"In alle dingen"

Een verrijzenis die naar de keel grijpt, ook al is ze gevouwen en geknipt - animatiefilm

2026-04-06T08:00:00.001+02:00

De Verrijzenis komt niet zomaar uit de lucht vallen. Er gaat een lange, bewogen geschiedenis aan vooraf.

Ook nadien, tot op vandaag, blijft er werk aan de winkel. Het kwaad is weliswaar overwonnen. Het is nog niet uitgeschakeld.

Negen maanden heeft Garri Bardin gewerkt (lees gevouwen en geknipt) aan deze stop-motion. Het resultaat grijpt naar de keel.

Klik hier of op onderstaande afbeelding om deze schitterende animatiefilm te bekijken.

Ego flos - Zalig Pasen met Guido Gezelle

2026-04-05T08:00:00.014+02:00

EGO FLOS

Ik ben een blomme
en bloeie vóór uwe oogen,
               geweldig zonnelicht,
               dat, eeuwig onontaard,
               mij, nietig schepselken,
in ’t leven wilt gedoogen
               en, na dit leven, mij
               het eeuwig leven spaart.

                     Ik ben een blomme
en doe des morgens open,
               des avonds toe mijn blad,
               om beurtelings, nadien,
               wanneer gij, zonne, zult,
heropgestaan, mij nopen,
               te ontwaken nog eens of
               mijn hoofd den slaap te biên.

                     Mijn leven is
uw licht: mijn doen, mijn derven,
               mijn’ hope, mijn geluk
               mijn éénigste en mijn al;
               wat kan ik, zonder u,
als eeuwig, eeuwig sterven;
               wat heb ik, zonder u,
               dat ik beminnen zal?

                     ’k Ben ver van u,
ofschoon gij, zoete bronne
               van al dat leven is
               of immer leven doet,
               mij naast van al genaakt
en zendt, o lieve zonne,
               tot in mijn diepste diep
               uw aldoorgaanden gloed.

Haalt op, haalt af! . . .
onbindt mijne aardsche boeien;
               ontwortelt mij, ontdelft
               mij! . . . Henen laat mij, . . . laat
               daar 't altijd zomer is
en zonnelicht mij spoeien
               en daar gij, eeuwige, ééne,
               alschoone blomme, staat.

                     Laat alles zijn
voorbij, gedaan, verleden,
               dat afscheid tusschen ons
               en diepe kloven spant;
               laat morgen, avond, al
dat heenmoet henentreden
               laat uw oneindig licht
               mij zien, in 't Vaderland!

                     Dan zal ik vóór . . .
o neen, niet vóór uwe oogen
               maar naast u, nevens u,
               maar in u bloeien zaan;
               zoo gij mij, schepselken,
in 't leven wilt gedoogen;
               zoo in uw eeuwig licht
               me gij laat binnengaan!

1898, Guido Gezelle

Als je de ogen van je stervende moeder plots ziet glimlachen - Homilie van Nikolaas Sintobin sj bij de paaswake

2026-04-04T18:15:00.001+02:00

Hieronder vind je mijn homilie voor de Paaswake van dit jaar

Paaswake 2026, Matteüs 28,1-10.

Ik zal het niet droog kunnen houden, verwittigde Petra. Mijn allerdierbaarste moment gaat over het afscheid van mijn moeder. Ik stond aan haar sterfbed. De ademhaling verzwakte. Er was al een tijdje geen contact meer. Plots kwam er op haar gelaat een prachtige glimlach. Alsof ze iets subliems meemaakte. Het duurde enkele seconden. Meteen daarna stierf ze. De stilte in het gespreksgroepje waarin de niet meer zo jonge dame haar verhaal had gedaan was om te snijden. Petra weende zachtjes. Ja, antwoordde ze op de niet uitgesproken vraag van haar toehoorders. Ik weet heel zeker wat er gebeurd was. Ze had Onze Lieve Heer gezien.

Ik hoorde dit verhaal in een gespreksgroepje. Sommigen waren christen. Anderen niet. Het verhaal raakte iets diep in mij. Het herinnerde me aan het overlijden van mijn vader en mijn broer. En daardoorheen aan zo mogelijk de meeste fundamentele vraag die we ons als mens kunnen stellen: zal ik mijn geliefden ooit terugzien?

Deze vraag staat centraal in de evangelielezing van deze paaswake, het eerste verschijningsverhaal bij Matteüs. Ik licht er drie puntjes uit op.

1. Het verslag begint tamelijk theatraal, met aardbevingen en bliksemschichten. Dit is niet ongewoon in bijbelse verhalen over godsverschijningen. Als je goed leest, dan merk je echter dat de kern van het verhaal best wel beide voetjes op de grond is.

Matteüs geeft geen spectaculaire details over hoe de verrijzenis zelf in haar werk is gegaan. Het enige wat we vernemen is dat de Heer niet langer daar is. De engel omschrijft de Verrezene als de Gekruisigde. Het tragische levenseinde van Jezus wordt niet verzwegen of geminimaliseerd. Het wordt expliciet en zonder schroom genoemd. De Verrezene ís de gekruisigde. Geen zweem van triumfalisme.

2. De engel nodigt de vrouwen uit om het graf binnen te gaan. Het is echter niet de bedoeling dat ze in dat graf blíjven. Vermits duidelijk is geworden dat de dood niet het einde is, hebben ze daar niets meer te zoeken.

Van zodra de vrouwen vastgesteld hebben dat het graf leeg is, gaan ze effectief terug naar buiten. Zowel de engel, ttz God zelf, als de verrezen Heer, vragen hen naar Galilea terug te keren. Ze worden teruggezonden naar de plaatsen waar Jezus het Evangelie heeft verkondigd. Niet in de kilte van een duistere graf zullen we de Heer opnieuw ontmoeten. Wel temidden van het leven. Het lijden is reëel. De dood is reëel. Maar onze Heer is de Heer van het leven. Hij gaat lijden en dood niet uit de weg. Maar finaal is Hij aanwezig in het leven. Dit is het inzicht dat geleidelijk aan groeit bij de beide Maria’s, de eerste christenen.

3. De vrouwen zien met eigen ogen dat het graf leeg is. Vervolgens krijgen zij het voorrecht om de Verrezen Jezus te zien, te horen en aan te raken.

Spontaan zouden wij kunnen denken dat dit voor hen een hoera-ervaring moet geweest zijn. Het relaas van Matteüs is subtieler.

De ervaring moet overweldigend geweest zijn. Matteüs merkt op dat er grote vreugde komt in het hart van de vrouwen. Maar hij heeft het ook, tot drie maal toe, over hun vrees. De verrijzenis gomt het kruis niet weg. De nu waargemaakte belofte van het nieuwe, eeuwige leven verandert ons aardse leven niet zomaar in een makkelijk, leuk danspasje. Ons leven behoudt zijn ruige kanten. Maar daardoorheen is voortaan een rode draad van grote vreugde getrokken. Vreugde waarvoor de verrezen Heer garant staat.

Jezus zelf belooft ons dat we Hem met eigen ogen zullen mogen aanschouwen. Niet enkel aan het einde van ons leven en daarna. Nú reeds. Petra geloofde dat die ontmoeting de verklaring was van de vreugde van haar stervende moeder. Beste broeders en zusters, vandaag mogen we vieren dat wij geschapen zijn om te leven. Om te leven in grote vreugde. Want in verbondenheid met de levende Heer. Die hoop, dat geloof vieren en zingen wij uit in deze Paaswake.

Christus is verrezen. Alleluja. Hij is waarlijk verrezen. Alleluja. En wij met Hem. Zalig Pasen! Alleluja.

Waarom we stille zaterdag graag overslaan - de uitleg van Karl Rahner sj

2026-04-04T08:00:00.001+02:00

In de lezingendienst van het brevier vinden we op Stille Zaterdag een boeiende uitleg van Karl Rahner sj over Stille Zaterdag. Enkele uittreksels.

“Als we denken aan Stille Zaterdag, valt iets merkwaardigs op: in ons godsdienstig leven slaan we deze dag over. We vieren Goede Vrijdag en Pasen, … Wat er tussen deze twee dagen ligt, namelijk Stille Zaterdag, slaan we over. … Toch belijden we, telkens als we de apostolische geloofsbelijdenis … uitspreken: Hij is nedergedaald ter helle. En dit is de tekst die bij Stille Zaterdag hoort.

… Het betekent op de eerste plaats: Jezus is waarlijk gestorven. … De dood heeft Jezus vastgehouden als in banden. Hij was in de dood. …

Omdat wij uit hetzelfde hout gesneden zijn en ook midden in het leven reeds onze dood sterven, kunnen wij zijn lot niet enkel van buiten af begrijpen, maar wij kunnen het delen. Gelovend ervaren wij dat zijn nederdaling in de machteloosheid van ons mens-zijn alle paaszaterdag-uren van ons leven geheiligd heeft. Vanuit onszelf alleen zou alles slechts in eenzaamheid worden blootgesteld aan de duisternis en de leegte van de dood. Maar omdat Hij ons lot deelde en ons daarin verloste, brengt deze Stille Zaterdag in zijn duisternis ons het licht van het leven.

Sinds Hij is nedergedaald in de grondeloze en bodemloze diepte van de wereld, zijn er geen afgronden van het bestaan meer waarin een mens in eenzaamheid zou worden achtergelaten. Eén is er voorgegaan en heeft ze allemaal doorleden tot onze overwinning. Op de bodem van alle nederdalingen kan men nu het eeuwige leven vinden.”

Hoe Jezus zélf bad op Goede Vrijdag - Vlog met Nikolaas Sintobin sj

2026-04-03T08:00:00.001+02:00

In deze vlog leg ik uit hoe Jezus zélf bad op Goede Vrijdag en wat wij, vandaag, daar kunnen van leren.

Klik hier of onderstaande afbeelding om deze korte video te bekijken.

Over het wassen van een aidszieke en Witte Donderdag - homilie Nikolaas Sintobin sj

2026-04-02T08:00:00.006+02:00

Witte Donderdag 2026

Als jezuïet in opleiding woonde ik in Parijs. Elke zaterdagmorgen was ik er vrijwilliger op een dienst voor palliatieve zorgen. De helft van de bedden was voorbehouden voor terminale aidspatiënten. Een van hen was Jean-Louis, een dertiger. Hij was vel over been. Gevolg van chronische diaree. Ik stapte zijn kamer binnen om wat bij te praten. Op dat eigenste ogenblik zag ik Jean-Louis uit zijn bed opspringen. Net op tijd om te voorkomen dat hij zichzelf zou bevuilen door de gevolgen van een zoveelste oncontroleerbare darmkramp. De geur was onuitstaanbaar. Maar nog pijnlijker was de gelaatsuitdrukking van die naakte man. Hij wist niet waar te kruipen van schaamte en walging. Ik ook niet …

Amper een minuut later stond er een verpleegster. Een jong meisje met een prachtige glimlach. Met een kwinkslag stapte ze, door de smurrie heen, naar Jean-Louis toe. Ze reinigde hem en hielp hem terug zijn bed in. Haar eigen baby had ze niet met meer zachtheid en liefde kunnen verzorgen. Deze gebeurtenis speelde zich af zo’n 25 jaar geleden. Ik zie het nu nog voor mijn ogen. Deze herinnering werd bij mij werd getriggerd door de teksten van vandaag.

De instelling van de Eucharistie en de Voetwassing spelen zich weliswaar af in een heel andere context. Maar ook in deze beide gebeurtenissen staat een contrastervaring centraal. Zoals in heel het leven van Jezus. Een gelijkaardige contrastervaring.

In de scène van de voetwassing heeft die tegenstelling bijna iets grotesk. Jezus, zo kondigt Johannes aan, toont ons hier wat liefde is, tot het uiterste toe. Wat we te zien krijgen gaat niet over een geraffineerd spel tussen mooie mensen die van elkaar genieten temidden van zachte geuren en gedimpt licht. Evenmin over een kunstzinnige, litteraire of intellectuele prestatie, bedacht in een studeerkamer met Bach op de achtergrond. Op zich is daar niets mis mee. Het onthutsende getuigenis dat we vandaag krijgen is evenwel van een andere orde.

Twee zaken vallen op.

1. Beide handelingen, de voetwassing en het laatste avondmaal, vinden plaats temidden het gewone leven: maaltijd en verzorging van de voeten. Het kan niet banaler. Dáár gebeurt het. In het dagdagelijkse leven. Het echte leven. Dáár wil God ons nabij zijn. Daar verlangt Hij dat ook wíj ons laten kennen.

2. Beide situaties hebben iets extreem. Laten we even inzoomen op de voetwassing. Er is een bijna ondraaglijk onevenwicht binnen het gebeuren zelf. Jezus, de Man waar Petrus het meest naar opkijkt, kiest ervoor om vernederend slavenwerk te doen. Dat wil je toch niet. Niet voor niets reageert Petrus zo hevig. Ook voor ons is dit problematisch. Hoe kan je het wassen van de voeten verzoenen met de almacht en grootheid van God? Is God dan als een knechtje? Bovendien vraagt Hij om zijn voorbeeld te volgen.

Dit is de ware verfijning van de liefde. Een Herder die zich zo schurkt aan zijn schapen dat Hij zowel hun kleine vreugdes kan delen als hun geur en luizen. De ontmoetingsplaats bij uitstek tussen God en mens is het leven van elke dag. Schoonheid, én ruigheid. Tedere zorg én geschondenheid. Dat is de stuitende openbaring van de Eucharistie. Zij is 2000 jaar geleden begonnen. Zij gaat verder. In de palliatieve zorgen en elders.

Jezus toont ons hoe God verlangt te beminnen en te dienen in alle mensen en dingen. Jezus toont ons hoe ook wij, op onze beurt, God kunnen beminnen en liefhebben in alle mensen en dingen. Op de eerste plaats in de kleine en onooglijke. Die zijn namelijk het meest voorkomend en dus de belangrijkste. Ons gewone leven is de werkelijkheid waaraan onze God zich voorgoed en helemaal verbonden heeft. Daarom ligt net dáár de grootste bron van vreugde.

Wat meer helpt dan alle verstandige verklaringen van het lijden - Hoe zinvol omgaan met onzin van het lijden? (4/4)

2026-04-02T08:00:00.001+02:00

Ik moet echter zelf goed beseffen dat ik, met al mijn eigen verklaringen, de lijdende mens nooit tegemoet kom. En ook niet goed met eigen leed zal kunnen omgaan. Iemand die verzinkt in het lijden heeft aan geen enkele verklaring een boodschap. Omgekeerd dreigen de verklaringen van de ander mijzelf te vervreemden van hem, of van mezelf, omdat ik mij, met mijn rationele benadering, riskeer niet meer op de juiste manier te laten raken door zijn lijden.

Het komt er niet zozeer op aan wat we over het lijden denken, of hoe wij het kwaad verklaren, maar hoe wij, bij het lijden of het verdriet dat wijzelf en anderen doorstaan, onze medemenselijkheid beleven, onze 'menswording'.

Het komt erop aan de zachte weg te vinden om met eigen lijden om te gaan, zodat wij ook heel dicht bij het lijden van anderen komen staan. ('stabat mater'). … Ik denk aan de priester, de leviet en de barmhartige Samaritaan. Ik denk ook aan Jezus, die perfect doorziet hoe het kwaad zijn weg gaat in de wereld en in het hart van mensen, en vanuit dat besef ook heel juist inziet wat Hem te doen staat, namelijk nog dieper, radicaler, in de liefde gaan staan (Joh 13).

Wauthier de Mahieu sj (+)

Kan je zélf zin geven aan het lijden? - Een overweging van "Wauthier de Mahieu sj (+)" (3/4)

2026-04-01T08:00:00.005+02:00

Zoek ik verder naar algemene verklaringen voor het kwaad, of naar inzichten in wat het in wezen is, dan levert me dat hoogstens een intellectuele bevrediging op. Misschien ook een stukje berusting.

Maar, kan ik als mens wel 'zin' geven ? Wij kunnen misschien zinvolle systemen uitdenken en uitbouwen, systemen met een interne logica, als een schaakspel, of een roman (denk aan 'Het geheim van de kaarten' van Jostein Gaarter).

De zin die wij trachten te geven is als een grote stelling die wij rond de toren van de werkelijkheid optrekken, om die toren 'aan te kunnen'. Maar plots komt er dan een stuk van die stelling los, en heel onze stelling stort in elkaar.

De diepere zin die al deze zinsystemen opneemt en transcendeert in een soort verticale beweging moet ons van buitenaf aangereikt worden. Alleen God geeft zin aan het zinloze, en een heel andere zin dan wij zouden geven : 'zalig de armen, de treurenden, zij die onrecht, die vervolging lijden...'

Jezus kon dit zeggen in naam van God, juist omdat voor God geen enkele situatie onomkeerbaar is. Maar de zaligheid van armen en treurenden ligt aan meer nog dan aan de omkeerbaarheid van hun situatie, lijkt me.

Wauthier de Mahieu sj

Het kwaad, in zijn diepste wortel - Hoe op zinvolle wijze omgaan met de onzin van het lijden? (2/4) Wauthier de Mahieu sj (+)

2026-03-31T08:00:00.001+02:00

Ik kan ook bedenken dat het kwaad, in zijn diepste wortels, het zich afsluiten is voor de enige relatie die me ten volle kan doen bestaan, de relatie die mij uit mijn zelfbeslotenheid haalt en in de liefde vestigt.

Liefde als een wisselwerking tussen aangeboden en ontvangen zelfgave, zowel naar God als naar mensen toe. In plaats daarvan maakt de mens zichzelf tot middelpunt en bekijkt alles enkel vanuit zijn gezichtshoek en in verhouding tot zichzelf.

Dat is die moeilijke copernicaanse revolutie. Afstappen van de houding waarbij ik mezelf als centrum stel. Maak ik mezelf tot zon, dan beschouw ik al de rest en al de anderen als planeten die rond mij (moeten) draaien en gebruik ik al mijn energie om te bekomen dat heel de schepping zich naar mij schikt.

Of nog, blijf ik niet gericht naar de zon, dan zit ik te werken in mijn eigen schaduw, en werp ik mijn schaduw op alles en op allen met wie ik bezig ben.

Wauthier de Mahieu sj

Hoe op zinvolle wijze omgaan met onzin van lijden? (1/4) - Wauthier de Mahieu sj (+)

2026-03-30T08:00:00.004+02:00

Heel lang kan ik meestal niet bij de gedachte verwijlen dat het allemaal wondermooi is in Gods schepping, en dat de mens, het laatste werk van Gods handen, de bekroning is van dat wonder.

Vrij vlug komt mij de wrange smaak in de mond, en in het hart van zoveel pijn, zoveel leed, zoveel ellende, zoveel verdriet die mij voor de ogen worden gegooid, of die ik soms zelf moet meemaken. Natuurrampen, dodelijke of aftakelende ziekten die de uitbloei van een liefdesweg onmogelijk maken. Zaken die soms zo mooi begonnen waren en plots afgebroken worden. En, afschuwelijker nog, de wreedheden door mensen aan mensen aangedaan. Zoveel goede of onschuldige mensen getroffen door het kwaad.

En diep in mij draag ook ik de kwetsuren die mijzelf door het leven of door medemensen werden aangedaan. Zoveel dat mij soms naar de rand drijft van een afgrond van zinloosheid waarin ik mezelf wel eens te pletter zou willen gooien.

Wel mogen wij niet vergeten dat de ervaring van het kwaad altijd een contrastervaring is. Het kwaad grijpt ons aan als contrast. Wij mogen dus de positieve achtergrond waartegen het kwaad als kwaad verschijnt, niet uit het oog verliezen. Daarom juist voel ik dat ik God en zijn scheppingsdroom niet zomaar opzij kan zetten. En toch, in hoeveel mensen zoek ik tevergeefs Zijn beeld ? In hoeveel situaties zoek ik tevergeefs naar die droom ? Of moet ik het anders gaan bekijken....? Maar hoe...?

Wauthier de Mahieu sj

Pater Frans van der Lugt sj over de bijzondere wijze waarop hij in 2012 palmzondag vierde

2026-03-29T08:00:00.007+02:00

In de zomer van 2012 gaf Frans van der Lugt sj onderstaand getuigenis over wat hij meemaakte in het belegerde Homs, op Palmzondag 2012.

Ongeveer anderhalve maand geleden hebben wij hier in ons huis veertig moslimvluchtelingen uit andere streken ontvangen: zeven families, met man , vrouw en kinderen. Tot nu toe wonen ze bij ons en wij zijn een grote familie geworden. Mede dankzij hulp van anderen kunnen we zorg voor hen dragen. Een imam van de moskee naast ons huis komt ons bijvoorbeeld voortdurend vragen of we brood of andere etenswaren voor die families nodig hebben. Laatst kwam hij ons onder het vallen van bommen brood brengen.

De keuken van al die families is gemeenschappelijk, maar iedere familie eet apart. Vaak komen ze ook bij ons eten, of wij eten met een van die families. Zij koken ook altijd voor ons. Vanmorgen zat ik te ontbijten en een van die moeders kwam bij mij aan tafel zitten. Als sluier had ze een handdoekje op haar hoofd gelegd. Na wat over haar zorgen verteld te hebben, vroeg ze mij heel beschroomd: ‘Mag ik je vragen of je vuile was hebt?’ We hebben een paar bommen op ons dak gekregen, met gelukkig alleen maar materiële schade. Na het vallen van die bommen functioneert er bijna niets meer, maar alles wordt in de kortste tijd gerepareerd. De mensen die bij ons wonen, zijn erg handig in het repareren van waterleidingen, elektriciteit, telefoon... En ze helpen ook de mensen uit de buurt, bijvoorbeeld met het doen van hun was.

Ze hoorden ook dat ik met de overgebleven christenen (vooral orthodoxen) Palmzondag wilde vieren. Ze zeiden toen tegen mij: ‘De kerk ligt vol stof van al die bombardementen; we gaan samen de kerk schoonmaken en dan komen we zondag ook in de mis’. Zo gebeurde het ook. Palmzondag zaten ze samen met de orthodoxen in de mis, hun kinderen met hun mooiste kleren op de eerste rij. We hebben ook een imam bij ons wonen, met zijn vrouw en kinderen. Die heb ik toen gevraagd tijdens de mis een tekst uit de Koran voor te lezen. Dit deed hij met veel enthousiasme en zowaar kwam hij ook nog met een mooie preek voor de dag, over broederschap. En toen wilden ook de meesten communiceren. De vrouw van de imam kwam er ook aan. Toen gingen al mijn dogmatische neigingen (voor zover ik die nog heb of ooit gehad heb) de mist in.

Storend recept voor Waarheid - Wijsheid van Anthony de Mello sj

2026-03-28T08:00:00.001+01:00

Anthony de Mello sj (1931 – 1987) was een Indisch jezuïet en psychotherapeut. Hij had veel aandacht voor de dialoog tussen de ignatiaanse spiritualiteit en de Indische wijsheidstraditie. De Mello is bekend om zijn korte verhaaltjes.

Tegen een bezoeker die zichzelf beschreef als een zoeker naar de Waarheid zei de wijze: “Als je de Waarheid zoekt, is er één ding dat belangrijk is.”

“Ik weet het – een allesoverheersend verlangen naar de Waarheid.”

“Neen – een onvoorwaardelijke bereidheid om toe te geven dat je het wel eens bij het verkeerde eind kunt hebben.”

Anthony de Mello sj

Hoe een persoonlijke biecht echt een viering kan worden (Hoe biechten 3/3)

2026-03-27T08:00:00.000+01:00

Kardinaal Carlo Maria Martini sj was aartsbisschop van Milaan. Hij was een vermaard exegeet en spirituele meester met een grote pastorale bekommernis en ervaring. In onderstaande tekst geeft hij enkele waardevolle tips over “Hoe biechten?”. Vermits de tekst tamelijk lang is, heb ik hem opgedeeld in drie stukken.

HOE BIECHTEN?

SUGGESTIES VAN KARDINAAL

CARLO MARIA MARTINI SJ (3/3)

Een gebed dat vreugde en vrede geeft
Uit het voorgaande kan dan een gebed voortkomen dat je kunt bidden met de priester: je kunt met hem een psalm opzeggen, een lofzang uit de Bijbel, een dank- of een smeekgebed of een gebed dat spontaan opwelt. Hierop kan dan de absolutie volgen als uiting van de kracht van God waar ik juist om vraag omdat ik niet in staat ben om mij in mijn eentje te verbeteren. Ik plaats me opnieuw onder het Kruis, onder deze kracht die mij gedoopt heeft en waarvan ik hoop dat ze mij opnieuw te hulp komt.

Dat is dus wat ik versta onder verzoeningsgesprek. Het is dus geen psychologisch gesprek of een soort therapie. Het is niet nodig dat mijn biechtvader mij de geheime bronnen van mijn fouten en gebreken blootlegt. Dat kan ik ook doen met een specialist van het menselijke hart. Maar zelfs wanneer een biechtvader iemand is die niet veel weet van het menselijk hart, kan hij altijd voor mij, over mij en met mij bidden. Het gaat er om zich te scharen onder de kracht van de Kerk en dus de waarde van het sacrament terug te vinden. Ik biecht niet om interessante dingen te voelen, of om te zien wat voor raad ik zal krijgen, maar omdat ik mij moet schikken in de kracht van God. Dat is mij genoeg en geeft me vreugde en vrede.

Dit is dus de suggestie, met vele mogelijke variaties, die ik jullie wil doen. Het is duidelijk dat de biecht op deze manier lang kan duren, maar je doet het vaker en liever dan voorheen en het is duidelijker wat ze betekent op je weg naar God. De Heer stelt waarschijnlijk aan ieder van ons andere vormen voor die ook weer makkelijk doorgegeven kunnen worden, zodat anderen daar weer hun profijt uit kunnen trekken.

Het vaak vergeten eerste deel van de biecht (Hoe biechten? 2/3)

2026-03-26T08:00:00.001+01:00

Wijlen kardinaal Carlo Maria Martini sj was aartsbisschop van Milaan. Hij was een vermaard exegeet en spirituele meester met een grote pastorale bekommernis en ervaring. In onderstaande tekst geeft hij enkele waardevolle tips over “Hoe biechten?”. Vermits de tekst tamelijk lang is, heb ik hem opgedeeld in drie stukken.

HOE BIECHTEN?

SUGGESTIES VAN (WIJLEN) KARDINAAL CARLO MARIA MARTINI SJ (2/3)

Je plaatsen voor Gods barmhartigheid

Naar mijn mening omvat deze dialoog in essentie twee onderdelen: het eerste noem ik confessio laudis, dat wil zeggen belijdenis in de oorspronkelijke term van het woord. Ook hier kan men uitgaan van een paradox: als het elke keer zo moeilijk is om mijn zonden uit te spreken, waarom dan niet beginnen met mijn goede daden? De heilige Ignatius zelf doet deze suggestie in zijn Geestelijke Oefeningen (GO 43) wanneer hij als eerste punt de dankzegging neemt: Heer, ik wil U in de eerste plaats bedanken omdat U mij geholpen hebt, dat en dat is gebeurd, die en die persoon en ik zijn nader tot elkaar gekomen, ik voel me rustiger, ik ben een moeilijk moment te boven gekomen, ik bid de laatste tijd beter. Ik kan God danken om wat ik ben, voor zijn gaven enzovoorts in de vorm van een gesprek of een lofprijzing. Ik kan erkennen, voor God, wat me nu vreugde geeft, waar ik nu tevreden over ben, ook al is die tevredenheid pas achteraf gekomen. Het is belangrijk dat deze dingen naar boven komen terwijl je voor God komt: dankbaarheid voor Zijn goedheid voor ons, voor Zijn macht, voor Zijn erbarmen.

Dan gaan we over naar het tweede deel, een confessio vitae – ik omschrijf deze als volgt: veel meer dan een zoeken naar een opsomming van zonden, is het God zeggen wat me nu slecht op mijn gemak stelt en waar ik liever vanaf zou willen zijn. Vaak betreft het hier bepaalde houdingen, manieren van zijn en niet zo zeer wat je formeel zonden zou kunnen noemen. In de aard van de zaak gaat het echter om de twaalf houdingen die Marcus (7,21) opnoemt: trots, jaloezie, begeerte … die in deze gemoedstoestanden de kop op steken.

Ik zou ook tegen God kunnen zeggen: Het spijt me dat ik niet oprecht kan praten met die en die persoon, mijn verhouding met die en die groep is niet eerlijk, ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik vind het jammer dat ik er niet in slaag te bidden, ik voel me ongemakkelijk omdat ik zo onder invloed van bepaalde zinnelijke gevoelens leef, van die verlangens die ik liever niet zou hebben, van bepaalde fantasmes die me in verwarring brengen. Misschien kan ik geen bijzondere zonden noemen, maar stel ik me op voor God en vraag Hem mij te genezen.

Het gaat er dus niet om drie of vier zonden op tafel te leggen zodat die kunnen worden weggepoetst, maar om een soort onderdompeling in de Heilige Geest zoals die plaatsvond bij de doop: Heer, maak me rein, geef me duidelijkheid, zorg dat ik helder zie. Ik vraag niet alleen in deze confessio dat die of die zonde geannuleerd wordt, maar dat Hij mijn hart verandert zodat daar minder zwaarte, minder droefheid, minder scepticisme, minder trots is. Misschien weet ik niet eens waar te beginnen, maar leg ik dat alles voor aan de Gekruisigde en Verrezene.

Wordt vervolgd

De dubbele gedrevenheid van Thomas Merton vlak voor hij intrad bij de trappisten - Citaat

2026-03-25T08:00:00.001+01:00

Thomas Merton (1915 - 1968) is onderweg naar de trappistenabdij van Gethsemani in de hoop er te kunnen intreden. In onderstaand fragment uit zijn autobiografie beschrijft hij wat er omgaat in zijn hart. Het is een indrukwekkende illustratie van wat ware innerlijke vrijheid betekent.

Het was een vreemde gewaarwording. Kilometer na kilometer werd mijn verlangen om in het klooster te zijn sterker – het werd bijna onvoorstelbaar. Dat ene idee had me volledig in zijn greep. En toch, vreemd genoeg, groeide tegelijkertijd mijn innerlijke vrijheid en mijn innerlijke rust. Wat als ze me niet zouden aannemen? Dan zou ik naar het leger gaan. Maar zou dat geen ramp betekenen? Helemaal niet. Als het klooster me uiteindelijk zou afwijzen en ik dienstplichtig zou worden, zou dat zonder twijfel Gods wil zijn. Ik had gedaan wat ik kon; de rest lag in zijn handen. En hoewel mijn verlangen naar het klooster met de minuut groeide, maakte de gedachte aan een leven in een legerkamp me niet langer onrustig.

Ik was vrij, ik had mijn vrijheid teruggevonden. Ik behoorde toe aan God, niet aan mezelf: en aan Hem toebehoren is vrijheid. Vrij van de zorgen, angsten en verdriet die deze wereld kent, en van de gehechtheid aan alles wat erin is.

Hoe biechten? Tips voor mensen voor wie dit niet evident is (1/3)

2026-03-24T08:00:00.001+01:00

HOE BIECHTEN?

SUGGESTIES VAN KARDINAAL CARLO MARIA MARTINI SJ

Inleiding

Op dit ogenblik verkeert het sacrament van de biecht in de Kerk in crisis. We zijn ons hier allemaal van bewust. Men zegt dat de biechtstoelen leeg zijn, maar dat zijn ze aan de beide kanten: aan de ene kant ontbreken de biechtelingen, aan de andere kant de priesters. Er was een tijd dat de priester urenlang wachtte in de biechtstoel; toen kwam de tijd dat hij zich niet schuldig kon voelen wanneer er niemand biechtte; tegenwoordig praat men veel over de biecht maar niemand komt opdagen. Je kunt dus spreken van een geleidelijke verwijdering en de gelovigen zijn hier niet altijd de oorzaak van. Het gebeurt dat priesters laten doorschemeren dat het beter is minder vaak te biechten.

Dit alles is misschien wel nuttig, want het is een gezonde crisis die voortkomt uit de weigering mee te gaan in een te groot formalisme in de manier waarop het sacrament van de verzoening wordt ontvangen en gegeven. Een manier die uiteindelijk zowel de priester als de biechteling verafschuwt – hoewel sommigen de gewoonte van de regelmatig terugkerende biecht heldhaftig volhouden. Zo is de stand van zaken en de Kerk zoekt naar nieuwe wegen om de biecht vorm te geven. We zitten in een fase van uitzuivering. Pogingen om een puur formele praktijk achter ons te laten vind ik prijzenswaardig.

Maar aan de andere kant is er ook het risico dat we een essentieel punt van de pedagogie van de Kerk verliezen, een essentieel onderdeel van ons leven als gedoopte. Dit leven is er een van zondaars die, afhankelijk van Gods genade, een weg gaan in de richting van de definitieve wederopstanding. Daarom kun je zeggen dat het mysterie van de boetedoening werkt in ons. Beweren er geen behoefte aan te hebben betekent in feite je buiten de realiteit plaatsen. Als de pogingen om puur formalisme achter ons te laten zouden leiden tot een einde van de praktijk van de biecht, dan zou dat een slechte ontwikkeling zijn: we zouden dan niet meer in waarheid leven, niet voor God en ook niet voor onze medemensen.

Van de biecht naar het verzoeningsgesprek
Ik wil hier geen pastoraal theologisch onderzoek doen, alleen maar enige suggesties geven aan hen die misschien op een gegeven moment steeds minder frequent zijn gaan biechten zonder na te gaan waarom. Een puur formele praktijk zullen zij niet opnieuw oppakken omdat dit hen tegen de borst stuit. Ik zou graag het volgende willen voorstellen uitsluitend omdat het mij persoonlijk geholpen heeft. Iedereen kan op zijn of haar beurt delen wat hij of zij als positief ervaren heeft. Ik vroeg me af - toen ik eens een ongemakkelijk gevoel overhield aan een snel afgeraffelde biecht - of de Heer me niet uitnodigde om wat ruimer de tijd te nemen en me wat meer rust te gunnen tijdens de biecht.

Dit kan paradoxaal lijken, maar het gebeurt dat schijnbare tegenstrijdigheden ons helpen uit bepaalde impasses te komen. Zo ben ik, met de hulp van iemand anders, van de biecht overgegaan op wat ik een verzoeningsgesprek noem. Trouwens, een dergelijk verzoeningsgesprek doet eigenlijk niets anders dan de aanwijzingen uitwerken die in de laatste versie van het boeteritueel gegeven zijn. Dit ritueel is ontwikkeld door de Heilige Stoel en door de bisschoppenconferenties toegepast en laat de mogelijkheid om gebeden en schriftlezing in te lassen in ruime mate toe.

Volgens mij gaat het allereerst om een dialoog met een broeder die de Kerk vertegenwoordigt, dus een priester, en in wie ik de directe afgevaardigde van God zie. De dialoog vindt plaats door samen te bidden en al doende leg ik hem voor wat ik voel op dit moment; ik presenteer mezelf zoals ik ben voor de Kerk en voor God.

Dit wist je wellicht niet over honden - Leren zien wat is - verrassende video

2026-03-23T08:00:00.001+01:00

Indrukwekkend, die natuur! Ook al vermoed of zie je het vaak niet op het eerste zicht.

Waar heb jij onlangs onverwachte schoonheid ontdekt in de natuur? Wat doet dat me jou?

Klik hier om dit videootje te bekijken of klik op onderstaande afbeelding

Wat je óók te horen krijgt in de biecht - citaat met commentaar van Nikolaas Sintobin sj

2026-03-22T08:00:00.000+01:00

In zijn mémoires, « Antimémoires » genoemd, vertelt André Malraux over een lang gesprek dat hij had met een oude priester.

Hij stelde hem de vraag : « Wat heeft de biecht u geleerd over de mens ? » Het antwoord van de priester luidde als volgt : « De biecht leert niets. Of misschien toch … Vooreerst, de mensen zijn veel ongelukkiger dan men denkt. En eigenlijk komt alles hier op neer dat er geen grote mensen zijn. »

Best mogelijk dat Malraux de woorden van de man juist heeft weergegeven. Maar ik ben bijna zeker dat de priester nog meer heeft gezegd. In de biecht krijg je namelijk niet alleen toegang tot de schaduwzijde van de mens.

« Kleine mensen maakt Hij groot », zingt Maria in het Magnificat.

Kan liefde beletten dat boeven naar de hel gaan? - Mijn homilie voor deze zondag

2026-03-21T08:00:00.001+01:00

VIJFDE ZONDAG VAN DE VEERTIGDAGENTIJD

Ezechiël ‪37,12-14. Romeinen ‪8,8-11 - Johannes ‪11,1-45

Rose is 16 jaar, een jaar jonger dan Pinky. Ze wonen in Brighton, een Engelse badplaats. Beiden groeiden op in extreme armoede. Pinky werkt hard aan zijn professionele boevencarrière. Rose werkt als dienstmeisje in een restaurant. Pinky vraagt haar ten huwelijk. Niet omdat hij van haar houdt. Wel om haar te kunnen gebruiken voor zijn criminele plannen. Kinderlijk en eenvoudig als ze is heeft Rose dit niet door. Ze houdt gewoon zielsveel van die jongen. Ze zijn de hoofdpersonages van “Brighton rock”, een roman van de katholieke schrijver Graham Greene, die zich afspeelt in de jaren dertig van de vorige eeuw. De slotscène is adembenemend.

Pinky heeft zich op een gruwelijke manier van het leven beroofd. Rose is wanhopig. Ze loopt een kerk binnen en gaat meteen naar de biechtstoel. Ze doet haar verhaal aan een oude priester. Zal ik Pinky ooit terugzien, is haar vraag. Ze vreest dat hij recht naar de hel is gegaan. Te oordelen naar wat ze over Pinky heeft vernomen, is die vrees niet ten onrechte. De priester luistert en luistert. En dan zegt hij: “Kind, je hebt er geen idee van, jij niet, niemand niet, hoe ongelofelijk groot, hoe onvoorstelbaar Gods barmhartigheid wel is”. Even later vraagt de priester aan Rose of Pinky van haar hield. Rose heeft intussen begrepen dat Pinky niet uit liefde met haar getrouwd is. Maar ook dat haar grote liefde voor Pinky, enkele aarzelende vonkjes van wederliefde heeft doen ontspringen in het hart van de jongen. Plotsklaps voelt Rose, doorheen de pijn, een enorme dankbaarheid opkomen. Ooit zal ze Pinky terugzien. De woorden van de oude priester hebben haar iets laten aanvoelen van de kracht van Gods liefde.

We zijn nu flink gevorderd in de 40-dagentijd, de voorbereiding op het paasfeest. Weldra gaan we vieren dat God de volheid van zijn leven met ons deelt. We hoorden daarnet Paulus drie maal uitleggen aan de Romeinen op welke wijze God dit doet: doordat zijn Geest, de Geest van God in ons woont. Ja, we hebben dit goed gehoord. Gods Geest, God zelf dus, woont in ons, verblijft in ons. We lezen en horen soortgelijke uitspraken wel vaker in de Bijbel en in de Kerk. Beseffen we wat een onwaarschijnlijke uitspraak Paulus daar doet: dat de oneindige God zijn intrek neemt in elk van die miniscule mensjes die wij zijn. Het mysterie van de inwoning noemen de theologen dit. Te gek voor woorden.

Het raakt aan de kern van ons geloof. God heeft ons niet enkel geschapen in een ver verleden. Hij blijft, elke seconde van onze tijd, zijn leven met ons delen. In die mate dat Hij zichzelf geeft aan ons. Helemaal. Het is moeilijk om te geloven, laat staan om te begrijpen. Het is ook niet makkelijk om dit toe te laten in ons hart. God komt niet naar ons toe om ons te controleren of te oordelen. Wel om ons, zo maar, zijn goedheid aan te bieden. Ik herhaal even de woorden die die oude priester sprak tegen Rose: kind, je hebt er geen idee van, jij niet, niemand niet, hoe ongelofelijk groot, hoe onvoorstelbaar Gods barmhartigheid wel is”.

Gods liefdesaanbod is onvoorwaardelijk. In tegenstelling tot wijzelf, houdt God van ons zoals wij zijn. Niet van droommensen. Niet van ideale mensen. Die bestaan niet. Wel van mensen van vlees en bloed. Mooi én gewond. Met licht én schaduw. Met verlangen naar God én weerzin tegen God. Mensen zoals u en ik.

De Heer verlangt om in ons te verblijven. Om ons voortdurend te besprenkelen met de dauw van zijn liefde. Ook op die plekken in ons leven waar wijzelf angst of afschuw voor hebben. Gods liefde is niet soft. Zij is hardnekkig, onvermoeibaar en confronterend. Rose heeft het begrepen. De woorden van de oude priester geven haar hoop dat zelfs het schijnbaar ijskoude hart van Pinky erdoor geraakt is geworden.

Beste medegelovigen, de sacramenten behoren tot de grootste schatten van onze Kerk. In de eucharistie gebeurt die goddelijke inwoning op tastbare wijze. In het sacrament van de verzoening mogen we de vaak angstvallig gesloten deurtjes van onze zondigheid zachtjes laten openen door Gods geduldige barmhartigheid.

Laten we de komende weken van de 40-dagentijd te baat nemen om onze binnenkamer open te stellen voor de Heer. Om ons door zijn Geest te laten zuiveren en verzoenen. Laten we geen angst hebben voor zijn liefde.

Tips voor als je verstrooid bent tijdens het bidden - Nikolaas Sintobin sj

2026-03-20T09:39:00.002+01:00

Dit is de derde webinar in de minicursus over het bidden met de Bijbel. Ik geef hier vier tips over hoe omgaan met verstrooidheid tijdens het bidden.

Klik hier om deze webinar te bekijken of klik op onderstaande afbeelding.

Waarom creativiteit en vreugde hand in hand gaan - Serie van Nikolaas Sintobin sj over "Creëren, teken van hoop" (8/8)

2026-03-19T08:00:00.001+01:00

Voor LFK schreef ik een essay over “creëren”. Hier vind je enkele uittreksels (8/8)

Hoe komt het, ten slotte, dat creëren gepaard kan gaan met zo’n grote vreugde?

Creativiteit raakt ook aan schoonheid. Dat geldt voor praktische, nuttige creaties, zoals die van Mariet. Maar ook, en misschien wel vooral, voor creaties die niet meteen praktisch zijn: muziek, schilderkunst, poëzie. De Engelse dichter John Keats schreef een gedicht genaamd A thing of beauty is a joy forever.

Wellicht komt die vreugde dan voort uit de intuïtie dat het bestaan op zich mooi is. Wanneer er meer ‘zijn’ wordt gecreëerd, komt er meer schoonheid in onze wereld, en daarmee nieuwe vreugde die weer kan worden gedeeld met anderen.

Voorwaarde opdat deugd als deugd wordt beschouwd - Wijsheid van Ignatius van Loyola

2026-03-18T08:00:00.002+01:00

Veel mensen zullen er makkelijker toe komen om van de deugd te houden wanneer dit hen wordt aanbevolen door iemand die zij hoogachten dan dat zij dit zouden doen om de deugd zelf.

Ignatius van Loyola

De vervelende eerste voorwaarde voor creativiteit - Serie van Nikolaas Sintobin sj over "Creëren, teken van hoop" (7/8)

2026-03-17T08:00:00.001+01:00

Voor LFK schreef ik een essay over “creëren”. Hier vind je enkele uittreksels (7/8)

Frustratie zegt iets over het menszijn zelf. Mensen zijn beperkt. Alle mensen. Een mens mag dan van alles hebben, kunnen en weten; er is nog veel meer dat je niet in je mars hebt. Om nog maar te zwijgen van de gebrokenheid en kwetsuren waarmee ieder moet omgaan. Die van jezelf en die van anderen. Vaak precies op die plaatsen in je leven, lijf of geest waar je het net niet wilt.

Iedereen wordt geconfronteerd met dit menselijk tekort. Pas als je bereid bent die werkelijkheid in de ogen te kijken, wordt groei mogelijk. De bewuste aanvaarding van de eigen beperktheid kan een dynamiek in gang zetten die leidt tot een grotere fijngevoeligheid en ontvankelijkheid, die op hun beurt kunnen uitmonden in creativiteit.

"Niemand is veroordeeld tot middelmatigheid" - Nikolaas Sintobin sj in gesprek met Leo Fijen

2026-03-16T08:00:00.002+01:00

In deze aflevering van Kloostergesprekken gaat Leo Fijen in gesprek met Nikolaas Sintobin s.j. over de vreugde van groeien. Want groeien betekent vaak dat je grenzen verlegt. Dat kan spannend zijn, maar juist daarin ligt een diepe vreugde verborgen.

Een belangrijke valkuil is dat we ons voortdurend vergelijken met anderen. Daardoor doen we onszelf geweld aan en raken we verwijderd van onze eigen weg. In de ignatiaanse spiritualiteit – de traditie van de jezuïeten – gaat het juist om onderscheiding van geesten: leren luisteren naar de vraag waar God je uitnodigt om te groeien.

De jezuïeten stonden aan de basis van het katholiek onderwijs, waarin de humaniora een belangrijke rol speelt. Niet alleen kennis staat centraal, maar vooral de groei van de mens als geheel. Onderwijs en vorming helpen om te ontdekken waar je talent ligt en hoe je daarin kunt groeien.

Persoonlijke groei is geen individualistisch project. Integendeel: wie groeit als mens, kan de ander juist beter tegemoet treden in liefdevolle verbondenheid. Daar ontstaat de vreugde die leidt tot uitmuntendheid – niet als prestatie voor enkelen, maar als roeping voor iedereen. Excellence is voor iedereen.

Niemand is veroordeeld tot middelmatigheid. Ieder mens heeft het recht om te groeien in wat hij of zij goed kan. Wanneer je luistert naar waar God je toe uitnodigt, komt er energie vrij en groeit er vreugde. Juist daarom past dit gesprek zo goed in de Veertigdagentijd: een periode om opnieuw te ontdekken waar God je roept, zodat je dichter bij Hem komt en meer mens wordt.

Klik hier of op onderstaande afbeelding om dit gesprek te bekijken.

Wat vandaag, volgens Karl Rahner sj, de grootste struikelblok is voor de oecumene

2026-03-15T08:00:00.004+01:00

In een boek van Richard Lennan over de ecclesiologie van Karl Rahner sj vond ik onderstaande overwegingen over oecumene.

Door het feit dat geloven vandaag moeilijk is, neigen de gelovigen ertoe om zich toe te leggen op de fundamentele geloofsinhouden van het christendom. De perifere aspecten zullen minder en minder belangrijk worden. Tegelijkertijd verbeteren de perspectieven voor het oecumenisme. De grote uitdaging is thans gemeenschappelijk voor al de christelijke Kerken en gaat over het antwoord dat we moeten geven aan de vragen van onze tijdsgenoten.

Dit betekent geenszins dat Rahner de taaiheid wil ontkennen van de historische geschillen tussen de Kerken. Maar hij wilde zich niet al te zeer concentreren op problematieken van de 16^de eeuw die weinig vandoen hadden met de problemen waarmee wij thans geconfronteerd worden.

Om die reden meende Rahner dat de verdeeldheid van de christelijke Kerken niet meer te rechtvaardigen is. Hij meende dan ook dat de Kerken zozeer naar mekaar aan het toegroeien waren, dat eenheid een reële mogelijkheid geworden is. Als voorwaarde hiertoe stelt hij dat geen enkele Kerk het dogma van de andere zou verwerpen en dat geen enkel dogma – gedefinieerd na de apostolische geloofsbelijdenis en de concilies van Nicea en Constantinopel - door de ene Kerk aan de andere zou worden opgelegd.

Vermits het dogma geen onoverkomelijke problemen opleverde, was er enkel nog inertie van de mensen die moest overwonnen worden.