"In alle dingen"

Over trots die dankbaar maakt - Een nieuwe serie van Nikolaas Sintobin sj (1/8)

2026-08-16T08:00:00.000+02:00

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Trots die dankbaar maakt”. Hier vind je uittreksels (1/8)

Het was warm op dat strandje. Ik was er samen met een vriendin aan het zonnen. We konden het goed met elkaar vinden. Helemaal onverwacht wees ze naar mijn borstkas en zei dat ik eigenlijk best stevig gebouwd was. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik deed alsof mijn neus bloedde. Maar ik had het drommels goed gehoord. Nu nog kan ik me die scène perfect goed voorstellen. Geloof het of niet. Die op zich volstrekt banale opmerking was een keerpunt in mijn puberbestaan. Ik was een opgeschoten knaap en wist me geen raad met dat lange lijf van mij. Ik meende oprecht dat ik een hanenborst had. Op dat eigenste ogenblik veranderde de onzekerheid en de schaamte die ik tot dan toe voelde over mijn lichaam in trots. Ik was lucide genoeg om te weten dat ik niet plotsklaps een atletische hercules was geworden. Maar toch, dat lichaam van mij dat mocht blijkbaar gezien worden. Ik kon weer een stap verder.

Twintig jaar later was ik hoofddocent van een klas pubers van dezelfde leeftijd. Het was een studierichting die niet meteen hoog aangeschreven stond. Mijn leerlingen zelf bestempelden ze als de vuilnisbak van de school. Elke maand vulde ik de rapporten in. De meeste punten kenden ze reeds. Maar niet de algemene beoordeling die ik aan elke leerling gaf. Daar nam ik ruim de tijd voor. Voor elke jongen of meisje zocht ik iets waar die oprecht trots mocht op zijn. Soms was het niet makkelijk om zoiets te bedenken. Toch koos ik hier bewust voor. Keer op keer merkte ik dat ze bij de uitreiking van die rapporten onmiddellijk de betreffende pagina van het puntenboekje opensloegen en me vervolgens, soms, dankbaar aankeken.

Nikolaas Sintobin sj

Geloven christenen in Maria? Een antwoord van Nikolaas Sintobin sj

2026-08-15T08:00:00.000+02:00

Wat christenen over Maria zeggen, verwijst uiteindelijk altijd naar Jezus. Christenen geloven in God en in Jezus, niet in Maria. Daarom bidden christenen tot God en tot Jezus, niet tot Maria. Toch kun je stellen dat Maria de belangrijkste vrouw in het christendom is. Wat is er zo bijzonder aan haar?

Maria is de moeder van Jezus, van wie christenen geloven dat Hij de Zoon van God is. Daarom zeggen katholieke, orthodoxe en sommige protestantste christenen over haar dat zij de moeder van God is. Maar Maria is geen godin. Ze is een mens. Een uniek mens. Daarom eren veel christenen haar op een bijzondere wijze. Je kunt zeggen dat Maria zo’n uitzonderlijk iemand was doordat zij zich honderd procent kon openen voor God. Zozeer dat zij Hem als moeder in haar schoot kon ontvangen. Katholieke christenen geloven daarom dat Maria nooit zonden heeft begaan. Anders gezegd, dat zij zich nooit, op welke manier dan ook, van God heeft verwijderd. In die zin is zij een voorbeeld voor alle christenen. Gelovigen kunnen zich door haar laten inspireren om op hun beurt mooiere mensen te worden.

Katholieke christenen vragen Maria ook om haar hulp. Doordat zij zo intens verbonden is met God en met Jezus, kan zij hen door haar gebed helpen dichter bij God en Jezus te komen.

Nikolaas Sintobin sj

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Uit Nikolaas Sintobin, Wat deed God voor Hij de wereld schiep - en 51 andere vragen over het christelijk geloof, KokBoekencentrum, 2019

Acht dagen in stilte bidden met de Bijbel, wat doet dat met een mens - getuigenis van Nikolaas Sintobin sj

2026-08-07T08:00:00.000+02:00

Deze avond begin ik aan mijn jaarlijkse achtdaagse stille retraite. Het worden heel stille dagen waarin ik zal bidden met de Bijbel. In onderstaande video vertel ik aan Leo Fijen wat dat stille bijbelgebed in mijn leven teweeggebracht heeft en wat het mij nog steeds bijbrengt.

Mijn blog gaat gedurende die dagen ook de stilte in. Op 15 augustus ben ik er weer.

Ik zal graag ook voor jou bidden, beste lezer. Aarzel niet om ook mij te gedenken in jouw gebed.

Klik hier om deze video te bekijken of klik op onderstaande afbeelding.

Een vreemd mannetje waar iets heel bijzonders van uitgaat - feest van de gedaanteverandering - verrassende tekenfilm

2026-08-06T08:00:00.000+02:00

Vandaag lezen we in de liturgie het verhaal van de gedaanteverandering van Jezus. Het is een van mijn favoriete passages. Ik smaak er iets in van wat de leerlingen ervaren hebben in hun dagelijkse omgang met Jezus: onzegbare goedheid en schoonheid.

Onderstaande tekenfilm (klik op de afbeelding hieronder), hoewel puur profaan, geeft hier iets van weer.

Roepen dit verhaal en/of deze tekenfilm de een of de andere herinnering of ervaring op bij jou?

Wat veel sterker is dan gezag - Wijsheid van Ignatius van Loyola

2026-08-05T08:00:00.000+02:00

"Je zal meer geholpen worden in je zorg voor andermans heil door zachtmoedigheid en nederigheid dan door gezag; je zal sneller je doel bereiken door toe te geven dan door terug te vechten."

Ignatius van Loyola

Twijfels omtrent twijfel - Een overweging van Nikolaas Sintobin sj

2026-08-04T08:00:00.000+02:00

Twijfelen, is dat goed of is dat slecht? Heeft twijfelen nut of is het vooral iets dat je beter vermijdt?

Voor velen heeft twijfel een nare bijklank. Wie twijfelt is iemand die niet kan beslissen. Een twijfelaar is een lanterfanter. Zonder dralen de knoop doorhakken, meteen duidelijke standpunten innemen, geen mitsen en maren, dat ligt een stuk beter in de markt. De snelheid waarmee ChatGPT een antwoord weet te bedenken op eender welke vraag versterkt nog onze drang naar onmiddellijkheid. Twijfel lijkt daar niet mee te verzoenen.

Tegelijk staat buiten kijf dat elke lezer van deze blog af en toe wel eens twijfelt.

De reden voor ons twijfelen is eenvoudig. De werkelijkheid is vaak complex. Een mens heeft daarom dikwijls tijd nodig om te wikken en te wegen. Een vraag dient in te dalen en nadien nog een tijdje te weken. Pas dan wordt duidelijk wat het beste antwoord is. Al te vlot toegeven aan de druk van de ogenblikkelijkheid kan een hinderpaal zijn om tot een kwaliteitsvolle beslissing te komen. Sommige mensen twijfelen echter zolang en zozeer dat uiteindelijk de beslissing in hun plaats door een ander wordt genomen. De twijfel belet hen om hun leven in eigen handen te nemen.

Twijfelen is niet noodzakelijk iets dat je passief dient te ondergaan. Het hoeft geen uitdrukking te zijn van onvermogen of angst om vooruit te gaan in het leven maar kan ook een bewuste keuze zijn. Het kan zinvol zijn om te durven twijfelen. Er bestaat zoiets als goede twijfel. Die maakt mogelijk dat je op een constructieve wijze omgaat met het niet of nog niet kennen van het antwoord.

Die goede twijfel is geen ideaal op zich. Twijfel is immers niet comfortabel. Het is veeleer een ervaring die doet erkennen dat er vaak een grote verscheidenheid is aan mogelijke, goede antwoorden op een vraag. De twijfel doet je stilvallen om die verschillende hypotheses te onderzoeken en om ze naar waarde te schatten. Zo kan het niet weten werken als een motor. Die duwt je verder in het verkennen en afwegen van de voor- en nadelen. De goede twijfel begeleidt je zodoende van de onzekerheid in de richting van een geleidelijk sterker wordende zekerheid.

In het bekeringsverhaal van de heilige Ignatius van Loyola , de oprichter van onze Jezuïetenorde,

was het durven toelaten van de twijfel een kantelmoment. Als stoere ridder (hij leefde in de 16e eeuw) was twijfel voor hem uit den boze. Maar op zijn lange ziekbed kreeg hij plots eindeloos veel tijd. Een gevolg hiervan was dat hij oog kreeg voor de complexiteit van de werkelijkheid. Hij dacht na over wat hij zou doen na zijn genezing. Meerdere alternatieven dienden zich aan. Maar de keuze kwam deze keer niet meteen. Ignatius wist het even niet meer.

Hij leerde luisteren naar wat zich afspeelde in de innerlijkheid van zijn hart. Tot zijn verbazing kwam hij daar een discrete stem op het spoor. Geleidelijk aan werd hem duidelijk dat dit de uitnodiging was van God zelf. Ignatius leerde uit handen te geven. Zo leerde hij zich toe te vertrouwen aan God. Dat zou hij voortaan systematisch doen. Voorheen was er voor hem nooit onzekerheid geweest. Wel alleen maar onmiddellijke oplossingen. Hij durfde het nu aan om niet te weten. Het soms grillige pad van de twijfel bracht hem bij het antwoord dat God zelf hem verlangde te geven. Die ervaringswijsheid werkte Ignatius uit in zijn tips voor het onderscheiden. Hij werd dé expert in het luisteren om in de stilte van het biddende hart Gods uitnodiging op het spoor te komen.

Tot slot graag dit citaat van Ignatius uit een brief die hij in 1536 schreef aan Teresa Rejadelll, een kloosterzuster.

“Er is geen reden om ongerust te zijn als je in jezelf geen zekerheid vindt. Integendeel, juist in de ervaring van twijfel kan men leren zijn vertrouwen geheel te stellen op God onze Heer.”

Nikolaas Sintobin sj

Voorwaarde om volmaakt te worden - Wijsheid (?) van Balsasar Gracián sj

2026-08-03T08:00:00.000+02:00

In 2014 werd bij Athenaeum een nieuwe vertaling gepubliceerd van een boek van Baltasar Gracián (1601-1658) , genaamd “Handorakel en kunst van de voorzichtigheid” in een vertaling van Theo Kars. Baltasar Gracián was een Spaanse jezuïet van wie ondermeer deze verzameling van 299 aforismen bewaard is gebleven. Vele getuigen van grote mensenkennis en wijsheid. Vele andere kunnen schokken door hun cynisme en opportunisme. Je vindt er de subtiliteit van Ignatius van Loyola in terug. De evangelische gedrevenheid is echter vaak ver te zoeken.

De juiste keuze kunnen maken

Hiervan hangt het meeste in het leven af. Om juist te kunnen kiezen dient men over goede smaak en een onafhankelijk oordeel te beschikken; ijver en kennis zijn niet voldoende. Waar niet wordt gekozen, vindt men ook geen volmaaktheid. Kiezen bestaat uit twee elementen: kunnen uitzoeken en het beste nemen. Vele talentvolle, fijnzinnige mensen, beschikkend over een scherp verstand, ontwikkeling en toewijding, falen desondanks als zij voor een keuze worden gesteld: zij grijpen steeds verkeerd, alsof zij het erop aanleggen fouten te maken. Het vermogen juist te kiezen is dus een van de grootste gaven van de hemel. (nr 51)

Baltasar Gracián sj

Onderscheiding voor fijnproevers: Pierre Favre sj: "Voelen dat je begrijpt"

2026-08-02T08:00:00.000+02:00

Pierre Favre : onderscheiden van gevoelens én gedachten

Op de dag van het feest van de heilige Pierre Favre sj, een illustratie van zijn uitzonderlijke inzicht in de kunst van de ignatiaanse onderscheiding.

Als ervaringsdeskundige, kan Pierre Favre ons veel leren over de praxis van de onderscheiding van de geesten. In zijn geschriften vinden we verfijnde beschouwingen over de verhouding tussen gevoel en verstand en over hoe om te gaan met beide bij het zoeken naar Gods verlangen in ons leven.

In een brief aan jonge medebroeders schrijft hij : “Je mag de geest van het heilige voelen niet uitdoven met de geest van de kennis” …“Christus verlangt dat we zijn geest krijgen, niet alleen voor het voelen van het hart, maar ook voor de kennis en het begrijpen.” Favre stelt het intellectuele en het affectieve niet tegenover mekaar. Ze sluiten mekaar niet uit. Welintegendeel, ze zijn complementair. Een woord dat hij in deze context vaak gebruikt is het Spaanse “sentir”, dat zowel naar het intellectuele als naar het affectieve verwijst. Het betekent zoiets als “voelen dat je begrijpt”.

De gedachten hebben hun plaats bij de onderscheiding. Maar ze staan niet op hetzelfde niveau als de bewegingen van het hart.

“Belangrijke tekenen deden me klaarder dan ooit inzien hoe belangrijk het is voor de onderscheiding van de geesten of je let op gedachten en overwegingen, dan wel op de geest zelf die zijn aanwezigheid duidelijk maakt doorheen verlangens, bewegingen, kracht of vermoeidheid van de ziel, doorheen rust of beroering, doorheen vreugde of droefheid, of doorheen gelijkaardige geestelijke bewegingen. Je kan makkelijker komen tot klaarheid over de ziel en diens gasten doorheen deze laatste dan via de gedachten op zich.” ( Memoriale nr. 300)

De affectieve dimensie van de ervaring is prioritair voor de onderscheiding. Het materiaal dat zij aanreikt is meer betrouwbaar dan dat van het denken dat er mee gepaard gaat.

“Wie de geest van optimisme (Cf troost) en diens woorden (Cf het denken dat ermee gepaard gaat) kent, en ook de verleidelijke en lastige geest (Cf troosteloosheid) en diens woorden (Cf het denken dat er mee gepaard gaat), kan leren uit beide ervaringen.

ð De geest van optimisme moet goed onthaald worden, in stand gehouden en, indien hij verloren gaat, terug opgezocht worden : die vreugde en troost, kracht en sereniteit en die andere gemoedsgesteldheden die voorkomen uit een goede inwendige gezindheid. Ze dienen zelf opnieuw voor de geest gehaald te worden, zodat ze meer en meer een stuk van onszelf worden.

ð Maar al de er mee gepaard gaande woorden die in gedachte bij ons opkomen, moeten niet op dezelfde wijze onthaald worden. Immers, het kan zijn dat sommige hiervan vals zijn. De kwade geest kan zichzelf aankleden als een engel van het licht.

ð Met de boze geest en diens woorden moeten we op omgekeerde wijze te werk gaan. De kwade geest en elke gemoedsgesteldheid die door hem wordt ingegeven moeten uitgedreven en weggejaagd worden.

ð Maar dit geldt niet voor al zijn woorden. Want je kan er vele van gebruiken als waarschuwingen en voorzichtiger worden in menselijke aangelegenheden. Immers veel van deze woorden zijn waarachtig en bruikbaar, indien je ze althans achteraf gaat begrijpen in het licht van de andere geest.” (Memoriale 254)

Favre herneemt hier Ignatius’ subtiele achtste richtlijn voor de Onderscheiding van de geesten voor de tweede week (G.O. nr 336) en werkt ze verder uit. Net als Ignatius, onderscheidt hij binnen het geheel van het verloop van de ervaring (1) het niveau van de “geest” (= de gevoelens) van (2) dat van de “woorden” (= gedachten).

1. Favre nodigt uit zoveel ruimte als mogelijk te geven aan de goede geest van optimisme. Je mag zonder meer vertrouwen hebben in datgene wat je ten gronde dynamiseert, wat je kracht, rust en vreugde schenkt. Dit is echt. Hij spoort zelf aan om die troost bewust op te zoeken. Dit aspect van je ervaring kan immers enkel maar van de goede geest komen. Hij is de enige die duurzame troost geeft en die tot meer leven uitnodigt.

De kwade geest van pessimisme, daarentegen, moet verbannen worden. Zonder meer. Hij is steriel en kan niet leiden tot meer leven. Noch voor jezelf, noch voor anderen. Het is daarom niet wenselijk ruimte te laten voor gevoelens van pessimisme of moedeloosheid of deze, als ze zich toch aandienen, nodeloos te laten duren.

2. De goede en kwade geest werken evenwel niet alleen op het niveau van de affectiviteit, maar ook op het niveau van het verstand. En hier is de onderscheiding complexer.

Immers, het kan best gebeuren dat na een troostervaring ingegeven door de goede geest de kwade geest op het niveau van de intellectuele component van de ervaring, bedrieglijke gedachten gaat aanreiken.

Inderdaad, de verstandelijke argumenten die zich tijdens of na een sterke troostervaring gaan aandienen om dat gevoelde optimisme verder vorm te geven, kunnen verkeerd zijn. Ook al zullen we spontaan veronderstellen dat die gedachten of plannen ook van dezelfde goede geest komen, samen met Ignatius waarschuwt Favre ervoor dat ze ook van de boze geest kunnen komen! Er dient dan ook kritisch met deze gedachten om te worden gegaan.

Is het zo dat zo pessimisme steeds komt van de kwade geest, dan is het, paradoxaal genoeg, ook waar dat de gedachten, argumenten, redenen, reflecties die diezelfde boze geest ingeeft, niet noodzakelijk vals zijn. Maw, het kan best zijn dat we kunnen leren van de inzichten die de boze aanreikt. Een oude naam voor de kwade geest is “aanklager”. De boze kent de mens en is verstandig. Maar hij zou alsnog de overwinning behalen mochten we de –vaak juiste – ideeën die hij aanreikt a-priori verwerpen louter ern alleen omdat we aanvoelen dat ze ingegeven zijn door die boze geest. Zo zou hij er immers kunnen bewerkstelligen dat de waarheid verworpen wordt. Voorwaarde is wel dat je die gedachten dan gaat bekijken “in het licht van de andere geest”, ttz de goede want liefhebbende geest die de mens wil doen groeien.

Nikolaas Sintobin, sj

Wil je meer te weten komen over Pierre Favre sj, kijk en luister dan naar onderstaande video door te klikken op de afbeelding

Doet God aan marketing? Homilie van Nikolaas Sintobin sj voor deze zondag

2026-08-01T08:00:00.000+02:00

18^de zondag (A): Jes. 55, 1-3; Rom. 8, 35.37-39; Mat 14, 13-21

Ik heb een aantal jaren economieles gegeven. Ik moest mijn leerlingen onder meer inwijden in de marketing. Welnu, een van de basisbeginselen van de marketing die ik hen moest bijbrengen gaat over het belang van de prijs. Hoe hoger de prijs, zo denkt de klant, hoe beter het product. Sommige klanten wensen enkel maar te kopen wat behoort tot een hogere prijsklasse. Een typisch voorbeeld hiervan zijn de panty’s. Dames, vaak zijn de panty’s van de duurdere prijsniveaus exact dezelfde als de goedkopere. Enkel maar de verpakking en de naam zijn anders. Maar sommigen onder u hebben blijkbaar alleen maar vertrouwen in wat voldoende duur is. De treinreizigers onder u weten het ook. De gratis metrokrant zie je overal rondslingeren. Maar het is zeldzaam dat betalende kranten in de trein worden achtergelaten. Iets wat geld kost, daar draag je zorg voor. Waardevol is datgene wat je kan kopen voor veel geld. Omgekeerd, hoe ruimer toegankelijk een bepaald product is, hoe minder het dient gerespecteerd te worden.

Dit is “een” logica. We kennen ze.

Blijkbaar heeft onze God zelf geen marketingstudies gedaan. Het zou kunnen dat die economische discipline toen nog niet voldoende ontwikkeld was. Het zou ook gewoon kunnen dat onze Schepper bewust een andere logica hanteert.

“Geniet zonder geld en zonder te betalen” zegt hij doorheen de mond van Jesaja. En dan niet zoals in de casino’s van Las Vegas waar voedsel en drank ook gratis zijn. Die gratuïteit is daar echter opnieuw een marketingtruukje om mensen veel geld te doen uitgeven bij het gokken. Neen, onze God biedt zijn waar zó maar aan. Welke is zijn waar? Ze wordt genoemd aan het einde van de eerste en aan het begin van de tweede lezing: leven en liefde. Noch min noch meer, leven en liefde. Ze zijn niet te koop. Ze zijn niet het privilege van één bepaalde categorie mensen. God biedt ze zo maar aan. Aan iedereen.

Vraag is natuurlijk wat je kan doen om in te gaan op dat aanbod. Hoe kan je dat leven en die liefde ten volle ontvangen in jouw concrete bestaan. Of liever, hoe kan je hierin groeien?

Zowel de tweede lezing als het Evangelie geven ons elk een aanwijzing. Ze zijn algemeen en toch ook ergens heel concreet.

In de brief aan de Romeinen spreekt Paulus ons met zijn gekende hartstocht over de verbondenheid met Jezus. Altijd, maar dan ook altijd op zoek gaan naar Zijn gezelschap. Altijd, maar dan ook altijd ons bewust proberen te zijn van Zijn aanwezigheid. Zijn liefde voor ons is sterker dan alles. Niets kan die uitdoven. Welke beproeving dan ook. En de beproevingen die Paulus opsomt zijn niet de minste.

Voor wie deze woorden echt tot zich wil laten doordringen, lijken ze me even uitdagend als troostend. Ze plaatsen ons radicaal voor de kern van ons geloof in de levende Heer: de uitnodiging tot voortdurende vriendschap en vertrouwvolle omgang met Hem. In goede en in kwade dagen.

Ook de evangelielezing geeft ons een aanwijzing over hoe we kunnen groeien in leven en liefde, in het bijzonder doorheen de houding van de mensen die Jezus achterna gaan. Het lijkt me duidelijk dat de mensen die die dag naar Jezus toe kwamen geen nuchtere Vlamingen of Nederlanders waren. Daarvoor zijn wij al te zeer “beide voeten op de grond”: als je op dagtocht vertrekt, dan neem je een picknick mee, dan organiseer je je toch, zeker als je naar een verlaten streek trekt.

Heel goed en wijs overigens. Het is niet zo maar dat we hier zo’n hoge levensstandaard hebben ontwikkeld. Maar wij hebben zo stilaan wel de neiging ontwikkeld om alles te willen organiseren; we willen niet afhankelijk zijn van het onbekende, we willen de touwtjes zelf in handen hebben.

Maar als je alles zelf wil plannen, blijft er dan nog een plaatsje voor God? Als we alle onbekende factoren willen uitschakelen, dreigen we dan ook niet God zelf uit te schakelen? Per slot is het toch een beetje omdat die arme sloebers zonder veel nadenken zo maar halsoverkop Jezus achterna waren gerend, dat ze op wonderbare wijze uit Zijn handen hebben kunnen eten.

Loslaten, afhankelijk durven zijn, zo maar ontvangen, vertrouwen, nederig uit handen geven … We aanvaarden het maar als we niets anders kunnen. En dan nog. Maar het is wel de houding die nodig is om echt te kunnen luisteren naar het Woord van God en om onze Heer te kunnen ontmoeten. Daar en wanneer Híj zich aanbiedt.

Neen, Jesaja heeft niets aan actualiteit ingeboet. “Luistert, luistert naar Mij: dan eet gij wat goed is, dan verzadigt gij u aan heerlijke spijs. Neigt uw oor en komt naar Mij en luistert en gij zult leven.” De vriendschap met Jezus en nederigheid zijn de bevoorrechte weg naar volheid van leven en liefde.

Het gaat over de waarheid van ons bestaan. Daarom zijn ze met geen geld te koop maar gratis. We zijn er allen toe uitgenodigd.

Ignatius van Loyola: de moed om te kiezen voor het onzekere - anecdote - animatiefilm

2026-07-31T08:00:00.000+02:00

Vandaag herdenken we de heilige Ignatius van Loyola.

Petro de Ribadenera sj, een naaste medewerker van Ignatius van Loyola, beschrijft een gesprek dat plaatsvond tussen Ignatius en diegene die zijn opvolger zou worden als generale overste van de SJ, Diego Laniez sj.

“Meester Lainez, indien God u zou zeggen: mocht je zo meteen sterven, dan beloof ik je de eeuwige heerlijkheid; maar mocht je er voor kiezen om te blijven leven, dan kan ik je niet garanderen dat je de genade van de volharding krijgt. Wat zou uw keuze zijn?”

“Meteen sterven,” zei Lainez, “dan zou ik zeker zijn.”

Ignatius antwoordde: “Wat mij betreft, ik zou een andere keuze maken. Indien ik zou denken dat ik door in leven te blijven ik het een of het ander groot werk voor God zou kunnen verrichten, dan zou ik Hem smeken mij op aarde te laten tot zolang dit voltooid zou zijn. Ik zou mijn blik richten op God en niet op mezelf. Ik zou geen rekening houden met persoonlijk gevaar of met mijn veiligheid.”

Hieronder onze schitterende tekenfilm over de bekering van Ignatius en zijn (moeizame) ontdekking van de onderscheiding van de geesten.

Klik hier om de animatiefilm te bekijken of op onderstaande afbeelding.

Deze blog en de blogger gaan er even tusssenuit, maar laten je niet alleen

2026-07-02T08:00:00.000+02:00

Deze blog en de blogger gaan in zomerslaap. Die zal duren tot 31 juli. Wellicht heb je zin om je intussen af en toe wat te laven aan de ignatiaanse wijsheid. Ik geef je enkele tips.

Op deze blog vind je bijna 5.000 bijdragen. Aarzel niet om daarin wat te scrollen.
Wellicht ben je een lezer. Klik hier om ignatiaans geïnspireerde boeken te bestellen.
Ken je mijn website www.verderkijken.org? Daar vind je ruim 700 korte video's, vaak verrassend en knotsgek, met suggesties om op je eentje of samen met anderen even de diepte in te gaan.
Op onze gebedswebsite www.biddenonderweg.org vind je een dagelijkse gebedspodcast en ook allerhande series, luisterboeken en audio-retraites.
Op YouTube heb je een hele serie video's waarin ik diverse aspecten van de ignatiaanse spiritualiteit uitvoerig toelicht.

Gebed is niet nuttig. Wat is het dan wel?

2026-07-01T08:00:00.000+02:00

Gebed betekent zich vrijmaken voor God, zich leeg maken voor God, een vakantiedag voor God.

De tijd die je aan gebed besteedt is tijd die vérder gaat dan iets dat voor jezelf nuttig is. Gebed is niet nuttig, het is van een andere orde. Wat jij tot je gebed bijdraagt is alleen jezelf en je tijd en je verlangen om met God samen te zijn. Je stelt je beschikbaar voor God.

Als jij, wat jou betreft, je minder druk of zelfs passief opstelt, dan laat dit al zien dat God de hoofdacteur in je gebed is. En wat er verder in je gebed gebeurt is een kwestie van Gods agenda. God is de artiest, jij bent het doek of het ruwe houtblok dat door de goddelijke werking omgevormd zal worden.

Finbarr Lynch sj

Ignatiaanse pedagogie als springplank naar meer menselijkheid: humaniora - Serie van Nikolaas Sintobin sj over ignatiaanse pedagogie (6/6)

2026-06-30T08:00:00.000+02:00

(6/6) Besluit

De ignatiaanse pedagogie is gericht op humaniora, meer mens worden. Dat word je niet door blind mee te surfen op de trends van Instagram, TikTok of Snapchat. Evenmin door je steeds sneller te conformeren aan de dictatoriale eisen van de afgod die economische groei heet.

Het leerproces is de gedroomde dynamiek om het kind zijn unieke schat aan menselijkheid te doen ontdekken en ontwikkelen. De terugblik staat hierbij centraal. Het kompas is de vreugde.

Dit geldt voor ieder mens, in elke etappe van het leven.

Nikolaas Sintobin sj

NB: In mijn boek "Op het kompas van de vreugde. Ignatius van Loyola als levensgids" ga ik uitvoerig in op diverse aspecten van de ignatiaanse pedagogie. Klik hier om dit boek te bestellen.

Heerlijk video-interview met jezuïet Bastiaan van Rooijen, kersvers priester over: katholiek/jezuïet/priester worden

2026-06-29T08:00:00.000+02:00

In dit mooie en verrassende interview vertelt Bastiaan honderduit over hoe hij ertoe gekomen is, eerst om katholiek te worden, vervolgens om in te treden bij de jezuïeten en ten slotte om priester te worden.

Klik hier om dit gesprek in de Pauscast te bekijken of klik op onderstaande afbeelding.

Hoe vind je stille tijd? Twee tips van Nikolaas Sintobin sj om je te oefenen in stilte

2026-06-28T08:00:00.000+02:00

Ik ben jezuïet en priester. Toch krijgt de hectiek van het dagelijkse leven ook mij makkelijk in zijn macht. Vreemd toch. Ik kan zo verlangen naar stilte. Tegelijk merk ik dat ik sterk word aangetrokken door social media, podcasts, videoclips en ander moois dat me net belet om die stilte binnen te gaan.

Van Ignatius van Loyola, de stichter van de jezuïeten, heb ik twee bijzondere gebedsmethodes geleerd. Ze helpen me om de stilte in te gaan en daar een tijdlang te blijven. Meer nog, geloof het of niet, ik heb geleerd om in die stilte God te ontmoeten. Ja, dat heb je goed gehoord. God zelf ontmoeten. In deze column wil ik iets zeggen over die twee manieren van bidden. Het gaat over het ignatiaanse bijbelgebed en over het levensgebed.

Over het bijbelgebed heb ik een tijd geleden een boek gepubliceerd. Dat heet, hoe raad je het: God zelf ontmoeten. De ondertitel is: Retraite met het leven van Jezus.

In dit boek vind je tien bijbelteksten, vooral evangelieteksten. Bij elke tekst neem ik je mee de stilte in naar je diepere zelf, je innerlijkheid. Eerst besteed je aandacht aan je lichaam en ademhaling. Je neemt de tijd om stil te vallen en je binnenkant te openen voor Gods aanwezigheid.

Vervolgens is het niet de bedoeling om die schrifttekst te bestuderen. Wel om er met al je zintuigen als het ware in te kruipen: zien, horen, voelen, proeven, ruiken wat er gebeurt. Het tafereel binnenstappen en deel worden van het gebeuren. Opmerken wat die ontmoeting, die genezing, dat onderricht van Jezus met jou doet, als wat je er zelf bij.

Bij elke tekst nodig ik de lezer ook uit om het eigen leven, ervaring, vreugde, pijn, herinneringen, verlangens naar boven te laten komen. Het kompas voor je aandacht tijdens deze Bijbelse reis is steeds de vreugde: waar voel ik iets van openheid, blijheid, hoop, gedrevenheid, vertrouwen? Die richting mag je rustig verder uitgaan. Zo kan er geleidelijk aan iets groeien van ontmoeting: het verhaal van Jezus en je eigen verhaal komen zo dicht bij elkaar dat ze één worden. In de stilte van je innerlijkheid kan je dan soms een vreugde gewaarworden, een aanwezigheid, een nabijheid waar je heel stil van wordt. Met je gelovige hart weet je dat het God zelf is.

Je hebt het begrepen, dit ignatiaanse bijbelgebed nodigt je uit om biddend te voelen met je hart. Voor veel mensen is het moeilijk om bij hun gevoelens te komen. We zijn vooral getraind om na te denken. Maar hoe kom je dan toch je gevoelens op het spoor? In het bijzonder die vreugde die vaak zo subtiel en discreet is dat ze nauwelijks merkbaar is.

Ook hier heeft Ignatius een gebedsmethode voor: het levensgebed. Enkele minuten kunnen volstaan. Levensgebed is even stilvallen om te bidden met je eigen leven, met de ervaring van de voorbije dag. Je doet dat met drie woorden: dank, sorry en alstublieft, en wel in die volgorde.

Dank: eerst kijk je naar de video van de voorbije dag. Wat heeft me goed gedaan, waar voelde ik vreugde, schoonheid, openhed, vertrouwen. Waarvoor wil ik danken? Niet enkel vrome dingen. Wel alle mogelijke positieve ervaringen. Ze zeggen iets over Gods nabijheid.

Sorry: heb je tijd over, dan kan je opnieuw de voorbije dag overlopen om je bewust te worden van wat pijn deed, je droef, jaloers, leeg, boos maakte. Als daar reden toe is, kan je daarbij vragen om vergeving.

Alstublieft: ten slotte, wat vraag ik God voor de dag van morgen?

Als je regelmatig een levensgebed doet, dan gaan je innerlijke antennes zich verfijnen. Dan ga je ook de stille bries in je hart opmerken. God spreekt namelijk meestal niet in donder en bliksem, wel in de zachte stilte.

Het levensgebed is een eenvoudige manier om die stilte binnen te gaan en om je meer bewust te worden van Gods aanwezigheid in je leven.

Bij wijze van slot: dit gedicht van Guido Gezelle:

Gij badt op enen berg alleen,
en... Jesu, ik en vind er geen
waar ’k hoog genoeg kan klimmen
om U alleen te vinden:
de wereld wilt mij achterna,
alwaar ik ga
of sta
of ooit mijn oogen sla;
en arm als ik en is er geen,
geen een,
die nood hebbe en niet klagen kan;
die honger, en niet vragen kan;
die pijne, en niet gewagen kan
hoe zeer het doet!
o Leert mij, armen dwaas, hoe dat ik bidden moet!

Van Jezus houden, hoe doe je dat? Homilie van Nikolaas Sintobin sj voor deze zondag

2026-06-27T08:00:00.000+02:00

Hieronder vind je mijn homilie voor deze zondag.

13e zondag door het jaar A

2 Kon. 4, 8-11.14-16a Ps. 89 Rom. 6, 3-4.8-11 Mt. 10, 37-42

Ouders worden geacht evenveel te houden van elk van hun kinderen. De praktijk leert dat dit niet altijd makkelijk is. Als dat niet lijkt te lukken, kan dat pijn doen. Zowel voor de ouder als voor het kind. Toch is het mogelijk. Hoe verschillend kinderen ook zijn, je kan op gelijkwaardige wijze houden van elk kind.

Zonet hoorden we Jezus een krasse uitspraak doen: Wie vader of moeder meer bemint dan Mij, is Mij niet waardig; wie zoon of dochter meer bemint dan Mij, is Mij niet waardig. Hoe moet je dit begrijpen? Doet Jezus hier als een kind dat zich vergelijkt met zijn broer of zus? En dan is er nog iets heel anders. Je moet dit maar durven zeggen over jezelf. Jezus vergelijkt onze relatie met Hem immers met de relaties die de meesten onder ons het meest dierbaar zijn: die met je ouders en die je met kinderen. Hij had er nog kunnen aan toevoegen de relatie met je man of je vrouw. Wat zou Jezus ons hier willen zeggen? Is het überhaupt mogelijk om zoveel van Jezus te houden? En zo ja, hoe doe je dat dan?

Om te beginnen kunnen we vaststellen dat Jezus niet vraagt om méér maar om evenveel van Hem te houden als van ouders en kinderen. Door deze vergelijking te maken, geeft Jezus ons alvast de boodschap dat het gewoon mogelijk is om met Hem een soort van liefdesband uit te bouwen. Een liefde of vriendschap die niet vrijblijvend zijn. Het gaat over meer dan sympathiek, interessant of leuk. Wat Jezus vraagt is een existentiële verbondenheid op het allerdiepste niveau. Die vorm van intimiteit met Jezus is voor de christen meer dan zomaar een mogelijkheid. Het is een wenselijk en eigenlijk noodzakelijk perspectief waarvoor we ons dienen open te stellen.

Hoe breng je dat dan tot stand, die affectieve band met Jezus? Is dat een keuze, een kwestie van hard genoeg op je tanden bijten of nog iets anders? De eerste lezing geeft ons hier een belangrijke aanwijzing. We hoorden daar een ervaring van de profeet Elisa. Elisa wordt op zijn reizen steevast, zomaar, uitzonderlijk goed ontvangen door een vrouw. Elisa is zo geraakt door de goedheid van die vrouw dat er als antwoord, ook zomaar, een golf van goedheid van hem uit naar die vrouw ontstaat. Liefde roept liefde op.

Zo gaat het ook in onze relatie met Jezus. Onze liefde naar Hem toe is in de eerste plaats een antwoordliefde. Zoals God de Vader ons het eerst heeft liefgehad, is het ook steeds Jezus die als eerste naar ons toekomt. Onze liefde voor de Heer zal spontaan groeien naarmate wij ons meer openstellen voor zijn liefde. Het is omdat een mens kan ervaren dat Jezus van hem of haar houdt dat de liefde voor Hem kan ontstaan en sterker worden. Dit kan gebeuren doorheen gebed, liturgie en sacramenten, doorheen andere mensen en de meest diverse ervaringen. God’s liefde is immers onafgebroken werkzaam in alle mensen en in alle dingen. De grote uitdaging is daarom te onderscheiden hoe, waar en wanneer die goddelijke genade zich aan elk van ons wenst mee te delen. In dezelfde mate als wij ons daar ontvankelijk weten voor te maken, zal onze liefde voor de Heer kunnen groeien en bloeien.

En wat dan als je het moeilijk hebt om te houden van je kinderen of ouders? Ben je dan God’s liefde onwaardig? God houdt van elk van ons. Niet omdat we dat verdienen of omdat we het zo buitenwoon goed doen. Zijn liefde is onvoorwaardelijk, niettegenstaande onze gebreken, botheid of lichtzinnigheid. Naarmate we meer ontvankelijk worden voor Gods liefde, kan het mogelijk worden om voorzichtig toch te gaan houden van kinderen, van ouders en andere mensen waar je het moeilijk mee hebt. Ook als zij onze liefde niet beantwoorden of zij ons gekwetst hebben. Gods liefde is genezend en maakt onmogelijke dingen mogelijk. Gods liefde zet in beweging, ook in richtingen die definitief gesloten lijken.

Een zomerse terugblik, een ignatiaanse specialiteit: bekijk de webinar met Nikolaas Sintobin sj

2026-06-26T09:31:36.294+02:00

In dit webinar legt Nikolaas Sintobin sj uitvoerig uit hoe en waarom het zinvol is om tijdens de zomer ruim te tijd te blikken op de voorbije tijd. In dit webinar worden verschillende formats en methodes voorgesteld. Ook wordt op gedetailleerde wijze uitgelegd hoe je dit concreet kan aanpakken.

Klik hier of op onderstaande afbeelding om de webinar te bekijken.

Op "Bidden Onderweg" staat een nieuwe podcast die je bij de hand neemt om deze zomerse terugblik te doen. Klik hier om te luisteren.

Wat je kan leren van een ernstig ziek kind - Getuigenis

2026-06-26T08:00:00.000+02:00

Vrienden van vrienden deden een gebedsoproep voor Héloïse, hun kleindochtertje. Het meisje is nu net een jaar. Het kind lijdt aan een zeldzame ziekte. Graag deel ik met u enkele van hun woorden. Om u uit te nodigen om mee te bidden. Ook om te mogen merken hoe God recht schrijft op kromme lijnen.

“Vandaag, een jaar na haar geboorte, is haar ziekte er nog steeds, ook al hebben de onderzoekers al wat vooruitgang geboekt. Haar toekomst is onzeker. Maar, met haar heerlijke glimlach en haar kwetsbaarheid heeft zij een unieke, onvergelijkelijke plaats ingenomen in onze familie. Samen met haar ouders heeft zij rondom haar zwakheid een sfeer weten te creëren, geeft zij ons enorme kleine geluksmomenten, verenigt, raakt en draagt zij ons allen in de richting van meer liefde en solidariteit. Samen leert zij ons uit handen geven en hopen.”

Waarom jongeren er recht op hebben om te leren over Jezus - Serie van Nikolaas Sintobin sj over ignatiaanse pedagogie (5/6)

2026-06-25T08:00:00.000+02:00

(5/6) Jezus

Ik zei het reeds, de ignatiaanse pedagogie valoriseert de persoonlijke ervaring in het algemeen en de persoonlijke gevoelservaring in het bijzonder. Naast het verstand dient dus ook het hart te worden gevormd. Dit kan op veel manieren: kunst, muziek, literatuur en, uiteraard, de grote religieuze en filosofische tradities. Het is belangrijk dat de leerling zijn diepere innerlijkheid leert ontdekken en verfijnen.

Christenen hebben hier een unieke troef. Die heet Jezus. Jezus wordt namelijk, ook door niet-christenen, beschouwd als dé leermeester van de liefde, het hoogtepunt van de gevoelens en van de ruimere menselijke ervaring. Dé ommekeer in het leven van de ambitieuze ridder Ignatius was de ontdekking van Jezus.

Het is een recht voor jonge mensen om over Hem te leren. Op school, en, uiteraard, ook thuis. Wat je niet kent, daar kan je niet voor kiezen.

Nikolaas Sintobin sj

NB: In mijn boek "Op het kompas van de vreugde. Ignatius van Loyola als levensgids" ga ik uitvoerig in op diverse aspecten van de ignatiaanse pedagogie. Klik hier om dit boek te bestellen.

Onverwachte dankbaarheid - Mijmering van Nikolaas Sintobin sj

2026-06-24T08:00:00.000+02:00

In een gezin waar ik te gast was geweest voor het avondmaal, zaten we nog even na te keuvelen. Plots merkten we dat de oudste dochter achter de computer aan het wenen was. De huistaak waar ze verschillende uren aan gewerkt had was door een verkeerde bewerking opgelost in het niets. Geen reservecopie of wat dan ook. Er was maar één oplossing : opnieuw beginnen. Niet leuk als je dat overkomt zondagavond om 8 uur.

Discreet ging de moeder naast haar panikerende kind zitten en bood haar hulp aan. Eerst kwam er weinig reactie. Maar de vriendelijke rust van de moeder bracht het jonge meisje op haar beurt tot rust. Weldra waren beiden naast mekaar druk bezig antwoorden aan het verzamelen. Het leek wel bijna gezellig.

Toen ik ‘s avonds mijn dag overschouwde kwam deze anecdote als eerste naar voor in mijn terugblik. Ik voelde me warm en dankbaar.

Hoe ga je het best om met mensen van wie je iets kan leren - Wijsheid (?) van Balsasar Gracián sj

2026-06-23T08:00:00.000+02:00

Omgaan met mensen van wie wij iets kunnen leren

Laat de omgang met vrienden een leerschool van beschaving zijn en onze conversatie met hen verfijnd onderwijs. Wij dienen van onze vrienden leraren te maken, het nut van het leren verenigen met het genoegen van het vriendschappelijk verkeer. Onder intelligente mensen is dit genot wederkerig: de een vindt bijval voor wat hij zegt, de ander leert van wat hij hoort.

Gewoonlijk drijft eigenbelang ons naar iemand, maar in dit geval is het veredeld. Een verstandig man is een veel gezien bezoeker van de huizen van vooraanstaande mensen, plaatsen die eerder een forum van grootheid dan paleizen van ijdelheid zijn. Er bestaan mannen, befaamd om hun wijsheid, die niet alleen zelf door hun voorbeeld en gedrag een richtsnoer voor grootheid zijn, maar bovendien zijn omringd door een uitgelezen gezelschap dat een academie van beschaving en verfijnde zeden vormt. (11)

Baltasar Gracián sj

Onderscheidend luisteren en spreken - Nikolaas Sintobin sj over de subtiele rijkdom van het luistergesprek

2026-06-22T08:20:10.122+02:00

Het luistergesprek of gesprek in de Geest is een toepassing van het onderscheidend luisteren en spreken in groep.

Het is de gebruikelijke wijze van met elkaar in gesprek gaan binnen de Gemeenschap van christelijk leven (GCL). GCL is een wereldwijde ignatiaanse lekengemeenschap, die teruggaat op de tijd van Ignatius van Loyola.

In deze voordracht geeft Nikolaas Sintobin sj uitleg bij de tweede ronde van het luistergesprek. Het is een toepassing van de onderscheidingswijsheid van Ignatius op de uitwisseling in groep.

Klik hier of op onderstaande foto om te luisteren naar deze webinar

Misschien vind je deze video ook wel interessant over

"Luistervriendelijk spreken: vier tips van Ignatius van Loyola"

Karl Rahner sj over wie Jezus eigenlijk is - citaat

2026-06-21T08:00:00.000+02:00

In 1978 publiceerde Karl Rahner sj zijn intussen vermaarde « Brief van Ignatius aan jezuïeten van nu ». In dit essay van enkele tientallen bladzijden kruipt Rahner in de huid en pen van Ignatius en levert hij mijmeringen over wat het kan betekenen om vandaag jezuïet te zijn.

In dit citaat denkt Rahner na over wie Jezus eigenlijk is. Let op: in onderstaande tekst verwijzen ik, mij en mijn naar Ignatius van Loyola!

Voor mij was sedert mijn bekering Jezus zonder meer degene in wie God zich naar de wereld en naar mij boog. In die beweging van God is de onbegrijpelijkheid van het zuivere geheim geheel aanwezig en komt de mens tot zijn eigen volheid. De uniciteit van Jezus, de noodzaak Hem in een beperkte schat van voorvallen en woorden te zoeken, met het doel in dit kleine de oneindigheid te vinden van het onuitsprekelijke geheim, heeft mij nooit gestoord. De reis naar Palestina stelde ik mij werkelijk voor als een reis naar God in wie geen wegen zijn. En niet ik, maar jullie zijn onnozel en oppervlakkig, als jullie menen dat mijn verlangen naar het Heilig Land bijna vijftien jaar alleen maar een gril is geweest van een middeleeuwer, of zoiets als wanneer een moslim naar Mekka verlangt. Mijn verlangen naar het Heilig Land was het reikhalzen naar Jezus in zijn concreetheid. Want Hij is geen abstract idee.

Er bestaat geen christendom dat buiten Jezus om de onbegrijpelijke God zou kunnen vinden. God heeft gewild, dat velen, onzegbaar velen Hem vinden, alleen al doordat ze op zoek zijn naar Jezus en ze, wanneer de dood hun overkomt, toch juist met de van God verlaten Jezus sterven, zelfs als ze hun eigen lot niet met zijn gezegende Naam kunnen benoemen. Want God heeft deze duisternis van eindigheid en schuld alleen maar toegelaten in zijn wereld, omdat Hij ze in Jezus tot de zijne heeft gemaakt.

Over een onbeduidend nonnetje dat het leven van miljoenen mensen veranderde - homilie van Nikolaas Sintobin sj voor deze zondag

2026-06-20T08:00:00.000+02:00

Hieronder vind je mijn homilie voor deze zondag.

12e zondag door het jaar A

Jer. 20, 10-13 Ps. 69 Rom. 5, 12-15 Mt. 10, 26-33

In september 1897 lag een piepjonge zuster op haar sterfbed, ergens in een klooster in Normandië. Ze was al anderhalf jaar ziek. Het einde naderde. Op een middag stond de deur van haar kamer op een kier. Twee andere zusters wandelden door de gang en piepten even naar binnen. Ze dachten dat de zieke sliep en zegden tegen elkaar: onze medezuster zal weldra sterven. Wat zullen, in godshemelsnaam, op haar doodsprentje kunnen schrijven. Over dat brave wicht valt nu echt eens echt niets te vertellen.

Die beide karmelietessen wisten niet dat, tijdens haar ziekte, dat zustertje, op vraag van de priorin, haar autobiografie had geschreven. Haar naam was Theresia van het kind Jezus en van het heilig aangezicht, vandaag beter bekend als de heilige Theresia van Lisieux. Haar pennenvruchten zouden snel mogelijk maken dat de onwaarschijnlijke rijkdom van het verborgen geestelijk leven van Theresia wereldwijd bekend werd.

In de evangelielezing van daarnet hoorden we Jezus tot drie maal toe oproepen om geen angst te hebben. Meteen na zijn eerste oproep legt Hij uit waarom we geen angst hoeven te hebben: Niets is bedekt of het zal onthuld, niets verborgen of het zal bekend worden. Wat bedoelt Hij daarmee? Meteen daarna gebruikt Jezus woorden als duister, doden, verderf en hel. Dat klinkt niet meteen geruststellend. We weten het maar al te goed, om allerhande redenen laten wij, mensen, ons makkelijk aantrekken en leiden door negativiteit, in het bijzonder door angst. Maar, zo leert Jezus ons, God gaat hier anders mee om.

God ziet alleen maar het goede in ons. Hij is niet geïnteresseerd in zonde en kwaad. Als geen ander weet God de schoonheid in elke mens op het spoor te komen. Hoe klein of armtierig die ook lijken in onze eigen, vaak al te strenge, ogen. Het laatste oordeel zal niets anders zijn dan het aan het licht brengen van al het goede dat elke mens heeft verricht of dat hem of haar is te beurt gevallen: Niets is bedekt of het zal onthuld, niets verborgen of het zal bekend worden.

Hoe komt het dat God daar zo goed in is? Het antwoord is eenvoudig: omdat Hijzelf aan de oorsprong ligt van al dat goed. Hij is namelijk zelf enkel maar goedheid, schoonheid en liefde. Zijn grootste verlangen is om die rijkdom te delen, zoveel als mogelijk. Het is dan ook logisch dat we Jezus horen vragen om zijn naam te belijden bij de mensen. Dat wil zeggen dat Hij ons uitnodigt om, op onze beurt, ons steentje bij te dragen tot het aan het licht brengen van die weelde. Anders gezegd, Jezus vraagt om te handelen zoals God door al het goede dat aanwezig is, in onszelf en in anderen, te onthullen en te delen met anderen.

Je zou je de vraag kunnen stellen: is dit niet wat pronkerig of hoogmoedig als het gaat over goedheid en schoonheid in onszelf? Zoiets als: zie eens hoe goed ik het wel doe; jullie mogen allen gerust weten wat een buitengewone dingen er zich in mij afspelen.

Laten we eens teruggaan naar ons zustertje. In haar autobiografie schrijft Theresia van Lisieux steeds: De Heer heeft toegelaten dat … En dan volgen telkens, zoals zij het noemt, pareltjes van naastenliefde, die, zo zegt zij dus, de Heer heeft toegelaten. Met andere woorden, Theresia is er zich ten volle van bewust dat niet zij maar wel God aan de oorsprong ligt van al dat goeds. Daarom dankt zij, telkens weer, de Heer voor de wonderdaden en inzichten die haar te beurt vallen. Het is die dankbaarheid die haar beschermt tegen de hoogmoed.

Dit geldt ook voor ons. De autobiografie van Theresia van Lisieux is vertaald in 50 talen en er zijn, naar schatting, 500 miljoen exemplaren van gedrukt. Haar getuigenis heeft, in zijn eenvoud en nederigheid, miljoenen mensen de weg gewezen naar meer vreugde in hun leven. Zij heeft niet meer gedaan dan zich te laten inspireren door het voorbeeld van Jezus die, in grote dankbaarheid, de liefde van de Vader open en bloot legde.

Vandaag nodigt de Heer ons uit om, op onze beurt, zijn voorbeeld te volgen. Niets is bedekt of het zal onthuld, niets verborgen of het zal bekend worden. Hij roept ons op zijn schoonheid in ons leven en in het leven rondom ons te bezingen. Ja, we hebben veel reden om dankbaar te zijn.

Waarom de wijze nooit driftig wordt - Wijsheid (?) van Balsasar Gracián sj

2026-06-19T08:04:17.375+02:00

Nooit driftig worden

Een elementair voorschrift voor wijs gedrag. Het is kenmerkend voor een man met een koningshart dat hij zich nooit laat gaan, want alles wat groot is, wordt moeilijk in beweging gebracht. De emoties zijn de sappen van de ziel; bij elke buitensporige gemoedsaandoening wordt het verstand ziek. Stijgt het kwade sap zo hoog dat het de mond uitloopt, dan brengt het ons aanzien in gevaar.

Beheers uzelf dus, en wel in die mate dat niemand kan bespeuren wat in u omgaat, of u nu in een gemoedstoestand van opperst geluk of van diepe verslagenheid verkeert. Laat de buitenwereld u liever bewonderen om het feit dat u boven dit alles verheven lijkt. (52)

Baltasar Gracián sj