"In alle dingen"

Twee redenen waarom protestanten zo houden van de ignatiaanse spiritualiteit - videoclip met Nikolaas Sintobin sj

2026-09-21T08:00:00.000+02:00

Dit is een clip uit de Pauscast 'Waarom dankbaarheid je leven verandert" van de KRO-NCRVI, waarin ik, samen met Romy Kersten, te gast was. Aanleiding was onze boek: Dankretraite. 31 dagen danken.

Tijdens het gesprek vroeg Stijn Fens me hoe het komt dat dit boek, net als de andere door mij geschreven boeken over ignatiaanse spiritualiteit, uitkomen bij een protestantse uitgeverij. Mijn antwoord was kort en bondig. Klik hier of op onderstaande afbeelding om het te horen.

Je kan dit boek kopen via deze link (22,99€).

Over geluk dat niemand je kan afpakken - Het getuigenis van Etty Hillesum

2026-09-20T08:00:00.000+02:00

Etty Hillesum was een jonge joodse vrouw. Zij leefde in Amsterdam in de tijd dat de Jodenvervolging strikter en strikter werd. Ze was heel lucide omtrent wat haar te wachten stond. Uiteindelijk zou zij sterven in Auschwitz. Onderstaande mijmering schrijft zij in haar dagboek dd 20 juni 1942.

“Ik fietste langs de Stadionkade vanochtend en genoot van de wijde hemel daar aan de rand van de stad en ademde de frisse, ongerantsoeneerde lucht in. En overal bordjes, die wegen, de vrije natuur in, voor joden versperd hielden.

Maar boven dat ene stuk weg, dat ons blijft, is ook de volledige hemel. Men kan ons niets doen, men kan ons werkelijk niets doen. Men kan het ons een beetje lastig maken, men kan ons beroven van wat materiële goederen, van wat uiterlijke bewegingsvrijheid, maar wijzelf plegen de grootste roof aan ons, wij roven ons onze beste krachten door onze verkeerde instelling. Door ons achtervolgd, vernederd en verdrukt te voelen. Door onze haat. Door branie, die angst verbergt.

Men mag best soms treurig en terneergeslagen zijn over het ons aangedane, dat is menselijk en begrijpelijk. Maar toch: de grootste roof aan ons plegen wij zelf. Ik vind het leven mooi en ik voel me vrij. De hemelen binnen in me zijn even wijd uitgespannen als boven me. Ik geloof aan God en ik geloof aan de mensen en ik durf het langzamerhand eerlijk te zeggen zonder valste schaamte.”

Wat veel moeilijker is dan van Jezus te houden - Homilie van Nikolaas Sintobin sj

2026-09-19T08:00:00.000+02:00

Homilie voor de 25^ste zondag door het jaar

Jesaja 55,6-9; Filippenzen 1,20c-24.27a; Matteüs 20,1-16a

Marie is de jongste in een gezin van 4 kinderen waarvan de oudste 12 jaar is. Marie is een schatje. Maar als aan tafel het vlees verdeeld wordt dan eist zij, desnoods luidkeels, haar deel op. En dat deel moet net zo groot zijn als dat van haar oudere broers en zus. Zoals alle kinderen heeft dat meisje een sterk rechtvaardigheidsgevoel dat wel aangeboren lijkt. Iedereen gelijk voor de wet. Dat is toch evident. Daar is geen discussie over.

Het spreekt voor zich dat iedereen gelijk voor de wet, een belangrijk principe is. Het beschermt tegen willekeur. Het is een basisbeginsel van onze rechtstaat. De eerste lezing uit Jesaja kondigt echter aan dat de logica van God wel eens durft te verschillen van de onze: “Uw gedachten zijn nu eenmaal niet mijn gedachten, mijn wegen niet uw wegen - is de godsspraak van de HEER”. In de evangelielezing hoorden we Jezus vervolgens de gelijkenis vertellen van de arbeiders van het laatste uur. Het is een straf verhaal. Want diegenen die 12 uur gewerkt hebben en diegenen die maar 1 uur gewerkt hebben, krijgen allen hetzelfde loon: één denarie, zoals overigens overeengekomen. Concreet betekent dit dat diegenen die het laatst aangeworven werden verhoudingsgewijs 12 keer méér verdienen dan diegenen die van ’s morgens vroeg in de vlakke zon gewerkt hebben. Geef toe, het is niet helemaal verwonderlijk dat die arbeiders van het eerste uur protesteren. Hoe zouden we zelf zijn.

Is die landeigenaar dan onrechtvaardig? Met andere woorden, vertoont Jezus zelf af en toe een onrechtvaardig trekje? Gaat hij hier, met al zijn goede bedoelingen, even uit de bocht? Of is er meer aan de hand?

Je zou kunnen zeggen dat de gelijkenis die Jezus ons hier vertelt, ons twee dingen leert.

1. Zoals gebruikelijk, openbaren de verhalen van Jezus ons niet alleen wie God is. Zij houden ons ook een spiegel voor van wie wij mensen zijn. Of preciezer, ze confronteren ons met onze kleine kantjes. Wat betekent dat hier?

ð Aan die arbeiders van het laatste uur valt een totaal onverhoopt geluk te beurt. Zo maar. In plaats van die avond zonder geld naar huis te gaan, zullen ook zij hun kinderen te eten kunnen geven. Bovendien hebben zij er zich helemaal niet moeten voor uitputten. Wie zou niet in hun plaats willen zijn? Meer nog, zouden we ons niet kunnen verheugen om dat geluk dat die sukkelaars te beurt valt?

ð De reactie van de arbeiders van het eerste uur is echter net omgekeerd. Zij zijn ongelukkig om dat die anderen gelukkig zijn. De eersten hebben nochtans exact gekregen wat hen beloofd was. Toch zijn ze boos en verontwaardigd. Dit heet jaloersheid: boos worden omdat een ander geluk heeft. Is dat echt wat wij willen? Kiezen wij ervoor om ons te laten strikken door de al te gekke logica van de jaloersheid? Dat is de eerste vraag die deze gelijkenis ons stelt.

2. Het verhaal van die landeigenaar doet ons echter in de eerste plaats God en Jezus zelf beter kennen.

ð De rechtvaardigheid van God is er geen van een koopman die afweegt. Het is er geen van de boekhouder die netjes de rekeningen bijhoudt en ieder geeft wat hem van rechtswege toekomt.

ð Zo eisend en kritisch als onze God naar ons toe kan zijn, zo bevreemdend mateloos is zijn liefde. Hij geeft ons gewoon wat we nodig hebben. Ook al verdienen we het niet of durven we er niet op te hopen. En wat wij nodig hebben om te leven, dat is nu eenmaal voor ieder verschillend.

ð Vermits wij zelf spontaan niet zo reageren, hebben we het vaak moeilijk om deze liefdevolle mateloosheid van God te aanvaarden. Voor anderen. Maar vaak ook voor onszelf. Het kan vreemd lijken als ik dat zo zeg, maar het is niet makkelijk voor ons om te geloven dat God van ons houdt. Niet alleen van de mens in het algemeen. Maar meer nog en in het bijzonder van u, van mij, van elk van ons afzonderlijk. Zoals we zijn. In onze grootheid en in onze kleinheid.

ð Het is niet zo moeilijk om van Jezus te houden. Ongeveer iedereen is het er over eens dat er nooit een mooier mens dan Hij heeft rondgelopen op aarde. Veel moeilijker is het om ons te làten beminnen door Jezus. Want je laten beminnen door iemand, vraagt om je kwetsbaar op te stellen. Je laten beminnen betekent aanvaarden dat de ander in je intimiteit binnenkomt, ook daar waar je met jezelf niet in het reine bent. En vermits de liefde van God absoluut is, is het ons hele wezen, zonder enige beperking, licht én schaduw, dat de Heer wil doorstralen met zijn liefde. Geen wonder dan ook dat we het soms moeilijk kunnen hebben met die radicaliteit van Gods liefde.

Dat is het waar ons geloof ons in de eerste plaats toe uitnodigt. Niet meteen zelf van alles doen. Wel, eerst en vooral, ons plaatsen in de liefhebbende blik van de Heer en steeds weer ontdekken, dat zijn liefde ons zoveel meer geeft dan wij ook maar hadden durven hopen. De rechtvaardigheid van Jezus is die van de mateloze liefde van onze God, voor elk van ons.

Nieuw boek Nikolaas Sintobin sj: een commentaar op "Het verhaal van de pelgrim"

2026-09-18T08:00:00.000+02:00

Dit boek bevat de spirituele autobiografie van Ignatius van Loyola (1491 – 1556). In zijn oude dag beschrijft de stichter van de jezuïeten via talloze anecdotes zijn zoektocht naar God: herkenbaar, schokkend, ontroerend, grappig. Het is een unieke inwijding in de onderscheidingswijsheid van Ignatius: met je verstand lezen in je hart om te achterhalen waartoe God je uitnodigt, met de vreugde als kompas.

In onderstaande video-clip vertel ik een onwaarschijnlijke anecdote die Ignatius verhaalt en die, hoe vreemd ook, een keerpunt werd in zijn innerlijk groeiproces.

Klik hier om deze clip te bekijken of klik op onderstaande afbeelding.

Klik hier om het boek te bestellen (22,99€)

Waarom zondebesef bevrijdend is, niet bezwarend - videoclip met Nikolaas Sintobin sj

2026-09-17T08:00:00.000+02:00

Dit is een clip uit de Pauscast 'Waarom dankbaarheid je leven verandert" van de KRO-NCRV. In deze Pauscast gaat het over het boek "Dankretraite. 31 dagen danken" van Nikolaas Sintobin sj en Romy Kersten.

Klik hier om dit fragment te bekijken of klik op de afbeelding.

Je kan het boek kopen via deze link (22,99€)

Geen seks, geen gegniffel - Een getuigenis zoals een ander

2026-09-16T08:00:00.000+02:00

Een groepje jonge studenten. Ze vertellen over wat hun ter harte gaat, de een na de ander. Het gesprek gaat naar de diepte.

Een meisje toont de ring die ze aan haar vinger draagt. Ze legt heel sereen uit dat ze die gekregen heeft tijdens een eucharistieviering. Hij symboliseert de verbintenis die ze aangegaan is om geen seksuele betrekkingen te hebben voor het huwelijk.

De anderen luisteren aandachtig. Geen spoor van gegniffel. Het is een keuze zoals een ander. Dat respecteer je.

Waarom persoonlijke gebreken echt een probleem zijn - Wijsheid (?) van Baltasar Gracián sj

2026-09-15T08:00:00.000+02:00

Baltasar Gracián was een Spaanse jezuïet van wie ondermeer een verzameling van 299 aforismen bewaard is gebleven. Vele getuigen van grote mensenkennis en wijsheid. Vele andere kunnen schokken door hun cynisme en opportunisme. Je vindt er de subtiliteit van Ignatius van Loyola in terug. De evangelische gedrevenheid is echter vaak ver te zoeken.

Geen enkel gebrek bij jezelf dulden

Volmaaktheid wordt nu eenmaal gekenmerkt door de afwezigheid van fouten. Er zijn maar weinig mensen die niet een of andere innerlijke of uiterlijke tekortkoming hebben, waaraan zij zich hechten ondanks het feit dat zij makkelijk te verhelpen is.

Het stoort een intelligente toeschouwer waar te nemen hoe een geringe fout een samenstel van grote kwaliteiten bezoedelt - een wolk is al genoeg om de zon geheel te verduisteren.

De kwaadwilligen merken deze schoonheidsfouten van onze reputatie direct op en blijven er de aandacht op vestigen. (23)

Baltasar Gracián sj

(met dank aan Petr Kazil)

Is mijn gebed wel goed genoeg? - Het antwoord van Madeleine Delbrêl

2026-09-14T08:00:00.000+02:00

Is mijn gebed wel goed genoeg? Bid ik wel op de juiste manier? Van kindsbeen af worden we geëvalueerd. Niet vreemd dus dat we geneigd zijn om dit ook zelf te doen voor ons gebed.

Madeleine Delbrêl (1904-1964), een Franse mystica, schreef ooit het volgende: “Bij het bidden is het belangrijk om goed te beginnen en goed te eindigen. Daartussen kan je enkel maar doen wat je kan doen.” Anders gezegd, het is belangrijk om je te concentreren bij het bidden. In het begin, om te komen in aanwezigheid van de Heer. Naar het einde, om de ontmoeting mooi af te sluiten. Maar wat er gebeurt tussen in, daar kan je maar weinig aan doen.

Christenen geloven dat het Gods Geest zelf is die bidt in hen. Gebed is een genade. Het wordt je gegeven. Veel meer dan jezelf aanbieden kan je niet doen. Soms voel je gedragen in je gebed. Soms niet. Nu eens heb je de indruk dat het “interessant” was. Dan weer leek het vervelend. Het belangrijkste is dat je tijd ter beschikking stelt van God en dat je daar trouw aan bent. Uiteindelijk weet God alleen wat er zich afspeelt in het diepste van je ziel. Anders gezegd, het heeft niet veel zin om je gebed inhoudelijk te evalueren.

De “beste” gebedstechniek bestaat niet. Goed gebed is gebed dat jou helpt om dichter bij God te komen. Een tijd lang kan kan dat repetitief mondgebed zijn. Daarna zal je misschien gedurende een periode meer smaak vinden in het stille gebed met de Bijbel of in het getijdengebed. Het is normaal dat dit in de loop van een mensenleven evolueert.

Nikolaas Sintobin sj

Hoe trots dankbaar kan maken (8/8) - Serie van Nikolaas Sintobin sj over trots

2026-09-13T08:00:00.000+02:00

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Trots die dankbaar maakt”. Hier vind je uittreksels (8/8)

Betekent dit dat trots gevaarlijk is en beter te mijden? Beslist niet. Trots kan een mens doen groeien. Alleen, trots is geen eindpunt. Het is goed inzicht te krijgen in wat je kan en hebt. Ook als dat hebben en kunnen verschillend zijn van wat je verwacht had.

Vervolgens is het ook goed je er bewust van te worden en te blijven dat je veel van het goede dat je te beurt is gevallen te danken hebt aan een ander. Zo kan je doorgroeien tot een dankbaar mens: dankbaar omdat die persoon, die ervaring, je genen of gewoon het leven zoveel goeds hebben mogelijk gemaakt. Hoe hard je er vaak ook zelf hebt voor geknokt. Het had inderdaad anders kunnen uitdraaien.

Zo maakt dankbaarheid mogelijk dat trots uitmondt in nederigheid. Op zijn beurt doet nederigheid je dan weer groeien in ontvankelijkheid voor nog meer goeds dat zich aandient in je leven waar je dan, dankbaar, trots op mag zijn.

Nikolaas Sintobin sj

Hoe de bijna-dood-ervaring inzicht kan verschaffen in wat vergeving is - Homilie van Nikolaas Sintobin sj

2026-09-12T08:00:00.000+02:00

Hier vind je mijn homilie voor deze zondag.

24^ste zondag door het jaar (A)

Sir. 27, 30-28, 7 Ps. 103 Rom. 14, 7-9 Mt. 18, 21-35

Je hoort er regelmatig van: bijna-dood-ervaringen: mensen die de dood in de ogen hebben gekeken maar het er toch levend hebben van afgebracht. Of nog, mensen die erg ziek zijn geweest en die uiteindelijk genezen zijn. Vele van deze mensen hebben iets bijzonders. Vaak kunnen ze er niet over zwijgen. Ze zijn zo dankbaar dat ze nog leven. Ze ervaren elke dag als een geschenk. Ze beseffen dat ze net zo goed dood hadden kunnen zijn en zijn erkentelijk voor wat ze bestempelen als een tweede kans die hen is gegeven. Ze hebben de indruk van veel intenser te leven, van meer te genieten. Ze zijn zich bewuster van al het mooie en het goede dat hen elke dag opnieuw, zomaar, te beurt valt.

Objectief is er vaak maar weinig veranderd in hun leven. Toch is alles anders geworden. De reden is dat ze voortaan met een andere bril naar hun leven kijken. Vanuit een ander perspectief. Misschien wel het perspectief dat Jezus ons wil aanleren doorheen de parabel die we net hoorden.

Jezus vertelt er het verhaal van een man die een schuld heeft van 10.000 talenten. Dat zijn 60.000.000 miljoen goudstukken. Anders gezegd, miljarden euro’s. Dat waanzinnig hoog bedrag wordt hem kwijtgescholden. Hij krijgt een cadeau dat zo groot is dat het alle verbeelding te boven gaat. De motivatie is gewoon naastenliefde. De man moest er eigenlijk niets voor doen. Hij kreeg het zomaar, zonder enige voorwaarde.

Meteen daarna wordt de nu schatrijke man op zijn beurt gevraagd iemand anders een schuld van 100 denariën kwijt te schelden. Dat is minder dan 100 goudstukken: een peulschil in vergelijking met het megafortuin dat hij net gekregen heeft. Toch weigert de miljardair die habbekrats te geven. Erger nog, hij werpt die arme sukkelaar in de gevangenis. Het slot van de parabel is tragisch. De nochtans schatrijke man komt voor de rest van zijn leven zelf terecht in de gevangenis. Hij verliest zijn vrijheid en dus eigenlijk zijn leven.

Jezus vertelt dit verhaal om uit te leggen waarom vergeving zo belangrijk is. Ik meen dat we uit deze parabel twee dingen kunnen leren over vergeving.

1. Jezus legt een rechtstreekse link tussen al of niet kunnen vergeven en leven in vrijheid. Wie niet kan vergeven sluit zich blijkbaar zelf op in de gevangenis. Dat geldt ook als het al of niet vergeven gaat over kleine dingen.

2. Wat maakt het dan mogelijk om te vergeven? Meer nog, hoe komt het dat we tot zeventig maal zevenmaal moeten vergeven? Wat maakt het, anders uitgedrukt, mogelijk om telkens weer opnieuw te vergeven? Het antwoord van de parabel is duidelijk: het besef dat ons oneindig veel meer gegeven en vergeven wordt dan wat ons op onze beurt gevraagd wordt te geven en te vergeven. Als wij dus zelf anderen vergeven, doen we enkel maar, op onze beperkte mensenschaal, wat God zelf in overdaad voor ons doet. Elke dag opnieuw.

Het drama van de eerste man in de parabel is dat hij helemaal niet beseft hoeveel goeds hem te beurt is gevallen. Dit verklaart hoe het mogelijk is dat hij zich laat verblinden door allerhande negatieve gevoelens tegenover zijn eigen schuldenaar. Het is dus zijn ondankbaarheid die hem belet ten volle te leven.

Dat is het verschil met die mensen van de bijna-dood-ervaring. Vaak beseffen zij dat elke nieuwe dag een geschenk is dat ze niet zo goed niet hadden kunnen krijgen. Zo worden zij dankbare mensen die het ontvangen leven op hun beurt met anderen willen delen.

Het is de dankbaarheid die toegang verleent tot het mysterie van de vergeving.

Wat er echt nodig is om in te treden in een abdij en er vervolgens ook te blijven - Vader abt vertelt

2026-09-11T08:00:00.000+02:00

Vader abt was erg bezorgd. Er waren heel wat jonge mannen die in de abdij intraden. Maar er waren er ook heel wat die, na enige tijd, de gemeenschap opnieuw verlieten. Telkens hadden ze goede redenen om weg te gaan. Het waren enkelingen die bleven.

Op een dag was hij hierover aan het tobben toe hij voor zijn ogen iets zag gebeuren dat hem klaarheid verschafte: een vossenjacht. Het arme dier rende door het veld, achtervolgd door een meute honden en, op een zekere afstand, de jagers. Het beest liep voor zijn leven met de blaffende honden achter hem aan.

Maar de abt merkte op dat, naar het einde toe van die luidruchtige bedoening, er maar enkele honden overbleven. De andere hadden de achtervolging opgegeven. De ene was aan het rusten, een ander was aan het snuffelen en nog anderen waren leuk aan het ravotten. Wanneer uiteindelijk de jacht ten einde was ging de abt naar een van de jagers toe en stelde hem deze vraag: hoe komt het dat bijna alle honden afgehaakt hebben en dat die twee honden de vos tot het einde toe gevolgd zijn?

De jager begon te glimlachen; alsof het antwoord op die vraag voor hem meer dan duidelijk was. “Luister eens, pater, bij het begin van de jachtpartij rennen en blaffen alle honden. Maar de meeste van hen hebben de vos niet gezien. Ze rennen maar mee te midden van de drukte en de verwarring. Wie tot het einde toe volhouden zijn diegene die de vos gezien hebben.”

Bestaat atheïsme echt? Het antwoord van Lode Van Hecke, bisschop emeritus van Gent

2026-09-10T08:00:00.000+02:00

Lang geleden studeerde ik samen met Lode in Leuven. We gingen bijna elke dag samen koffie drinken. Lode Van Hecke was toen reeds monnik in Orval. Hij werd later abt van zijn abdij en is nu bisschop emeritus van Gent.

Lode is al meer dan 50 jaar monnik. Hij weet uitstekend waar het over gaat en heeft de beide voetjes op de grond. Dit blijkt uit het schitterend citaat hieronder van bisschop Lode.

Bisschop Lode: Ik voel een heel grote verbondenheid met de mensen die vandaag op onze planeet leven en die God zoeken, zelfs in andere godsdiensten. Daar voel ik me heel sterk mee verbonden. En ook met de mensen die hier geweest zijn.

Journaliste: Ook met de mensen die God niet zoeken?

Bisschop Lode: Ja. Men zoekt altijd iets. Wat is God zoeken of God niet zoeken? Het is niet altijd zo duidelijk. En als men God weigert, welke God weigert men eigenlijk? Waarom weigeren mensen God? Men is nooit absoluut gelovig en ook nooit absoluut ongelovig. Je kan dat wel beweren, maar nee, dat bestaat niet.

Hoe trots kan leiden tot gevoelens van minderwaardigheid (7/8) - Een serie van Nikolaas Sintobin sj

2026-09-09T08:07:00.000+02:00

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Trots die dankbaar maakt”. Hier vind je uittreksels (7/8)

Trots kan een hellend vlak zijn. Dat geldt trouwens in twee richtingen. We zagen net hoe trots kan leiden tot arrogantie, hoogmoed en dus eenzaamheid.

Maar er is ook een andere variant. Sommige mensen zijn erg gevoelig voor trots. Ze vinden veel hebben en kunnen het belangrijkste dat er is. Tegelijk menen ze oprecht van zichzelf dat ze nauwelijks iets hebben of kunnen. Althans, van dat soort hebben en kunnen waarmee ze graag zouden willen uitpakken. De vervelende conclusie kan dan zijn dat je minder waard bent dan die anderen die toch zo veel meer hebben en kunnen dan jij.

Zo kan, vreemd genoeg, trots ook leiden tot gevoelens van minderwaardigheid. Niet meteen wat je nodig hebt om een gezonde relatie uit te bouwen met andere mensen en om gelukkig te zijn.

Nikolaas Sintobin sj

Bidden op het feest van Maria Geboorte met de Brugse jezuïeten van 1762

2026-09-08T08:00:00.000+02:00

Onderstaand Maria-gebed werd in 1762 geschreven in de jezuïetengemeenschap van Brugge

Moeder Maria,

wees mijn voorbeeld van overgave en inzet.

Verkrijg voor mij

een hart dat eerlijk is en zuiver,

een hart dat ruimte biedt aan allen,

een hart dat moedig en groot is

om de moeilijkheden te overwinnen,

een hart dat nederig genoeg is

om steeds te herbeginnen

dat alles verwacht van Jezus,

uw Zoon, onze Heer.

Amen

Voor schoonheid is er geen leeftijd - Verrassende AI-tekenfilm

2026-09-07T08:45:42.392+02:00

Laat je verrassen door schoonheid.

Vreugde is voor alle leeftijden!

Wanneer heeft schoonheid voor het laatst een glimlach op jouw lippen getoverd?

Klik hier om naar deze video te kijken of klik op onderstaande afbeelding

Moet je als christen zélf al de miserie van de wereld dragen? Homilie Nikolaas Sintobin sj

2026-09-06T08:00:00.000+02:00

23ste zondag A: Ez. 33, 7-9; Rom. 13, 8-10; Mat. 18, 15-20

Kent u artikel 422 bis van het Belgisch Strafwetboek? Ik lees het u even voor: Met gevangenisstraf van acht dagen tot (een jaar) en met geldboete van vijftig tot vijfhonderd € of met een van die straffen alleen wordt gestraft hij die verzuimt hulp te verlenen of te verschaffen aan iemand die in groot gevaar verkeert, hetzij hij zelf diens toestand heeft vastgesteld, hetzij die toestand hem is beschreven door degenen die zijn hulp inroepen.

“Schuldig verzuim” heet dit misdrijf. Inderdaad, de strafwet verplicht u en mij om mensen die in groot gevaar verkeren, te hulp te komen. Doen we dit niet, dan kunnen we strafrechtelijk vervolgd worden. Met andere woorden, de wetgever stelt als principe dat er een basissolidariteit moet bestaan tussen de bewoners van dit land.

We moeten niet te ver gaan zoeken naar de oorsprong van deze wetsbepaling. We hebben er zonet drie voorlopers of, beter gezegd, grondleggers van beluisterd. Het gaat uiteraard over onze joods-christelijke traditie. Verschil is wel dat in de Bijbel de bijstandsverplichting veel ruimer is. Bovendien geeft de Schrift ons een concrete tip over hoe hier concreet mee om te gaan.

Ezechiël heeft het over onze verantwoordelijkheid ten aanzien van de boosdoener. Matteüs spreekt over de zondaar. En Paulus trekt de zaak helemaal open als hij het heeft over de naaste, ttz, elke mens. De bijstandsverplichting die de Bijbel instelt is inderdaad algemeen. De Schrift herinnert er ons aan dat wij, als mensen, allen broers en zussen zijn van elkaar. En als we precies lezen wat er staat in de lezingen van deze zondag, dat stellen we vast dat hier geen enkele beperking kan aan gesteld worden. Het begint bij de broers en de zussen van het bloed. Het geldt ook voor de broers en de zussen in het geloof. En Jezus breidt het, ten slotte, uit tot alle mensen, ongeacht hun ras of geloof.

Maar er is meer. Onze verbondenheid, onze wederzijdse betrokkenheid en verantwoordelijkheid betreffen niet alleen, zoals in de strafwet, het geval van onmiddellijk levensgevaar. In de evangelielezing horen we dat Jezus, binnen het kader van de gelovige gemeenschap, deze solidariteit zo goed als algemeen maakt. Hij breidt ze namelijk uit tot elke situatie waarin een medemens zich bevindt in een toestand van zonde, ttz, waarin wij merken dat hij of zij zich afsnijdt van het leven en de liefde. Bovendien leert Ezechiël ons dat de inzet ook voor de hulpverlener zelf groot is. Immers het gaat niet alleen over het heil en dus het leven van diegene die in nood verkeert, maar ook van diegene die opgeroepen wordt om hulp te bieden.

Dit kan ondraaglijk lijken, want teveel. En objectief gezien is het dat ook. Moeten wij dan echt al de miserie van de wereld op onze schouders dragen? Het is goed en wenselijk om ons op onze verantwoordelijkheid te wijzen. Maar mag je dan nooit eens rustig en tevreden thuis in de zetel zitten?

Paulus geeft ons een leessleutel.

Neen, het is niet de bedoeling dat we ons zouden laten leiden door angst of door schuldgevoelens. Dat zijn nooit goede raadgevers. Wel door de liefde. Paulus roept ons op om ons te laten leiden door de liefde. De grote Augustinus , in zijn homilieën over de eerste brief van Sint Jan, drukt het als volgt uit. Ama, et fac quod vis. Bemin, en doe wat je wil. Of, zo zegt hij een beetje verder: Bemin, en het kan niet anders of je zal het goede doen. Laat je leven, je doen en laten geïnspireerd zijn aan de liefde. Dan voldoe je aan alle geboden; dan zal je handelen goed zijn.

Maar zit ook hier niet een addertje onder het gras? Want die liefde waarover Augustinus het heeft, dat is wel niet om het even welke liefde. Dat is de liefde zoals Jezus ze ons heeft voorgeleefd. Dat is de uitgerijpte, zelfvergeten geefliefde. Wie kan er nu van zichzelf denken dat hij dat niveau bereikt heeft. Ama et fac quod vis. Prachtig, maar dat is aan mij niet besteed.

Is het Evangelie dan een onmogelijke uitnodiging die alleen maar kan leiden tot wanhoop en mislukking? Rest ons dan niets anders dan allen veroordeeld te worden wegens “schuldig verzuim”?

Als we het op ons eentje en op eigen krachten willen proberen, ja dan is die kans reëel.

Maar Gods liefde is veel groter dan onze menselijke liefde. Of beter en preciezer uitgedrukt, God zelf maakt dat in en doorheen ons méér mogelijk wordt. Wanneer twee van u eensgezind op aarde iets vragen – het moge zijn wat het wil – zullen zij het verkrijgen van mijn Vader die in de hemel is. Want waar er twee of drie verenigd zijn in mijn Naam, daar ben Ik in hun midden. Christen zijn betekent niet in de eerste plaats al de zorgen van de wereld dragen. Maar wel, samen met broers en zussen in het geloof, je open stellen voor Zijn aanwezigheid. Christen zijn betekent toelaten dat Jezus, de Heer zelf in ons werkzaam wordt en, meer dan alles, bemint. En dan wordt veel mogelijk.

Ja, wij zijn kleine, beperkte mensen. Maar God maakt ons groot. Als wij het willen.

Wat je óók te horen krijgt in de biecht - citaat met commentaar van Nikolaas Sintobin sj

2026-09-05T08:00:00.000+02:00

In zijn mémoires, « Antimémoires » genoemd, vertelt André Malraux over een lang gesprek dat hij had met een oude priester.

Hij stelde hem de vraag : « Wat heeft de biecht u geleerd over de mens ? » Het antwoord van de priester luidde als volgt : « De biecht leert niets. Of misschien toch … Vooreerst, de mensen zijn veel ongelukkiger dan men denkt. En eigenlijk komt alles hier op neer dat er geen grote mensen zijn. »

Best mogelijk dat Malraux de woorden van de man juist heeft weergegeven. Maar ik ben bijna zeker dat de priester nog meer heeft gezegd. In de biecht krijg je namelijk niet alleen toegang tot de schaduwzijde van de mens.

« Kleine mensen maakt Hij groot », zingt Maria in het Magnificat.

Ken jij het machtigste wapen tegen wanhoop?

2026-09-04T08:00:00.000+02:00

Dankbaarheid is hoogstwaarschijnlijk het machtigste wapen dat God ons heeft gegeven tegen wanhoop. Wanneer we de tijd nemen om dankbaar te zijn, dan keert onze blik zich eerder naar het licht dan naar de duisternis. Het thema van de dankbaarheid tijdens de meest sombere momenten is terug te vinden op vele plaatsen in de Bijbel. Wanneer de apostelen hun dienstwerk begonnen, werden ze vervolgd, afgeranseld en bedreigd. Hun antwoord hierop was wonderlijk. In plaats van de te verwachten angst, ervoeren ze wonderwel vreugde. De apostelen beseften dat het de moeite waard was om de schande te ondergaan omwille van God. Ze aanschouwden het licht midden in de duisternis. Ze ontvingen al het noodzakelijke om hun dienstwerk verder te zetten.

In het Evangelie volgens Lucas wordt Jezus tijdens het Laatste Avondmaal voorgesteld als ongeduldig. Maar Hij spreekt toch de dankzegging tijdens de maaltijd uit. Dit was een uitzonderlijke daad, want Jezus wist dat dit zijn laatste maaltijd zou zijn. Hij wist heel goed dat één van zijn leerlingen Hem zou verraden. Toch vond Hij een moment van licht midden in die duistere dag.

De heilige Ignatius erkende duidelijk de kracht van dankbaarheid. Hij stelde voor om dankbaarheid een centrale plaats te geven in het levensgebed. Zo wilde hij er zeker van zijn dat retraitanten, jezuïeten en wie door hen begeleid en onderwezen werden zouden leren het goede te zien dat God hen geeft elke dag van hun leven. Dankbaarheid is een uitstekende oefening voor die momenten van droefheid. Dankbaarheid is als een licht op onze tocht naar vertroosting.

Cara Callbeck

Hoe trots een valkuil kan worden (6/8)

2026-09-03T08:00:00.000+02:00

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Trots die dankbaar maakt”. Hier vind je uittreksels (6/8)

Meer dan eens schrijven we, geheel of gedeeltelijk, op eigen conto wat ons eigenlijk zo maar te beurt is gevallen. Dan kan een dynamiek op gang komen die van trots een valkuil maakt.

Het zelfvertrouwen dat de trots bevordert kan verworden tot zelfingenomenheid en zelfs hoogmoed: ik héb en kán meer dan anderen en dus bén ik ook meer dan anderen. Ik sta boven hen verheven.

Deze zoete illusie kan voldoening geven. Probleem is wel dat het niet waar is dat je meer waard bent dan die andere mensen. De rauwheid van het leven zal niet nalaten je hier steeds opnieuw aan te herinneren.

Bovendien kan die hoogmoed een eenzaam wezen maken van jou. Wie zich verheven meent boven anderen heeft het namelijk moeilijk om met die anderen echt in contact te treden van gelijke tot gelijke.

Nikolaas Sintobin sj

Je vertelt het beter zélf! - Wijsheid van Ignatius van Loyola

2026-09-02T08:00:00.000+02:00

Een uittreksel uit een brief die Ignatius van Loyola op 18 juni 1536 schreef aan Theresa Rejadell, een benedictijnse moniale van het Santa-Clara klooster in Barcelona.

U zei me in uw brief dat Càceres mij uitvoerig op de hoogte zou stellen van wat u allemaal bezig houdt. Hij heeft dit gedaan (…), doch ik word liever door uzelf ingelicht. Niemand is immers beter in staat te doen begrijpen wat iemand ervaart, dan diegene die het zelf beleeft.

Wat je als ouder of leerkracht kan leren van een varken - heerlijk videootje

2026-09-01T08:00:00.000+02:00

In elkeen zit er meer dan je kan vermoeden.

Het is goed om de lat voldoende hoog te leggen. Bij je kinderen bijvoorbeeld. Of, beter nog, bij jezelf. Maar niet om het even hoe.

God spreekt doorheen je diepste verlangen. Niet doorheen persoonlijke frustraties.

Klik hier om dit heerlijk videootje te bekijken of klik op onderstaande afbeelding.

Wat een mens wel eens vergeet bij trots (5/8) - Overweging van Nikolaas Sintobin sj

2026-08-31T08:00:00.000+02:00

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Trots die dankbaar maakt”. Hier vind je uittreksels (5/8)

Trots zegt vaak iets over je eigen verdienste. Je hebt hard gewerkt voor dat diploma, aan je relatie, je hebt enorm geïnvesteerd in de opvoeding van je kind of veel opgeofferd voor je carrière. Neen, het is niet vanzelf gegaan.

Het belang van de persoonlijke bijdrage kan doen vergeten dat er, naast de eigen inbreng, ook andere factoren en mensen meespelen. Je hebt bepaalde talenten meegekregen bij je geboorte, de opleiding die je hebt genoten heeft je van alles en nog wat gegeven, of je hebt gewoon mazzel gehad bij het krijgen van die baan of ontmoeten van die levenspartner.

Ook dit willen we wel eens over het hoofd zien.

Nikolaas Sintobin sj

Word je geboren als christen? - Het antwoord van Nikolaas Sintobin sj

2026-08-30T08:00:00.000+02:00

Onderstaande vraag en antwoord komen uit het boek "Wat deed God voor Hij de wereld schiep? En 51 andere vragen over het christelijke geloof", geschreven door Nikolaas Sintobin sj, uitgegeven bij Lannoo - KokBoekencentrum, 2020, derde druk, 14,99€

Word je geboren als christen?

Christen zijn is niet aangeboren of erfelijk. Maar van je ouders krijg je natuurlijk wel veel mee. Jouw gezin heeft een grote invloed op wie je bent en wordt. Dat geldt ook voor wat je gelooft. Toch wordt het christelijk geloof niet zomaar doorgegeven van ouder op kind. Zeker niet in onze westerse cultuur.

Je kiest je moedertaal niet, die ontvang je. Dat wil niet zeggen dat je later geen andere talen kunt leren. Maar de taal waarmee je opgroeit, behoudt altijd iets unieks en definitiefs. Je kunt die niet achter je laten. Voor het geloof ligt dat wat anders. Als je opgroeit in een christelijk gezin kun je ongelovig worden. Omgekeerd kan ook: je bent geboren in een ongelovige of andersgelovige omgeving, maar op een goede dag ga je geloven in Jezus.

Opvoeding en omgeving zijn belangrijk. Maar uiteindelijk is christen-zijn het resultaat van een persoonlijke keuze. Je wórdt christen. Ook als je het christelijk geloof je met de paplepel is ingegoten. Vroeg of laat moet je er zelf voor gaan. Iemand anders kan dit niet in jouw plaats beslissen. Christelijk geloof en vrijheid gaan hand in hand.

Maar de persoonlijke keuze, hoe belangrijk ook, volstaat niet. Sommigen zouden graag geloven. Ze doen alles wat ze kunnen om te geloven. Toch stellen ze vast dat ze het geloof niet hebben. Uiteindelijk is geloof iets wat je ontvangt. Het wordt je aangeboden en dan kun je er ‘ja’ of ‘nee’ op zeggen. Christenen noemen dit mysterie de genade van het geloof.

Bestel het boek via onze website

Nikolaas Sintobin sj: hoe een bekende atheïstische vriend me uitdaagde om christen te worden

2026-08-29T08:00:00.000+02:00

Een tijd geleden werd ik geïnterviewd voor "Visie", het ledenblad van de EO. Hieronder enkele uittreksels.

"Destijds was ik kind aan huis bij een studiegenoot van me, Johan Vande Lanotte,” vervolgt Nikolaas. “Een briljante kerel, tegenwoordig een van de bekendste Vlaamse politici. Op een dag zei hij tegen me: ‘Nikolaas, over een jaar sta jij aan onze kant.’ Daarmee bedoelde hij dat ik, net als hij, atheïst zou worden. Het was niet uitdagend bedoeld. Eigenlijk gaf hij mij deze boodschap: ‘Het geloof is helemaal niet stevig bij je; jouw wortels gaan niet diep.’”

Had hij dit goed gezien?

“Ja, en dat voelde ik terdege. Voor mij was geloven vooral het aanhangen van christelijke waarden en normen. Ik beschouwde mezelf als goed katholiek, ging elke week naar de kerk, vond de liturgie belangrijk, bad voor het slapengaan, enzovoort. Maar een persoonlijke Godsrelatie? Een echte band met Jezus? Ik wist niet wat dat was.”

Wat deden zijn woorden met je?

“Tot mijn schrik moest ik vaststellen dat ik wat geloofsvorming betreft was blijven steken op het niveau van een 12-jarige.”

Waar kan je de waarheid vinden? - Tip van de heilige Augustinus op de dag van zijn naamfeest

2026-08-28T08:00:00.000+02:00

Een doordenkertje. Het komt uit de pen van de heilige Augustinus van Hippo (354-430).

"Noli foras ire, in te ipsum redi, in interiore homine habitat veritas."

"Ga niet naar buiten, keer terug in jezelf; de waarheid schuilt in het binnenste van de mens."