"In alle dingen"

Hoe het komt dat wij steeds maar blijven prutsen

2013-06-19T06:00:00.000+02:00

God zou ons uit eigen beweging een overdaad aan genade willen geven, was het niet dat onze misvormde wil zich verzet tegen zijn mildheid.

Ignatius

Wat is dan de mens dat Gij aan hem denkt ...

2013-06-18T08:00:00.000+02:00

Psalm 8 (uittreksels)

Heer onze Heer, hoe machtig is uw Naam
allerwegen op aarde.

Als ik kijk naar de hemel, het werk van uw vingers,
de maan en de sterren die Gij hebt bevestigd,
wat is dan de mens dat Gij aan hem denkt,
de zoon van Adam, dat hij U ter harte gaat.

Je kan maar bekeren waar je van houdt: Teilhard (2/2)

2013-06-17T08:00:00.000+02:00

In 1936 schreef Pierre Teilhard de Chardin sj, in Peking, een tekst die hij als titel meegaf: “Enkele bedenkingen over de bekering van de wereld”. Ik vertaalde voor u de slotzinnen.

Pausen richten zich tot barbaren

Zich onderdompelen om boven water te komen en op te richten. Deel hebben aan om te sublimeren. Dat is de wet zelf van de menswording. Meer dan duizend jaar geleden hebben de pausen ervoor gekozen om vaarwel te zeggen aan de Romeinse wereld en “zich te richten tot de Barbaren.” Wordt er vandaag niet een gelijkaardig en nog verdergaand gebaar verwacht?

Ik denk dat de Wereld zich maar zal bekeren tot de hemelse hoop van het christendom als eerst het Christendom zich bekeert tot de hoop van de Aarde (om ze te vergoddelijken).

Wat de paus echt bedoelde met zijn uitspraak over de homoseksuele lobby in het Vaticaan

2013-06-16T08:00:00.001+02:00

De laatste dagen is er veel geschreven over de uitspraak die Paus Franciscus deed over de homoseksuele lobby in het Vaticaan. Journalist John Allen (USA) is een van meest vooraanstaande vaticanologen. In onderstaand interview dat op 14 juni verscheen in “Vatican Insider” geeft hij interessante duiding bij deze uitspraak van de Paus. Ik heb het grootste deel van dit (korte) interview even voor u vertaald.

Wat denkt u dat de Paus bedoelde?

“Het is belangrijk in het achterhoofd te houden dat dat zinnetje over “de homoseksuele lobby” uitgesproken werd in de context van het Vatileaks-schandaal met als grote vraag wie daarachter schuilgaat. De theorie was dat daar mogelijks homoseksuelen bij betrokken waren. Niet omdat ze homoseksueel zijn. Wel omdat iemand die een geheim heeft kwetsbaar kan zijn voor druk en chantage. Het probleem is dus niet echt de seksuele oriëntatie. Wel of iemand optreedt tegen de belangen van de Paus.”

Hoe werkt die lobby in het Vaticaan?

“Ik ben niet zo zeker dat het echt gaat over een “lobby” … Ik twijfel eraan dat die mensen bijeenkomsten hebben of een geheime manier om mekaar de hand te schudden. Wel is het zo dat mensen die een dubbel leven leiden – ongeacht of het nu gaat over seks, geld of wat dan ook – vaak een spontane verbondenheid met elkaar ervaren."

Deze uitspraak van de Paus, dient die in verband gebracht te worden met zijn inspanningen om de Curie hervormen, met de seksuele misbruiken, of met beide?

“Het heeft te maken met de hervorming van de Romeinse Curie, in die zin dat Franciscus er zeker van wil zijn dat de beslissingen genomen worden om de juiste redenen en niet ingegeven zouden zijn door geheime druk.”

Wanneer verwacht u dat hij de hervorming zal doorvoeren en wat is de sleutel voor deze hervorming?

“Het is duidelijk dat hij hier de tijd voor neemt. Maar het is ook duidelijk dat hij snapt dat kardinalen van over heel de wereld hem gekozen hebben precies om een hervorming door te voeren. Zij oordelen dat er in het Vaticaan slecht bestuurd wordt en zij zijn dit beu.”

Je kan maar bekeren waar je van houdt: Teilhard (1/2)

2013-06-15T08:00:00.000+02:00

In 1936 schreef Pierre Teilhard de Chardin sj, in Peking, een tekst die hij als titel meegaf: “Enkele bedenkingen over de bekering van de wereld”. Ik vertaalde voor u de slotzinnen.

Je kan maar bekeren waar je van houdt: indien de christen zich niet ten volle verbonden weet met de wereld die rondom hem ontluikt – indien hij niet in zichzelf de verzuchtingen en de angsten van de moderne wereld ervaart – indien hij in zijn bestaan het menselijk aanvoelen niet laat toenemen, - zal hij nooit de bevrijdende synthese kunnen waarmaken tussen de aarde en de hemel waaruit de parousie van de Universele Christus kan voortkomen.

Dan zal hij blijvend en steeds weer schrik hebben voor elke vernieuwing en ze veroordelen, zonder in staat te zijn om temidden van bezoedeling en kwaad de goddelijke inspanningen van een geboorte op het spoor te komen.

Amazing japanese precision

2013-06-14T08:00:00.000+02:00

Grappig? Zeker. Maar ook iets meer. Deze in Japan erg populaire shows zeggen veel over de Japanse cultuur en zelfverstaan.

We kunnen als Westerlingen zeker iets leren van het groepsgevoel van de Japanners. Hun vermogen om zichzelf terzijde te schuiven ten voordele van de groep is reëel.

De meest spectaculaire beelden komen vanaf 1'36.

Zelf verkies ik het christelijke personalisme.

Wat een sterballerina en Jezus met elkaar gemeen hebben

2013-06-13T08:00:00.000+02:00

Gisteren ging ik voor in de studentenviering van Leuven. Hieronder vindt u de homilie bij de lezing van de dag. De evangelielezing zelf vindt u onderaan.

Het overkomt me niet zo vaak. Maar als ik van die topballerina’s door de lucht zien zweven, dan is er iets heel diep in mij dat geraakt word. Het lijkt dan wel alsof ze ontsnappen aan de wetten van de zwaartekracht, en zomaar, net als vogels, kunnen vliegen.

Bij pianisten heb ik ook zo iets. Als ik die vingers van links naar rechts, van boven naar onder over het klavier ziet vlinderen, dan houd ik mijn adem in. Vaak komt er helemaal geen partituur aan te pas. Hoe doen ze het. Het lijkt wild en chaotisch. Het klinkt aangrijpend intiem, overweldigend of meeslepend en lijkt zomaar, spontaan uit hun lijf te vloeien. Hoe doen ze het?

En die tennissers dan. Op Roland Garros of in Wimbledon. Die slaan die ballen van de ene kant van het net naar de andere, weten hem, met kreunen en zuchten, steeds weer toch te pakken te krijgen en rennen als dartele herten over het terrein. Heerlijk toch.

Wat een vrijheid, lijkt het wel. Alsof het vanzelf gaat. Alsof ze steeds weer en zomaar vanzelf weten wat ze moeten doen om die schoonheid en volmaaktheid te bereiken.

Nochtans weten we wel beter. We weten maar al te goed welke de prijs is die die topsporters en kunstenaars moeten betalen. Niet eenmaal. Maar elke dag opnieuw. Duizenden keren dezelfde oefeningen, toonladders, krachttraining enz. Zo vrij als ze lijken en ook effectief zijn, zozeer respecteren ze, je zou bijna zeggen, met de grootste vrijheid, allerhande regels en afspraken en technieken.

Ik denk dat de evangelietekst die we zonet te horen kregen, alles te maken heeft met vrijheid.

Wat is vrijheid? Vrijheid is niet iets wat je verliest naarmate je ouder wordt, keuzes maakt en verantwoordelijkheden opneemt. Vrijheid is iets wat je, met vallen en opstaan, heel geleidelijk, kan leren. Tweeduizend jaar heeft Israël moeten experimenteren met de wet, met allerhande regels en voorschriften. Vele tientallen generaties heeft het geduurd vooraleer Jezus kon geboren worden. Vooraleer er een mens kon komen die echt helemaal vrij was. Die zich Gods wet zo helemaal eigen gemaakt had, dat Hij volledig en onverdeeld kon beminnen. Liefde zonder rest. Liefde zonder maar.

Is er iets veranderd sindsdien?

Ja, en neen. De Wet is niet opgeheven door Jezus. Zelfs niet het kleinste lettertje ervan. Geen jota. Ook wij moeten de voorschriften, de geboden blijven respecteren. Wij blijven richtingwijzers nodig hebben. Niets is er veranderd wat dat betreft. En toch is alles veranderd. Want voortaan hebben we Jezus. Hij toont ons voortaan de weg. Hij helpt ons voortaan om die wet te volgen. Niet vanuit angst, scrupulositeit of blinde gehoorzaamheid. Wel vanuit vriendschap met Hem. Het is de liefde die helemaal vrij maakt. Het is de liefde die de wet voltooit. En het is Jezus die ons die liefde geeft en leert.

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: “Denkt niet dat Ik gekomen ben om Wet en Profeten op te heffen; maar om vervulling te brengen. Want voorwaar, Ik zeg u: Eerder nog zullen hemel en aarde vergaan, dan dat één jota of haaltje vergaat uit de wet, voordat alles geschied is. Wie dus een van die voorschriften, zelfs de geringste, opheft en zo de mensen leert, zal de geringste geacht worden in het Rijk der hemelen, maar wie ze onderhoudt en leert, zal groot geacht worden in het Rijk der hemelen.” (Matteüs 5, 17-19)

Waarom je niet dient te wanhopen als je je vergist hebt

2013-06-12T08:00:00.000+02:00

Als je vaststelt dat je verkeerd gehandeld hebt, wanhoop dan niet. Ook vergissingen kunnen je helpen om een beter mens te worden.

Ignatius

Hoe vermijden dat duistere machten vrij spel krijgen?

2013-06-11T08:00:00.001+02:00

Aan www.startdestilte.be werd onlangs volgende pertinente vraag gesteld over wat er gebeurt als je het stil maakt en gaat bidden: “Krijgen duistere machten geen vrij spel als ik stilval? Samen met Sim D’Hertefelt gaven we onderstaand antwoord.

Een interessante vertrekpunt is de volgende evangelietekst. Die geeft een aanzet voor een christelijk antwoord op de vraag. Andere tradities geven misschien een ander antwoord.

Wanneer een onreine geest iemand verlaat, trekt hij door dorre oorden op zoek naar een rustplaats. Maar als hij die niet vindt, zegt hij: “Ik zal terugkeren naar mijn huis, dat ik verlaten heb.” En wanneer hij terugkeert, merkt hij dat het schoongemaakt is en op orde gebracht. Dan gaat hij weg en haalt er zeven andere demonen bij, slechter dan hijzelf, en ze nemen daar blijvend hun intrek. En zo is de mens bij wie de demon intrekt er ten slotte veel slechter aan toe dan voorheen. (Lc 11, 24-26)

Het volstaat niet om tot stilte te komen, om je te zuiveren van alles wat stilte in de weg staat. Als je je bevrijd hebt van alle afleiding, dan ben je ook heel kwetsbaar. Het schone huis is een aantrekkelijke verblijfplaats voor vele demonen. Je kan daarbij ook denken aan Jezus die na 40 dagen van gebed en vasten in de woestijn aangevallen wordt door de duivel (Lc 4).

Christenen gaan de stilte niet in omwille van de stilte of omwille van de rust die daarvan uitgaat. Maar wel om er de Heer van hun leven te ontmoeten en om toe te laten dat Hij in die stilte komt wonen. Geef je in de stilte vrij spel aan God die alle duisternis overwint, dan is er voor boze geesten geen plaats.

Website www.startdestilte.be

Op zijn neanderthalers

2013-06-10T08:00:00.000+02:00

Het is op zijn neanderthalers, niet erg genuanceerd. Toch zit er heel wat waarheid in.

Religie kan het mooiste in de mens naar boven halen. Ook bruut en dom geweld.

De geschiedenis heeft geleerd dat ook het christendom hier niet immuun voor is. Dit gezegd zijnde, Jezus heeft geweld nooit met geweld beantwoord.

Met dank aan Christophe Brabant

Stenen gooien naar een afgestorven boom

2013-06-09T08:00:00.000+02:00

Een sociaal werkster deed haar beklag bij de meester. Ze zou toch zoveel meer goed kunnen doen voor de armen, mocht ze niet steeds weer tijd en energie moeten besteden om zichzelf en haar werk te verdedigen tegen laster en misverstanden.

De meester luisterde aandachtig. Vervolgens antwoordde hij met één zin: “Niemand gooit stenen naar een afgestorven boom.”

Antony de Mello sj

Waarom paus Franciscus jezuïet werd en waarom het geen goed idee is paus te willen worden

2013-06-08T09:19:00.004+02:00

Op vrijdag 7 juni 2013 ontving Paus Franciscus duizenden leerlingen uit de jezuïetencolleges van Italië en Albanië.

Paus Franciscus legt uit waarom hij jezuïet geworden is en wat de kern is van het jezuïetenleven. Hij legt ook uit waarom het geen goed idee is om paus te willen worden.

Onder de video vindt u de Nederlandse vertaling van de vragen en de antwoorden van de Paus.

Paus Franciscus: Wat heeft me de kracht gegeven om jezuïet te worden? Het is het feit van missionaris te zijn. Naar buiten te gaan, deel te nemen aan de zendingen, Jezus Christus verkondigen. Daar gaat het net om in onze spiritualiteit. Telkens opnieuw er op uit trekken en het Evangelie verspreiden, eerder dan rustig opgesloten te blijven binnen onze structuren die vaak oude structuren zijn.

Meisje: Wilde u Paus worden? Paus Franciscus: Weet je, iemand die echt paus wil worden, is iemand die niet zo goed zorg draagt voor zichzelf. En God wil dat niet. Neen, ik wilde geen paus worden.

Jongen: Hoe bent u gekomen tot de beslissing, niet om paus te worden, maar wel om een pastor te worden. Wanneer heeft u beslist om jezuïet te worden? Vond u het niet moeilijk om uw familie en vrienden achter te laten?

Paus Franciscus: Luister, dat is altijd moeilijk. Altijd. Voor mij was het moeilijk. Het is niet makkelijk. Maar er zijn ook heel mooie momenten. Jezus helpt je en geeft je vreugde. Maar er zijn moeilijke momenten waar je je alleen voelt, droog, zonder inwendige vreugde. Er zijn ogenblikken die lastig zijn, van inwendige duisternis. Die bestaan. Maar het is zo mooi om Jezus en zijn pad te volgen. Het is een kwestie van eenevenwicht dat je toelaat om verder te gaan. En dan komen de mooie ervaringen eraan.

Wat er gebeurt als een jongetje tegen zijn grootvader "please" zegt

2013-06-08T08:00:00.000+02:00

Waar zou jij, als kind, alles voor gegeven hebben?

Waar zou je vandaag alles voor geven?

Over afgelikte perfectie, oneffenheden en barsten

2013-06-07T08:00:00.000+02:00

Is liefde blind?

Helemaal niet. Welintegendeel.

Liefde laat toe de ware schoonheid te zien. En die heeft veel meer te maken met oneffenheden en barsten dan met afgelikte perfectie.

Drie stellingen over keuzes maken (3/3)

2013-06-06T08:00:00.000+02:00

Kiezen is risico’s nemen

Het is uiteraard wenselijk om je keuze goed voor te bereiden. Het is wenselijk om duidelijkheid te krijgen over de alternatieven. Je kan niet kiezen tussen iets of niets.

Maar, hoe goed je een keuze ook voorbereidt, er zullen steeds parameters zijn die je ontsnappen. Kiezen is iets anders als het uitvoeren van een chemische reactie of een informatische bewerking.

Als je wacht tot je alles onder controle hebt, dan kom je nooit tot de keuze.

Over hard zijn voor zwakke mensen

2013-06-05T08:00:00.000+02:00

Wees niet hard tegen wie zwak is. Anders dreig je meer kwaad te doen en wanhoop te veroorzaken dan dat een bittere berisping goed zou kunnen doen.

Ignatius

"Ne mens is ne mens": de 13 stielen en ambachten van Pater Frans Martens sj

2013-06-04T08:00:00.000+02:00

Vorige vrijdag werd pater Frans Martens sj ten grave gedrage. Hij was een van de pioniers van het migrantenwerk in Borgerhout.

Hieronder hoort u deze bijzondere man aan het woord over het hoe en waarom van zijn engagement bij de Marokkanen van Borgerhout. Onder de video een stukje uit de toespraak die Fatima Bali hield op de uitvaart van pater Martens sj.

Pater Martens had eigenlijk zijn eigen sociale dienst op zichzelf…

1. Hij hielp de mensen met werk vinden…..
2. Hij hielp de mensen met hun administratie….
3. Hij hielp de mensen met een school te vinden voor hun kinderen….
4. Hij hielp de mensen met hun huisgrief bijeen te krijgen als ze hier pas aankwamen in België….
5. Hij gaf zelf ook de eerste lessen Nederlands aan Marokkaanse mensen….
6. Hij ging ook op ziekenbezoek bij veel mensen in Borgerhout….
7. Hij hielp de mensen een woning vinden….
8. Hij lag aan de basis van het huurderscollectief dat nu uitgebouwd is tot sociaal verhuurkantoor.
9. Hij ging de woningen opzoeken en inspecteren en maakte er tekeningen van om ze zo in de vergadering te bespreken….
10. Hij troostte veel mensen bij hun verdriet of stond hen bij in hun geluk….
11. Er waren er zelfs die dachten dat je mensen kon genezen…. Hij was eens op huisbezoek gegaan en er was een kindje ziek en normaal zou de dokter komen, maar de betrokken vrouw wilde dat Pater Martens absoluut het zieke kindje eens nazag voor hij vertrok …. omdat zij dacht dat pater Martens een dokter was. ….
12. Pater Martens was voor veel mensen een tweede vader hier in België….
13. Hij bracht veel mensen bijeen voor hun belangen….

Drie stellingen over keuzes maken (2/3)

2013-06-03T08:00:00.000+02:00

Kiezen is vooruitgaan in het leven

Zo het waar is dat elke keuze betekent dat je sterft aan iets, dan is het ook zo dat er een “verrijzeniskant” is aan veel keuzes. Een echte bewuste keuze maakt immers dat je vooruit kan. Dat je groeit in het leven.

Indien je namelijk alle wegen open wil laten, uit schrik om de verkeerde keuze te maken of omdat je geen mogelijkheden uit wil sluiten, dan ben je veroordeeld om je ganse leven ter plaatse te trappelen. Het is alsof je voor een tweesplitsing staat en je maar niet kan beslissen of je naar links dan wel naar rechts zult gaan.

Voor sommige mensen duurt dit een leven lang :

“Ik wist door mijn leven verloren ieder ander verlokkend bestaan. Ik heb dan maar niet gekozen. En het leven is voorbijgegaan.”

Nederigheid én hoog mikken: de meest recente tweets van Franciscus

2013-06-02T14:51:00.002+02:00

De laatste tweets van Paus Franciscus

De wereld zegt ons dat we moeten streven naar succes, macht en geld; God zegt ons dat we moeten streven naar nederigheid, dienstvaardigheid en liefde.

In dit jaar van het geloof bidden we de Heer opdat de Kerk steeds een echte familie mag zijn die Gods liefde naar alle mensen uitdraagt.

De hele heilsgeschiedenis is het verhaal van God die op zoek is naar ons: Hij schenkt ons liefde en vergast ons op tederheid.

De Kerk is geboren uit de allerhoogste liedesdaad aan het kruis, uit de gewonde zijde van Jezus. De Kerk is een familie waar we beminnen en bemind worden.

Beste jongeren, de Kerk verwacht grootse dingen van jullie en van jullie grootmoedigheid. Schrik er niet voor terug om hoog te mikken.

Kan een christen iets leren van een heiden?

2013-06-02T08:00:00.000+02:00

9^de zondag van het jaar: 1 Kon. 8, 41-43 Gal 1, 1-2.6-10 Lucas 7,1-10

Sinds meer dan 2 maanden hebben we een nieuwe paus, Franciscus. Waarschijnlijk is er nooit een paus geweest in de geschiedenis die vrijwel meteen wereldwijd en wel in alle mogelijke kringen zo geliefd is geworden: binnen de katholieke Kerk, maar ook bij de andere christelijke kerken, bij joden en moslims, maar ook bij ongelovigen. Dat heeft natuurlijk veel te maken met de media. Maar die bestonden ook reeds voor Benedictus. En die heeft een veel moeilijker start gehad. Hoe kan je die populariteit verklaren?

Als u het mij vraagt zijn de eerste minuten van het publieke optreden van Franciscus doorslaggevend geweest. Weet u waar ik naar verwijs? Als Franciscus daar, op de loggia van de Sint-Pietersbasiliek, vrijwel meteen en langdurig zich heeft gebogen voor God en de mensen gevraagd heeft om, samen met hem, te bidden om Gods zegen over zijn pontificaat. Zijn naamkeuze had het reeds aangekondigd. De allereerste publieke daad die hij stelde maakte het helemaal duidelijk. Franciscus heeft zijn pontificaat gesteld onder het teken van de nederigheid. En daarvan heeft de wereldopinie, en ik denk wij allemaal, heel terecht aangevoeld dat het christelijk geloof daar alles mee te maken heeft.

Het is deze houding van nederigheid die centraal staat in de evangelielezing van vandaag. Spontaan wordt onze aandacht natuurlijk het meest getrokken door het wonder dat Jezus hier verricht: de genezing van de dienaar van de honderdman. Een genezing die bovendien gebeurt van op afstand. Er is geen ontmoeting tussen die knecht en Jezus. Er is zelf geen ontmoeting tussen de honderdman en Jezus.

Wat kunnen we leren uit deze episode in het leven van Jezus? Twee zaken lijken me naar voor te springen.

1. De honderdman is op het niveau van Kafarnaüm een belangrijk en machtig man. Hij is Romein en vertegenwoordigt er de bezetter. Toch vertrouwt hij zichzelf en zijn dierbare knecht volledig toe aan Jezus: “één woord van U is voldoende om mijn knecht te doen genezen”. De honderdman gelooft in Jezus. En wel vanuit een houding van nederigheid. Hij eist niets, hoewel hij dat zou kunnen. Hij maakt nergens aanspraak op. Integendeel, hij ver-nedert zichzelf: “Ik ben het niet waard dat Gij onder mijn dak komt”. Het zinnetje heeft door de eeuwen heen zo’n indruk gemaakt op christenen dat deze woorden in de vaste gebeden van de eucharistieviering is terechtgekomen: “Heer ik ben niet waardig dat Gij tot mij komt”.

Nederigheid en geloof gaan hand in hand. Meer nog, nederigheid is de deugd bij uitstek van de christen. Het betekent dat je erkent dat je uit jezelf onmachtig bent. Dat alles in laatste instantie genade, geschenk is. Jezus aarzelt dan ook niet om die man – ik herhaal het nog even, een gehate Romeinse heiden en bezetter - tot voorbeeld te stellen voor de vrome joden van zijn dorp: “Ik zeg u: zelfs in Israël heb Ik zo’n groot geloof niet gevonden.”

2. Er is nog een tweede leerpunt voor ons in dit verhaal. Ik zei het reeds. De honderdman, vraagt niet voor zichzelf. Hij smeekt Jezus ten voordele van een ander. De honderdman stelt zijn vraag ook niet rechtstreeks aan Jezus, maar wel langs een aantal Joden van het dorp. Het gebeurt allemaal via via, en het blijkt nog te werken ook. Anders gezegd, deze gebeurtenis toont ons dat het echt wel zinvol is om voor anderen te bidden. Neen, wij zijn niet alleen. In gebed kunnen we, ook in afzondering, met elkaar verbonden zijn. De gemeenschap van de heiligen noemen we dit in de geloofsbelijdenis.

Twee leerpunten die elk een vraag stellen aan elk van ons.

1. Hoe zit het met mijn nederigheid, met mijn geloof in de Heer, met mijn me toevertrouwen aan Hem?

2. Durf ik te vragen in mijn gebed? Durf ik me kwetsbaar op te stellen tov God door Hem mijn zorgen en verlangens voor te leggen. En ten slotte, voor wie bid ik? Voor mezelf? Of ruim ik ook bewust ruimte in om te bidden voor anderen?

Ja, als christenen kunnen we veel leren van die heidense honderdman.

Hoe handelen als de nederlaag vaststaat?

2013-06-01T08:00:00.000+02:00

Met een groepje studenten lezen we dit academiejaar de autobiografie van Theresia van Lisieux. Graag deel ik af en toe met u citaten uit dit meesterwerk. In het tweede deel van haar autobiografie mijmert Theresia over wat naastenliefde concreet is.

Moeder, ik heb het u al gezegd, mijn laatste middel om in de strijd niet overwonnen te worden, was weg te lopen. Dat middel gebruikte ik vaak tijdens mijn noviciaat en het heeft me altijd erg geholpen. …

Dat was nou niet bepaald het toonbeeld van dapperheid, maar ik denk toch dat het beter is je niet aan een strijd bloot te stellen waarvan de nederlaag al vaststaat.

Drie stellingen over keuzes maken (1/3)

2013-05-31T08:00:00.000+02:00

Kiezen is altijd een beetje sterven

Echte keuzes leren maken, betekent volwassen worden/zijn. Het betekent dat je loskomt van het kinderlijke verlangen om alles te hebben en te kunnen. Het betekent dat je aanvaardt beperkt te zijn en dat je dus niet alles kan doen.

Anders gezegd, een belangrijke keuze, en zeker een levenskeuze zal steeds betekenen dat je bepaalde zaken achter je laat. En vaak is dit definitief.

Het laatste bezoek

2013-05-30T07:30:00.000+02:00

Een reflectie over de dood, met veel menselijkheid en tederheid.

Op bijna brutale wijze wordt de onverbiddelijkheid van de dood uitgebeeld.

Maar er is ook het verlangen naar verbondenheid, over de grenzen van de dood heen.

Lang leve de twijfel

2013-05-29T08:00:00.000+02:00

Gelezen op “www.gewijderuimte.org”

Twijfel kan een belangrijk onderdeel zijn van godsgeloof. Twijfel is eerlijk. Zonder momenten van twijfel blijft de ruimte voor groeiend vertrouwen en geloof al te beperkt.

Gaan atheïsten naar de hel?

2013-05-28T13:54:00.000+02:00

Er is een begin van polemiek ontstaan nav de homilie van paus Franciscus dd 22 mei 2013. Meer in het bijzonder in verband met de vraag of atheïsten toch naar de hemel zouden kunnen gaan.

Wat heeft de paus precies gezegd? “De Heer heeft ons door het bloed van Christus allemaal verlost, allemaal: iedereen, niet alleen de katholieken. Iedereen! “Ja maar, eerwaarde, en wat dan met de atheïsten?” Ook de atheïsten. Iedereen.En dat bloed maakt van ons kinderen van God eerste klas! We zijn geschapen als kinderen die gelijken op God en het bloed van Christus heeft ons allen verlost!”

Dit is gewoon de aloude katholieke leer. Niets nieuws onder de zon.

Deze leer gaat in de eerste plaats terug op de Schrift zelf. Om maar één citaat te geven: 1 Timoteüs 4, 10: “De levende God is de redder van alle mensen.” In de katholieke traditie is deze tekst, samen met andere, steeds zo geïnterpreteerd geworden dat de verlossing van de mensheid door de passie van Jezus niet beperkt is tot één categorie van mensen, maar betrekking heeft op alle mensen, in heden, verleden en toekomst.

Betekent dit dat hierdoor alle mensen, gedoopt of niet, recht naar de hemel gaan, hoe ze ook leven of geleefd hebben? Dit stellen zou in strijd zijn met het principe van de vrije wil. Anders gezegd, God redt de mensen niet tegen hun eigen wil in. Dit geldt voor christenen, net zo goed als voor gedoopten. Het volstaat dus niet om gedoopt te zijn om recht naar de hemel te gaan, net zoals het feit dat je ongelovig bent, niet noodzakelijkerwijze met zich brengt dat je naar de hel gaat.

De hamvraag is hoe je in je concrete leven omgaat met het aanbod van verlossing dat Christus is voor elke mens: kies je in je leven voor leven en liefde – hoe gebrekkig, gekwetst of minimaal ook - of weiger je om op dit aanbod (van God) in te gaan.

Bovenvermeld citaat uit de eerste brief van Timoteüs wordt gevolgd door de woorden: “in het bijzonder van de gelovigen.” God redt alle mensen, maar in het bijzonder hen die geloven in Jezus Christus. Hij is het namelijk die ons ten volle openbaart wat leven en beminnen betekenen. Christen zijn, is dus wel de bevoorrechte weg om naar de hemel te gaan. Zij het niet de enige weg.

Voor een theologisch meer uitgewerkte commentaar verwijs ik graag naar “Bound for Heaven or for Hell?, een blogpost op “In Coelo et in Terra”.