"In alle dingen"

Priesterwijding jezuïet Bastiaan van Rooijen om 12:15 - volg live of bekijk achteraf

2026-05-16T10:33:13.890+02:00

Vandaag, zaterdag 16 mei 2026, werd medebroeder en huisgenoot Bastiaan van Rooijen sj tot priester gewijd door bisschop Jan Hendriks.

Je kan de viering terugkijken via deze link: https://kerkdienstgemist.nl/stations/2813/events/event/16293327

Kan je iets leren uit je gebed? - Het antwoord van Nikolaas Sintobin sj

2026-05-15T08:00:00.000+02:00

Bidden doe je zo maar. Je doet het niet omdat het nuttig is of omdat het rechtstreekse vruchten opbrengt. Het is bij uitstek gratuit. Toch kan je gebed je heel wat leren over je diepste verlangen, over de weg waarop jij door God wordt uitgenodigd. De diepere bedding van je hart is de plaats bij uitstek waar je Gods stem kan horen, in de afwisseling van vreugde en droefheid.

Gericht terugblikken aan het einde van je gebed is daarom zinvol. Het laat je toe om de vruchten van je gebed te oogsten. Doorgaans gaat het niet over spectaculaire dingen. Je kan wel kleine dingen op het spoor komen die je kunnen helpen rijker in het leven te staan, want dichter bij jezelf en bij God.

Waarin bestaat zo’n terugblik op het gebed?

Na het gebed neem je enkele minuten om na te gaan hoe het je is vergaan tijdens je gebed. Je doet dit best meteen na het gebed. Het is zinvol om er iets over neer te schrijven. Bedoeling is om twee zaken scherper te krijgen:

· Wat helpt mij om te bidden? Waar zijn er weerstanden, wat helpt mij … : “wat heb ik gedaan”?

· Wat heb ik ervaren tijdens het gebed, hoe heeft Gods Geest tot mij gesproken, in het bijzonder in mijn hart: wat is er gebeurd, hoe ben ik geraakt geworden.

Als je regelmatig op je gebed terugblikt, kan je gaandeweg de lijn van je eigen geestelijk leven leren ontdekken: de rode draden, de strijdpunten, je diepere vreugden. Het kan je helpen om meer inzicht te krijgen in wat jou helpt om te bidden. Het kan je ook een klaardere kijk geen op datgene waartoe God jou in het bijzonder uitnodigt.

Nikolaas Sintobin sj

Hemelvaart, wat is dat eigenlijk? - Uitleg van Nikolaas Sintobin sj

2026-05-14T08:00:00.000+02:00

Op YouTube bots ik wel eens op videootjes over het heelal. Meer in het bijzonder over de grootte van de hemellichamen. Dan zie je eerst onze aardbol verschijnen. Meteen gevolgd door Neptunus die 10X zo groot is als de aarde. Vervolgens komt de zon die wel 100X zo groot is als Neptunus. En dan Pollux dat weer 100 keer zo groot is als Neptunus en Antares die wel 1000X zo groot is als Neptunus, en zo voort.

Zo’n videootje maakt duidelijk dat onze aarde maar een minuscuul pluisje is in het heelal. Of nog, dat de hemel boven ons niet zomaar een hogere verdieping is waarnaar Jezus even de hemellift heeft genomen en vanwaar Hij ons vervolgens liefdevol in de gaten houdt, aan de rechterhand van de Vader. Blijkbaar was dat ook reeds duidelijk voor Paulus. In zijn brief aan de Efeziërs schreef hij dat de Heer is opgestegen, hoog boven alle hemelen, om het heelal te vervullen. De verrezen Jezus is niet zozeer naar een andere plaats gegaan. Hij is eerder een andere dimensie binnengetreden.

Hemelvaart, wat is dat eigenlijk? Wat vieren we vandaag, 40 dagen na Pasen en 10 dagen voor Pinksteren? Welke is de onderliggende logica van die lange Paastijd en wat is in het bijzonder de plaats die het feest van Hemelvaart daarbij inneemt.

Met de Hemelvaart komt een einde aan de lichamelijke aanwezigheid van Jezus onder de mensen. Er is weliswaar nog de aanwezigheid van de Heer in de Eucharistie. Maar het tijdperk van de bijzondere lijfelijke aanwezigheid van de Zoon wordt nu definitief afgesloten.

Je zou kunnen stellen dat Hemelvaart de tegenhanger is van de menswording. De Zoon is eerst neergedaald, uit de hemel, naar de aarde. Jezus heeft er geleefd, Hij is gestorven en is vervolgens verrezen. Het opstijgen naar de hemel betekent dus dat Hij teruggekeerd is “naar waar Hij eerst was” (Joh 6, 62). De Zoon is nu definitief terug bij zijn Vader, “aan de rechterhand van God. (Mc 16, 19) De vroegere toestand van aardse nabijheid is voorbij.

Anders uitgedrukt, de Hemelvaart maakt zichtbaar wat de verrijzenis heeft teweeggebracht. De Hemelvaart - het laatste verschijningsverhaal - maakt zichtbaar wat eigenlijk reeds is: namelijk dat de verrezen Jezus zich terug bevindt in de liefde van de Vader.

Je zou nu kunnen vragen: waarom is Jezus niet gewoon bij ons gebleven? Anders uitgedrukt, betekent Hemelvaart dat wij door Jezus en dus door God in de steek zijn gelaten?

Het tegendeel is waar. De Hemelvaart van Jezus wordt door de Bijbel zélf aangekondigd als een voorwaarde opdat God voortaan op nog meer intense wijze ons zou kunnen bijstaan. Het opnieuw opstijgen van de Zoon is immers een voorwaarde opdat de Geest zou kunnen worden gegeven.

De Heilige Geest wordt immers gezonden om Christus op te volgen. Hij neemt de plaats in van Jezus. De lichamelijke afwezigheid in de wereld van Jezus maakt mogelijk dat de Geest voorgoed aanwezig komt. Omdat de Geest Geest is, kan Hij overal en altijd aanwezig zijn en zo de mensen nog meer verbinden met God en met Christus dan de mensengestalte van Jezus dit kon doen.

Tips om je intuïtie te oefenen - 4/9 - Een serie van Nikolaas Sintobin sj over intuïtie

2026-05-13T08:00:00.001+02:00

Voor LFK schreef ik een essay over intuïtie. Hier enkele uittreksels – 4/9

Intuïtie heeft veel te maken met het hart en met de gevoelens die je daar kunt opmerken. In het bijzonder met gevoelens die duurzaam blijken te zijn. Als je enthousiasme voelt bij een project maar dat enthousiasme verdwijnt meteen, dan is dit een veeg teken. Als je diepe rust ervaart bij een bepaald perspectief voor je carrière, en die rust is er opnieuw als je enkele dagen later de zaak wederom oppakt, dan mag je veronderstellen dat die rust een belangrijke richtingwijzer is.

Soms zijn die gevoelens helder en sterk. Vaak zijn ze subtiel en discreet, nauwelijks merkbaar. Wil je op zinvolle en nauwkeurige wijze kunnen lezen in het boek van je hart, dan is het wenselijk om dit met regelmaat te doen. Oefening baart kunst. Die kunst maakt het mogelijk dat je preciezer en fijner kunt luisteren

Nikolaas Sintobin sj

Een dankretraite, wat wil dat zeggen? - Video van Nikolaas Sintobin sj + aanbod om het boek nú te bestellen met extraatjes

2026-05-12T09:01:00.002+02:00

Samen met influencer Romy Kersten heb ik een dankretraite geschreven. Het is een originele ignatiaanse retraite om te (leren) danken voor alle mogelijke ervaringen in je leven. In onderstaand videootje leg ik uitvoerig uit hoe die retraite eruit ziet en welke de zes delen zijn waaruit zij bestaat.

Als je het boek nú bestelt (voor eind deze maand mei) dan krijg je een door Romy en mezelf gehandtekend exemplaar thuis opgestuurd, samen met drie originele dankpostkaarten en een bedrukt potlood. Het boek kost 22,99€.

Bestellen enkel via deze link: https://www.boekenwereld.com/TT?tt=12322_12_445523_&r=%2Fnikolaas-sintobin-dankretraite-9789043545136-gesigneerd

Klik hier of op onderstaande afbeelding om dit videootje te bekijken.

Het verschil tussen intuïtie en magie (3/9) - een serie van Nikolaas Sintobin sj over intuïtie

2026-05-11T08:00:00.002+02:00

Voor LFK schreef ik een essay over intuïtie. Hier enkele uittreksels – 3/9

Ten eerste, durven vertrouwen op je intuïtie is geen vrijkaart voor magie: alsof het antwoord op je vraag zomaar, als bij wonder, uit de hemel zou komen nederdalen. Het vooronderstelt kennis en voorbereiding. Wil je ergens over schrijven, dan moet je eerst opzoekingswerk doen. Wil je een zinvolle professionele keuze maken, dan is het wenselijk dat je je dossiers goed op orde hebt en ook nog eens grondig bestudeert.

Dan is de kans veel groter dat die intuïtie van jou niet berust op zandkastelen. Wel op de concrete feitelijkheid, met al zijn subtiliteit én zijn hardheid. Hart en verstand zijn geen concurrenten. Ze gaan hand in hand.

Nikolaas Sintobin sj

Drie goddelijke hulpmiddelen om voorgoed te geloven - Homilie van Nikolaas Sintobin sj

2026-05-10T08:00:00.010+02:00

Graag deel ik met u de homilie die ik maakte voor deze zondag.

Homilie voor de ZESDE ZONDAG VAN PASEN - Jaar A

Hand. ‪8,5-8.14-17   1 Petrus ‪3,15-18 Johannes ‪14,15-21

Een slordige 30 jaar geleden woonde ik in Parijs. Ik was er jonge jezuïet in opleiding, en begon er mijn theologiestudie. In mijn kamer – met uitzicht op de Eiffeltoren – bracht ik talrijke uren door tussen boeken en cursussen allerhande. Een van de eerste cursussen die ik te verwerken kreeg was die van de geschiedenis van het dogma van de Drieëenheid. Tot mijn verwondering werd die cursus een van de meest aangrijpende en indringende intellectuele maar ook geloofservaringen die ik ooit had. Niet in het minst door de kracht van de teksten van het Johannesevangelie die zo belangrijk zijn geweest voor de geleidelijke uitwerking van het dogma van de Drievuldigheid. De tekst die we zonet hoorden maakt daar deel van uit. Johannes voert er ons binnen in de kern van de Godsopenbaring die Jezus was en is, ook voor ons vandaag.

Johannes legt er uit dat we, met het komende Pinksterfeest, op drievoudige wijze worden ingeleid in een nieuwe tijd: de tijd van de Geest, de tijd van de volheid van de Inwoning en de tijd van het geloof. Ik zou elk van deze drie “tijden” kort met u willen bespreken.

1. De tijd van de Geest: “de Vader zal u op mijn gebed een andere Helper geven om voor altijd bij u te blijven”. Met Hemelvaart en Pinksteren komen we in een nieuw tijdperk. We gaan over van het tijdperk van Jezus naar dat van de Geest. Gedurende een goede 30 jaar heeft Jezus lijfelijk bij ons geleefd. Mensen konden Hem zien, aanraken, horen … Met Hemelvaart komt daar voorgoed een einde aan. Maar, zo belooft Jezus ons, God zal ons zijn Geest sturen, zijn Helper die voor altijd bij ons zal blijven. In dit nieuwe tijdperk, het tijdperk van de Geest, ons tijdperk dus, mogen wij voor altijd op een bijzondere wijze rekenen op de hulp en bijstand van onze God. De Geest is namelijk niet beperkt door tijd of ruimte. Hij is altijd en helemaal bij elk van ons aanwezig.

2. De tijd van de Geest, zo leert ons Johannes, opent ons mensen niet enkel op de aanwezigheid van Gods Geest. De tijd van de Geest is ook de tijd van de volheid van de inwoning, de inhabitatio: dat wil zeggen het helemaal aanwezig zijn van de drie goddelijke personen zelf in elk van ons. We horen Jezus immers zeggen dat Gods Geest ons deel doet hebben aan de ervaring dat : “Ik ben in mijn Vader, en gij in Mij en Ik in u”. Eigenlijk betekent dit dat voortaan God zijn liefde verlangt te beleven in elk ons. En wel helemaal. Dat Hij in en door en met ons wil liefhebben. Of nog, dat de liefdedynamiek van de goddelijke personen onderling het leven van elk van ons als uitvalsbasis verlangt te nemen. Door ons zijn Geest te schenken, laat God ons dus deel uitmaken van het liefdesleven dat Hij is. Het is bijna niet te geloven. Wij kleine mensen, woonplaats van de oneinde liefde die God is. De enige voorwaarde hiertoe is dat wij ons toevertrouwen aan Hem. Dat wij zijn Geest toegang geven tot de kern van ons bestaan en daar vervolgens ook naar handelen.

3. Ten derde, deze tijd, onze tijd, is de tijd van het geloof. Jezus zegt: “Nog een korte tijd en de wereld ziet Mij niet meer; gij echter zult Mij zien, want Ik leef en ook gij zult leven.” De wereld zal mij niet meer zien, zegt Jezus. In het Johannesevangelie is de “wereld” de mens die niet gelooft, de mens die zich niet wenst open te stellen voor God. Wat Johannes dus wereld noemt is het tegenovergestelde van de gelovige mens. Welnu, in het tijdperk van de Geest, zo zegt Jezus, zijn het enkel de gelovige ogen die God aan het werk zullen kunnen zien. De christen weet niet zozeer dat God bestaat en liefheeft. Hij gelooft het. Geloven gaat veel verder en dieper dan het weten. Weten raakt onze 10 bovenste centimeter. Wat we weten hebben we in zekere zin in de hand. Heel belangrijk en zinvol. Maar geloven gaat gaat over meer. Geloven gaat over vertrouwen, je toevertrouwen, loslaten, je overgeven. Geloven vraagt nederigheid. Geloven raakt je diepste kern en ontsnapt aan je controle omdat het ten gronde relationeel is. Geloven is geen uitnodiging om ons verstand op nul te zetten en onze blik op oneindig. Wel om te leven vanuit de verbondenheid met God zoals Jezus ons die leert kennen.

Dierbare gelovigen, vandaag heeft Johannes ons duidelijker gemaakt waarom het Evangelie van Jezus een ongehoorde Blijde Boodschap is en blijft. God wenst zich op een absolute en volledige manier aan ons te geven. Aan elk van ons. Jezus toont ons dat wij, kwetsbare mensen, capax Dei zijn: dat wij, omdat wij mensen zijn, naar zijn voorbeeld, gelijkvormig aan God kunnen worden. In onze kleinheid zijn wij geroepen tot het goddelijke. Niet op een spectaculaire of magische wijze. Wel in alle dingen van ons gewone leven. Niet door eigen verdienste. Wel door genade. Niet op ons eentje. Wel samen met anderen, in het voetspoor van Jezus.

Is intuïtie aangeboren of kan je het ook aanleren? 2/9 - Een serie van Nikolaas Sintobin sj over intuïtie

2026-05-09T08:00:00.001+02:00

Voor LFK schreef ik een essay over intuïtie. Hier enkele uittreksels – 2/9

Intuïtie, wat is dat eigenlijk? Van de Amsterdamse filosoof Baruch Spinoza (1632-1677) leerde ik iets over een welbepaalde vorm van intuïtie. Voor hem is intuïtie de hoogste vorm van intelligentie. Zo hebben sommige mensen een buitengewone intuïtie voor wiskunde. Als je hen een complex wiskundig probleem voorlegt, weten zij meteen het antwoord. Andere mensen moeten zo’n vraagstuk stukje voor stukje ontleden om zo, hopelijk, geleidelijk tot een oplossing te komen. Niet zo voor wie zo’n wiskundige intuïtie heeft. Die ziet het meteen.

De intuïtie zoals Spinoza ze omschrijft, is iets wat aangeboren is. Je hebt ze, of je hebt ze niet. Dat ligt anders met het soort intuïtie waarop ik een beroep doe bij het schrijven (zie mijn eerste bijdrage van twee dagen geleden). Dat is intuïtie die je, alvast tot op zekere hoogte, kunt aanleren en steeds meer verfijnen.

Hoe dan? Daar gaan de volgende stukjes over!

Nikolaas Sintobin sj

Hoe een lampje dat er niet was Theresia van Lisieux toch kon verlichten - citaat

2026-05-08T08:00:00.001+02:00

Ingetreden in de Karmel als 15-jarige en gestorven op 24-jarige leeftijd, is Theresia van Lisieux een van de grote heiligen van de Kerk. Haar autobiografie (Geschiedenis van een ziel) is een parel. Het getuigt van een uitzonderlijk geloof, onderscheidingsvermogen en ervaring in de liefde.

Graag dit uittreksel.

“Op een avond na de completen zocht ik tevergeefs mijn kleine lampje op de planken waar die lampjes normaal te vinden zijn. Het was groot silentium. Onmogelijk dus erom te vragen. Ik begreep dat een zuster het mijne meegenomen had in de mening haar eigen lampje te pakken te hebben. En ik had het lampje juist zo nodig.

Maar in plaats van er verdrietig om te zijn dat het mij ontnomen was, was ik erg gelukkig. Ik begreep dat armoede niet alleen erin bestaat het zonder aangename zaken te moeten stellen, maar zelfs zonder onmisbare. Zo werd ik in die uiterlijke duisternis innerlijk verlicht.”

Hoe Isabel mij leerde om te vertrouwen op mijn intuïtie - 1/9 - Een serie van Nikolaas Sintobin sj

2026-05-07T08:00:00.002+02:00

Voor LFK schreef ik een essay over intuïtie. Hier enkele uittreksels – 1/9

Ik heb een deel van mijn studies in Frankrijk gedaan, het land van de Verlichting en de Rede. Naar het einde van dat traject toe moest ik een scriptie schrijven. Het was de eerste maal dat ik een echt lange tekst moest produceren. Mijn begeleidster vroeg me om, naar goede Franse gewoonte, eerst een plan uit te werken. Het eigenlijke schrijven zou dan niet meer zijn dan het invullen van die gedetailleerde inhoudstafel.

Na een tijd piekeren en worstelen ging ik met een klein hartje naar haar terug: Isabelle, zo kan ik niet werken. Mijn gedachten ontwikkelen zich maar terwijl ik aan het schrijven ben. Ik laat me leiden door wat zich aandient. Als ik mijn ideeën vanaf de aanvang moet opsluiten in een strakke dwangbuis, dan word ik verlamd. Haar antwoord was bevrijdend. Nikolaas, ik snap wat je bedoelt. Durf maar te vertrouwen op je aanvoelen. Dat plan zal dan geleidelijk aan wel duidelijk worden. Het was een schot in de roos. De scriptie die ik uiteindelijk indiende bleek gewoon goed, ook al was mijn manier van doen niet meteen rationeel.

Achteraf beschouwd was deze ervaring een keerpunt in mijn leven. Ze hielp me om, ook in andere domeinen van mijn bestaan, vertrouwen te krijgen in iets wat ik pas later ben gaan benoemen als intuïtie. Tot dan toe vond ik mijn spontane methode van stap voor stap aanvoelen en handelen, zonder van tevoren precies te weten waar ik zou uitkomen, toch maar vreemd. Geleidelijk aan leerde mijn ervaring me dat deze intuïtieve wijze van in het leven staan vruchtbaar kan zijn.

Nikolaas Sintobin sj

Een citaat waar je als christen niet aan voorbij kan gaan - Jan Koenot sj

2026-05-06T08:00:00.001+02:00

Deze foto maakte ik in ons bezinningscentrum in Drongen, de Oude Abdij.

Dit citaat van medebroeder Jan Koenot sj kan je daar lezen in het park, op een sprekende achtergrond.

“Wie omwegen maakt om aan het kruis voorbij te gaan, loopt gevaar ook aan het leven voorbij te gaan. Wie in zijn leven de werkelijkheid van zijn eigen kruis aanvaardt, geraakt stilaan voorbij het kruis, in het Leven.”

Jan Koenot sj

Een tip van Ignatius over hoe omgaan met geheimen - Wijsheid van Ignatius van Loyola

2026-05-05T08:00:00.001+02:00

Een tip over hoe omgaan met geheimen.

"Als je iets zegt in het geheim, spreek alsof je sprak tot de hele wereld."

Ignatius van Loyola

Laat je verrassen door de Geest - Voordracht van Nikolaas Sintobin sj over onderscheiding (video)

2026-05-04T08:00:00.002+02:00

Op 25 april ll was ik te gast in Axel, in Zeeuws-Vlaanderen. Ik heb er een voordracht gehouden over hoe je kan luisteren naar Gods Geest. Anders gezegd, hoe de ignatiaanse onderscheiding je kan helpen om God op het spoor te komen in je dagelijks leven.

Klik hier of op onderstaande afbeelding om deze voordracht te beluisteren.

Heb je een bril nodig om het Evangelie te lezen? - Het antwoord van Nikolaas Sintobin sj

2026-05-03T08:00:00.001+02:00

Onlangs kreeg ik in een interview de vraag: spiritualiteit, wat is dat? Hieronder mijn antwoord.

Je hebt het Evangelie en de brede christelijke ervaring en traditie. Vergelijk het met een weidse oceaan. De vraag is: hoe ga je je oriënteren? Hoe ga je ermee om? Spiritualiteit is een bepaalde bril, een bepaald bootje, een concrete pedagogie waarmee je je christen zijn concreet gaat vormgeven.

Aan het eind van mijn studies was ik een belijdende gelovige katholieke christen. Maar ik voelde dat er iets ontbrak. Ik kende het woord spiritualiteit wel, maar ik wist niet wat het inhoudelijk betekende. Mijn innerlijke ervaring was heel erg mager. Ik kwam nog een jaar in Leuven studeren en ik hoopte daar nog wat spirituele vorming te krijgen. En zo heb ik de Geestelijke Oefeningen van Ignatius ontdekt. Ik heb die spiritualiteit leren zien als een manier om mijn openheid naar de persoon van Jezus concreet te maken. Om er woorden voor te krijgen. Het was niet alleen een gebedsmethode, maar ook een manier om in het leven te staan.

Spiritualiteit is een leesbril om je geloofsleven, je bidden, je handelen, je luisteren, je stil zijn,… een concrete uitdrukking te geven. In die zin heeft iedereen een spiritualiteit. Je kan proberen dat allemaal zelf uit te vinden, maar dat vraagt ongelooflijk veel energie. En doorgaans ben je maar arm. Daarom is het wenselijk dat mensen de grote spirituele tradities gaan verkennen om ervan te leren. Het helpt je om intenser christen te kunnen zijn.

Nikolaas Sintobin sj

Het verschil tussen Jezus en andere grote religieuze figuren - Homilie van Nikolaas Sintobin sj voor deze zondag

2026-05-02T08:00:00.001+02:00

Homilie voor de vijfde zondag na Pasen - jaar A

Jaren geleden was ik met studenten op inleefreis in Karnataka, in het Zuidwesten van India. We gingen er om een schooltje te bouwen in een afgelegen dorp. Na afloop reisden we enkele dagen rond. We bezochten allerhande tempels. Heel oude maar ook moderne. Groot was mijn verwondering toen we rondwandelden in zo’n recent gebouwde tempel. Een van de ruimtes die we bezochten leek wel een kapel: allerhande beelden van katholieke heiligen, een mooi beeld van Maria en in het midden een groot kruisbeeld. De gids legde ons uit dat dit helemaal niet uitzonderlijk was in hindoetempels. De hindoes hebben er helemaal geen last mee om religieuze figuren uit andere godsdiensten te vereren. Voor hen geldt, bij manier van spreken, hoe meer goden of heiligen hoe liever. Veel hindoes hebben dan ook een grote achting voor Jezus. Net zoals ook andere grote religieuze tradities, in het bijzonder de islam, een bijzondere plaats toekennen aan Jezus.

Maar vandaag leert Johannes ons dat de plaats die wij christenen toekennen aan Jezus nog van een heel andere orde is. “Ik ben de weg, de waarheid en het leven” horen we Jezus zeggen in het 14^de hoofdstuk. Dit is een zinnetje dat ons zo vertrouwd in de oren klinkt dat we er misschien al te vlot over heen gaan. In de wereldgeschiedenis van de godsdiensten zijn er veel mensen die een belangrijke rol hebben gespeeld en die hoog worden geacht: Mozes, Boeddha, Confucius, Mohammed . Maar er is er geen een die van zichzelf zegt wat Jezus zegt en die daarin ook nog wordt erkend door zijn volgelingen.

“Niemand komt tot de Vader dan door Mij”. Of nog: “Wie Mij ziet, ziet de Vader.” In Jezus, en in Jezus alleen zien we de volheid van wie God is. Het is goed om ons te inspireren aan grote mensen: onze eigen heiligen of ook die uit andere tradities. Wij kunnen van alles leren van hen. Maar het is het is enkel de navolging van Jezus die ons kan leiden tot volheid van waarheid en leven. Jezus is de weg naar God. Niet “een” weg. Maar dé weg.

Vraag is nog of wij dit echt geloven. Of wij bereid zijn, écht bereid om de totaal onwaarschijnlijke aanspraak die deze woorden bevatten tot ons te laten en om daar consequent de lessen uit te trekken. Niet eenmaal. Niet af en toe. Niet enkel als we in een vrome bui zijn. Maar steeds opnieuw en in alle mogelijke omstandigheden. Het is belangrijk om ons regelmatig die vraag te stellen. Christen zijn is immers nooit een verworvenheid. Het is steeds en telkens opnieuw een vrije keuze en een engagement.

In de eerste lezing uit de Handelingen van de Apostelen noemt Lucas twee concrete punten die ons kunnen helpen bij ons verlangen om Jezus daadwerkelijk de Heer van ons leven te laten zijn. Eigenlijk kennen we ze al. Maar het is goed om er, steeds opnieuw, aan herinnerd te worden.

Ten eerste noemt hij het gebed: de intieme samenspraak met Jezus. Of het nu gaat over het bidden met de Schrift, de rozenkrans, stille aanbidding, lofgebed, bidden op je eentje of samen met anderen … De vorm doet er niet zozeer toe. Het belangrijke is wel om regelmatig tijd vrij te maken om zo maar bij de Heer te zijn. Je door Hem te laten beminnen en te laten bevragen. Naar Hem kijken en luisteren en zo meer op Hem gaan gelijken en Hem beter kunnen navolgen.

We hebben steeds duizend en een goede redenen om andere, meer dringende zaken te doen. Maar zoals liefde niet kan blijven duren als de geliefden niet regelmatig bij elkaar zijn, zo ook is het noodzakelijk dat de christen er voor kiest om tijd te verliezen in de aanwezigheid van zijn Heer.

Lucas vertelt ons vervolgens dat de eerste christengemeenschappen ook veel aandacht schonken aan wat we thans met een heel mooi woord “goede werken” noemen. Echte liefde uit zich immers ook en vooral in daden. Je kan maar echt houden van God als je ook houdt van zijn mensen. Zo belangrijk als gebed en innerlijk leven zijn, ze worden maar geloofwaardig als ze handen en voeten krijgen. Te beginnen in de naaste omgeving.

In sommige periodes van ons leven zullen we ons meer aangetrokken voelen tot gebed. In andere etappes zullen we het meer zoeken in het daadwerkelijke engagement. Beide zijn belangrijk . En wel beide tegelijk. Het zijn twee pijlers van het leven van Jezus zelf. Door ze ook in ons leven een plaats te geven laten we toe dat de Heer daadwerkelijk weg, waarheid en leven kan worden. Voor onszelf en voor andere mensen.

Mijn goede oude Jozef - een vriend blikt terug op het leven van Jozef - Lied van Georges Moustaki

2026-05-01T08:00:00.002+02:00

Het liedje is van 1969. Het heeft niets van zijn kracht verloren.

In “Mon vieux Joseph” bezingt Georges Moustaki het grootse drama van de keuze van Jozef.

Klik hier om dit lied te beluisteren en te kijken naar de beelden of klik op onderstaande afbeelding.

Onderaan vind je de originele Franse tekst een Nederlandse vertaling.

Voilà c'que c'est, mon vieux Joseph

Que d'avoir pris

La plus jolie

Parmi les filles de Galilée

Celle qu'on appelait Marie

Tu aurais pu, mon vieux Joseph

Prendre Sarah

Ou Déborah

Et rien ne serait arrivé

Mais tu as préféré Marie

Tu aurais pu, mon vieux Joseph

Rester chez toi

Tailler ton bois

Plutôt que d'aller t'exiler

Et te cacher avec Marie

Tu aurais pu, mon vieux Joseph

Faire des petits

Avec Marie

Et leur apprendre ton métier

Comme ton père te l'avait appris

Pourquoi a-t-il fallu, Joseph

Que ton enfant

Cet innocent

Ait eu ces étranges idées

Qui ont tant fait pleurer Marie

Parfois je pense à toi, Joseph

Mon pauvre ami

Lorsque l'on rit

De toi qui n'avais demandé

Qu'à vivre heureux avec Marie

Zie je wel, oude Jozef,
wat ervan komt
als je kiest
voor de allermooiste
onder de meisjes van Galilea,
zij die men Maria noemde.

Je had ook kunnen, oude Jozef,
voor Sara gaan
of voor Debora —
dan was er niets gebeurd,
maar jij verkoos Maria.

Je had ook kunnen, oude Jozef,
gewoon thuisblijven,
hout bewerken,
in plaats van te vluchten
en je te verbergen met Maria.

Je had ook kunnen, oude Jozef,
kinderen krijgen
met Maria,
en hun je vak leren,
zoals je vader het jou had geleerd.

Waarom moest het, Jozef,
dat jouw kind,
die onschuldige,
zulke vreemde gedachten had
die Maria zo vaak deden huilen?

Soms denk ik aan jou, Jozef,
mijn arme vriend,
wanneer men lacht
met jou, die niets anders wilde
dan gelukkig leven met Maria.

Waarom ik paus Franciscus zo dankbaar ben: een heerlijk aandenken aan paus Franciscus

2026-04-30T08:00:00.001+02:00

In dit korte boekje verzamelde ik citaten uit de geschriften en de interviews van wijlen paus Franciscus. Een aantal ervan heb ik de voorbije weken opnieuw op mijn blog geplaatst. Alle mogelijke onderwerpen komen aan bod: barmhartigheid, hoe Jezus geneest van haat, internet als een geschenk van God, de kerk als veldhospitaal, wat het betekent om een jezuïet als paus te hebben en veel meer.

Klik hier om dit boekje nú te bestellen. (11,99€)

Waarom vijandsliefde onmogelijk en toch mogelijk is - Een overweging van Nikolaas Sintobin sj

2026-04-29T08:04:00.002+02:00

Menselijkerwijze lijkt vijandsliefde niet mogelijk. Je kan en mag niet vragen aan een mens om zijn of haar vijand graag te zien. Zeker niet als die vijand weigert schuld te bekennen en veel kwaad (heeft) verricht en dit wellicht zal blijven doen.

Zijn wij mensen dan veroordeeld tot haat?

Een tijd geleden las ik “Terra Alta”, een schitterende roman/detective van de Spaanse schrijver Javier Cercas. Haat is een rode draad doorheen dit verhaal. Olga, een van de hoofdpersonnages, zegt er het volgende: Iemand haten is net als het opdrinken van een glas met vergif en geloven dat je daardoor diegene die je verafschuwt gaat doden.

Wie zich laat meeslepen door haat, anders gezegd, dreigt zichzelf te straffen.

Is er dan geen hoop?

Het getuigenis van Jezus gaat lijnrecht in tegen wat de meeste mensen als normaal beschouwen. Hij ervaart de vijandsliefde wel degelijk. In gruwelijke omstandigheden: terwijl Hij, onschuldig, hangt te sterven aan een kruis en zijn moordenaars niet het minste teken van berouw tonen.

Ik denk, preciezer, ik hoop en geloof dat dit raakt aan de kern van de Blijde Boodschap die het Evangelie is. Dat liefde toch mogelijk is. Altijd. Dat het liefde is die de mens verlost van het kwaad. Dus ook van haat. Niet door hard op je tanden te bijten. Wel als een geschenk dat je kan ontvangen. Pure genade. Het enige wat je zelf daarvoor kan doen is proberen je ervoor open te stellen. Het niet a priori uitsluiten. Erom vragen of ernaar verlangen in je gebed. Of alvast beginnen met vragen om erom te kunnen vragen, verlangen om ernaar te mogen verlangen.

Op een bepaald ogenblik kan het dan gebeuren dat je vaststelt dat het gebeurt. Dat het je gegeven wordt los te laten. Dat de boeien van de haat doorbroken worden. Dat je bevrijd wordt van die knagende pijn. Je kan verder met je leven.

Voor alle duidelijkheid. Vijandsliefde is geen uitnodiging tot vergeten of de andere kant uit te kijken. Het wil niet zeggen dat een land zich niet mag verdedigen tegen een onterechte aanval. Het gaat er ook niet om onaanvaardbaar kwaad te bagatelliseren of te bedekken met de mantel van de liefde. Integendeel. Liefde maakt net mogelijk om ten diepste te kennen. Ook de waarheid. Want die bevrijdt.

Vijandsliefde laat echter toe dat het eigen hart door dat kwaad niet wordt vergiftigd.

Acht ik mezelf in staat tot vijandsliefde? Ik denk het niet. Maar de ervaring heeft me wel geleerd dat het mij kan gegeven worden.

Nikolaas Sintobin sj

31 dagen lang leren danken - een nieuw boek van Nikolaas Sintobin sj, geschreven samen met Romy Kersten

2026-04-28T09:31:00.003+02:00

Ik heb een nieuw boek klaar: een dankretraite. Ik heb het geschreven samen met Romy Kersten, een jonge influencer.

Het is een origineel dankboek: het leert je danken voor alle mogelijke aspecten en ervaringen uit je leven: in vreugde en verdriet, als het je voor de wind gaat en ook als je op je tanden moet bijten. In dit retraiteboek krijg je 31 dagen lang impulsen om al biddend met een verrassende Bijbeltekst je te oefenen in dankbaarheid.

Nikolaas Sintobin & Romy Kersten, Dankretraite, 31 dagen danken, Kokboekencentrum, 2026; 22,99€.

Bestel hier het boek en krijg een gesigneerd exemplaar met wat extraatjes erbij, de dag zelf dat het in de boekhandel ligt (begin juni 2026)

De laatste plaats waar de mensen God gaan zoeken - Wijsheid van Anthony de Mello sj

2026-04-27T08:00:00.001+02:00

Anthony de Mello sj (1931 – 1987) was een Indisch jezuïet en psychotherapeut. Hij had veel aandacht voor de dialoog tussen de ignatiaanse spiritualiteit en de Indische wijsheidstraditie. De Mello is bekend om zijn korte verhaaltjes.

De wijze werd een levende legende. Men zei dat zelfs God hem eens om advies vroeg: “Ik wil wel eens verstoppertje spelen met de mensheid. Ik heb de engelen al gevraagd wat de beste plek is. Sommigen zeiden de bodem van de diepste zee. Anderen de top van de hoogste berg. Weer anderen suggereerden de andere kant van de maan, of een ster. Wat denk jij?”

De wijze antwoordde: “Verstop U in het hart van de mens – dat is de laatste plaats waar ze zullen zoeken.”

Anthony de Mello sj

De rol van Leffe bij mijn roeping als jezuïet - een getuigenis van Nikolaas Sintobin sj over zijn roeping

2026-04-26T08:00:00.001+02:00

Een tijd geleden werd ik geïnterviewd voor "Visie", het ledenblad van de EO. Hieronder een uittreksel.

Nikolaas kijkt even naar buiten, waar meeuwen krijsend langs glijden, en zoekt naar woorden. Met een hand tegen zijn borst: “Ik ervoer een innerlijke leegte. Alles was er, maar het gaf me geen perspectief. Althans: geen volledig perspectief. Ik kon mij geven, maar niet helemaal. Ik was niet echt op mijn plek, en had geen idee waar dit aan lag. De horizon was niet open.”

In het najaar van 1988 deed hij samen met zijn gebedsgroepje een stilteretraite in de abdij van Leffe. “Op vrijdagavond 11 november 1988, tijdens de gebedstijd, kwam opeens deze vraag in mijn hart: ‘Nikolaas, je hebt de laatste maanden iets nieuws ontdekt en ervaart sindsdien zo’n vreugde... heb je eraan gedacht om dit op de eerste plaats in jouw leven te zetten; wat als jij je leven helemaal beschikbaar stelt aan God en jezuïet wordt?’

Die vraag had ik mezelf nooit gesteld. Nooit eerder in mijn leven had ik mij de toekomst zo voorgesteld. Maar die vraag stellen, was hem beantwoorden. Want er was zo’n overweldigend gevoel van vreugde in mijn hart – noem het gerust een Godservaring.”

Is Jezus tegen oecumene? - Homilie van Nikolaas Sintobin sj voor deze zondag

2026-04-25T08:00:00.002+02:00

Hier vind je de tekst van mijn homilie voor deze zondag.

4^de zondag van Pasen A

Hand. 2,14a.36-41 Ps. 23/22 1 Petr. 2,20b-25 Joh. 10,1-10

De evangelietekst die we net te horen kregen kan schokken. Als mensen van de 21^ste eeuw zijn we meer en meer gewend aan het samenleven met mensen van andere godsdiensten en overtuigingen. Voldoende om te weten dat daar heel wat mooie en goede dingen te rapen vallen. Het Tweede Vaticaans Concilie stelde reeds in 1965 dat de niet christelijke godsdiensten “niet zelden een straal weerkaatsen van de Waarheid, die alle mensen verlicht.” Is dit wel verenigbaar met de harde woorden die Jezus hier spreekt over de valse en misdadige herders die Hem zijn voorgegaan. Is Jezus dan tegen oecumene?

Dit was de vraag die spontaan bij me opkwam bij het lezen van deze tekst. Op zich lijkt dit me een zinvolle vraag. Alleen, het heeft niet veel zin om deze vraag te willen beantwoorden vanuit deze tekst. Die tekst gaat namelijk niet over oecumene. In deze tekst wil de theoloog-evangelist Johannes ons doen nadenken over wie Jezus is en over het belang van Jezus. Voor christenen is Jezus inderdaad niet zomaar een optie, een interessant personage dat ons mooie verhalen vertelt over God. Voor christenen is Jezus de alpha en de omega. Alles staat of valt met Hem. Vandaar dat Johannes zo’n radicale woorden spreekt. Ik zou vandaag drie aspecten willen noemen die deze evangelietekst ons leert over Jezus.

1. Johannes zegt over de schapen en de herder dat ze elkaar kennen, en wel op een persoonlijke manier, bij naam. Als christenen geloven wij niet in de eerste plaats in een leer of in een boodschap. Wij geloven in een persoon. Geloven in Jezus nodigt uit om een persoonlijke band op te bouwen met Hem. Die persoonlijke band is er een van mens tot mens. Die relatie zal dus verschillend zijn voor elkeen en kan variëren in de loop van het leven. Je kan meer geraakt zijn door de genezende Jezus, maar ook door de onderrichtende Jezus of de lijdende Jezus of de Jezus die opkomt tegen onrecht. Zo rijk en verscheiden is de persoonlijkheid van de Heer.

2. Johannes leert ons ook dat Jezus elke mens op een unieke wijze roept. Het is geen toeval dat we deze tekst te lezen krijgen op roepingenzondag. Waartoe roept de herder zijn schapen? Om naar buiten te gaan, wetend dat de herder voorop loopt. Beste medegelovigen, de Heer roept ons om naar buiten te gaan.

Jezus vraagt ons om de wereld in trekken. Het Evangelie en het geloof zijn ons niet toevertrouwd om ze angstvallig voor onszelf te houden. Neen. We mogen en moeten het Evangelie delen met anderen. Dat betekent dat we risico’s moeten nemen. De dialoog aangaan met anderen door te luisteren en te speken. Steeds weer ontdekken wat het Evangelie kan betekenen in de diverse contexten waarin we leven en werken. Zonder angst. Immers, zo belooft Jezus ons, Hij gaat voor ons uit. Hij is bij ons en toont ons de weg. Als we echt luisteren naar zijn stem, als we bereid zijn om onderscheidend op weg te gaan, dan mogen we geloven dat we niet verloren zullen lopen.

3. In het laatste zinnetje van de evangelielezing van vandaag legt Jezus ons uit wat de vrucht is van de navolging van Hem: Ik ben gekomen, opdat zij leven zouden bezitten, en wel in overvloed. Christen worden, meer christen zijn gaat uiteindelijk over leven, over echt leven. Wat Jezus ons te bieden heeft en waar Hij ons toe uitnodigt is voluit leven. Elk op zijn of haar unieke manier. Leven zoals Jezus het ons leert: leven in liefde, een leven dus gedeeld met anderen en dat zich nergens laat door tegenhouden, zelf niet door de dood.

Beste medegelovigen, ik meen te mogen zeggen dat Jezus wel degelijk voor oecumene is. Anders zou onze Kerk de oecumene niet zo genegen zijn. Wij kunnen veel leren van de andere godsdiensten. Maar er is maar één Heer waarvan wij geloven dat Hij dé Weg, dé Waarheid en hét Leven is. Zijn naam is Jezus.

Als Ignatius van Loyola een toekomstige heilige aanraadt om niet te veel te bidden - Citaat

2026-04-24T08:00:00.001+02:00

Onderstaand citaat komt uit een brief van Ignatius van Loyola aan Francisco de Borja, hertog van Gandía en onderkoning van Spanje. Ignatius schreef deze brief aan Francisco kort nadat deze, eerst in geheim, jezuïet was geworden. Hij was toen nog steeds onderkoning van Spanje. De later heilige Francisco de Borja sj besteedde vele uren per dag aan gebed. Té veel, vond Ignatius. Hij schrijft :

“Ik verkies dat de helft van die tijd omgezet wordt in studietijd, want de kennis … blijkt altijd heel belangrijk of nuttig voor de toekomst. Besteed die tijd voor het bestuur van uw staat, voor geestelijke gesprekken …

Het leidt geen twijfel dat er meer verdienste is voor de ziel en meer genade als ze van haar Heer kan genieten in verscheiden activiteiten en op verschillende plaatsen, eerder dan in één enkele …” (20 september 1548)

God kan je vinden in alle dingen, niet alleen in gebed.

De erfenis van paus Franciscus, een mensenmens - Nikolaas Sintobin sj in gesprek met Lieve Wouters - Video

2026-04-23T08:00:00.001+02:00

Voor Otheo ging ik in gesprek met journalist Lieve Wouters over de nalatenschap van paus Franciscus.

Klik hier om de video te bekijken of op onderstaande afbeelding.

De tien tips van Franciscus om je geloof ten volle te beleven - Waarom ik paus Franciscus zo dankbaar ben en blijf

2026-04-22T08:00:00.002+02:00

Graag geef ik nu nog deze tien tips mee. Ze komen voort uit diverse teksten en toespraken van paus Franciscus. Het is zijn waardevolle en praktische raadgevingen om te groeien in je geloof en dus in het leven. Dank, beste paus Franciscus!

1. Zoek overal Jezus.

2. Gebed is de adem van het geloof.

3. Jezelf leren kennen is niet makkelijk!

4. De werkelijkheid is belangrijker dan ideeën.

5. Spreek met je hart, handel met je hart.

6. Volg de heiligen, ieder op zijn eigen weg.

7. Nederigheid is de toegangspoort tot alle deugden.

8. We hebben bruggen nodig, geen muren.

9. Open de deuren.

10. Er is geen heiligheid zonder vreugde.