Ingmar bladert en schrijft

Duurzame toegankelijkheid in het NOS-journaal

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Thu, 06 Jun 2013 07:56:00 +0000

Vooruitgang betekent dus van film, naar video, naar dvd, naar blu-ray.

En iedere drager heeft een kortere levensduur.

Gerelateerd

Mensen met een hobby: Star Wars in ASCII

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Wed, 05 Jun 2013 08:09:00 +0000

Je hebt mensen die lezen, tennissen of bloggen als hobby. Sommigen hebben een apartere hobby: leguanen kweken, zandsculpturen bouwen of met miniatuur-autootjes racen. Simon Jansen uit Nieuw Zeeland maakt een kopie van Star Wars - A new hope, in ASCII! Hij heeft al een minuut of achtien af. Hierboven zie je de eerste tien, hieronder de volgende acht.

Gerelateerd
Excellente e-cultuur en ASCII-art
De Jedi-archieven
Volkstelling en Star Wars

Domain-awareness in New York

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Tue, 04 Jun 2013 07:30:00 +0000

In bijna iedere aflevering van Flikken Maastricht maken de rechercheurs wel een keer gebruik van camera-beelden van de openbare weg om een zaak op te lossen. Via de Reportacam van Sargasso kun je zien hoeveel camera's er in heel Nederland hangen. In Maastricht en omgeving zijn het er ongeveer 85.
Maar het aantal zegt niet alles, veel interessanter is wat er met al die beelden gebeurt. En dan is New York een verontrustend voorbeeld, zoals blijkt uit Surveillance City van NOVA van de Amerikaanse PBS. In New York heeft de politie namelijk een "domain-awareness system":

This is one-of-a-kind in the world. When we think CCTV cameras, we think of London, which has by far the most cameras per square inch of any city in the world. However, they're not networked in a very cohesive way. What New York is trying to do is take the cameras that exist—soon to be 6,000 cameras—feeding in to the lower part of Broadway to a command center [and] into a system they call "domain awareness." What they have done in conjunction with Microsoft is build some software that does the looking for them. And it does any number of things. It scans every license plate that comes across the bridges and tunnels into lower Manhattan [and] checks it against the terror watch list. It has the ability to flag suspicious behavior.

Als iemand een tas wat te lang laat staan, geeft het systeem een signaal. Als je iemand met een rood t-shirt in de buurt van de New York Stock Exchange zoekt, kun je binnen 2 tellen iedereen met een rood shirt zien lopen, in real-time en tot maximaal dertig dagen geleden.

Tja, hoe veilig wil je zijn?

Gerelateerd
De toezicht-catalogus

Plaatje: Big Brother... Obey van Peter Kreder

Koningszilver en eeuwenoude documenten weggegooid

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Mon, 03 Jun 2013 06:30:00 +0000

Uit De Limburger:

Het verdwenen koningszilver van schuttersbroederschap Sint Sebastianus uit Kerkrade is nog altijd spoorloos. De 220 zilveren plaatjes werden vorige week per abuis vanuit een opbergruimte van de Rabobank aan de Markt als afval aan straat gezet. [...]
De Rabobank zegt dat er ‘menselijke fouten’ zijn gemaakt en heeft een crisisteam ingesteld dat de zaak onderzoekt. Dinsdagavond verschijnt een eerste tussenrapportage. Verder looft de bank een beloning uit van 10.000 euro voor de tip die naar het koningszilver leidt. Het zilver zat in een gesloten koffer die te groot was voor een normaal kluisje en daarom in een afgesloten opbergruimte stond. De spullen waren per abuis niet gemarkeerd als waardevol. Toen medewerkers van de bank de ruimte opruimden, vonden ze de koffer, braken die open en dachten met waardeloze carnavalsspullen van doen te hebben. Ze gaven de hele koffer met inhoud – naast het zilver ook het kostbare statutenboek van de vereniging uit 1859 - mee aan reinigingsdienst RD4. Sindsdien is het zilver spoorloos.

Volgens L1 zaten er ook nog oorkondes uit 1617 tussen de "carnavalsspullen."

Dit lijkt me een uitstekende aanleiding voor Limburgse en Brabantse archiefdiensten om eens te bellen met de plaatselijke schutterijen. Ik neem aan dat zij dit toch beter (en misschien wel goedkoper) kunnen bewaren.

Gerelateerd
Zuid Limburgs Federatiefeest

#TreeskesQuiz

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Sun, 02 Jun 2013 09:24:00 +0000

Treeskes Quiz weergeven op een grotere kaart

Ik woon in een dorp dat de afgelopen maanden nogal in het nieuws is geweest. Dit leidde ook tot allerlei gescheld en gedoe op Twitter en - naar verluidt nog meer - op Facebook.
Maar het kan ook heel leuk zijn op Meerssen 2.0.
Vorige week zaterdag vond de eerste Treeske Tweetup plaats bij Café Bo. We waren met een man of vijftien en het was heel gezellig.
Sinds datzelfde weekend is twitterend Meerssen in de ban van Treeskesquiz: een soort foto-speurtocht door het dorp, waarbij iemand een foto twittert en het de bedoeling is dat de anderen raden waar de foto gemaakt is. Degene die het als eerste weet, mag de volgende foto uploaden. Het is heel verslavend.

Op de kaart hierboven zie je de foto's en tweets op de kaart van Meerssen geprojecteerd.

Het mooie van #TreeskesQuiz is dat je op een heel andere manier naar je eigen dorp kijkt en in contact komt met je dorpsgenoten. Dat is dan een van de mooie kanten van Twitter.

Gerelateerd
Hoe Nederland groter (of juist kleiner) werd in zestig jaar
Nat in Meerssen
Virtueel door Meerssen rijden
Meerssen in het UK Webarchive

Nog maar eens over e-mail en archief (en de Wob)

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Sat, 01 Jun 2013 14:08:00 +0000

Ai, ai, Nu.nl schrijft over een pijnlijke zaak voor de provincie Groningen.
Greenpeace heeft om de openbaarmaking van allerlei documenten over de bouw van een kolencentrale in de Eemshaven gevraagd. In de stukken die de provincie openbaar gemaakt heeft, staan verwijzingen naar andere documenten, die Greenpeace niet gekregen heeft:

In de rechtszaak schrijft de provincie Groningen dat diverse stukken via de mail zijn uitgewisseld. “De ontvangen of verstuurde e-mailberichten zijn destijds door de betreffende medewerkers van de provincie geprint en gearchiveerd, waarna de digitale versie van het e-mailbericht niet bewaard is gebleven”, houdt de provinctie Groningen de rechters voor.
“Daarbij is echter de vaak omvangrijke bijlage bij het e-mailbericht niet geprint en derhalve verloren gegaan met de verwijdering van de digitale versie van het e-mailbericht.”
Al worden e-mails op de server bewaard, toch zijn de documenten niet meer te herstellen. “De server van de provincie zal geen hulp bieden omdat van verwijderde e-mails maximaal een jaar een backup wordt bewaard”, schrijft de provincie in een verweer. Uiteindelijk is er op last van de rechter wel opnieuw gezocht en zijn enkele documenten gevonden. Een deel is nog steeds zoek.

Maar, zegt de provincie, het gaat hierbij niet om "kernstukken" die kwijt zijn. Alle "belangrijke stukken" zijn wel gewoon beschikbaar, volgens een woordvoerder.
Nu.nl heeft Roger Vleugels gevraagd daar op te reageren:

“Kerndocumenten bestaat niet. Er bestaan alleen maar documenten en de provincie kan niet een indeling gaan maken tussen belangrijke en niet-belangrijke documenten”, stelt hij tegenover NU.nl. “Ook mogen documenten ook niet zomaar worden vernietigd als ze onderdeel van een procedure zijn.”
Vleugels vraagt zich daarbij af hoe de provincie kan beweren dat het niet om kerndocumenten gaat als de stukken zelf zoek zijn.

Gelukkig stoppen we met e-mailen.

Gerelateerd
Over agenda's als archiefstukken #sod12
E-mail is toch geen archief
Much ado about email

Plaatje: De Emaillerie in Eerbeek

Het archief van de vrouw van de gouverneur

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Thu, 30 May 2013 08:20:00 +0000

Jenny Sanford was tot begin 2010 getrouwd met Mark Sanford, de gouverneur van South Carolina. In 2009 scheidden ze van tafel en bed omdat hij met zijn vriendinnetje naar Argentinië was gevlogen en zes dagen onvindbaar was. Tot zover niets bijzonders, maar...
Een paar weken geleden bleek dat mevrouw Sanford haar hele persoonlijke archief heeft gedoneerd aan de bibliotheek van de College of Charleston.

In a recent interview, Jenny Sanford said she was moving last August and needed to downsize. “I was either going to donate them to someone who could use them, or throw them out. ”
She said she thought the materials would be especially useful to researchers interested in election campaigns. While married, she ran her husband's congressional and gubernatorial campaigns. They never lost an election.
Taken together, the materials provide a front-seat view of one of South Carolina's most dynamic political couples. Some materials are surprisingly personal and include a wedding album and emails the Sanfords sent each other in April 2009 about their unraveling marriage. They divorced later that year after Mark Sanford's public confession that he secretly left the state to visit his now-fiancee, Maria Belen Chapur, in Argentina.
The collection also contains thousands of letters, cards and emails that friends and strangers sent Jenny Sanford after the affair came to light. Many congratulated her for not standing by her husband during the news conference. Scores also wrote that they too had husbands and wives who were unfaithful. One suggested she move to Minnesota because of its good schools and wholesome values. During her book tour, a person handed her a voodoo doll with a note that said, “Don't get mad, get even.”

Nou vind ik het al apart dat het persoonlijke archief van "de vrouw van..." geacquireerd wordt, maar wat ik nog verbazingwekkender vind: het hele archief is volledig openbaar!

Some of the most revealing materials are notebooks of Jenny's from between 2004 and 2010, when her husband was governor. They're simple spiral notebooks that a college student might use, but inside are extensive notes that Jenny made about legislative battles and other issues.
On one page, she diagrammed a state of the state speech. On another she wrote about efforts to privatize Santee Cooper. “Santee Cooper — competitive process needed for study so no future questions arise re competitiveness of bid … Marshall wants to call number of banks and get proposals in writing.”
She scribbled notes to call Jon Lerner, a Washington, D.C., political consultant, and comments about some of her husband's bruising battles with the Legislature. In one, she apparently paraphrased a quote from powerful state Sen. Hugh Leatherman, R-Florence: “Leatherman — 'here b/f sanford, will remain after ms, ms will be footprints in the sand.' ”

Dat kunnen wij ons hier toch nauwelijks voorstellen.

Uit de inventaris blijkt trouwens dat er nog meer bijzondere dingen in het archief zitten, bijvoorbeeld een sieraard dat een cadeautje was van Fidel Castro en het voodoo-popje op de foto hierboven. In dit foto-album zie je nog meer foto's van delen van het archief.

Gerelateerd
De waarde van literaire archieven
Het e-depot van Beyoncé
Isn't our American democracy amazing

Plaatje: After Mark confessed to having an affair, a friend named Donnie sent a voodoo doll to Jenny. Jenny Sanford Collection, courtesy of College of Charleston Special Collections Department

Tijd: Wacht maar...

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Tue, 28 May 2013 07:13:00 +0000

Eigenlijk verpest het bewegend plaatje hierboven het concept van Time van xkcd.
Het idee daarvan is namelijk dat het plaatje een keer per half uur verandert, zoals je op Explain xkcd kunt lezen:

This comic is actually a series of images which play as a rough animation (the image on this page is an animated compilation of the images). The images are in the process of being revealed slowly over the course of time. As of May 23, 2013, the comic has been running for more than 1416 hours (over 59 days), and more than 1300 frames have been revealed.
For the first 120 hours, a new frame replaced the previous frame every 30 minutes, at :00 and :30 of each hour; the remaining frames have since been revealed every hour, on the hour. The updating is done server-side, with the server redirecting the image link (time.png) to a different image every hour. The source images have very long random-character names, making it virtually impossible to access future frames. There is no apparent way to view past frames on the official XKCD website, and only the current frame is posted there at any given time.

Nog een spoiler: op xkcd 1190 - Time at your own pace kun je zelf door alle tot nu toe bijna 1650 plaatjes klikken.

Gerelateerd
Over tijd en het netwerk
The secret powers of time

Monique Jacobse krijgt haar identiteit terug

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Wed, 22 May 2013 13:48:00 +0000

Born in Holland, childhood in USA, puberty in Bilthoven until I was murdered, then Lubeck/Utrecht.

Het citaat hierboven komt uit de twitterbio van Monique Jacobse. Het is een wonderlijke bio en een wonderlijk verhaal.
De kortste samenvatting komt van de website van de rechtspraak:

Een vrouw die in 1987 dood was verklaard, heeft woensdag in Utrecht haar identiteit van de rechter teruggekregen. De officier van justitie vroeg de rechter, tijdens de besloten zitting op 18 april 2013, om doorhaling van de akte van lijkvinding omdat zij kon aantonen dat Monique Jacobse in leven is. De rechtbank oordeelde dat er, mede op basis van een in 2012 door het NFI uitgevoerd DNA-onderzoek, voldoende bewijs is dat de vrouw in kwestie inderdaad Monique Jacobse is.
Akte van lijkvinding
Op 24 oktober 1976 werd in de toenmalige gemeente Maarn een lijk, ook wel het Heulmeisje genoemd, van een onbekend persoon gevonden. Jaren later werd met nieuw technisch onderzoek met voldoende mate van zekerheid vastgesteld dat het moest gaan om het sinds 1975 vermiste meisje Monique Jacobse. Daarop werd in 1987 een akte van lijkvinding opgemaakt.

Monique Jacobse nam, na jaren vermist te zijn geweest en inmiddels een volwassen vrouw, in 2006 contact op met haar zus.

Hier vind je de volledige uitspraak.
In onderstaande EenVandaag-uitzending wordt het verhaal uitgebreid uit de doeken gedaan, al blijven er enorme witte vlekken in zitten.

De tweede helft van de reportage is ook fascineren, omdat daarin uit de doeken gedaan wordt hoe de politie op dit moment nog op zoek is naar de identiteit van het dode meisje dat in 1976 gevonden is.

Gerelateerd

Drie keer gestorven, vijf jaar cel

Susan Lefevre was 32 jaar Marie Walsh

Dood is een kruisje

Over leven en dood

Plaatje: van de EenVandaag-website

Hoe Reddit-ers een foto restaureren

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Thu, 16 May 2013 11:08:00 +0000

De originele foto

De afbeelding hierboven is een foto van een foto van de opa van Steven Whitey. De foto hieronder is wat enkele gebruikers van Reddit er van gemaakt hebben.

De vijfde correctie

En de kleuren-variant:

Whitey schrijft:

I was blown away by the selfless dedication of the people on that thread. They expected nothing in return, yet spent hours of their day working on the photo, it was truly heart-warming and I was excited to share it with my Grandad, as he had no idea any of this was going on.
I printed off the photos and framed my favourite one to give him as a gift. I gifted some Reddit Gold to the users who contributed as a thank-you.
Fast-forward to yesterday, where I headed over to his house with my girlfriend to give him the photos. I asked my girlfriend to record him receiving it on my phone (Nokia Lumia 920 in case anyone was wondering). We went in and said hello. The reason I wanted to video it was to show the people that had worked on the image how appreciated their efforts were. He absolutely loved the photos and I uploaded the video to YouTube that afternoon. Here’s the video:

Vanuit archiefperspectief zijn die laatste twee foto's natuurlijk het meest problematisch. Op de zwart-wit variant zijn haren toegevoegd en over de toevoegingen in de kleuren hoeven we het niet eens te hebben.

Maar het is wel een mooi verhaal.

Wie is hier nou het archief?

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Wed, 15 May 2013 07:30:00 +0000

Niet zo lang geleden zijn weer een paar interessante artikelen uit Antwerpen online gekomen. Over DMS, Digitaal Depot, digitaal documentbeheer, archivarissen en nog zo wat...

DMS of Digitaal Depot?
In Is een DMS bruikbaar als digitaal depot (pdf) beschrijft Filip Boudrez tien cruciale verschillen tussen de functionaliteiten die een DMS 'out of the box' heeft en een digitaal depot. Hieronder staat een beknopt overzicht:

Verschil	DMS	Digitaal Depot
FINALITEIT	aanmaken, beheren en delen van documenten	(middel)langetermijnarchivering van digitaal archief
DOCUMENTTYPES	kantoordocumenten	kantoordocumenten, websites, databases, video, audio, masterscans, film, tekeningen, enz.
INFORMATIEMODEL	digitale documenten en digitale content als informatie-eenheden	information packages als informatie-eenheden
METADATA	metadata over documenten/mappen	metadata over documenten/mappen, werkprocessen, representation information, fixity information, preserveringsacties
SYSTEEM-AFHANKELIJKHEID	systeemafhankelijke opslag van metadata, documenten en content	systeemonafhankelijke opslag van information packages
PRESERVERING	passief	actief
ZOEKEN	op inhoud en metadata van documenten en content	op de context en metadata van de archiefdocumenten
VOLUME	max. een tiental miljoen objecten, objecten van kleine tot middelgrote omvang	enkele tientallen miljoenen objecten, objecten variërend van kleine tot heel grote omvang
OPERATIES	individueel document/map	bulkverwerkingen
RECHTENBEHEER	lees- en schrijfrechten voor interne gebruikers, doorgaans rol- en groepsgebaseerd	onderscheid tussen openbaar en niet-openbaar voor interne en externe gebruikers, auteursrechten

In het artikel wordt ieder verschil uitgebreider toegelicht en ik raad iedereen die ook maar iets met digitale archivering te maken heeft aan het artikeltje (het zijn amper 10 pagina's) te lezen.

Wie is hier nou het archief?
In het iets oudere, maar nog kortere artikel (6 pagina's) De archivaris en digitaal documentbeheer vraagt Boudrez zich af wie nou eigenlijk het archief is. Waar is de archivaris eigenlijk?

Voor elke applicatie een archiveringsbeleid ontwikkelen, implementeren en beheren is nagenoeg onbegonnen werk. Ook hier hebben leveranciers in de meeste gevallen een oplossing voor: de koppeling van hun applicatie met een DMS of een samenwerkingsplatform. De documentopslag wordt door de procesapplicatie dan toevertrouwd aan het DMS of het samenwerkingsplatform. Deze laatste bevatten dan de documenten en enkele summiere metadata over deze documenten. De redenering van de leveranciers is dan dat alle documenten in hetzelfde systeem worden opgeslagen en beheerd. En dit biedt het grote voordeel van “enkelvoudige opslag, meervoudig herbruik”, een argument dat vooral ICT als muziek in de oren klinkt. Veel organisaties slaan deze weg in. Maar welke archivaris wijst er zijn organisatie op dat het argument van “enkelvoudige opslag, meervoudig hergebruik” geen records management vereiste is? En welke archivaris maakt het zijn collega's duidelijk dat we het over 'records' of archiefdocumenten hebben? En dat hetzelfde document in een ander proces of een ander dossier geen 'dubbel' is, maar een ander archiefdocument? En aangezien archief procesgebonden informatie is, we als onderdeel van de metadata ook de relevante procesinformatie moeten archiveren. En dat die procesinformatie niet in het DMS of het samenwerkingsplatform wordt opgeslagen, maar nog steeds in de procesapplicatie steekt.

En ook in deze alinea slaat hij de spijker op zijn kop:

Processen en archief zijn twee verschillende zaken en mogen niet op 1 hoop worden gegooid. Er is ontegensprekelijk een relatie tussen processen en archieven die cruciaal is en die moet bewaard blijven (bijv. als onderdeel van de archiefbeschrijving). Maar processen en archief vragen elk hun eigen oplossing. Archiveren is dan wel een ondersteunend proces, maar is een proces op zich met zijn eigen uitgangspunten en zijn eigen regels die gerespecteerd moeten worden wil het informatiebeheer binnen het proces op orde zijn en blijven. In de praktijk wordt niet altijd even veel aandacht besteed aan die uitgangspunten en regels. Een concreet voorbeeld hiervan zijn de vele business- en procesanalyses die zich beperken tot de wettelijke of de formele documenten in het proces. Welke archivaris legt uit dat ook een gewone e-mail over een zaak even goed procesgebonden informatie is en in het dossier thuis hoort?

Zoiets probeerde ik een paar jaar geleden ook al duidelijk te maken.
Nou ja, lees het hele artikel maar.
Hier wil ik alleen nog iets zeggen over wat Filip schrijft over het individueel registreren van documenten (p.3-4, onderstreping door mij).

In de archiefwetenschap beschikken we al decennialang over een eenvoudig concept die digitaal samenwerken mogelijk maakt, nl. dossiervorming. [...] Het is niet alleen een methode die iedereen kent vanuit de papieren wereld, maar het maakt het registreren van metadata of het toekennen van permissies op documentniveau overbodig. Registratie is dan niks meer dan het dossiergewijs opbergen van documenten, zonder dat voor elk individueel document omslachtige handelingen nodig zijn. Het beschrijven van hedendaagse papieren documenten op stukniveau is al lang geen gangbare praktijk meer. In dit opzicht is het vreemd dat het opnieuw wordt geïntroduceerd waar het digitaal documentbeheer betreft en dat we er bovendien eindgebruikers mee lastig vallen.
Het argument luidt dikwijls dat de registratie van metadata in geautomatiseerde flows volledig automatisch verloopt. Hierbij vergeet men dan dat registratie van metadata ook beheer vraagt en dat veel processen niet volledig automatiseerbaar zijn. Het wordt tijd dat iemand dit duidelijk maakt en nadenkt over het nut en de noodzaak van metadata. Metadata zijn immers geen doel op zich, maar een middel. Hierbij moet ook worden nagedacht over het niveau waarop metadata nodig is en hoe die metadata kan worden overgeërfd. De belangrijkste records management metadata van een archiefdocument is in ieder geval zijn locatie in een dossier.

Misschien dat registratie van individuele documenten in Vlaanderen achterhaald is, maar in Nederland zijn we volgens mij nooit van die individuele registraties afgestapt. Het registreren van ieder document in een dms/rma lijkt hier een doel op zich te zijn geworden.

Waarom houden wij daar aan vast?
En wat gaat er mis als we er mee stoppen?

Plaatje en titel
De titel van deze blog verwijst natuurlijk naar de New Kids, maar zonder de blog van Janine, zou ik er niet aan gedacht hebben.

Gerelateerd
Zaakgericht de toekomst in
Waarom zou ik een RMA gebruiken?
Wat is de relatie tussen een hamer en en RMA?
Optimaal Digitaal

Alice en metagegevens

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Mon, 13 May 2013 13:38:00 +0000

'De naam van het lied heet ‘Schelvis Ogen’.’
‘O, dat is de naam van het lied zeker?’ zei Alice, die haar best deed om belangstelling te tonen.
‘Neen, je begrijpt me niet,’ zei de Ruiter, en keek een beetje geërgerd ‘Zo heet de naam. De naam is in werkelijkheid “De Hoogbejaarde Baas”.’
‘Dus ik had moeten zeggen zo heet het lied?’ verbeterde Alice zich zelf.
‘Neen, dat had je niet: dat is heel wat anders. Het lied heet ‘Het Middel en het Doel’: maar zo heet het enkel maar.’
‘Ja maar, wat is het lied dan?’ vroeg Alice die nu langzamerhand volkomen in de war was.
‘Daar wilde ik nu juist naar toe,’ zei de Ruiter. ‘Het lied is in werkelijkheid “Gezeten op een Hek”: en de melodie heb ik zelf verzonnen.’

Uit De avonturen van Alice van Lewis Carrol, vertaald door Alfred Kossmann

Dus daarom is een toepassingsprofiel belangrijk.

Gerelateerd
De datum van een archiefstuk
Koe of paard, het zijn metadata
Dat is maar een mening: metadata in documenten

Plaatje: The White Knight van John Tenniel

Over systeemkoppelingen, vinkjes en de dood

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Mon, 22 Apr 2013 07:31:00 +0000

Vorige week verscheen het inspectierapport van de Inspectie Veiligheid en Justitie naar aanleiding van de zelfmoord van Aleksandr Dolmatov. De inspectie onderzocht vier deelaspecten rond het overlijden van de Rus:

het zorgvuldig handelen van de Nederlandse overheid bij de insluiting.
het zorgvuldig handelen van de Nederlandse overheid gedurende detentie.
de handelwijze en alertheid van ketenpartners ten aanzien van de medische toestand van Dolmatov.
de overdracht van relevante informatie.

Uiteraard had vooral het laatste onderwerp mijn belangstelling en eerlijk gezegd werd ik er niet vrolijk van. Helaas blijkt ook uit dit rapport weer dat de informatiesystemen van de (rijks)overheid zodanig zijn ingericht en aan elkaar gekoppeld, dat niemand zich verantwoordelijk voelt voor het corrigeren van fouten. En dat kan vreselijke gevolgen hebben.
Hieronder wat citaten uit de conclusies uit het rapport over Dolmatov:

Het onzorgvuldig handelen van de Nederlandse overheid is niet alleen toe te schrijven aan het handelen of nalaten van functionarissen, maar ook aan de afhankelijkheid van – en het vertrouwen in – de systemen, procedures en formulieren die die functionarissen bij hun besluiten in die keten ondersteunen. Het is de Inspectie gebleken dat de systemen, procedures en formulieren in de praktijk te vaak summiere, onduidelijke en soms zelfs onjuiste informatie bevatten en dat ze onderling onvoldoende accuraat en actueel op elkaar aansluiten. Het is zorgelijk te signaleren dat deze systeemomissies voor een belangrijk deel bekend zijn bij de betrokken ketenpartners.

De advocaat besluit hierop om op 11 januari een beroepschrift in te dienen. Omdat dit de laatste dag is van de beroepstermijn, is het beroepschrift tijdig ingediend. Conform artikel 82 van de Vreemdelingenwet 2000, mag Dolmatov de behandeling van het beroepschrift in Nederland afwachten.
Twee dagen later, op zondag 13 januari 2013, vindt in het door de IND gebruikte informatiesysteem INDiGO echter een automatische wijziging plaats, waardoor het systeem aangeeft dat Dolmatov geen rechtmatig verblijf heeft in Nederland en derhalve verwijderbaar is. Dit gebeurt, omdat in INDiGO niet is opgevoerd dat het instellen van beroep door Dolmatov opschortende werking heeft. Sinds medio 2011 bestaat binnen de IND onduidelijkheid over het al dan niet opvoeren van het ‘vinkje’ opschortende werking. De informatie in INDiGO wordt vervolgens doorgezet naar de Basisvoorziening Vreemdelingen (BVV), het informatiesysteem waar verschillende ketenpartners toegang toe hebben.

Terwijl de systemen die de ketenpartners in de vreemdelingenketen gebruiken vanaf zondagmiddag 13 januari aangeven dat Dolmatov onrechtmatig in Nederland verblijft en daarmee verwijderbaar is, verwerkt het centrale inschrijfbureau vreemdelingenzaken (CIV) van de Raad voor de Rechtspraak in Haarlem, op diezelfde maandag het door de advocaat van Dolmatov per fax ingediende beroep in het systeem BERBER-VK. Dit is het landelijke interne systeem van de rechtbanken, dat niet is gekoppeld aan de systemen die de partners in de vreemdelingenketen gebruiken. ’s Middags faxt het CIV het beroep van de advocaat naar de afdeling procesvertegenwoordiging van de IND, waar het op dinsdagmorgen 15 januari handmatig wordt ingevoerd in INDiGO. Deze handeling heeft niet tot gevolg dat de status “geen rechtmatig verblijf” in het IND-systeem wijzigt, omdat er binnen het systeem geen automatische koppeling is tussen de registratie van het beroep en de status “geen rechtmatig verblijf".

De Inspectie VenJ is van oordeel dat de wijze waarop de informatieoverdracht over bijzonderheden rondom een vreemdeling – in dit geval Dolmatov – binnen de keten is georganiseerd, kwetsbaarheden kent. Ten eerste valt op dat de veelheid aan systemen, die deels wel en deels niet aan elkaar gekoppeld zijn, het delen van informatie ernstig bemoeilijkt. Het gebruik van faxen en het in sommige gevallen door verschillende ketenpartners handmatig overtypen van informatie om dit te kunnen delen, is tijdrovend en werkt onzorgvuldigheden in de hand. Zeker binnen een complexe keten als de vreemdelingenketen, waar een groot aantal organisaties deel van uitmaakt en waar het belang van zorgvuldige informatievoorziening cruciaal is, is het onwenselijk om de geconstateerde kwetsbaarheden in stand te houden, omdat deze zorgvuldig handelen in de weg staan.

De Inspectie VenJ komt daarnaast tot het oordeel dat de ketenpartners zorgvuldiger gebruik dienen te maken van het M118-formulier. Het ontbreekt hierbij aan regie en invoerdiscipline binnen de vreemdelingenketen. Het formulier wordt in onvoldoende mate gebruikt waarvoor het is bedoeld, namelijk als groeidocument waarmee de ketenpartners elkaar binnen de keten informeren over relevante omstandigheden rondom een vreemdeling. Het gebrek aan invoerdiscipline bij de ketenpartners wordt door de partners geconstateerd, maar leidt niet tot actie. Hetzelfde geldt voor het gebruik van het formulier door de Vreemdelingenpolitie: een jaar na de invoering van een nieuw model dat meer is gericht op het verschaffen van duidelijkheid over kenmerken en gedrag van een vreemdeling, gebruikt zij nog altijd het oude model. De partijen in de vreemdelingenketen nemen in dit kader een passieve houding aan ten opzichte van elkaar.

Dus we hadden al faxen en het handmatig overtypen van informatie.
Verderop in het rapport blijkt dat informatie uit het ene systeem wordt overgetypt in Excel om daarna opnieuw handmatig te worden overgezet in een ander systeem. Lang leve Excel.
En dat M118-formulier, dat een groei-document is, dat dus door iedere betrokkene aangevuld zou moeten kunnen worden, blijkt door de Vreemdelingenpolitie in pdf-formaat te worden verzonden. Lang leve PDF.

Als je nou twee dingen goed zou kunnen regelen met behulp van gekoppelde systemen en uitwisselingsstandaarden dan zijn het wel deze dingen...

Gaan archivarissen en records managers hier over?
Hoeveel rapporten moeten WRR en CBP nog schrijven voordat er iets gebeurt?

Gerelateerd
Computer says no: NRC en iOverheid
Wat ik echt mis in de #archiefvisie
De gevolgen van een gestolen rijbewijs
Dood is een kruisje

Gekocht en geluisterd: Files that last

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Fri, 19 Apr 2013 07:00:00 +0000

Gisteren het ebook Files that last van Gary McGath gekocht. Met de coupon code kun je het tot morgen bij Smashwords downloaden voor iets meer dan €5,- Daarna kost het een euro of 7.
Ik heb het boek tot nu toe alleen nog maar doorgebladerd, maar de inhoudsopgave ziet er veelbelovend uit.
McGath heeft trouwens ook nog wat liedjes geschreven over digitale duurzaamheid, zoals deze

Files that last: The song

I had a little Kindle, it had a little book.
Today the book has vanished. I think that I’ve been took.
They say I never owned it, no not a single page.
The only thing it kindles is my rage.

Chorus:
I want some files that last, data that will not stray.
Files just as fresh tomorrow as they were yesterday.
I wrote a little fanfic just seven years ago.

But how to read the file now, my PC doesn’t know.
My brilliant tale is only a bunch of useless bits,
Why do I have to put up with this … inconvenience?

Chorus

I made a little archive all stored on DVDs
And put them in the car trunk, where they could fit with ease.
The summer’s warm and sunny, and sadly I have learned
That’s not how DVDs ought to be burned.

Chorus

The road to preservation has potholes everywhere,
I’m trying hard to dodge them and taking extra care.
To give my files a future, I won’t forget the past.
There has to be a way to make them last!

Chorus, twice

Gerelateerd
Bewaar als... Een praktische leporello

Waar is het toezicht?

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Tue, 16 Apr 2013 06:38:00 +0000

Gemeentereiniging organisatie.
Inspecteur der Gemeentereiniging spreekt twee jongens streng toe, Nederland 1980-1995.

Begin april publiceerde het Stadsarchief Rotterdam (zijn we er al uit welk acroniem dat wordt? StAR is misschien niet zo handig...) twee interessante documenten over de "vorming van het Stadsarchief en de overgang van de DIV/DIM afdelingen van de voormalige diensten naar de Rotterdamse Service Organisatie."
In het Plan Stadsarchief staat dat de Rotterdamse gemeentearchivaris ("stadsarchivaris" in het stuk) verantwoordelijk is voor het hele gemeentelijke informatiebeheer:

Het doel is het organiseren van het Stadsarchief en het informatiebeheer zodat conform de doelstellingen van de centralisatie en standaardisatie van de bedrijfsvoeringsfuncties kostenbesparingen, formatiereductie en kwaliteitsverbetering worden gerealiseerd. Ook draagt dit bij aan de concerndoelstelling om digitaal te gaan werken.
Beslispunten:

het benoemen van de Stadsarchivaris als proceseigenaar informatiebeheer.

akkoord te gaan met de centrale inrichting informatiebeheer en aansluiten aan verdergaande digitalisering.

Een stukje verder staat het wat preciezer omschreven:

De Stadsarchivaris heeft als proceseigenaar de regie op de organisatie van het informatiebeheer, met de ambitie om met ingang van 1-1-2013 de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor de totale keten van informatiebeheer (van creatie tot openbaarheid, van 1201 tot heden). Dit impliceert de verantwoordelijkheid voor de inrichting van het informatiebeheer bij de clusters en deelgemeenten. Deze verantwoordelijkheid omvat de beleidsontwikkeling, sturing en inrichting, uitvoering en beheer op dat terrein. Alle medewerkers die (nu nog decentraal bij de vakeenheden) hun hoofdtaak hebben binnen het informatiebeheer (de medewerkers DIV/DIM), komen onder (vakmatige) aansturing van het Stadsarchief. Daarnaast leidt het Stadsarchief records managers op en plaatst deze bij de clusters/vakeenheden en deelgemeenten, waar zij het informatiebeheer inrichten, op orde brengen en actueel houden. Op deze wijze wordt de centrale regie op het informatiebeheer gewaarborgd en worden de voorwaarden voor duurzame toegankelijkheid gerealiseerd.

Grafisch ziet dat er dan zo uit:

Maar, onder het kopje "Beoogde eindsituatie" staat de volgende alinea:

In de beoogde eindsituatie is de organisatie van informatiebeheer gecentraliseerd en wordt deels gedeconcentreerd uitgevoerd (op basis van nut en noodzaak) binnen kaders zoals die door de concerndirectie zijn vastgesteld. Op centraal niveau is een onderscheid gemaakt in de archieffunctie ten behoeve van de primaire processen (informatiebeheer) en de publieke functie. De Stadsarchivaris is namens de concerndirectie proceseigenaar informatiebeheer en heeft een kaderstellende en toezichthoudende rol met betrekking tot informatiebeheer. Aan de standaardisatie opgave is inhoud gegeven doordat de dienstverlening voor de uitvoeringsorganisaties.

Ik vraag me dan toch af hoe de gemeentearchivaris die toezichthoudende rol gaat uitvoeren.
Op wie gaat zij toezicht uitoefenen als ze zelf verantwoordelijk is voor het hele informatiebeheer? Controleren of dat goed gebeurt, maakt deel uit van het reguliere werk en is geen toezicht of audit.
Noch in het Plan Stadsarchief, noch in het Programmaplan Doorontwikkeling Informatiebeheer & Stadsarchief komt dit aan de orde. Sterker nog, de enige keer dat de term "toezicht" in beide artikelen voorkomt, is in bovenstaand citaat.

Voor de duidelijkheid: ik heb geen enkel commentaar op de inhoud van de Rotterdamse plannen. Voor zover ik dat van hieruit kan inschatten ziet het er allemaal goed uit. Ik vraag me dus alleen af hoe de gemeenteraad dit gaat vaststellen en wat de provincie Zuid-Holland daar dan aan heeft.

Misschien had ik gisteren toch naar de BRAIN-bijeenkomst over archieftoezicht moeten gaan:

Prima workshop vanmiddag van @jeroenvanoss over positionering archiefinspectie. Boodschap helder voor mij: transformatie is nodig.
— Frans Smit (@fpsmit) April 15, 2013

Gerelateerd
Risicowaardering en archivering #kvan12
Het nieuwe archieftoezicht

Plaatje van Rob Krudzlo via Gahetna.

"Hij bewaart alles"

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Mon, 15 Apr 2013 06:47:00 +0000

Gemma:
"Ik hou van lege oppervlaktes, ik zou nooit ergens stapels neerleggen. Attilio daarentegen is archivaris, hij bewaart alles. Coupons, concertkaartjes, kranten..."
Attilio:
„Nee hoor, alleen als er iets interessants in staat.”
Gemma:
„Zelfs als ik oude post weggooi, wil hij het nog één voor één doornemen. Dus boven heeft hij een eigen kamer waar hij dat allemaal op stapeltjes heeft liggen."
NRC, 13 & 14 april 2013

Als ik dit soort stukjes lees, moet ik altijd aan Gé denken. Die werkte bij een organisatie waar ik een jaar of tien geleden een archiefbewerkingsproject deed. Op zijn prikbord hing een A4-tje met de tekst:

Archiveren is weggooi-kunst.

Hij was zelf niet zo artistiek aangelegd, want hij had de afgelopen jaren alles bewaard. Bijvoorbeeld ook de doorslagen van de kassabonnetjes van de Maasveren vanaf 1973 nog. Want, ja, je weet maar nooit...

Trouwens, die Attilio hierboven is helemaal geen archivaris, hij werkt als muziekbibliothecaris bij ArtEZ Conservatorium in Enschede.

Gerelateerd
Opslag wordt steeds goedkoper, dus laten we maar alles bewaren

Plaatje: Do not throw away van Je Kemp

Wat gebeurt met jouw Google-account als je dood bent?

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Fri, 12 Apr 2013 06:39:00 +0000

Gisteren presenteerde Google de Inactive Account Manager:

Not many of us like thinking about death — especially our own. But making plans for what happens after you’re gone is really important for the people you leave behind. So today, we’re launching a new feature that makes it easy to tell Google what you want done with your digital assets when you die or can no longer use your account.
The feature is called Inactive Account Manager — not a great name, we know — and you’ll find it on your Google Account settings page. You can tell us what to do with your Gmail messages and data from several other Google services if your account becomes inactive for any reason.

Het werkt redelijk simpel:

You specify a waiting period of inactivity for three, six, nine or twelve months.

You specify your wishes in the form of contacts to notify, contacts to receive access to your data or a directive to delete your account data.

One month before the waiting period is almost over, Google contacts you via email or text message.

If you do not respond the waiting period expires and your wishes are carried out.

Google’s tool allows you specific control of what happens to the data for each of your Google products. You can specify up to ten contacts to receive a copy of your data once you’re gone and select the specific products they gain access to. For example, you might send your Gmail data to your wife, but choose to send your YouTube data to a business partner. Once notified, your contacts then have three months to download your data.

Je kunt zeggen van Google wat je wil, maar het bedrijf is wel de eerste grote speler die dit mogelijk maakt.
Al is het natuurlijk nog de vraag of het ook echt werkt als het zover is...

Gerelateerd
Digitale dingen na de dood
Wat gebeurt met je data als je dood bent?

Intentieverklaring fusie BRAIN en KVAN

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Thu, 11 Apr 2013 11:16:00 +0000

Vandaag in de mailbox van KVAN- en BRAIN-leden:

Geachte leden,
Als besturen van KVAN en BRAIN zijn wij na jaren van eendrachtig en constructief samenwerken tot de conclusie gekomen dat beide verenigingen en doelgroepen overwegend dezelfde belangen hebben en dezelfde doelen nastreven. Ook constateren wij dat beide verenigingen afzonderlijk kleiner en zwakker zijn dan wenselijk en dat we voor de broodnodige inzet van vrijwilligers vaak in dezelfde vijver vissen. Beide besturen zijn er van overtuigd dat BRAIN en KVAN samen sterker staan en toekomstbestendiger zijn.
Wij stellen onze leden dan ook voor om in 2013 een fusietraject te starten met de intentie om eind 2013 te komen tot een krachtige gecombineerde branche- en beroepsvereniging die de belangen van het archiefveld optimaal kan behartigen.
Daartoe wordt aan de ledenvergadering van BRAIN dd. 22 april 2013 en aan de ledenvergadering van de KVAN dd. 10 juni 2013 gevraagd om:

de intentie van de besturen te onderschrijven;

de randvoorwaarden vast te stellen waaraan het fusieproces en de uitkomsten daarvan moeten voldoen;

de besturen de opdracht te geven een fusiebesluit voor te bereiden dat in het najaar van 2013 definitief genomen kan worden.

In de bijgevoegde notitie maken wij u deelgenoot van onze overwegingen en formuleren wij een voorstel voor de onder 2 genoemde randvoorwaarden. Een belangrijke randvoorwaarde luidt dat de geledingen van instellingen en professionals niet aan kracht moeten inboeten door de fusie. Het zou een slechte zaak zijn als instellingen hun lidmaatschap opzeggen omdat ze zich via het individuele lidmaatschap van hun medewerkers al vertegenwoordigd voelen of andersom. Daarom vragen we de leden om commitment. Als u als lid van BRAIN of KVAN besluit de intentieverklaring te ondersteunen en de opdracht te verlenen om het fusieproces te starten, nemen wij aan dat u daarmee ook de intentie hebt om uw lidmaatschap in de nieuwe vereniging voort te zetten.
Wij hopen van harte dat u tijdens de komende ledenvergaderingen in groten getale aanwezig zult zijn om mee te praten en mee te beslissen over deze belangrijke stap.
Met vriendelijke groet,
namens BRAIN, namens KVAN,
Marens Engelhard Fred van Kan

BRAIN EN KVAN: SAMEN STERK
overwegingen van de besturen bij het voornemen tot fuseren

Voorgeschiedenis
De Vereniging van Archivarissen in Nederland werd in 1891 opgericht met als doel de belangen van het Nederlands archiefwezen te bevorderen. Decennia lang was de KVAN de vereniging waar zowel de belangen van de beroepsbeoefenaren als die van de instellingen werden gediend. De oprichters waren gemeentearchivarissen, die opkwamen voor hun organisatie, hun collectie en hun professie. Gaandeweg ontstonden er naast de KVAN allerlei functiegebonden gremia, zoals de Kring van Archivarissen van Lagere Overheden, het Landelijk Overleg Provinciaal Archiefinspecteurs en het Werkverband Gemeentelijke Archiefinspecteurs.
Pas in de jaren negentig van de vorige eeuw bracht de oprichting van DIVA een grote verandering in de brede belangenbehartiging van het archiefveld. Op uitdrukkelijke wens van OCW, die graag een spreekbuis wilde voor het kleine, maar inmiddels door vele organisaties vertegenwoordigde archiefveld, zou deze koepelorganisatie de Nederlandse instellingen en samenwerkings- en overlegorganen op het gebied van archieven en DIV moeten verenigen. Daarmee ontstond voor het eerst een vereniging van betekenis naast de KVAN. Dat betekende voor de KVAN een herbezinning op taak en doel en een sterkere profilering als beroepsvereniging, hoewel in de statuten ook bleef staan dat de KVAN opkomt voor de belangen van het Nederlands archiefwezen.
DIVA ging in 2007 samen met andere erfgoedkoepels op in Erfgoed Nederland. Ook dat weer op instigatie van OCW, die nu behoefte had aan een sectorinstituut dat rijksbeleid in de sector handen en voeten kon geven. De besteltaken van Erfgoed Nederland verdroegen zich echter niet met belangenbehartiging van instellingen en andere branchetaken die DIVA daarvoor ook had vervuld. Een groep instellingsdirecteuren vond dat die taken expliciet belegd moesten worden bij een vereniging van en voor het veld. Een voorstel om de KVAN open te stellen voor instellingslidmaatschap en deze taken daar onder te brengen, werd door de ledenvergadering van de KVAN verworpen. Belangrijkste reden daarvoor was de vrees dat de belangen van instellingen enerzijds en de professionals anderzijds strijdig zouden kunnen zijn.

Vervolgens werd in 2007 BRAIN opgericht. BRAIN heeft als doel het verbinden, versterken en ondersteunen van archiefinstellingen in Nederland, zodat die in staat zijn de maatschappelijke, culturele en informatieve waarde van hun archieven en documentaire collecties optimaal tot hun recht te laten komen. De vereniging schept daarvoor de benodigde voorwaarden door op te treden als lobbyist, dienstverlener/adviseur, platform en ‘gilde’.

Hoe ziet de praktijk anno 2013 er uit?
In de afgelopen jaren hebben BRAIN en KVAN waar het gaat om de belangenbehartiging voor instellingen en professionals, altijd gezamenlijk opgetreden.
In 2008 schreven we gezamenlijk het visiedocument Archiveren is vooruitzien. Dit document is tot dusver leidend geweest bij de afzonderlijke en gezamenlijke activiteiten op het gebied van beleidsvorming en –beïnvloeding. Het heeft onder andere geleid tot de oprichting van de Archiefcoalitie Digitale Duurzaamheid en de daaruit voortgekomen voorstellen voor gemeenschappelijke e-Depotvoorzieningen. Veel van wat beide verenigingen in hun visiedocument hebben bepleit is terecht gekomen in de Archiefvisie van OCW en in het interbestuurlijke Archiefconvenant dat daaraan uitvoering gaat geven. Deze programmatische samenwerking is dan ook zeer vruchtbaar geweest, zo ervaren beide besturen.
Ook in ad hoc reacties op ontwikkelingen in en om het archiefveld zijn BRAIN en KVAN steeds eensgezind en samenwerkingsbereid geweest. Brieven aan bijvoorbeeld OCW en onderwijsinstellingen (instellingscollegeld) worden altijd samen opgesteld, overleg met de algemene rijksarchivaris wordt gezamenlijk gevoerd. In de afgelopen zes jaar bleken beide verenigingen inhoudelijk steeds dezelfde koers te varen. Niet zo vreemd als je bedenkt dat KVAN geen werknemersvereniging is en BRAIN geen werkgeversvereniging. Beide zijn vakinhoudelijk gericht. Beide laten zich leiden door de Ethische Code. Bovendien is bij beide verenigingen het besef sterk aanwezig dat een klein veld als het onze alleen maar invloed kan uitoefenen op het beleid, als het eensgezind optrekt. Verschillen van inzicht die er zijn, worden steeds aan de vergadertafel uitgediscussieerd zodat beide verenigingen uiteindelijk met een eensluidend standpunt naar buiten kunnen treden.
De enige kwestie waarbij er tot dusver sprake is van enig verschil van mening is die van het beroepsregister. Over het nut van het concept van ‘een leven lang leren’ zijn BRAIN en KVAN het roerend eens. Over de vraag of certificering daarvoor op dit moment het meest geschikte middel is, verschillen de meningen tot op zekere hoogte. Ook hiervoor geldt echter, dat deze kwestie interbestuurlijk afgestemd en opgelost wordt voordat de beide verenigingen met een eventuele koerswijziging naar buiten treden. Tot die tijd blijft ook op dit punt Archiveren is vooruitzien leidend en dus het streven naar een register het standpunt.

Redenen om te fuseren
De eendrachtige samenwerking is de beste en de belangrijkste reden voor beide besturen om tot fusie te willen overgaan. Instellingen en beroepsbeoefenaren zijn beiden het meest gebaat bij het samen optrekken van branche en professie. In de praktijk gebeurt dat ook al, en naar volle tevredenheid. Samen staan we sterk.
De leden van KVAN werken voor het 0vergrote deel bij de instellingen die lid zijn van BRAIN. De belangen, aandachtspunten en vertegenwoordigingen overlappen dan ook vrijwel geheel. BRAIN en KVAN vertegenwoordigen beiden een groot deel van hun doelgroep, maar zijn en blijven niettemin kleine organisaties met een beperkt ondersteuningsapparaat. Veel moet van de leden zelf komen. Dubbele organisaties betekenen steevast: dubbele belasting voor het bezoeken van ledenvergaderingen en studiedagen, idem voor verenigingsactiviteiten en representatie. BRAIN en KVAN vissen in dezelfde kleine vijver van actievelingen in het archiefveld.
De groeipotentie van beide verenigingen is beperkt. Het veld waarin we opereren is nu eenmaal klein. Dat betekent dat we budgettair en qua personele bezetting altijd moeten woekeren met beperkte middelen en uren. Ook vanuit het oogpunt van effectiviteit en efficiency is samengaan daarom een verstandige keuze.
In het buitenland en in aanpalende sectoren zijn er verschillende voorbeelden van een goed samengaan van individuele leden en instellingsleden, zoals de Duitse VDA en de Amerikaanse SAA. Ook de International Council on Archives werkt met een lidmaatschap voor zowel professionals (individueel of via hun verenigingen) als instellingen. Deze voorbeelden laten zien dat een dergelijke constructie mogelijk is en goed kan werken.

Randvoorwaarden

De ethische code en de Universal Declaration on Archives zijn de grondslagen van de gecombineerde beroeps- en branchevereniging.

Vakinhoudelijke uitwisseling, deskundigheidsbevordering, kwaliteitsverbetering, belangenbehartiging, samenwerking en promotie van branche en professie staan centraal in de doelstellingen van de gecombineerde beroeps- en branchevereniging.

Professionals en instellingen hebben binnen de nieuwe vereniging nog steeds een eigen geleding, waarin beide doelgroepen zich kunnen herkennen en zich thuis voelen. Naar binnen kunnen deze geledingen binnen de bestuurlijke en beleidsmatige kaders zelfstandig opereren; naar buiten toe treedt de vereniging steeds als een eenheid op.

De bestuurlijke inrichting is evenwichtig: de geledingen van instellingen en professionals zijn gelijkelijk vertegenwoordigd.

Bestuursleden worden door hun geleding in het bestuur verkozen, maar opereren als bestuurslid zonder last of ruggespraak.

De voorzitter van het bestuur kan weliswaar uit een van de geledingen afkomstig zijn, maar vertegenwoordigt zijn geleding niet in het bestuur. Hij neemt nadrukkelijk een onafhankelijke en verbindende positie in en staat voor het geheel.

De instellingsgeleding en de geleding van de professionals moeten beiden niet aan kracht inboeten als gevolg van de fusie.

De naam KVAN blijft gehandhaafd; de naam BRAIN vervalt. De A van KVAN kan zowel voor archivarissen als voor archiefinstellingen staan. Daarmee houden we de lange geschiedenis en de bijzondere positie van de KVAN als oudste beroepsvereniging van ons land in ere.

BRAIN/KVAN, april 2013

Opnieuw gezien: Eels in Heerlen

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Tue, 09 Apr 2013 06:50:00 +0000

Afgelopen donderdag zag ik opnieuw Eels in de schouwburg in Heerlen, bijna twee jaar na de vorige keer.
Net als in 2011 was het voorprogramma weer bijzonder.
Eerst een half uurtje Puddles, een pierrot van twee meter met een stem als een klok. Hoogtepunt was toch wel zijn versie van My heart will go on van Celine Dion die naadloos over ging in Enter Sandman van Metallica, terwijl ondertussen een vrouw met een apenmasker rare dingen met een opblaasbanaan deed. Zien is geloven.
Daarna kwam Nicole Atkins met alleen haar gitaar een half uurtje liedjes zingen. Ik kende haar niet, maar zij heeft ook een indrukwekkende stem. Ik geloof wel dat ik haar met band beter vind, dan akoestisch in d'r eentje. Al was haar cover van Crying van Roy Orbison wel heel mooi.

Om kwart voor negen begon The Eels. Dit keer waren ze met zijn vijven, dus zonder de blazers die vorige keer meededen. Het ontbreken van blazers zorgde ervoor dat het geluid veel meer rock en minder funk was dan in 2011. Een ander verschil was ook dat de band een stuk ontspannender was. E maakte zelfs van begin af aan contact met de zaal.
Wat niet anders was, was de gemaakte nonchalance van de band. Alles is uitgedacht, van de foute trainingspakken en de microfoonstandaard voor de tamboerijn tot de baarden en de ingestudeerde "grapjes" tussendoor. Dat bleek bijvoorbeeld ook uit de aflevering van de Canvas-connectie van zondagavond, waarin de gitarist Chet nog geen baard had. Die laat hij staan voor de tour. Die intermezzo's mogen voor mij wel wat minder, want als ze gewoon muziek maken zijn ze toch op hun best.
Ze speelden bijna alle nummers van het laatste album, Wonderfull, glorious, aangevuld met wat oude liedjes en natuurlijk wat liedjes van anderen. Ik herkende in ieder geval Oh well van Fleetwood Mac en iets van Bette Middler.

Al met al vond ik het een goed concert, maar ik vond het twee jaar geleden beter. Toen was het intenser.
Hierboven zie je een stukje uit de eerste toegift.

Gerelateerd
Gezien: Eels in Heerlen

De afwezigheidsmelding en de Wob

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Mon, 08 Apr 2013 07:00:00 +0000

21 Maart deed de rechter uitspraak in de zaak van de gemeente Dordrecht tegen een burger die te veel Wob-verzoeken indiende.

De voorzieningenrechter:

5.1. verbiedt het [gedaagde] om zich gedurende twee jaar vaker dan 10 keer per maand met brieven, faxen of e-mails tot de gemeente Dordrecht te richten, behalve voor zover deze brieven, faxen of e-mails betrekking hebben op vergunningaanvragen door of namens [gedaagde] ingediend, dan wel betrekking hebben op bezwaar- en beroepschriften van [gedaagde] tegen de gemeente Dordrecht tegen beschikkingen die de gemeente Dordrecht aan [gedaagde] heeft gericht, op straffe van verbeurte van een dwangsom van € 300,- per overtreding, met een maximum van € 100.000,- en uitvoerbaar bij voorraad per overtreding;

De NRC beschreef afgelopen donderdag de impact van de verzoeken en bezwaren op het ambtelijk apparaat van Dodrecht.
De gemeente heeft speciaal voor het afhandelen van de Wob-verzoeken vier mensen in dienst: twee juristen, een bestuurskundige en een ondersteunende kracht, die ieder 32 uur per week met deze aanvragen bezig zijn. Alles bij elkaar kost dat blijkbaar €400.000 per jaar.
De krant gaf ook een indruk wat er voor de beantwoording van een (willekeurig) verzoek moet gebeuren:

Soms volstaat een standaard antwoord. Even vaak kost het bergen tijd. „Zoals deze.” Ze pakt WOB-verzoek 352 over het pand met nummer 31 er weer bij. „Welke bouw- en of omgevingsvergunning is er verleend die deze huisnummering mogelijk heeft gemaakt?”
Hier moet de gemeentelijke archiefmedewerker aan te pas komen, zegt ze. Asghar geeft hem het adres van het pand, plus het bouwjaar. De archiefmedewerker ploegt door de stellingkasten, trekt de beige dossiers van de planken, en zoekt. Adres, straat, huisnummer. Heeft hij een dossier over dat pand eindelijk gevonden, dan kijkt hij of de gevraagde informatie erin zit. Zo niet, dan gaat de zoektocht verder. Andere archiefkasten. Digitale dossiers. Splitsingsvergunningen die vaststellen dat bij dit pand dit nummer hoort, 31.

Allemaal interessant, maar niet heel verrassend.
Bij de volgende passage fronste ik toch wel even mijn wenkbrauwen:

Zo vraagt Karasahin, in WOB-verzoek nr. 164, om alle documenten omtrent de aanvraag van een exploitatievergunning van een Dordtse horecaondernemer. Karasahin wil dat Dordrecht hem het huurcontract stuurt, het ondernemingsplan, en alle correspondentie. Ook het automatische e-mailtje van de ondernemer die zegt: „Beste lezer. Van 3 tot 23 juli ben ik op vakantie. Met vriendelijke groet.”

Ohoh...
Het kost al moeite genoeg om ambtenaren duidelijk te maken dat e-mails ook in dossiers thuis horen. En nu blijken dat soort afwezigheidsmeldingen ook nog deel uit te maken van informatie die bij een Wob-verzoek openbaar gemaakt moet worden. Dat betekent natuurlijk ook dat ze bewaard en gearchiveerd moeten worden!

Of heb je als bestuursorgaan de bevoegdheid om te bepalen welke informatie waardeloos is, als het om Wob-verzoeken gaat?
Volgens mij niet...

En stel dat die meldingen bewaard moeten blijven, moeten dan ook de automatische afwezigheidsmeldingen die ambtenaren versturen gearchiveerd worden?
Als je de definitie van archiefbescheiden uit de Archiefwet heel strikt volgt, zijn het natuurlijk ook archiefbescheiden. De berichten zijn ontvangen of opgemaakt door een overheidsorgaan en bestemd om er onder te berusten. Maar ik denk dat er toch weinig ambtenaren, div-ers of archivarissen zijn die zich om dit soort berichten druk maken.
Desalniettemin, het ontbreken van die berichten kan een overheidsorgaan dus een hoop tijd en geld kosten.

Wat Dordrecht betreft: het is nog maar de vraag of de uitspraak van de rechter effectief is. Uiteraard is de "verzoeker" ondertussen in beroep gegaan. Maar hij heeft ondertussen ook al allerlei stromannen ingezet, die de gemeente nu met Wob-verzoeken bestoken.

Gerelateerd
E-mail weg, taxatierapport vervalst
Disclaimers onder e-mail
De VNG en de Wob

Plaatje: Keep calm and wob wob wob uit de Keep calm-o-matic

"Vergeten, hoe zou ik jou kunnen vergeten" Over Europese privacy

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Fri, 05 Apr 2013 07:31:00 +0000

Begin vorig jaar schreef ik over het voorstel van eurocommissaris Reding dat burgers het recht geeft om te worden vergeten. In januari publiceerde de rapporteur van het Europees Parlement de amendementen die hij voorstelt en op dit moment vind behandeling in Europa plaats. (Ik schrijf dat bewust zo vaag, omdat ik er maar niet in slaag om voor mezelf helder te krijgen hoe het in Brussel zijn werk gaat.)
De voorstellen van de commissie waren al ingewikkeld voor archieven, maar de voorgestelde wijzigingen van de rapporteur maken het nog moeilijker. Ik heb begin dit jaar de problematische voorstellen even op een rijtje gezet.

Gisteren zag ik dat de Eerste Kamer vorige maand vragen aan de minister gesteld heeft naar aanleiding van het voorstel:

Op 19 maart 2013 hebben de commissies I&A/JBZ en V&J een brief gestuurd aan de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie met vragen over de voorstellen bescherming persoonsgegevens. Hierin bepleiten de commissies onder meer dat Nederland zich inspant om de ontwerpverordening en de ontwerprichtlijn als pakket te blijven behandelen, ook nu het geluid klinkt dat de nieuwe richtlijn geen draagvlak zou hebben in de Raad. Andere onderdelen van de brief hebben betrekking op de vraag of de publieke sector extra ruimte voor gegevensverwerking moet krijgen, op informatieverstrekking aan betrokken burgers over gegevensverwerkingen en op het recht van burgers op een kopie van de persoonsgegevens die worden verwerkt. Ten slotte bevat de brief vragen over de doorgifte van persoonsgegevens aan derde landen (met name de Verenigde Staten), de opslag van data in de Cloud en de vaststelling van gedelegeerde regelgeving door de Europese Commissie.

En ik zag gisteren een tweetal tweets van Eric Ketelaar, waaruit bleek dat de Europese nationale archivarissen zich ook grote zorgen maken:

National archivists fear draft EU reg data protection placing burden on archives mgt. Lack resources threatens closing series of records.
— Eric Ketelaar (@EricKetelaar) April 4, 2013

Right to be forgotten in Draft EU reg data protection threatens citizen's right to memory and open government, acc to EU national archivists
— Eric Ketelaar (@EricKetelaar) April 4, 2013

En gisteren zag ik ook nog bij BRAIN dat de Franse archivarissen-organisatie een petitie begonnen is.

Samen met de KVAN proberen wij momenteel aandacht te krijgen bij o.a. leden van het Europese Parlement om hen te wijzen op onbedoelde, schadelijke neveneffecten van de verordening-in-wording. Deze behelzen onder andere de voorwaarden dat personen in kwestie toestemming moeten geven voor de verwerking van hun persoonsgegevens, en dat persoonsgegevens uitsluitend nog geanonimiseerd of gepseudonimiseerd gebruikt mogen worden. Die voorwaarden zijn onhoudbaar voor de papieren archieven die archiefinstellingen beheren en maken deze daardoor in een klap waardeloos voor onderzoekers.

De volledige tekst van de Franse petitie maakt duidelijk waar de problemen zitten:

To keep big Internet corporations (Google, Facebook etc...) from retaining and using our personal data, the European commission and European parliament are ready to rush through a radical solution for the spring of 2013 : a regulation that will compel public and private organisations to destroy or anonymize such data once the purpose for which they were created and gathered is achieved. The Commission wants to ensure a right to oblivion for European people that guarantees respect for privacy.
This regulation will focus on personal data in every format, paper or electronic. It will be implemented immediately and will prevail over national existing legislations and regulations.
Did you recently graduate? Schools or universities will destroy your file. Did you sell your real estate property ? The land registry office will destroy every trace of your property. Are you no longer employed ? The organisation you worked for will delete every bit of information related to you. Do not count on public organisations or your employer, you will be the only one responsible for your own personal data.
It is obvious that the re-use of personal data unbeknown to citizens and for commercial purposes, all this easily facilitated by new technologies, must be fought by every means, but systematic destruction or anonymization of data to avoid any trouble is like throwing the baby out with the bathwater. Rather than reinforcing a secured preservation and a controlled access to our heritage, compliant with individual liberties, Europe will impose a collective amnesia for our own good.
Collecting and preserving personal data for patrimonial or legal purposes beyond the needs leading to their creation, ensuring access to information while protecting privacy is the privilege of democracies, which have had strict legislation in this domain for a very long time.
Europe must not forbid data preservation, but on the contrary ensure their protection and controlled access. It must ensure citizens that sufficient technical, financial and human resources, including the presence of skilled professionals will be granted to manage data properly.
To avoid a decision with irreparable consequences, we ask the European commission to adjourn the adoption of this regulation and debate it in depth.

De petitie kun je hier vinden en tekenen.
Misschien helpt het...

Gerelateerd
Recht om te worden vergeten

Veertig jaar gsm: weg privacy

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Thu, 04 Apr 2013 06:22:00 +0000

Gisteren precies veertig jaar geleden belde Martin Cooper van Motorola terwijl hij over straat liep met zijn collega-concurrent Joel Engel van Bell Labs. Cooper was daarmee waarschijnlijk de eerste mobiele beller. De Redactie beschreef naar aanleiding van dit jubileum enkele gevolgen van dit eerste telefoontje.

Voorspelbaarheid
Ze verwijzen onder andere naar Limits of Predictability in Human Mobility (pdf) waarvan de conclusie luidt:

By measuring the entropy of each individual’s trajectory,we find a 93% potential predictability in user mobility across the whole user base.Despite the significant differences in the travel patterns, we find a remarkable lack of variability in predictability,which is largely independent of the distance users cover on a regular basis.

Of zoals De Redactie vertaalt:

De wetenschappers konden de berg gegevens in een algoritme gieten, met een ongelofelijk resultaat. Van elk individu kan je voorspellen waar hij pakweg over vijf weken op vrijdagnamiddag zal zijn, of over zeven maanden op woensdagochtend. De zekerheid waarmee ze dat kunnen voorspellen, kan oplopen tot liefst 93 procent. En nooit valt die zekerheid terug tot onder de 80 procent, nog steeds een duizelingwekkend hoog cijfer in wetenschappelijke termen.
Wat verbaast, zeggen de onderzoekers, is dat zelfs de meest onvoorspelbare mens eigenlijk nog extreem voorspelbaar is. Uit gelijkaardige onderzoeken blijkt ook dat het weinig uitmaakt of je in de stad of op het platteland woont, en dat de cijfers gelijkaardig zijn voor de week en voor het weekend. "Straf, gezien de menselijke hang naar spontaniteit en onvoorspelbaarheid", schrijven analisten.

Herkenbaarheid
Maar er is meer.
Uit een artikel in Nature blijkt dat vier geo-referentiepunten genoeg zijn om iemand te identificeren:

We study fifteen months of human mobility data for one and a half million individuals and find that human mobility traces are highly unique. In fact, in a dataset where the location of an individual is specified hourly, and with a spatial resolution equal to that given by the carrier's antennas, four spatio-temporal points are enough to uniquely identify 95% of the individuals.

Weer in de woorden van De Redactie:

Onderzoekers van het Massachusetts Institute of Technology en van de Belgische Université catholique de Louvain (UCL) hebben 15 maanden lang de mobiele gegevens van 1,5 miljoen mensen geanalyseerd. Ze toetsten de gegevens aan "spatiotemporele punten", zeg maar het tijdstip waarop een gsm-mast vaststelt dat u in de buurt bent.
Als je 4 van die punten kent, valt met liefst 95% zekerheid te zeggen om wie het gaat. Zelfs als je slechts 2 van die punten kent, is de identiteit nog steeds met 50% zekerheid vast te leggen. Want het mobiliteitspatroon dat elke mens aflegt, is blijkbaar uniek.
De "geografische vingerafdruk" is overigens nog unieker dan de echte vingerafdruk, want om die vast te leggen en toe te schrijven aan een persoon, heb je twaalf punten op de vingertop nodig.

Veertig of vijfenzeventig?
Het is trouwens nogal de vraag of dat gesprek in 1973 nu echt via de eerste mobiele telefoon was.
Het filmpje hierboven dateert blijkbaar uit 1938 en een van die dames zou mobiel aan het bellen zijn met haar baas, die - niet op de film - naast haar loopt.
Het clipje verscheen vorig jaar rond deze tijd op Youtube, het zou dus net zo goed een grap kunnen zijn.

Gerelateerd
Privacy op je telefoon
Het vrijheidsdoosje van Moglen
Mobiele telefoons zijn Stalins droom

De VNG en de Wob

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Tue, 02 Apr 2013 07:00:00 +0000

Goh, tot mijn eigen verrassing ben ik het niet eens zo oneens met de VNG als het gaat om transparantie en openbaarheid.
Het begon met de reactie van de VNG op het wetsvoorstel van toenmalig minister Spies om de Wob zodanig aan te passen dat oneigenlijke verzoeken makkelijker ter zijde konden worden gelegd. Ik schreef eerder ook al over dat voorstel. Maar in die brief verwijst de VNG naar zijn "discussiestuk" De transparante gemeente, dat eind vorig jaar verscheen (en mij helemaal ontgaan was.)
In het discussiestuk (pdf) staan zeven aandachtspunten en zeven aanbevelingen die allemaal heel redelijk lijken:

Aandachtspunt 1: Houding van het bestuursorgaan bij de behandeling van een Wob-verzoek
Aandachtspunt 2: Oneigenlijke verzoeken om informatie
Aandachtspunt 3: Kosten die voor gemeenten gepaard gaan met openbaarheid
Aandachtspunt 4: Slechts één algemeen kader voor passieve openbaarheid
Aandachtspunt 5: Bijzondere rol van journalisten
Aandachtspunt 6: Privacy bij actieve openbaarmaking
Aandachtspunt 7: Archivering en ordening van gemeentelijke documenten moet op orde komen voor een grotere mate van openbaarheid

Aanbeveling 1: Communicatie tussen verzoeker en bestuursorgaan is dé standaard
Aanbeveling 2: Actieve openbaarheid is de norm in het lokaal bestuur
Aanbeveling 3: Meer en beter gebruiken van technische mogelijkheden
Aanbeveling 4: Aanstelling van een Wob-functionaris in iedere gemeente
Aanbeveling 5: Mogelijkheden in de wet voor differentiatie tussen diverse Wob-verzoeken
Aanbeveling 6: Geen dwangsom meer bij niet tijdig beslissen op Wob-verzoeken
Aanbeveling 7: Wob aanvullen met een bepaling over de aanpak van oneigenlijk gebruik.

Vooral dat laatste aandachtspunt sprak mij natuurlijk het meeste aan, al is het alleen maar omdat ik dat ook al jaren zeg:

Aandachtspunt 7: Archivering en ordening van gemeentelijke documenten moet op orde komen voor een grotere mate van openbaarheid
Een praktisch probleem lijkt te zijn dat veel gemeenten de archivering van documenten op verschillende manieren vorm geven. De ene vorm is niet per definitie slechter dan de andere, maar sommige systemen leveren automatisch veel werkzaamheden voor ambtenaren op in het kader van Wob-verzoeken. Zij moeten immers in een archief, op papier of digitaal, de opgevraagde informatie proberen te vinden. Dit kost tijd, en daarmee ook geld.
In deze discussie is het wellicht wenselijk te kijken naar de voordelen van een eenduidig, uniform archiefsysteem. In elk geval is duidelijk dat digitale ontsluiting van documenten zeer belangrijk is voor het snel en accuraat afhandelen van Wob-verzoeken. Een pleidooi voor actieve openbaarheid van bestuur en een zorgvuldige, snelle en communicatieve behandeling van inzageverzoeken door het lokaal bestuur gaat daarom hand in hand met een pleidooi voor een efficiënt en snel werkend archiefsysteem in iedere gemeente.

Al heb ik natuurlijk nooit gepleit voor één uniform "archiefsysteem" voor alle gemeenten. De VNG gebruikt "systeem" hier in de betekenis van "aapplicatie" en doet alsof de techniek alle problemen op kan en zal lossen. Daarmee gaat de vereniging natuurlijk volledig voorbij aan het enorme aandeel van mensen, processen en procedures bij adequate archivering. Ik ken vergelijkbare gemeenten, die eenzelfde "archiefsysteem" gebruiken, maar waar toch enorme verschillen te zien zijn in de kwaliteit van archivering. Die verschillen kunnen alleen verklaard worden als je kijkt naar de mensen die het werk (moeten) doen en de manier waarop ze dat doen.

Wat de overige aandachtspunten en aanbevelingen betreft, vind ik aandachtspunt 5 wel problematisch.

Aandachtspunt 5: Bijzondere rol van journalisten
Als we naar een transparante, open bestuurscultuur toe willen zal ook de journalistiek in dat opzicht haar verantwoordelijkheid moeten nemen. De gemeenten hebben geen behoefte aan een door journalisten gecreëerde “afrekencultuur” waarin bewust wordt gezocht naar informatie die personen kan beschadigen.

De pers kan en mag doen wat hem goed dunkt, de overheid kan daar verder geen enkele eis aan stellen. Als gemeenten geen behoefte hebben aan een afrekencultuur, dan moeten ze daar zelf voor zorgen. Dat kan bijvoorbeeld door helder en duidelijk te reageren op uitkomsten van journalistiek onderzoek en hun reacties niet te laten afhangen van de "hetze".

Tenslotte ben ik, blijkbaar net als de VNG, vóór de aanstelling van een of meer specialistische Wob-ambtenaren bij iedere overheidsorganisatie:

Aanbeveling 4: Aanstelling van een Wob-functionaris in iedere gemeente
Wat bij de Rijks- en provinciale overheid al heel normaal is [maar volgens mij niet bij de twee provincies waar ik voor werk en gewerkt heb, IKo] zou ook voor het lokaal bestuur moeten gelden. Op bovenlokaal niveau is er vaak één persoon (of een groep medewerkers) verantwoordelijk voor het inboeken, beoordelen en afhandelen van Wob-verzoeken.
[...]
Het verbeteren van de administratieve procedure kan worden ingezet met de aanstelling van de centrale Wob-functionaris. De positie van een dergelijke functionaris zou vergelijkbaar moeten zijn met de controller van de gemeente: een in essentie neutrale positie ten opzichte van college, raad en ambtelijk apparaat.
[...]
Daarnaast is het goed om te komen tot een professionalisering van ambtenaren die zich bezig houden met de Wob. Voor de beoogde kanteling in het denken over transparantie is het van belang dat niet alleen bestuurders, maar ook ambtenaren anders leren denken over openbaarheid van bestuur. Een Wob-verzoek moet worden gezien als een communicatievraag en niet zozeer als een pesterij van een burger of journalist.

Misschien komt het toch nog wel eens goed tussen mij en de VNG.

Gerelateerd
Twee nieuwe WOB's: De WOB van Spies
De #archiefvisie van de VNG - deel 2
Wat kost de Wob?
De #archiefvisie van de VNG

Inspectie van de paashazen

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Sun, 31 Mar 2013 08:30:00 +0000

Gerelateerd
Paasliedje

De privacy van een dood zestienjarig meisje

noreply@blogger.com (Ingmar Koch) — Fri, 29 Mar 2013 08:30:00 +0000

Gisteren vond de eerste zitting plaats van de rechtszaak tegen Jasper S., die verdacht wordt van de moord op Marianne Vaatstra. Omrop Fryslan wilde zoveel mogelijk van de rechtszaak, inclusief de verklaringen van de verdachte opnemen en (live) uitzenden. De rechtbank verbiedt dat echter:

Centraal in het onderzoek ter terechtzitting staat de schending van de lichamelijke integriteit van het slachtoffer Marianne Vaatstra, waarbij ook de intieme plaatsen van haar lichaam onderwerp van bespreking zullen moeten zijn. Marianne was ten tijde van het delict een meisje van 16 jaar. Er mag van worden uitgegaan dat meisjes van die leeftijd zich ten diepste generen wanneer zij feiten betreffende de voorgenoemde schending van hun lichamelijke integriteit, via audiovisuele middelen zouden moeten delen met een groot publiek. Er is geen aanleiding te veronderstellen dat dit voor Marianne anders zou zijn geweest. De audiovisuele media zijn vele malen indringender dan berichtgeving door de schrijvende pers, nog daargelaten het risico van verspreiding via het internet. De voorzitter ziet hierin aanleiding om uit respect voor het overleden slachtoffer te voorkomen wat Marianne met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zelf niet gewild zou hebben.

Eerlijk gezegd vind ik die argumentatie begrijpelijk, maar toch ook ietwat problematisch.
Ik kan me namelijk niet voorstellen dat er vrouwen zijn - van welke leeftijd dan ook - die zich niet "ten diepste" zouden generen als de "intieme plaatsen van haar lichaam onderwerp van bespreking" zijn.

Overigens had de rechtbank nog een ander argument om opname en uitzending niet toe te staan: de verdachte had aangegeven dat hij dan geen woord zou zeggen:

Door het zwijgen van de verdachte wordt het proces van de waarheidsvinding verstoord. Het belang van de waarheidsvinding dient zwaarder te wegen dan het belang van de audiovisuele openbaarheid.

Hoe dan ook, in dit geval lijkt er ook weer sprake te zijn van privacy voor een overledene.

Gerelateerd
Geen obductie ivm privacy na de dood
De privacy van de doden #archivecamp
Privacy na de dood
Persoonlijke levenssfeer van overledenen

Plaatje: Foto ANP / Aloys Oosterwijk