"In alle dingen"

Zo gaat het nu eenmaal

2012-01-27T08:00:00.000+01:00

Zo gaat het nu eenmaal. In goede en in kwade dagen.

Kinderen volgen het voorbeeld van hun ouders.

Een voet hier, een voet daar

2012-01-26T08:00:00.000+01:00

"De arbeiders in de wijngaard van de Heer dienen een voet op de grond te hebben, en de ander klaar om verder te trekken."

Ignatius

Tips van Marc Desmet sj (2/5)

2012-01-25T08:00:00.000+01:00

Onlangs hield Marc Desmet SJ, palliatief arts in het Virga Jesse ziekenhuis in Hasselt, een voordracht voor medewerkers en bewoners in een zorginstelling voor mannelijke religieuzen en gaf tien spirituele tips als oplos¬middel voor problemen die zich dagelijks voordoen. Met dank aan Ignis Webmagazine

3. Maak ondertussen gebruik van ‘oude’ middeltjes uit de dagelijkse spiritualiteit om de positieve dynamiek in jezelf te vinden door met ‘frisse tegenzin…’
Dus: kleine stappen zetten als je op dat moment geen grote kunt zetten. Niets doen betekent verlamming, terwijl de kleine stap je in een positieve dynamiek kan brengen. De deelname aan de eucharistie kan zo’n kleine stap zijn: was het Laatste avondmaal niet een symbolische, op zich kleine daad, waaruit als bij het mosterdzaadje een enorme christelijke boom is gegroeid ?

Je kunt extra attent zijn als zorgverlener voor de bewoner of zorgverlener als het even minder is. En dankbaar zijn voor wat er wel is. Het geeft een ander perspectief. Denk opnieuw aan de eucharistie: Hij nam een beker, sprak het dankgebed – in die moeilijke omstandigheden - en zei: …
Bedenk steeds dat de stemming soms onverwacht snel ten goede kan keren.

4. Beslis niet alleen met je verstand.
Beslis niet alleen op basis van technische of psychosociale gegevens maar ook van sereniteit en con-sensus (samen aanvoelen). Is een beslissing iets wat je enkel neemt, of ook iets wat je als het ware van binnenuit ontvangt? Luister daarbij ook naar je lichaam: wat geeft ‘onge¬zonde vermoeidheid’, en wat gezonde? Wat geeft zwaarte, wat lichtheid? Wat veroorzaakt complexiteit, wat eenvoud?

Amper één bladzijde ...

2012-01-24T08:00:00.000+01:00

Ook deze week staat er een nieuwe meditatieve tekst op Gewijde Ruimte.

Een echte krachttoer: een samenvatting op amper één bladzijde van het christelijk geloof.

Oordeel zelf.

"Christendom heeft alles te maken met relaties en verbondenheid. Christenen geloven dat God niet één, maar drie Personen is, en dat zij met elkaar oneindig rijke en gelukkige relaties hebben. Wij geloven ook dat de drie goddelijke Personen hun geluk met ons willen delen. Alles vloeit voort uit dit, hun plan.

Zo is ieder sacrament een persoonlijke ontmoeting met Christus. Op ieder belangrijk ogenblik van mijn leven is Christus daar om me te verwelkomen. Hij regelt het zo dat Hij ons kan ontmoeten bij onze geboorte, in onze jeugdjaren, bij huwelijk, ziekte en dood, en mij op heel speciale wijze kan verrijken. In de eucharistieviering is Christus de Gastheer die ons welkom heet. De gemeenschap luistert naar zijn Woord en antwoordt hierop naar best vermogen. In de communie zijn we zijn echte tafelgenoten.

Ook zonde gaat over relaties en verbondenheid. Zonde is niet zo iets als geen gevolg geven aan een verkeersregel bij het rijden. Zondigen doe ik als ik het kostbare weefsel van menselijke en goddelijke relaties en verbondenheid kwets. Ik doe mijzelf, de anderen en God pijn. Het sacrament van de verzoening omvat niet alleen maar het opzeggen van mijn zonden, maar het herstellen van de goede relaties. ‘Ga en zondig niet meer!’

Wanneer de menselijke geschiedenis voltooid zal zijn, dan wacht mij daar een kosmische en een eeuwig bloeiende viering van goede relaties en hechte verbondenheid, geboren uit extatische vreugde in God en alle anderen. Wij noemen dit de hemel: iedereen wil mijn vriend zijn en ook ik wil een vriend zijn voor hen.

Ieder sterven wordt een ontmoeting met een God die mij liefheeft, voor mij zorg draagt en die mij thuis wil brengen. Zo mijn liefde enige herstellende opvoeding nodig heeft, dan gebeurt dit op dat ogenblik. Leven als een gelovige christen, is leven in leven schenkende verbondenheid!

Zeemzoet

2012-01-23T08:00:00.000+01:00

Toegegeven, het heeft iets zeemzoet. So what.

Eigenlijk hebben die kinderen gelijk.

Wat zuurstof om de nieuwe week goed te starten.

Gewone mensen

2012-01-22T08:00:00.000+01:00

Homilie over wat "roeping" wel kan betekenen

De voorbije week heb ik een driedaagse bezinning gegeven aan een klas van laatstejaars uit een van onze colleges. in de abdij van Postel. 22 jongens en meisjes van 17-18 jaar, die op het punt staan om hun vleugels uit te slaan en die zich de vraag stellen van hun studiekeuze en ook van hun verdere leven. Al tijdens de eerste kennismaking was er een meisje dat mij vroeg om te vertellen over mijn roeping.

Dat overkomt me wel vaker. Mensen vinden het vreemd dat je ervoor kan kiezen om priester of religieus te worden. Het lijkt iets heel apart. Je moet wel een heel bijzondere ervaring gehad hebben om zo’n levenskeuze te maken.

Uiteraard begrijp ik wel wat die mensen bedoelen. Ik heb zelf ook lange tijd een soort van magische voorstelling gehad van het geroepen worden.

De lezingen van vandaag geven eigenlijk een nogal precies antwoord op wat roeping betekent. In het bijzonder de lezing uit het Evangelie volgens Marcus dat ons vertelt over de roeping van de eerste leerlingen van Jezus.

Ten eerste valt het op dat het onopvallende mensen zijn die Jezus roept om zijn naaste medewerkers te worden. Het gaat over vissers. Van Petrus weten we dat hij gehuwd was. Jezus roept gewone mensen, zonder bijzondere vorming of uitzonderlijke capaciteiten, om zijn naaste medewerkers te worden. Nog anders gezegd, roeping betreft niet alleen het godgewijd leven of het priesterschap. Elke christen wordt geroepen door de Heer. Elke gedoopte wordt geroepen om in zijn leven de Jezus na te volgen om op zijn/haar manier zijn/haar hele leven uit te bouwen in functie van de Heer: thuis, in het beroepsleven, in de vrije tijd …. Sommigen als priester of religieus. De meesten als leek met een gezin en een profane beroepsbezigheid.

Waartoe worden mensen geroepen? Wat is dan wel de zending van de christen?

“De tijd is vervuld en het Rijk Gods is nabij; bekeert u en gelooft in de Blijde Boodschap” horen we Jezus zeggen. En vervolgens : “Komt, volgt Mij; Ik zal maken dat gij vissers van mensen wordt.”

Eigenlijk is de inhoud van de roeping hier heel algemeen. Het enige wat duidelijk is is dat het gaat over Jezus. Dat Hij ons uitnodigt om ons te bekeren door zijn Boodschap ernstig te nemen en door Hem na te volgen. Wat dat concreet betekent kan zich maar uitwijzen als je bereid bent om het avontuur aan te gaan. Christen zijn is niet het navolgen van duidelijke regeltjes of het uitvoeren van een welomschreven programma. Het is leven vanuit een verbondenheid met de Heer en dan zien waarheen dit je leidt. Geloven in Jezus is vertrouwen in Jezus. Je toevertrouwen aan Jezus is het aandurven om je leven uit handen te geven en toelaten dat God zelf je de weg aanwijst. Het is een weg van nederigheid.

Ten slotte, wat misschien nog het meeste opvalt is de snelheid waarmee die vissers ingaan op de uitnodiging van Jezus om Hem te volgen: “Terstond lieten zij hun netten in de steek en volgden Hem.” Wat is daar gebeurd? Was er iets bijzonders in de blik of in de stem van Jezus? Jezus moet zeker een heel bijzonder Iemand geweest zijn. Maar over zijn voorkomen weten we eigenlijk niets.

We weten wel zeker dat die mannen aandachtig geluisterd hebben naar Jezus en dat zij voldoende alert waren om op te merken dat wat Hij zei echt de moeite waard was.

Ik zei het reeds, we worden allen geroepen, elk op zijn/haar manier, om Jezus te volgen, welke ook de vorm is die we aan ons leven geven. De eerste voorwaarde om op die voortdurende en steeds veranderende roep in te kunnen gaan is echter dat we ze opmerken. Dat we aandachtige mensen zijn die bereid zijn om ons gewone leventje te laten verstoren door die stem van Jezus. Steeds weer. Wat Hij ons vraagt is vaak niet makkelijk. Maar het leidt wel steeds naar meer leven en meer liefde. Daar mogen we in geloven. Daar mogen we op vertrouwen.

124 seconden

2012-01-21T08:00:00.000+01:00

Gun uzelf 124 seconden om u te laten raken door deze adembenemende beelden en door de mooie stem en woorden van David Attenborough.

“Ontzaglijke wonderen zijn al uw werken.” (Ps. 139)

Tips van Marc Desmet sj (1/5)

2012-01-20T08:00:00.000+01:00

Onlangs hield Marc Desmet SJ, palliatief arts in het Virga Jesse ziekenhuis in Hasselt, een voordracht voor medewerkers en bewoners in een zorginstelling voor mannelijke religieuzen en gaf tien spirituele tips als oplos¬middel voor problemen die zich dagelijks voordoen. Met dank aan Ignis Webmagazine

1. Beschouw oud worden en ziek, en tenslotte sterven niet louter als een triestig gegeven maar ook als je actuele roeping.
Kan ik mijn zorg of mijn verzorgd worden beleven als een teken van deze tijd, iets wat betekenis heeft voor onze maatschappij met zijn tekort aan zorgverleners en zijn gebrek aan gemeenschap? Kunnen wij onze afhankelijkheid beleven als ‘een roeping’?

2. Laat je gemengde gevoelens toe en laat je helen.
We weten dat er heel wat ontnuchterende ervaringen volgen op die ‘roeping’, zowel voor zorgverleners als bewoners. Het is de gelegenheid voor een nu bejaarde generatie die soms met veel scrupules en gewetensangsten is opgegroeid om te ontdekken dat God werkelijk liefde en vergeving is en dat de waarheid over je leven niet samenvalt met feiten maar met de wonderlijke ervaring dat je die feiten overleefd hebt.

Banaliseren

2012-01-19T08:00:00.000+01:00

"Er schuilt meer gevaar in het banaliseren van kleine zonden dan van grote."

Ignatius

Schijn kan bedriegen

2012-01-18T06:00:00.000+01:00

Het behoort tot de waardigheid van de mens dat hij aandacht wil besteden aan zijn voorkomen. En dat is maar goed ook.

Maar schijn kan bedriegen.

Het dilemma van de kartuizer (2/2)

2012-01-17T08:00:00.000+01:00

In zijn laatste boek “Le dilemme du chartreux, Média et Eglise”, Desclée de Brouwer, 2011, Parijs, analyseert Pierre de Charentenay sj, socioloog, de complexe verhouding tussen de godsdiensten en de moderne media. In de pp 58-62 noemt hij 8 redenen waarom die relatie zo moeizaam is. Ik heb ze voor u samengevat en vertaald.

5. Ten vijfde is er de personencultus die eigen is aan de media.De Kerk en de godsdiensten in het algemeen staat wars van de vedettenlogica. Voor hen ligt de waarheid eerder verborgen in de dagdagelijkse nederigheid.

6. Een zesde punt gaat over de voorliefde van de media om het enkel te hebben over de anecdotische aspecten van de godsdienst, eerder dan over de kern.

7. Een zevende bron van tegenstelling gaat over de houding tov het geld. Schatplichtig als ze zijn aan een commerciële logica, kiezen de media voor wat hen het grootste financiële rendement zal bieden. Maar het godsdienstige wekt geen ophef en geeft geen hoge kijkcijfers.

8. Een laatste punt betreft de logica van de politiek in de slechte zin van het woord; Het komt nogal eens voor dat de politiek niet functioneert met visie en projecten, maar wel volgens de strategie van de achteruitkijkspiegel: ze past zich aan aan de effecten van wat ze voorstelt en aan de reacties van het publiek. Zij heeft geen boodschap op zich maar wel taktieken om de kiezer te veroveren of om te scoren in opiniepeilingen.

Een niet gehaaste cliënt

2012-01-16T08:00:00.000+01:00

Onderstaande mijmering over "La Sagrada Familia" in Barcelona opent een nieuwe gebedsweek op "Gewijde Ruimte". Ik geef ze u graag ook via deze weg mee ter overweging. U kan ze ook rechtstreeks vinden op Gewijde Ruimte, de ignatiaanse gebedswebsite met de dagelijkse schriftlezing.

Misschien leest u ook graag even de talrijke commentaren die gebruikers van G.R. de voorbije maanden doormailden.

Toeristen in Barelona bezoeken graag de onvoltooide kathedraal La Sagrada Familia (de Heilige Familie), nu door de UNESCO als Werelderfgoed erkend.

Antoni Gaudi begon met zijn werk in 1883, maar bij zijn dood in 1936 was er minder dan een kwart van het project voltooid. Gaudi nam de zaak filosofisch op. Kort voor zijn dood merkte hij op: “Mijn cliënt is niet gehaast.” Andere architecten hebben sindsdien ieder een deel van het werk op zich genomen. Hun bijdragen hebben natuurlijk wel wat kritiek van hun collega’s te verduren gekregen. In 2010 was de uitzonderlijke constructie halfweg, en de voltooiing ervan wordt mogelijks verwacht op de honderdste gedenkdag van het overlijden van de architect.

Deze opmerkelijke onderneming heeft ons veel te leren. Vooreerst, Gaudi heeft het bij het rechte eind over Gods bedaarde, kalme werkwijze. God schijnt niet gehaast te zijn om op een bepaald tijdstip klaar te zijn met het verhaal van de menselijke geschiedenis. Maar zoals bij de kathedraal is er van het goddelijke project al meer dan voldoende voorhanden, om ons een idee te geven van wat het uiteindelijke meesterwerk worden zal.

Vervolgens, terwijl alleen befaamde architecten hun stempel op de kathedraal in Barcelona mochten zetten, wordt ieder van ons – iedere bewoner van onze planeet, ieder lid van de ‘Gewijde ruimte Gemeenschap’ – uitgenodigd om zijn deel bij te dragen bij de afwerking van Gods project voor de mensheid. Vreemd genoeg vertrouwt God erop dat wij er geen totale rotzooi van gaan maken!

En ten derde, voor een buitenstaander – en voor vele ingewijden – kan het christelijke geloof lijken op een enorm allegaartje van allerlei gegevens zonder onderling verband, zo iets als de stenen op de bouwwerf in Barcelona. Het helpt als je weet dat het sleutelwoord tot het christelijke geloof verbondenheid is. God wil met ons in intieme verbondenheid samen zijn. En daaraan werkt Hij heel hard. De idee van verbondenheid biedt een dynamisch uitgangspunt dat ieder aspect van het christelijke leven doet oplichten. De dichter Hopkins zegt het als volgt: “Ik groet Hem de dagen dat ik Hem ontmoet, en prijs Hem zalig, als ik tot inzicht kom.”

Geniepige boosdoener

2012-01-15T08:00:00.001+01:00

De priester was in zijn element. Hij was een goede predikant en de mensen hingen aan zijn lippen. Zo ook een bejaarde vrouw die op de eerste rij zat.

Plotsklaps schrok de vrouw op. En zij niet alleen. Uit haar tas weergalmde een onwaarschijnlijk luide popsong. De vrouw wrong zich in allerlei bochten om de geniepige boosdoener te pakken te krijgen. Het duurde meerdere tientallen seconden vooraleer ze haar GSM wist te vinden en vervolgens ook nog het zwijgen kon opleggen.

Het elan van de predikant was gebroken. Hij deed zijn best om de draad terug op te nemen. Maar hij moest van ver terugkomen en zo ook de gelovigen, de brave vrouw incluis.

Een banaal incident, ergens in een kerkje in een Vlaams provinciestad. Klinkt u vertrouwd in de oren

Overal en steeds bereikbaar zijn. Nooit meer alleen … De mens is relatie, zo leren ons de filosofen en theologen. Ik kan het alleen maar beamen. Maar ook dat het veel opvoeding vraagt en blijvende discipline opdat die nieuwe vormen en technieken van verbondenheid ook echt tot meer menselijkheid leiden.

Het dilemma van de kartuizer (1/2)

2012-01-14T08:00:00.000+01:00

De eerste bron van onbehagen betreft de moeilijkheid om een complexe boodschap over te dragen daar waar de media het zo eenvoudig mogelijk willen houden.

De tweede bron is eigen aan de Katholieke kerk. Haar herders houden niet van de democratische logica die eigen is aan de media. De Katholieke Kerk werkt volgens het model van de consensus, heeft veel tijd nodig, veel en soms moeizame uitleg. De media verkiezen de polemiek, tegenstellingen en afwijkende meningen.

Een derde bron van onbehagen betreft de transparantie en de geheimhouding. De Katholieke Kerk wil niet communiceren over de innerlijke spanningen waarmee ze geconfronteerd wordt, over persoonlijkheden of over stromingen.

Een vierde punt betreft de voorliefde van de media om te spreken over wat spaak loopt, over marginale opvattingen en over alles wat zich buiten de main stream bevindt.

Rivalen?

2012-01-13T08:00:00.000+01:00

Wat ons tot mensen maakt is precies onze ervaring van de oneindigheid, het feit dat we nooit voldaan zijn.

Typisch voor ons is een eindeloos verlangen, het op het spoor komen van de oneindigheid niet buiten onszelf maar binnen. We stellen vragen over totaliteit en over uiteindelijke zin. Op die manier komen we uit bij de godsvraag.

God en mens zijn geen rivalen. Het is niet omdat je van een mens houdt dat je minder van God zou houden. Als we proberen meer van iemand te houden, proberen we meer van God te houden. Spreken over liefde voor God en liefde voor mensen, is spreken over dezelfde werkelijkheid. En als we onszelf ervaren als een mysterie, ervaren we het absolute mysterie van God zelf.

Ron Modras

Wens

2012-01-12T08:00:00.000+01:00

"Als alles verloopt naar wens, vertrouw er niet op dat je geluk gaat blijven duren, maar wees des te meer op je hoede."

Ignatius

Ondermaans

2012-01-11T08:00:00.000+01:00

Vriendschap en liefde kunnen in de mens onvermoede bronnen aanboren. Het onverzadigbare verlangen naar de ander, in laatste instantie naar God, is wat de mens misschien wel het meest tot mens maakt.

Hoe sterk het elan ook kan zijn, toch is in dit ondermaanse niet alles mogelijk. We stoten steeds op onze beperkingen. Frustratie is tot op zekere hoogte onvermijdelijk. Sommige grenzen kunnen we verleggen. Paradoxaal genoeg is het nodig andere grenzen te aanvaarden om nog verder te kunnen groeien.

Onderstaand video is daar een wondermooie, creatieve illustratie van.

Met dank aan Pradip Smagge

Atypisch

2012-01-10T08:00:00.000+01:00

Tijdens mijn voorbije retraite heb ik een bloemlezing gelezen uit de brieven van Ignatius van Loyola. 70 stuks, ttz, ongeveer 1% van het totale aantal brieven van zijn hand die bewaard zijn gebleven: brieven aan verontruste moeders van jonge jezuïeten, aan weldoeners, aan jezuïetenoversten, aan wereldlijke hoogwaardigheidsbekleders, aan prelaten, aan kibbelende echtgenoten … Sommige heel verfijnde staaltjes van onderscheiding, andere dan weer heel praktisch.

De bloemlezing (gemaakt door Otto Karrer sj en Hugo Rahner sj) wordt besloten met een atypische tekst van Ignatius. Het is een stukje uit zijn preken. Ignatius gaf graag geloofsonderricht aan kinderen en eenvoudige mensen. Onderstaand uittreksel toont hem ook daar als een uitstekend pedagoog.

Wanneer wij het teken van het heilig kruis gaan maken, brengen wij onze hand naar ons hoofd: dit betekent God de Vader, die van niemand voortkomt.

Wanneer wij de hand naar het midden van ons lichaam brengen, betekent dit zijn Zoon, onze Heer, die uit de Vader voortkomt en neergedaald is naar het lichaam van de heilige Maagd Maria.

Wanneer wij de hand van de ene schouder naar de andere brengen, betekent dit de Heilige Geest, die uit de Vader en de Zoon voortkomt.

Wanneer wij de beide handen samenvouwen, betekent dit, dat de drie Personen één enkele wezenheid zijn.

Wanneer wij een kruisteken op onze mond maken, betekent dit: in Jezus, onze Heiland en verlosser, is de Vader en de Zoon en de Heilige Geest, één God, onze Schepper en onze Heer.

Openstaan voor het onbekende

2012-01-09T08:00:00.001+01:00

Onderscheidend in het leven staan heeft alles te maken met open staan voor het onbekende.

Onderstaande video vertaalt dit naar het concrete leven.

Het doel dat ons dreef

2012-01-06T08:00:00.000+01:00

De reis van de drie koningen

Het was een koude tocht, en de slechtste tijd van het jaar voor een reis,

voor zulk een verre reis.

De wegen modderig, het weer guur, de winter op zijn strengst.

de kamelen, die hun knieën ontvelden, hun hoeven bezeerden,

werden onhandelbaar en legden zich neer in de smeltende sneeuw.

Menigmaal dachten wij met spijt terug aan onze zomerpaleizen op bloeiende

berghellingen, aan meisjes, in zijde gehuld, die gekoelde wijn ronddienden.

Onze kameeldrijvers vloekten, kankerden, weigerden dienst,

riepen om brandewijn en vrouwen. Onze kampvuren wilden niet branden,

onderdak was moeilijk te vinden, de steden waren vijandig, de dorpen stug,

de gehuchten smerig en verschrikkelijk duur : het was een ellendige tocht.

Tenslotte reisden wij de gehele nacht door, sliepen zo nu en dan

langs de wegkant en hoorden gedurig in onze ogen zingende stemmen, zeggend:

jullie onderneming is waanzin.

Eindelijk, toen het licht werd, daalden we neer in een luw dal, vochtig,

onder de sneeuwlijn, geurend naar groeizaamheid; een beek snelde voort,

een watermolen karnde het duister, er waren drie bomen onder een bewolkte lucht,

en een oud wit paard galoppeerde door een weiland.

Wij kwamen bij een herberg met wijngaardranken boven de stoep.

Zes handwerkslieden dobbelden bij de open deur om zilverlingen

en zes voetknechten schopten lege wijnzakken over de vloer.

Maar niemand kon ons inlichtingen verschaffen, en zo gingen we verder,

en bereikten des avonds, geen uur te vroeg, de plaats van bestemming;

het was (dat mag ik wel zeggen) de moeite waard.

Dit alles is lang geleden, ik heb het onthouden en zou het over willen doen,

maar ik stel, dit vooropgesteld, één vraag : was het doel dat ons dreef

geboorte of dood? Wij waren getuigen van een geboorte, zeker,

daar is geen twijfel aan. Maar als ik vroeger geboorte of dood zag,

dacht ik dat ze tegenstellingen waren. Deze geboorte echter

was een onverbiddelijk einde voor ons, een dood, onze dood.

Wij keerden terug naar ons land, onze koninkrijken, maar voelden ons

niet meer thuis in de oude orde tussen vreemde mensen

die hun goden omklemmen.

Ik zal blij zijn als ik andermaal sterf.

T.S. Eliot

Vertaling van Martinus Nijhoff

Russisch kerstverhaal (2)

2012-01-03T08:00:00.000+01:00

Beelden kunnen soms meer en dieper spreken dan woorden.

Dit geldt ook voor het kerstverhaal, over de taalgrenzen heen. Deze wondermooie Russische tekenfilm (2), ten dele geïnspireerd aan de apocriefe evangelies, is een streling voor het oog en het hart.

Zo maar

2011-12-31T08:00:00.000+01:00

Met deze eenvoudige tekenfilm sluit ik dit jaar van « In alle dingen » af.

Het is een uitnodiging om terug te blikken. Op het mooie van het voorbije jaar, vooral. Maar ook op wat minder vlot verliep en op wat pijn deed.

Ik wens u toe dankbaar te mogen zijn voor wat achter u ligt, en vertrouwvol het nieuwe jaar te mogen ingaan.

Zelf ga ik deze avond de stilte in, tot en met 9 januari. In gebed op zoek naar de aanwezigheid en nabijheid van de levende Heer. Luisteren en zijn. Zo maar.

Op mijn blog staan in tussentijd wel enkele bijdragen geprogrammeerd.

Russisch kerstverhaal (1)

2011-12-30T08:00:00.000+01:00

Beelden kunnen soms meer en dieper spreken dan woorden. Dit geldt ook voor het kerstverhaal, over de taalgrenzen heen.

Deze wondermooie Russische tekenfilm (1), ten dele geïnspireerd aan de apocriefe evangelies, is een streling voor het oog en het hart.

Vriendelijkheid

2011-12-29T08:00:00.000+01:00

"Als naastenliefde en vriendelijkheid niet gepaard gaan met waarheid, dan gaat het niet over naastenliefde en vriendelijkheid maar wel over bedrog en ijdelheid."

Ignatius

Romantisch én gruwelijk

2011-12-28T08:00:00.000+01:00

Romantisch, zegt u? Idyllisch?

Het is waar dat we de geboorte van Jezus vlot identificeren met engelenhaar, warme kleuren, geborgenheid, vrede, onschuld en andere ons dierbare symbolen en waarden. Daar zijn veel goede redenen voor.

Maar de lezingen van het kerstoctaaf brengen ons snel terug met de beide voeten op de grond. Vandaag, amper drie dagen na Kerst, vieren we reeds de onnozele kinderen. Een gruwelijk feest. Zoals dat van alle martelaren trouwens.

Neen, het christendom is geen vluchtweg uit de hardheid van het bestaan. De openbaring van Jezus geeft net betekenis aan de realiteit waarin wij leven. Aan de liefde en aan de schoonheid. Maar ook, en wel tegelijkertijd, aan het lijden. Tussen de kribbe en het kruis loopt er één ononderbroken lijn.

Kijk maar naar onderstaande video.

Met dank aan Gabriele