"In alle dingen"

"Kiezen" tussen de pest of de colera ...

2013-05-20T08:00:00.000+02:00

De ziektes van de ziel vinden hun oorsprong net zo goed in lauwheid als in overdreven ijver.

Ignatius

Vrij-blijvend aanbod van een persoonlijke coach

2013-05-19T08:00:00.000+02:00

Homilie voor Pinksteren

Handelingen 2,1-11 1 Corinthiërs 12,3b-7.12-13 Johannes 14,15-16.23b-26

Vandaag vieren we het einde van de paascyclus: eerst veertigdagentijd, Goede Week en Paasfeest, vorige week Hemelvaart en vandaag het Pinksterfeest. We zijn het gewoon. Het komt elk jaar terug. Nochtans is het, op zijn zachtst gezegd, een vreemde aaneenschakeling: een doorgoed Mens wordt tijdens een schijnproces veroordeeld en wordt op een wreedaardige wijze ter dood gebracht. Zijn volgelingen laten Hem in de steek. Na enige tijd blijkt dat Hij opnieuw leeft. Geleidelijk aan vatten zijn voormalige vrienden en vriendinnen terug moed en beginnen opnieuw gemeenschappen te vormen. Af en toe ontmoeten zij hun verrezen Heer, maar ze hebben het moeilijk om Hem te herkennen. Toch geven die ontmoetingen hen moed en kracht. En als ze dan geleidelijk aan ervan overtuigd beginnen te geraken dat Jezus terug leeft, stijgt Hij op naar de hemel en verdwijnt voorgoed uit hun midden. Nog zo iets eigenaardigs. Vandaag krijgen we dan de kers op de taart, het pinksterfeest: vlammetjes op de hoofden van de eerste gelovigen.

Een toch wel ongewone reeks gebeurtenissen. Zeker weten. Ongeloofwaardig? Mocht deze verhalencyclus echt ongeloofwaardig zijn, dan denk ik dat wij hier, bijna 2000 jaar later, niet meer samenkomen om ernaar te luisteren.

Waar gaat het precies over in het feest van Pinksteren? Het gaat, noch min noch meer, over de voltooiing van de menswording van God. Gedurende een goede 30 jaar hebben mensen het voorrecht gehad om te leven met Jezus, de Christus. Na de verrijzenis van Jezus is dit nog even verder gegaan, tot aan de Hemelvaart. Met het feest van Pinksteren, kort na de Hemelvaart en dus het einde van de fysieke aanwezigheid van de Heer onder de mensen, begint het nieuwe tijdperk waarin wij tot op vandaag nog leven: het tijdperk van de Geest.

Jezus, voor of na zijn verrijzenis, kon niet altijd en overal bij iedereen aanwezig zijn. De Geest van God wel. De Helper, zoals Hij het Johannesevangelie genoemd wordt, is voortaan altijd bij elk van ons. De voltooiing van Gods menswording betekent met andere woorden dat de Geest van God voortaan aanwezig is in ons diepste wezen. Ja, God woont in elk van ons. Durven en willen wij dit geloven?

Wat doet die Geest dan in ons?

De lezingen van vandaag zijn daar heel helder over. Het verslag over het eerste christelijke pinksterfeest in de Handelingen van de apostelen merkt op dat de meest verschillende mensen mekaar gaan begrijpen. Mensen die totaal verschillende talen spreken stellen verwonderd vast dat zij van mekaar snappen wat zij bedoelen. En in de Eerste Korinthïersbrief getuigt Paulus ervan dat die ervaring van verbondenheid zich verder blijft ontwikkelen tussen mensen van alle rangen, standen en talen.

In het Johannesevangelie legt Jezus het zelf uit. Wat is het toch dat die fameuze Helper, de heilige Geest in ons verricht? Ik citeer Jezus zelf: “De Helper, de heilige Geest die de Vader in mijn Naam zal zenden, Hij zal u alles leren en u alles in herinnering brengen wat Ik u gezegd heb.” Hebben wij dat goed gehoord? De Geest, die altijd bij ons blijft, wil onze persoonlijke coach zijn. Hij wil, met eindeloos geduld, keer op keer opnieuw uitleggen en doen begrijpen wat Jezus ons geleerd heeft. Met andere woorden, het is God zelf die zich engageert om ons bij te staan om steeds meer te leren leven volgens het Evangelie. God heeft zich niet alleen helemaal aan ons gegeven in zijn Zoon om ons zijn liefde te leren kennen. Op het Pinksterfeest gedenken we dat Hij zich volledig aan ons blijft geven in zijn Geest om ons te helpen steeds meer te leven vanuit zijn liefde.

Er is maar één voorwaarde, zegt Jezus: dat wij onze ogen richten op Hem en Hem proberen lief te hebben. Als wij ons, met andere woorden, aan God toevertrouwen, dan zal Hij ons tonen wat we verder moeten doen.

Durven en willen wij dit geloven? Zijn wij bereid om deze belofte van Jezus ernstig te nemen en willen wij hier aan meewerken? De Heer geeft ons zijn Geest, helemaal. Aan elk van ons om, op onze beurt, onze handen, voeten, ogen, oren, ogen, verstand … alles wat wij hebben en zijn, ter beschikking te stellen.

Wat heeft een "lampmens" nodig om te stralen?

2013-05-18T08:00:00.000+02:00

Deze mensen lijken alles te hebben wat nodig is om te stralen. Ze zijn er duidelijk voor gemaakt. Toch lukt het niet. Ze zijn uitgedoofd. Als het licht al ooit geschenen heeft in hun leven.

Het is pas als de mens verbonden is met “hierboven” dat hij echt kan stralen. Dan kan hij het ook doorgeven aan anderen.

Alvast een mooi Pinksterfeest toegewenst morgen!

Met dank aan Christophe

Telkens opnieuw te ontdekken

2013-05-17T08:00:00.000+02:00

Even eenvoudige als aangrijpende meditatie over ouder- en kinderliefde.

Liefde als een verhaal van afscheid nemen en loslaten. Ook van het opnemen van je – veranderende - verantwoordelijkheid.

Door elke generatie opnieuw te ontdekken.

Paus Franciscus over deeltijdse christenen, het kwetsbare leven en veel meer, op Twitter

2013-05-16T13:39:00.000+02:00

Een bloemlezing uit de laatste tweets van paus Franciscus:

We kunnen geen deeltijdse christenen zijn! We moeten ernaar streven om ons geloof te beleven op elk moment van elke dag.

Het is God die het leven geeft. Laten we het het menselijk leven respecteren en liefhebben. In het bijzonder het kwetsbare leven in de moederschoot.

Ben ik trouw aan Christus in mijn dagdagelijkse leven? Slaag ik erin om mijn geloof te "tonen", op respectvolle maar ook moedige wijze?

Laten we bidden voor de talrijke christenen die wereldwijd nog steeds vervolging en geweld moeten ondergaan. Moge God hen moed en trouw schenken.

De Heilige Geest helpt ons om naar de anderen te kijken met nieuwe ogen en hen steeds te zien als broers en zussen in Jezus, die moeten geresprecteerd en bemind worden.

Amper één ademstoot

2013-05-16T08:00:00.000+02:00

Het leven is kort. Amper één ademstoot …

Memento mori. Carpe diem!

Video priesterwijding Walter Ceyssens sj, met commentaar door de wijdeling zelf

2013-05-15T11:04:00.000+02:00

Sfeerindruk van de priesterwijding van Walter Ceyssens sj, met soms verrassende commentaar door Walter zelf.

Met dank aan Ignis

Geen seks, geen gegniffel

2013-05-15T08:00:00.000+02:00

Een groepje jonge studenten. Ze vertellen over wat hun ter harte gaat, de een na de ander. Het gesprek gaat naar de diepte.

Een meisje toont de ring die ze aan haar vinger draagt. Ze legt heel sereen uit dat ze die gekregen heeft tijdens een eucharistieviering. Hij symboliseert de verbintenis die ze aangegaan is om geen seksuele betrekkingen te hebben voor het huwelijk.

De anderen luisteren aandachtig. Geen spoor van gegniffel. Het is een keuze zoals een ander. Dat respecteer je.

Bidden met het vijfde Evangelie

2013-05-14T08:00:00.000+02:00

Op www.startdestilte.be staan meerdere ignatiaanse gebedsvormen. Levensgebed is er zo een. Andere namen voor levensgebed zijn aandachtsonderzoek, bewustzijnsonderzoek, of nog bidden met het vijfde Evangelie.

Het is een heel eenvoudige gebedsvorm die je toelaat om Gods aanwezigheid in je gewone, dagdagelijkse leven meer op het spoor te komen.

Klik op www.startdestilte.be/levensgebed om tekst en uitleg, en in het bijzonder om de twee nieuwe podcasts te beluisteren die u, stapje voor stapje, meenemen in de boeiende ervaring van het ignatiaans gebed bij uitstek.

Paus Franciscus over “de winnaar van de nobelprijs van de heiligheid” …

2013-05-13T19:05:00.000+02:00

Een stukje uit de preek van de Paus van deze morgen ...

Als de hoogmoed zachtjes zijn opwachting maakt, als je jezelf gaat beschouwen als een winnaar van de nobelprijs van de heiligheid, dan is het maar goed dat er zoiets is als het geheugen.

De Bijbel zegt, “Maar … herinner je waar ik je vandaan heb gehaald, de allerlaatste van de kudde. Je liep helemaal achteraan, in de kudde.

Het geheugen is een grote genade. Wanneer een christen geen geheugen heeft - wat ik nu ga zeggen klikt hardt, maar het is wel waar - dan is hij geen christen, maar wel een aanbidder van afgoden. Dan staat hij immers voor een god die geen weg bewandelt, die niet weet hoe op stap te gaan. En onze God gaat net met ons op weg. Hij bevindt zich midden onder ons, Hij stapt met ons op. Hij redt ons. Hij maakt geschiedenis met ons.

Houd dit alles in je achterhoofd, en het leven wordt meer vruchtbaar, dankzij de genade van het geheugen.

Hoe omgaan met wat op zich geen kwaad is

2013-05-13T08:00:00.000+02:00

Je mag niets terzijde schuiven dat op zich geen kwaad is uit vrees voor mogelijk misbruik. Doe je dit wel, dan sluit je van te voren een aanzienlijke toename van Gods heerlijkheid uit.

Ignatius

Paus Franciscus over "de ware vreugde"

2013-05-12T08:00:00.000+02:00

Wat is de ware vreugde? Is dat gelukkig zijn? Neen, dat is niet hetzelfde. Het is goed gelukkig te zijn. Maar vreugde gaat vérder. Het is iets anders. Iets dat niet afhangt van motieven buiten ons, of van voorbijgaande zaken. Het is dieper. Het is een geschenk.

Als je steeds maar "gelukkig" wil zijn, ongeacht de prijs, dan kan dit eindigen in lichtzinnigheid en oppervlakkigheid. Dan lopen we voorbij aan de christelijke wijsheid. Vreugde gaat over iets anders. Het is een geschenk van de Heer.

Alarm!

2013-05-11T08:00:00.000+02:00

Een grapje?

Zeker wel. Maar goede humor appeleert ook steeds aan de werkelijkheid.

Herken je het? In deze vorm of in een andere …

Nikolaas in de spreekstoel (4/4)

2013-05-10T08:00:00.000+02:00

Onlangs werd ik geïnterviewd door Dirk Leestmans, journalist bij de VRT Nieuwsdienst. Het interview werd gepubliceerd op 24 april 2013 in de juristenkrant. U vindt het hier terug, in vier afleveringen.

Nikolaas Sintobin volgde, als jurist maar vooral als jezuïet, ook de schandalen die de voorbije jaren naar bovenkwamen. ‘Dat de kerk een machtsinstituut is geweest, is duidelijk. In de 19^de en de 20^ste eeuw had de kerk te veel macht. Dat heeft deels de misbruikschandalen mogelijk gemaakt. Maar van die macht rest niet zo veel meer. Hoe minder macht de kerk heeft, hoe beter wat mij betreft.’

‘Maar er bestaat niet zoiets als ‘de’ kerk. ‘De’ kerk is geen monolithisch blok, het is een zeer divers iets met een veelheid aan structuren. En op verschillende plaatsen wordt verschillend omgegaan met dat probleem. Sommigen zullen wellicht tegenwerken, dat erken ik wel. Ik ben anderzijds positief onder de indruk hoe de kerk omgaat met deze verschrikkelijke schandalen. Als jurist is het allesbehalve evident dat een organisatie aanvaardde dat voor gevallen die verjaard waren er toch een mogelijkheid was voor schadevergoeding. Dat gaat lijnrecht in tegen het principe van de verjaring. Als jurist frons ik de wenkbrauwen, als christen ben ik daar erg fier op. De gerechtigheid laat zich immers niet afbakenen door wetten. Het is goed dat de kerk dit doet.’

-Een aantal advocaten suggereren obstructie van het onderzoek in dit dossier door de kerk?

‘Voor zo ver ik de werking van de kerk in deze ken, lijkt het me een totaal voorbij gestreefde idee. De kerk heeft als instituut noch de mogelijkheid noch het verlangen om op een structurele wijze dit dossier in de rechtsgang te blokkeren.’

‘Ik heb de indruk dat de kerk als organisatie op een relatief open manier omgegaan is met de misbruikschandalen, misschien niet vanaf het begin. Maar beweren dat er een georganiseerde obstructiepolitiek is, gaat voorbij aan de historische werkelijkheid: de kerk kan dat niet meer en ze verlangt het ook niet. Er is weliswaar geen 100% transparantie maar als ik zie hoe met deze schandalen, ook in onze orde, wordt omgegaan is dat aangrijpend te noemen.’

-Hebt u vertrouwen in de Belgische justitie?

‘Ik zie veel schandalen en kleinmenselijke conflicten in justitie. Het recht is bovendien te veel een technologie geworden en het komt erop aan die technologie zo goed mogelijk te gebruiken in functie van het eigenbelang. Kijk naar de fiscaliteit. Er is een buitengewone kennis aan juridische spitstechnologie ontwikkeld waardoor mensen die de mogelijkheden hebben erin slagen hun vermogen vrij te stellen van fiscale druk. De eenvoudige man die die mogelijkheden niet heeft, betaalt daardoor verhoudingsgewijs veel meer. Rechtvaardig kan je dat niet noemen.’

-Recht en rechtvaardigheid vallen niet samen, dat weten we?

‘Dat is des te meer zo zodra recht gebruikt wordt als middel om onrechtvaardigheid te organiseren. In die fase zijn we vandaag beland. Al kan het ook zijn dat het altijd al zo was en dat ik het pas nu echt begin te zien.’

Over bellende werkmannen en pareltjes

2013-05-09T08:00:00.000+02:00

Met een groepje studenten lezen we dit academiejaar de autobiografie van Theresia van Lisieux. Graag deel ik af en toe met u citaten uit dit meesterwerk. In het tweede deel van haar autobiografie mijmert Theresia over wat naastenliefde concreet is.

Het was tijdens een recreatie. De portierster belde tweemaal: de grote poort moest opengemaakt worden voor de werkmensen … Ik dacht er dan ook aan dat ik graag als “derde zuster” mee zou willen gaan. En toen zei moeder subpriorin juist dat ik, of de zuster die naast me zat, die taak op zich nemen moest. Ik begon dus mijn schort af te doen, maar dat deed ik erg langzaam in de hoop dat mijn medezuster de hare eerder afgedaan zou hebben. Ik meende namelijk dat ik er haar een plezier mee zou doen als zij die taak zou krijgen. De zuster die de econome verving, keek ons lachend aan en toen ze zag dat ik als laatste opgestaan was, zei ze: “Ik dacht al wel dat jij niet degene zou zijn die een pareltje voor zijn kroon zou verdienen; je was zo langzaam!”

De hele communiteit zal zeker gedacht hebben dat ik dat van nature deed en ik zou niet kunnen zeggen hoeveel goed zo iets kleins mijn ziel heeft gedaan. Het maakte me verdraagzaam ten opzichte van zwakheden van anderen en het zorgt er ook voor dat mijn ijdelheid niet gestreeld wordt als er gunstig over mij geoordeeld wordt. Ik zeg dan namelijk bij mezelf: als mijn kleine daden van deugd aangezien worden voor onvolmaaktheden, dan kan men zich net zo goed andersom vergissen en voor een deugd aanzien wat slechts een onvolmaaktheid is.

Twee nieuwe tweets van paus Franciscus, in het Nederlands

2013-05-08T20:59:00.002+02:00

Ik ben gekomen opdat zij leven zouden hebben, en wel in overvloed, zegt Jezus. Daar ligt de ware rijkdom, niet in materiële dingen!

Stel je niet tevreden met een middelmatig christelijk leven: stap vastberaden op het pad van de heiligheid.

Nikolaas in de spreekstoel (3/4)

2013-05-08T08:00:00.000+02:00

Of hij het bestaan van God rationeel kan verklaren dan? ‘Neen, absoluut niet. Maar de geloofsdimensie maakt deel uit van het mens zijn. Iedereen gelooft.’

-Had dat gezegd tegen uw vriend Johan Vande Lanotte?

‘Luister: ik kan met u niet in gesprek gaan als ik niet geloof dat u geïnteresseerd bent in wat ik zeg. Maar die interesse kan ik niet bewijzen. Ik kan niet bewijzen dat God bestaat maar de ander kan ook niet bewijzen dat God niet bestaat. Het christelijke geloof is een daad van vrijheid. Ik heb geen behoefte om het bestaan van God rationeel te bewijzen.’

-Op de begrafenis van de slachtoffers van Dutroux, om maar dat voorbeeld te geven, vroeg de priester: waar was God?

‘Dat is de vraag van het lijden. Traditioneel een vraag die mensen tegenkomen in hun zoektocht naar de zin van het leven. Sommigen geraken daardoor gerevolteerd, ik niet.’

‘Wat mij betreft geeft Jezus daar geen woordelijk antwoord op maar fysiek, door zijn handelen, gaat Hij wel met het lijden om, Hij ondergaat het ten volle, Hij sterft de marteldood. En de evangelies leren ons dat Hij nadien verrezen is. Dat is precies de oorsprong en de kracht van het christendom. Het christendom is het geloof van de hoop.’

-Wat is uw antwoord op de vraag van de priester?

‘Hij was daar, solidair.’

Bidden met de schrift: Afleiding tijdens het gebed (6/6)

2013-05-07T08:00:00.000+02:00

Nav de serie "Op zoek naar God", werd ik geïnterviewd door de EO over hoe bidden met de Schrift. Dit leidde tot een serie van 6 videootjes over ignatiaans gebed.

Nr 6 gaat over: "Afleiding tijdens het gebed".

Twee nieuwe tweets van paus Franciscus, vertaald in het Nederlands

2013-05-06T11:24:00.002+02:00

In de mate dat hij een getuige is van de liefde van God, is elke christen een missionaris. Wees missionaris van Gods tederheid!

Laten we de Heer vragen dat heel ons christelijk leven een lichtend getuigenis mag zijn van zijn vergevingsgezindheid en zijn liefde.

Als het even mag

2013-05-06T08:00:00.000+02:00

Leven is groeien. Leven is ontdekken, met vallen en opstaan. Vaak onverwacht.

Leven is geleidelijk aan, stap voor stap. Steeds weer nieuw ontdekken.

Een leven lang. Als het even mag.

Paus Franciscus slaat nagels met koppen

2013-05-05T12:34:00.002+02:00

Gisteren, zaterdag 4 mei 2013, bad paus Franciscus de rozenkrans in de basiliek van Santa Maria Maggiore. Hij sloeg er meerdere nagels met koppen. Enkele citaten.

Een leven zonder uitdagingen bestaat niet en een jongen of een meisje dat die uitdagingen niet aangaat, heeft geen ruggengraat.
Het komt er niet op aan om zo maar alles te doen wat in je opkomt, je te laten overweldigen door passies, zonder nadenken van de ene ervaring over te gaan naar de andere en te doen wat de mode je voorschrijft. Vrijheid betekent niet dat je alles wat je niet zint, bij manier van spreken, zomaar door het raam weggooit.
Hoe moeilijk is het vandaag niet om definitieve beslissingen te nemen. We worden aangetrokken door het tijdelijke, we zijn slachtoffers van een trend die ons duwt in de richting van het vluchtige, net alsof we ons leven lang pubers zouden willen blijven. … Laten we niet bang zijn om definitieve engagementen aan te gaan.

Staat jouw deur open?

2013-05-05T08:00:00.000+02:00

Homilie voor vandaag, 6de zondag van Pasen

(Handelingen 15,1-2.22-29; Apocalyps 21,10-14.22-23; Johannes 14,23-29)

Enkele weken geleden gaf ik, samen met een medebroeder, een 2-daagse vorming aan een 10-tal studenten van een lerarenopleiding. Het thema was : “Spiritualiteit”. We lieten hen proeven van allerhande vormen van meditatie en gebed uit de christelijke traditie. ’s Avonds keken we naar uittreksels uit de film “Into great silence”: een film-reportage over het leven van de kartuizers. Merkwaardige film. Afgezien van een kort interview aan het einde, wordt er niet gesproken. DE film toont enkel het stille, biddende leven van de meest strikt contemplatieve religieuzen die de Katholieke Kerk kent. Zoals u weet, zijn kartuizers kluizenaars die het grootste deel van hun leven doorbrengen in stille afzondering.

Bij de evaluatie bleek dat het net de beelden waren over de kartuizers die de grootste indruk hadden gemaakt. Voor de studenten, niet meteen zwaar katholiek, was dit een echt godsbewijs. Je kan niet zo afgezonderd leven en daar echt je geluk vinden, als je je in die afzondering niet met Iemand verbonden weet. En die Iemand, dat moet wel God zijn.

De tweede lezing en de evangelielezing van vandaag gaan hier uitdrukkelijk over. Elk op hun manier, verwijzen ze ons naar de kern van de christelijke openbaring

In de Apocalyps hoorden we Johannes zijn visioen over het hemelse Jerusalem beschrijven. Zoals gebruikelijk in de apocalyptische literatuur, met heel wat spectaculaire details. Dat zou onze aandacht kunnen wegtrekken van het belangrijkste element van deze perikoop. Johannes merkt namelijk op dat er iets ontbreekt: in dat hemelse Jeruzalem is er namelijk géén tempel. Dat terwijl de tempel traditioneel voor de joden het absolute centrum was van de heilige stad. Ik citeer even: “Maar een tempel zag ik er niet want God, de Heer, de Albeheerser is haar tempel zoals ook het Lam. En de Stad heeft het licht van zon en maan niet nodig, want de luister van God verlicht haar en haar lamp is het Lam.”

Met andere woorden, Johannes legt uit dat in de nieuwe wereld die die begonnen is met de verrijzenis van Jezus, God, en meer in het bijzonder Jezus zelf, het lam, voortaan overal aanwezig is. Niet enkel meer in de heilige plaats die de tempel is, maar in de hele stad. Elke plaats, elke ervaring, elk moment van ons leven kan met andere woorden aanleiding worden van een Godsontmoeting.

In zijn evangelieboek gaat Johannes hier dieper op in. En eigenlijk op spectaculaire wijze. De evangelist verhaalt ons namelijk volgende uitspraak van Jezus: “Als iemand Mij liefheeft zal hij mijn woord onderhouden; mijn Vader zal hem liefhebben en Wij zullen tot hem komen en verblijf bij hem nemen.” Wat betekent dit? Jezus belooft ons dat Vader en Zoon verlangen om duurzaam aanwezig te zijn in het diepste van elke mens. In de theologie noemt men dit de “inwoning”. God die ons zo nabij wil zijn dat Hij als het ware in elk van ons zijn intrek wil nemen. Het is bijna niet te geloven: God die elk van ons tot zijn tabernakel wil maken.

Wij geloven dat we dit mysterie van die bijzondere ontmoeting mogen beleven in de eucharistische communie. Maar Jezus beperkt het goddelijke bezoek niet tot die uitzonderlijke momenten. Op elk moment van ons leven verlangt God te wonen in de intimiteit van ons hart. Soms zullen we Hem kunnen voelen en horen. Vaak zal die aanwezigheid heel discreet zijn, en zullen we de Heer enkel maar in geloof in ons aanwezig weten.

Als mensen kunnen wij ons soms heel alleen voelen en geïsoleerd van onze medemensen. Dit kan zwaar wegen. Maar Jezus belooft ons dat wij, christenen, nooit eenzaam hoeven te zijn. Net zoals de kartuizers kan voor elk van ons het stille gebed ontmoetingsplaats worden met de levende Heer. Niet alleen de stilte overigens. Al ons doen en laten kan ontmoeting worden met de levende God. De enige voorwaarde, zo leert ons Jezus, is dat we bereid zijn om onze deur te openen voor Hem. Dat we actief toelaten dat God in ons diepste zelf verblijf en ons van daaruit geleidelijk aan bevrijdt van alles in ons dat zich verzet tegen zijn liefde.

Zijn we daartoe bereid? Zijn we bereid om ons tot in onze diepste kern te laten doordringen door zijn liefde? Laten we alvast vragen om de genade om te groeien in gastvrijheid en beschikbaarheid.

Een schrikwekkend banaal museum

2013-05-04T08:00:00.000+02:00

Enkele dagen geleden ging ik samen met anderen op museumbezoek. Het museumcomplex lag in een landelijke woonwijk. Er waren ruime parkings en allerhande restaurants boden eenvoudige menu’s aan voor de touristen. Hier en daar waren er boekenstalletjes en kon je een drankje kopen. Zoals thans meer en meer gebruikelijk in musea, kreeg je bij de ingang een koptelefoontje en hangertje aangereikt om het verhaal van de gids te beluisteren.

Het complex zelf bestond voornamelijk uit grote, gelijkvormige bakstenen gebouwen, met een of twee verdiepingen; keurig geordend in lanen, mooi onderhouden, met hier en daar een grasveld. Ik vermoed dat deze voormalige legerkazerne gebouwd was in het begin van de 20^ste eeuw. Je zag er ook heel wat dubbele omheiningen, en enkele wachttorens.

Overal wandelden groepen toeristen. Opvallend veel jongeren. Allen rustig en stil.

Een deel van de gebouwen stond leeg. In andere waren uiteenlopende voorwerpen te zien. Bijzonder aangrijpend vond ik de kamers waar 4000 kg mensenhaar op één grote hoop lag, duizenden kinderschoenen kris kras door mekaar lagen, of nog, enkele honderden lege blikken gifgas. Ook de cel waarin Maximaiaan Kolbe de hongerdood stierf is mij bijzonder bijgebleven.

Auschwitz gaat door voor een van de plekken waar, gedurende de hele mensengeschiedenis, het kwaad in zijn meest absolute vorm heeft getierd. De lectuur van talrijke aubiografische en andere documenten heeft mij hier grondig van overtuigd. Misschien is het net daarom dat voor mij het meest confronterende van dit bezoek de alledaagsheid was van het kader waar het voormalige concentratiekamp van Auschwitz was en is gehuisvest. Afgezien van een aantal symbolische voorwerpen en constructies was daar zo goed als niets te zien dat verschillend was van andere plaatsen en gebouwen waar mensen in die tijd leefden en werkten. Of nog, het leek in de eerste plaats op een museum als een ander.

Nu weet ik wel dat het daar zo’n slordige 70 jaar geleden anders zal uitgezien en geroken hebben dan wat wij te zien hebben gekregen. Toch is het vooral deze ervaring van banaliteit die mij is bijgebleven van mijn eerste bezoek aan een concentratiekamp.

Het kwaad is niet uitzonderlijk. Zelf in zijn meest gruwelijke verschijningsvormen vooronderstelt het geen bijzonder kader. Het is ook niet voorbehouden voor een aparte categorie van mensen.

Het kwaad heeft iets schrikwekkend gewoon. Zonder dat we het beseffen, loert het om de hoek. Ook vandaag. Neen, ik neem me niet voor om voortaan argwanend of angstig te zijn. Daar is niemand bij gebaat. Wel om waakzaam te zijn.

Voordien verschenen in Ignis Webmagazine

Een nieuwe tweet van paus Franciscus

2013-05-03T13:33:00.002+02:00

Mijn gedachten gaan uit naar allen die werkloos zijn, vaak als een gevolg van een egoïstische ingesteldheid die uit is op winst tegen elke prijs.

Wie is het nu?

2013-05-03T08:00:00.000+02:00

Als ik mij ten dienste stel van de dienaren van mijn Heer, dan weet ik dat het mijn Heer zelf is die ik dien.

Ignatius