Co o tym sądzę? Miałem okazję pracować w SAD IMC Poland - w sumie niezbyt długo i raczej “dorywczo”, ale przerażał mnie bałagan jaki panował w tej firmie. Sądzę, że niewiele się zmieniło do tego czasu i to co mamy do czynienia teraz to standard - ktoś zapomniał, albo zwolnili odpowiedzialną za ten dział osobę itp., itd.

Cóż… w końcu SAD do monopolista, więc nie musi się specjalnie starać, chociaż już chyba czuje na plecach oddech “prawdziwego” jabłka, czy chociażby Cortlandu uważanego za “jasną stronę mocy” (hi CoSTa! )

Reasumując - to nie jest żadna apokaliptyczna wizja - po prostu bałagan w papierkach.

To co nas jednak całkowicie zaskoczyło to szczerość producenta. Otóż dwa razy na wizualizacji działania tego czegoś widać napis pt. “efekt udramatyzowany”. Czyż to nie wspaniałe?

Tylko, tak serio, co to znaczy? Że wcale nie działa jak w reklamie? A może działa, ale nie do końca?

A może by tak w każdej reklamie coś takiego zamontować- poczynając od danonków?

Na Kwadracie można wyczytać newsa o tym jak to politycy PISu skarżą się, że portal Onet publikuje zdjęcia, na których ci wyglądają “niekorzystnie”, z ”z zaciekłymi minami, otwartymi ustami lub w innych niekorzystnych pozach” (sic!).

Marcin pisze więc, że musi powstać odpowiednie ciało regulacyjne- Ministerstwie Fotografii i Mediów Wizualnych…

Ale przecież taki pomysł już kiedyś padł: nazywał się Ministerstwo Prawdy.

No cóź mogę powiedzieć…
Iran po prostu musi zacząć inwestować w lepszych grafików. Co innego mnie jednak zaciekawiło w całej tej akcji. To szybkość z jaką normalna informacja przeobraziła się w coś więcej, coś na kształt mini-mema, który żyje własnym życiem ponad głowami zwykłych zjadaczy informacji.

Sekundę po “wybuchnięciu” całej afery mamy już pare(naście) mniej lub bardziej śmiesznych parodii, godzille i lolcata.

O tym za chwile - najpierw jedno zdjęcie:

Aby zrozumieć przekaz twórczości Cartier- Bressona trzeba zatrzymać się i dokładnie rozejrzeć. Zobaczyć spektakl symboli i treœści widocznych czasami za pierwszym, a czasami dopiero za dziesiątym rzutem oka. I jak? Co widzicie na tej konkretnej fotografii?

Oto jest plac zalany wodą, przez którą biegnie człowiek znajdujšąy się wczeœniej na leżącej w wodzie drabinie (widać, że wczeœśniej też po niej biegł - spójrzcie na rozchodzące się kręgi wodne). Nie wiadomo jak głęboka jest woda (choć biorąc pod uwagę, że woda odbija œświatło niemal jak lustro, musiało być bardzo płytko) , więc ciężko ustalić co się późŸniej z nim stało. Zamoczy sobie swoje ładne buty, czy wpadnie po pas? Tego się nigdy nie dowiemy, bo to stanowi nierozwiązywalną zagadkę, jakich pełno w twórczoœci Bressona.
Zauważyliœście, że pięta bohatera jest tuż nad wodą? Ile czasu potrzeba aby do nie wpadł? Setne sekundy. I to jest właśœnie moment decydujący. Albo raczej “Decydujący Moment” - okreśœlenie sytuacji, która jeszcze nie nastała, lub takiej która już trwa, ale uchwycona jest tuż przed kulminacją.

Decydujący moment to okreœlenie-klucz, które przylgnęło do Bressona, w gruncie rzeczy bez jego wiedzy. Sam mistrz nie używał tego okreśœlenia - stało się popularne dopiero po publikacji jednego z najbardziej fascynujących albumów w dziejach fotografii - “Images a la Sauvatte” co oznacza w wolnym tłumaczeniu “zdjęcia od niechcenia” bądźŸ “zdjęcia zrobione mimochodem”. Dopiero gdy wydano album w wersji amerykańskiej przechrzczono go bez ingerencji HCB na “The Decisive Moment” co będzie miało fundamentalny wpływ na teorie fotografii w przyszłośœci*
Następny charakterystyczny element twórczoœci Cartiera to współgranie elementów kadru. Widzicie œcianę po lewej stronie? i postać człowieka na plakacie w niemal identycznej pozie jak nasz główny bohater? Zapewne myœlicie, że to jakiœ przypadek lub “każdemu mogło się udać”, ale wcale tak nie jest - jak tylko zaczniecie przeglądać jego twórczośœć zobaczycie, że tego typu zdjęć jest multum - zabawa formą, “warstwami” i symbolami jest na porządku dziennym.

HCB we wspomnianym wyżej albumie zawarł swój program artystyczny, okreśœlił swój stosunek do dwóch podstawowych i ciągle œścierających się ze sobą szkół - techniki i stylu. Jednoznacznie opowiedział się za stylem, jako główną płaszczyzną swojej twórczośœci.

I rzeczywiœście Bresson nie interesował się zbytnio technikaliami. Dotarłem kiedyœ do wywiadu jaki udzielił polskiej dziennikarce (o ile wiem był to jedyny taki wywiad dla polskich mediów), w której wyraŸnie stwierdził, że jedynego aparatu jakiego używa jest Leica, natomiast wszystkie klisze oddaje do zaprzyjaŸźnionego paryskiego zakładu fotograficznego.

Czytając biografie i wspomnienia Cartiera ciężko nie dojœć do wniosku, że dla niego fotografia była jedynie p󳜶rodkiem do celu jakim było… malarstwo. Sam zresztą kiedyœ zupełnie lakonicznie i naturalnie powiedział:

“Kocham malarstwo. Jeœli chodzi o fotografię - nic z tego nie rozumiem”.

Henri Cartier Bresson zmarł 3 sierpnia 2004 roku mając 96 lat.

Linki:

Magnum Photos - Portfolio Cartiera Bressona
Biografia HCB na Wikipedii (ang)
Fundacja HCB
AfterImage - Galeria zdjęć Bressona

Porobiliśmy sobie zdjęcia jak skaczemy z parkowych ławek na ziemię.

Cel? Żaden. Czysta głupawka. Śmianie się z własnych min uchwyconych podczas skoków. Na jednym mam nawet fryzure jak ten małolat z Tokio Hotel

Polecam Wam szczególnie taką odskocznię od poważnych czarnobiałych, ważnie-poważnych Fotografii Artystycznych.

Boże, niegdy bym nie pomyślał, że sam coś takiego będę wyprawiał!

Rozmawialiśmy o wielu ciekawych kwestiach związanych o rozwojem osobistym, życiem, o podróżach, różnicach między kobietami i mężczyznami, ewolucjach i rewolucjach…ale w końcu temat, na chwilę, zszedł na fotografię.

Alex bowiem przyniósł na spotkanie książkę o fotografii cyfrowej, czym wyjątkowo mnie zaciekawił, bo jak zapewne wiecie ja jestem na etapie konwersjii na analoga i tzw. powrotu do korzeni.

Wyłożylem mu motywy mojej zmiany nastawienia do cyfry. Stoję bowiem na stanowisku, że łatwość z jaką tworzy się fotografię “zdigitalizowaną” obdziera jej autora z szacunku do niej. Do czego bowiem ma się mieć szacunek skoro w przeciągu paru sekund można ustrzelić kilka niemal identycznych zdjęć?

Wcześniej każdą klatkę trzeba było cyzelować, kombinować, mierzyć światło, walczyć o lepszy efekt- jednym słowem: bardziej się starać.

Alex widocznie nie chciał się z kłócić z tym podejściem, ale wyłożył swoją filozofię; mam nadzieję, że dobrze ją przedłożę (Alex, jeśli to czytasz, proszę popraw, jeśli gdzieś przekłamię Twoje słowa):

Aparat jest tylko narzędziem, a fotografia cyfrowa jest ewolucją tej tradycyjnej. Skoro można mieć coś szybciej, łatwiej i w przystępniejszej formie, dlaczego należy z tego rezygnować?

Już wracając z tego spotkania rozmawiałem z D. o takim punkcie widzenia i w sumie też muszę się z nim zgodzić, ale widzę jedno miejsce w tym powstaje problem: motywacja.

W moim przypadku, gdy robiłem zdjęcia analogowe, moja motywacja do wychodzenia “na zewnątrz”, zmagania się z problemami technicznymi, z niekompetentnymi fotolabami itp. to było wyzwanie, które podnosiło moją motywację. Ambicje wzrastały wraz z trudnościami.

Przychodzi fotografia cyfrowa i trudności znikają, jedna po drugiej. Obniża się też poziom motywacji. Obniża się chęć robienia zdjęć, bo przychodzi to zbyt łatwo.

Zdałem sobie sprawę, że moja motywacja polega na walce z trudnościami i czerpie radość z ich pokonywania. I dopiero wtedy z jakości zdjęć. Frustracje stały się bezpiecznikiem przyjemności - czy ja jestem jakimś masochistą?

Są jednak osoby, którym robienie zdjęć sprawia przyjemność, bez wgłębiania się w szczegóły techniczne, albo też bez “sztucznego” utrudniania sobie życia chociażby z całonocnymi ekspozycjami na średnich formatach (tak, tak Rudolf, macham teraz ręką do Ciebie! ;P)

Wracając z tego spotkania pomyślałem, że takie fotograficzne rozmyślania bardzo łatwo można przenieść na inne sfery życia. Czyż nie?

Otóż jesteśmy bliscy ujrzenia na konsumenckim rynku cyfrową rolkę filmu. A konkretniej mówiąc - urządzenie w kształcie rolki filmu, które potrafi rejestrować obraz w zastępie błony światłoczułej i zapisywać go na mikropamięci (umiejscowionej w bębnie rolki). Narazie mowa jest jedynie o tzw. małej klatce, ale niewykluczone, że ujrzymy cyfrową rolkę także na średnim formacie (co może swoją drogą kosztować fortunę…). Jakieś jaskółki tego można ujrzeć w relacji z konferencji Chicago GSB Tata India Business jeszcze z 2007 roku (film na Youtube).

Co to oznacza? Że niedługo każdy analogowy aparat fotograficzny będzie mógł “przepotwarzyć” się w dobrej jakości cyfrówkę.

Oznacza to także dwie inne rzeczy: ostateczne wyeliminowanie analogowego filmu jako narzędzia kreacji (chociaż ponoć przy pomyśle Taty wydatnie współpracował Ilford…) a także rychły koniec tzw. cyfrowych przystawek do aparatów.

Nie wiem jak Wy, ale ja jestem podekscytowany.

Otóż grupka znajomych, pare lat starszych ode mnie (w sumie znałem ich jedynie ze słyszenia) wybrało się w polskie góry, bodajże w Tatry. Byli w miarę doświadczonymi podróżnikami, chyba nawet należeli do harcerstwa.

Pewnego dnia jednak wyszli ze schroniska bez żadnego wyposażenia, grubo po południu, nie informując nikogo o tym. Możliwe, że chcieli się tylko troche przejść.

Odnaleziono ich nieżywych dopiero na wiosnę, jak stopniały zimowe śniegi. Było o tej historii głośno nawet w mediach - był taki program w TVN, prowadzony zazwyczaj z miejsca wypadku, prowadzący otoczony taśmą od wszechobecnych gapiów i wkurzającą ciągle migającą lampą. Zapewne wiecie o jaki program chodzi.

Pojawił się w nim ojciec tych (wtedy jeszcze) zaginionych nieszczęśliwie chłopaków- okazało się, że starcił dwoje synów.\

W święto zmarłych, jak jestem w Polsce i odwiedzam rodzinna miejscowość i znajome groby widze też ten w którym oni sa pochowani. Grób, którego płyta jest na górze charakterystycznie postrzępiona w kształcie szczytów górskich.

Ostatnio dowiedziałem się, że razem z ciałami całej grupy odnaleziono aparat fotograficzny. Z w połowie wywołaną kliszą.

A na niej zdjęcia uśmiechniętych twarzy na tle panoramy gór.

Gdy usłyszałem tą historię zacząłem się zastanawiać co zrobiłbym na miejscu tego ojca. Czy chciałbym mieć takie zdjęcia?

Nie. Nie chciałbym mieć. Przeklinałbym żywotność tego filmu i aparatu, które przetrwały zimę w górach nienaruszone.