"In alle dingen"

De rol van Leffe bij mijn roeping als jezuïet - een getuigenis van Nikolaas Sintobin sj over zijn roeping

2026-04-26T08:00:00.001+02:00

Een tijd geleden werd ik geïnterviewd voor "Visie", het ledenblad van de EO. Hieronder een uittreksel.

Nikolaas kijkt even naar buiten, waar meeuwen krijsend langs glijden, en zoekt naar woorden. Met een hand tegen zijn borst: “Ik ervoer een innerlijke leegte. Alles was er, maar het gaf me geen perspectief. Althans: geen volledig perspectief. Ik kon mij geven, maar niet helemaal. Ik was niet echt op mijn plek, en had geen idee waar dit aan lag. De horizon was niet open.”

In het najaar van 1988 deed hij samen met zijn gebedsgroepje een stilteretraite in de abdij van Leffe. “Op vrijdagavond 11 november 1988, tijdens de gebedstijd, kwam opeens deze vraag in mijn hart: ‘Nikolaas, je hebt de laatste maanden iets nieuws ontdekt en ervaart sindsdien zo’n vreugde... heb je eraan gedacht om dit op de eerste plaats in jouw leven te zetten; wat als jij je leven helemaal beschikbaar stelt aan God en jezuïet wordt?’

Die vraag had ik mezelf nooit gesteld. Nooit eerder in mijn leven had ik mij de toekomst zo voorgesteld. Maar die vraag stellen, was hem beantwoorden. Want er was zo’n overweldigend gevoel van vreugde in mijn hart – noem het gerust een Godservaring.”

Is Jezus tegen oecumene? - Homilie van Nikolaas Sintobin sj voor deze zondag

2026-04-25T08:00:00.002+02:00

Hier vind je de tekst van mijn homilie voor deze zondag.

4^de zondag van Pasen A

Hand. 2,14a.36-41 Ps. 23/22 1 Petr. 2,20b-25 Joh. 10,1-10

De evangelietekst die we net te horen kregen kan schokken. Als mensen van de 21^ste eeuw zijn we meer en meer gewend aan het samenleven met mensen van andere godsdiensten en overtuigingen. Voldoende om te weten dat daar heel wat mooie en goede dingen te rapen vallen. Het Tweede Vaticaans Concilie stelde reeds in 1965 dat de niet christelijke godsdiensten “niet zelden een straal weerkaatsen van de Waarheid, die alle mensen verlicht.” Is dit wel verenigbaar met de harde woorden die Jezus hier spreekt over de valse en misdadige herders die Hem zijn voorgegaan. Is Jezus dan tegen oecumene?

Dit was de vraag die spontaan bij me opkwam bij het lezen van deze tekst. Op zich lijkt dit me een zinvolle vraag. Alleen, het heeft niet veel zin om deze vraag te willen beantwoorden vanuit deze tekst. Die tekst gaat namelijk niet over oecumene. In deze tekst wil de theoloog-evangelist Johannes ons doen nadenken over wie Jezus is en over het belang van Jezus. Voor christenen is Jezus inderdaad niet zomaar een optie, een interessant personage dat ons mooie verhalen vertelt over God. Voor christenen is Jezus de alpha en de omega. Alles staat of valt met Hem. Vandaar dat Johannes zo’n radicale woorden spreekt. Ik zou vandaag drie aspecten willen noemen die deze evangelietekst ons leert over Jezus.

1. Johannes zegt over de schapen en de herder dat ze elkaar kennen, en wel op een persoonlijke manier, bij naam. Als christenen geloven wij niet in de eerste plaats in een leer of in een boodschap. Wij geloven in een persoon. Geloven in Jezus nodigt uit om een persoonlijke band op te bouwen met Hem. Die persoonlijke band is er een van mens tot mens. Die relatie zal dus verschillend zijn voor elkeen en kan variëren in de loop van het leven. Je kan meer geraakt zijn door de genezende Jezus, maar ook door de onderrichtende Jezus of de lijdende Jezus of de Jezus die opkomt tegen onrecht. Zo rijk en verscheiden is de persoonlijkheid van de Heer.

2. Johannes leert ons ook dat Jezus elke mens op een unieke wijze roept. Het is geen toeval dat we deze tekst te lezen krijgen op roepingenzondag. Waartoe roept de herder zijn schapen? Om naar buiten te gaan, wetend dat de herder voorop loopt. Beste medegelovigen, de Heer roept ons om naar buiten te gaan.

Jezus vraagt ons om de wereld in trekken. Het Evangelie en het geloof zijn ons niet toevertrouwd om ze angstvallig voor onszelf te houden. Neen. We mogen en moeten het Evangelie delen met anderen. Dat betekent dat we risico’s moeten nemen. De dialoog aangaan met anderen door te luisteren en te speken. Steeds weer ontdekken wat het Evangelie kan betekenen in de diverse contexten waarin we leven en werken. Zonder angst. Immers, zo belooft Jezus ons, Hij gaat voor ons uit. Hij is bij ons en toont ons de weg. Als we echt luisteren naar zijn stem, als we bereid zijn om onderscheidend op weg te gaan, dan mogen we geloven dat we niet verloren zullen lopen.

3. In het laatste zinnetje van de evangelielezing van vandaag legt Jezus ons uit wat de vrucht is van de navolging van Hem: Ik ben gekomen, opdat zij leven zouden bezitten, en wel in overvloed. Christen worden, meer christen zijn gaat uiteindelijk over leven, over echt leven. Wat Jezus ons te bieden heeft en waar Hij ons toe uitnodigt is voluit leven. Elk op zijn of haar unieke manier. Leven zoals Jezus het ons leert: leven in liefde, een leven dus gedeeld met anderen en dat zich nergens laat door tegenhouden, zelf niet door de dood.

Beste medegelovigen, ik meen te mogen zeggen dat Jezus wel degelijk voor oecumene is. Anders zou onze Kerk de oecumene niet zo genegen zijn. Wij kunnen veel leren van de andere godsdiensten. Maar er is maar één Heer waarvan wij geloven dat Hij dé Weg, dé Waarheid en hét Leven is. Zijn naam is Jezus.

Als Ignatius van Loyola een toekomstige heilige aanraadt om niet te veel te bidden - Citaat

2026-04-24T08:00:00.001+02:00

Onderstaand citaat komt uit een brief van Ignatius van Loyola aan Francisco de Borja, hertog van Gandía en onderkoning van Spanje. Ignatius schreef deze brief aan Francisco kort nadat deze, eerst in geheim, jezuïet was geworden. Hij was toen nog steeds onderkoning van Spanje. De later heilige Francisco de Borja sj besteedde vele uren per dag aan gebed. Té veel, vond Ignatius. Hij schrijft :

“Ik verkies dat de helft van die tijd omgezet wordt in studietijd, want de kennis … blijkt altijd heel belangrijk of nuttig voor de toekomst. Besteed die tijd voor het bestuur van uw staat, voor geestelijke gesprekken …

Het leidt geen twijfel dat er meer verdienste is voor de ziel en meer genade als ze van haar Heer kan genieten in verscheiden activiteiten en op verschillende plaatsen, eerder dan in één enkele …” (20 september 1548)

God kan je vinden in alle dingen, niet alleen in gebed.

De erfenis van paus Franciscus, een mensenmens - Nikolaas Sintobin sj in gesprek met Lieve Wouters - Video

2026-04-23T08:00:00.001+02:00

Voor Otheo ging ik in gesprek met journalist Lieve Wouters over de nalatenschap van paus Franciscus.

Klik hier om de video te bekijken of op onderstaande afbeelding.

De tien tips van Franciscus om je geloof ten volle te beleven - Waarom ik paus Franciscus zo dankbaar ben en blijf

2026-04-22T08:00:00.002+02:00

Graag geef ik nu nog deze tien tips mee. Ze komen voort uit diverse teksten en toespraken van paus Franciscus. Het is zijn waardevolle en praktische raadgevingen om te groeien in je geloof en dus in het leven. Dank, beste paus Franciscus!

1. Zoek overal Jezus.

2. Gebed is de adem van het geloof.

3. Jezelf leren kennen is niet makkelijk!

4. De werkelijkheid is belangrijker dan ideeën.

5. Spreek met je hart, handel met je hart.

6. Volg de heiligen, ieder op zijn eigen weg.

7. Nederigheid is de toegangspoort tot alle deugden.

8. We hebben bruggen nodig, geen muren.

9. Open de deuren.

10. Er is geen heiligheid zonder vreugde.

Brief van Ignatius van Loyola naar aanleiding van het overlijden van paus Franciscus - Bekendgemaakt via de goede zorgen van Nikolaas Sintobin sj

2026-04-21T08:00:00.001+02:00

Hemel

21 april 2025, aardse tijd

Vertrouwelijk

Van: Ignatius van Loyola

Aan: de jezuïeten

Betreft: pater Jorge Bergoglio

Dierbare medebroeders,

Ik heb met grote vreugde en dankbaarheid medebroeder J. Bergoglio verwelkomd in de hemel. Ik merk dat er een tsunami van reacties is losgekomen. Opvallend is dat zoveel leiders van andere godsdiensten hun waardering voor hem uitspreken. Blijkbaar heeft Jorge veel gedaan voor verzoening in jullie zo verdeelde wereld. Je weet hoeveel belang ik daaraan hecht.

Jullie snappen dat ik geschokt, veeleer dan opgetogen was bij zijn pausverkiezing. Ik verlang van jezuïeten immers dat zij onze kerk dienen in nederige functies, niet van bovenuit. Ik heb, net als jullie, echter snel gemerkt dat onze Franciscus vanuit zijn toppositie resoluut koos voor nederigheid. Natuurlijk was daar de mij dierbare eenvoud van kledij, zijn sobere leefwijze en zijn barmhartigheid. Hij heeft jullie echter bovenal de spiegel voorgehouden van de nederigheid van Jezus. Daar is het mij om te doen. Inderdaad, zoals Jezus steeds luisterde naar de Vader, zo luisterde onze Jorge elke dag langdurig naar de Geest. Hij nam zijn beslissingen vanuit stil gebed. Onderscheiden, zo noemen wij dat. Mijn vreugde kon niet op toen ik merkte dat hij uiteindelijk de hele kerk meenam in die nederige onderscheidingswijsheid. Jorge noemde dat synodaliteit.

Ik ben ook geraakt door de aandacht die onze medebroeder gaf aan gerechtigheid. Moeder aarde, minderheidsgroepen, slachtoffers van misbruik en van oorlogsgeweld, migranten, het kwetsbare leven bij het begin en aan het einde van ons bestaan, gevangenen: ze kregen de voorkeursaandacht van deze bisschop van Rome. Liefde moet zich meer uiten in daden dan in woorden, schreef ik ooit. Laat de dankbare gedachtenis van Francisco voor jullie hier een blijvende aanmoediging toe zijn.

Tot slot nog dit. Sommigen vonden dat deze gezel van Jezus een al te hevig temperament had en te doortastend kon zijn. Jullie weten dat ook ik opvliegend kon zijn. Net als Jorge was ik verre van volmaakt en een doordrijver. Dat heeft ook zijn voordelen. Wil je in onze mensenwereld iets gedaan krijgen, dan moet je soms spijkers met koppen kunnen slaan. In onze kerk is dat niet anders. Uit eigen ervaring weet ik dat dit voor de medewerkers lastig kan zijn. Hopelijk zijn jullie naar hem toe even vergevingsgezind als jullie dat waren voor mij.

Met jullie verbonden in dank en lof voor onze dierbare medebroeder Jorge,

Ignatius

Paus Franciscus over de enige zekerheid die hij heeft - Waarom ik paus Franciscus zo dankbaar ben en blijf

2026-04-20T08:00:00.001+02:00

Op maandag 19 augustus 2013 had Antonio Spadaro sj een exclusief interview met Paus Franciscus.
Hieronder een uittreksel:

“Ik heb slechts één dogmatische zekerheid: en dat is dat God aanwezig is in het leven van elke persoon. God is present in het leven van iedereen. Ook als het leven van een persoon een puinhoop is, als het verwoest is door ontucht, door drugs, of door om het even welke reden, dan is God toch aanwezig in zijn leven.”

Dé twee uitspraken van paus Franciscus die ik meeneem voor mijn persoonlijk leven - Waarom ik paus Franciscus zo dankbaar ben en blijf

2026-04-19T08:00:00.001+02:00

Dit zijn dé twee uitspraken van paus Franciscus die ik meeneem. Ik vermoed dat ze me nog lange jaren zullen inspireren en zowel mijn werk als jezuïet als mijn geestelijk leven zullen bepalen.

1. Met aandrang smeken om vreugde

In het najaar van 2016 hielden de jezuïeten hun 36^ste Algemene Congregatie in Rome. Hoogtepunt van zo’n Congregatie is de audiëntie met de Paus. De verwachtingen waren gespannen. Wat zou de eerste Paus-jezuïet zeggen aan de Sociëteit van Jezus? Zijn toespraak was gewijd aan ignatiaanse spiritualiteit. Ze was behoorlijk verrassend. In het bijzonder dit citaat trok mijn aandacht:

We kunnen altijd een stap voorwaarts doen door nadrukkelijk te vragen om vreugde. In de twee apostolische exhortaties en in Laudato Si’ heb ik consequent het belang onderstreept van de vreugde. … Het gaat om de vreugde van het evangeliseren, de vreugde van de familie, de vreugde van de Kerk, de vreugde van de schepping.

….

(Ignatius) moedigt onszelf en anderen aan “nadrukkelijk te vragen om Gods vreugde” … Het beoefenen en aanleren van dit smeekgebed en het met aandrang vragen om vreugde is de belangrijkste dienst die wij verlenen aan de vreugde. … de vreugde is het fundament van de Blijde Boodschap; … Men kan geen goed nieuws brengen met een droevig gezicht. Vreugde is niet een decoratief extra, het is een duidelijke aanwijzing van genade: het laat zien dat de liefde actief, werkzaam en present is.

2. Durf risisico’s te nemen

Op zaterdag 28 september 2024 was er in Brussel een ontmoeting tussen de jezuïeten van de Lage Landen en de paus. Ik mocht toen een vraag stellen aan de paus. Hieronder lees je mijn vraag en het antwoord van Franciscus.

Vraag N.S. - Ik woon in Amsterdam, een van de meest geseculariseerde steden ter wereld. Pater generaal Adolfo Nicolás zei ooit dat hij ervan droomde om de Geestelijke Oefeningen aan atheïsten te geven. In ons land is atheïsme eerder de norm dan de uitzondering. Maar we willen de rijkdom van ons spirituele leven aan al onze buren geven, echt aan iedereen, zoals u zegt: “Todos, todos”. Hoe kunnen we dit diepe niveau van inculturatie bereiken?

Antwoord paus Franciscus - We vinden de grens van inculturatie door het begin van de orde te bestuderen. Jullie meesters zijn pater Matteo Ricci, pater Roberto de Nobili en de andere grote missionarissen die ook sommigen in de Kerk bang maakten door hun moedige optreden. Deze meesters trokken de grens van de inculturatie. Inculturatie van geloof en evangelisatie van cultuur gaan altijd samen. Dus wat is de grens? Er is geen vaste grens! Die moet je zoeken door onderscheiding en onderscheiden doe je in gebed. Het valt me op, en ik herhaal het voortdurend: in zijn laatste toespraak zei pater Arrupe om aan de grenzen te werken en tegelijkertijd nooit het gebed te vergeten. Het gebed van de jezuïet ontwikkelt zich in grensgebieden, in moeilijke situaties. Dat is het mooie van onze spiritualiteit: risico’s nemen.

Waarom wilde Jezus dat de leerlingen van Emmaüs Hem niet herkenden? - Homilie van Nikolaas Sintobin sj

2026-04-18T08:00:00.000+02:00

Hieronder vind je mijn homilie voor deze zondag.

3e zondag van Pasen, jaar A

Hand. 2,14.22-28 - Ps. 16/15 -1 Petr. 1,17-21 - Lc. 24,13-35

Het verhaal van de leerlingen van Emmaüs klinkt vertrouwd in de oren. Zó vertrouwd dat het moeilijk kan zijn om het bijzondere van wat er beschreven wordt tot ons door te laten dringen. Ik wil het verhaal opnieuw met jullie doornemen en inzoomen op drie aspecten die wezenlijk zijn, maar waar me misschien over heen lezen.

1. Beide mannen zijn zijn niet op zoek naar Jezus. Ze zijn zwaar ontgoocheld. Kleopas en zijn gezel hopen of verwachten niets. Voor hen is het verhaal over. Zoals in de andere verschijningsverhalen neemt de verrezen Heer zélf het initiatief om naar hen toe te komen. Het minste dat je kan zeggen is dat Jezus dit niet doet op een opdringerige wijze. Lucas zegt letterlijk: Hun ogen werden verhinderd Hem te herkennen. Jezus wil niet dat ze Hem al te vlot herkennen. “Zo maar” geloven in de verrijzenis, als was het een evidentie, is niet de bedoeling. Eigenlijk is dit in overeenstemming met het hele verhaal. Het bestaan van Jezus is niet sprookjesachtig. Het is niet vreemd dat geloven in zijn verrijzenis niet vanzelf kan.

Hoe moet dat dan wél gebeuren?

2. Vervolgens ontspint zich een gesprek tussen die vreemde bezoeker en beide mannen. Het is geen vroom glorie-halleluja-gesprek. De ruigheid van de concrete ervaring van de voorbije tijd komt uitgebreid aan bod. Dat gesprek doet iets met de leerlingen. Maar Jezus hebben ze nog steeds niet herkend. Ze nodigen Hem uit samen met hen te eten. Samen eten doe je niet met om het even wie. Dat heeft iets vertrouwelijk. Dat vraagt dat je je veilig voelt. Daar komt bij dat eten gaat over wat nodig is om te leven. Zonder eten ga je dood.

De leerlingen van Emmaüs zijn nu zover dat ze Jezus – die ze nog steeds niet hebben herkend - binnen kunnen laten in de kern en de intimiteit van hun leven. Voor de tweede keer neemt Jezus nu het initiatief. En hoe. Het brood dat zij Hem aanbieden, gaat Hij meteen teruggeven en uitdelen. Jezus ís gave. Geloven in Hem heeft te maken met delen en ontvangen. Dit is het moment waarop zij Hem herkennen. Het is tevens het moment waarop Jezus opnieuw verdwijnt en hen de vrijheid laat – en dus de verantwoordelijkheid – om zelf aan de slag te gaan.

3. Dat gaan de mannen nu ook doen. Ze bekeren zich, letterlijk. Ook al is het nacht en zouden ze logischerwijze moeten gaan slapen, ze maken rechtsomkeer. Niets kan hen tegenhouden. Zo dringend en indringend is de ervaring van de ontmoeting met de levende Heer. Ze kunnen niet anders dan die te delen met anderen.

Er kan veel meer over dit verhaal verteld worden. We hebben het nu even puur ervaringsmatig bekeken. Dat levert een interessante geloofspedagogiek op. De verrezen Heer dringt zich niet op. Hij biedt zich aan, discreet. Geloven in Jezus betekent dat je Hem een plaats geeft in de de intimiteit van je leven en je bewust wordt hoezeer Hij daar aan het werk is. Onze eigen verlangen en bijdrage tot dat geloofsavontuur zijn belangrijk. Toch komt het initiatief van de Heer zelf. Tot slot, het teken van de waarachtigheid van de ontmoeting met de Heer, is dat het in beweging zet. Je wil het delen met anderen. Je kan het niet voor jezelf houden.

Wat moet je doen om heilig te worden? - Paus Franciscus - Waarom ik paus Franciscus zo dankbaar ben en blijf

2026-04-17T08:00:00.001+02:00

Wie is er geroepen om heilig te worden?

Nr 12: Om heilig te zijn is het niet noodzakelijk bisschop, priester, religieus of religieuze te zijn. Vaak hebben wij de verleiding te denken dat heiligheid voor hen is weggelegd die de mogelijkheid hebben afstand te houden van gewone bezigheden om veel tijd aan het gebed te wijden. Dat is niet zo. Wij zijn allen geroepen heilig te zijn door in liefde te leven en ieder in de bezigheden van iedere dag, daar waar hij zich bevindt, een eigen getuigenis af te leggen.

Hoe kan je groeien in heiligheid?

Nr 16: Deze heiligheid waartoe de Heer je roept, zal groeien door kleine gebaren. Bijvoorbeeld: een dame gaat naar de markt om boodschappen te doen, ze ontmoet een buurman en begint te praten, en de kritiek komt. Maar deze vrouw zegt in zichzelf: "Nee, ik zal over niemand kwaad spreken". Dit is een stap naar heiligheid. Thuis vraagt haar kind haar om over zijn fantasieën te praten en, zelfs als ze moe is, zit ze naast hem en luistert ze met geduld en genegenheid. Dat is nog een offer dat heiligt. Dan ervaart zij een moment van angst, maar onthoudt de liefde van de Maagd Maria, neemt de rozenkrans en bidt met geloof.

"Gaudete et exsultate", apostolische exhortatie, Paus Franciscus 2018

Paus Franciscus over de slechte dromen van sommige christenen - Waarom ik paus Franciscus zo dankbaar ben en blijf

2026-04-16T08:00:00.002+02:00

Gedurende de maand augustus 2013 mocht Antonio Spadaro sj Paus Franciscus interviewen.

Hieronder een uittreksel:

‘Als een christen droomt van restauratie of legalistisch is, of als hij alles helder en zeker wil hebben, dan vindt hij niets. De traditie en het geheugen van het verleden moeten ons echter wel helpen om met moed nieuwe ruimten open te stellen voor God.

Wie vandaag steeds disciplinaire oplossingen zoekt, wie op een overdreven manier naar doctrinaire ‘zekerheid’ neigt, wie hardnekkig het verloren verleden zoekt te recupereren, heeft een statische visie die de klok terugdraait. Op die manier verwordt het geloof tot een van de vele ideologieën.

De Kerk als een veldhospitaal - een van de meest spraakmakende vergelijkingen van Franciscus - Waarom ik paus Franciscus zo dankbaar ben en blijf

2026-04-15T08:00:00.001+02:00

Op maandag 19 augustus 2013 had Antonio Spadaro sj een exclusief interview met Paus Franciscus.

In dit uittreksel gebruikt hij een vergelijking die de geschiedenis in is gegaan.

‘Wat heeft de Kerk het meest nodig op dit historische moment? Zijn hervormingen nodig? Wat zijn uw verlangens voor de Kerk van de komende jaren? Van welke Kerk droomt u?’.

Ik beschouw de Kerk een beetje als een veldhospitaal net na een slag. Het heeft geen zin om aan een zwaargewonde te vragen hoe hoog zijn cholesterolgehalte is en hoe het zit met zijn suikergehalte. Met moet eerst zijn wonden helen, pas nadien kan men over de rest praten. Wonden helen, wonden verzorgen… en men moet van onderuit beginnen’. ‘De Kerk heeft zich soms laten inkapselen in details en kleine voorschriftjes. Het belangrijkste is nochtans de Blijde Boodschap: “Jezus Christus heeft je gered!”

Daarom dienen de kerkbedienaars wezenlijk bedienaars van de barmhartigheid te zijn.

Mini-cursus bidden met de Bijbel (4/4): hoe beëindig ik mijn gebedstijd ? Webinar met Nikolaas Sintobin sj

2026-04-14T08:00:00.006+02:00

In het vierde deel van deze minicursus over het ignatiaanse bijbelgebed bespreek ik, Nikolaas Sintobin sj, het slot van het bidden met een Bijbeltekst. Ik behandel hierbij de volgende punten:

* Je gebed met een Bijbeltekst "afwerken", heeft dat zin?

* Waarom de laatste vijf minuten van je gebed zo belangrijk zijn.

* Wat is de samenspraak en hoe kan je je gebed zo afsluiten dat je terug in verbinding staat met de ruimere Kerk?

* Terugblikken op je gebed met een Bijbeltekst, hoe doe je dat?

Klik hier om deze video te bekijken of klik op onderstaande afbeelding.

Wil je meer te weten komen over de ignatiaanse wijze van bidden met de Bijbel, lees dan mijn boek: Bidden met de Bijbel. In de leer bij Ignatius van Loyola. Bestellen kan hier: https://platform-ignatiaanse-spiritualiteit.org/nieuws/bidden-met-de-bijbel-in-de-leer-bij-ignatius-van-loyola/. De prijs is 29,99€

Franciscus: waarom een boterham goed is maar niet volstaat - Waarom ik paus Franciscus zo dankbaar ben en blijf

2026-04-13T08:00:00.001+02:00

Op 10 september 2013 bracht Paus Franciscus een bezoek aan het Centro Astalli, een vluchtelingenhuis van de Italiaanse jezuïeten in hartje Rome.

Hieronder enkele uittreksels van de stevige toespraak die Franciscus er hield.

Velen onder u zijn moslims of behoren tot andere godsdiensten; jullie komen uit heel wat landen, met verschillende situaties. We mogen geen schrik hebben voor verschillen! Broederlijkheid doet ons ontdekken dat die verschillen rijkdom zijn, een geschenk voor iedereen.

…

Het is prachtig dat wie hier samen met de jezuïeten werkt voor de vluchtelingen christelijke mannen en vrouwen zijn en ook niet-gelovigen of mensen van andere godsdiensten, verenigd in de naam van het gemeenschappelijke goed, dat voor ons christenen de uitdrukking is van de liefde van de Vader in Christus Jezus. De heilige Ignatius van Loyola wilde dat er, op de plaats zelf waar hij woonde, een ruimte werd ingericht om de allerarmsten te onthalen. In 1981 stichtte pater Arrupe de Jesuit Refugee Service, en hij wilde dat het Romeinse hoofdwartier werd ondergebracht op die plaats, in het hart van de stad.

…

Vanuit deze plaats van onthaal, van ontmoeting en van dienstbaarheid vraag ik jullie allen, mensen die wonen in het bisdom van Rome, dat jullie je deze vraag zouden stellen: richt ik mij tot wie het moeilijk heeft of heb ik schrik om mijn handen vuil te maken? Sluit ik me op in mezelf, in mijn dingetjes, of merk ik op wie er nood heeft aan hulp? Dien ik enkel mezelf of kom ik ertoe om anderen te dienen, zoals Christus deed die kwam om te dienen, in die mate dat Hij zijn leven gaf? Kijk ik wie om rechtvaardigheid vraagt in de ogen of kijk ik de andere richting uit om niet in die ogen te moeten kijken?

…

Gastvrijheid alleen volstaat niet. Het volstaat niet om een boterham te geven als dit niet samen gaat met de mogelijkheid om te leren op eigen benen te staan. Liefdadigheid die die armen arm achterlaat is ontoereikend. Echte barmhartigheid, die God ons geeft en leert, vraagt om gerechtigheid, vraagt erom dat de armen de weg kunnen vinden om niet langer arm te zijn.

…

In het bijzonder – en dit is belangrijk en ik zeg dit uit de grond van mijn hart – in het bijzonder zou ik ook de religieuze gemeenschappen willen uitnodigen om dit teken van de tijd met ernst en met zin voor verantwoordelijkheid te lezen. De Heer nodigt ons uit om met meer moed en groothartigheid de gastvrijheid te beleven in onze gemeenschappen, huizen, leegstaande kloosters.

…

Allerbeste mannen en vrouwen religieuzen, de lege kloosters zijn van geen nut voor de Kerk als zij worden omgevormd tot hotels en geld opbrengen. De leegstaande kloosters horen ons niet toe; zij zijn er voor het Lichaam van Christus en daar maken de vluchtelingen deel van uit. De Heer roept ons op om ons groothartig en moedig te wagen aan gastvrijheid in lege kloosters. Dit is zeker niet eenvoudig; we hebben criteria nodig, verantwoordelijkheid, maar ook moed. We doen zoveel; misschien worden we geroepen om meer te doen, om vastberaden te verwelkomen en te delen wat de Voorzienigheid ons heeft gegeven om te dienen; om de bekoring van de spirituele wereldlijkheid te overwinnen en om dichtbij eenvoudige mensen te staan, in het bijzonder de allerminsten. We hebben nood aan solidaire gemeenschappen die de liefde daadwerkelijk beleven!

Kan je vandaag nog in Jezus geloven zoals 2000 jaar geleden? - Homilie van Nikolaas Sintobin sj voor beloken Pasen

2026-04-12T08:00:00.001+02:00

Homilie van Beloken Pasen

Een tijd geleden bracht ik het WE door met een jong koppeltje. Ze zijn 25 jaar oud en kennen elkaar reeds 8 jaar. Ze wonen beiden in Parijs. Beide jonge mensen willen trouwen met elkaar en gedurende dat weekeinde hebben we hun huwelijk voorbereid.

Ik vroeg hen me uit te leggen wat het christelijk geloof voor hen precies betekent. Hoewel ze dit niet afgesproken hadden, vatten ze elk hun geloof in drie punten samen:

1) een aantal waarden;

2) een relatie tot een liefhebbende God;

3) en een houding van verantwoordelijkheid naar de andere mensen.

Ik zei hen vervolgens dat christenen deze drie punten gemeenschappelijk hebben met Joden en moslims. Dat, bijgevolg, deze drie elementen, hoe belangrijk ook, niet typisch christelijk zijn. Beiden waren verbouwereerd.

Ik denk nochtans dat vele christenen desgevraagd een gelijkaardig antwoord zouden geven. Het Evangelie van deze Beloken Pasen gaat hierover: het geloof in Jezus als de eerste voorwaarde om lid te worden en te blijven van de kerkgemeenschap. Als Johannes dit verhaal neerschrijft werden er geen nieuwe verschijningen van de verrezen Heer meer verwacht. Nieuwe christenen moesten het doen met het getuigenis van oudere leden van de Kerk.

Laten we even kijken naar dit verschijningsverhaal en het lezen als een pedagogiek, voor ons vandaag, om te groeien in geloof in Jezus Christus.

“Zalig die niet gezien en toch geloofd hebben.” Vele exegeten menen dat dit de laaste woorden zijn van Jezus in het Johannesvangelie. “Zalig die niet gezien en toch geloofd hebben.” Dit vers lijkt een hiërarchie in te voeren tussen twee wijzen waarop je Jezus kan leren kennen: het zien, aan de ene kant, en het zuivere geloof, aan de andere hand. Volgens deze interpretatie zou het zuivere geloof de houding zijn die Jezus verkiest.

Als je de tekst aandachtig leest, dan blijkt duidelijk dat Jezus Thomas niet verwerpt. Hij sympathiseert eerder met hem. De bekende 16de eeuwse schilder Caravaggio heeft een beroemde interpretatie gegeven van dit gebeuren in zijn “Ongelovige Thomas”. Wat zie je, als je aandachtig naar dit schilderij kijkt? In de eerste plaats zie je er Jezus die zachtjes de hand van Thomas vastneemt en hem helpt om diens vingers in zijn gewonde zijde te leggen. Bovendien zie je er twee andere leerlingen die naar het gebeuren kijken alsof hun leven ervan afhangt. Je kan enkel maar ontroerd worden door de diepe menselijkheid van dit gebeuren.

Sommigen onder u zijn vertrouwd met de Geestelijke Oefeningen van de heilige Ignatius van Loyola. Je zou kunnen zeggen dat Ignatius ons in zijn gebedsmethode uitnodigt om dezelfde houding aan te nemen als die leerlingen. Namelijk om te kijken en te luisteren naar de Heer, om zo de voorwaarden te scheppen voor een persoonlijke ontmoeting met Hem.

Als je het zo benadert, dan is het zien van de Heer niet meer het exclusieve voorrecht van de toenmalige ooggetuigen. Immers, als wij vandaag, 2000 jaar later, in gebed het leven van Jezus contempleren dan kunnen ook wij, op onze beurt, Hem, tot op zekere hoogte, ontmoeten in ons leven. Ook wij kunnen horen hoe Hij ons roept, voelen hoe Hij ons aanraakt, hoe Hij elke man en vrouw, volwassene en kind, uitnodigt om van Hem te houden en Hem van nabij te volgen.

“Zalig die niet gezien en toch geloofd hebben.” Zegt Jezus tot Thomas. Vaak verlangen we dat we de aanwezigheid van de Heer in ons leven op wat steviger wijze zouden mogen ervaren. Maar zo dikwijls voelen of zien we Hem nauwelijks niet.

Als we door zo’n periode van innerlijke droogte heen moeten, dan is de herinnering aan vroegere ervaringen van nabijheid van de Heer belangrijk. Tegelijkertijd nodigen die ervaringen van droogte uit om onszelf zo maar, blind, aan de Heer toe te vertrouwen. Zonder Hem te zien of te voelen.

Immers, als puntje bij paaltje komt, geloven we niet omdat we de Heer zien en voelen. Of omdat we genieten van zijn aanwezigheid. Maar gewoon om Hem. Zo maar. Uit liefde.

Nikolaas Sintobin sj

Paus Franciscus over het geheim van de vrede - Waarom ik paus Franciscus zo dankbaar ben en blijf

2026-04-11T08:00:00.001+02:00

"De vrede is de vrucht van de overwinning van Gods liefde over het kwaad. Het is de vrucht van vergeving."

Paus Franciscus

De meest betrouwbare wijze om de wereld te verbeteren - Ontnuchterende wijsheid van Ignatius van Loyola

2026-04-10T08:29:00.003+02:00

Wie erop uit wil trekken om de wereld te verbeteren moet beginnen bij zichzelf. Zoniet zijn al zijn inspanningen vergeefs.

Ignatius van Loyola

Emanuele vraagt paus of zijn net gestorven ongelovige vader in de hemel is - Waarom ik paus Franciscus zo dankbaar ben en blijf

2026-04-09T08:00:00.003+02:00

In de serie: Waarom ik paus Franciscus zo dankbaar ben.

Dit jongetje vraagt, al snikkend, aan paus Franciscus of zijn gestorven papa in de hemel is.

Zie hoe paus Franciscus hiermee omgaat.

Klik hier of op onderstaande afbeelding om deze beelden te bekijken.

Geloven in de verrijzenis, ook vandaag, in deze wereld: wijlen Frans van der Lugt sj vertelt

2026-04-08T08:00:00.001+02:00

In de zomer van 2012 gaf wijlen Frans van der Lugt sj onderstaand getuigenis over wat hij meemaakte in het belegerde Homs.

En dan het Paasfeest. Weer iedereen in de mis. Dood, leven, verrijzen. Wat hebben die mensen een natuurlijk Paasgeloof. Onder bombardementen zijn ze op de vlucht geslagen. Alles hebben ze verloren, maar hun geloof in het leven niet. Ze kunnen nog glimlachen, dienstbaar zijn, kinderen blij maken. Ze zijn naakt en met lege handen door de dood heen getrokken, op weg naar nieuwe levensmoglijkheden. Hun geloof heeft niets kunstmatigs, maar komt opborrelen uit een levensbron die diep in hun aarde huist.

Laatst zat ik in mijn volkswagenbusje uit 1976 en zag ik op de weg naar Damascus vluchtelingen langs de weg staan, een paar mannen, een hoop vrouwen en kinderen. Een man droeg een oud kinderwagentje en een vrouw de baby. Iedereen, zo'n twintigtal, kon bij mij de wagen in. ‘Waar komen jullie vandaan?’ ‘We zijn weggevlucht uit ons dorp, mannen wilden ons afmaken’. ‘Waar gaan jullie naartoe?’ ‘Naar Damascus’. Hebben jullie daar dan vrienden of bekenden?’ ‘Nee, maar goede brave mensen zijn er altijd in de wereld’. Wat is dat een prachtige zin: ‘goede brave mensen zijn er altijd in de wereld’. Ze hebben alles verloren, maar niet hun geloof in de goedheid van mensen. En vluchtelingen vinden in feite bij de moslims een warm onthaal. De parabel van de barmhartige Samaritaan zit in hun bloed.

Geloven dat Jezus verrezen is, wat wil dat zeggen? - Vlog met Nikolaas Sintobin sj

2026-04-07T08:00:00.001+02:00

De verrijzenis van Jezus, wat betekent dat eigenlijk. In deze vlog legt Nikolaas Sintobin sj dit kort en bondig uit.

Klik hier of op onderstaande foto om deze korte video te bekijken en te beluisteren.

Een verrijzenis die naar de keel grijpt, ook al is ze gevouwen en geknipt - animatiefilm

2026-04-06T08:00:00.001+02:00

De Verrijzenis komt niet zomaar uit de lucht vallen. Er gaat een lange, bewogen geschiedenis aan vooraf.

Ook nadien, tot op vandaag, blijft er werk aan de winkel. Het kwaad is weliswaar overwonnen. Het is nog niet uitgeschakeld.

Negen maanden heeft Garri Bardin gewerkt (lees gevouwen en geknipt) aan deze stop-motion. Het resultaat grijpt naar de keel.

Klik hier of op onderstaande afbeelding om deze schitterende animatiefilm te bekijken.

Ego flos - Zalig Pasen met Guido Gezelle

2026-04-05T08:00:00.014+02:00

EGO FLOS

Ik ben een blomme
en bloeie vóór uwe oogen,
               geweldig zonnelicht,
               dat, eeuwig onontaard,
               mij, nietig schepselken,
in ’t leven wilt gedoogen
               en, na dit leven, mij
               het eeuwig leven spaart.

                     Ik ben een blomme
en doe des morgens open,
               des avonds toe mijn blad,
               om beurtelings, nadien,
               wanneer gij, zonne, zult,
heropgestaan, mij nopen,
               te ontwaken nog eens of
               mijn hoofd den slaap te biên.

                     Mijn leven is
uw licht: mijn doen, mijn derven,
               mijn’ hope, mijn geluk
               mijn éénigste en mijn al;
               wat kan ik, zonder u,
als eeuwig, eeuwig sterven;
               wat heb ik, zonder u,
               dat ik beminnen zal?

                     ’k Ben ver van u,
ofschoon gij, zoete bronne
               van al dat leven is
               of immer leven doet,
               mij naast van al genaakt
en zendt, o lieve zonne,
               tot in mijn diepste diep
               uw aldoorgaanden gloed.

Haalt op, haalt af! . . .
onbindt mijne aardsche boeien;
               ontwortelt mij, ontdelft
               mij! . . . Henen laat mij, . . . laat
               daar 't altijd zomer is
en zonnelicht mij spoeien
               en daar gij, eeuwige, ééne,
               alschoone blomme, staat.

                     Laat alles zijn
voorbij, gedaan, verleden,
               dat afscheid tusschen ons
               en diepe kloven spant;
               laat morgen, avond, al
dat heenmoet henentreden
               laat uw oneindig licht
               mij zien, in 't Vaderland!

                     Dan zal ik vóór . . .
o neen, niet vóór uwe oogen
               maar naast u, nevens u,
               maar in u bloeien zaan;
               zoo gij mij, schepselken,
in 't leven wilt gedoogen;
               zoo in uw eeuwig licht
               me gij laat binnengaan!

1898, Guido Gezelle

Als je de ogen van je stervende moeder plots ziet glimlachen - Homilie van Nikolaas Sintobin sj bij de paaswake

2026-04-04T18:15:00.001+02:00

Hieronder vind je mijn homilie voor de Paaswake van dit jaar

Paaswake 2026, Matteüs 28,1-10.

Ik zal het niet droog kunnen houden, verwittigde Petra. Mijn allerdierbaarste moment gaat over het afscheid van mijn moeder. Ik stond aan haar sterfbed. De ademhaling verzwakte. Er was al een tijdje geen contact meer. Plots kwam er op haar gelaat een prachtige glimlach. Alsof ze iets subliems meemaakte. Het duurde enkele seconden. Meteen daarna stierf ze. De stilte in het gespreksgroepje waarin de niet meer zo jonge dame haar verhaal had gedaan was om te snijden. Petra weende zachtjes. Ja, antwoordde ze op de niet uitgesproken vraag van haar toehoorders. Ik weet heel zeker wat er gebeurd was. Ze had Onze Lieve Heer gezien.

Ik hoorde dit verhaal in een gespreksgroepje. Sommigen waren christen. Anderen niet. Het verhaal raakte iets diep in mij. Het herinnerde me aan het overlijden van mijn vader en mijn broer. En daardoorheen aan zo mogelijk de meeste fundamentele vraag die we ons als mens kunnen stellen: zal ik mijn geliefden ooit terugzien?

Deze vraag staat centraal in de evangelielezing van deze paaswake, het eerste verschijningsverhaal bij Matteüs. Ik licht er drie puntjes uit op.

1. Het verslag begint tamelijk theatraal, met aardbevingen en bliksemschichten. Dit is niet ongewoon in bijbelse verhalen over godsverschijningen. Als je goed leest, dan merk je echter dat de kern van het verhaal best wel beide voetjes op de grond is.

Matteüs geeft geen spectaculaire details over hoe de verrijzenis zelf in haar werk is gegaan. Het enige wat we vernemen is dat de Heer niet langer daar is. De engel omschrijft de Verrezene als de Gekruisigde. Het tragische levenseinde van Jezus wordt niet verzwegen of geminimaliseerd. Het wordt expliciet en zonder schroom genoemd. De Verrezene ís de gekruisigde. Geen zweem van triumfalisme.

2. De engel nodigt de vrouwen uit om het graf binnen te gaan. Het is echter niet de bedoeling dat ze in dat graf blíjven. Vermits duidelijk is geworden dat de dood niet het einde is, hebben ze daar niets meer te zoeken.

Van zodra de vrouwen vastgesteld hebben dat het graf leeg is, gaan ze effectief terug naar buiten. Zowel de engel, ttz God zelf, als de verrezen Heer, vragen hen naar Galilea terug te keren. Ze worden teruggezonden naar de plaatsen waar Jezus het Evangelie heeft verkondigd. Niet in de kilte van een duistere graf zullen we de Heer opnieuw ontmoeten. Wel temidden van het leven. Het lijden is reëel. De dood is reëel. Maar onze Heer is de Heer van het leven. Hij gaat lijden en dood niet uit de weg. Maar finaal is Hij aanwezig in het leven. Dit is het inzicht dat geleidelijk aan groeit bij de beide Maria’s, de eerste christenen.

3. De vrouwen zien met eigen ogen dat het graf leeg is. Vervolgens krijgen zij het voorrecht om de Verrezen Jezus te zien, te horen en aan te raken.

Spontaan zouden wij kunnen denken dat dit voor hen een hoera-ervaring moet geweest zijn. Het relaas van Matteüs is subtieler.

De ervaring moet overweldigend geweest zijn. Matteüs merkt op dat er grote vreugde komt in het hart van de vrouwen. Maar hij heeft het ook, tot drie maal toe, over hun vrees. De verrijzenis gomt het kruis niet weg. De nu waargemaakte belofte van het nieuwe, eeuwige leven verandert ons aardse leven niet zomaar in een makkelijk, leuk danspasje. Ons leven behoudt zijn ruige kanten. Maar daardoorheen is voortaan een rode draad van grote vreugde getrokken. Vreugde waarvoor de verrezen Heer garant staat.

Jezus zelf belooft ons dat we Hem met eigen ogen zullen mogen aanschouwen. Niet enkel aan het einde van ons leven en daarna. Nú reeds. Petra geloofde dat die ontmoeting de verklaring was van de vreugde van haar stervende moeder. Beste broeders en zusters, vandaag mogen we vieren dat wij geschapen zijn om te leven. Om te leven in grote vreugde. Want in verbondenheid met de levende Heer. Die hoop, dat geloof vieren en zingen wij uit in deze Paaswake.

Christus is verrezen. Alleluja. Hij is waarlijk verrezen. Alleluja. En wij met Hem. Zalig Pasen! Alleluja.

Waarom we stille zaterdag graag overslaan - de uitleg van Karl Rahner sj

2026-04-04T08:00:00.001+02:00

In de lezingendienst van het brevier vinden we op Stille Zaterdag een boeiende uitleg van Karl Rahner sj over Stille Zaterdag. Enkele uittreksels.

“Als we denken aan Stille Zaterdag, valt iets merkwaardigs op: in ons godsdienstig leven slaan we deze dag over. We vieren Goede Vrijdag en Pasen, … Wat er tussen deze twee dagen ligt, namelijk Stille Zaterdag, slaan we over. … Toch belijden we, telkens als we de apostolische geloofsbelijdenis … uitspreken: Hij is nedergedaald ter helle. En dit is de tekst die bij Stille Zaterdag hoort.

… Het betekent op de eerste plaats: Jezus is waarlijk gestorven. … De dood heeft Jezus vastgehouden als in banden. Hij was in de dood. …

Omdat wij uit hetzelfde hout gesneden zijn en ook midden in het leven reeds onze dood sterven, kunnen wij zijn lot niet enkel van buiten af begrijpen, maar wij kunnen het delen. Gelovend ervaren wij dat zijn nederdaling in de machteloosheid van ons mens-zijn alle paaszaterdag-uren van ons leven geheiligd heeft. Vanuit onszelf alleen zou alles slechts in eenzaamheid worden blootgesteld aan de duisternis en de leegte van de dood. Maar omdat Hij ons lot deelde en ons daarin verloste, brengt deze Stille Zaterdag in zijn duisternis ons het licht van het leven.

Sinds Hij is nedergedaald in de grondeloze en bodemloze diepte van de wereld, zijn er geen afgronden van het bestaan meer waarin een mens in eenzaamheid zou worden achtergelaten. Eén is er voorgegaan en heeft ze allemaal doorleden tot onze overwinning. Op de bodem van alle nederdalingen kan men nu het eeuwige leven vinden.”

Hoe Jezus zélf bad op Goede Vrijdag - Vlog met Nikolaas Sintobin sj

2026-04-03T08:00:00.001+02:00

In deze vlog leg ik uit hoe Jezus zélf bad op Goede Vrijdag en wat wij, vandaag, daar kunnen van leren.

Klik hier of onderstaande afbeelding om deze korte video te bekijken.