskazując na włosy. Rebeka skinęła głową.
- Tuż przed twoim wyjazdem Nik użył perswazji byś o nim zapomniała i ułożyła sobie życie bez niego. Z czasem okazało się, że niczego nie zapomniałaś. - upiła łyk kawy - Miałaś we krwi werbenę.
- I..? - ponaglałam zniecierpliwiona.
- I tak za dużo powiedziałam. - skwitowała i nie miała zamiaru mówić nic więcej.
- Wcale nie tak dużo. - odezwał się Frank. Westchnęłam zapychając się kolejnym kawałkiem sernika, niestety nie jest już tak smaczny, jak kiedyś.
Od niechcenia rozejrzałam się po wnętrzu, które pękało w szwach od ilości gości. Mój wzrok zatrzymał się na twarzy Rebeki, była zaskoczona i zdenerwowana. Zastanawiałam się co mogło wywołać ten stan, po chwili jednak wszystko się wyjaśniło.
- Cześć dziewczyny. - do naszego stolika podszedł Marcel. Przygryzłam dolną wargę zastanawiając się czego chce.
- Zostaw nas samych. - ku mojemu zdziwieniu Beka mówiła to do mnie, gdyby mówiła to do Marcela powiedziałaby "Zostaw nas same". Powiedziała "samych", a nie jak mi się wydawało "same". W dalszym ciągu patrzyłam zaskoczona na wampirzycę, która próbowała mnie przekonać siłą spojrzenia, że to nie najgorszy pomysł. Bo to jest jeden z głupszych. - Skye. - ponagliła. Niespiesznie wstałam od stolika, starając się aby moje spojrzenie, jakie rzuciłam na Marcela, było wystarczająco groźne. Nie ukrywam, że ciekawi mnie dlaczego chcieli zostać sami.
Przed wyjściem z kawiarni założyłam kurtkę, a na szyję zarzuciłam szal, choć tak na prawdę nie potrzebuję cieplejszych ubrań, tak robią normalni ludzie. Chcę uchodzić za normalnego człowieka, nawet jeśli nim nie jestem.
W oddali dostrzegłam salon fryzjerski.
- Tego właśnie mi potrzeba. - powiedziałam do siebie i szybkim krokiem ruszyłam naprzód. Przeszłam przez oszklone drzwi do środka, od progu przywitała mnie niewysoka brunetka.
- Dzień dobry. W czym mogę pomóc?
- Chciałabym wrócić do swojego naturalnego koloru. - odparłam z uśmiechem.
- Dobrze. Jaki termin pani odpowiada? - podeszła do lady recepcyjnej i otworzyła kalendarz.
- Dzisiaj.
- Oh, dziś nie dam rady. Mam jeszcze dwie panie, na balejaż i farbowanie. - zrobiła smutną minę kręcąc głową - Może być pojutrze, to byłby piątek. Zapisać?
- Nalegam na dziś. - spojrzałam wprost w jej piwne oczy.
- Oczywiście. - odpowiedziała z uśmiechem - Proszę zdjąć kurtkę i usiąść w fotelu.
- Doskonale. - uśmiechnęłam się szeroko do siebie.
Siedząc w fotelu i przyglądając się fryzjerce, jak nakłada mi jakąś jasną maź na włosy, naszły mnie małe wyrzuty sumienia. Wiem, że używanie perswazji jest uważane za złe, ale wydaje mi się, że jeżeli nikt przez to nie cierpi to nic złego się nie stanie. A tym dwóm paniom nic się nie stanie jak chwilę zaczekają.

***

Pokonując ostatnią przecznicę Rebeka zwróciła się do mnie:
- Moi bracia nie mogą się o niczym dowiedzieć. - to nie była prośba tylko stanowcza decyzja.
- Twoja tajemnica jest u mnie bezpieczna. - powiedziałam nie patrząc na wampirzycę, kątem oka dostrzegłam uśmiech na jej twarzy.
Beka zaparkowała tuż przy schodach prowadzących do drzwi wejściowych, wyciągnęłyśmy wszystkie torby z zakupami z bagażnika i weszłyśmy do środka. W domu nikogo nie było. "Szkoda", pomyślałam. Miałam nadzieję spotkać Klausa.
- Słyszysz to? - zapytała pierwotna, wytężyłam słuch, ale niczego nie słyszałam - Cisza. - odpowiedziała sobie - Zapowiada się spokojny wieczór, bez paplania starszych braci. - wzniosłam oczy ku górze i ruszyłam schodami do swojego pokoju - A ty dokąd się wybierasz? - usłyszałam za plecami.
- Spać, jestem zmęczona. - nie jestem zmęczona, po prostu nie wytrzymałabym dłużej w jej towarzystwie.
Wchodząc do pokoju rzuciłam torby w kąt i przekręciłam kluczyk w drzwiach. Nie włączając światła położyłam się na łóżku, zwijając w kłębek. Czuję się taka wyprana, nie wiem kim jestem, nie wiem, jak mam odnaleźć siebie. Po policzkach spłynęło kilka łez. Powinnam być silna, przecież jestem wampirem... niestety wcale nie czuję się silna, wręcz przeciwnie. Zalałam się płaczem, z którego szybko wyrwało mnie pukanie do drzwi. Niechętnie zerwałam się z łóżka wycierając łzy. Otwierając drzwi, przymrużyłam oczy od wpadającego z korytarza światła, po chwili dostrzegłam postać mężczyzny. Klaus. Bez wahania wpuściłam go do środka zamykając drzwi, w pokoju znowu zapanowała ciemność, włączyłam lampkę stojącą na komodzie pod lustrem.Nie wiedząc dlaczego chciałam się do niego przytulić, chciałam zatonąć w jego ramionach.
- Tak bardzo jest ci zimno? - wskazał na moje ubranie wierzchnie. Całkowicie zapomniałam je zdjąć - Jeśli chcesz podkręcę ogrzewanie. - dodał z sarkazmem.
- Nie trzeba. - wymamrotałam chowając kurtkę i szalik do szafy.
- Jak ci minął dzień? - zapytał siadając na łóżko.
- Wspaniale. - uśmiechnęłam się sztucznie. Cały czas myślałam o tobie i twoich ustach - A tobie? - zdenerwowana odbiłam piłeczkę.
- Nie tak dobrze, jak tobie. - ułożyłam usta w prostą linię, chcąc powiedzieć coś mądrego, ale nic nie przychodziło mi do głowy - Rebeka cię nie zamęczyła? - mimowolnie uśmiechnęłam się szeroko kręcąc głową.
- Wiesz, że nie musisz się mnie bać. - dodał znienacka.
- Nie boję się. - odparłam szybko, na co pierwotny lekko się uśmiechnął. Usiadłam obok, patrząc na niego kątem oka, był zaskoczony moją bliskością.
- Mam coś dla ciebie. - przerwał niezręczną ciszę podając mi prostokątne pudełko - Poprzedni zgubiłaś w lesie. - dodał,kiedy rozpakowałam pakunek, a moim oczom ukazał się nowiutki smartphone.
- Dziękuję. - wymamrotałam odkładając telefon na szafkę nocną. Wstałam z łóżka palcami przeczesując włosy, nie mogłam znieść tej bliskości. Tak bardzo chciałam się do niego przytulić, albo chociaż potrzymać za rękę, aż paliło mnie w środku - Wiem, że coś było między nami. - wypaliłam znienacka. Co ty robisz głupia?
- Byliśmy przyjaciółmi. - odparł.
- Nie jestem głupia, widzę jak na mnie patrzysz. - patrzyłam wprost w jego, pochłaniające mnie bez reszty, oczy. Wampir podszedł do mnie, a moje ciało przeszły dreszcze.
- Nie chcę byś żyła tylko tym co ci opowiem, chcę, żebyś miała własne wspomnienia. - mówił nieco głośniej - Co jeszcze ma ci powiedzieć?
- Prawdę. - odparłam krótko nie patrząc na Klausa.
- To nie było zwykłe coś. - szepnął mi do ucha i wyszedł. Moje oczy zaszły łzami, a w środku poczułam gorycz i ogromne poczucie winy, ale to on pozwolił mi odejść, to on chciał, żebym o nim zapomniała. Wiedźma spełniła tylko jego życzenie.

ROZDZIAŁ VIII

2017-07-23T23:00:00.000+01:00

"Don't let her go."

Skyler Fall

Patrzyłam w kolejną szklaneczkę z burbonem i dziękowałam, że wampiry nieco wolniej się upijają. Będąc człowiekiem nie piłam dużo wysokoprocentowego alkoholu, cóż teraz już nim nie jestem. Jestem inna. Na samą myśl mocniej ściskam szklankę, czasem tęsknię za byciem normalnym człowiekiem. Brak mi tej beztroski, zwykłego spotkania z przyjaciółkami w kawiarni. Tęsknię nawet za baletem. Szybko odpędziłam od siebie te ponure myśli. Nigdy nie będę człowiekiem i chcąc nie chcąc muszę się z tym pogodzić, a nie użalać się nad sobą.
Przyglądałam się na swoje odbicie w lusterku schowanym za butelkami, widziałam w nim siebie. Przecież to normalne idiotko? Fikcją jest, że wampiry nie widzą swojego odbicia. Taki zabobon niczym nie poparty. Jednak w lustrze widziałam zupełnie inną dziewczynę, wyglądała jak ja. Miała moje oczy, nos i uśmiech, ale to nie byłam ja. Nawet nie przypominam sobie, kiedy pofarbowałam włosy. Co oni mi zrobili? Jak długo mnie przetrzymywali?
- Którego mamy dzisiaj? - zapytałam barmankę.
- Drugi października. - odpowiedziała nie patrząc na mnie.
Czułam, jak wszystko dookoła zaczyna wirować. Niemożliwe, że straciłam cztery miesiące. Dlaczego nic nie pamiętam? Łzy cisnęły mi się do oczu, a w gardle czułam rosnącą gulę. Jednym duszkiem wypiłam szklaneczkę whiskey i poprosiłam o dolewkę. I jeszcze jedną, i jeszcze...
- Kiepski dzień? - zapytał siedzący obok mężczyzna, nie zwróciłam nawet uwagi kiedy się dosiadł.
- Jeden z gorszych. - odpowiedziałam już wstawiona - A Twój? - zapytałam w rewanżu.
- Też nie najlepszy.
- Zatem wypijmy za to by było lepiej. - uniosłam szklankę i upiłam większy łyk. Czułam na sobie wzrok mężczyzny - Ty nie pijesz?
- Wszystko w porządku? - zwróciła się do mnie kelnerka.
- Tak, dlaczego pytasz? - spojrzałam ze zdziwieniem na dziewczynę.
- Rozmawiasz sama ze sobą. - wlepiałam w nią oczy nie dowierzając w to co mówi. Siedzący obok brunet wydawał się taki realny, czy to samotność się na mnie odbija? Mam omamy?
- Nie widzisz, tego... obok...? - wydukałam wskazując miejsce obok. Barmanka pokręciła przecząco głową. Spojrzałam w stronę mężczyzny, siedział w tym samym miejscu. Jednak jego zachowanie było zaskakujące, wzruszył ramionami a na jego twarzy widać było żal. Kręcąc głową odsunęłam od siebie szklaneczkę z burbonem i podziękowałam barmance.
Wychodząc z baru usłyszałam swoje imię, mimowolnie odwróciłam się. W moją stronę szedł ciemnoskóry mężczyzna, z kumplami.
- Nie wiedziałem, że wróciłaś. Urządziłbym imprezę. - powiedział głośno akcentując słowo impreza, na co tłum zaczął mu wtórować. Wróciłam? Może i wróciłam. Chociaż nie przypominam sobie, żebym w ogóle wyjeżdżała.
- Wybacz, zapomniałam zadzwonić. - odpowiedziałam ironicznie odwracając się od wampira.
- Klaus wie, że błąkasz się sama? - Klaus? Jaki Klaus? Przymknęłam na chwilę oczy, nie mogę pozwolić, żeby Marcel zorientował się, że coś jest nie tak.
- Jestem dużą dziewczynką, nie potrzebuję niańki. - odparłam ponownie stając twarzą w stronę mężczyzny, z aroganckim uśmiechem dodając - W przeciwieństwie do ciebie. Serio potrzebujesz takiej obstawy? - zadrwiłam.
- Wyostrzył ci się dowcip. - powiedział ze śmiechem, odprawiając swoich bodygardów - Kłopoty w raju? - dodał poważniej, tym pytaniem zbił mnie z pantałyku.
- Zależy o który pytasz. - obecnie w żadnym nie byłam, co najwyżej w swoim własnym piekle.
- O ciebie i Klausa. - odpowiedział z szelmowskim uśmiechem na twarzy.
- Jesteś zazdrosny? - zaśmiałam się, jednocześnie starając się wymigać z udzielania odpowiedzi.
- Zawsze. - odpowiedział a na jego twarzy pojawił się szelmowski uśmiech - Na długo przyjechałaś? Może zdążę zwołać jakiś komitet powitalny.
- Dziękuję za troskę, ale... Nie zrozum mnie źle, miło że się przywitałeś, ale na mnie już czas. - uśmiechnęłam się ironicznie i wyszłam pośpiesznie z baru. Nie miałam ochoty prowadzić dalej tej bezcelowej konwersacji. Szłam prosto przed siebie, ale po chwili na mojej drodze ponownie stanął Marcel.
- Serio? - przechyliłam głowę na bok i patrzyłam z niedowierzaniem na wampira.
- Co słychać u Klausa? Dawno go nie widziałem. W dalszym ciągu pragnie zająć moje miejsce?
- Może zapytasz o to jego samego? - odparłam zastanawiając się kim jest Klaus.
- Właśnie Marcel. Dlaczego sam mnie nie zapytasz? - za plecami usłyszałam brytyjski akcent, moje ciało zesztywniało, bo wiedziałam, że to Klaus. Bałam się odwrócić by sprawdzić kim jest i jak wygląda. A z tego co zdążyłam się zorientować, jest jakąś bliską mi osobą. Czy nie urażę go swoją reakcją na jego widok? Może pomógłby mi zrozumieć co mi się stało?
Powoli odwróciłam się i...
...zamarłam.

Niklaus Mikaelson

- Klaus. - wypowiedziała ledwie słyszalnie moje imię. Dobrze, że już ją znalazłem, tak bardzo się o nią martwiłem. Tak, właśnie ja. Teraz pozostaje mi jedynie szybko spławić Marcela i nakłonić Skye, by mi zaufała.
- Wszędzie cię szukałem, kochanie. - podszedłem bliżej dziewczyny, jej zdziwienie było ogromne, gdy ująłem jej dłoń - Marcel, przyjacielu. - powiedziałem akcentując ostatnie słowo. Kiedyś był moim przyjacielem, traktowałem go nawet jak własnego syna. Niestety czasy się zmieniły, my się zmieniliśmy, wszystko jest inne. Jednak w tym momencie nie jest to istotne. Pragnę jak najszybciej porwać stąd Skye. - Jak się miewa twoje królestwo?
- Perfekcyjnie. - odparł śmiejąc się przy tym gorzko - Poza kilkoma trupami, na obrzeżach miasta. - dodał krzyżując ręce na piersi - Mam nadzieję, że nie masz z tym nic wspólnego.
- Jeśli twoi przyjaciele nie wchodzą mi w drogę. - uśmiechnąłem się ironicznie, w dalszym ciągu trzymając dłoń wampirzycy. Jestem pozytywnie zaskoczony, że jeszcze nie uciekła i odwzajemnia uścisk.
- I niech tak zostanie. - skwitował i zwrócił się do Skye - Miło było znowu cię zobaczyć.
- Ciebie również. - odpowiedziała delikatnie z wyczuwalną niechęcią. Przynajmniej pamięta, że na Marcela trzeba uważać. Pożegnaliśmy się kurtuazyjnie z wampirem, i zostaliśmy sami na środku ulicy, w dalszym ciągu trzymając się za ręce. Czekałem, aż dziewczyna się odezwie. - Jesteś Klaus Mikaelson? - zapytała pewnym chłodnym głosem.
- Tak. - odpowiedziałem bez chwili zastanowienia i już wiedziałem, że nie taką odpowiedź chciała usłyszeć. Wyrywając swoją dłoń uciekła w wampirzym tempie. Nie mogłem pozwolić jej uciec. - Daj mi szansę. - powiedziałem przyciskając dziewczynę do drzewa.
- Szansę? - wydyszała zdezorientowana - Na co? - dodała nieco ostrzej.
- Żebym mógł tobie pomóc. Wszystko wyjaśnić.
- Nie! - krzyknęła próbując wyrywać się z mojego uścisku - Twoja rodzina nie dała mi nic prócz cierpienia! Twój brat zabił moją matkę, przez niego w wypadku zginął mój ojciec, a na koniec zamienił mnie w to! - powiedziała z obrzydzeniem - Powiedz mi dlaczego miałabym zaufać tobie po tym wszystkim co mnie spotkało?! - jej twarz była pełna złości.
- To wszystko jest kłamstwem! - krzyknąłem, przez chwilę zobaczyłem strach w jej oczach. Ginewra dopięła swego, chciała się zemścić na mnie krzywdząc najbliższą mi osobę; muszę znaleźć sposób, aby pomóc Skye. Nie wiem jeszcze w jaki sposób, ale coś wymyślę - Pozwól, że wytłumaczę tobie to wszystko na spokojnie w domu. - dodałem opanowany.
- Nigdzie z tobą nie pójdę. - parsknęła - Dopiero co uciekłam z tego więzienia, na pewno tam nie wrócę!
- Nie byłaś więziona! - wycedziłem przez zaciśnięte zęby.
- Jasne, byłam na wczasach w rezydencji Mikaelson'ów. Jakoś sobie nie przypominam, żebym...
-Wiedźma wymazała ci wspomnienia! - krzyknąłem wypuszczając ją z uścisku.
- Co takiego? Żartujesz, prawda? - spojrzała na mnie przerażona - Powiedz, że żartujesz! - krzyknęła przyciskając mnie do drzewa. Z troską patrzyłem w oczy wampirzycy, tak bardzo chciałbym nie mieć racji. Nie odrywając spojrzenia odsunęła się ode mnie, jakby zaczęła zdawać sobie sprawę, że mówię prawdę. Po chwili jednak podeszła - Nie wierzę w ani jedno twoje słowo. - zaczęła spokojnie - Chciałabym, żebyś zostawił mnie w spokoju. Nie wchodź mi więcej w drogę, ani ty ani twoja rodzina. - oczy miała pełne złości.
Wziąłem głęboki oddech mocno zaciskając zęby, bez namysłu chwyciłem wampirzycę za szyję, skręcając jej kark.
- Przepraszam kochanie, ale nie dałaś mi wyboru. - szepnąłem podnosząc ciało z ziemi.

***

Położyłem ciało dziewczyny na łóżku, w tym samym pokoju w którym obudziła się dziś rano. Odgarniając kosmyk mahoniowych włosów z jej twarzy, zastanawiałem się co bardziej zabolało, to że mnie nie pamięta czy jej widoczna nienawiść? Nie wiem. Mam jeszcze chwilę zanim się obudzi.
- Wymyślimy coś Nik. - z progu dobiegł mnie głos Rebeki.
- Mam taką nadzieję. - odparłem krótko wychodząc z pokoju, w salonie czekał na mnie Eljiah - Zaczekamy, aż się obudzi wtedy spróbuję z nią porozmawiać jeszcze raz.
- Wiem, kto może nam pomóc. - siedział na sofie z księgą naszej matki na kolanach. Przykuł moją uwagę, jednocześnie miałem nadzieję, że to jakiś sensowny pomysł.
- Zamieniam się w słuch. - odparłem krzyżując ręce - Kim jest ta osoba?
- To Davina.

ROZDZIAŁ VII

2017-04-04T21:53:00.000+01:00

"Są w życiu chwile, gdy myśli się, że jest tak źle, iż już gorzej być nie może.

Wtedy właśnie okazuje się...że jednak może." Rafał Kosik

Skyler Fall

- Jesteś pewien, że to dobry pomysł? - zapytałam zaczynając wątpić w sens wizyty u wiedźmy. Staliśmy kilka metrów od starego drewnianego domu, był zaniedbany i nie wyglądał jakby ktoś w nim mieszkał.

- Nie. - po krótkiej chwili usłyszałam głos pierwotnego - Ale skoro już tu jesteśmy, możemy spróbować. - zasugerował delikatnie się uśmiechając. Skinęłam kilka razy głową, w końcu nie szłam przez pół lasu, żeby się teraz rozmyślać. Szłam pewnym krokiem zbliżając się tym samym do starego domu, Nik szedł krok przede mną. Zapukał w zniszczone, a zarazem masywne drzwi, gdy nie usłyszał odzewu otworzył je na oścież sprawdzając czy może wejść. Wewnątrz panowała ciemność, lecz wyglądał dużo lepiej niż z zewnątrz. Pierwotny wszedł do środka rozglądając się po wnętrzu, poszłam w jego ślady.
- Ginewra, wiem, że tu jesteś. Pokaż się. - powiedział głośno, zachęcając wiedźmę do ujawnienia się. Po chwili drzwi za mną trzasnęły z hukiem.
- Witaj Klaus. - przed wampirem stanęła ciemnoskóra kobieta. Czułam, jak moje mięśnie napięły się, byłam pełna obaw, choć wiedźma stała do mnie plecami lekceważąc moją obecność. Całą swoją uwagę poświęcała pierwotnemu. - Minęło...wiele lat.
- Zaledwie dwadzieścia. - uśmiechnął się szelmowsko - Nadal wyglądasz wspaniale. - słysząc to wywróciłam teatralnie oczami, okazując swoje niezadowolenie.
- Co cię sprowadza? - zapytała wiedźma. - Stęskniłeś się? - Nik uniósł lekko kąciki ust.
- Bardzo. - dodał po chwili - Potrzebujemy twojej pomocy.
Czarownica podeszła do mnie lekkim krokiem. Miała długie czarne kręcone włosy i wyglądała na co najmniej czterdzieści pięć lat.
- Witaj słońce! - powiedziała łagodnie - Przepraszam, że cię nie zauważyłam. - dodała gładząc mój policzek.
- Nic nie szkodzi. - odparłam chłodno odsuwając się odrobinę.
- W jakim celu przyprowadziłeś mi tego aniołka? - zapytała Klausa, nie odrywając ode mnie spojrzenia.
- Jak już mówiłem, potrzebujemy twojej pomocy.
Ginewra wskazała na stojące przy stole krzesło, usiadłam nie spuszczając wzroku z wiedźmy. Nie potrafiłam jej zaufać. Dlaczego bym miała? Moje ostatnie doświadczenia z nimi nie należały do przyjemnych.
- Powiedz mi, słońce, z czym się borykasz?
Popatrzyłam kątem oka na Niklausa, stał przy oknie i przyglądał się nam uważnie.
- Potrafię czytać w myślach. - powiedziałam po chwili - Nie zawsze to działa. Z ludźmi jest inaczej, łatwiej. Nie zamykają swojego umysłu tak jak wampiry czy wiedźmy. Nie wiem od czego to zależy. - widziałam ciekawość w oczach wiedźmy - Niestety myśli, które słyszę często mnie przytłaczają, trudno jest mi zamknąć się przed nimi.
- A teraz? Potrafisz przeczytać moje myśli? - zapytała.
- Nie. - odpowiedziałam po chwili zastanowienia - Pomożesz mi się z tym jakoś uporać? - zapytałam dotykając jej dłoni. Przez chwilę byłam w jej świecie, widziałam urywki z jej życia. Pierwsze zaklęcia, zabawa z przyjaciółmi, beztroskie życie; później wszystko się zmienia, spotyka pierwszego wampira, zakochuje się w nim, wkracza w mrok, jej przyjaciele giną. Młoda dziewczyna zostaje sama, bez przyjaciół, bez miłości. Przestraszona szybko oderwałam swoją dłoń.
- Wszystko dobrze? - zapytała reagując na zmianę mojego nastroju.
- Tak. - odparłam pośpiesznie - Po prostu denerwuję się. Rzadko o tym opowiadam. - starałam się aby mój głos brzmiał naturalnie, choć w środku cała drżałam.
- Jesteś wyjątkowa. - powiedziała ciepło - Nigdy nie słyszałam, żeby wampir miał taki dar. A ty Niklausie? - zwróciła się do pierwotnego, który w dalszym ciągu stał przy oknie.
- Nie. - odparł krótko, wyraźnie nie chcąc uczestniczyć w rozmowie.
- Kiedyś był bardziej rozmowny. - powiedziała do mnie szeptem, choć wiedziała, że i tak ją usłyszy - Nie wiem, jak mogłabym tobie pomóc. Jeśli byś chciała zatrzymać ten dar, możemy poćwiczyć medytację. Czarami nie nauczę cię tego kontrolować. Jeśli nie, wtedy magia jest jedynym rozwiązaniem. - powiedziała opierając się o oparcie drewnianego krzesła.
- Możemy spróbować medytacji. - odpowiedziałam po chwili zastanowienia uśmiechając się lekko.
- To twoja decyzja. - uśmiechnęła się do mnie lekko - Ale potrzebna jest nam dobra energia. - stwierdziła patrząc w stronę Klausa.
- Nigdzie się nie wybieram. - odrzekł chłodno.
Spojrzałam porozumiewawczo na Ginewrę, po chwili zostawiła nas samych. Nie minęła chwila, a wampir stał przede mną.
- Nie zostawię cię tu samej. - powiedział zaczesując pukiel moich włosów za ucho.
- Nik, proszę. Wiesz jakie to dla mnie ważne. - patrzyłam błagalnie - Nic mi się nie stanie. - dodałam. Przyglądał mi się, patrzył, jak w piękny obrazek.
- Zapewne będę tego żałował, jestem tego bardziej niż pewien. - zrobił krótką pauzę - Będę w pobliżu. Uważaj na siebie. - powiedział, by po chwili zniknąć za drzwiami. Usiadłam na kanapie starając się odprężyć ciało i umysł, oglądałam kiedyś odcinek Star Gate Atlantis, w którym Teyla próbowała nauczyć Ronona medytacji. Mam nadzieję, że mi pójdzie nieco lepiej. Wzięłam kilka głębokich wdechów. Usłyszałam w swojej głowie, krótkie słowa "Kocham Cię", otworzyłam szeroko oczy ze zdumienia. Nik. Pierwszy raz mogłam odczytać jego myśli, choć właściwie to on mi ją podsuną. Teraz to nie miało znaczenia. Uśmiechnęłam się pod nosem.
- Widzę, że już zaczęłaś. - zza myśleń wyrwała mnie Ginewra.
- Tak, ale kiepsko mi idzie. - odparłam pośpiesznie, odsuwając od siebie myśl, którą chciałam przesłać hybrydzie.
Wiedźma rozstawiła świece po pokoju tworząc odpowiedni nastrój, po czym usiadła obok mnie. Zasugerowała abym odprężyła ciało i umysł.
- Zrób to samo co przed paroma minutami tylko lepiej, nie rozpraszaj się. - w końcu udało mi się uwolnić umysł ze zbędnych myśli - Spróbuj postawić w swoim umyśle tarczę ochronną, osłaniając się od zagrożenia jakim są zbędne myśli. - mówiła.
Próbowałam postawić osłonę, ale bezskutecznie. Za każdym razem opadała odkrywając mój umysł.
- To jest bezsensu. - stwierdziłam przeczesując włosy.
- Skoncentruj się. - powiedziała ostrzej, niż dotąd - Bez tego nic nie osiągniesz. - dodała nieco łagodniej.
- Jasne. Spróbujmy jeszcze raz. - odparłam zabierając się za ponowną medytację. Tym razem czułam, że jestem bardziej skoncentrowana. Udało mi się postawić tarczę, mimo, że była niestabilna i kilka razy ją straciłam, to nie poddałam się, aż do chwili gdy będę potrafiła utrzymać ją dłużej.

***

- Radzisz sobie coraz lepiej. - stwierdziła Ginewra po dwóch godzinach medytacji. Usiadła obok na kanapie podając mi kubek z gorącą herbatą.

- Dziękuję szepnęłam. - starałam się zachować ostrożność i pozory, że jej ufam.

- Więc...ty i Klaus? - zapytała znienacka, zbiła mnie z pantałyku. Skąd to pytanie? Czy słyszała moje myśli? Wyznanie Nika?

- Jesteśmy tylko przyjaciółmi. - odparłam lekko się uśmiechając, nie chciałam, żeby zauważyła moje zakłopotanie. Zależy mi na Niklausie, ale nie zamierzam z nią o tym rozmawiać.

- Wiem, jak to jest być zakochaną w Kalusie. - uśmiechnęła się szeroko - Jest czarujący, przystojny i ten brytyjski akcent. Niesamowite, że jest takim potworem. - z twarzy wiedźmy szybko znikł uśmiech.

- Więc...ty i Nik? - bez wyrzutów, choć z lekką zazdrością powtórzyłam.

- Tak, a przynajmniej tak myślałam. - wzięła łyk herbaty - Byłam w twoim wieku, gdy go poznałam. Fascynował mnie. Wiesz, taki przystojniak zwrócił na mnie uwagę. - przez chwilę widziałam na jej twarzy płomyk szczęścia, który po chwili zgasł - Resztę już znasz. - dodała wymijająco.

- Znam? - zapytałam, jak idiotka.

- Gdy mnie dotknęłaś, poznałaś moją historię. - lekko przymknęła powieki powstrzymując łzy - Nienawidzę twojego przyjaciela. - odparła ostro - Nienawidzę całym sercem, całą sobą.

- Skoro go nienawidzisz to dlaczego mu pomagasz? - zapytałam odstawiając kubek na mały drewniany stolik.

- Nie pomagam Klausowi, tylko Tobie. A na nim się zemszczę. - uśmiechnęła się szeroko. Wstałam szybko biegnąc w stronę drzwi, lecz w pół drogi upadłam na podłogę z wielkim bólem głowy wywołanym czarami Ginewry.
- Czego ode mnie chcesz? - wycedziłam przez zaciśnięte zęby próbując wstać. Czułam jak moja głowa miała za chwilę eksplodować.
- Chcę ci pomóc, Skye. - stanęła przede mną, cały czas sprawiając mi ból. Po chwili jednak złapała mnie za przedramiona i postawiła do pionu. Ból ustał. Patrzyłam zdezorientowana na wiedźmę, chciałam uciekać, zawołać Nika, ale coś mi nie pozwalało; jakby Ginewra przejęła nade mną kontrolę - Chciał, abyś o nim zapomniała, samolubnie cię odepchnął. Niech więc spełni się jego życzenie.
- Nie! - krzyknęłam przeraźliwie - Nie rób tego!

Niklaus Mikaelson

Wszedłszy do salonu poczułem zapach świeżej krwi, mój węch nie mylił się, przy kanapie leżało ciało młodego mężczyzny; a tuż przy nim siedziała Skye. Podszedłem bliżej.
- Odejdź. - powiedziała zachrypniętym głosem. Nie, kochana, nie zostawię cię. Bezgłośnie usiadłem na kanapie, bym mógł przyjrzeć się bliżej jej twarzy. Była ubrudzona krwią, oczy pełne łez patrzyły w jeden bliżej nieokreślony punkt. Mimo, że zdecydowała się być wampirem, to nie radzi sobie z tym, krzywdzenie ludzi nie leżało w jej naturze. Ani jako człowiek, ani jako wampir. Spojrzałem na chłopaka, i ku własnemu zdziwieniu stwierdziłem, że żyje. Szybko rozgryzłem swój nadgarstek i przyłożyłem brunetowi do ust zmuszając do picia, po chwili chłopak był jak nowy. Zauroczyłem go by o wszystkim zapomniał. Natomiast dziewczyna siedziała w tym samym miejscu, co przed kilkoma minutami. Usiadłem obok ujmując jej twarz w dłonie, zmuszając tym samym, by na mnie spojrzała. Patrzyła na mnie pustymi oczami, na policzkach miała zaschnięte łzy rozmazane z krwią.
- On żyje. - powiedziałem delikatnie, kilka razy powtarzając, by zrozumiała, że nie zabiła tego młodego mężczyzny. To byłoby dla niej nie do zniesienia. Po krótkiej chwili blondynka oprzytomniała.
- Żyje? - zapytała pełna nadziei. Przytaknąłem. Widziałem, jak spada jej kamień z serca - To było okropne. - wyszlochała mocno się do mnie przytulając.
Chodziłem zdenerwowany po salonie, po tym samym w którym Skye prawie zabiłaby człowieka, dla mnie to nie miałoby znaczenia, ale ona by tego nie zniosła. Natomiast w chwili obecnej trawiła mnie inna sprawa; nie chciałem dopuścić do siebie myśli, że ponownie naraziłem Skye na niebezpieczeństwo. Niepotrzebnie zabierałem ją do Ginewry, całą swoją złość do mnie przelała na moją ukochaną.
- Obudziła się? - zapytałem wchodzącego Eljiaha - Powiedz, że się obudziła!
- Nik... - zaczął ciężko - ...Ginewra rzuciła na nią jakieś zaklęcie. Przeglądałem stare księgi matki, niestety niczego nie znalazłem. Potrzebujemy pomocy innej wiedźmy.
- Nie ma mowy! - spiorunowałem brata wzrokiem - Nie będę narażał Skye. Nigdy więcej! Rozumiesz!? - wykrzyczałem. Podszedłem do barku, wyciągnąłem dwie szklanki i napełniłem je burbonem.
- Powiesz mi co się tam wydarzyło? - zapytał wampir. Odkąd wróciłem ze Skye, nie był w stanie wydusić ode mnie ani słowa, na temat tamtego dnia, a i ja nie jestem pewien co powinienem odpowiedzieć. Obiecałem, że będę ją chronić, byłem w pobliżu, a nie udało mi się jej pomóc.
- Zawiodłem. - przyznałem z dziwnym żalem. Tak nie przystało pierwotnej hybrydzie. Podałem Eljiah szklankę z bursztynowym płynem, a sam usiadłem w wielkim fotelu - Nie radziła sobie ze swoim darem, więc zaproponowałem jej pomoc.
- Darem?
- Wiem, to niedorzeczne, ale tak to nazywała. - skwitowałem - Wszystko miało pójść gładko i po mojej myśli, niepotrzebnie ją tam zostawiłem.
- Zapytam ponownie. Jakim darem?
- Nie panowała nad nim. Ginewra miała z nią tylko medytować.
- Nik! - Eljiah krzyknął wyciągając mnie tym samym z otępienia. Spojrzałem na niego, ale dopiero po chwili doszedłem do siebie - W porządku? - zapytał. Skinąłem kilka razy głową - Nad czym nie panowała?
- Czyta w myślach, ludzi i wampirów. Potrafi wpływać na ich zachowania. - widziałem zdziwienie na twarzy brata - Też o tym nie wiedziałem.
Opowiedziałem pierwotnemu bratu o wszystkim co wydarzyło się w ostatnim czasie. W jaki sposób odnalazłem Skye, co spotkało ją w Mystic Falls. Pomijając szczegóły kolacji i późniejszego poranka...

Skyler Fall

Obudziłam się w nieznanym mi miejscu, przestraszona zerwałam się szybko z wielkiego łóżka. Podeszłam cicho do drzwi pokoju, niestety nic nie usłyszałam, żadnych głosów, ani kroków. Nic, prócz ciszy. Rozejrzałam się po pokoju, był gustownie urządzony i nie wyglądał jak więzienie, ale pozory mylą; obok szafy dostrzegłam dwie czerwone walizki, wyglądały zupełnie jak moje. Skąd one się tu znalazły? Jak ja się tu znalazłam? Otworzyłam pierwszą walizkę, w której znalazłam moje rzeczy, w drugiej również.

- O co chodzi? - zapytałam sama siebie siadając na łóżku. Starałam się przypomnieć sobie coś, cokolwiek co naprowadziłoby mnie na jakiś trop. Niestety w głowie miałam pustkę. Wiedziałam, jedynie, że muszę się stąd wydostać, i to jak najszybciej. Spojrzałam na rąbek białej koronkowej koszuli, którą miałam na sobie. Kto mnie w nią ubrał? Nie przypominam sobie, abym taka miała. Zupełnie nic nie rozumiem, ale nie mogę tak uciekać, muszę się przebrać. Z walizki wyciągnęłam ciemne dżinsowe spodnie z wysokim stanem, luźną czarną bluzkę i dżinsową kurtkę; z drugiej walizki wyciągnęłam czarne botki. Ponownie podeszłam do drzwi upewniając się, że nikogo nie ma. Wyszłam po cichu. Schodząc schodami spotkałam znajomego wampira i od razu wiedziałam gdzie jestem. Tylko nadal nie wiedziałam dlaczego.
- Witaj Skyler. - przywitał się z lekkim uśmiechem, jak zawsze elegancko ubrany i szarmancki, niestety to tylko złudzenie.
- Eljiah. - ledwo słyszalnie wypowiedziałam jego imię. Przestraszona nie wiedziałam co zrobić, jedyne co przyszło mi do głowy to ucieczka. Próbowałam wybiec w wampirzym tempie, lecz wyjście zagrodził mi inny wampir. Przystojny niebieskooki blondyn. Nie wiedziałam dlaczego moje serce zabiło mocniej. Wampir nie powiedział nic, przyglądał się mi uważnie, a ja dostrzegłam na jego twarzy troskę. Zdezorientowana odwróciłam się w stronę Eljiaha, skrzyżowałam ręce na piersi jednocześnie pytając:
- Czego ode mnie chcesz?
- Nic. - odpowiedział zdziwiony.
- Jasne. A ja sama chciałam, żebyś mnie więził, tak?
- Wszystko w porządku? Dobrze się czujesz? - zapytał.
- Nic nie jest w porządku! - uniosłam głos - Nie wiem co tutaj robię i jak długo tu jestem. Jeśli chcesz mnie zabić to zrób to tu i teraz, ale szybko!
- Nikt cię nie zabije. - odparł z brytyjskim akcentem wampir za mną. Odwróciłam się patrząc
na przystojniaka.
- Kim ty właściwie jesteś? - zapytałam zirytowana. Eljiah podszedł nieco bliżej.
- Nie znasz go? - zapytał nie ukrywając zdziwienia. Pokręciłam przecząco głową - Zaczekaj w salonie. - zwrócił się do mnie, a następnie wyszedł z blondynem do kuchni.
- I tak będę was słyszała. - dodałam ironicznie, wchodząc do salonu kątem oka dostrzegłam butelkę burbonu. Podeszłam do stolika i nalałam do szklaneczki bursztynowego płynu. Upiłam łyk. Wyostrzając słuch, usłyszałam, że moi nowi wampirzy koledzy są pochłonięci rozmową, a nawet kłótnią; w sekundę podjęłam decyzję, że wykorzystam zaistniałą sytuacje i w wampirzym tempie wybiegłam z posesji Mikaelsonów.

ROZDZIAŁ VI

2016-10-20T20:42:00.001+01:00

"...żadna wielka miłość nie umiera do końca. Możemy strzelać do niej

z pistoletu lub zamykać w najciemniejszych zakamarkach naszych serc,

ale ona jest sprytniejsza - wie, jak przeżyć."

Jonathan Carroll, Poza ciszą

Skayler Fell

Niklaus otworzył drzwi samochodu patrząc na mnie wymownie, skrzyżowałam ręce na piersi nie mając zamiaru wsiadać do środka.

- Wolisz tu zostać? - mówił łagodnie, choć jego cierpliwość powoli się kończyła - Znajdą cię, jeśli tu zostaniesz. Stefan na pewno zechce pomścić śmierć brata. - pierwotny zamilkł na chwilę, dając mi czas do namysłu. Wiedziałam, że ma rację, to tylko kwestia czasu kiedy by mnie znaleźli. Sama sobie nie poradzę, a z nim jestem bezpieczna. - Jedziemy? - zapytał, jednak tym razem nie musiał czekać długo na odpowiedź.

- Jedziemy. - odpowiedziałam z niechęcią siadając po stronie pasażera. Klaus usiadł za kierownicą z wyraźnym zadowoleniem - Co z moim samochodem?

- Spokojnie, już się tym zająłem.

- To dobrze. Lubię mój samochód.

- Sądziłem, że to mnie lubisz. - spięłam się słysząc te słowa, choć bardzo chciałam być blisko niego nie potrafiłam się przełamać i ponownie okazać swoje uczucia względem niego. Zwłaszcza, że wczorajszego wieczoru nie wiedząc dlaczego wampir odsunął się ode mnie. Na samo wspomnienie jego słodkiej krwi i tego, że tak bezwstydnie się temu poddałam, na moich policzkach poczułam rumieniec.

- Dokąd jedziemy? - zapytałam nie reagując na jego słowa.

- Do Atlanty. Później do domu. - powiedział uśmiechając się szeroko.

- Chciałeś powiedzieć do wiedźmy? - spojrzałam na niego z lekką irytacją.

- Już myślałem, że będziesz miła. - pierwotny odpalił silnik samochodu i ruszyliśmy w drogę - Sądziłem, że nie muszę wyjaśniać kwestii twojego bezpieczeństwa. Otóż, moja ko...

- Jak wyobrażasz sobie pomoc tej wiedźmy? Wejdę tam, zrobi hokus-pokus i co? Nie będę miała tego daru? Czy czary-mary i potrafię to kontrolować?

- Chcesz się tego pozbyć? - zapytał łagodnie. Siedziałam cicho, patrząc na drogę przed nami - Nie wiem, co ona zrobi. Musimy z nią porozmawiać. Wiem, że nie pozwolę by stała się tobie krzywda. Nie wiem dlaczego nie chcesz tego zrozumieć. - nie odezwałam się słowem, było mi głupio, że tak się uniosłam. Nie potrafię jednak inaczej.

- Chcę zachować swój dar. - odezwałam się po dłuższym czasie - Początkowo nie umiałam rozróżnić głosów w czyjejś głowie od faktycznie wypowiedzianych słów. Przytłaczał mnie natłok myśli. Teraz staram się separować je od siebie, lecz nie zawsze się to udaje. Nie zawsze też mogę przeczytać czyjeś myśli. I nie wiem od czego to jest zależne. - dokończyłam wzruszając ramionami.
- A teraz? - zapytał zaciekawiony - Potrafisz odczytać moje myśli? - wydaje mi się, że Nik wie, jak trudno jest mi ponownie przed nim otworzyć, i choć nie potrafi to stara się być uprzejmy względem mnie. W końcu kiedyś coś nas łączyło. Spojrzałam na mężczyznę, kręcąc przecząco głową - Jestem jednym z najstarszych wampirów, więc jesteśmy odporni. - powiedział lekko rozbawionym głosem próbując rozładować atmosferę.
- Ty jesteś odporny. - powiedziałam głośniej i nieco pewniejszym głosem - Eljiah i Rebekha nie. - zrobiłam krótką pauzę - Stąd wiedziałam, że chciałeś wymazać mi pamięć. - dodałam ze smutkiem. Na twarzy Klausa pojawiło się nieme pytanie, na które moja odpowiedź była natychmiastowa - Nie, nie wiedzą o moim darze. - wampir wyraźnie odetchną z ulgą.

***

- W tym momencie mamy dostępny jedynie apartament małżeński. - powiedział recepcjonista stojący za ladą. Niklaus uśmiechną się lekko pod nosem, rezerwując pokój na dwie noce. - Niestety apartament będzie dostępny tylko na jedną dobę. - dodał z udawaną przykrością. Pierwotny spojrzał mu prosto w oczy mówiąc:

- Zarezerwujesz dwa noclegi w apartamencie oraz kolację dla dwojga na koszt hotelu. - recepcjonista posłusznie wykonał polecenie.

- Przyjemniej niż w motelu. - stwierdził rozglądając się po wnętrzu pokoju - Nieprawdaż?

- Tam też było sympatycznie. - uśmiechnęłam się lekko. Podchodząc do okna ujrzałam przepiękną panoramę oświetlonego nocą miasta.

- Takich widoków w motelu nie było. - parsknęłam wywracając oczami - Dlaczego się śmiejesz? - podszedł nieco bliżej z miną urażonego.

- Co kto lubi. - odpowiedziałam krótko, patrząc wprost w jego niebieskie oczy - Ojciec zabierał mnie na konferencje, więc taki widok nie jest dla mnie nowością... - dodałam szybko odrywając spojrzenie. Bałam się, że mogę się w nich zatracić.

- Ale robi na tobie wrażenie. - stwierdził stając tuż za moimi plecami. Czułam jego oddech na sobie, czułam jak moje serce zaczęło przyśpieszać. Tak bardzo chciałam wtulić się w jego ramiona i ponownie poczuć, że ktoś mnie kocha, że komuś na mnie zależy. Pomimo to nie chciałam robić pierwszego kroku.

- Masz jakiś plan jutrzejszego dnia? - zapytałam starając się uspokoić emocje.

- Nie zaprzątaj sobie tym głowy. - powiedział czule kładąc dłonie na moich ramionach. Moje ciało zesztywniało, nie wiedziałam jak zareagować, co zrobić. Odniosłam wrażenie jakby Niklaus cieszył się, że nie jestem obojętna na jego dotyk. Staliśmy tak przez chwilę w bezruchu napawając się sobą wzajemnie - Skye... - wampir zwrócił się do mnie - ...chciałem... - przerwało mu pukanie. Klaus z nieukrywaną niechęcią podszedł do drzwi w których stał postawny starszy mężczyzna z naszymi bagażami. Portier wniósł walizki do salonu i wyszedł z napiwkiem w kieszeni marynarki.
- Chciałeś coś powiedzieć? - zapytałam chwytając za walizkę.
- Tak, chciałem przypomnieć, że o 21:00 czeka na nas stolik w restauracji.
Przeczuwałam, że chciał powiedzieć coś innego.
- Będę gotowa. - burknęłam pod nosem i weszłam do łazienki biorąc gorący prysznic. Przez głowę przechodziło mi milion myśli, ale i tak najchętniej wracałam do ostatniej chwili z Niklausem, na samo wspomnienie cieszyłam się jak dziecko. Wychodząc spod prysznica owinęłam się ciasno ręcznikiem i weszłam do sypialni, usiadłam na wielkim łożu zastanawiając się co założyć. Czterogwiazdkowy hotel, wiedziałam więc, że muszę ubrać się elegancko. Niestety nie zabrałam wszystkich rzeczy z domu ciotki i nie miałam wcześniej czasu ani głowy na sprawdzenie zawartości walizek. Westchnęłam ciężko i zabrałam się za przeglądanie rzeczy. Pierwsze na co trafiłam to czarne szpilki, "Dobry początek" - pomyślałam. Pod kilkoma bluzkami dostrzegłam różową kosmetyczkę, którą natychmiast otworzyłam, były w niej wszystkie niezbędne rzeczy do makijażu. Niestety w dalszym ciągu nie znalazłam żadnej sukienki, po chwili do rąk wpadła mi błękitna luźna koszula i białe spodnie. Podeszłam do lustra w łazience i zrobiłam nieco mocniejszy makijaż. Włosy wysuszyłam i dłońmi ułożyłam naturalne loki. Wchodząc do salonu zorientowałam się, że Klausa nie ma w apartamencie, kątem oka dostrzegłam, leżące na kanapie beżowe, pudełko a na nim białą kopertę, otworzyłam ją i odczytałam wiadomość: "Czekam na Ciebie. Klaus". Uśmiechnęłam się pod nosem otwierając pudełko, moje oczy rozbłysły na widok znajomej sukienki wyszywanej złotą nitką ze złotymi kryształkami.
Przed wyjściem przejrzałam się ostatni raz w lustrze, sukienka miała długi rękaw i wcięcie z tyłu, delikatnie zarzuciłam włosy na bok, odsłaniając tym samym plecy. Przymykając oczy przypomniałam sobie naszą pierwszą randkę, miałam na sobie właśnie tą sukienkę i jedliśmy kolację w podobnej restauracji. Cały Niklaus lubi ekskluzywne wnętrza, jedzenie, samochody i wszystko co jest związane z tym słowem.

Niklaus Mikaelson

Piłem szampana w hotelowej restauracji, jednocześnie zastanawiając się nad obecną sytuacją, co powinienem zrobić z dziewczyną? Chcę mieć ją przy sobie, więc odpowiedź wydawałaby się prosta. Natomiast nie jestem pewien czy zaakceptuje moją sytuację, jak na razie nie zamierzam dzielić się z nią swoimi problemami, również chcę o nich zapomnieć, chociażby na moment. Teraz dzięki Skyler jest to możliwe, zawsze dobrze czułem się w jej towarzystwie. Do chwili obecnej nie potrafię zrozumieć, jak stała się dla mnie najważniejszą istotą na ziemi, i jestem wściekły na siebie, że naraziłem ją na niebezpieczeństwo. Zdaję sobie sprawę, że jestem najpotężniejszym nieśmiertelnym potworem na świecie, ale przy niej jestem tylko Klausem Mikaelsonem.
- O mnie myślisz? - z zamyśleń wyrwał mnie słodki głos Skye, wyglądała olśniewająco.
- Pięknie wyglądasz. - powiedziałem składając pocałunek na jej dłoni. Usiedliśmy na przeciw siebie, a ja nie mogłem pojąc dlaczego tak bardzo się cieszę - Złożyłem już zamówienie. - oznajmiłem szybko - Nie masz nic przeciwko? - dodałem, wampirzyca pokręciła głową. Do naszego stolika podszedł kelner, nalał czerwone wino do kieliszków, a po chwili przyniósł przystawkę. Czułem na sobie przeszywające spojrzenie dziewczyny zdawałem sobie sprawę, że chce mnie o coś zapytać, tylko nie wie jak zacząć.
- Słucham. - powiedziałem zachęcając ją, była nieco zaskoczona.
- Po co naprawdę przyjechałeś do Salvatorów? - zapytała nadal patrząc na mnie - Wiesz może co chcieli ze mną zrobić? - wbiła widelec w łososia - Chyba tyle możesz mi powiedzieć? - dodała patrząc w swoją przystawkę, delikatnie przeżuwając kawałek ryby. Powinienem się domyślić, że nie odpuści i będzie drążyła ten temat.

- Bracia Salvatore mieli jeden wspólny najwyższy priorytet - przerwałem na chwilę by bardziej przykuć jej uwagę - chronić Elenę Gilbert, to było ich najważniejsze zadanie. Teraz został sam Stefan... - spojrzałem znacząco na dziewczynę - ...więc Elena ma o jednego psa obronnego mniej. - zaśmiałem się kpiąco.

- Co Elena ma ze mną wspólnego? - zapytała nie mając pojęcia o czym do niej mówię.

- Elena jest sobowtórem, a ty byłaś ich kartą przetargową. - spojrzała na mnie zdziwiona - Twój dar w zamian za życie Eleny.

- Przepraszam, ale ja w dalszym ciągu nie rozumiem o co chodzi. Za życie Eleny? - widziałem irytację na twarzy Skaye, przyznam, że nieco mnie to bawiło.

- Wiesz w jaki sposób powstają hybrydy? - zapytałem.

- Wilkołak zamieniony w wampira. - odpowiedziała niechętnie.

- W skrócie, tak. - uśmiechnąłem się lekko - Wilkołak musi wypić moją krew i umrzeć mając ją w swoim układzie krwionośnym. Po przebudzeniu, będąc w trakcie przemiany powinien napić się krwi sobowtóra, czyli naszej słodkiej Eleny. - skończyłem, a na twarzy dziewczyny pojawiały się na przemian zdziwienie i niepokój - Dzięki tobie nie doszło do transakcji. - stwierdziłem z zadowoleniem.

- Traktujesz ją jak worek z krwią? - zapytała oskarżycielsko, na co mój uśmiech z twarzy szybko znikł - Jak możesz? - patrzyła na mnie z wyrzutem.

- Przypominam, że cię torturowali. - powiedziałem ostro.

- Damon to robił. - powiedziała oschle - Teraz rozumiem co miał na myśli. Sądził, że przyjechałam na twoje zlecenie. - kręciła głową.

- Nie jest moją winą, że cię torturował! - powiedziałem szorstko przez zaciśnięte zęby. W oczach wampirzycy pojawiły się łzy.

- Masz rację, nie twoja. - była bliska płaczu, ale bardzo się powstrzymywała by nie okazać słabości - Dziękuję za kolację. - powiedziała chłodno, odchodząc od stolika. Nie próbowałem jej zatrzymać, nic by to nie dało.

Dopiłem lampkę wina i wyszedłem z restauracji. Byłem wściekły, kipiała we mnie złość, musiałem odreagować. Idąc ciemną wąską uliczką dostrzegłem młodą parę, podbiegłem w wampirzym tempie porywając chłopaka w drugi koniec uliczki. Agresywnie wbiłem mu kły w szyję i osuszyłem do ostatniej kropli krwi. Z daleka dobiegał mnie przeraźliwy krzyk jego partnerki.

- Witaj skarbie. - przywitałem się stając z nią twarzą w twarz, na co dziewczyna wzdrygnęła się - Nie bój się. - powiedziałem delikatnie.

- Kim jesteś? - powiedziała drżącym głosem, bliska płaczu.

- Mam dziś dość płaczących kobiet. - stwierdziłem i patrząc jej w oczy dodałem - Nie płacz. Nie krzycz. - dziewczyna po chwili skinęła głową.

- Co ze mną zrobisz? - zapytała wciąż drżącym głosem.

- Och, skarbie zamierzam cię zabić. - oznajmiłem czule gładząc jej policzek wierzchem dłoni.

- Dlaczego?

- Dlaczego? - powtórzyłem pytanie patrząc na czarnowłosą dziewczynę, która była bardziej zaskoczona wypowiedzianymi słowami ode mnie - Jestem potworem łaknącym krwi i mam problem z dziewczyną, która nie jest już moja. - patrzyła na mnie zdziwiona - To skomplikowane. - dodałem.

- Kochasz ją? - zapytała przedłużając nieco swoje życie. Chwilę się nad tym zastanowiłem i nie byłem pewny odpowiedzi.

- Może kiedyś kochałem. - dziewczyna próbowała powiedzieć coś jeszcze, ale pokazałem by była cicho - Nudzisz mnie. - dodałem i wgryzłem się w jej szyję zachłannie pijąc jej słodką krew, która była o wiele lepsza od jej towarzysza. Po kilku sekundach ciało dziewczyny było martwe, upuściłem ją nie starając się ukryć obydwu trupów. Czułem, że złość i gniew zostały wygłuszone a ich miejsce zajęło przyjemne uczucie euforii. W tym momencie nie obchodziło mnie nic, nie obchodził mnie nikt. Noc była młoda, ruszyłem więc napawać się urokami nocnego życia.

Skayler Fell

Czułam promienie słońca ogrzewające moją twarz, leżałam z zamkniętymi oczami starając się jeszcze nie wstawać, denerwowałam się wyjazdem do czarownicy, bo nie wiem co zrobi, jeśli w ogóle coś zrobi. Powrót do domu też mnie stresował; dziwnie to brzmi: "do domu", bo tak na prawdę mój dom został sprzedany, tuż po śmierci matki, a nowym miał być ten w Mystic Falls. Niestety tam jestem niechciana i w dalszym ciągu nie mogę znaleźć swojego miejsca na ziemi. Może powrót do Nowego Orleanu nie jest złym pomysłem? I jeszcze Niklaus, tak denerwuję się przed spojrzeniem mu w twarz i spędzeniem z nim dzisiejszego dnia. Rano zrozumiałam, że poniekąd jestem taka jak inni, oskarżam Nika o całe zło, a tymczasem jest jaki jest i nie zmienię tego, na pewno nie ja. Każdy z nas ma mroczną stronę, pierwotny ma ją po prostu nieco większą. Pamiętam, jak po premierze Jeziora Łabędziego podarował mi ogromny bukiet białych róż, uśmiechnęłam się szeroko na to wspomnienie. Znam go, jest impulsywny i mściwy, ale również wrażliwy, miły i zabawny. Choć większość poznaje go z tej złej strony, a ja miałam to szczęście poznać każdą z jego stron.
Przeciągnęłam się na łóżku, z wielką niechęcią otwierając oczy, usiadłam opierając się o pikowany zagłówek. Przyglądałam się w ścianę stojącą na przeciwko mnie, nic nad zwyczajnego, zwykła gładka biała ściana.
- Witaj kochanie. - dobiegł mnie męski głos, automatycznie rozejrzałam się po sypialni i był tam, siedział wygodnie w fotelu. Jak mogłam go nie dostrzec - Jak się spało? - skinęłam głową.
- Dobrze. - dodałam po chwili. Dziś po jego wczorajszej złości nie było śladu. Przyglądał mi się uważnie, by po chwili usiąść obok mnie na łóżku.
- Do wczorajszej rozmowy... - próbowałam mu przerwać, aby nie wracał już do tego, ale nie dopuścił mnie do słowa - ... chciałem dodać, że jadąc do Mystic Falls liczyłem na to, że cię spotkam, że uda mi się zamienić z tobą kilka słów. - opuściłam głowę nie patrząc na niego, choć on wbijał we mnie swoje błękitne oczy - Nie wiedziałem, że chodziło o ciebie. - w ustach Klausa to brzmiało, jak przeprosiny, gdyż samego słowa nie używał - Damon opowiedział mi o wampirzycy z rzadko spotykanymi umiejętnościami, wiedział, że mnie to zainteresuje...
- Nik... - przerwałam - Tęskniłam za tobą. - powiedziałam patrząc wprost w jego oczy. Widziałam zaskoczenie na jego twarzy, możemy o tym nie mówić, nawet tego nie okazywać, ale nie jesteśmy wstanie zapomnieć o tym co nas łączyło.
- Ja też tęskniłem. - przyznał. Nasze twarze powoli zbliżały się do siebie, a między nami rosło pożądanie. Patrzyłam w jego oczy, widziałam w nich błysk, a jego ciężki oddech otulał mój policzek. Po chwili jednym sprawnym ruchem przyciągnął mnie do siebie, moje serce przyśpieszyło. Czułam, jak jego usta łapczywie przywarły do moich, z każdym muśnięciem coraz mocniej i mocniej. W tej chwili liczyła się tylko nasza bliskość, nic innego nie miało znaczenia.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Mam nadzieję, że powyższy rozdział

przypadł Wam do gustu, tak bardzo jak mi :)

Czekam na komentarze, gdyż każdy jest dla mnie ogromnym

wsparciem i dawką pozytywnej energii :)

ROZDZIAŁ V

2016-07-13T21:47:00.001+01:00

"Gdy ktoś kocha różę, której jedyny okaz znajduje się na jednej z milionów gwiazd, wystarczy mu na nie spojrzeć, aby być szczęśliwym.

Mówi sobie: "Na którejś z nich jest moja róża...""

Antoine de Saint-Exupery, Mały Książę

Damon stał przy stoliku z alkoholem popijając Burbon, odwróciwszy się w moją stronę uśmiechnął się szelmowsko. Tak, miał satysfakcję z tego do jakiego stanu mnie doprowadził, dumny z tego, że mnie torturuje. Zacisnęłam mocno zęby, zamykając przy tym oczy, nie chcę dłużej patrzyć na swojego oprawcę. Pochyliłam głowę powoli otwierając oczy, przyglądałam się miejscom w które zadał mi rany; prawie nie było po nich śladu, tylko zaschnięta krew i dziury w ubraniu. Do oczu napłynęły mi gorzkie łzy, tak bardzo chcę żeby to się skończyło. Niech mnie zabije, jeśli ma taki zamiar. Słysząc jego kroki zacisnęłam dłonie w pięści. Zły pomysł. W moje nadgarstki wbił się sznur nasączony werbeną, jęknęłam cicho. Siedziałam przywiązana na krześle, sznur oplatał moje ręce i nogi, wbijał się przy najmniejszym ruchu.

Chwycił mnie za włosy i szarpnął, odchylając głowę do tyłu, bacznie przyglądając się mojej twarzy.

- Zaczniesz mówić? - zapytał - Wiesz, że nie chcę cię skrzywdzić. Po prostu sama się o to prosisz. - dodał głaszcząc delikatnie mój policzek.

- Idź do diabła. - wycedziłam.

- Bądź miła, proszę. - wypuścił z uścisku włosy - Zacznijmy od początku. - usiadł na krześle na przeciw opierając się o oparcie - Kto cię tu przysłał i po co?

- Powiedziałam już. - westchnęłam ciężko - Moi rodzice nie żyją, mam tu jedyną rodzinę. Przyjechałam, żeby dokończyć ostatnią klasę. - spojrzałam prosto w jego niebieskie oczy - Nie wierzysz mi.- stwierdziłam kręcą głową - Dlaczego mi nie wierzysz? Co jest z tobą nie tak? - krzyknęłam.

- Co jest ze mną nie tak? - parsknął śmiechem - To nie ja mam dziwny wpływ na zachowania wampirów. - powiedział oburzony.

- Poważnie? Jakoś nie mogę skłonić abyś mnie wypuścił. - odpowiedziałam ironicznie, Damon niechętnie skinął głową na znak zgody - To nie ma sensu. - zaczęłam wskazując na skrępowane nadgarstki - Nie wiem czego ode mnie chcesz. Damon...proszę...

- Nad rzeką współczułem tobie, mówię szczerze, co więcej sądzę, że w innych okolicznościach moglibyśmy się zaprzyjaźnić. - powiedział podchodząc do komody, do dłoni wziął drewniany kołek. Czułam jak ostrze wbija się w mój brzuch, z ust wydobył się stłumiony krzyk bólu. Moje oczy znów wypełniły się gorzkimi łzami, nie potrafię być silna, już nie. Jak mam być silna? Jak mam uciec od bólu jaki mi towarzyszy?

***

Moje ciało leżało bezwiednie na krześle, gdy do salonu weszła Bonnie. Wymieniła porozumiewawcze spojrzenie z Damonem, po czym podeszła do mnie pewnym krokiem. Przez chwilę przyglądałam się jej twarzy, która nie wyrażała żadnych emocji. Nie próbowałam czytać w jej myślach, bo nie dałabym rady, jestem zbyt słaba. Dziewczyna mocno chwyciła moją głowę szepcząc coś w nieznanym mi języku. Czułam jakby przez mój mózg przeszedł prąd, jakby miał się zaraz usmażyć. Bonnie coraz głośniej wypowiadała zaklęcie, chcąc zajrzeć w każdy zakamarek mojego umysłu. Nie miałam sił by z nią walczyć...

***

Stałam zamyślona przy oknie, czując na sobie spojrzenie Niklausa. Niezmiernie cieszyłam się, że jest teraz ze mną; chciałabym wpaść w jego ramiona i poczuć się bezpieczna. Jednak wszystko w swoim czasie, obecnie nurtuje mnie jedno pytanie i nie omieszkam się go zadać. Spojrzałam ukradkiem na wampira co nie umknęło jego uwadze, odwzajemnił się spoglądając wprost w moje oczy. Poczułam, jak po moim ciele rozlewa się przyjemne ciepło. Odwróciłam się szybko, nie mogłam patrzeć na niego w ten sposób. Nik sądzi, że mnie zauroczył, że go nie pamiętam; nie może dostrzec w moich oczach miłości do niego.

Wzięłam kilka głębszych oddechów, starając się uspokoić emocje. Chwilę przyglądałam się parze stojącej na parkingu, głośno kłócili się o jakieś głupoty, nie wsłuchiwałam się w to co mówią czy myślą, bo i nie interesowało mnie to. Interesowało mnie zupełnie co innego. Usiadłam pośrodku łóżka krzyżując nogi, włosy zaczesałam za uszy, wyprostowałam plecy i pewnie zapytałam:

- Co robiłeś w domu Salvatorów? - pierwotny uniósł lekko kąciki ust, uwielbiam jego uśmiech, i to w jaki sposób na mnie patrzy.

- Odwiedziłem starych znajomych. - odpowiedział krótko - Nie rozmawiajmy o mnie, tylko o tobie. - twarz Klausa pochmurniała, a w oczach można było dostrzec troskę - Co ty tam robiłaś? - na samo wspomnienie tego co się tam wydarzyło chciało mi się płakać.

- Przechodziłam tortury. - odpowiedziałam starając się zachować pewność siebie - Współczuję doboru znajomych. - dodałam zgryźliwie.

- Co on ci zrobił? - zapytał siadając na łóżku na przeciw mnie.

- To nie ma znaczenia. Damon nie żyje. - był tak blisko mnie, a ja nie mogłam się do niego przytulić.

- Powiedział mi o twoich zdolnościach, czy to prawda? - zapytał najdelikatniej jak tylko potrafił. Nie patrząc na wampira skinęłam głową, nie chciałam dopuścić do siebie myśli, że nie jest tu ze względu na mnie, lecz na mój dar. To było by okropne. - Spójrz na mnie. - poprosił - Nie zrobię ci krzywdy. - powiedział patrząc mi w oczy - Pomogę ci. Znam wiedźmę, która pomoże ci zapanować nad darem. - mówił z entuzjazmem - Wystarczy, że się zgodzisz.

- Muszę to przemyśleć. - niechętnie wstałam z łóżka zwiększając odległość między nami - Dlaczego to robisz? Inny wampir na twoim miejscu zabił by mnie, albo torturował, ewentualnie próbowałaby wykorzystać mój dar. Więc dlaczego jesteś miły?

- To rozmowa na inny dzień. - odpowiedział ponownie uśmiechając się do mnie tak, jak najbardziej lubię.

- Dlaczego na inny? - ponownie usiadłam na łóżku - Możesz opowiedzieć mi teraz. - uśmiechnęłam się patrząc w jego piękne niebieskie oczy. Chciałabym, żeby nasze rozstanie nigdy nie miało miejsca. Tak bardzo mi go brakowało.

Niklaus Mikaelson

Porwałem dziewczynę w ramiona, gdy tylko weszliśmy przez próg wynajętego domku. Przytulając ją mocno do siebie pochłaniałem jej słodki zapach; najcudowniej było czuć, gdy odwzajemniała uścisk starając się przywrzeć do mnie jak najbliżej. Jeszcze większym optymizmem napawała mnie perspektywa wspólnie spędzonego weekendu tylko my dwoje, z dala od wampirzych i wilczych problemów. Skye delikatnie odsunęła się ode mnie szepcząc:

- Cieszę się, że jesteśmy tu razem. - uśmiechnęła się szeroko, jej uśmiech był wspaniały. Ująłem twarz dziewczyny w dłoniach mówiąc, że też się cieszę, po czym delikatnie musnąłem jej usta.

Uśmiechnąłem się na to wspomnienie, była to jedna ze wspanialszych chwil jakie razem spędziliśmy. Nigdy nie spodziewałem się, że ktoś zawładnie moim sercem tak jak zrobiła to Skye. Nie sądziłem, że jestem skłonny by pokochać kogoś tak mocno, że ktoś stanie się dla mnie najcenniejszym skarbem.

- O czym myślisz? - zapytała dziewczyna odrywając mnie tym samym od wspomnień.

- Nie wiesz? - odpowiedziałem kpiąco, po chwili dodając - O tobie. - mina Skyler była wyraźnie zdziwiona, nie spodziewała się takiej odpowiedzi, bo i dlaczego miałaby? Przecież dzięki mnie niczego nie pamięta. Jestem idiotą! - Znaliśmy się długo przed dzisiejszym dniem. - chciała mi przerwać, ale kontynuowałem - Dla twojego dobra zmusiłem cię byś o mnie zapomniała i wyjechała z Nowego Orleanu. - powiedziałem z żalem w głosie patrząc na dziewczynę, jednak jej zdziwienie nie było takie jakiego bym się spodziewał i jej reakcja była dosyć spokojna.

- Jak widać nie wyszło mi to na dobre. - odpowiedziała zdenerwowana. Poniekąd ma rację, nie przechodziła by przez piekło, gdyby została, gdybym się nią zaopiekował. Te wyrzuty sumienia będą mi towarzyszyły przez całe życie.

Skyler Fell

Pierwotny opowiedział mi jedynie odrobinę, nie zdradzając większych szczegółów naszej znajomości. Obawiam się jednak, że jestem gorszą aktorką niż przypuszczałam, zbyt spokojnie zareagowałam na informację o wymazywaniu pamięci. Popatrzyłam na wampira siedzącego w obskurnym ciemnozielonym fotelu, wiedziałam, że męczą go motele, i wolałby jakiś ekskluzywny hotel, natomiast mnie to w zupełności wystarcza.

- Jestem głodna. - powiedziałam wstając z łóżka - Masz jakiś woreczek?

- Nie. - odpowiedział krótko - Ale możesz się napić stąd. - wskazał na swój nadgarstek.

- To jest zbyt intymne. - stwierdziłam przypominając sobie jego słowa, które kiedyś mi powiedział - Pasuję. - powiedziałam chłodno kierując się w stronę drzwi. Zatrzymał mnie słodki zapach jego krwi. Odwróciłam się w stronę Klausa - Dobrze. - zgodziłam się delikatnie oblizując dolną wargę. Na jego twarzy pojawił się uśmiech.

- Jeśli odpowiesz mi na jedno pytanie. - spojrzał na mnie znacząco wstając z fotela, skinęłam głową zgadzając się - Jakim sposobem nadal mnie pamiętasz? Przecież cię zauroczyłem. - nie spodziewałam się takiego pytania na które nie chciałam odpowiadać, ale głód doskwierał mi coraz bardziej. Wiedziałam również, że w końcu będę musiała się przyznać.

- Na prawdę chcesz wiedzieć? - zapytałam nie oczekując odpowiedzi. Podeszłam bliżej, zmniejszając odległość między nami. Patrząc mu prosto w oczy powiedziałam - Nigdy o tobie nie zapomniałam, Nik. Nigdy nie chciałam o tobie zapomnieć. - czułam napływające do oczu łzy. Niepewnie chwyciłam jego rękę przysuwając nadgarstek do moich ust, delikatnie go nagryzając. Poczułam słodką krew, oparłam się plecami o tors pierwotnego. Czułam jak moje ciało ogarnia przyjemne ciepło, jak moje serce szaleje. Rozkoszowałam się każdą kropelką życiodajnego płynu. Czując jego drugą dłoń na swojej talii, lekko odsunęłam od ust nadgarstek. Nie wiedziałam co zrobić. Miałam ochotę mocno się do niego przytulić i utonąć w jego pocałunku.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Kochani,

przepraszam, że powyższy rozdział pojawił się tak późno.

Niestety ze względu na ilość obowiązków,

jaka na mnie spadła nie byłam w stanie napisać i udostępnić kolejnej części

w terminie takim którym chciałam. Staram się dopracowywać każdy rozdział, tak aby Wam czytało się dobrze i żeby historia płynęła takim trybem jaki obrałam.

Mam nadzieję, że rozdział przypadnie Wam do gustu.
Każdy pozostawiony komentarz jest dla mnie ogromnym wsparciem
i dawką pozytywnej energii.

ROZDZIAŁ IV

2016-05-19T00:19:00.000+01:00

"Przyłapałem się w tej samej chwili na tym,

że nie zawsze, nie zawsze oczywiście,

ale czasami, jeśli akurat się śmieję,

to dlatego, żeby po prostu nie zapłakać..."

- Edward Stachura, "Falujący na wietrze"

Skyler Fell

Leżałam słaba na zimnej podłodze, nie miałam siły by wstać. Z wielkim trudem obróciłam się na plecy, moim oczom ukazał się mrok. Byłam w jakieś celi, choć nie wiedziałam gdzie dokładnie jestem. Moje ciało powoli się wysuszało, czułam przytłaczający i palący głód. Nie wiem przez jak długi czas jestem zamknięta, ale w tym momencie liczyła się tylko krew, tak bardzo pragnęłam zaspokoić swoje pragnienie. Próbowałam odciągnąć swoje myśli o głodzie, przymknęłam oczy przypominając sobie wszystkie zdane mi rany. Ponownie poczułam ból, który mi zadawał. Łzy spłynęły po policzkach, spodziewam się, że to nie będzie koniec. Ścisnęłam mocno powieki tak by powstrzymać kolejne łzy. Usłyszałam kroki, resztkami sił oparłam się plecami o ścianę. W drzwiach dostrzegłam Stefana.

- Kiepsko wyglądasz. - powiedział podchodząc do mnie. Nie byłam w stanie nic odpowiedzieć, wydałam z siebie jedynie płytki jęk - To powinno trochę pomóc. - do szklanki wlał krew z woreczka i pomógł mi się napić.

- Dziękuję. - wyszeptałam oddając puste naczynie, czułam jak moje żyły przestają mnie palić, jak ciało odżywa, choć porcja była mała uśmierzyła ból – Jak długo tu jestem? - zapytałam, czułam jak mój głos drży.

- Tydzień. - spojrzałam wprost w oczy ciemnego blondyna, nie kłamał.

- Tydzień? - powtórzyłam, na co Stefan skinął głową – Meredith musi się martwić. - widziałam żal w jego oczach.

- Przykro mi. - powiedział zaciskając usta w cienką linię.

- Poważnie? Jakoś nie było ci przykro, kiedy Damon mnie torturował. - warknęłam.

- To nie znaczy, że się z nim zgadzam. - ponownie podał mi szklankę z krwią – Różnimy się. Mój brat jest porywczy i impulsywny, nie jest dla niego problemem zabicie człowieka czy wampira. Nie ma...

- To co jeszcze robię tu żywa? - zapytałam przerywając.

- Nie ma wyrzutów sumienia. - dokończył puszczając moje pytanie mimo uszu.

- A ty masz? - zapytałam ironicznie, ale Stefan jakby przestał zwracać na mnie uwagę. Wyglądał jakby nasłuchiwał głosów, poszłam w jego ślady i również wytężyłam słuch. W salonie znajdowały się co najmniej cztery osoby, słyszałam dwa kobiece głosy i dwa męskie. Rozmawiali o... pogodzie? Serio? Ja tu ledwo dyszę a oni rozmawiają o pogodzie? Poczułam ręce Stefana na ramionach, podniósł mnie przyciskając do ściany. Podając mi resztę czerwonego płynu prosił bym była cicho. Dopiłam pozostały płyn.

- Wyprowadzę cię stąd. - spojrzałam zdziwiona na mężczyznę – Mówiłem, różnimy się.

- Stefan! - usłyszeliśmy donośne wołanie Damona – Przyprowadź ją! - popatrzyłam z przerażeniem.

- Oszukałeś mnie. - powiedziałam cofając się.

- Skye, zaufaj mi. - prosił.

- Nie, nie będę przechodziła tego jeszcze raz. - podbiegłam do niego skręcając kark. - Przepraszam. - powoli skierowałam się do wyjścia z piwnicy, obmyślając jednocześnie plan zemsty. Nie zastanawiałam się nad tym czy się uda, chciałam jedynie zemsty. Podbiegłam z wampirzą prędkością do Damona wbijając mu dłoń w klatkę piersiową łapiąc za serce. Widziałam na jego twarzy przerażenie i zdziwienie, nie chciał umierać. Nie obchodziło mnie to jednak, wzbierała we mnie nienawiść. „Zrób to. Nie żałuję tego co ci zrobiłem. Powinienem cię zabić.”pomyślał. Do oczu napłynęły mi łzy – Giń. - szepnęłam wyrywając serce z jego klatki piersiowej. Po chwili usłyszałam głośny rozpaczliwy krzyk dziewczyny.

Klaus Mikelson

Nie byłem w Mystic Falls od kilku miesięcy, ale patrząc na nie mogę stwierdzić, że nic się nie zmieniło. Miałem nadzieję zobaczyć dziewczynę, której kazałem o mnie zapomnieć. Ciężko zniosłem jej wyjazd, nie sądziłem, że kiedykolwiek ktoś może zawładnąć moim sercem, a na pewno nie tak krucha istota jak ona. Brakuje mi jej. Potrafiła mnie rozbawić, jak nikt inny. Była lekiem na całe zło.
Podjechałem pod rezydencję braci Salvatore, podszedłem do drzwi i zadzwoniłem. W progu stanęła Caroline, witając się ze mną chłodno. W salonie Damon stał przy oknie, Elena siedziała na sofie, spięła się na mój widok.
- Klaus, mój przyjacielu. - powiedział Damon.
- Przyjacielu? - zapytałem ze śmiechem – Czym zasłużyłem sobie na tak miłe powitanie? - usiadłem na kanapie naprzeciwko Eleny.
- Mamy dziś ładną pogodę . - odpowiedział lekko uśmiechnięty.
- Zaiste, dzień jest piękny. - zgodziłem się.
- Był piękny, dopóki się nie zjawiłeś. - usłyszałem ironiczny głos Caroline.
- Jestem urażony, Caroline. - powiedziałem teatralnie udając dotkniętego.
- Przejdźmy do sedna. - powiedziała stanowczo Elena patrząc na Damona.
- Stefan! Przyprowadź ją! - krzyknął patrząc na mnie znacząco.
- Chcesz mi dać niewolnicę? - zadrwiłem.
- Propozycję. Wymianę.
- Zamieniam się w słuch. - zachęciłem do rozwinięcia.
- Dziewczyna, którą zaraz przyprowadzi mój brat ma szczególny i wyjątkowy dar. Potrafi wpływać na zachowanie ludzi, czarownic, wampirów i czyta im w myślach. Zainteresowany? - skinąłem głową pytając co chce w zamian – Nie skrzywdzisz więcej Eleny.
- Ciekawe, ale muszę się zastanowić co mi się bardziej opłaca. - wstałem kierując się ku wyjściu – Chętnie przekonam się co ta dziewczyna potrafi. Kto z was będzie królikiem doświadczalnym? - zapytałem unosząc kąciki ust. Nie usłyszałem jednak odpowiedzi, gdyż do pokoju wbiegła wampirzyca o długich czerwonych włosach. Stanęła przed Damonem i z nienawiścią wyrwała mu serce, ciało wampira opadło bezwładnie na podłogę. Salon został wypełniony przeraźliwym krzykiem Eleny, ale nie interesowało mnie to. Nie interesowała mnie też śmierć starszego Salvatore, moją uwagę przykuła dziewczyna, która go zabiła. Miała tę samą twarz, którą chciałem dziś zobaczyć. Nie dowierzałem w to, że ją widzę. Patrzyłem prosto w jej piękne zielone oczy i widziałem w nich przerażenie, smutek i nienawiść. Chciałem coś powiedzieć, przywitać się, ale szybko wybiegła nie zwracając na mnie uwagi. Bo dlaczego by miała? Kazałem jej o mnie zapomnieć. Stałem jeszcze chwilę zbierając swoje uczucia, które obudziła we mnie Skye. Muszę ją znaleźć, muszę z nią porozmawiać.

Skyler Fell

Wbiegłam przerażona do domu, na rękach miałam krew Damona. Zabiłam kogoś. Wyrządził mi tyle krzywdy przez te kilka dni, cała nienawiść wezbrała we mnie i nie potrafiłam nawet tego powstrzymać. Nie chciałam tego powstrzymać. I to jest w tym najstraszniejsze, chciałam go zabić. Pragnęłam jego śmierci. Niestety nie dało mi to ulgi, wręcz przeciwnie czuję się jeszcze podlej.
W salonie natknęłam się na Meredith. Nie zdawała się być wzruszona moim wyglądem. Tak jakbym jej wcale nie obchodziła.
- Musisz się wyprowadzić. - powiedziała stanowczo wskazując na stojące w przedpokoju walizki. Nie zauważyłam ich wcześniej – Zrozum. Nie chcę mieszkać z wampirem. - ciągnęła.
- I nie interesuję cię nawet co działo się ze mną przez miniony tydzień? - zapytałam zaskoczona jej postawą.
- Nie. - powiedziała chłodno - Wiedziałam gdzie jesteś. - spojrzałam na nią ze zdziwieniem.
- Nadal jesteś moją ciotką i na prawdę nie obchodziło cię to co mogą mi zrobić? Że mogłam umrzeć?
- Moja bratanica umarła w dniu, w którym została wampirem. - powiedziała dobitnie tak bym wreszcie zrozumiała, że jestem tu niechciana. - Dla ludzi jesteś zwykłym człowiekiem i teoretycznie za dwa tygodnie skończysz osiemnaście lat, i będziesz musiała zadbać o siebie sama. Nie chcę, żebyś tu dłużej mieszkała.
- Rozumiem. - powiedziałam chwytając rączkę walizki – Tata, by się na to nie zgodził.
- Twój tata nie żyje. - powiedziała twardo – Skye, nasza rodzina walczy z wampirami, a nie staje się nimi. Nikt normalny nie decyduje się zostać potworem.
- Ja zdecydowałam. - powiedziałam pewna siebie – Po tym jak moja matka nasłała na mnie wampirzego mordercę! - krzyknęłam powstrzymując łzy. Widziałam zmieszanie i strach w jej oczach. - Właśnie tak było. - z szuflady komody wyjęłam kluczyki do czerwonego mustanga, którego dostałam na siedemnaste urodziny od taty. Walizki wystawiłam na werandę – Do widzenia. - powiedziałam wychodząc z domu. Nigdy nie powiedziałam Meredith prawdy, bo bardzo lubiła moją mamę i nie sądzę, że uwierzyłaby mi.

***

Jechałam przed siebie szybko, słuchając głośno muzyki. Nie chciała dopuścić do siebie myśli tego co się stało, tego co zrobiłam, jak potraktowała mnie Meredith. Chciałam znaleźć się gdzieś w bezpiecznym miejscu zwanym domem. Poczułam jak mój żołądek się ścisnął, nie z głodu, lecz z bólu, który nagle przeszył całe moje ciało. Czułam to gdy zginął tata, gdy chciałam popełnić samobójstwo, gdy Nik kazał mi o nim zapomnieć. Niklaus. Wydawało mi się, że go dziś widziałam. Niemożliwe. Co by robił u Salvatorów? Jestem wyczerpana i chyba mam zwidy. To nie był on, tylko moja chora wyobraźnia. Tak bardzo za nim tęsknię, że zaczęłam go sobie wymyślać.
Zatrzymałam samochód przed jakimś motelem. "Muszę odpocząć" - pomyślałam opierając głowę o kierownicę. Siedziałam tak kilka minut, starając się pozbierać emocjonalnie. Nie mogłam się znowu rozsypać. Nie teraz kiedy jestem sama bez żadnego wsparcia.
Palcami rozczesałam włosy i pozostawiłam rozpuszczone. Kurtkę zapięłam, zakrywając tym samym zniszczoną i zakrwawioną bluzkę; w spodniach zrobiłam kilka dodatkowych dziur; dłonie schowałam w czarnych rękawiczkach, które znalazłam w schowku w samochodzie.
Weszłam do niewielkiego pomieszczenia, za ladą siedziała młoda ciemnowłosa dziewczyna. Lekceważąco zapytała w czym pomóc, lustrując mnie tym samym z góry w dół. Poprosiłam o pokój na końcu motelu. Nie miałam ochoty na wampirze sztuczki, choć z tym jest o wiele łatwiej. Recepcjonistka wpisała moje dane do systemu, podała mi klucz i wskazała drogę do pokoju.
- Wszystko dobrze?- zapytała ponownie przyglądając się mojej osobie.
- Tak. - odpowiedziałam wychodząc.

Klaus Mikelson

- Ale jak to nie przyjdziesz? - usłyszałem głos wbiegającej na balkon dziewczyny - To nie potrwa długo. Sam, obiecałeś. - powiedziała łamiącym się głosem - Koniec? Nie rozumiem. Dlaczego? Sam! Sam! - odsuwając telefon od ucha głośno westchnęła.
- Problem z chłopakiem? - zapytałem dotąd nie zauważony przez blondynkę. Zadrżała na dźwięk mojego głosu - Nie chciałem cię przestraszyć.
- Nie przestraszałeś. - odpowiedziała rozluźniając się - Nie spodziewałam się nikogo tutaj, wszyscy goście są w środku. - dodała.
- Słuszna uwaga. - uśmiechnąłem się lekko - Jednakże, to ty jesteś gwiazdą dzisiejszego wieczoru, więc cieszę się, że mogę spędzić z tobą krótką chwilę. - dostrzegłem delikatny rumieniec na twarzy dziewczyny.
- Niestety nie każdy tak uważa. - wzruszyła ramionami.
- Kłopoty w raju? - zapytałem wskazując na telefon.
- Już nie, tak mi się wydaje. - westchnęła lekko opierając się o barierkę - Chłopak ze mną zerwał.
- Idiota. - roześmiała się przez łzy - Nie wie jaki skarb wypuścił z rąk. - podszedłem bliżej, stając przed dziewczyną, otarłem chusteczką jej łzy - Nie powinnaś płakać, masz piękne oczy.
- Ty też. - odpowiedziała wpatrując się we mnie, słyszałem jak jej serce szalało - Powinnam już pójść. - odsunąwszy się ode mnie podeszła do drzwi - Kim jesteś? - zapytała.
- Przyjacielem. - uśmiechnąłem się serdecznie do dziewczyny, jej twarz wyraźnie się rozpogodziła - Jestem Niklaus.
- Dziękuję Nik, przyjacielu. - odpowiedziała znikając w tłumie gości.

***

Siedziałem w samochodzie na parkingu patrząc, jak czerwonowłosa dziewczyna idzie w stronę wynajętego pokoju, ciągnąc za sobą dwie walizki. Chciałem podejść, przywitać się, nie mogę sobie jednak na to pozwolić. Nie pamięta mnie i po tym jak zobaczyła mnie w domu Salvatorów nie zaufa mi. "Co oni ci zrobili kochana?" - pomyślałem. Zastanawiające są również słowa Damona o zdolnościach Skye. Czy to prawda? Jednakże to schodziło na dalszy plan, najważniejsze jest teraz jej bezpieczeństwo. Nikt już jej nie skrzywdzi.
Pragnąłem poczuć jej bliskość, ponownie spojrzeć w jej cudowne oczy, które pochłaniają mnie bez reszty. Trzymając ją w swych ramionach poczuć słodki zapach jej ciała. Stałem przed drzwiami do pokoju zastanawiając się czy dobrze robię, czy powinienem ponownie zjawiać się w jej życiu? Czy mogę bezkarnie mącić jej w głowie? Nie mogę jej chronić na odległość, co ważniejsze nie chcę tego robić w ten sposób. Chcę stać przy jej boku, bez względu na to czy mnie pamięta. Będę ją zawsze chronił. Otarłem twarz dłonią i zapukałem do drzwi. Usłyszałem cichy głos dziewczyny.
- Kto tam?
- Przyjaciel. - odpowiedziałem denerwując się coraz bardziej. Nie potrafię przypomnieć sobie kiedy ostatnim razem tak się czułem. Po chwili drzwi do pokoju otworzyły się, a zza nich wyglądała przestraszona dziewczyna.
- Ty masz być moim przyjacielem? - zapytała chłodno - Znam swoich przyjaciół i oni nie bratają się z moimi wrogami. - dodała chowając się za drzwiami - Czego ode mnie chcesz?
- Chcę ci pomóc. - odpowiedziałem tak by czuła, że może mi zaufać chociaż odrobinę. Po chwili wahania uchyliła szerzej drzwi, wpuszczając mnie do środka.

ROZDZIAŁ III

2016-05-01T13:00:00.002+01:00

"Umiera się na wiele sposobów: z miłości, z tęsknoty, z rozpaczy, ze zmęczenia, z nudów, ze strachu... Umiera się nie dlatego, by przestać żyć, lecz po to, by żyć inaczej. Kiedy świat zacieśnia się do rozmiaru pułapki, śmierć zdaje się być jedynym ratunkiem, ostatnią kartą, na którą stawia się własne życie."

Paulo Coelho

Skyler Fell:
Stałam w łazience patrząc na swoje odbicie w lustrze, jasna cera, teraz wydawała się porcelanowa, piżama zwisała jak by za duża o rozmiar, spojrzenie puste, nie było w nim nawet łez. Czułam, że moja nienawiść do siebie samej rośnie, z każdą chwilą coraz bardziej; gorycz, gorycz tego, że faktycznie przeze mnie zginęła osoba, którą tak bardzo kochałam. Która tak bardzo kochała mnie. Przeze mnie, mama, jest teraz złamana bólem i osamotniona. Nie ma już swojego ukochanego. Nie ma też córki, bo dla niej umarłam w dniu wypadku, tak jak tata. Tylko, że za mną nie tęskni. Zacisnęłam dłoń na rękojeści noża i pomyślałam o Niku. Dzwonił niedawno. Wiem, że martwi się o mnie i niechętnie zostawił mnie dziś samą, ale zdaję sobie sprawę, że nie będę miała lepszej okazji do zrealizowania swojego planu. Dzisiaj, albo nigdy. Chociaż tak bardzo jest mi głupio, że w taki sposób muszę rozstać się z nim, nie mówiąc co do niego czuję. Chwyciłam rękojeść w obie dłonie i przyłożyłam zimne ostrze do brzucha, wiedziałam, że nie mogę zwlekać, z całej siły pchnęłam nóż głęboko w swoje wnętrze. Czułam, jak ból przeszywa całe moje ciało. Jak każda maleńka komórka mojego ciała cierpi. Upadłam. Krew opuszczała mój organizm, nie próbowałam jej powstrzymać, niedługo to się skończy. Umrę, już niedługo. Powieki stały się ciężkie, a oddech płytki. Widziałam ciemność, byłam sama w mroku, lecz po chwili w oddali rozbłysło jasne światło. Śmiało kroczyłam w jego kierunku, by przejść przez most i pozwolić mojej duszy odnaleźć spokój.
Otarłam łzy na to wspomnienie. Zwątpiłam w siebie, czego nie powinnam nigdy zrobić. Niestety nie potrafię zmienić przeszłości, choć bardzo żałuję tego co zrobiłam, ale gdyby nie ten incydent nie byłabym teraz tym kim jestem, a właściwie - tym czym jestem.
Podchodząc do okna wzięłam, z podręcznej lodówki, woreczek z czerwonym płynem. Meredith regularnie mnie zaopatruje, ale nie chciała tego trzymać w swojej lodówce. Usiadłam na parapecie i patrząc w przestrzeń wypiłam krew, która, jak jedzenie ludzi utrzymuje mnie przy życiu.
- Skyler. - słyszałam delikatny, ale męski głos.
- Eljiah? - wyszeptałam słabo - Co się stało? - spojrzał na mnie przerażony i zły jednocześnie, byłam zdezorientowana i oszołomiona, lecz po chwili przypomniałam sobie co przed momentem zrobiłam.
- Coś ty sobie wyobrażała?! - podniósł głos - Dlaczego to zrobiłaś?! - nie widziałam go jeszcze tak złego. Na co dzień spokojny i opanowany, teraz kipiał ze wściekłości.
- I tak nie zrozumiesz. - usiadłam rozglądając się po wnętrzu, siedziałam na ogromnym łóżku, które stało po środku dużego pokoju - Gdzie jesteśmy? Jak ja wciąż...?
- Jesteś w naszej rezydencji. Dałem ci swoją krew. - powiedział i skierował się do wyjścia, obrócił się delikatnie - Niklaus jest w drodze powrotnej. - dodał i wyszedł. Nie, to nie możliwe, że opowiedział to wszystko Nikowi, chciałam zaprotestować, ale byłam zbyt słaba i musiałam odpocząć.
Szybko pokręciłam głową, nagle poczułam ten sam strach co wtedy. Pamiętam, jak bardzo obawiałam się naszej rozmowy.

***

Starałam zachowywać się normalnie, tak by nie wzbudzać żadnych podejrzeń, choć tak na prawdę byłam mocno roztrzęsiona przez te wspomnienia, które chcąc nie chcąc wywołał Damon. Ale teraz muszę skoncentrować się na szkole i zapomnieć o tym co było, chociaż na chwilę. Przy szafkach spotkałam Caroline, przywitałyśmy się serdecznie. Nie wiem dlaczego polubiłam tą blondynkę.
- Dlaczego mi nie powiedziałaś? - zapytała szepcząc, spojrzałam na nią zdziwiona, ale po chwili już wszystko było jasne. Zobaczyłam w jej myślach rozmowę z chłopakiem, o imieniu Stefan, mówili o mnie i o moim wampiryzmie - Mi mogłaś powiedzieć. - ciągnęła cicho. Mogłam? Teoretycznie, ale wczoraj nie wiedziałam, że jest wampirem.
- Nie wiem o czym mówisz. - odpowiedziałam wymijająco.
- Wiem, że jesteś wampirem. - ostatnie słowo powiedziała prawie bezgłośnie.
- Ty też nie powiedziałaś, że nim jesteś. - ucięłam krótko. W tej chwili podeszły do nas dwie dziewczyny, jedna z nich była mojego wzrostu, miała oliwkową cerę, brązowe włosy i oczy, druga zaś była niższa z ciemnymi kręconymi włosami i brązowymi oczami. Caroline przedstawiła nas sobie; wyższa miała na imię Elena, a druga - Bonnie.
- Więc...jesteś tu nowa. - stwierdziła Bonnie, skinęłam głową, patrząc jak męczy się nad kolejnym pytaniem.
- Skąd jesteś? - zapytała Elena przerywając ciszę, która trwała moment.
- Z Nowego Orleanu, w Luizjanie. - odpowiedziałam dumnie, jak na rodowitego nowoorleańczyka przystało. Spojrzałam na dziewczyny patrzące na siebie znacząco, w ich myślach zobaczyłam pierwotną hybrydę. Niklaus. - Coś nie tak? - zapytałam, udając, że nie znam powodu ich zdziwienia.
- Nie.
- Wszystko dobrze.
- Jest w porządku.
Odpowiedziały jednocześnie. Nie muszę czytać im w myślach, żeby stwierdzić, że coś kręcą. Nie chciałam jednak o nic pytać.
- Widzimy się na historii. - Caroline szybko zmieniła temat i odeszła z koleżankami. Chwilę później odebrałam telefon, niestety nikt się nie odezwał, słyszałam jedynie oddech osoby, która dzwoniła.

Dzisiejszym tematem przewodnim w szkole była impreza w pensjonacie u Salvatorów, nikt o niczym innym nie mówił. Nawet dziewczyny na historii rozmawiały o tym, gdzie Pan Saltzman kilkakrotnie je uciszał. Caroline rzuciła kolorową kartkę na ławkę, rozwinęłam ją - to była ulotka informująca o dzisiejszej imprezie z dopiskiem "Idziesz?". Odwróciłam się w stronę blondynki i pokręciłam przecząco głową. Widziałam, jak robi minę zbitego psa. Wzniosłam oczy ku górze i szepnęłam cicho: "Dobrze". Pomimo wewnętrznego sprzeciwu zdecydowałam, że pójdę na tą imprezę, w końcu kiedyś umiałam się bawić. Czy teraz też będę potrafiła? Tego nie wiem.

***

Zbliżała się dziewiętnasta, a ja z minuty na minutę coraz bardziej się denerwowałam. Nie wiem dlaczego, to przecież zwykła impreza. Wzięłam głęboki oddech. "Myśl pozytywnie" powiedziałam do siebie. Spojrzałam w lustro, założyłam ciemnoszarą luźną bluzkę, czarne dopasowane legginsy, czarną kurtkę skórzaną, a stopy włożyłam w czarne wysokie botki. Rozpuściłam luźne czerwone loki na ramiona. Wyglądałam nieziemsko. Uśmiechnęłam się do siebie. Głowa do góry, dziś nie będziesz szarą myszką. Dziś jesteś pewna siebie, boska i uwodzicielska. Wychodząc z pokoju usłyszałam dzwonek do drzwi, to pewnie Matt. Caroline, chciała mieć pewność, że na pewno będę. Zeszłam powoli do przedpokoju w którym czekał na mnie średniego wzrostu blondyn. Poznaliśmy się i poszliśmy w stronę jego samochodu. Nie była to super fura, a zwykły czerwony pick up.
Gdy dojechaliśmy na miejsce impreza była już rozkręcona. Wprost z drzwi wejściowych weszliśmy do ogromnego salonu, który był sercem całej zabawy. Nie sądziłam, że zjawi się tutaj, tak dużo osób. Podeszliśmy do grupy stojącej w rogu, były tam między innymi Caroline, Elena i Bonnie oraz dwóch chłopaków. Jednego z nich widziałam w myślach Care, miał na imię Stefan, a drugi Tyler. Stef był wampirem, a Ty hybrydą, wyczułam to wyraźnie gdy wymieniliśmy uścisk dłoni. Dlaczego to nie działa za każdym razem? Wyszliśmy na parkiet i zaczęliśmy tańczyć w rytm muzyki. Porwała mnie melodia, czułam, że zrzucam z siebie ciężar, który tak długo w sobie nosiłam. Czułam się lekka jak piórko. Nic nie miało znaczenia, cieszyłam się tą chwilą. Muzyka powoli zwolniła, każdy dookoła znalazł sobie partnera/partnerkę, a ja wymknęłam się na taras, żeby zaczerpnąć świeżego powietrza.
- Znalazłem cię. - usłyszałam za sobą znajomy męski głos.
- A w jakim celu mnie szukałeś? - zapytałam odwracając się.
- Porozmawiać. - na jego twarzy pojawił się szelmowski uśmiech - Może coś więcej.
- Serio? - uśmiechnęłam się zalotnie idąc pewnym krokiem w stronę Damona - Ty i ja? - zadrwiłam stojąc wprost przed nim, nasze twarze dzieliło zaledwie kilka centymetrów, czułam jego ciepły oddech - Bez urazy. - uśmiechając się wyjęłam z jego dłoni szklankę z bursztynowym płynem, upijając łyk zaczęłam się cofać - Jesteś przystojny, seksowny też, ale nie jesteś w moim typie. - uśmiechnęłam się zadziornie.
- Szkoda. - rzucił ironicznie - Moglibyśmy być dobrym teamem. - powiedziawszy to szybko zbliżył się do mnie - Nie będzie bolało księżniczko. - poczułam zimną igłę wbijającą się w moją szyję, tracąc przytomność osunęłam się bezwiednie w ramiona Damona.

***

Usiadłam na łóżku dotykając zakrwawionej koszuli. Nie byłam w stanie pojąć co się stało. Nik stał oparty o ścianę, widziałam wściekłość, smutek i żal w jego oczach. Nerwowo zaciskał dłoń w pięść.

- Jesteś w trakcie przemiany. - powiedział spokojnie Eljiah.
- Musisz zdecydować czy chcesz być wampirem. - powiedział oschle Nik - Szczerze wątpię, że się zdecydujesz. - ciągnął - Chciałaś się zabić, więc nie wierzę w to, że zechcesz żyć wiecznie, będąc krwiożerczą bestią. - krzyknął przyciskając mnie tym samym do ściany.
- Niklaus! Zostaw ją! - Eljiah starał się mi pomóc - Zostaw ją! - powtórzył głośniej odrywając Nika ode mnie.
- Powodzenia. - powiedział wychodząc.
- Nienawidzi mnie, prawda? - odezwałam się pierwszy raz odkąd się obudziłam. Czułam jak moje oczy napełniają się łzami.
- Znasz go. Wiesz jaki potrafi być impulsywny. - skinęłam głową, wiedząc, że Eljiah ma rację. Zdaję sobie również sprawę, że szybko nie wybaczy mi mojej próby samobójczej. Nie wiem, czy ja też ją sobie wybaczę.
- Jak to się stało? - zapytałam - Jak ktoś mógł tu wejść niepostrzeżenie i mnie zabić? - Eljiah westchnął lekko.
- Twoja matka zawarła pakt z jednym z wampirów. Przenik do naszej społeczności i wykorzystał chwilę w której byłaś sama. - zrobił krótką przerwę - Tak mi przykro.
- Moja matka? Moja matka. - powtarzałam do siebie, nie dowierzając w to co mówił pierwotny. Spojrzałam na niego mówiąc - Nigdy nie chciałam zostać wampirem. Nie wiem jak i czy poradzę sobie z tym. - mówiłam niepewnie. Teraz zdałam sobie sprawę, że tak na prawdę nie chcę umierać. Los dał mi kolejną szansę. Nie będzie to życie o którym zawsze marzyłam, ale zrobię wszystko by było dla mnie jak najlepsze. Wzięłam głęboki oddech - Chcę zostać wampirem. - dodałam stanowczo, a na twarzy Eljiaha dostrzegłam delikatny uśmiech.

***

- Wstawaj! - usłyszałam męski głos - No już, grzeczna dziewczynka.

- Czego ode mnie chcesz? - zapytałam słabym głosem.

- Twojej pomocy.

- Wolę umrzeć niż tobie pomóc! - warknęłam lekko.

- Nie kuś mnie słońce.

ROZDZIAŁ II

2016-04-24T16:37:00.000+01:00

"Najwięcej radości sprawia błysk szczęścia w oczach

kogoś, kto czuje, że mu współczujemy, że go rozumiemy,

że się interesujemy jego problemami.

W takich chwilach czujemy jakąś delikatną, duchową

więź między nami. Dla takich chwil warto żyć. "

Don Marquis

Poczułam ciarki na swoim ciele, sądziłam, że jestem tu sama. Ładna? Przecież nawet nie widział mojej twarzy.

- Rozmyśla. - odpowiedziałam trochę speszona - Jak zacząć na nowo przystojniaku? - dodałam pewniej - Tak by zapomnieć o przeszłości? I pozbyć się bólu i cierpienia? - usłyszałam głuchą ciszę.

- Cóż, to akurat jest trudne. - ponownie usłyszałam głos nieznajomego. - Nie da się całkiem zapomnieć o rzeczach złych, to między innymi one kształtują twój charakter i osobowość.

- A co jeśli niszczą cię od środka. - powiedziałam łamiącym się głosem. Słyszałam jak zaczął się zbliżać w moim kierunku.

- Co tak strasznego mogło Cię spotkać? - zapytał siadając obok mnie na kamieniu. Spojrzałam na niego i oniemiałam. Był idealny. Wysoki brunet z niebieskimi oczami z nutą tajemniczości. Czułam jak moje mięśnie się napięły.

- Na pewno chcesz wiedzieć? - zapytałam drżącym głosem. Skinął głową zachęcając mnie do kontynuowania. Jeszcze nigdy nie mówiłam o tym głośno, nikomu się nie zwierzałam. Nie wiem dlaczego, ale czułam, że mogę o tym opowiedzieć. I to zupełnie obcemu mężczyźnie, który i tak zapomni o moim istnieniu. Ale może właśnie tego potrzebuję? Może w końcu poczuję ulgę i naprawdę ruszę dalej ze swoim życiem? Odwróciłam wzrok od nieznajomego delikatnie przygryzając wargę. - Kilka miesięcy temu miałam poważny wypadek samochodowy. - zamilkłam na chwilę - Tego dnia długo trenowałam. Przygotowywałam się do ważnego występu. W balecie. - uśmiechnęłam się lekko - Mama chciała, abym tańczyła. - zamilkłam ponownie - Tata odebrał mnie z próby. Jechał szybko. Spieszył się, bo tego dnia była ich rocznica ślubu. Miał spotkać się z mamą w restauracji. Nie... nie wyrobił się na zakręcie i... uderzył... w nadjeżdżający samochód. - zeszłam z kamienia i wzięłam głęboki oddech. Muszę chwilę ochłonąć. Odwróciłam się w stronę mojego rozmówcy. Ubrany był cały na czarno, czarna bluzka, czarne spodnie i buty, nawet skórzana kurtka, dodawało mu to jeszcze więcej tajemniczości – Miałam tylko złamaną nogą. Lekarze mówili, że to cud, że wyszłam z tego cało. Niestety tacie zabrakło tego szczęścia. Zginął na miejscu. - oparłam się o kamień - Matka wpadła w depresję, nie potrafiła się z tego otrząsnąć. Obwiniała mnie o śmierć taty. Cały czas mówiła, że to moja wina. - poczułam jak napływają mi do oczu łzy. - Że to ja powinnam umrzeć.

- To nie była twoja wina. - powiedział czule.

- Teraz to wiem, ale moja matka tak długo obarczała mnie tym, że...zaczęłam w to wierzyć. - ponownie usiadłam na kamieniu - Próbowała mnie zabić. - Zamilkłam, wiedziałam, że nie mogę powiedzieć jednego bardzo istotnego faktu.- Moja własna matka chciała mojej śmierci. Tak bardzo mnie nienawidziła. - czułam, że nieznajomy nie wiedział co powiedzieć, chyba nie spodziewał się takiej historii - Trzy miesiące temu znalazłam ją martwą w domu. Popełniła samobójstwo, bo nie mogła dużej na mnie patrzeć. I tak wylądowałam tutaj, w Mystic Falls. - skończyłam swoją opowieść - Przepraszam. - powiedziałam niepewnie.

- Nie masz za co. - uśmiechnął się do mnie lekko - Jak się teraz czujesz? - zapytał z troską w głosie.

- Lepiej. - westchnęłam lekko - Nikomu o tym nie opowiadałam. Dziękuję, że mnie wysłuchałeś. Potrzebowałam aby ktoś mnie wysłuchał. - patrzyłam w oczy nieznajomemu, a on to odwzajemnił. - I jak mam zacząć żyć od nowa? - dodałam.

- Nie zaczniesz. - stwierdził krótko. Oderwałam swoje spojrzenie od niego kręcąc głową - Musisz nauczyć się z tym żyć. Rodzice byli ważną częścią twojego życia, tak jak każdego innego. Powinnaś zamknąć ten rozdział. - złapał delikatnie mój podbródek i zwrócił moją twarz ku sobie - Czas zacząć nowy. - uśmiechnął się lekko, a moje ciało przeszły ciarki od jego delikatnego i tak subtelnego dotyku. Czułam jak zatracam się w jego spojrzeniu. Byliśmy tylko my, tylko ja i nieznajomy.

Damon Salvatore:

Patrzyłem w jej piękne zielone oczy i czułem jak mój głód przybiera na sile. Mimo, że szczerze jej współczułem nie mogłem zapomnieć o tym po co tu na prawdę przyszedłem. Przycisnąłem dziewczynę z całej siły do drzewa, nie wydawała się być przerażona, patrzyła na mnie ze spokojem. Odgarnąłem włosy z jej szyj i czułem jak wysuwają się moje kły. Chciałem poczuć smak jej krwi. Po chwili to ja zostałem przyciśnięty do drzewa. Byłem zdezorientowany, nie wiedziałem jak mogłem tego nie zauważyć.

- Dziś się nie pożywisz! - powiedziała delikatnie, a ja czułem jak mój głód odchodzi. Jakim cudem? Nie miałem ochoty na krew, nie miałem ochoty na zabijanie. Nie potrafiłem się jej sprzeciwić, byłem oszołomiony. - Idź do domu. - powiedziawszy to zniknęła. Spoglądałem przed siebie i próbowałem uzmysłowić sobie, co przed momentem się wydarzyło.

***

Siedziałem w salonie popijając bursztynowy płyn, do tej pory nie jestem świadomy tego co ze mną zrobiła ta czerwonowłosa dziewczyna. W jaki sposób mogła wpłynąć na moje zachowanie? Wiem, jak działa zauroczenie i to nie było to.

- Mamy problem. - powiedziałem do wchodzącego Stefana.

- Jaki? - spojrzał zdziwiony.

- Poważny i czerwony. - powiedziałem, stojąc na wprost brata - Czas na imprezę. - dodałem po chwili upijając łyk Burbonu.

- Nie bardzo rozumiem. Mamy problem, a ty chcesz organizować imprezę?

- Yuup! - wyjąłem telefon z kieszeni spodni i zadzwoniłem do Eleny, aby pomogła zorganizować imprezę, możliwie jak najszybciej. - Mamy nowego wampira w Mystic Falls. - oznajmiłem wychodząc z domu.

Skyler Fell:

Wygłupiłam się. Jak mogłam się tak zachować? Nie powinnam ujawniać tego kim jestem. Pierwszy dzień, a ja wszystko zawaliłam. Meredith ostrzegała mnie przed innymi wampirami, nie sądziłam jednak, że spotkam jednego z nich tak szybko. Zwierzyłam się, nie znając go. Jak bardzo nie mądrze postąpiłam. Teraz wie o mnie więcej niż ja o nim. Chodziłam nerwowo po salonie, nie wiedziałam jak miałam się uspokoić. Potrafię wpłynąć na zachowania innych, a nie umiem uspokoić siebie. Co za ironia. Ciocia była na dyżurze w szpitalu, i nie miałam z kim porozmawiać. Tak bardzo chciałabym wrócić do domu. Nienawidzę tego miejsca. Chcę...stąd zniknąć. Podeszłam do barku i wyciągnęłam butelkę whisky, upiłam łyk z butelki. Jednak nieznajomy miał rację, muszę zacząć nowy rozdział w swoim życiu. Dokładnie tak zrobię. Postanowiłam, że wyjdę z domu i poznam nocne życie Mystic Falls.

***

Weszłam do miejscowego miejscowego baru, ku mojemu zdziwieniu nie było tłoczno, cóż to nie jest Nowy Orlean, że każdy bar jest przepełniony po brzegi nie zważając na dzień tygodnia. Usiadłam przy barze mając nadzieję, że uda mi się zamówić jakiegoś drinka. Podszedł do mnie barman pytając co podać, poprosiłam o whisky. Spojrzał na mnie jakby chciał sprawdzić, czy może spełnić moje życzenie; po chwili postawił przede mną szklaneczkę z bursztynowym płynem. "Tylko ten jeden" - pomyślał. Uśmiechnąwszy się upiłam łyk alkoholu. Obróciłam się na stołku spoglądając na salę, zajęte były dosłownie trzy stoliki; w rogu siedziały przyjaciółki opowiadając o swoich romansach, po środku siedziało małżeństwo w rocznicę ślubu, mężczyzna był zdenerwowany, a kobieta znudzona, oboje chcieli mieć tą kolację za sobą, pod oknem siedziała mała grupka znajomych ze szkoły, chłopaki opowiadali głupie dowcipy, a dziewczyny chichotały. Mimowolnie spojrzałam w stronę drzwi, w których stał mężczyzna. Ten sam który chciał się mną pożywić. Nasze spojrzenia spotkały się, widziałam łobuzerski uśmiech na twarzy nieznajomego. Podszedł i bez pytania usiadł obok mnie przy barze zamawiając burbon. Czułam jak świdruje mnie wzrokiem, chciałam zajrzeć do jego umysłu, ale coś mnie blokowało. Nie mogłam przedrzeć się przez zaporę, którą postawił.
- Jak się czujesz? - zapytał po chwili, obróciłam się lekko w jego stronę upewniając się, że pytane było skierowane do mnie.
- Serio cię to obchodzi? - zapytałam gorzko.
- Nie. - odpowiedział chłodno - Opowiedziałaś mi swoją historię i chciałbym wiedzieć jak czujesz się z tym, że najprawdopodobniej zrobiłaś źle?
- Błędy są po to by je popełniać. - nie przyznam się do swojego błędu, nie jemu, nie mam zamiaru użalać się nad sobą. Wzruszyłam ramionami i upiłam łyk whisky. - Ty nie popełniasz błędów?
- Więcej niż ci się wydaje. - uśmiechnął się lekko. Odrobinę się rozluźniłam.
- Jestem Skyler. - przedstawiłam się wyciągając dłoń do wampira. Spojrzał na mnie potem na dłoń i odwzajemniając uścisk przedstawił się.
Nie wiedziałam dlaczego z nim rozmawiam, po co ciągnę ten idiotyczny dialog, który do niczego nie prowadzi. Czułam, że coś kombinuję tylko niestety nie mogłam odgadnąć co. Wtem przypomniałam sobie istotną sentencję "Przyjaciół trzeba mieć blisko, ale wrogów jeszcze bliżej". Może i nie mogę dostać się do jego głowy, ale jestem dziewczyną, rzadko który facet opiera się urokowi. Większość z nich lubi flirtować. Dopiłam swój alkohol i poprosiłam barmana o następnego drinka.
- Masz dowód? - zapytał.
- Wcześniej nie potrzebowałeś. - dogryzłam wskazując na pustą szklankę, barman spojrzał na mnie spod byka brązowymi oczami, był zły za to co powiedziałam. - Dziękuję. -powiedziałam serdecznie, gdy postawił przede mną pełną szklankę, od razu upiłam łyk. - I tobie również dziękuję. - skierowałam swoje spojrzenie na Damona.
- Mnie? - zapytał zdziwiony.
- Tak, tobie. - uśmiechnęłam się uwodzicielsko - Natchnąłeś mnie do zmiany. - uniosłam szklaneczkę do góry - Za nowy start. - powiedziałam stukając jego szklankę swoją i wypiłam do dna. Wiedziałam, że mi się przygląda. Czyli plan działa. Uśmiechnęłam się szeroko na tę myśl. Spojrzałam na telefon by sprawdzić godzinę, jest już po północy, a w barze zostaliśmy tylko my. Głośno westchnęłam - Muszę już iść. - powiedziałam wstając ze stołka, umyślnie potknęłam się mając nadzieję, że robienie z siebie idiotki nie poszło na marne. Damon w porę mnie złapał, ratując tym samym od upadku.
- Odwiozę cię. - stwierdził stanowczo mocno mnie do siebie przyciskając. Po chwili siedzieliśmy w jego niebieskim Chevrolecie Camaro - Mogę cię o coś zapytać? - spojrzałam zdziwiona, ale skinęłam głową zgadzając się. - Nie opowiedziałaś w jaki sposób zostałaś wampirem?

ROZDZIAŁ I

2016-04-17T13:52:00.000+01:00

Czułam jak moją twarz ogrzewają ciepłe promienie słońca wpadające do mojego pokoju przez okno. Nie miałam ochoty wstawać z łóżka, chciałabym zostać w nim, na samą myśl, że dziś będę musiała stawić czoła z natłokiem myśli rozwścieczonych nastolatków. Słuchać ich problemów, większych lub mniejszych. Sama mam ich wystarczająco. Na wspomnienie dnia w którym pierwszy raz usłyszałam czyjeś myśli, wykrzywiłam twarz w bólu. Wiem, że nie jestem normalna. Jestem potworem, który czyta w myślach, który potrafi wpłynąć na czyjeś emocje. Uczę się nad tym panować, ale często nawet nieświadomie wykorzystuję swoje umiejętności. Wiem, również, że nikt nie może dowiedzieć się o tym. Nikt nie może wiedzieć o moim darze. Z za myśleń wyrwało mnie wołanie Meredith. Myślałam, że już zapomniała o moim istnieniu, jak bardzo się myliłam. Rozległo się pukanie do drzwi, nie zdążyłam się odezwać, gdy drzwi otworzyły się. W progu zobaczyłam ciocię, patrzyła na mnie z wyrzutem.

- Długo jeszcze będziesz leżeć? -zapytała krzyżują ręce na piersi -Spóźnisz się! To twój pierwszy dzień w nowej szkole.

- Wiem. Dlatego właśnie nie wstaje. - powiedziałam zakrywając się kołdrą, jakby miało to sprawić, ze zniknę. – Muszę tam iść? - zapytałam prosząc, aby pozwoliła mi jeszcze jeden dzień zostać tutaj.

- Nic z tego. - usiadła na łóżku obok mnie i odkryła kołdrę – Wiem, że po tym wszystkim co przeszłaś, jest trudno wrócić do normalnego życia. Ale to wszystko dla Twojego dobra. - wzięła głęboki oddech - Jeżeli dziś nie stawisz czoła swoim problemom, to jutro wcale nie będzie łatwiej.-patrzyła Na mnie z troską – No już. Wstajesz! - powiedziała i zdjęła ze mnie kołdrę. Mimowolnie zwinęłam się w kłębek. - Za dwadzieścia minut jedziemy. Czekam na Ciebie na dole.

Zaczekałam chwilę, aż wyszła z pokoju. Podniosłam się z łóżka i skierowałam do łazienki, wzięłam szybki zimny prysznic, aby się trochę rozbudzić. Umyłam twarz, zęby. Zrobiłam delikatny makijaż. Tak dawno się nie malowałam, nie sądziłam że to może choć trochę poprawić mi nastrój. Rozczesałam, pokryte mahoniową farbą, włosy i pozwoliłam by opadły lekko na ramiona. Jeszcze niedawno iskrzyły się jasnym blondem. Założyłam czarne legginsy, granatową bluzkę i kurtkę dżinsowa, stopy wsunęłam białe trampki. Spojrzałam na swoje odbicie w lustrze i chciałam dostrzec w sobie tę siłę, która towarzyszyła mi jeszcze jakiś czas temu, gdy moje życie jeszcze było normalne, ale nic takiego nie znalazłam..

- Głowa do góry. – powiedziałam do siebie zarzucając czarną torbę na ramię.

Meredith podwiozła mnie do szkoły swoim granatowym Chevroletem. Nie chciałam wychodzić z samochodu, tak jak rano z łóżka, ale nie było odwrotu. Musiałam. Otworzyłam drzwi i wysiadłam. Ciocia powiedziała, że trzyma za mnie kciuki. Tak to mi się przyda, oby to wystarczyło. Meredith starała się mnie wspierać, ale wiedziałam, że walczy ze sobą. Ta sytuacja również, a zwłaszcza dla niej była trudna.

Przede mną stał ogromny budynek Mystic Falls High School, a dookoła banda rozwścieczonych nastolatków. Chciałam mieć to już za sobą. "Ostatnia klasa. Dam radę." - pomyślałam. Weszłam do środka, starałam się iść pewnym krokiem, chociaż czułam spojrzenia wszystkich zgromadzonych przed szkołą. Słyszałam ich myśli "To ta nowa.", "Kim ona jest?", "Jaka laska.". Wiedziałam, że tak będzie. Wzięłam głęboki oddech i odcięłam się na myśli które docierały do mnie z każdej ze stron. Nie które były normalne, zwyczajne, nie wszystkie dotyczyły mojej osoby. Nie chciałam słyszeć fantazji chłopaków z moją osobą. Skierowałam się do sekretariatu, po plan zajęć i resztę dokumentów. Pani Merryl pomogła mi znaleźć salę, już dawno było po dzwonku i uczniowie zajęli swoje miejsca. Weszłam do środka i poczułam wzrok wszystkich obecnych w klasie. Niepewnie podeszłam do biurka starszego mężczyzny i podałam mu swoje dokumenty. Uśmiechną się lekko pod nosem i powiedział podając mi rękę.

- Witamy na pokładzie panno Fell. - uśmiechnęłam się odwzajemniając uścisk dłoni – Proszę zajmij miejsce. -tak też zrobiłam. Było jedno wolne miejsce w przed ostatniej ławce. Wszyscy odprowadzili mnie wzrokiem, po chwili Pan Stevens zwrócił na siebie uwagę uczniów.

Przetrwałam pierwszą lekcję. Całą swoją uwagę skierowałam na nauczyciela, tak by nie słyszeć pozostałych osób zgromadzonych w sali. Następna matematyka. Podeszłam do planu szkoły i zaczęłam szukać drogi do następnej Sali. Odwróciłam się, a za mną stała jakaś blondynka mojego wzrostu, uśmiechnęła się szeroko odsłaniając rząd lśniących białych zębów.

- Cześć! Jesteś nowa. - stwierdziła z uśmiechem. Czułam jak przeszywa mnie wzrokiem, jakby chciała dowiedzieć się o mnie wszystkiego, łącznie z rozmiarem buta.

- A ty to kto? - odpowiedziałam szorstko, wzruszając ramionami. Widziałam jej rozczarowanie moją odpowiedzią i postawą.

- Jestem Caroline. - wyciągnęła dłoń w moją stronę, nie chętnie odwzajemniłam uścisk - Chciałam tylko przywitać się z nową koleżanką. - uśmiechnęła się szeroko. Wyczułam w niej, ku mojemu zdziwieniu, szczerość. Tak to była szczerość. - Jaką masz następną lekcję?

- Matematykę, w sali 17A. - odpowiedziałam patrząc w plan zajęć.

- To tak jak ja. - powiedziała z uśmiechem i pociągając mnie za sobą.

***

Pochłaniałam zapachy drzew, które mnie otaczały, świeży zapach i świergot ptaków przypomniały mi dobre czasy w których byłam szczęśliwym dzieckiem bez żadnych problemów. Podeszłam bliżej brzegu, po kamieniach, kucnęłam by zamoczyć dłonie w czystej wodzie. Była chłodna. Usiadłam na wyższym kamieniu i przyglądałam się naturze, jest taka piękna. W Nowym Orleanie też było pięknie; byłam szczęśliwa, miałam przyjaciół, miałam rodziców. Patrzyłam przed siebie, pamiętam swój ostatni dzień w rodzinnym mieście, był jednym z najgorszych dni w moim życiu. Czułam jak w gardle rośnie mi duża gula, do oczu napływają słone łzy na to wspomnienie. Weszłam na dziedziniec, był ogromny, a ja znowu poczułam się malutka tak jak pierwszy raz kiedy się tu pojawiłam; choć byłam wtedy pewniejsza siebie, czułam ogrom i masywność tego miejsca. Oczy wszystkich zgromadzonych osób skierowały się w moją stronę. Widziałam w nich współczucie i troskę, byliśmy jak rodzina, to byli moi przyjaciele. Siknęłam porozumiewawczo głową i skierowałam się do schodów prowadzących na piętro z których zszedł Elijah, jak zawsze elegancki, ubrany w ciemny garnitur, koszula również była czarna, stanął przede mną.

- Przyszłam się pożegnać. – powiedziałam niepewnie. – Dziękuję, że byłeś dziś przy mnie.-dodałam po chwili.

- Nie dziękuj. Potrzebowałaś wsparcia. – słyszałam troskę w jego głosie, zawsze tak było. Zawsze się o mnie troszczył. – Wiesz, że możesz na mnie liczyć? Zawsze będę o Ciebie dbał. – powiedział całując mnie w czoło. Był jak starszy brat, którego nie miałam, mój anioł stróż.

- Wiem. – szepnęłam lekko się do niego przytulając.

- Jest u siebie. – wiedział dlaczego tutaj jestem, a właściwie dla kogo.

Weszłam do sypialni Nika. Stał oparty o framugę okna, nie zareagował gdy weszłam. Choć usłyszał, wiem to. Czułam, że nie chciał na mnie patrzeć. Stanęłam obok niego nieśmiało wplątując swoją dłoń w jego. Spojrzałam na nasze odbicia w szybie. Był idealny, perfekcyjny, a ja musiałam go zostawić, to nie sprawiedliwe. Moje życie i miejsce jest tutaj, przy nim.

- Powiedz coś. – poprosiłam patrząc na niego.

- Musisz zapomnieć. – powiedział wyplątując swą dłoń – tak będzie najlepiej. – odwrócił się.

- Dla kogo?! – uniosłam głos – Chyba dla Ciebie! – krzyknęłam, czułam jak łzy napływają mi do oczu – Chcę mieć swoje wspomnienia, chcę mieć Ciebie w swoich wspomnieniach.

- A ja chcę, żebyś o mnie zapomniała!-krzyknął.

- Dlaczego? – wyszlochałam chcąc przytulić się do niego, odsunął się ode mnie. Nie zamierzał mi odpowiedzieć. Odwróciłam się w stronę okna i spojrzałam na siebie. Mój kok już dawno się rozpadł, oczy były czerwone od łez, jedynie czarna sukienka wyglądała nienagannie. Czułam, że znowu się rozsypuje. Mój świat jeszcze nie zaczął się składać, a już się rozsypał. Wzięłam głęboki oddech i powstrzymując łzy wydusiłam z siebie – Masz rację. Muszę zapomnieć. – odwróciłam się w jego stronę – Ale zrobimy to po mojemu. – oznajmiłam i szybko wybiegłam z sypialni, chcąc uciec jak najdalej. Po chwili poczułam jak Nick przyciska mnie do ściany w korytarzu. Patrzył na mnie tym wyjątkowym spojrzeniem zarezerwowanym tylko dla mnie; czułam jego ciężki oddech na sobie.

- Nie mogę się na to zgodzić. – powiedział, poczułam jego usta na swoich, poddałam się pocałunkowi. Pragnęłam być blisko niego. – Wiem co do mnie czujesz. Uwierz, czuję to samo.- Oderwał usta i spojrzał głęboko w moje oczy. Wiedziałam co zamierza zrobić i nie chciałam do tego dopuścić, próbowałam wyswobodzić się z jego uścisku, ale był ode mnie silniejszy. Złapał moja twarz i skierował ku sobie. – Zapomnij o nas. Zapomnij mnie. Wyjedziesz z Nowego Orleanu, i ułożysz sobie życie. Będziesz szczęśliwa.

Wydałam z siebie głośny krzyk bólu i cierpienia, moje oczy znowu się zaszkliły. Chciałbym zacząć od początku tylko jak to zrobić? Pokręciłam głową i szybko wytarłam łzy. Mogłam nie pić werbeny, mogłam poddać się jego zauroczeniu. Może mniej bym cierpiała? Szybko pokręciłam głową odrzucając tę myśl. To była dobra decyzja, nie mogłam postąpić inaczej.

- Co taka ładna dziewczyna robi tutaj sama? - zza pleców usłyszałam męski głos.