"In alle dingen"

Deze blog en de blogger gaan er even tusssenuit, maar laten je niet alleen

2026-07-02T08:00:00.000+02:00

Deze blog en de blogger gaan in zomerslaap. Die zal duren tot 31 juli. Wellicht heb je zin om je intussen af en toe wat te laven aan de ignatiaanse wijsheid. Ik geef je enkele tips.

Op deze blog vind je bijna 5.000 bijdragen. Aarzel niet om daarin wat te scrollen.
Wellicht ben je een lezer. Klik hier om ignatiaans geïnspireerde boeken te bestellen.
Ken je mijn website www.verderkijken.org? Daar vind je ruim 700 korte video's, vaak verrassend en knotsgek, met suggesties om op je eentje of samen met anderen even de diepte in te gaan.
Op onze gebedswebsite www.biddenonderweg.org vind je een dagelijkse gebedspodcast en ook allerhande series, luisterboeken en audio-retraites.
Op YouTube heb je een hele serie video's waarin ik diverse aspecten van de ignatiaanse spiritualiteit uitvoerig toelicht.

Gebed is niet nuttig. Wat is het dan wel?

2026-07-01T08:00:00.000+02:00

Gebed betekent zich vrijmaken voor God, zich leeg maken voor God, een vakantiedag voor God.

De tijd die je aan gebed besteedt is tijd die vérder gaat dan iets dat voor jezelf nuttig is. Gebed is niet nuttig, het is van een andere orde. Wat jij tot je gebed bijdraagt is alleen jezelf en je tijd en je verlangen om met God samen te zijn. Je stelt je beschikbaar voor God.

Als jij, wat jou betreft, je minder druk of zelfs passief opstelt, dan laat dit al zien dat God de hoofdacteur in je gebed is. En wat er verder in je gebed gebeurt is een kwestie van Gods agenda. God is de artiest, jij bent het doek of het ruwe houtblok dat door de goddelijke werking omgevormd zal worden.

Finbarr Lynch sj

Ignatiaanse pedagogie als springplank naar meer menselijkheid: humaniora - Serie van Nikolaas Sintobin sj over ignatiaanse pedagogie (6/6)

2026-06-30T08:00:00.000+02:00

(6/6) Besluit

De ignatiaanse pedagogie is gericht op humaniora, meer mens worden. Dat word je niet door blind mee te surfen op de trends van Instagram, TikTok of Snapchat. Evenmin door je steeds sneller te conformeren aan de dictatoriale eisen van de afgod die economische groei heet.

Het leerproces is de gedroomde dynamiek om het kind zijn unieke schat aan menselijkheid te doen ontdekken en ontwikkelen. De terugblik staat hierbij centraal. Het kompas is de vreugde.

Dit geldt voor ieder mens, in elke etappe van het leven.

Nikolaas Sintobin sj

NB: In mijn boek "Op het kompas van de vreugde. Ignatius van Loyola als levensgids" ga ik uitvoerig in op diverse aspecten van de ignatiaanse pedagogie. Klik hier om dit boek te bestellen.

Heerlijk video-interview met jezuïet Bastiaan van Rooijen, kersvers priester over: katholiek/jezuïet/priester worden

2026-06-29T08:00:00.000+02:00

In dit mooie en verrassende interview vertelt Bastiaan honderduit over hoe hij ertoe gekomen is, eerst om katholiek te worden, vervolgens om in te treden bij de jezuïeten en ten slotte om priester te worden.

Klik hier om dit gesprek in de Pauscast te bekijken of klik op onderstaande afbeelding.

Hoe vind je stille tijd? Twee tips van Nikolaas Sintobin sj om je te oefenen in stilte

2026-06-28T08:00:00.000+02:00

Ik ben jezuïet en priester. Toch krijgt de hectiek van het dagelijkse leven ook mij makkelijk in zijn macht. Vreemd toch. Ik kan zo verlangen naar stilte. Tegelijk merk ik dat ik sterk word aangetrokken door social media, podcasts, videoclips en ander moois dat me net belet om die stilte binnen te gaan.

Van Ignatius van Loyola, de stichter van de jezuïeten, heb ik twee bijzondere gebedsmethodes geleerd. Ze helpen me om de stilte in te gaan en daar een tijdlang te blijven. Meer nog, geloof het of niet, ik heb geleerd om in die stilte God te ontmoeten. Ja, dat heb je goed gehoord. God zelf ontmoeten. In deze column wil ik iets zeggen over die twee manieren van bidden. Het gaat over het ignatiaanse bijbelgebed en over het levensgebed.

Over het bijbelgebed heb ik een tijd geleden een boek gepubliceerd. Dat heet, hoe raad je het: God zelf ontmoeten. De ondertitel is: Retraite met het leven van Jezus.

In dit boek vind je tien bijbelteksten, vooral evangelieteksten. Bij elke tekst neem ik je mee de stilte in naar je diepere zelf, je innerlijkheid. Eerst besteed je aandacht aan je lichaam en ademhaling. Je neemt de tijd om stil te vallen en je binnenkant te openen voor Gods aanwezigheid.

Vervolgens is het niet de bedoeling om die schrifttekst te bestuderen. Wel om er met al je zintuigen als het ware in te kruipen: zien, horen, voelen, proeven, ruiken wat er gebeurt. Het tafereel binnenstappen en deel worden van het gebeuren. Opmerken wat die ontmoeting, die genezing, dat onderricht van Jezus met jou doet, als wat je er zelf bij.

Bij elke tekst nodig ik de lezer ook uit om het eigen leven, ervaring, vreugde, pijn, herinneringen, verlangens naar boven te laten komen. Het kompas voor je aandacht tijdens deze Bijbelse reis is steeds de vreugde: waar voel ik iets van openheid, blijheid, hoop, gedrevenheid, vertrouwen? Die richting mag je rustig verder uitgaan. Zo kan er geleidelijk aan iets groeien van ontmoeting: het verhaal van Jezus en je eigen verhaal komen zo dicht bij elkaar dat ze één worden. In de stilte van je innerlijkheid kan je dan soms een vreugde gewaarworden, een aanwezigheid, een nabijheid waar je heel stil van wordt. Met je gelovige hart weet je dat het God zelf is.

Je hebt het begrepen, dit ignatiaanse bijbelgebed nodigt je uit om biddend te voelen met je hart. Voor veel mensen is het moeilijk om bij hun gevoelens te komen. We zijn vooral getraind om na te denken. Maar hoe kom je dan toch je gevoelens op het spoor? In het bijzonder die vreugde die vaak zo subtiel en discreet is dat ze nauwelijks merkbaar is.

Ook hier heeft Ignatius een gebedsmethode voor: het levensgebed. Enkele minuten kunnen volstaan. Levensgebed is even stilvallen om te bidden met je eigen leven, met de ervaring van de voorbije dag. Je doet dat met drie woorden: dank, sorry en alstublieft, en wel in die volgorde.

Dank: eerst kijk je naar de video van de voorbije dag. Wat heeft me goed gedaan, waar voelde ik vreugde, schoonheid, openhed, vertrouwen. Waarvoor wil ik danken? Niet enkel vrome dingen. Wel alle mogelijke positieve ervaringen. Ze zeggen iets over Gods nabijheid.

Sorry: heb je tijd over, dan kan je opnieuw de voorbije dag overlopen om je bewust te worden van wat pijn deed, je droef, jaloers, leeg, boos maakte. Als daar reden toe is, kan je daarbij vragen om vergeving.

Alstublieft: ten slotte, wat vraag ik God voor de dag van morgen?

Als je regelmatig een levensgebed doet, dan gaan je innerlijke antennes zich verfijnen. Dan ga je ook de stille bries in je hart opmerken. God spreekt namelijk meestal niet in donder en bliksem, wel in de zachte stilte.

Het levensgebed is een eenvoudige manier om die stilte binnen te gaan en om je meer bewust te worden van Gods aanwezigheid in je leven.

Bij wijze van slot: dit gedicht van Guido Gezelle:

Gij badt op enen berg alleen,
en... Jesu, ik en vind er geen
waar ’k hoog genoeg kan klimmen
om U alleen te vinden:
de wereld wilt mij achterna,
alwaar ik ga
of sta
of ooit mijn oogen sla;
en arm als ik en is er geen,
geen een,
die nood hebbe en niet klagen kan;
die honger, en niet vragen kan;
die pijne, en niet gewagen kan
hoe zeer het doet!
o Leert mij, armen dwaas, hoe dat ik bidden moet!

Van Jezus houden, hoe doe je dat? Homilie van Nikolaas Sintobin sj voor deze zondag

2026-06-27T08:00:00.000+02:00

Hieronder vind je mijn homilie voor deze zondag.

13e zondag door het jaar A

2 Kon. 4, 8-11.14-16a Ps. 89 Rom. 6, 3-4.8-11 Mt. 10, 37-42

Ouders worden geacht evenveel te houden van elk van hun kinderen. De praktijk leert dat dit niet altijd makkelijk is. Als dat niet lijkt te lukken, kan dat pijn doen. Zowel voor de ouder als voor het kind. Toch is het mogelijk. Hoe verschillend kinderen ook zijn, je kan op gelijkwaardige wijze houden van elk kind.

Zonet hoorden we Jezus een krasse uitspraak doen: Wie vader of moeder meer bemint dan Mij, is Mij niet waardig; wie zoon of dochter meer bemint dan Mij, is Mij niet waardig. Hoe moet je dit begrijpen? Doet Jezus hier als een kind dat zich vergelijkt met zijn broer of zus? En dan is er nog iets heel anders. Je moet dit maar durven zeggen over jezelf. Jezus vergelijkt onze relatie met Hem immers met de relaties die de meesten onder ons het meest dierbaar zijn: die met je ouders en die je met kinderen. Hij had er nog kunnen aan toevoegen de relatie met je man of je vrouw. Wat zou Jezus ons hier willen zeggen? Is het überhaupt mogelijk om zoveel van Jezus te houden? En zo ja, hoe doe je dat dan?

Om te beginnen kunnen we vaststellen dat Jezus niet vraagt om méér maar om evenveel van Hem te houden als van ouders en kinderen. Door deze vergelijking te maken, geeft Jezus ons alvast de boodschap dat het gewoon mogelijk is om met Hem een soort van liefdesband uit te bouwen. Een liefde of vriendschap die niet vrijblijvend zijn. Het gaat over meer dan sympathiek, interessant of leuk. Wat Jezus vraagt is een existentiële verbondenheid op het allerdiepste niveau. Die vorm van intimiteit met Jezus is voor de christen meer dan zomaar een mogelijkheid. Het is een wenselijk en eigenlijk noodzakelijk perspectief waarvoor we ons dienen open te stellen.

Hoe breng je dat dan tot stand, die affectieve band met Jezus? Is dat een keuze, een kwestie van hard genoeg op je tanden bijten of nog iets anders? De eerste lezing geeft ons hier een belangrijke aanwijzing. We hoorden daar een ervaring van de profeet Elisa. Elisa wordt op zijn reizen steevast, zomaar, uitzonderlijk goed ontvangen door een vrouw. Elisa is zo geraakt door de goedheid van die vrouw dat er als antwoord, ook zomaar, een golf van goedheid van hem uit naar die vrouw ontstaat. Liefde roept liefde op.

Zo gaat het ook in onze relatie met Jezus. Onze liefde naar Hem toe is in de eerste plaats een antwoordliefde. Zoals God de Vader ons het eerst heeft liefgehad, is het ook steeds Jezus die als eerste naar ons toekomt. Onze liefde voor de Heer zal spontaan groeien naarmate wij ons meer openstellen voor zijn liefde. Het is omdat een mens kan ervaren dat Jezus van hem of haar houdt dat de liefde voor Hem kan ontstaan en sterker worden. Dit kan gebeuren doorheen gebed, liturgie en sacramenten, doorheen andere mensen en de meest diverse ervaringen. God’s liefde is immers onafgebroken werkzaam in alle mensen en in alle dingen. De grote uitdaging is daarom te onderscheiden hoe, waar en wanneer die goddelijke genade zich aan elk van ons wenst mee te delen. In dezelfde mate als wij ons daar ontvankelijk weten voor te maken, zal onze liefde voor de Heer kunnen groeien en bloeien.

En wat dan als je het moeilijk hebt om te houden van je kinderen of ouders? Ben je dan God’s liefde onwaardig? God houdt van elk van ons. Niet omdat we dat verdienen of omdat we het zo buitenwoon goed doen. Zijn liefde is onvoorwaardelijk, niettegenstaande onze gebreken, botheid of lichtzinnigheid. Naarmate we meer ontvankelijk worden voor Gods liefde, kan het mogelijk worden om voorzichtig toch te gaan houden van kinderen, van ouders en andere mensen waar je het moeilijk mee hebt. Ook als zij onze liefde niet beantwoorden of zij ons gekwetst hebben. Gods liefde is genezend en maakt onmogelijke dingen mogelijk. Gods liefde zet in beweging, ook in richtingen die definitief gesloten lijken.

Een zomerse terugblik, een ignatiaanse specialiteit: bekijk de webinar met Nikolaas Sintobin sj

2026-06-26T09:31:36.294+02:00

In dit webinar legt Nikolaas Sintobin sj uitvoerig uit hoe en waarom het zinvol is om tijdens de zomer ruim te tijd te blikken op de voorbije tijd. In dit webinar worden verschillende formats en methodes voorgesteld. Ook wordt op gedetailleerde wijze uitgelegd hoe je dit concreet kan aanpakken.

Klik hier of op onderstaande afbeelding om de webinar te bekijken.

Op "Bidden Onderweg" staat een nieuwe podcast die je bij de hand neemt om deze zomerse terugblik te doen. Klik hier om te luisteren.

Wat je kan leren van een ernstig ziek kind - Getuigenis

2026-06-26T08:00:00.000+02:00

Vrienden van vrienden deden een gebedsoproep voor Héloïse, hun kleindochtertje. Het meisje is nu net een jaar. Het kind lijdt aan een zeldzame ziekte. Graag deel ik met u enkele van hun woorden. Om u uit te nodigen om mee te bidden. Ook om te mogen merken hoe God recht schrijft op kromme lijnen.

“Vandaag, een jaar na haar geboorte, is haar ziekte er nog steeds, ook al hebben de onderzoekers al wat vooruitgang geboekt. Haar toekomst is onzeker. Maar, met haar heerlijke glimlach en haar kwetsbaarheid heeft zij een unieke, onvergelijkelijke plaats ingenomen in onze familie. Samen met haar ouders heeft zij rondom haar zwakheid een sfeer weten te creëren, geeft zij ons enorme kleine geluksmomenten, verenigt, raakt en draagt zij ons allen in de richting van meer liefde en solidariteit. Samen leert zij ons uit handen geven en hopen.”

Waarom jongeren er recht op hebben om te leren over Jezus - Serie van Nikolaas Sintobin sj over ignatiaanse pedagogie (5/6)

2026-06-25T08:00:00.000+02:00

(5/6) Jezus

Ik zei het reeds, de ignatiaanse pedagogie valoriseert de persoonlijke ervaring in het algemeen en de persoonlijke gevoelservaring in het bijzonder. Naast het verstand dient dus ook het hart te worden gevormd. Dit kan op veel manieren: kunst, muziek, literatuur en, uiteraard, de grote religieuze en filosofische tradities. Het is belangrijk dat de leerling zijn diepere innerlijkheid leert ontdekken en verfijnen.

Christenen hebben hier een unieke troef. Die heet Jezus. Jezus wordt namelijk, ook door niet-christenen, beschouwd als dé leermeester van de liefde, het hoogtepunt van de gevoelens en van de ruimere menselijke ervaring. Dé ommekeer in het leven van de ambitieuze ridder Ignatius was de ontdekking van Jezus.

Het is een recht voor jonge mensen om over Hem te leren. Op school, en, uiteraard, ook thuis. Wat je niet kent, daar kan je niet voor kiezen.

Nikolaas Sintobin sj

NB: In mijn boek "Op het kompas van de vreugde. Ignatius van Loyola als levensgids" ga ik uitvoerig in op diverse aspecten van de ignatiaanse pedagogie. Klik hier om dit boek te bestellen.

Onverwachte dankbaarheid - Mijmering van Nikolaas Sintobin sj

2026-06-24T08:00:00.000+02:00

In een gezin waar ik te gast was geweest voor het avondmaal, zaten we nog even na te keuvelen. Plots merkten we dat de oudste dochter achter de computer aan het wenen was. De huistaak waar ze verschillende uren aan gewerkt had was door een verkeerde bewerking opgelost in het niets. Geen reservecopie of wat dan ook. Er was maar één oplossing : opnieuw beginnen. Niet leuk als je dat overkomt zondagavond om 8 uur.

Discreet ging de moeder naast haar panikerende kind zitten en bood haar hulp aan. Eerst kwam er weinig reactie. Maar de vriendelijke rust van de moeder bracht het jonge meisje op haar beurt tot rust. Weldra waren beiden naast mekaar druk bezig antwoorden aan het verzamelen. Het leek wel bijna gezellig.

Toen ik ‘s avonds mijn dag overschouwde kwam deze anecdote als eerste naar voor in mijn terugblik. Ik voelde me warm en dankbaar.

Hoe ga je het best om met mensen van wie je iets kan leren - Wijsheid (?) van Balsasar Gracián sj

2026-06-23T08:00:00.000+02:00

In 2014 werd bij Athenaeum een nieuwe vertaling gepubliceerd van een boek van Baltasar Gracián (1601-1658) , genaamd “Handorakel en kunst van de voorzichtigheid” in een vertaling van Theo Kars. Baltasar Gracián was een Spaanse jezuïet van wie ondermeer deze verzameling van 299 aforismen bewaard is gebleven. Vele getuigen van grote mensenkennis en wijsheid. Vele andere kunnen schokken door hun cynisme en opportunisme. Je vindt er de subtiliteit van Ignatius van Loyola in terug. De evangelische gedrevenheid is echter vaak ver te zoeken.

Omgaan met mensen van wie wij iets kunnen leren

Laat de omgang met vrienden een leerschool van beschaving zijn en onze conversatie met hen verfijnd onderwijs. Wij dienen van onze vrienden leraren te maken, het nut van het leren verenigen met het genoegen van het vriendschappelijk verkeer. Onder intelligente mensen is dit genot wederkerig: de een vindt bijval voor wat hij zegt, de ander leert van wat hij hoort.

Gewoonlijk drijft eigenbelang ons naar iemand, maar in dit geval is het veredeld. Een verstandig man is een veel gezien bezoeker van de huizen van vooraanstaande mensen, plaatsen die eerder een forum van grootheid dan paleizen van ijdelheid zijn. Er bestaan mannen, befaamd om hun wijsheid, die niet alleen zelf door hun voorbeeld en gedrag een richtsnoer voor grootheid zijn, maar bovendien zijn omringd door een uitgelezen gezelschap dat een academie van beschaving en verfijnde zeden vormt. (11)

Baltasar Gracián sj

Onderscheidend luisteren en spreken - Nikolaas Sintobin sj over de subtiele rijkdom van het luistergesprek

2026-06-22T08:20:10.122+02:00

Het luistergesprek of gesprek in de Geest is een toepassing van het onderscheidend luisteren en spreken in groep.

Het is de gebruikelijke wijze van met elkaar in gesprek gaan binnen de Gemeenschap van christelijk leven (GCL). GCL is een wereldwijde ignatiaanse lekengemeenschap, die teruggaat op de tijd van Ignatius van Loyola.

In deze voordracht geeft Nikolaas Sintobin sj uitleg bij de tweede ronde van het luistergesprek. Het is een toepassing van de onderscheidingswijsheid van Ignatius op de uitwisseling in groep.

Klik hier of op onderstaande foto om te luisteren naar deze webinar

Misschien vind je deze video ook wel interessant over

"Luistervriendelijk spreken: vier tips van Ignatius van Loyola"

Karl Rahner sj over wie Jezus eigenlijk is - citaat

2026-06-21T08:00:00.000+02:00

In 1978 publiceerde Karl Rahner sj zijn intussen vermaarde « Brief van Ignatius aan jezuïeten van nu ». In dit essay van enkele tientallen bladzijden kruipt Rahner in de huid en pen van Ignatius en levert hij mijmeringen over wat het kan betekenen om vandaag jezuïet te zijn.

In dit citaat denkt Rahner na over wie Jezus eigenlijk is. Let op: in onderstaande tekst verwijzen ik, mij en mijn naar Ignatius van Loyola!

Voor mij was sedert mijn bekering Jezus zonder meer degene in wie God zich naar de wereld en naar mij boog. In die beweging van God is de onbegrijpelijkheid van het zuivere geheim geheel aanwezig en komt de mens tot zijn eigen volheid. De uniciteit van Jezus, de noodzaak Hem in een beperkte schat van voorvallen en woorden te zoeken, met het doel in dit kleine de oneindigheid te vinden van het onuitsprekelijke geheim, heeft mij nooit gestoord. De reis naar Palestina stelde ik mij werkelijk voor als een reis naar God in wie geen wegen zijn. En niet ik, maar jullie zijn onnozel en oppervlakkig, als jullie menen dat mijn verlangen naar het Heilig Land bijna vijftien jaar alleen maar een gril is geweest van een middeleeuwer, of zoiets als wanneer een moslim naar Mekka verlangt. Mijn verlangen naar het Heilig Land was het reikhalzen naar Jezus in zijn concreetheid. Want Hij is geen abstract idee.

Er bestaat geen christendom dat buiten Jezus om de onbegrijpelijke God zou kunnen vinden. God heeft gewild, dat velen, onzegbaar velen Hem vinden, alleen al doordat ze op zoek zijn naar Jezus en ze, wanneer de dood hun overkomt, toch juist met de van God verlaten Jezus sterven, zelfs als ze hun eigen lot niet met zijn gezegende Naam kunnen benoemen. Want God heeft deze duisternis van eindigheid en schuld alleen maar toegelaten in zijn wereld, omdat Hij ze in Jezus tot de zijne heeft gemaakt.

Over een onbeduidend nonnetje dat het leven van miljoenen mensen veranderde - homilie van Nikolaas Sintobin sj voor deze zondag

2026-06-20T08:00:00.000+02:00

Hieronder vind je mijn homilie voor deze zondag.

12e zondag door het jaar A

Jer. 20, 10-13 Ps. 69 Rom. 5, 12-15 Mt. 10, 26-33

In september 1897 lag een piepjonge zuster op haar sterfbed, ergens in een klooster in Normandië. Ze was al anderhalf jaar ziek. Het einde naderde. Op een middag stond de deur van haar kamer op een kier. Twee andere zusters wandelden door de gang en piepten even naar binnen. Ze dachten dat de zieke sliep en zegden tegen elkaar: onze medezuster zal weldra sterven. Wat zullen, in godshemelsnaam, op haar doodsprentje kunnen schrijven. Over dat brave wicht valt nu echt eens echt niets te vertellen.

Die beide karmelietessen wisten niet dat, tijdens haar ziekte, dat zustertje, op vraag van de priorin, haar autobiografie had geschreven. Haar naam was Theresia van het kind Jezus en van het heilig aangezicht, vandaag beter bekend als de heilige Theresia van Lisieux. Haar pennenvruchten zouden snel mogelijk maken dat de onwaarschijnlijke rijkdom van het verborgen geestelijk leven van Theresia wereldwijd bekend werd.

In de evangelielezing van daarnet hoorden we Jezus tot drie maal toe oproepen om geen angst te hebben. Meteen na zijn eerste oproep legt Hij uit waarom we geen angst hoeven te hebben: Niets is bedekt of het zal onthuld, niets verborgen of het zal bekend worden. Wat bedoelt Hij daarmee? Meteen daarna gebruikt Jezus woorden als duister, doden, verderf en hel. Dat klinkt niet meteen geruststellend. We weten het maar al te goed, om allerhande redenen laten wij, mensen, ons makkelijk aantrekken en leiden door negativiteit, in het bijzonder door angst. Maar, zo leert Jezus ons, God gaat hier anders mee om.

God ziet alleen maar het goede in ons. Hij is niet geïnteresseerd in zonde en kwaad. Als geen ander weet God de schoonheid in elke mens op het spoor te komen. Hoe klein of armtierig die ook lijken in onze eigen, vaak al te strenge, ogen. Het laatste oordeel zal niets anders zijn dan het aan het licht brengen van al het goede dat elke mens heeft verricht of dat hem of haar is te beurt gevallen: Niets is bedekt of het zal onthuld, niets verborgen of het zal bekend worden.

Hoe komt het dat God daar zo goed in is? Het antwoord is eenvoudig: omdat Hijzelf aan de oorsprong ligt van al dat goed. Hij is namelijk zelf enkel maar goedheid, schoonheid en liefde. Zijn grootste verlangen is om die rijkdom te delen, zoveel als mogelijk. Het is dan ook logisch dat we Jezus horen vragen om zijn naam te belijden bij de mensen. Dat wil zeggen dat Hij ons uitnodigt om, op onze beurt, ons steentje bij te dragen tot het aan het licht brengen van die weelde. Anders gezegd, Jezus vraagt om te handelen zoals God door al het goede dat aanwezig is, in onszelf en in anderen, te onthullen en te delen met anderen.

Je zou je de vraag kunnen stellen: is dit niet wat pronkerig of hoogmoedig als het gaat over goedheid en schoonheid in onszelf? Zoiets als: zie eens hoe goed ik het wel doe; jullie mogen allen gerust weten wat een buitengewone dingen er zich in mij afspelen.

Laten we eens teruggaan naar ons zustertje. In haar autobiografie schrijft Theresia van Lisieux steeds: De Heer heeft toegelaten dat … En dan volgen telkens, zoals zij het noemt, pareltjes van naastenliefde, die, zo zegt zij dus, de Heer heeft toegelaten. Met andere woorden, Theresia is er zich ten volle van bewust dat niet zij maar wel God aan de oorsprong ligt van al dat goeds. Daarom dankt zij, telkens weer, de Heer voor de wonderdaden en inzichten die haar te beurt vallen. Het is die dankbaarheid die haar beschermt tegen de hoogmoed.

Dit geldt ook voor ons. De autobiografie van Theresia van Lisieux is vertaald in 50 talen en er zijn, naar schatting, 500 miljoen exemplaren van gedrukt. Haar getuigenis heeft, in zijn eenvoud en nederigheid, miljoenen mensen de weg gewezen naar meer vreugde in hun leven. Zij heeft niet meer gedaan dan zich te laten inspireren door het voorbeeld van Jezus die, in grote dankbaarheid, de liefde van de Vader open en bloot legde.

Vandaag nodigt de Heer ons uit om, op onze beurt, zijn voorbeeld te volgen. Niets is bedekt of het zal onthuld, niets verborgen of het zal bekend worden. Hij roept ons op zijn schoonheid in ons leven en in het leven rondom ons te bezingen. Ja, we hebben veel reden om dankbaar te zijn.

Waarom de wijze nooit driftig wordt - Wijsheid (?) van Balsasar Gracián sj

2026-06-19T08:04:17.375+02:00

Nooit driftig worden

Een elementair voorschrift voor wijs gedrag. Het is kenmerkend voor een man met een koningshart dat hij zich nooit laat gaan, want alles wat groot is, wordt moeilijk in beweging gebracht. De emoties zijn de sappen van de ziel; bij elke buitensporige gemoedsaandoening wordt het verstand ziek. Stijgt het kwade sap zo hoog dat het de mond uitloopt, dan brengt het ons aanzien in gevaar.

Beheers uzelf dus, en wel in die mate dat niemand kan bespeuren wat in u omgaat, of u nu in een gemoedstoestand van opperst geluk of van diepe verslagenheid verkeert. Laat de buitenwereld u liever bewonderen om het feit dat u boven dit alles verheven lijkt. (52)

Baltasar Gracián sj

Een exclusieve ignatiaanse wijze om je zomer nóg beter in te gaan - Schrijf je in voor deze webinar met Nikolaas Sintobin sj

2026-06-18T08:00:00.000+02:00

Webinar met Nikolaas Sintobin sj op donderdag 25 juni om 20.00 uur.

De zomer brengt voor veel mensen wat meer ruimte. De dagen zijn lang, het gewone ritme verandert en misschien ontstaat er tijd om stil te staan bij de voorbije maanden.

Maar hoe blik je zo terug dat het meer wordt dan een opsomming van wat er is gebeurd? Hoe ontdek je wat je ervaringen je kunnen leren over jezelf, over God en over de weg die voor je ligt?

Tijdens dit korte webinar laat jezuïet Nikolaas Sintobin zien hoe je vanuit de ignatiaanse spiritualiteit op een zinvolle manier kunt terugblikken. Hij maakt daarbij gebruik van het levensgebed, een eenvoudige manier van bidden waarin je samen met God kijkt naar wat je hebt meegemaakt.

Luisteren naar wat je ervaring je leert

In de ignatiaanse spiritualiteit is je ervaring een belangrijke plaats om God op het spoor te komen. Waar voelde je vreugde, verbondenheid of nieuwe energie? Wat bleef schuren of trok juist het leven uit je weg? En welke patronen worden zichtbaar wanneer je met aandacht terugkijkt?

Door stil te staan bij zulke innerlijke bewegingen kan langzaam duidelijker worden wat je helpt om meer voluit te leven, wat je misschien mag loslaten en waar je in de komende tijd aandacht aan wilt geven.

Wat kun je verwachten?

Nikolaas Sintobin spreekt ongeveer vijftien minuten over hoe je biddend kunt terugblikken. Daarna is er ongeveer vijftien minuten ruimte voor vragen. Inclusief opening en afronding duurt het webinar hooguit 45 minuten.

Datum: donderdag 25 juni 2026
Tijd: 20.00 uur
Duur: maximaal 45 minuten
Locatie: online
Kosten: gratis

Je hoeft geen ervaring te hebben met ignatiaanse spiritualiteit of met het levensgebed.

Laat je e-mailadres achter en meld je gratis aan.

Ik meld mij aan voor het webinar

Sta je al op de mailinglijst voor onze webinars? Dan ontvang je automatisch een uitnodiging met de link om deel te nemen.

Hoe de duivel het liefst tewerk gaat - Wijsheid van Ignatius van Loyola

2026-06-17T08:00:00.000+02:00

"Wanneer de duivel iemand wil aanvallen trekt hij eerst op verkenning om na te gaan aan welke zijde de verdediging het zwakste is of slecht opgesteld. Vervolgens maakt hij zijn kanonnen klaar om een doorbraak te forceren op die plaats."

Ignatius van Loyola

Uitmuntendheid: "Niemand is veroordeeld tot middelmatigheid" - Serie van Nikolaas Sintobin sj over ignatiaanse pedagogie (4/6)

2026-06-16T08:00:00.000+02:00

(4/6) Uitmuntendheid

Uitmuntendheid staat centraal in de ignatiaanse pedagogie. Het betekent: groeien in waar jij goed in bent. Vandaar, opnieuw, het belang van de terugblik om scherper te krijgen waar jouw diepere verlangen ligt: in wetenschappen, relaties, talen, religie, handwerk.

Uitmuntendheid geldt voor elk kind. Niemand is veroordeeld tot middelmatigheid. Elk kind heeft recht op de vreugde die je ervaart als je groeit in jouw unieke menszijn. Niet alleen de objectieve cijfers zijn belangrijk. Ook en soms nog meer, de persoonlijke groei van elk kind.

De ervaring leert dat je de grootste groei en dus vreugde ervaart als je leert de grens van je eigen persoontje te doorbreken, richting de ander. Dit noemen we opvoeding tot sociale verantwoordelijkheid. De sociale projecten zijn daar een toepassing van: jongeren opvoeden tot mensen voor en met anderen. Niet als een droeve plicht. Wel als bron van de grootste vreugde.

Nikolaas Sintobin sj

NB: In mijn boek "Op het kompas van de vreugde. Ignatius van Loyola als levensgids" ga ik uitvoerig in op diverse aspecten van de ignatiaanse pedagogie. Klik hier om dit boek te bestellen.

Overweging bij een 500-jaar oude beker die iets leert over het genie van Ignatius van Loyola - Nikolaas Sintobin sj

2026-06-15T08:00:00.000+02:00

Je wil het niet geloven, maar dit is een foto van een primitieve drinkbeker. Vijfhonderd jaar geleden heeft Ignatius van Loyola die gebruikt toen hij, een jaarlang, in Manresa verbleef. Dat is een klein stadje niet zo ver van Barcelona. Ignatius werkte er de basis uit van wat later zijn beroemde "Geestelijke Oefeningen" zouden worden.

Op de plaats zelf waar Ignatius verbleef in Manresa staat nu een joekel van een retraitehuis van de Spaanse jezuïeten. In het museumpje alsdaar fotografeeerde ik die beker.

Wat gek, dacht ik eerst toen ik dat ding zag. De artistieke waarde ervan is nihil Toch merkte ik dat ik het aangrijpend vond om die mok te zien. Gewoon al weten dat Ignatius die een jaarlang gebruikt heeft, brengt de man op de een of de andere manier echt dichterbij. Het zicht en de verbeelding maken nu eenmaal deel uit van onze menselijkheid. Het is goed ze te gebruiken. Ze maken het mogelijk om de werkelijkheid van dichterbij en intenser te ervaren.

Ignatius wist dat maar al te goed. In zijn methode om te bidden met de Bijbel raadt hij daarom aan om uitvoerig gebruik te maken van al de zintuigen en van de verbeelding. Ik heb zelf ervaren hoe krachtig dit kan zijn. Het maakt dat Jezus van een abstract begrip Iemand kan worden die je kunt ontmoeten. Noch min, noch meer.

Ja, ik ben blij dat ik die beker heb gezien.

Nikolaas Sintobin sj

Waarom ignatiaanse pedagogie weinig van doen heeft met influencers: Serie van Nikolaas Sintobin sj over ignatiaanse pedagogie (3/6)

2026-06-14T08:00:00.000+02:00

(3/6) Verstand én hart

Jezuïeten staan vooral bekend voor de tien bovenste centimeter van hun lichaam. Eigenlijk is dit een karikatuur. Verstand is belangrijk. Maar de uniciteit van de persoon ligt niet in de blinde ratio, wel in de diepere gevoelservaring. De originaliteit van de ignatiaanse spiritualiteit en pedagogie is dat zij een school zijn van het hart.

Het systematisch terugblikken op de leerervaring helpt ontdekken waar je hart klopt. Niet wat men denkt of wat influencers je aanpraten. Wel datgene waar jij diep van binnen warm van wordt en dat energie en vreugde geeft. Dit verlangen ernstig nemen en daar vervolgens leren voor kiezen dat heet vrijheid. Er is geen humaniora zonder vrijheid. De ignatiaanse spiritualiteit is één grote keuzepedagogie. Hart én verstand gaan daarbij hand in hand.

Nikolaas Sintobin sj

NB: In mijn boek "Op het kompas van de vreugde. Ignatius van Loyola als levensgids" ga ik uitvoerig in op diverse aspecten van de ignatiaanse pedagogie. Klik hier om dit boek te bestellen.

Waarom is Jezus eigenlijk naar ons toe gekomen? Homilie van Nikolaas Sintobin sj voor deze zondag

2026-06-13T07:45:12.837+02:00

ELFDE ZONDAG DOOR HET JAAR - Jaar A

Mt. 9, 36 – 10, 8

Deze verzen uit Matteüs illustreren het heel eigen karakter van het Evangelie. De christelijke openbaring gaat niet in de eerste plaats over een leer. Het is evenmin een boek met voorschriften en regels. Het is wel het verhaal van een gebeurtenis, een ervaring. Het Evangelie is het verslag van een ontmoeting met Jezus. Een mens die zo uniek is dat mensen in Hem God zelf herkennen. Drie aspecten van de Blijde Boodschap vinden we hier uitdrukkelijk terug.

Ten eerste legt Jezus uit waarom Hij gekomen is. Hij wil ons doen leven. Hij wil de mensen genezen en bevrijden van wat hen belet om te worden wie elk is: beeld en gelijkenis van God. Hoe rijk en sterk ieder mens in de grond ook is, toch stelt Jezus vast dat de mensen die Hij om zich heen ziet afgetobd neerlagen als schapen zonder herder. De ervaring leert het ons scherper, vaker en directer dan ons lief is. We verlangen zoveel goeds en moois te doen. Dikwijls lukt het niet en dreigen we de moed te verliezen. We hebben Gods hulp nodig.

Vervolgens maakt Jezus duidelijk dat Hij zijn zending niet op zijn eentje wil en kan volbrengen. Hij heeft helpers nodig. Matteüs noemt de namen van de mensen die Jezus daartoe roept. Het is een bont allegaartje, met inbegrip van een publieke zondaar - een tollenaar - en een toekomstige verrader. Eigenlijk zijn het allen gewone mensen, mensen zoals wij. De boodschap is duidelijk. Om mee te werken aan Gods Rijk in deze wereld zijn geen bijzondere eigenschappen nodig. Positief uitgedrukt, iedereen kan zijn of haar steentje bijdragen. Of je binnen of buiten de Kerk werkt, of je beschikt over uitzonderlijke talenten dan wel een “gewoon” mens bent, elkeen is welkom. Meer nog, iedereen wordt dringend uitgenodigd om mee de hand aan de ploeg te slaan. De kracht en de inspiratie, zo zegt Jezus uitdrukkelijk, worden ons door Hem zelf gegeven.

De laatste woorden uit deze evangelielezing geven, ten slotte, de subtiele spirituele pedagogie die verklaart hoe het mogelijk is om ja te zeggen op die uitnodiging: Voor niets hebt gij ontvangen, voor niets moet gij geven.” Je geroepen weten door God heeft alles te maken met het besef hoeveel je wel ontvangen hebt van Hem. Dat is veel meer dan je op het eerste zicht kan vermoeden. De dankbaarheid die de vrucht is van die bewustwording zet in beweging. Het maakt dat dat je iets wil teruggeven aan de gever van zoveel goeds. Christen zijn, je geroepen weten en groeien in dankbaarheid gaan hand in hand.

Nikolaas Sintobin sj

Heilig Hart van Jezus, waarover gaat dat eigenlijk over? - Vlog van Nikolaas Sintobin sj

2026-06-12T08:00:00.000+02:00

Vandaag viert de RKK het feest van het Heilig Hart van Jezus.

In deze vlog geef ik u een korte uitleg over wat we vandaag kunnen leren uit de eeuwenoude devotie tot het Heilig Hart van Jezus.

Dit kan in onze geseculariseerde wereld heel ver van mijn bed lijken. Of net niet. Het spreekt namelijk over de tedere liefde en zorg van onze God voor elk van ons, in het bijzonder als we het moeilijk hebben.

Om deze vlog te bekijken, klik op onderstaande afbeelding of op deze link: https://www.youtube.com/watch?v=Z--b3r35t6c

Karl Rahner over de "kadavergehoorzaamheid" van de jezuïeten - citaat

2026-06-11T08:00:00.000+02:00

In 1978 publiceerde Karl Rahner sj zijn vermaarde « Brief van Ignatius aan jezuïeten van nu ». In dit essay kruipt Rahner in de huid en pen van Ignatius van Loyola en levert hij mijmeringen over het betekent vandaag jezuïet te zijn. In dit uittreksel denkt Rahner na over de jezuïtische gehoorzaamheid.

Wie inwendig vrij is, zelfkritiek heeft en bereid is tot stille dienst aan een gemeenschappelijke zaak, wie daarbij nog een beetje humor heeft en mild begrip voor al het dwaze en ontoereikende van de aardse geschiedenis, die zal ook nu geen bijzonder verschrikkelijke problemen hebben met de gehoorzaamheid in een Orde.

Ik heb zelfs de indruk dat een burgerlijke huisvader en werknemer een beperktere ruimte van vrijheid heeft in de profane maatschappij dan jullie in de Orde. In weerwil van dat domme woord in Ignatius' brief over de gehoorzaamheid hoeven jullie geen “kadavergehoorzaamheid” te beoefenen. Wel moeten jullie onbaatzuchtige, nuchtere, dienstvaardige mensen zijn. Er bestaat een “mystiek van de dienst”. Maar daar wil ik het nu niet over hebben. De ontmythologisering van de gehoorzaamheid ten opzichte van de macht van de wereld en staat is ook nu zeker nodig.

Vergeving als bevrijding - een gesprek over de genade van de onmogelijke vergeving

2026-06-10T08:00:00.000+02:00

In deze ontmoeting Leo Fijen spreek ik uitvoerig over het mysterie van de vergeving. Over hoe bevrijdend vergeving wel is, en ook boosheid en wrok als vergif zijn. Ik noem er bijzondere voorbeelden van onmogelijke vergeving die toch mogelijk blijkt. En vooral, hoe die dan wel kan gebeuren.

Klik hier of op onderstaande afbeelding om dit gesprek te volgen.

Theresia van Lisieux aan het woord: de vreugde van de onvolmaaktheid

2026-06-09T08:00:00.000+02:00

Ingetreden in de Karmel als 15-jarige en gestorven op 24-jarige leeftijd, is Theresia van Lisieux een van de grote heiligen van onze Kerk. Haar autobiografie (Geschiedenis van een ziel) is een parel. Het getuigt van een uitzonderlijk geloof, onderscheidingsvermogen en ervaring in de liefde.

Graag dit uittreksel.

“In het begin van mijn geestelijk leven, toen ik zo’n dertien, veertien jaar was, vroeg ik me af waar ik later nog voortgang in kon boeken. Ik dacht dat ik de volmaaktheid onmogelijk nog beter begrijpen kon.

Algauw heb ik ingezien dat hoe verder iemand op deze weg komt, hoe meer hij verwijderd denkt te zijn van het doel. Nu berust ik erin mezelf nog altijd onvolmaakt te zien en vind ik er mijn vreugde in."