incinmedia

İBB: "Cumaya gittik gelcez..."

2018-01-15T08:11:00.002+03:00

İstanbul Büyükşehir Belediye Meclisi üyeleri şubat ayında 40’arlı gruplar halinde Kudüs’e gidip Mescid-i Aksa Camisi’nde cuma namazı kılma kararı aldı. İBB Meclisi üyelerine yurt dışına çıkışta ilk kez kota uygulanmayacak ve tüm üyelerin çıkışına izin verilecek.

Suriye sınırına tank...

2018-01-15T07:54:00.001+03:00

Varto'da mezar yıkımı...

2018-01-15T07:40:00.001+03:00

Varto'ya bağlı Kolan köyünde bulunan “İsmail Ronahi Mezarlığı” askerler tarafından iş makineleriyle yıktırıldı. Cenazelerin alınmış olabileceğinden şüphe ediliyor.

Doğan Grubu nasıl kurtuldu?

2016-08-27T14:45:00.000+03:00

6 Eylül 2016 tarihli e-posta: Hasan Doğan’ın yanı sıra, Sabah ve A TV’nin de sahibi Turkuvaz Medya Grubu’nun CEO’su Serhat Albayrak ve Bakan Berat Albayrak’a gece saat 02:25’te gönderilmiş. Konu, Yalçındağ’ın Jandarma Genel Komutanı Yaşar Güler’i ziyaretinde konuşulanlar.

Yalçındağ şunları yazmış: “10 gün önce Yaşar Paşa’ya Ankara’da geçmiş olsun ziyaretinde bulundum. Yanıma (Doğan TV Ankara Temsilcisi) Hande Fırat’ı da aldım. Yaşar Paşa şöyle lafa başladı; Mehmet Ali bey eğer Aydın bey (Aydın Doğan’ı kastediyor) sizi tekrar bu göreve getirmeseydi belki de bugün Doğan grubu olmayacaktı. Siz geldiniz grup kurtuldu ama siz de iyi şeyler yaptınız. Teşekkür ederiz. Ama bundan sonra da beklentimiz bu birlik beraberliğe sahip çıkmak. İnşallah bu ayarda gidersiniz dedi. ( bu arada bunları bayağı asker sertliğinde söyledi:) ). Bende emredersiniz komutanım dedim.”

Mertlik mertebesi...

2016-08-12T15:49:00.000+03:00

“Ahmet Hakan, Nuray Mert, Arzu (karısı Arzuhan Yalçındağ’ı kastediyor) ve ben Bodrum’da 12/ağustos cuma akşamı sohbet. Nuray Mert Sayın CB mızın hayranı olmuş, ‘doğru konuşalım olmasaydı mahvolmuştuk’ der. Arzu sorar neden akademisyenler yurt dışında gazete ilanları vermiyorsunuz düşüncelerinizi anlatsanız çok hoş olur. Nuray cevaben çok doğru olur ben bir yoklayayım etrafı der.”

Erdoğan: "Karayılan ölümsüzdür!"

2016-08-10T15:20:00.000+03:00

PKK lideri Abdullah Öcalan, Urfa'nın Murat Karayılan'la birlikte, kendisinin ve Salih Müslim'in mensubu olduğu Karayılan aşireti tarafından kurtarıldığını söyledi. 15 Temmuz'un ardından düzenlediği mitinglerden birinde, Cumhurbaşkanı Erdoğan da Ulubatlı Hasan, Nene Hatun, Koca Seyit ve Kara Fatma gibi isimlerle birlikte Karayılan aşiretinin de adını anarak övmüştü.

Öcalan, İmralı'da HDP heyetinin de hazır bulunduğu müzakere aşaması olarak nitelendirilen 4 Şubat 2015 tarihli toplantıda "Karayılan da, ben de, Salih Müslim de aynı aşiretteniz. Meşhur bir aşirettir. Ben aşiretçilik yapmasını bilmem. Bundan pek memnun da değilim. Ama Urfa'nın kurtuluşu, işgale giden 300 kişilik Fransız askerinin Suruç önlerinde pusuda öldürülmeleriyle oluyor. Antep'te de Karayılan vardır, meşhur. Onların direnişi önemlidir. Yani iyi kötü bir şeyler yaptık. Şimdi o tarihe dayanarak yeni bir ittifak yapmak istiyoruz. Ancak koalisyon elimizden alındı. Kürtler bir anda kıymete bindi. Bu Elize Sarayı'nda karşılamalar vb. bilinçlidir." dedi.

Cumhurbaşkanı Erdoğan da, 10 Ağustos 2016 günü Beştepe'deki sarayın önünde toplanan kalabalığa, demokrasi nöbetlerini sona erdirme çağrısı yapmak üzere hitap ederken Karayılan aşiretini "ölümsüz şehitler" arasında andı. Erdoğan, darbecilerin hesabının şehitlerin ruhunu gözardı etmeleri nedeniyle bozulduğunu söyledi. Erdoğan taraftarlarına "Şehitler ölmez, vatan bölünmez. Rabbimiz müjdesini veriyor. Onlara ölüler demeyiniz. Onlar diridirler ama siz bilemezsiniz. Ulubatlı Hasanların, Koca Seyitlerin, Nene Hatunların, Kara Fatmaların, Karayılanların soylarının kuruduğunu zannetmişler" diye seslendi.

Randevu

2016-08-03T15:46:00.000+03:00

“03/ağustos Çarşamba akşamı geç saatte Hande Fırat ile birlikte Sayın CB’mızı ziyaretimizden sonra çıkarken Hasan bey Hande ile Aydın beyle birlikte randevu konusunu konuşmuş. Siz isteyin randevuyu bir bakalım dediğini AD ye ertesi gün ilettik. Hande AD’ye demişki Mehmet Ali beyle birlikte olacak. AD 2 gün sonra beni çağırarak bu randevuyu sadece benimle değil Vuslat’ı da yanına alacağını söyledi. Gerekçe olarak Vuslat’ın eşi Ali’nin (işadamı Ali Sabancı’yı kastediyor) işlerinin bizim yüzümüzden kötü gittiğini ve bu sebeple de Vuslat da bu oyuna dahil olmak istiyor dedi. Benim yaptığım işe devam edeceğimi Vuslat’ın ise yurt dışında çalışmalar yapmak istediğini ve olan olayların yurt dışında anlatılmasına yardımcı olacağını anlattı. Bende cevaben Vuslat ve Ali daha düne kadar bizden ( AK Partiden ) nefret ederken nasıl gidip yurt dışında bu olanları samimiyetle anlatacak, nasıl Sayın CB mızı, nasıl bu darbeyi, içten anlatacak. Bu doğru bir karar değil hoş karşılanmayacaktır dedim. (…) Daha sonra AD Hande Fırat ile konuşur ve CB randevusuna Vuslat’ı da dahil etmek istediğini anlatır. Hande bunun çok yanlış olduğunu böyle bir şey yaparsanız randevuyu riske atarsınız der. Hatta Hasan Doğan’ın randevu için kesin değil uğraşacağız bir bakalım dediğini hatırlatmış. AD bunun üzerine karar değiştirir ve bana ‘seni de götürmeyeceğim ben yalnız gideceğim’ der. Burada niyet yine iyi giden birşeyi bozmaktır.”

Başkomutan ve teşekkür...

2016-07-16T15:41:00.000+03:00

18 Ağustos tarihli e-posta:

‘Günlük’olarak kaydedilen mesajda şöyle deniyor: “Sağolsun Hasan Doğanın yardımıyla hemen darbe sonrası Sayın CB mızı telefonla arayarak geçmiş olsun dileklerimi ilettim kendisine sayın başkomutanım diye hitap ettim hoşuna gitti, anayasamızda böyle söylüyor sen de rahatlıkla söyle dedi, gülüştük, çok keyifliydi. Ve telefona AD’ı (Aydın Doğan’ı kastediyor) verdim. Çok uzun zamandır ilk kez telefonla konuştular. Bence iyiydi. Daha sonra aile fertleri bana teşekkür edeceklerine, ‘bizde zannettik ki CB ı kendi aradı babama teşekkür etti dediler. Küçümsediler işi. Beklentileri sayın CB mızın AD’yi arayıp teşekkür etmesiymiş.”

Mehdi Eker Hakan Fidan'la görüştü

2016-07-15T22:30:00.000+03:00

AKP Genel Başkan Yardımcısı Mehdi Eker, darbe girişiminden 9 gün sonra Habertürk'e yaptığı açıklamada, Cumhurbaşkanının ve Başbakanın aramalarına cevap alamadığı saatlerde MİT Müsteşarı Hakan Fidan'la görüştüğünü açıkladı.

Eker, "Dikmendeydim uçak seslerini duydum. Anormal bir şey olduğunu hissettim. Efkan Bey'i aradım ulaşamadım, Bekir Bey ile görüştüm o da bilmiyordu. Sonra Hakan Bey'e ulaştım. Bir sıkıntı olduğunu, nasıl bir sıkıntı olduğunu sordum. 'Bizi zorluyorlar' dedi. Hakan'la benim görüşmem 10:30 sıralarında görüştüm.Tam darbe olarak tarif etmedi. 'Kimler' dedim, 'Nedir' diyince bana, hava ve jandarma içindeki paralelcilerin harekete geçtiği söyledi. Sesi de kötüydü. 'Çok sıkıntı var' dedi kapattı telefonu. Belli ki var sonuçta bu, öncesinde anlaşılamamışsa üç kişinin karar verip yaptığı bir iş değil. Günler öncesinde hazırlıkları yapılmış." dedi.

Daha sonra önce Çankaya'ya, ardından da Meclis'e gittiğini söyleyen Eker, burada yaşananlar hakkında da şunları söyledi: "Ayrancı tarafından geldik, bize de atış yaptılar. Sabah 06:00 gibi bir hamle daha yapıp helikopterle indirme yapmak istediler. Orda da yine Meclis'in korumaları onlara silahla ateş ettiler, çatışma çıkacak gözleri yemedi, inemeden gittiler. Gece boyunca tanklarla girmeye kalktılar, giremediler"

Sedat Ergin'in yerine Ahmet Hakan

2016-05-11T21:30:00.000+03:00

11 Mayıs 2016 tarihli e-posta: Saat 21:31’de gönderilmiş.

‘Konu: Ahmet Hakan.’ Şöyle deniyor: “Bildiğiniz gibi uzun zamandır Hürriyet gazetesinde yapılan hatalar, yanlışlar ve gazetedeki satış kaybı sebebiyle mevcut genel yayın müdürünün (Sedat Ergin’i kastediyor) değiştirilmesi gerektiği konusunda 2 aydır çalışmalar yapmaktayım. Sedat değiştiğinde kim olmalı ki ben kefil olayım diye ciddi bir araştırma yapmaktayım. Sonunda benim sorumluluğumda işi yeni birine teslim edeceğim ama beni zor durumda bırakacak biri olmaması lazım. Bu arada Vuslat (Aydın Doğan’ın kızı, Ali Sabancı’nın karısı, Hürriyet Gazetecilik Yönetim Kurulu Başkanı Vuslat Doğan Sabancı’yı kastediyor), ‘ben Sedat’a çok güveniyorum benim adamım oldu’diye Sedat’tan vazgeçmiyor. Sedat benimle yaptığı her toplantıyı Vuslat’a gidip anlatıyormuş diye Sedat’a çok güveniyormuş.

Diğer taraftan Aydın bey de nasıl olsa Sedat değişecek diye düşündüğü için kim olmalı ki rahat etsin ve güvensin diye bir çalışma içinde. Ahmet Hakan’ı düşünüyorum dediğinde ben Ahmet ile uzun toplantılar yaptım. Ahmet’te şunun farkındaki biz birbirimizi anlamalıyız ki birlikte çalışalım. Sonunda gördüm ki ben Ahmet’e kefil olabilirim. Benimle çok paralel düşünüyor. Ayrıca sadece size bağlı olursam çalışırım, Vuslat hanım müdahale ederse çalışamam diyor. Bugün gazeteciler.com da çıkan haber ilginç. Çoğu doğru. Vuslat’ın kendi yapmak istediği, Aydın beyin olmaz dediği dahil doğru. Vuslat genel yayın müdürü olacakmış. Olmaz dedi. Ben Ahmet ile bu işi yapabileceğimizi düşünüyorum. Düşünmekte fayda görüyorum.”

Yalçındağ: "Aradan çıkarıldım"

2016-05-11T15:17:00.000+03:00

13 Mayıs 2016 tarihli mail: Saat 18:57’de gönderilmiş.

Erdoğan’ın Özel Kalem Müdürü Hasan Doğan’a hitaben şöyle deniyor:

“Hasan bey kolay gelsin. Geçen gün Sayın Cumhurbaşkanı’mız Hilton Oteline gelmiş. Benim bilgim yoktu, olsa zatıalilerini kapıda karşılardım. Bizimkiler bana haber vermemişler ve Vuslat, (Aydın Doğan’ın kızı, işadamı Ali Sabancı’nın karısı Hürriyet Gazetecilik Yönetim Kurulu Başkanı Vuslat Doğan Sabancı’yı kastediyor) İbrahim Kalın (Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü) beyle görüşerek haberleşerek orada karşılamak talebinde bulunmuş, hatta Aydın beyle birlikte. Sonra askeri protokol Aydın beyin karşılama Ekibinde olmasının uygun olmayacağını bildirmiş. Vuslat ise İbrahim beyle görüşerek oraya davet edilmiş. Ve gitmiş Beyfendiyi kapıda karşılamış. Olabilir çok normal tabiki. Ama burada bu iş şöyle satılıyor, işte bizde Külliye ile temas kurabiliyoruz. Bu beni biraz sıkıntıya sokuyor. Sadece bilgi vermek istedim. Kolay gelsin.”

‘Sürpriz ziyaret’

2016-05-10T15:32:00.000+03:00

10 Mayıs 2016 tarihli e-posta: 14:16’da gönderilmiş.

“(CHP) Yalova Milletvekili Muharrem İnce ziyarete geldi. Meral hanımın (MHP liderliğine soyunan Meral Akşener’i kastediyor) çıkışının siyaseti hareketlendirdiğini, bunun arkasından CHP'de de değişimin önünün açılacağını bunun bir fırsat olduğunu, bu fırsatı iyi kullanırsak Başkanlığın önünün tıkanacağını ve vakit geçirmeden bu projeye destek olunması gerektiğini, burada da Doğan Medya ve Hürriyet'in çok önemli konumda olduğunu anlattı. Başkan olunduğu takdirde artık Türkiye’nin kötü günlere geçeceğini ve yapılacakların durdurulamayacağı anlattı. Hadi destek olun yapalım şu işi çıkarın beni ortaya dedi. Bu işi yapacak tek kişi kendisinin olduğunu ifade etti:))) Benim cevabım; Medyanın siyasete karışmasının doğru olmayacağını, siyaseti yönetmeye kalktığımız için çok prestij kaybettiğimizi söyledim. Nasıl olsa bir gün Kılıçlaroğlunun yerine geçme şansının olduğunu böyle işleri biraz zamana bırakmakta fayda olacağını anlattım. Yok yok hemen acele yapıp durduralım Tayyip beyi diyor:)) Diyecektim ki en yanlış adrese geldiniz, ama kendimi tuttum, Hayırlısı olsun bir bakalım dedim, ayrıldık. Kolay gelsin.”

İncir kurdu Sedat Ergin

2016-05-06T15:29:00.000+03:00

6 Mayıs 2016 tarihli e-posta

“Bu dönemde grubumuzla ilgili artıların ve eksilerin muhakemesini yaparsak hepimiz için faydalı olur. Net olunması gereken 2 konunun Paralel ile mücadelede ve Başkanlık sistemi olduğu kanaatindeyim. Alınan bu değişim kararının 1 gün, 1 hafta, 1 ayda değil uzun süre önce alındığını biliyoruz. Her türlü ayrıntısına kadar planlandı ve en doğru zaman beklendi. Şu anda AK Parti ve Sayın Tayyip Erdoğan en güçlü olduğu günleri yaşıyor. Hem içerde hem de dışarda. Türkiye’nin bir numaralı konusu olan Terörle mücadelede yol haritası başarıyla sürdürülüyor. Motor ısındı bundan sonra durması mümkün değil. Ancak tam temizlik olduğunda motor kapanacak, bu konuda herkes ne yaptığını ve ne yapacağını biliyor. Yeni Başbakan ile 1 yıla kalmadan Partili Cumhurbaşkanı veya Başkanlık modelinin gelmesi için çalışılacak."

“Son olarak bugün Hürriyet gazetesinin manşetini büyük sorumsuzluk ve düşmanlık olarak görüyorum. İş bitmiş gitmiş neye yarayacak bu manşet anlamakta zorluk çekiyorum. Kafasızlığın daniskası Sedat’ın yaptığı (Hürriyet Genel Yayın Yönetmeni Sedat Ergin’i kastediyor). Yine bir çuval inciri berbat ettiğimizi düşünüyorum. Yazık.”

Panama bandırası...

2016-04-03T16:04:00.000+03:00

Uluslararası Araştırmacı Gazeteciler Konsorsiyumu’nun(ICIJ), 3 Nisan’da yayınladığı, birçok kişi ve şirketin off-shore yatırım faaliyetlerini ortaya çıkaran ‘Panama belgeleri’nin birinci bölümünün sarsıntısı geçmeden önceki gün ikinci bölümü de yayınlandı. Dünyanın en güvenilik hukuk firmaları arasında gösterilen Panama menşeli Mossack Fonseca’dan sızdırılan ikinci dalga belgelere 214 bin şirkete ait yeni kayıtlar eklendi.

Türkiye’den 100 civarında şirketin 600’dan fazla kişinin bilgilerinin bulunduğu sızıntıda İngiltere’den 17 bin, Rusya’dan 11 bin, Birleşik Arap Emirlikleri’nden 8 bin, ABD’den 6 bin, Fransa’dan 304 ve Almanya’dan 200 şirketin bilgileri bulunuyor. Panama belgelerinde yer alan dikkat çeken bir diğer isim Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın ‘aile dostumuzdur’ dediği Suudi işadamı Yasin El Kadı. El Kadı, Erdoğan’ın oğlu Bilal Erdoğan’la ticari ilişkileri olduğuna dair 25 Aralık fezlekesinde de ismi geçen isimlerden biriydi. El Kadı 11 Eylül’den sonra BM Güvenlik Konseyi’nin ‘Terörü Finanse Edenler‘ listesine girmişti.

Türkiye’den önemli isimler
Business HT’de yer alan haberde Panama belgeleri’nin ikinci dalgasında Türkiye’den Zorlu Enerji, Çalık Enerji, Sembol İnş, Koç Holding şirketleri, Sabancı, Ulusoy aile üyeleri bulunduğu iddia ediliyor. Listede dikkat çeken isimler ise şöyle ; Ömer Sabancı, Vuslat Doğan Sabancı, Mehmet Emre Zorlu, Olgun Zorlu, Vakkas Altınbaş, Hüseyin Altınbaş, İmam Altınbaş, Nurettin Çarmıklı, Erol Çarmıklı, M. Oğuz Çarmıklı, Eski Galatasaray Spor Kulübü başkanı Adnan Polat, eski Beşiktaş başkanı Serdar Bilgili, Tuncay Özilhan, Mehmet Hattat, İdil Yiğitbaşı.

Erdoğan’ın çocuklarına burs veren Gür de listede
Panama belgelerinde Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’a yakınlığıyla bilinen ve çocuklarına burs veren Gürmen Group’un sahibi Remzi Gür de var.

Damadın yöneticilik yaptığı Çalık da geçiyor
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın, başbakan adayları arasında adı geçen damadı ve Ekonomi Bakanı Berat Albayrak’ın uzun yıllar yöneticilik yaptığı Çalık Holding de Panama belgelerinde yer aldı. Erdoğan’a yakın işadamlarından olan Mehmet Cengiz, belgelere göre hesabını Türkiye kaynaklı açtırmadı. Kendini İsviçre merkezli bir iş adamı olarak gösteren Cengiz, Bonito International isimli şirketle ilişkili. Cenevre bağlantılı şirket, 1999’dan 2006’ya kadar aktif olarak kullanılmış. YENİHAYAT EKONOMİ

panamabelge

Panama menşeli Mossack Fonseca’nın 200 binden fazla hesabın ayrıntılarını içeren ikinci kısmı yayınlandı. İkinci dalgadan Türk iş dünyasını tanıdık isimlerinin çıkması dikkat çekti.

Şimşek: Offshore aracılığı ile vergi kaçırmak yolsuzluktur

Ekonomiden Sorumlu Başbakan Yardımcısı Mehmet Şimşek, offshore şirketler aracılığıyla vergiden kaçmanın yolsuzluk kapsamında değerlendirildiğini söylemiş ve vergi cennetlerindeki gizlilikle mücadele ettiklerini ifade etmişti. Ekonomik Kalkınma ve İşbirliği Teşkilatı (OECD) bünyesinde vergi cennetlerindeki gizliliğin ortadan kaldırılması ve bilgi paylaşımının artırılması adına da girişimlerde bulunuluyor.

İstifalar Başladı

Panama belgelerinin 3 Nisan 2016’da yayınlanan ilk bölümü, 12 devlet başkanı ve 143 politikacının adının geçmesi nedeniyle birçok ülkede yolsuzluk soruşturmalarının açılmasına ve bazı üst düzey istifalara sebep olmuştu. Belgelerde adı geçen İzlanda Başbakanı David Gunnlaugsson, sızıntının ardından başlayan protestolar sonucu istifa etmişti. İngiltere Başbakanı David Cameron da 2009-2015 döneminde elde ettiği gelir ve ödediği vergilerin kayıtlarını kamuoyuyla paylaşmak zorunda kalmıştı. Diğer taraftan, belgelerde yakın arkadaşlarının isimleri de geçen Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, sızıntıyı “Rusya’yı istikrarsızlaştırma çabaları” olarak nitelendirmişti.

Suudi Arabistan Kralı Selman bin Abdülaziz el-Suud: Kral Selman’ın Virjin Adaları’ndaki şirketleri aracılığıyla Londra’da 100 milyon TL değerinde ev satın aldığı ve bir futbol sahası büyüklüğünde lüks bir yatı olduğu ortaya çıktı.

Arjantin Cumhurbaşkanı Mauricio Macri: Belgelere göre Macri’nin, babası Francisco ve kardeşi Mariano ile birlikte Bahamalar’da Fleg Trading adında bir şirketi bulunuyor. Macri bu şirketi mal beyanında göstermemişti.

Eski Irak Başbakanı İyad Allavi: Irak’ta Başbakanlık ve Cumhurbaşkanı Yardımcılığı yapmış olan Allavi’nin Panama’da şirketleri olduğu ve bu şirketler üzerinden biri 4.5 milyon TL değerinde olmak üzere İngiltere’de iki evi olduğu ortaya çıktı.

Ukrayna Cumhurbaşkanı Petro Poroşenko: Ukrayna’da çikolata kralı olarak bilinen Proşenko’nun Prime Asset Capital adlı bir şirkette hisse sahibi olduğu belgelerde yer alıyor.

Off-shore şirket ne işe yarar?

Aslında açılması yasal olan offshore hesaplar bir yandan varlıklı kişilerin yüksek vergilerden kaçınmasını sağlarken diğer yandan da paravan şirketler aracılığıyla kara para aklama gibi kötüye kullanımları da beraberinde getiriyor. Offshore hesaplar ayrıca farklı maksatlarla kullanılıyor
Ticari sırları korumak
Marka imajını korumak
Kazıklanmaktan korunmak
Kaçırılmaktan korunmak
Gelecekteki eski eşinizden korunmak
İflas edip zengin kalmak
Vergi kaçırmak
Rüşvet vermek
Pazarları manipüle etmek
Yolsuzluğu gizlemek
Silah ve uyuşturucu ticareti
Terörü finanse etmek

işte Türkiye’den önemli isimler ve tam liste

Abdülhamit Yurt
Abdülkerim Merdan Araz
Adan Tuncer
Adem Aykurt
Adil Kuralı
Adil Nazmi Özden
Adnan Polat
Ahmet Akyol
Ahmet Ali Ağaoğlu
Ahmet Fahri Yiğitbaşı
Ahmet Kibar
Ahmet M. Aydın
Ahmet Rasim Tükek
Ahmet Soybaş
Ahmet Toksöz
Ahmet Ünver
Ahmet Vefik Gözüm
Ahmet Yasin Çiftçi
Akbal Gündüz
Alaeddin Taman
Alain A. Danon
Ali Akman
Ali Altınbaş
Ali Can Verdi
Ali Cavit Akşehirlioğlu
Ali Cingillioğlu
Ali Fuat Ekşi
Ali İpeker
Ali Levent Orhun
Ali Öcal
Ali polat
Ali Somal
Ali Sulyak
Ali Ulvi Orhan
Alisdair G. Dündaş
Alon Ovadya
Alp Bülent Bulut
Alp Şenbay
Andre James Mullin
Arı Aslan Birol
Arif Kenenci
Arif Mehmet Madenci
Arif Özozan
Aslı Çetinceviz
Asuman Uygur
Atilla K. Köksal
Ayhan Karaosmanoğlu
Ayhan Mızrakçı
Ayhan Özdemir
Aykan Erdoğan Semizer
Ayşe Melis Börtcene
Ayşe Mina Bezmen
Aytek Savkan
Bahadır Teker
Barış Yiğit
Baysan Pamay
Behçet Kerem Ertan
Bekir Güreş
Benzat Yıldırımer
Beyazıt Özgan
Beyza Durmaz
Bilal Balcı
Birgül Akşehirlioğlu
Boris Gelman
Brad Langford
Buğra Kavuncu
Burak Başlılar
Burak Orucu
Burak Uygur
Bülent Dandin
Bülent Ferdağ Acar
Bülent Hakan Dülge
Bülent Karani
Can Ergenekon
Can Kadıköy
Can Senem Gürün
Caner Cevdet Akçalı
Cebrail Nakkaş
Celal Kölük
Cem Akçalı
Cem Şenbay
Cemal Metin Şekirden
Cenap Oğan Şengel
Cengiz Erdoğan
Cenk Küçük
Cihangir Vatandost
Cumhur Güzelçiftçi
Cumhur Kemal Turam
Cüneyd Yuzak
Cüneyt Özgümüş
Cüneyt Zencirci
Çalış Köroğlu
Çem Şirin
Daria Yurdaer
David Meen
Değer Şahbaz
Demir Birmek
Demir Girmek
Dezi Torel
Diloy Gülün Kılıç
Dupont Janti
Ece Özgümüş
Elif Güney
Elif Mirza
Elif Yakut
Eliza Nataşa İsrailyan
Emin Bitlis
Emine Bilge Baysal
Emine Neslihan Örnekal
Emir Ethem Ünsal
Emir Evirgen
Emre Baysal
Emre Gürsel
Emre Kurttepeli
Emre Paksoy
Emre Yıldırım
Enver Eren Veral
Ercüment Gündem
Erdal Bastiyalı
Erdem Mirza
Erdi Bastiyalı
Eren Günhan Ulusoy
Erkan Erkek
Erkan Genç
Erkan Özmen
Erkut Mirza
Erkut Yücaoğlu
Erol Çarmıklı
Erol Kalkan
Erol Lodrik
Erol Sevimlisoy
Erol Tim Şahin
Erol Toksöz
Esat Kemal Denizeri
Esat Koray
Eser Tümen
Esin Günay
Esra Acar
Fatih Naci Yalçın
Fatma Tusgül
Feray Alpay
Ferhat Pazarbaşı
Fettah Tamince
Feyyaz Piroğlu
Fırat Tüzün
Fikret Has
Firuz Barbaros Bağlıkaya
Frithjof Mathias Fuchs
Fuat Yalvaç
Geissler Cruz Graca
Gonca Yaprak Özdemir
Gökçen Adıgüzel
Gökhan Özdemir
Gökhan Şıkrak
Gül Delemen
Güldem Kurttepeli
Gülgün Akdağ
Gülsevin Çıtlak
Güneş Biray
Güray Zora
Gürsel Burak Öymen
Hakan Gönüllü
Hakan Murat Öztürk
Hakan Yabaş
Halis Demir
Halit Güran
Hamdi Karabulut
Harun Bayramoğlu
Hasan Burak Kaleli
Hasan Cansız
Hasan Özdemir
Hasan Semih Çıdam
Hasan Serdar Akçalı
Hasan Uçan
Hatem Duru
Hatice Cemre Birand
Hezi Darsa
Hüeyin Ayduk
Hünkar Karakaşlar
Hüseyin Başaran
Hüseyin Eden Mısırlı
Hüseyin Ersin Takla
Ian Connor
Indira Cruz Graca
İbrahim Betil
İbrahim Çelik
İbrahim Karakaş
İbrahim Kölük
İbrahim Romani
İbrahim Seyfettinoğlu
İbrahim Yetginler
İdil Yiğitbaşı
İdris Halil İbre
İhsan Çetinceviz
İhsan Metin
İlhan Kamış
İlhan Nejat Akdağ
İmre Barmanbek
İnan Altınbaş
İnan Kıraç
İpek Barbaros
İsmail Enes Algan
İsmail Erman Erdoğan
İsmail Öncel
İsmail Özek
İsmail Yalçın Delemen
İsmet Mura
İzak Alaluf
İzak Koenkaş
Jane Carolyn Robson
Jean-Marie Jegoux
Jeki Levi
Jose Luis Suares Montano
Joseph Saso
Kadir Onur Lüleci
Kadir Surui Drin
Kazım Recai Ayanoğlu
Kemal Güleryüz
Kemal Tahir Güleryüz
Kenan Özkazım
Kerim Erben
Kerim Eren
Kerim Kumla
Kimmo Tapio Haapa
Kirkor Murat İsrailyan
Kora Haver
Korhan Akkok
Kurt Korkut Jolker
Levent Koper
Liya Düvenyaz
Lusintak Tüzün
Lütfü Küçük
Mahir Zra
Malatya Kohen
Maria de Lourdes Rodrigues Mazariegos
Marina Niermann
Matilde Venturi
Mazlum Hüseyin Utabay
Mehmet Ali Birand
Mehmet Ali Fincan
Mehmet Ali Kantar
Mehmet Aydın
Mehmet Aydınlıoğlu
Mehmet Burak Vardan
Mehmet Cem Bodur
Mehmet Dilber
Mehmet Duru
Mehmet Emre Zorlu
Mehmet Erden Kışlal
Mehmet Erkan Erkek
Mehmet Esat Uluveren
Mehmet Hattat
Mehmet Levent Küçük
Mehmet Necati Yağcı
Mehmet Satuk
Mehmet Sepil
Mehmet Serhan Ünsal
Mehmet Tarkan Karakaya
Mehmet Tolga Güney
Mehmet Turgut Ebrem
Mehmet Uğur Esin
Mehmet Yeşildere
Mehmet Yeşildere
Mahmut Levent
Merve Harzadin Saha
Mesut Sandıkçı
Mete Gürsel
Mete Kerimoğlu
İlyas Murat
Mine Ekal
Mine Kaya
Mordo Damon
Moris Algazi
Mualla Özdemir
Muharrem Turmuş
Murat Asal
Murat Barış Tansever
Murat Başer
Murat Doğan Erden
Murat Esen
Murat Koray
Murat Saner
Murat Saner
Murat Simaylı
Murat Sungur Bursa
Murat Türel
Murat Türel
Murat Tüzün
Musa Yahya
Mustafa Akgün
Mustafa Alp
Mustafa Arhan Kayar
Mustafa Doruk Yılmaz
Mustafa Ersan Sevdisan
Mustafa Ertan Sevdisan
Mustafa Halidun Pasin
Mustafa Lebib Mısırlı
Mustafa Mehmet Günyeli
Mustafa Mirze
Mustafa Necati Abacoğlu
Mustafa Necdet Bezmen
Mustafa Tatlıcı
Mustafa Tuna
Mustafa Uğur Demirci
Muzaffer Sumru Akçalı
Mükremin Altuntaş
Müslüm Fincan
Naci Pırlanta
Naime Kohen
Nazmi Canbaz
Neal Lindsey
Necmettin Mehmet Ürgüplü
Necmi Alper Sümer
Nelson Kent
Nevzat Balkır
Nevzat Balkır
Nihat Cem Ertem
Nihat Yalvaç
Nilay Alpaslan
Nilüfer Sayder
Nur Delemen
Nurcan Yılmaz
Nurettin Baykara
Nurettin Çarmıklı
Nurettin Eroğlu
Nuri Güzel
Nuri Osman Akgül
Nusret Altınbaş
Oğuz Çarmıklı
Okan Bahşiş
Okan Yücel
Oktay Bıçakçıoğlu
Oktay Leblebici
Olgun Zorlu
Olivia Emanuelle Dara Thong
Onur Sait Aksu
Orhan Çelikkol
Orhan Eşref Çelikkol
Orhan Remzi Karadeniz
Orkun Özek
Osman Soybaş
Ömer Çelik
Ömer Sabancı
Ömer Tuğrul Bilhan
Öner Mahmut Tezcan
Özcan İşsever
Özcan Tahincioğlu
Özgecan Kızıldağ
Özkan Taman
Özlü Yalaza
Pakize Oya Narin
Prodromos Kürükoğlu
Raim Tabakoğlu
Refik Arif
Reful Saso
Remzi Gür
Rıfat Emre Sönmez
Rıza KaanFeratoğlu
Rıza Kutlu Işık
Rıza Oğuz Bozkurt
Rıza Kutlu Işık
Robert Bell
Ronald Cruz Graca
Rüksan Ürgüplü
Rüşdü Saracoğlu
Sabahattin Su
Sadık Burak Yahşi
Salahattin Bastıyalı
Salahattin Baysal
Sami Herman
Sarkis Semerciyan
Sebahattin Somal
Sebahattin Somal
Seda Gengörü
Sedat Uyar
Sedef Betil
Sedef Güven Gevrekyan
Sedef Öztürk
Selçuk Ilgaz
Selim Koray
Selim Salamon Koen
Semih Özsoy
Semra Turgut
Senan İdin
Serdar Bilgili
Serdar Şaşman
Sermet Kolçak
Sermet Kolçak
Sibel Güler
Sibel Pensoy
Sinan Tülün
Sitare Leyla Acar
Sitare Leyla Eren
Sitare Önür
Sofu Altınbaş
Soner Yalvaç
Steven Chappell
Suat Çoban
Susanne Pape
Süha Bilal
Süleyman Bacalan
Süleyman Behiç Akerman
Sümer Tarhan
Süreyya Sarp Onataslan
Şahin Sezgin
Şerif Adıyaman
Taha Altaylı
Tijen Çıdam
Tolga Çayırlı
Tolga Işık
Tolga Moral
Tufan Aytekin Gültekin
Tuna İpekkan
Tuna İpekkan
Tuncay Özilhan
Tuncer Adnan
Tülay Ulusoy
Ufuk Koç
Uğur Sarıgülle
Uğur Türkmen
Uğur Yenal
Uruz Ersözoğlu
Ülker Mirza
Ümit Aykut Taftalı
Ümit Sandıkçı
Ümit Sandıkçı
Ümit Yener
Vakkas Altınbaş
Vasıf Uçular
Vedat Anjel
Vedat Güven
Vildan Güleryük
Vildan Güleryüz
Virna Ender Levi
Virna Levi
Vitali Antebi
Volkan Coşkun
Vuslat Doğan Sabancı
Yanni Simanto
Yasin Aydın
Yasin Vural
Yervan Tüzün
Yervan Tüzün
Yıldız Gül
Yılmaz Hakan Karadayı
Yiğit Güler
Yusuf Çağlar Gözüaçık
Yusuf Önder Eren
Yusuf Ziya Çubukçu
Yusuf Ziya Kabaoğlu
Yüksel Tiryakioğlu
Zafer Tangil
Zahit Kırkan
Zeynep Berna Akgöze
Zeynep Sema Üçer
Zübeyir Akyol
Zübeyit Akyol

Hipofiz bezi ve inatçı lekeler...

2015-09-14T23:44:00.001+03:00

Şu, "seçmen" adıyla çağırdığımız, kendisine şaşmaz bir sağduyu yanında yücelerin yücesi bir irade izafe edilen farazi şahsiyet, uzun ve anlaşılması zor cümlelerle konuşmaya pek meraklı olmalı. Hepimiz onun kankasıyız. Ön adıyla hitap etmekte bir teklifsizlik görmeyiz: "Aslında şunu söylemek istedi ama bunu dedi..." Uzun cümlelerle konuştuğu muhakkak; söylediklerinin decode edilmesine günler, haftalar, hatta aylar kafi gelmiyor. Öte yandan başı ve sonu belli bir hükmün tebliğinden ibaret oluşuna karşılık, bu code’ların birbirine taban tabana zıt manalara, aynı anda ve gayet tutarlı argümanlarla tahviline engel bir durumla da karşılaşılmaz. Her durumda onun kararlarındaki isabete hayranlık, hakkında konuşma sırası elde etmenin birinci şartı. Bir nevi besmele...

Mutlaka bir büyütecin arkasına göz yerleştirerek ortaya çıkarılabilecek derin mesajlar peşinde koşmak yerine bir an için gözlerimizi kapalı tutup sakin kafayla düşünürsek, seçim sonuçlarının oradan bize bakıp duran yüzünde gayet okunaklı biçimde şunu teşhis etmemiz mümkün olabilecek: AKP, yüzde 41'lik oy desteğiyle muazzam bir sonuç elde etmiştir. Sonucun muazzamlığı, yüzde 41'in Türkiye'de yapılan oy yarışlarında nadiren ulaşılabilen bir oran olmasından gelmiyor sadece; bu performans partinin iktidardaki 13. yılında ortaya konmuş olmakla da ayrıca muazzamdır. Önceki seçime nazaran 7 puanlık bir düşüşe dikkat kesilenler, 2002 seçimlerinde bu partiye tek başına hükümet kurmak için gerekli meclis çoğunluğunu sağlamış yüzde 34'lük performansa ilave edilmiş puanları gözden kaçırmasın. Muhaliflerin, oradan bize bakmakta olan bu tabloya en azından bir hayret nidasıyla mukabele etmesi daha makul durur; zafer sevinciyle değil. Doğruya doğru...

Gözlerimizi kapalı tutmayı sürdürelim ve derin bir nefes alalım. Akıl ve izana sadakatten ayrılmamak şartıyla tablonun bize kendini okutmak için ısrarla cephemizi işgal eden yüzündeki aynı sonuçlardan cumhurbaşkanı için kesin, keskin ve vahim bir yenilgi teşhis edilebildiğini farkedeceğiz. Erdoğan, bu seçim sonuçları dolayısıyla pozisyonu hasar gören tek siyasi aktördür. 2007 yılındaki Anayasa referandumu sonrasında yapılan değişiklikle cumhurbaşkanının doğrudan halk oylamasıyla seçilmesi kararlaştırıldığında, bunun, milli iradenin dolaysız ve en rafine haliyle tecellisine referans oluşturacağı, böylelikle diğer bütün seçimlerin siyasi sonuçlarını ikincil kılacağı ilan olunuyordu. Erdoğan geçtiğimiz yılın Ağustos başlarında, hem de birinci turda, yüzde 52'ye yakın oy desteğiyle cumhurbaşkanı seçildi. Henüz, görevindeki ilk yılını bile doldurmamışken, yani sadece on ay gibi kısa bir süre zarfında, arkasındaki oy desteğinin yüzde 10'luk bir dilimin firar ettiği anlaşılıyor. Sürenin kısalığına ve oy desteğindeki erozyonun yoğunluğuna dikkat!... Zira oy desteğindeki bu eksi zammın Erdoğan'ın cumhurbaşkanlığı yarışındaki rakiplerinin safında bir artışa yol açmış olması ihtimalini göz önünde tutma sorumluluğumuz da var. "Yüzde 60'lık blok" argümanı, AKP'ye karşı değil ama bütün politik muhtevasıyla cumhurbaşkanına karşı ileri sürülebilir.

Gelelim, 10 Ağustos 2014'teki armutlarla, 7 Haziran 2015'teki elmaların aynı hendese aritmetiğinde muhasebe edilip edilemeyeceği meselesine... Bu hesapta bir dört işlem hatası aranacaksa, 7 Haziran'da AKP'den oyunu esirgeyen yüzde 11'e yakın bir seçmen diliminin (kabaca 5 milyon oya tekabül ediyor) aslında Tayyip Erdoğan'ın cumhurbaşkanlığından memnun ama hükümetten şikayetçi olduğu varsayımına istinat etmek gerekecek. Yani bu durumda Türkiye’deki seçim barajını aşıp parlamentoya girmeye çalışan partilerin hedeflediği kadar bir oy barındıran bu seçmen çeşidi, onun şahsi talebi olan 400 milletvekili siparişine aslında “hayır” demedi ama desteğini AKP'ye değil de başka partilere oy vererek göstermeyi tercih etti.

"Lütfen alıcılarınızla oynamayın" ikazı da ilave edilecekse olur tabi. Bu argümanın mizah potansiyelini takdir edenler çıkacaktır. Şayet Erdoğan, kasıtlı bir vurguyla başkanlık sistemi için 400 milletvekili talebini seçimin biricik teması haline getirip, meydanları ve medyaları bu talep doğrultusunda tavaf etmemiş olsaydı, belki bu itirazın bir tevil değeri olurdu. Erdoğan seçilmiş cumhurbaşkanı olarak 7 Haziran'da kendi pozisyonunu oya sunarken bu risk/kazanç değişkenlerini hesaba katıyor olmalıydı. Şimdi ortaya çıkan maliyete itiraz edilince "canın sağolsun" diye mukabele etmek, bizim müşteri memnuniyeti prensibimiz icabı mı sayılıyor? Gitsin, başka bakkaldan alışveriş etsin...

Tayyip Erdoğan'ın siyasi dehasını anlamak için, ne fahri doktora beratı koleksiyonuna ne de bitirdiği okullardan aldığı diplomalara işlenmiş derecelere göz atmanın faydası olur. Ondaki dehayı, aktüel siyasetin dilinin bir iğne darbesiyle patlatılıp parçalara ayrılıverecek kadar içi boş, kocaman balonlardan ibaret olduğunu, birer travma eşliğinde görmemizi sağlayan skandallarıyla ilişkilendirerek anlayabiliriz. Farklı devletlerin en üst düzeydeki temsilcilerinin katılımıyla düzenlenen diplomatik belagat becerilerinin yarıştırıldığı bir oturumda "van minüt!" diyerek söz sırası kapmaya hamle etmek, bir şahsiyet ve haysiyet performansı olarak takdim edilebileceği farkedilene kadar düpedüz skandaldı mesela. Üstelik hatta, benzeri görülmemiş büyüklükte bir skandaldı. Bu laf -ya da aksiyon-, kenar mahalle bıçkınlarının raconundan sekip uğramış gibidir. Evsafında bir kurşunun sürprizini barındırır. Elit toplulukların rafine söz dağarcığı böyle bir davranışı nitelemek için şuna benzer sözcükleri depolamıştır: lümpen, pejoratif, vulgar. Biz ‘amiyane’ tabirine başvurabiliriz.

Slavoj Zizek, iki cümlesinden birinde Lacan'a göndermeler içeren "Yamuk Bakmak" adlı kitabında "görme"yle "bakış" terimlerine yadırgatıcı açıklamalar getirir. Buna göre görmek, arkasına göz yerleştirdiğimiz eylemdir; oysa bakış, görülmeye dönük bulunma halini tanımlar. Yani görme özneye, bakış nesneye içkindir. Zizek, çoğu Hitchcock külliyatından getirilmiş örneklere başvurarak giriştiği bu kavramsallaştırma denemesinde, toplulukların 'ortalama'ya (normal) dair ölçülerini (yani 'cemaat içi medyan'ı, yani 'media'yı) "Büyük Öteki" adıyla formüllendirir. Buna göre sözgelimi "Saboteur (1942)"deki Nazi ajanlarıyla Amerikan ulusunun büyük bir tehditle karşı karşıya olduğundan haberdar durumdaki kahramanımız Barry'nin kovalamaca oynadığı nezih parti salonu sahnesinde, her iki tarafın da asıl meşgalelerini titizlikle gizleme zorunluluğu duymaları "Büyük Öteki"nin varlığıyla açıklanabilmektedir. Partide bulundukları süre zarfında tarafların, bir yandan kaçma/yakalama rekabetinin gereği taktikler, stratejiler geliştirirken, bir yandan da, mesela dans etmekten, sohbetlere katılmaktan, hatta yeri geldiğinde topluluğa hitap ederek nutuk irad etmekten kaçınmamaları icap eder. "Büyük Öteki" ile "Kaos" tahterevallideki zıt kutupları işgal etmektedir. Tarafların kimliklerini ve niyetlerini açık edecek herhangi hatalı bir hamle, "Kaos" lehine, "Büyük Öteki"deki çözülmeyi başlatır.

Zizek'in 'yamuk bakış'ıyla (hakikatin tezahür edeceği biricik perspektifin açısı demek bu) nosyon sıkıntımızı da giderdikten sonra şunu yazabilecek duruma geliyoruz: Bir topluiğne ucu olup "Büyük Öteki" balonuna batmak, Tayyip Erdoğan'a siyasi kariyerindeki en parlak zaferleri bir öngörülemezliğin (Zizek buna 'olumsallık' diyor) sonucu halinde ve peş peşe hediye ediyor. "Büyük Öteki"nin çözülerek parçalanmasıyla ortaya çıkan manzarayı anlamlamlandırma çabasını bir sonraki aşama için de devam ettireceksek, Zizek'i takipten vazgeçmekte selamet var. Balonu patladıktan sonra "Büyük Öteki"yi bir arada tutan simgeler ağının iflası, bana kalırsa bir başka merkez ekseninde teşekkül eden yeni bir "Büyük Öteki"yle telafi ediliyor değil. Ama, çeperdekilerin merkeze ilticasıyla ve bilhassa aynı simgesel değerlere referans temelinde yeni-den tesis ediliyor. ..... Eskisine simgeler ağı düzleminde gerçekleştirilen sürpriz saldırının şokunu atlatamayarak dağılmış bazı ufak tefek parçaların ihracını müteakip, yola aynı derecede içi boş ama bu kez iğne darbelerine sağır bir başka balonla devam ediliyor.

Erdoğan'ın adli yıl açılış merasiminde "konuşmasını çok uzattı”ğı gerekçesiyle Barolar Birliği başkanına müdahalesini de balonla iğne ucu arasındaki temasın bir başka örneği olarak hatırlamak gerekir. Erdoğan, bu memlekette nutuk iradı sırasında sözlerini tasarruflu seçmekle temayüz etmiş birisi, herhalde değildir. Uzun uzun ve her gün tekrarlanarak yapıldığı için, konuşmasından bıkılıp usanılması ihtimali en yüksek olan bir zatın, bir konuşmacıdan şikayet için bir başka gerekçe arama zahmetine bile girmeyip hırçınlaşması, tezattaki kontrastı daha ötesi olamayacak denli abartılı hale getiriyor. Aynı bıçkın jargon, aynı kurşuni sürpriziyle zuhur etmiştir. Şüphesiz skandaldır.

Olayın ardından AKP PR’cılarından saatli bomba infilakının hasar tespiti sonuçlarına dair bir açıklama beklenirken, başbakanın baro başkanına ağzının payını verirken pek veciz bir üslup kullandığı mealindeki kontr-atak fırsatının fikirdetiliverdiğini gördük. Öte yandan, hükümete yönelttiği eleştiriler bir yana, Barolar Birliği başkanının konuşmasıyla sahiden baydığı, salondaki topluluğun geniş bir kesimi tarafından paylaşılan bir kanaat. Orada bir ihtilaf yok. Nitekim, önce Erdoğan'a devlet adabını ve protokol esaslarını hatırlatması beklenen CHP’den, ardından da toplantının ev sahibi konumundaki Yargıtay başkanından peş peşe gelen yazılı açıklamalarda Erdoğan'a destek çıkılacak, konuşmacı eleştirilecekti. Böylece bir kez daha, skandal için hiç hesapta olmayan bir sorumlu imal edilmiş oldu. Siz deyin, "öngörülemez sonuç", ben diyeyim, "olumsallık"...

Bu çıkış, yukarıda andığım kitabında Zizek tarafından, Hans Holbein'in "Elçiler" tablosunun eteğine yerleştirilmiş münasebetsiz bir kafatası figürüne işaretle, "leke" diye adlandırılan görsel ifade tekniğine karşılık geliyor olmalı. Teknik, ifadeyi tecavüze uğratılmış haliyle kurmaya dayanıyor. Tiyatrodaki "yabancılaştırma efekti"ne yakın bir dil öğesi diyelim. Leke, kendini estetik bir ifade olarak takdim eden görsel öğenin yüzeyinde beliriyor ve doğrudan onun simgesel ifade kapasitesine saldırıyor. İtibarını da itibariliğiyle birlikte siliyor ve bir balonu şişirmekten öte herhangi bir anlam ihtiva etmediğini faş'ediveren bir dilsel fonksiyon icra ediyor. Pervasızca öne çıkarken, yüzeyi arkaya itip, aşağılıyor. Böylece balonun içinin, patladıktan sonraki halini görebilmemiz mümkün oluyor.

Yukarıda hatırlattığım iki örnek, (“van minüt” ve adli yıl açılışı töreni) başka başka kapılara çıkması da pekala muhtemelken, Tayyip Erdoğan lehine bir sonucun tecellisine varmış bu iki balon patlatma efsanesi, gerçeklikten sarkma yapan aykırı öğelerin, iki zıt yorumdan biri lehine manipüle edilebileceğinin bilgisini tecrübe etmemizi sağlayan birer numune kıymetinde sayılmalı. Sonucun ortaya çıkması değil belki ama ortaya çıkmış sonuca ne şekillerde vaziyet edileceğinin iradi müdahaleler için elverişli bir alan barındırdığı bu ve buna benzer vesileler sayesinde keşfedildi. Farkına varmamız gerekir ki, gerçeklik, hakikatin gizli kalmasını sağlayan ve bu iş için imalat bir örtüdür. Biz hakikati, sadece gerçeklikte sarkık duran (onu tecavüze uğratan) aykırı öğenin ortaya çıktığı anlarda ve ancak doğru açılarda konumlanarak (yamuk bakarak) keşfedebiliriz. Hakikatin kendini görülmeye dönük tuttuğu (bakış hali) anda doğru açıda konumlanmayı ihmal etmişsek, sarkma yapan aykırı öğeyi, anında müdahale edilip giderilmiş geçici bir arızanın tanığı halinde gözlemlemişiz demektir.

Erdoğan’ın televizyon programında sarfettiği sözlerin çarpıtıldığı iddiasıyla muhalif gazetelere soruşturma açılmasına gerekçe oluşturan “400 milletvekili” bahsine dair sözleri, bir skandal oluşu itibariyle diğerlerine benzer ama manipüle ediliş biçimi bakımından farklı bir örnek gibi duruyor. Her şeyden önce bu sefer cumhurbaşkanının manevi şahsiyeti konuşuyor. Dolayısıyla manipülasyonun, psişik alanla sınırlı tutulamayan, savcıların da harekete geçirilerek tamamlanmasını gerektiren bir devlet meselesi boyutu var. Cumhurbaşkanının sözlerinin nasıl anlaşılamayacağına dair krizin skandal özelliğini öncekilerden farklı hale koyan asıl unsur, “daha öncekileri yapabildiysek, pekala bunu da manipüle edebiliriz” düşüncesinin kıvraklığıyla henüz realize olmamış kredilerin peşin peşin tahsiline kalkışılmasında yatıyor. Skandalın sonuçlarını öngörebilediğini hesaplayarak acilen tahsilata girişen bu akıl, gaflet içinde olduğundan habersiz, olumsallık ilkesinin takdirinden muaf tutulduğunu sanmakta. Zizek, “olumsallık” demiş amma, sen onu “takdir-i ilahi” anla...

Ben şunu açıklığa kavuşturmaya çalışıyorum ve fena halde yardıma muhtacım: “Şayet 400 milletvekili çağrımın gereği yerine getirilmiş olsaydı, bugün içinde bulunduğumuz manzara ortaya çıkmazdı” biçimindeki sözleri Hürriyet’teki haberin muhabirinin anladığı gibi anlamayacaksak, nasıl anlayacağız? Bu sözlerin, Erdoğan’ın da onaylayacağı, “evet, kastettiğim harfiyen budur” diyeceği mana karşılığı nedir mesela? Çatışmalar ve şehit cenazeleri bu sözlerin gönderme yaptığı katalogda yer almıyor ama, mesela “Avrupa Şampiyonası elemelerinde Letonya’yı mutlaka yenerdik” mi denmek isteniyor? O şartla ortaya çıkmayacak olan manzara hangisi? Yoksa kasıt, suyun ıslak, ateşin sıcak olması filan mı?

“400 milletvekili verin bu işi huzur içinde çözelim” mottosuyla birlikte hatırlandığında bu sözlerin göndermesi bal gibi de Hürriyet’in “yanlış yorumladık, özür dileriz” diyerek kendini tekzibine yol açan haberinde anlaşıldığı gibidir. Birlik ve beraberlik içinde tek millet, tek vatan ve tek bayrak halinde çıldırmanın alemi yok. Şayet muhakemenizi sigarayı bırakır gibi bir daha başlamamaya yemin ederek bırakmamışsanız, şayet idrak kabiliyetinizi ameliyatla aldırmadıysanız, bu sözlerin sizi göndereceği başkaca bir “signified” tanımlanamaz. Saussure sizi sopayla kovalar.

[1] 80’li yılların başına kadar silahlı mücadele yürüten karşıt örgütleri nitelendirmek için “terörist” terimi nadiren kullanılırdı. Bunun yerine “aşırı sol” veya “aşırı sağ” tedavüldeydi. “Aşırı sol” söz konusu olduğunda bazen başına “yasa dışı” tamlaması ilave edilirdi. Bugün ‘terörist’ kelimesinin imasından, siyasi temsil kanallarından dışlanmış muhalif kesimleri anlıyoruz. Bu terimi, karşıt grupların her ikisine paylaştırılan bir niteleme olarak değil, sadece “yasa dışı aşırı sol örgüt” kalıbının yerine ikame bir dil revizyonu olarak görmek lazım. “Terörist” teriminin katologunda yer almadığı halde, “aşırı sağ örgüt” kalıbının tedavülden düşüşünün herhangi bir ifadelendirme sıkıntısına yol açmıyor oluşu, izah gerektiren bir durum ortaya çıkarıyor. Özal’a suikast düzenleyen Kartal Demirağ’ın bağlantıları mesela davayı takip edenleri “aşırı sağ bir örgüt”e götürmedi. Susurluk’ta ortaya çıkan çetelerin sağcı olması soruşturmalarda asıl tasnif edici bilgi muamelesi görmedi. Hizbullah tarafından işlenmiş cinayetlerin bile anlaşılır bir göndermeyle nitelendirilebilmesi için “terörist” dışında sıfatların imal edilmesi gerekti. Bunu, çeperin merkeze ithalinden sonra ortaya çıkan “aşırının aşılması” durumu olarak anlıyorum.

Bir yukarıya doğru düşme hikayesi...

2015-08-03T13:07:00.000+03:00

Önce hafızalar için bir tutam kireç çözücü: Dolmabahçe'de devlet erkanı, İmralı heyetiyle aynı objektife bakıp poz verdikten hemen sonra, Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın bu fotoğrafı "yakışıksız" ilan etmesinden ise bir kaç gün önce, mutabakat icabı kurulacak izleme heyetinin hangi isimlerden oluşacağı üzerine spekülasyonlar başlamıştı. Gazetelere sızan bilgilere göre Avni Özgürel bu heyetin üyelerinden biriydi. Sonrası malum. Masa devrildi ve seçim meydanlarında kılıç şakırtısı tadında, bağırış çağırış bir söz düellosu başladı.

Avni Özgürel, Abdullah Öcalan'ı Ankara'da MİT tarafından kurdurulmuş antikomünist bir derneğin, çay servisi işleriyle meşgul, efendiden bir Nur talebesi olarak 30 yıl kadar gecikmeyle teşhis ve ihbar etmiş bir duayen gazeteci. Teşhis, 90'lı yıllarda cevval gazeteciler için pek revaçta olan Bekaa Vadisi ziyaretlerinden birinde bizzat kendisi tarafından Öcalan'a doğrulatıldı. Öcalan'ın çözüm süreci çerçevesinde yürütülen görüşmeler sırasında yaptığı konuşmalar zaten, bu teşhisin de ötesinde merak giderici bilgiler içeriyor.

Böylece MİT'le ilişki, özellikle Kuzey Irak orijinli rakip Kürt örgütleri nazarında Öcalan ve PKK aleyhinde etkili bir ihanet argümanı olarak gayet kullanışlı hale gelmiş oldu. KDP yanlısı haber sitelerine üstünkörü göz atan herkes, bu 'derin' ilişkinin bir işbirlikçilik karinesi olarak her fırsatta zikredildiğini bugün bile görebilir. PKK, bu ilişki dolayısıyla, (Türkiye içinde ve dışındaki) ayrılıkçı cenahtakiler nazarında Kürt ideallerine ihanet eden, işbirlikçi bir teşekkül olarak mahkum edilmesine karşılık, Türkçe sözlü pop müziği top 10 listelerinin belirlenmesine SMS göndererek katkıda bulunan ergen idrakinin vasatında "elikanlıbölücüterörörgütü" imajından bir parça olsun kurtulabilmiş değildir. Yani PKK, Türkiye'yi bölmek ve Türkiye'nin bölünmesine karşı durmak suçlarından aynı anda hüküm giymiş bir örgüt ve bu durum ne Erbil'deki, ne de Ankara'daki bilgi işleme merkezlerinde bir kısa devreye yol açıyor.

Öte yandan, bütün bu karmaşık enformasyon trafiğinin çıktısı olarak, teşhis edilip kayda geçirilmiş ilişkilerin/işbirliklerinin Öcalan dışında kalan taraflarının (mesela MİT'in, mesela Özgürel'in ve mezkur mekanda antikomünist mücadele yürüten paramiliter zevatın) payına "bebek katilliği"nden bir küçük vebal değil de, hep vatanın milletiyle bölünmez bütünlüğünün kahramanca savunulmasına yorulacak payeler düşürüldüğünü görürüz.

Dönemin CHP Genel Başkanı Deniz Baykal'a, "Demek ki, terör yoluyla sonuca ulaşılamayacağı iddiası doğru değildir" dedirten Oslo tutanaklarının alenileşmesinden itibaren, güvenlikçi yaklaşımın kelime hazinesi yavaş yavaş bayatlamaya başlıyor. 2008 yılında başlatılan bu görüşmeler 2013 yılında devlet bakanlığı ve başbakan yardımcılığı seviyesine kadar yükseltilip "Çözüm Süreci" üst başlığı altında ilan edildikten sonra savaşın sonlandırılması ve Kürt meselesinin çözüme kavuşturulması yolunda bir milat olarak selamlandı. Bundan böyle, adının açıklanmasını istemeyen kaynaklara dayandırılarak ifşa edilecek herhangi bir komplo teorisi kalmamıştı.

Bugünden geriye dönüp bakıldığında ise 7 Haziran seçimleri milat olarak işaretlenmek için daha favori bir aday gibi duruyor. Türkiye'de "memleketin asli sahipleri" yavaş yavaş yeniden sahne alıyor ve zihinsel refleksler fabrika ayarlarına döndürülüyor. "Sağduyu", "sol duyu"yu fena halde hal'ediyor. Farklı kimlik ve inançların bir arada yaşaması bahsine dahil denemelerin bütün birikimi tek bir iptal butonuyla zihinlerden kaldırılıyor. Kürt alerjisi, hatırlanan en şiddetli haliyle ülkenin dört bir yanında yeniden hortlatılıyor. Siyasi karar aygıtlarını tekelinde bulunduranlar, 12 Eylül'ün ve 28 Şubat'ın bir şalter tınısından öte ses barındırmayan dilinden diskur devşirmeye niyet etmiş görünüyor.

2008'den itibaren başlatabileceğimiz bu kısa kronolojinin böyle bir finalle nihayetlenmesi, savaşın sonlandırılması ve Kürt meselesinin müzakere edilmesi hedefiyle yola çıkan bütün taraflar için büyük bir fiyasko olarak kabul edilebilir. Özellikle, devlet adına PKK tarafına, örgütü adına da AKP misyonuna güvenceler vererek bütün sürecin stratejik merkezini işgal eden Abdullah Öcalan'ın hamleleri bariz bir yenilgiye uğramış görünüyor. Evet, çözüm süreci atmosferinin Kürt kimlik mücadelesinin siyasi içeriğinin popülerleşmesine, siyaset jargonun "makul"leriyle ile "skandal"ları arasındaki sınırın esnetilmesine getirdiği katkılar küçümsenmemeli. Ama görmek lazım; PKK lideri ne örgütün silahlı unsurlarını ne de barış ve çözüm beklentisiyle şekillenen geniş kamuoyunu tatmin edecek nihai hedeflere yaklaşabildi.

Bütün "ulu önder"ler gibi hikmetinden sual olunamaması, aleyhindeki bilançonun doğru okunmasını zorlaştırıyor olabilir; önündeki seçenekler arasından yaptığı tercihlerin doğrudan veya dolaylı birer mahsulü olması hasebiyle, masanın devrilmesi ve çatışmasızlık döneminin sona ermesi biçiminde kendini gösteren bu yönetme krizini Abdullah Öcalan'ın karnesine başarısızlık notu olarak kaydetmekte hesap hatası aramamak lazım. Kenya'da yakalanıp Türkiye'ye getirilmesi olayının kendiliğinden yol açtığı sonuçlar başta gelmek üzere Abdullah Öcalan, hapiste tutulduğu dönemin tamamında Türkiye'de aktüel siyasetin temel parametrelerini belirleyen bir rol oynadı. Kürt sorununun ancak tıpkı olağanüstü dönem rejimlerinde olduğu gibi kronik krizlerin çözümünde rijit yöntemleri devreye alabilen kudretli yönetimlerle müzakere edilebileceği kabulü, onun stratejisinin ana hattını oluşturuyordu. Cumhurbaşkanının aylar süren turlar boyunca seçilememesine veya Yunanistan'ın NATO'nun askeri kanadına dönüşünün veto edilmesine 12 Eylül cuntasının getirdiği çözüm, Öcalan'a kiminle muhataplık geliştirmek gerektiği hakkında ilham vermiş olmalı. Erdoğan, icraatları sorgulanamayan, çözüm empoze etme kapasitesini haiz güçlü liderliğe açılan bu krediden, sadece partisinin çıkarları için değil, kendi kişisel iktidarı için de ustalıkla yararlandı. Kapalı kapılar arkasında ve MİT'in moderatörlüğünde kurulan masada yürütülen görüşmelerden demokratikleşme ve özgürlükler beklenebileceğine inandırıldık.

Nitekim, 2013 Haziran'ında Gezi olayları sırasında Erdoğan'ın siyasetteki patronajı tehlikeye girdiğinde de can simidi İmralı'dan geldi. Öcalan ve Kürt siyasetinin kanaat önderleri, Gezi direnişinin bir darbe provakasyonu olduğunu söyleyerek Tayyip Erdoğan'ın "faiz lobisi" argümanına destek çıktı. Destek o kadar barizdi ki, Ankara'daki sokak gösterilerine karşı takviye olarak Diyarbakır'dan üzerinde bu ilin ismi yazılı TOMA'lar getirilebildi. Çözüm süreci, AKP'nin değil, doğrudan doğruya Tayyip Erdoğan'ın liderliğinin bekasıyla kaimdi. Zira, Taksim'de olayların patlak verdiği ilk günlerde Cumhurbaşkanı Gül ile görüştükten sonra hükümet sözcüsü olarak kameraların karşısına geçen Bülent Arınç, başbakanın tavrının, durumun nezaketiyle uyumlu bulunmadığı görüşünün kabine üyeleriyle paylaşıldığını ve bu görüşün kendisine de bildirildiğini, özür diler bir üslup ve göz yaşları eşliğinde beyan edecekti. Erdoğan'a karşı parti içinde bir muhalefet hareketinin gelişip büyümesi yaygın bir beklenti haline gelmişti.

Erdoğan, Öcalan'dan gelen bu destek sayesinde Gezi krizini yara almadan atlatmakla kalmadı, parti içi tasfiye sürecini başlatmak için de gerekçeler elde etmiş oldu. Kabinenin, iki gün önce onun üslubundaki nezaketsizlikten şikayet eden üyeleri, Tunus dönüşü sabaha karşı 40-50 bin kişilik mitinglerle yapılan karşılamada otobüsün platformunda yer bulabilmek için birbiriyle yarıştı. "Erdoğan'ı yedirtmeyiz!" lafı siyasetin söz dağarcığına o günlerde hediye edildi.

"Sürece zeval gelmemesi için" hükümeti pamuklara sarma tutumunun bir başka örneği 2011 seçimlerinin sonuçlanmasından hemen sonra yaşandı. Konu, KCK tutuklusu olarak hapisteyken seçilmiş BDP milletvekilleriydi ve parti yönetimi yemin merasimine katılmama ve tutuklu vekiller serbest bırakılana kadar parlamento oturumlarını boykot etme kararı almıştı. Devreye yine Öcalan girdi ve BDP grubu sağdan hizaya bakarak yemin merasiminde firesiz biçimde tekmil verdi.

Bugün artık, sürecin zevallere uğratıldığı koşullarda kimin daha kusurlu olduğunun hesabı üzerinden yürütülen polimikte Yalçın Akdoğan'ın HDP milletvekillerine hitaben ağzından çıkmış, "Apo bir yakalasa, sizi sopayla kovalar" kelamındaki pırıltıdan da aynı yukarıya doğru düşme hikayesine küçük bir aydınlık getirmesini bekleyebiliriz. Gezi'de nasıl asıl mesele ağaç değil idiyse, anlaşılan, masanın devrilmesinde de asıl mesele, silah bırakma değil.

Salih Müslim Ankara'da

2015-02-27T12:59:00.000+02:00

Hükümet kanadında Süleymanşah türbesinin taşınmasına yönelik operasyon hazırlıkları öncesinde PYD lideri Ankara'da gizli görüşmelerde bulundu. Müslim, müzakere sürecine arabulucu olarak görev almak için de Abdullah Öcalan'a bir not göndererek teklifte bulundu. İmralı Tutanakları'nda geçen 27 Şubat 2015 tarihli görüşme notlarında hükümetin türbe operasyonu hazırlığı Türkiye'nin IŞİD karşıtı koalisyona dahil olma eğiliminin belirtisi olarak yorumlandı.

Tutanaklara göre Sırrı Süreyya Önder Salih Müslim'in yazılı notunu aktarırken, Öcalan "Arabuluculuk mu teklif etmişler" diye sordu. Önder, "Geliş sebebi doğrudan arabulucuk teklifi değil. Bunu Kandil'deki arkadaşlardan da dinledik. Süleymanşah'la ilgili bir geliştir. Gelmişken bu tıkanıklığın aşılmasında rol alıp alamayacağını sormuşlar. Ben de buna bir tek sizin karar verebileceğinizi, dolayısıyla sizinle görüşmeyi talep etmesini önerdim" dedi. Önder türbe operasyonu hakkında da, "IŞİD türbeyi Türkiye'yle anlaşarak komutanlarının karargahı gibi kullanıyordu. Bunun sebebi oranın rejim tarafından dokunulmaz oluşuydu. Bildiğimiz kadarıyla IŞİD karşıtı koalisyona dahil oluyor hükümet. Amerikalılardan da izin almışlar. Bence IŞİD'le de zımni bir anlaşma yapmışlar. Tüm bu işleri yapabilmek için de PYD'den yardım istemişler. Genel hatlarıyla budur."

Tutanaklarda, Salih Müslim'in temasları hakkında Kamu Güvenliği Müsteşarı Muhammet Dervişoğlu'nun da sözleri yer aldı. Dervişoğlu: "Salih Müslim ile görüşüldü. İstedikleri önemli hususlar oldu. Cezire ile Afrin arasında bir koridor açılmasına katkıda bulunmamız ve kolaylaştırmamız istendi ve lojistik ihtiyaçların giderilmesine dair talepler görüşüldü. En önemlisi, irtibat noktası tesisi, yani temsilcilik. Kobane ile Cezire arası koridor, Şenyurt Dirbesiye kapısının açılması, STK'Lara kolaylık göstermek, yüz jeneratör ve şartları değiştirecek geniş boyutlu ihtiyaçlar konuşuldu" dedi.

Öcalan'dan Taşhiyeciler'e sahip çıkın talimatı

2015-02-04T12:25:00.000+02:00

Cemaat basınında hedef gösterildikten sonra yoğun operasyonlara uğrayan Taşhiyeciler, 4 Şubat 2015 tarihli İmralı tutanaklarında Abdullah Öcalan tarafından "Fethullah Gülen'in içyüzünü açıklayan, sonra da operasyona uğrayan kesim" olarak tanımlandı. Tanım, HDP heyeti tarafından da doğrulandı.

Öcalan HDP heyetine bu grupla temas kurulması sahip çıkılması talimatını şu sözlerle verdi:

"Bu cemaat yapıları onları yutmasın. Selamlarımı iletin. Ben daha önce elli yıllık sızma diye tahmin etmiştim. İşte bu tahminimin belgesidir. Bu belgeleri Hakan Fidan'ın önüne koyun. Burada da görülüyor ki, bu belge devletin ele geçirilmiş olduğunun belgesindir. 2000 öncesine kadar incelenmiş ama 2000 sonrası da var. Burada bir devlet fethi var. Hoca Erzurum'da sinemada galeyana gelmiş ve orada gözaltına alınmış. Maraş'ta da buna benzer yine sinema etrafında bir provokasyon gerçekleştiriliyor ve Maraş katliamı böyle gerçekleştiriliyor. Buna benzer yüzlercesi var."

Türkiye'den Rojava'ya heyet

2015-02-04T11:54:00.000+02:00

İmralı heyeti içinde de yer alan İdris Baluken ve Pervin Buldan'dan oluşan HDP heyeti Kandil'de KCK yetkilileriyle görüşmelerde bulundu. Görüşmeye Cemil Bayık, Duran Kalkan, Ali Haydar, Elif Pazarcık, Fatma Dersim, Delil Amed, Leyla Van (Günay Aslan'ın kardeşi) ile Kobani'den toplantıya katılmak için gelen Şahin Cilo yer aldı. Cilo, Rojava konusunda resmi görüşmelerde bulunmak üzere Türkiye'den bir heyet geldiğini söyledi. Kandil cenahından ise müzakere sürecine dönük karamsar değerlendirmeler yapıldı.

İmralı heyetinin 4 Şubat 2015 tarihinde Abdullah Öcalan'la yaptığı görüşmede konuşulduğuna göre Şahin Cilo, Kobani'ye ilişkin bir takım açıklamalarda bulundu. Heyet'in aktarımında şu sözler yer aldı:

Heyet: "Biz oradayken Kobani henüz kurtarılmamıştı. Arkadaşlar orada bize en geç bir haftaya kadar kurtarılacağını söylemişti. Şu anda kurtarılmış durumda. Ayrıca KDP, PKK'nin ulusal ve uluslararası zeminde gelişimini hazmedemiyor. Şahin Arkadaş Rojava'ya ilişkin bir değerlendirme yaptı. Kısaca onu aktarayım. Kobani ve Afrin ile ilgili Rojava'ya Türkiye'den bir heyetin görüşme yapmak için gittiğini söyledi. Süreçle ilgili görüşme yapmaya geldiklerini söylemişler.

A. Öcalan: Resmi bir görüşme mi olmuş?

Heyet: Evet, resmi bir görüşme.

A. Öcalan: Ne konuşmuşlar?

P. Buldan: Koridor açma başta olmak üzere Afrin'e kapı sözü de verdiklerini fakat bunların hiçbirini yerine getirmediklerini, yapmadıklarını söyledi.

A. Öcalan: Hakan Bey ne diyor bu konuda, görüşmeyi teyit etti mi?

Heyet: Evet, teyit etti. Fakat biz Hakan Beye de verilen sözlerin yerine getirilmediğini söyledik. Hakan Bey bunun bir sürecin başlangıcı olduğunu, bunun takibinin önemli sonuçlar doğurabileceğini ifade etti. Ayrıca Haseke'ye ilişkin verdiği bir bilgi var. Hasede'de Önderliğin uyardığı gibi rejim tarafından YPG'ye çok ciddi bir saldırı yapıldığını söyledi. "Fakat biz Önderliğin uyarıları doğrultusunda gerekli tedbirleri almıştık. O nedenle çok güçlü darbeledik. Bize ait yerleri almak istediler, fakat tersi oldu" dedi.

A. Öcalan: O saldırının arkasında İran var.

Heyet: Arkadaşlar da aynı şeyi söylediler. Haseke saldırısının arkasında İran'ın olduğunu fakat şu anda bir ateşkesin sağlandığını ifade ettiler.

A. Öcalan: Haseke'nin ne kadarı bizimkilerin elinde?

Heyet: Büyük bir kısmı. Birkaç mahalle dışında tamamı arkadaşların kontrolünde.

...

İdris Baluken: Kandil'den döndükten bir kaç gün sonra Hakan Fidan'la görüştük. Özetle aktarayım. Hasta tustaslar, Kobani koridorunun açılması, Rojava politikasının değişmesi, seçim barajı başta olmak üzere demokratikleşme paketleri konusunda hükümetin adım atması gerektiğini ifade ettik. Bizim gözlemimiz kendi kişisel görüşlerini aktardı. Siyasi iradeyi bağlayacak farklı şeyler ifade etmedi.

Ak Saray'ın muhalefet stratejileri için mana ve ehemmiyeti

2014-11-26T06:59:00.000+02:00

"Türikye'de rejim için kritik olan bir şey, belki feminizm için kritik olmayabilir."

Bu lafı, Anargi tartışmaları kitaplarının ikincisinde Handan Koç söyülüyor. Sanırım feminist gruplar için kilometre taşı sayılan oturumlardan birinde.

Bunun ne demek olduğu, anlam biraz daha aşırılaştırılırsa daha iyi anlaşılacak. Bence bu şu demek: Türkiye'de rejim için kritik olan şey, feminizm için bilakis ve bilhassa kritik olmamalıdır. Türkiye'de rejim için kritik olan şey, üç beş tane kendisinden bizi yönetmesini talep ettiğimiz kişi dışında, hiç bir ...izm tarafından kritik sayılmamalıdır. Kritik olmayışından emin olmak gerekmez. Olmayabilir değil; değildir. Eğer bu kritik dediğimiz şey, bundan sonra nasıl yönetileceğimiz meselesine dairse, zaten bunu konuşamıyor olmalıydık. Bizi yönetmesi için davet ettiğimiz biri olmasaydı, onun bizi yönetmek hakkında şu aşamada nasıl başka planlar yapmaya başladığı da derdimiz olmayacaktı. "Ama olmuş bir kere, şimdi mesele çok acil", diyemezsin. Bir sonraki başka bir acil duruma da, işte bu aciliyet kuluçka olacak. Zaten şimdiki kriz de, hangi akla hizmetle koşturduysak, geçmiş bir aciliyete koşturmamız yüzünden bizim derdimiz haline gelmiş bulunuyor.

Mesela aciliyeti nedeniyle bunu, pikniğe gitmek gibi bir önceliğin önüne geçirmeniz, sizi politikanın içine değil, başkalarının politikasının içine doğru bir dışarıya itekler. Kendi politikanızı, geri dönmenizi beklerken bulmayacaksınız. Keskin bir perspektif ancak, önceliklerin hangi sıralamada dizildiğini, aralarındaki mesafeyle birlikte gösterebilir. Keskin bir perspektif için, geniş açı yetmez. Vizörüne göz yerleştirmelisiniz.

Bana kalırsa bunu, tekke ve zaviyelerin örgütlenme modelini canlandırarak hayata geçirebiliriz. Sapkın mezhepler halinde örgütlenmeliyiz. Reality show programlarındaki iş üstünde yakalanmış üfürüçüyü gözlerinizin önüne getirin. Kameranın spot ışığı adamın gözünü aldığından, uyku mahmuru gibi görünüyor herif. Bilinmeyen bir dünyadan, bizimkine uyandırılmış gibi. Bir köşede az önce üfürüklemekte olduğu hatun kişi kadrajın kararsızlığı içinde gölgeye batmış bir durumda ve üstünkörü...

O sırada diyelim, Milli Güvenlik Kurulu'nda insanlar birbirine anayasa kitapçığı fırlatıyor. Bu adam, bu krize vaziyet etmeyi kaçırdığına yazıklanıyormuş gibi görünmez. Aynı kriz, hayatının geri kalan kısmında da şahsi gündemine dahil olamayacak. Bu kamera tacizi olmasa, iki dünya tamamen birbirinden uzak iki uzay gibi kendi akışına devam edecekti. Görünüş tamamen bu izlenime efekt verir.

Fethullah Gülen cemaatinin kendisini mazur göstermek isterken çehresine tercih ettiği ifadeye dikkat edin. "Biz dünyevi işlerle meşgul değiliz. Gidin az ileride oynayın da zikrimize konsantre olabilelim" tadında bir ifadedir bu. "Biz de oyuna dahiliz ve oyuna dahil olmaktan başka önceliğimiz yok" diyenler, kitleyi bilinçlendirmek filan türü faaliyetler yürüterek krizin manşetlere çıkabilmesine basamak oluyorlar.

İktidarı devirmek ya da devrim filan yapmak ile ilgili iddiaların siyasetleri, yani bu gerekçelerle siyasal süreçlere katılmış olanlar, bir alternatife değil, cari olana biat ilan etmiş oluyorlar. Cari iktidar yapısı, aksi koşulda yapamayacağını, onların sayesinde yaparak kendini yeniden ve daha gürbüzleşmiş halde üretiyor.

Bunun böyle tanımlanabilecek bir sorun, çözümünün de bu şekilde tarif edilebilecek kadar basit oluşu tuhaf değil mi? Tuhaf. AKP'nin seçimlerde makarna ve bulgur dağıtarak oy toplamasından şikayet eden hiç kimsenin aklına, başbakanlık makamındaki 'canım canım' mobilyalardan başlamak üzere, bütün kamu kurum ve kuruluşlarını yağmalamayı vaat etmek gelmiyor. Oyunu kazanmak için blöfü görüp artırmamıza bile gerek yok. Bunun zaten en başta, böyle bir yağmalama için sabırsızlananlar tarafından akıl edilmiş olması lazım gelir. Biricik programı bu olan, huni tasarımlı bir bayrakla kurulacak partiye, yeterince çatlak bir genel başkan tedarik etmek bu işi gayet iyi görürdü. Matematik eğer pozitif bir bilimse, bu teklifin kahir ekseriyetle iktidara gelmesi lazım. Bu değil, aksi akla aykırı. Hele de, karşı taraftan bulgurla, makarnayla bir yarış başlatılmış...

Biber gazı yerine biber...

2014-11-26T06:31:00.000+02:00

"Süreç" üst başlığını kullanan haberlerde, tarafların duruş beyan eden sözleriyle, içinde bulundukları haleti ruhiyenin aynı olup olmadığı, giderilmesi zor bir şüphe gibi görünür. Bu duruş, mutlaka bir taktik ve strateji icabı sayılır ve neyin tavize konu şeyler arasında sayıldığını gizler. Mesela Kandil'den son altı ay içinde defalarca sürecin sizlere ömür olduğu ilan edilmişti. Serpil Çevikcan, Milliyet'te hükümetin iki numarasıyla meseleyi konuşuyor ve hükümet kanadındaki psikolojik iklime dair işaretler araştırıyor.

Yalçın Akdoğan'ın sözlerinden anladığımıza göre hükümet kendini, örgütün ütopyasını (bildik yöntemlerle kısmını görmeyin) gerçekleştirmesinin önüne geçmek gibi bir temel zeminde tutuyor. Buna dolaysız biçimde yeltenilmesi halinde başvurulacak araçlar hükümette görüşülmüş bulunmakta ve bu araçlara başvurarak, savaşın kaldığı yerden ne kadar gerekiyorsa o kadar şiddette devam ettirilmesi için karara varılmış.

Geçtiğimiz ayın başlarındaki Kobani eylemleri, Gezi'den bile sarf-ı nazar eylemiş Kürt siyasi hareketinin atalet içinde olmadığını gösterme denemesi gibiydi. Çeşitli kademelerde cereyan eden siyasallaşma hareketi, ele geçirdiği kanalları her gün bir öncekinden daha hareketli biçimde kullanır hale gelmiş olmasına karşılık, yani bu aşırı siyasallaşmaya rağmen, "sürece zarar gelmesin" tabusunun bu taraftan pekala ihlal edilebileceği uzun bir aradan sonra yeniden gösterilmiş oluyordu. Hükümet, Kürt tarafının, olanlardan pişmanlık duyduğunu söyleyip duruyor. O taraftan da, "hayır, gayet yerli yerinde olmuştur" karşılığı gelmiş değil. Karşılıklı bir evcilleşme teatisi söz konusu sanki. Bu durumda, hükümet sözcülerinin vurguyla sözünü ettiği "kamu düzeninin tesisi" şartı, karşı taraf için de bir bir taviz olmaktan çıkmış, neredeyse aynı sözlerle talep edilen bir şey haline gelmiş bulunuyor.

Yalçın Akdoğan, konuyla ilgili konuşmuş bütün öteki hükümet temsilcilerinin yaptığı gibi, Kandil'i hem küçümsemek, hem de Öcalan'a şikayet etmek anlamına gelen sözler söylüyor. Kandil eğer, onun küçümsediği gibi gerçekten inisiyatifsiz bir itirazı dillendiriyor olsa, emin olabilirsiniz, bu konuşmaların zaten konusu olamyacaktı. Kandil'e dair söylenenler, hükümet katındaki psikolojinin taktik icabı gizlenen kısmını sezdiriyor.

Öcalan'ın serbest kalması talebinin, Öcalan'ın kendisine rağmen ileri sürüldüğü lakırdısı mesela çok ilginç. Bülent Arınç bunu daha doğrudan söyledi. Bu durumda Öcalan, bizatihi kendisinin aleyhinde bir noktaya gelmiş oluyor. Düşünün, eskiden Atatürk için çıkarılmış kanunların benzeri Resmi Gazete'de yayınlanmaksızın Kürdistan'da yürürlüğe girmiş ve bu "Öcalan'ı koruma kanunu" ona özgürlük istemeyi yasaklıyor.

Bu doğruysa şayet, yani Öcalan, "Benim özgürlüğümü savunmak sürece ihanettir" diyorsa, bunun anlamı, Öcalan ile müzakerelerin Türk tarafı arasında, PKK'nin tasfiye edilmesi üzerine bir uzlaşmaya varıldığı olmalıdır. Bunu hayata geçirmenin yolları, Öcalan'ın kendi taktisyenliğinde gerçekleştirilecektir. Örgüt, bu taarruza refleks göstermekte diye düşünmeliyiz. Öcalan veya Kobani olaylarının ardından galip geldiği söylenen sağduyulu kamuoyunun bileşenleri, örgüt aracılığıyla ve silah kullanarak hayata geçirilmeye çalışılan her bir adımın, sivil toplum kuruluşları tarafından derli toplu birer proje haline getirilebildiğini keşfetmiş olmalılar. Bu, 20 yıl önce "PKK ile aralarına mesafe koymadıkları" gerekçesiyle meclisten yaka paça götürülüp hapse atılan DEP milletvekillerine yöneltilen suçlamanın, bugün AKP tarafından tekrarlandığı biçiminde anlaşılmalıdır. AKP bu içtimayla, Kandil dışında kalan bütün Kürt unsurlara, PKK ile aranıza mesafe koyun demekte ve başta Abdullah Öcalan olmak üzere bütün Kürdik yapılanmalardan tekmil almış bulunmakta. Bu o demektir.

Serpil Çevikcan'ın soğuk savaş dönemi filmlerinden fırlamış bir KGB sekreteri fotojenikliğinde görünen Akdoğan'la Milliyet'teki röportajı için tıklayın.

Ne boka yaradı ibne olmak?

2014-11-24T08:03:00.000+02:00

Ganimet'in bana niye lazım olduğu sorusunu cevaplamam gerekse, ne diyeceğimi düşünmem lazım. Ben bunu hep, onda satacak bir şey gördüğümü söyleyerek açıklamışımdır. En azından, sonuçlarından gidersek, bu yanlış sayılmaz. Ganimet gayet iyi satar. Bunu başarmış değilsek bile, gösterdik. Beni mesela, Pembe Hayat'ın web sayfalarında habercilik yapma fikri çok heyecanlandırıyordu. Üstelik bu, Gani'deki şeyi satmak için de cuk oturan bir kanaldı. Yani ben, başka bir çok yerlerde, bir çok satacak şey gördüğüm iddiasında olmuşumdur. Bunlar denenmedi, çünkü o kadar da uzun boylu değildi. Neyse ki, Gani'deki iddiamın sınanmak gibi bir şansı oldu. Ondaki satılacak şeye dair fikirlerimin değil ama, kendisinden uzun uzun bahsedebilmesi gibi kraliçelere nasip olacak bir fırsatın cezbetmesiyle Gani, bize, yani, bana ve satılacak şeye, bu şansı tanıdı. Dolayısıyla bu açıklama sadece yanlış değildir.

Hatta, bu bile, epeyce zor yollardan meydan bulabildi. Bendeki fikirlerin (proje diyelim afili olsun) kabul görmesi nasıl bir nadirattandır, onu göstermeye çalışıyorum. Bana anlattığına göre Gani, benden önce de yazı yazmaya heves edermiş. Yazıları tayin edilmiş, (yav kızmayın, belirlenmiş demek istiyorum) biri veya birileri tarafından tüzel kişilik itibariyle süreçlerimize zarar vermeyecek biçimde düzenlendikten sonra ancak başkalarının da görebileceği herhangi bir yerde yayınlanabilirmiş. Buna facebook profili dahil. Tabi. Ne yani, "aman sürece zarar gelmesin" lafı, Kürt barışçılarının ukdesinde midir sanıyorsunuz? İşte, bizim Gani'yle bir blog fikri üzerinde heyecanlandığımız gün, bana kendisinden bahsedilmemiş endişe, buymuş.

Gerçekten şifa gerektiren bir paronaya. Bir anda kendimi yeryüzünü ele geçirmiş uzaylı yaratıkların arasındaymışım gibi hissettim. Bu eğer, en hafif tabiriyle paronaya değilse, yani her yerde ve zamanda zaten böyledir ise, birinin, başka şekillerde teslim alınamayan muhalefetlerin, paketlenerek haşmetmeaplarına ikram edildiğini haber vermesi gerek. Başka şekillerde susturulamamış, bütün ifadelerin hürriyeti, karşılıksız olarak efendilerimize iade edilmiş bulunmaktadır. Bu o demek. Devlet dairesinde çalışan bir memur bile, hani şu "Biz 657'ye tabiyiz"ciler var ya, o bile 657'ye tabiyken, bu kadar evet efendim'e yanaşmaz.

Yok, Pembe Hayat istisnaysa, KESK'te filan böyle bir skandal hayatta olmazsa, sahiden bir örneğine daha rastlayamayacağımız türden bir sansür uygulaması olarak istisnaysa, neyin rahatsız edilmesinden endişe edildiğine bakmak lazım. Disiplinin kendiliğinden kıymet sayıldığı yerler gibi, herhalde Pembe Hayat da disiplin manyağı olduğu için bu sansüre başvurmuyor. Benim, bu konuda tahminlerim var. Bu konuda elime belgeler verseler ve bana "gördünüz mü işte, haklıymışım" deme fırsatı doğsa, sesime daha değişik bir tonlama seçmem. Bu tahminim o kadar da isabetli değilmiş meğer ki, ortaya çıksın, o zaman da size, gayet ölçülü bir tahmin cümlesi kurduğumu hatırlatırım.

Pembe Hayat'ın web sayfasından yayınlanacak haber veya yorumlarla birilerine rahatsızlık vermek, başka yerlerde tanınmayan bir hakkın kullanılması mı olur? Evet. Kimseye rahatsızlık vermeye hakkımız yok. Bunun önüne, şu iki ilkeyle geçiyoruz: Yazı veya haber, onu okuyacak kişiye bilgilenme hakkını kullandırıyor mu, bir, doğru bilgilenme hakkını kullandırıyor mu, yani verdiği bilginin gerçeğe uygun olduğunu varsayabilir miyiz, iki. Bu iki şartı yerine getirmiş her türlü metin, yayınlanabilir değildir; yayınlanmalıdır. Aksi, sansürdür. Sadece yayınlanmış olması değil, yayınlanmamış olması da sonuç doğurur.

Metnin, haber değeri (yani okurun ihtiyaç duyacağı bilgi) taşıyıp taşımadığına ve/veya ilettiği bilginin gerçeğe uygunluğuna kim karar verecek meselemiz var şimdi bir de. O sayfaların editörüne güvensizlik duymak için gayet geçerli nedenleriniz olabilir. Adam çatlak olabilir mesela. Her şeyi mükemmel bile olsa bu tek başına, güvensizlik için yeter gerekçedir. Çatlak olmayan birine bakınabiliriz. Peki, çatlak olmayan birini aramaya çıkacağımıza, bu derneğin başkanı ne güne duruyor? Ondan daha dengeli, daha makul, daha kavrayışlı biri olsa, zaten onu başkan yapmış olmaz mıydık?

Değil. Bu teklife evet diyeceksek, Tayyip Erdoğan'ın Tunus'tan Fatih Saraç'ı arayıp televizyon ekranından kayarak geçen altyazıyı değiştirebilmesinde bir tuhaflık görmüyor olmamız lazım. Size "bunda bir tuhaflık yoktur" demekle epeyce geniş bir (cumhurbaşkanı seçimi sonuçlarına göre yüzde 50'nin üzerinde) kesimin desteğini alacak bir fikri savunmuş olacağınızı müjdelemek isterim. Eğer hak mücadelesi yaparken, siz de evlerinizde yüzde 50'ler tutmuyorsanız, bunu savunmayın derim.

Neyse, şurada kalmıştık; biz blog için heyecan yapıyorduk da, bunu meğer hangi endişeli modernlerin gözleri önünde yapıyorduk, bilmiyormuşuz. Ganimet'le başlangıçta varmayı planladığımız sonuçlara ulaşamayan bir çok şeyden sıtkımızın sıyrılması yanında, ulaşılmış sonuçların hasıl edilmesinde birinci derecede etkili olmuş, uzun mesailer, günler geçirdik. Gani bendeki zekayı, onu kullanma biçimimi ilginç buldu. Bunu hissettirdi ve bu benim hoşuma gitti.

Artık görüşmediğim eski bir arkadaşım, insanların kendisini sevmesi için çırpınıp duran biri olarak teşhis etmişti beni. Psikiyatri seanslarında işbirliği yapsam, kendimin gıyabında konuşsam ve konuşulmasını davet etsem, nihayet bu noktaya gelir miydik emin olamıyorum. Gözüne far tutulmuş bir tavşan gibi kalakaldım. Sanırım kafam güzel olduğu zamanlarda kontrolüm dışına çıkıyor bu. "Evet yaa!" oldum. Ben, beni sevsinler diye çıldırıyorum. İnsanlar bu yüzden teklifsiz biçimde bana kızgınlık gösterebileceklerini düşünüyor. Daha geçen gün, "49 yaşına gelmişsin ama benim geldiğim yere gelememişsin" tadında bir azar işittim. Eminim, bu ermiş aşmış arkadaşımın hayatında, bu şekilde azarlayabileceği 49 yaşında bir arkadaşı daha olmamıştır. Farkettim ki, kredimi geri çekebileceğimden endişe edilmiyor.

Gani'nin zekamı ilginç bulması hoşuma gitti ama tuhaf biçimde, ilaveten bir de beni sevmesi o kadar aradığım bir şey değildi. Hakkımda sarfettiği bütün övgü dolu sözlere rağmen, o da sevgi duymanın duygusal zahmetine katlanıyormuş gibi görünmüyordu. Benim için bir şey yapmış olsun ve bunu sadece beni sevmesine yoralım; ya da yaptığı hiç bir şey yoktur ki, beni sevmesi dışında bir nedene bağlanamıyor olsun... Görseydi ki böyle bir talebim var, sanmıyorum esirgesin. Gani'nin beni övmesi, yeterli ve gayet lezzetliydi. Dolayısıyla, Gani'nin beni sevip sevmediği, tamamen konu dışı. Tabi, söylemek bile gereksiz, bu söylediklerimden Gani'nin aksine beni sevmediği anlamı çıkarılamaz. Ama bu meseleyi kurcalarken lafı getirmeye çalıştığım bir yer var.

Gani'nin beni sevdiğini göstermesi için bir fırsat oldu, evet. İşte bu fırsatı kullanmayı redderken, aramızdaki ilişkinin, ona beni sevme sorumluluğu yüklemediğini göstermiş oldu. Bu benim için kırıcı olmuştur. Hiç gereği yokken, ittifaklarımızın menzili ortaya çıkmıştır. Kendisine güvenemeyeceğimi bilmem gerekmiyordu ve ben bu bilgiyi talep etmiş değildim. Aramızdaki hukuka aykırı bulduğum bir şey yok. Bu hukukun icabı olarak üstlendiğim vecibeleri yerine getirmekten kaçınmam için bir sebep ortaya çıkmış da değildir. Ve, zaten ben, eskiden olduğu gibi, o anda da halen bu ilişkinin talep eden tarafında bulunuyordum.

Hala, Gani'nin bana niye lazım olduğu sorusunu cevaplandırmış değilim. Halbuki, bu yazıyı okuyup bitirenlere, bunu söylemeyi en baştan vaat etmiştim. Gani beni sevmekten sorumlu değil ama ben onu seviyorum ve katlandığım zahmetin açıklaması budur demem beklenmiyor herhalde.

Önce şurayı tamamlamama izin verin. Yukarıda, 49 yaşına gelmiş biri olarak kendisinden azar işittiğimi söylediğim şahsiyet, benim Pembe Hayat'a intisabımın müsebbibi olarak hesaba çekilmiş. Aramızda, aramızda kalması koşuluyla konuşulmuş kimi sırları faş'ediyormuşum. Bu doğru değil. Bunu söylemem lazım. Telefonda bana sarfettiği sözler karşısında hissettiğim, zehir gibi bir kızgınlıktır. Onu, benimle böyle konuşmaktan, şiddetle menederim. Kendisiyle aynı görüşleri savunduğumuzdan şüpheye düşmüş ve bunda hazmedilmeyecek bir şey bulmuşsa, beni azarlayabileceğine kanaat getirmeden önce 49 yıl yaşamış olmayı beklemelidir.

Bu ilaveyi, pat diye telefonu yüzüme kapattığı için kendisine söyleyemedim de, buracıkta bir gider yapayım diye araya sıkıştırmış değilim. Ondan hesap soranların isabetle teşhis ettiği gibi, evet o, beni Pembe Hayat'ın ve KAOS'un başına bela eden şahsiyettir. Pişmanlığı da, ben bizzat tanıklık ederim ki, samimidir. Haksızlık edilen konu, aramızda kalması koşuluyla konuşulmuş kimi sırları ifşa ettiğimle ilgili olan konudur. Bu doğru değil. Ama doğru olmaması, bu iddiayı bana yönelik sarfedilmiş bir küfür haline getiriyor. Bu küfrü, yenilerini ilave ederek sahibine iade ediyorum. Aramızda kalması koşuluyla konuşulmuş herhangi bir sırrı açık etmediğim gibi, bu koşul yüzünden açıklamaktan vazgeçtiğim bir sır da yoktur. Öyle sırların konuşulduğu masalarda oturmaya meraklı olmadım, rahat olun. Doğrusu ben, KAOS için bir bela sayıldığımdan da emin değilim. Şayet bu olmuşsa, yani hasbelkader KAOS-GL'nin başına bir bela getirmişsem, benim için müjdeli haber yerine geçer.

Sanırım aradığım buydu. Gani'nin bana ilave ettiği şey diyorum. Sınırsızca, paldır küldür, vitrin camlarını taşlar gibi söz söylemeyi tecrübe ettim sayesinde. Daha önceki hiç bir denememde olmamış biçimlerde, ana avrat yazı örülebileceğini farkettim. Ortaya çıkan şey, benim olamayacak kadar farklıydı. Bunlar, birer okuma yazılarıdır. Şöyle düşünelim, Balzac'ın hacimli bir romanını oturup kelime kelime yazıyorsun ve sonra Eugénie Grandet'yi yazmış oluyorsun. Buna yakın bir his.

Eyfel Kulesi niye var?

2014-11-20T20:33:00.002+02:00

Kendileri ne kadar farkında, bilemem; insanların iki türlü arkadaşı olur: Bir, STK'da çalışanlar, iki, diğerleri... Benim STK'da çalışarak para kazanan, tenceresini bu sayede kaynatan tanıdıklarım var mesela. Hizmet sektörü dediğimiz uyduruk meslek hanesi, yani bir nevi yok-işler, daha ileriye götürülemez biçimde cıvımıştır buralarda. Hizmet sektörü zaten, ilk karşılaştığımızda tuhaftı. Galiba, bir tek o zaman tuhaftı. Züğürt Ağa, "ben bir ağayam" dediği için, marabalarından daha geç intibak edebildi bu yavşak sektöre. Demektir ki, izzet-i nefisten ve iradeden hisse satışı yapılıyor. Haysiyetin fazlası terkediliyor, emre amade refleksler tedavüle çıkıyor. Kıran kırana bir araba yarışı düşünün, en yavaş olmayı başaran kazanacak. İşte aynı hisselerden daha daha yüksek dilimlerde satışların yapıldığı piyasaya biz, STK diyoruz.

STK öyledir çünkü, buralarda çalışan insanlar dışında, kendini onlara kitle eden zevatın hangi ideal peşinde olduğu bilinemez. Çalışanlarının kendine ideal seçmekte zorlanmayacağı muhakkak. Yanlarında getirmemişlerse, derhal bir tane edinebilirler. Ama onlar niye?

Esasen bu konuyu ele alıyorum. Üzerinde uzun uzun düşündüm. şöyle sonuçlara vardım:

Bu STK'lar, benim de itiraz etmeyeceğim biçimde, kamusal nitelikli hizmet görmekteler. Hizmet için varlar bildiğimiz ve ben bunu itiraz konusu etmek bir yana, ileri sürüyorum. Mesela bunların meşgul olduğu projelendirilmiş 'iş'lere kategorik olarak, sosyal ney?... Hah, "sosyal sorumluluk projesi" filan denebiliyor. Neden kamu otoritesinin üstlenmediği için boş kalmış yerlere dükkan açabiliyorlar, asıl ona bakalım. Eskiden sosyal devlet diye gayet kitabî bir laf vardı. Devletin liberal burjuva demokrasilerinde ulaşabileceği en ideal noktayı işaretliyordu bu laf. İşte, bunlara dükkan yeri ayarlamak için yanyana duran bu iki lafı birbirinden ayırdılar. Özelleştirme İdaresi'nin lugatından konuşacak olursak, "sosyal" kısmını, önce özerkleştirdiler, sonra özelleştirdiler, hür teşebbüse açtılar. Zamanla bunlar, fon verenleri cezbeden projeler teklif etmekte marifet sahibi oldular. Fonların, hatırı sayılır bir kısmının uluslararası ve/veya ulusdışı kuruluşlardan geliyor olmasından hareket eden bağzı bağnaz çevreler, bunların kökü dışarda mihraklar olduğunu bir komplocu heyecanıyla ifşa etti. O zaviyeden bakınca bunlar, devletin milletiyle bölünmez bütünlüğüne ve ülkenin bağımsızlığına kasteden hainlerin aleti olmaktalar.

Şimdi bu alarmla birlikte, yukarıda kendini neden bu STK'lara kitle ettiğini anlayamadığımı söylediğim birey kişiyi, acaba devletin yakınlarda yıkılacağı yönünde ümit veren bir dil mi konuşulmaktadır şeklinde bir soru eşliğinde yeniden hatırladım. Ben, o şahıs kişisine bu durum muvacehesinde idealsiz kalmış diyemem. Ben de şahsen, devletin bir şelale gibi şangırdayarak yıkılması vaat edilse, koşa koşa gider, adımı üye kayıt defterine yazdırırdım.

Ben üye formu doldurmak için acele etmiyorum çünkü, tüzüklerinde olduğu kadar aralarında döndürdükleri geyiklerde de insanlara muhalefet etmeyi öğretmeyi başlıca misyon sayan bu türedi devlet daireleri, devlet kendini yıkmayı ne kadar istiyorsa, ancak o kadar bu misyonu üstlenebilir durumdadır.

Muhalefet olmaktan vazgeçmek için aniden pek savunulabilir gerekçeler keşfeden, 12 Eylül'den sonra parka çıkarıp gravat kuşanmış bir şahsiyet çeşidi var, her halde bilinir. Çok tuhaf şekilde benzer yollardan geçerek bir gece aniden ermiş turfanda müslümanlar da tanıyorum. Bunlar gazetelerin en tepe noktalarına tırmandılar, meclislere girdiler, hükümet değiştirdiler, darbe tezgahladılar... İşte bu eşkal, bu alanın yoktan var edilebileceğini akletmiş zekanın sahibidir. Orada çıkılabilecek en yüksek basamak, onun dayadığı merdivenin basamağıdır. Yoktan var edilmiş bir iş olmak, bu alanın "hizmet sektörü" diye tasnif edilen öteki iş kollarıyla ortak özelliğidir. Bunlar, aynı topraktan filizlenmiş bir radikallikle akrabadır.

Kaos-GL neyi başarmak ister? Misyonu nedir yani? Bütün erkekleri ibne haline getirmek mesela, bu popüler kitle örgütünün nihai hedefi olabilir mi? Cehaletimin ortaya çıkmasından çekinerek cevap veriyorum: bilmiyorum. Ama ulvi bir amaç peşinde olmaları beklenir. Çünkü çok meşguller. Sanırım, insan çeşidinin ibnelerden ve ibnelikten nefret edenlerini, bu nefretinden vazgeçirip ıslah etmek istiyorlar. Bunun ne kadar zorlu bir mesele olduğunu onlar biliyor. Ben bilmiyorum. Bilmeyişim sayesinde, "Evet sahiden, bu meşakkatli bir iştir" demem gerekmiyor. Her yıl, turizm istatistiklerindeki yekûnu kıpırdatacak büyüklükte bir kalabalık, bu derdin üstesinden gelmek için konferanslara akar, paneller düzenlenir, nümayişler sahnelenir. Derinlere işlemiş olması yüzünden homofobi, şeytan çıkarma tekniğinden farksız usüllerle ancak ortaya çıkarılabilmekte olmalı. Dolayısıyla uzmanlık isteyen de bir iş. Ama ibnelerin, bu meşakkati katlanarak büyüyen dert için, ilave bir zahmete katlanmaları gerekmez mi? 'Mücadele'ye vakfetmek için gündelik hayatlarından tasarruf edecekler, işlerinden güçlerinden kalacaklar. Daha fazla kazanmaksızın, daha az uyuyup, daha fazla çalışacaklar...

İşte bu meseleyi çözmek için çok kullanışlı bir formül bulundu. Zaten işin gücün, homofobiyle mücadele etmek isteyenlere hizmet satmaksa, artık zamanı kıt kanaat tasarruf etmen gerekmiyor. Nasıl fikir? Endişe etmenin değil, sevinmenin yeridir. Gelirken mesaiyi, önceki işyerinden buraya aktarıyorsun. Homofobinin artık, sizden çekeceği var demektir.

İman edin ki, 'hizmet' uydurulmuş bir iş eyleme biçimidir. Bir abesle iştigaldir. Gazeteler, reklamverene nasıl okur satarsa, bunlar da fonverenlere kurabiye kıvamında kitle ikram eder. Gazete ile STK'nın, reklamverenle de fonverenin aynı cümle içindeki bu barışık ikametlerinin, aralarındaki bu iyi komşuluk ilişkisinin geçici olmadığı, sanırım önümüzdeki üç vakitten önce daha iyi anlaşılmış olacak.

İbnelerinki, tercih midir, yönelim mi, bu konuda karar verilememiş olması çok kötü. Sadece götünü siktirmekten mi hoşlanıyorsun? O kadarcık mı? Bak, bunu aileye izah etmeyi deneyebiliriz. İnsanız sonuçta, gider konuşuruz, ne olacak? Homofobinin kaynakları üzerine sesli düşünüyorum. Kaşığı kırılmışlardan bunlar, orası açık. Pilav yarışı onların dışında cereyan ediyor. Onlar, maliyeti fatura edilmemiş bir mağlubiyetin yenikleri. Yenilgileri gerçekleşmeden dondurulmuş. Erkekler ibneye baktığında, en uzağa işeme olimpiyatlarında yenilmiş birini görüyor. Mesele şu: ibneler erkeğe baktığında ne görüyor? Yenilgilerine sebep bir şey midir gördükleri? Ve ama bu, görmek istemedikleri bir şey mi?

Meselenin açıklığa kavuşturulmasının benim açımdan lüzümlu hale gelişi pek yakın zamanlarda oldu. Pembe Hayat, bir transseksüel örgütüdür. KAOS-GL'den ayrılanlar tarafından kurulmuştur. Herhalde bir transseksüel örgütüdür. Başka bir şey yapmak için ayrılmış olmalısın ki, o yapacağın şey aynı zamanda KAOS-GL'de yapılamıyor olsun. Pembe Hayat, transseksüel örgütü olmakla, KAOS'ta yapılamayan neyi yapabilmektedir, tam bilemiyorum ama ibnelerin bayraktarlığını yapacağı hiç bir idealin kalmaması tehlikesine yol açmış olduğu kesin. Bunu nasıl yöneteceğiz? Sen koskoca bir KAOS, o kadar yürüyen projenin merkezinde duruyorsun ama kendini hayır işleriyle meşgul göstermekten başka sığınacak bir kuytu bulamayacaksın. Bu, senin kapını aşındıran "biz", neyin nesi? Kadın mıyız, değil miyiz? Kadın veya erkek değiliz ama başka bir şey miyiz? Var yani öyle. Peki bu başka olan şey mesela, kadın olduğuna iman etmiş erkekleri ve hayatının bir küçücük bir anını bile erkek olduğunu hatırlamadan geçirmemiş kadınları da aynı "biz"e mi ithal ediyor? Pembe Hayat'ın kurulması nereden icabetti diyorum. Sorum bu.

Hizmet arzı söz konusu olduğunda Pembe Hayat, yani transların hak mücadelesi, piyasaya gideri olan yeni bir ürün getiriyor. Pembe Hayat'ın kurulması için hangi gerekçenin üzerinde durulmuş olabileceğini araştırıyorum. Acaba, ancak trans hak mücadelesi yoluyla ve bu nedenle de ancak Pembe Hayat tarafından arz edilebilecek mamül bu yolla taşeron bir firmaya mı sipariş edilmiş oluyor? Zira trans, Pembe Hayat'ta en az rastlanabilen nesnedir. Taşeron demem ondan. Gani ve Buse dışında Pembe Hayat'ta trans yoktur. Belirtmek bile gereksiz, onlar kadın transtır. Diğerleri, ibnedir, lezbiyendir, şudur budur veya değildir. Ama trans kesinlikle değildir. Ve bu "diğerleri" kısmında anılanların hepsi, KAOS tarafından oraya tayini çıkarılmış zevattan olup, mutemet kişiliklerdir. Tayini oraya çıkarılmış tabirinde gevşemem gerekiyor olabilir ama trans idealini paylaşmadıkları tartışma dışıdır. Öteki ihtimal, translarla ibnelerin aynı bayrak altında bir araya gelmelerinin bir ve aynı ideali gerçekleştirmek için olması ihtimalidir. Evet, aslında KAOS çatısı altında işletilemeyecek olan maden, böylece atıl kalmaktan kurtarılmış oluyor.

Ben bir erkeğim. Kadınlardan hoşlanıyorum. Bunun küçücük bir istisnası bile yok. Ama bugünlere gelene kadar ibne olmadığım için övünebileceğim hiç aklımdan geçmemişti. Trans olmadığım için övünebileceğim hala geçmiyor.

Bu, düpedüz bir din. Ve ben, en başından iman etmeyi reddediyorum. Sadece müstakbel günahkarlarımı değil, gelin görün ki şeytanı da ayartmam gerekiyor. Ben bu dine, konformizm derdim. Beğenmediyseniz, siz kendi koyduğunuz adla çağırın. Yeter ki şu noktada uzlaşalım. Karşı-homofobi, bu dinin en kudretli mezheplerinden. Homofobi olmasa, düşünsenize, KAOS'un halini; başvuracağı kaynaklar, PKK'si olmayan Savunma Bakanlığı'nınki gibi bütçelendirilecekti. Savunma sanayii yatırımlarına, uluslararası ihalelere ayrılan kaynaklar da, Üsküdar Musiki Cemiyeti'nin güçlendirilmesine tahsis edilebilir. Sevaptır.

Bir din, en çok Eyfel Kulesi'ne benzer. Niye orada çakılı kalabildiğine akıl ermez. Eyfel kulesi hakkında sorulabilecek en esaslı soru, niye var olduğudur. Ama bu soru aynı zamanda, akıllara en uzak bir yerlerde ancak barınabiliyor. Varlığı bir şeye rağmen değil, bir zaferin övülmesi yahut bir yenilginin telafisi hiç değil. Kentlinin pratik bir ihtiyacına karşılık geliyor olsa, her yerde olurdu. Öte yandan bu, topoğrafik hadiseler sonucunda kendiliğinden oluşmuş bir yüzey şekillenmesi de değil. Aklıevvelin biri, onu oraya dikmiş. İşte ben o soruyu çağırmak istiyorum: Eyfel Kulesi niye var?

Öcalan "Suriye'de nihai sözu ben söyleyeceğim"

2014-08-15T17:10:00.000+03:00

HDP heyeti ile Davutoğlu arasında görüşmeler gerçekleştirildiği anlaşıldı. Görüşmede Şengal'den Kürdistan tarafına geçen Ezidilerin durumu ele alındı. Heyet Davutoğlu'ndan gelenlere kamp ve insani yardım konusunda destek istedi. Davutoğlu görüşme sırasında AFAD Başkanını arayarak yardımlar konusundaki eksikliklerin giderilmesini istedi.

Bu, Davutoğlu ile HDP heyeti arasında iki İmralı ziyareti arasında yapılan ikinci görüşme oldu. İlk temas sırasında IŞİD'e karşı mücadele konuları da gündeme geldi. Görüşmenin ertesi gününde HDP Heyetinin İmralı'daki görüşme sırasında Öcalan'ı bilgilendirme sırasında İdris Baluken'in söylediğine göre Davutoğlu Türkiye'nin IŞİD'e destek konusunda tavrının değiştiği anlamına gelebilecek sözler söyledi. Davutoğlu IŞİD'e karşı olduklarını söyledi, PYD ve Özgür Suriye Ordusu üzerinden oluşacak bir ittifaka destek verebilceklerini belirtti.

Baluken Öcalan'a yaptığı aktarım sırasında şunları söyledi: "Durumu Kandil'deki toplantıda arkadaşlarla paylaştık. Özellikle Carablus ve Til Ebyad bölgesinde ÖSO ile ittifak temelinde bazı ilişkiler gelişebileceğini arkadaşlar da aktardılar. Arkadaşlar rejimle PYD arasındaki ilişki konusunda Davutoğul'nun dile getirdiği bazı hususların çok gerçekçi olmadığını ifade ettiler. Ayrıca Rojava'ya yönelik ambargo ve ablukanın Türkiye tarafından tamamen kaldırılması gerektiğini ilettik. Bu konuda Davutoğlu gerekli adımları atmaya hazır olduklarını ifade etti. Bilmenizde fayda var, bu süre içerisinde Başbakanlık-AFAD eliyle Kobani'ye yardım malzemeleri gönderildi. Bazı sıkıntılı konularda da pratik alanda ilerlemeler sağlandığını söyleyebiliriz. Türkiye Qamişlo kapısına PYD'nin denetimi alması durumunda hiçbir sıkıntının kalmayacağını ısrarla ifade ediyor. Bizler de buraya gelmeden önce şu bilgiyi edindik. Qamişlo kapısındaki sıkıntılar giderilmiş, arkadaşlar Qamişlo kapısından geçişlerin olabileceğini ifade etmişler."

Öcalan ise Baluken'in sözlerine cevaben, "ÖSO ile ittifak temelinde bazı ilişkiler kurulabilir. Ben daha önce de Demokratik Suriye Konseyi'ni önermiştim. Azzaz-Cerablus-Bab üçgeninde ÖSO ve PYD işbirliği yapabilir. Davutoğlu'na böyle olursa o bölgeye Esad da, IŞİD de giremeyecek deyin. Bu başarıldığı zaman Esad Üçüncü Cenevde toplantısına çözümü kabul ederek gelmek zorunda kalacaktır. Davutoğlu'nun ilk düşünceleri böyle değildi ama yanıldılar. Şimdi doğruyu bulmak istiyorsa, desantralizasyon meselesini kabul etmek zorunda. Suriye'nin işbirliği, bütünlüğü denildiğinde gelinen nokta ortada. Demokratik Suriye Kongresi bundan sonra toplanırsa anlamlı olur. Suriye konusunda Davutoğlu da, Beşir de, Efkan da bana onaylatma şeklinde değil de görüşümü almaları iyi olur ve önemlidir. Çünkü ben olmadan oradaki dengeleri aşiretleri bilemezler. Ben onları tarihsel çizgileriyle beraber, hepsini tek tek biliyorum. Onun için benim görüşümü almalılar. PYD bu konuda işbirliğine açık olmalı, yani ittifaklar ve tutulacak bölgeler konusunda hazırlığını yapmalı. Onlar görüşebilirler fakat nihai kararı ben vereceğim."

Öcalan'ın sözlerinin burasında, Sırrı Süreyya Önder, doğru anladığından emin olmak için sordu: "Yani Suriye konusunda mı nihai kararı siz vereceksiniz?"

Öcalan'ın cevabı: "Evet doğrudur. Nihai kararı burada devletle biz vereceğiz. Ama onlar her türlü hazırlıklarını yapmak durumundadırlar, her türlü ani gelişmelere cevap olabilmeliler.

Öcalan'dan Demirtaş'a tepki

2014-08-15T16:27:00.000+03:00

Abdullah Öcalan, HDP Eşgenel başkanı Demirtaş'ın MİT müsteşarıyla görüşmeyi reddetmesine tepki gösterdi. Öcalan, "Hakan Bey, Selahattin Bey'le de görüşmek istemiş. Selahattin neden görüşmemiş? İki eli kanda da olsa görüşmeliydi. Böyle yapmakla acemiliğini ortaya koydu. Bir devlet adamıyla görüşmeye bile üşeniyor" dedi. Basında Demartaş'la kendisini rakebet içinde gösteren yorumlara da değinen Öcalan, "Yeni bir yıldız doğuyor ama Apo bu tarihi gelişmenin önünü alacak, deniyor. El insaf yahu! Böyle saçma şey olur mu? Ben Selahattin'i severim sayarım" şeklinde konuştu.

HDP Heyeti İmralı'da Abdullah Öcalan'la görüştü. Görüşmede AKP'nin Şemdinli'de başlattığı karakol inşaatları başta olmak üzere HES ve güvenlik amaçlı baraj çalışmalarına sert tepki gösteren Öcalan, Kandil'i bu gelişmeler karşısında tedbir almamakla eleştirdi. Öcalan, "Kandil anında buna yanıt verebilirdi. Karakollara karşı savunma merkezleri oluşturabilirlerdi. Neden yapmadılar? Asker öldürün demiyorum. Neden savunma merkezleri kurmadılar?" diye sordu. Öcalan, "Şu anda ateşkes var, bu çok önemlidir. Ancak ateşkes durumu hiçbir şeye karışmayacaksın anlamına gelmez. Her alana müdahale edeceksin. Kandil'e de söyleyin: Sadece adam öldürmeyeceksiniz, onun dışında her şeyi yapacaksınız. Hükümete de söyleyin: İlkeler paketini, siyasi paketi gündemlerine alsınlar. Öyle bayrak edebiyatı yaparak sorun çözülmez. Ben yüzbin gerillayı harekete geçirirsem sen ne yapacaksın? Çok çok beni öldürürler ama ikinci günde kendisi de ölür" dedi.