A Iniciativa BenComún (ICB), posta en marcha hai catro meses por un grupo de persoas preocupadas polo rumbo da esquerda partidaria e ocupadas en restablecer as canles entre a mesma e a cidadanía, fixo na última xuntanza da súa comisión dinamizadora un balance do seu traballo e marcouse novas liñas de actuación para antes do 20-N.

A Iniciativa tivo unha acollida máis que positiva, con máis de 350 adscritos ao manifesto fundacional, proba da desafección que existe coas forzas políticas desde a sociedade civil e da necesidade dunha profunda renovación e rectificación por parte das mesmas se queren recuperar o crédito perdido.

De feito, nese traballo por recompoñer as canles de relación entre partidos e cidadáns, ICB formulou dúas iniciativas para presentar ás forzas políticas da esquerda durante este último período: a “Carta de compromisos pola rexeneración democrática” e a “Iniciativa por unha candidatura unitaria e cidadá da esquerda e do galeguismo”.

As propostas foron presentadas a BNG e EU, mentres que lamentablemente o PSdeG, ata a data, non foi quen de buscar un oco na súa apretada axenda para poder recibir a unha delegación de BenComún.

A comisión dinamizadora de BenComún valora positivamente que tanto BNG como EU amosaran unha case total coincidencia coas 46 propostas presentadas por ICB, aínda que lamenta que sexan precisamente as propostas máis rexeneradoras (limitacións de mandatos, eleccións en primarias das candidaturas ou listas desbloqueadas) as que foran acollidas con menor entusiasmo ou directamente rexeitadas. ICB fará unha análise dos programas electorais con que os partidos se presentas ás eleccións do 20-N para ver cales dos compromisos asumidos por BNG e EU con recollidos e cales non.

Canto á proposta unitaria cidadá ao Senado, ICB lamenta que as forzas políticas a rexeitaran alegando distintos aspectos e particularmente parécenos pouco serio que o PSdG o fixera público sen tan sequera recibir a proposta.

Ben é certo que o adianto electoral e as políticas aplicadas polo PSOE na última etapa de goberno non facilitaban un entendemento, pero non o é menos que ao tratarse dunha candidatura cívica, apoiada polos partidos, e baixo un programa de defensa dos dereitos sociais e nacionais, do Ben Común, sería de esperar a xenerosidade e intelixencia suficiente por parte de todos para levalo adiante.

Nese senso, BenComún valora moi satisfactoriamente o posicionamento de apoio á iniciativa unitaria do Senado por parte de personalidades da cultura galega e tamén da Mocidade Nacionalista Galega (MNG), que amosan que outras formas de entender a política son posibles.

A comisión dinamizadora de BenComún vai dedicar este período que falta ata o 20-N a tomar contacto e reunirse con organizacións da esquerda socia e colectivos do movemento de indignad@s para preparar conxuntamente, con aqueles que queiran, un ENCONTRO SOCIAL para o sábado 29 de outubro, onde poder analizar a situación de ataques ao dereitos sociais e cidadáns e perfilar unha estratexia común.

Comisión dinamizadora de ICB, 4 de outubro de 2011.

Bencomún denuncia a “claudicación da democracia fronte ao poder económico” decretada polo Goberno de Zapatero

IBC solicítalles a todos os grupos políticos que se pronuncien sobre a reforma constitucional pactada por PSOE e PP e esíxelle ao candidato Rubalcaba que se desmarque de medidas neoliberais que só contribuirán a eternizar a crise e o desemprego e que suporán un golpe de graza ao Estado do Benestar

Se algo quedou marcado a sangue e lume na memoria política española durante a «belle epoque» da burbulla inmobiliaria na que a economía «ía ben» e só o pesadelo dun encaixe territorial nunca ben asentado emerxía de cando en vez en forma de Plans Ibarretxes, Estatuts de Catalunya ou Estatutos de nación é que a Constitución do 78 era intocable e que calquera reforma debía facerse de xeito moi meditado e contando cun amplo consenso social. Mais hoxe, que as vacas noutrora gordas enmagrecen ao mesmo ritmo en que enmagrece calquera atisbo de soberanía popular nos estados europeos, asistimos ao anuncio do presidente do goberno José Luis Rodríguez Zapatero da súa vontade de reformar a constitución para establecer, tal e como lle marcaron a presidenta de Alemaña Angela Merkel e o presidente de Francia Nicolás Sarkozy (países, ambos, nos que se domicilian os maiores bancos dos que o tesouro español é debedor), un teito tope ao déficit público contraíble polo Estado.

A nivel formal, este episodio é unha claudicación da democracia como non vimos nos últimos tempos, na que o presidente dunha lexislatura esgotada e con data de caducidade asume o último sacrificio para contentar ao poder económico (auténtico soberano sen escrutinio democrático) por medio dunha reforma exprés sen publicidade, sen debate e sen referendo popular. Isto é, un auténtico golpe de estado de salón.

Sabiamos que o rescate encuberto a España e Italia levado a cabo recentemente polo BCE ía ter repercusións inmediatas na política estatal, o que non sabiamos é que un presidente cos días contados ía facerlle o traballo a un Mariano Rajoy que aplaude coas orellas ante unha reforma que significará, de facto, elevar a ideoloxía neoliberal a precepto constitucional. Porque non outra cousa significa cuestionar a capacidade do estado para asumir débedas cando a conxuntura así o demande. Semella, de feito, como si xa se iniciara o traspaso de poderes: o PSOE primeiro renunciou ás políticas de esquerda e agora aplica as políticas do PP, primeiro foi no ministerio de Interior e agora no de Economía e Facenda.

Ademais de ser unha medida que cuestiona a capacidade das institucións públicas para adoptaren as políticas económicas que cada maioría democrática parlamentaria estime necesarias é unha medida que culpabiliza ao sector público de desmáns atribuíbles ao sector privado, pois non debemos esquecer que foi a banca a que asumiu riscos que non podía sufragar e que estes foron despois endosados ás contas públicas.

Temos presente que o texto constitucional do 78 era xa bastante renitente a dar a voz á cidadanía, de aí que no seu artigo 167.3 só estipule o mecanismo de referendo popular cando así o demande unha décima parte dos membros do Congreso ou do Senado. Malia isto pedir a celebración dun referendo debería ser unha obriga moral non xa para quen se teña por progresista senón tamén para quen se teña por minimamente demócrata. Co reparto de escanos actuais e tendo en conta que algúns partidos como Convergencia i Unió ou UPyD non se amosan desconformes con esta reforma, semella imposible que se vaia producir ese referendo grazas unicamente aos votos das minorías parlamentares. Por iso, desde Iniciativa BenComún pedimos a todos os grupos políticos que se pronuncien sobre o tema e esiximos ao candidato Rubalcaba que se desmarque deste tipo de medidas neoliberais que só contribuirán a eternizar a crise e o desemprego e que suporán un golpe de graza ao Estado do Benestar. Así mesmo, esiximos aos deputados do PSOE no Congreso e no Senado que non neguen á cidadanía o dereito a votar se desexan ou non dita reforma.

Desde Iniciativa BenComún convidamos ao electorado e á militancia do PSdeG-PSOE, dos que estamos convencidos que rexeitan maioritariamente tanto a reforma como o xeito en que se pretende impor, a que demanden dos seus líderes un comportamento acorde aos principios que din defender e a que esixan a súa dimisión se non atenden a voz da cidadanía.

Proposta: Candidatura Cidadá Unitaria de esquerdas ao Senado

1. A situación da esquerda galega.

A esquerda galega -entendida dun xeito amplo- e o nacionalismo atópanse, a ollos de cada vez máis xente, no mesmo estado crítico, aínda que a chegada a este estado crítico tivese lugar por causas diferentes.

A esquerda da órbita do PSOE asiste a unha falta de crédito crecente tras décadas de políticas neoliberais e de non ser máis ca unha marca electoral e a plataforma de políticos profisionais desvinculados das capas populares. O nacionalismo padece de igual perda de crédito debido á esclerose da súa principal organización, o BNG, parasitada desde dentro por unha estrura pechada que só busca a súa propia autorreproducción e illada, cada fóra, do resto da sociedade.

De xeito máis xeral toda a esquerda está en crise, en boa medida, pola aceptación acrítica das regras de xogo impostas polo sistema económico e político existente e por non presentar, tanto nas súas formas coma no fondo, verdadeiras alternativas.

Outras forzas son incapaces de facerse un espazo electoral mínimo para ter a influencia politica e insitucional que seria precisa nun marco máis plural.

2. Conxuntura política.

2.1. Ataque ao estado do benestar.

Se ben o ataque ao estado de benestar data de moito antes é agora, que asistimos ao rescate do sistema financeiro da súa quebra total por medio da intervención estatal (unha intervención que deixou as contas públicas da maior parte dos países en números vermellos provocando que os movementos especulativos do capital financeiro e as institucións de gobernanza económica internacional coma o FMI somentan a eses mesmos estados a unha exixencia de adelgazamento inmisericorde dos servizos sociais, sanitarios e educativos así como á adopción de políticas de contención do gasto público virulentas, caprichosas e irracionais), é agora, digo, que todas as melloras sociais conquistadas polas clases populares tras a segunda guerra mundial poden ser, a curto prazo, literalmente varridas do mapa.

2.2 Recentralización e cuestionamento do modelo de estado.

O armazón xuridico-político saido da transición tocou teito e con elo a constitución do 78, incluida a doutrina do café para todos consensuada polo PSOE e o PP nos primeiros anos da transición.

Se xa antes da crise era perceptible un movemento de fondo, sobre todo impulsado polo Partido Popular, tendente a recentralizar económica, política, ideolóxica e culturalmente o estado español a crise económica está a pór a excusa perfecta non só para pechar o desenvolvemento do estado autonómico senón mesmo para revertelo. Forzados a extender o modelo autonómico a 17 territorios para diluír as reivindicacións nacionais de só tres a dereita española aceptou unha proliferación de administracións, en moitos casos superpostas ás da caduca estrutura provincial, que agora é presentada por esa mesma dereita -e por algúns sectores do PSOE- como ineficiente, delbaldidora e lastrante. A mostra de que este clima ideolóxico está a impregnar cada vez máis ámbitos da sociedade española dánola a última sentenza do tribunal constitucional recurtando ata o desvirtuar un Estatut de Catalunya votado por abrumadora maioría no parlamento catalán e refrendado pola poboación dese país.

O repunte do centralismo español unido á cada vez máis frecuente colisión de lexitimidades entre as institucións e poboacións vascas e catalás por unha banda e as institucións e poboación do estado español, pola outra, ben pode dar, co tempo, nun reprantexamento global do estado autonómico que busque distintas vías para o que hoxe son territorios (malia a separación nominal entre nacionalidades e rexións) considerados como realidades políticas equiparables. Neste contexto, o noso país asiste a un ataque brutal por parte da dereita que hoxe goberna as súas propias institucións.

A debilidade do nacionalismo motivada, en certa medida, polas causas analizadas no punto 1, así como a ausencia de proxecto nacional do PSdG e a febleza a sociedade civil galega están permitindo que esta nova onda recentralizadora penetre no noso país até o punto de pór en serio risco o status de Galicia como nacionalidade histórica e de facer prever unha sucesiva merma do seu autogoberno -e con ela dos seus sinais de identidade- que nos leve á extinción como cultura e sociedade diferenciada viable. Ante esta situación cómpre activar unha defensa clara do país, da súa lingua e cultura, das súas institucións de autogoberno e das súas aspiracións nacionais.

2.3. A emerxencia da cidadanía.

Como causa e efecto da percepción social dos partidos políticos como ferramentas enferruxadas, asistimos, cada vez de xeito máis nítido, á emerxencia dunha cidadanía activa que demanda de novos espazos de expresión que canalicen as ansias de participación nas decisións políticas. Esta emerxencia cidadá tivo a súa expresión concreta no chamado movemento 15M. Se ben outros movementos exclusivamente galegos, coma Nunca Máis, xa anunciaban o xurdimento desta nova cultura política participativa e cidadá que procura unha mellora na calidade da democracia.

2.4. A fin dunha etapa.

A contracción espacial do mundo, a consciencia de vivirmos nun lugar pequeno poboado por millóns persoas que demandan a mesma calidade de vida ca nós, o camiño a ningures ao que nos ten conducido a lóxica económica neoliberal, á consciencia da escaseza dos recursos e da gravidade ambiental, etc., empúxannos, de xeito cada vez máis acuciante, a pensar en verdadeiras alternativas a un modo de vida insostible e contrario ao noso benestar.

3. A proposta de BenComún.

BenComún, iniciativa cidadán que ten coma un dos seus obxectivos actuar coma ponte entre esa cidadanía crítica e consciente da desactualización das actuais organizacións partidarias e a instancia política na que se toman as decisións dá un paso adiante propondo unha candidatura cidadá ao senado como primeira exploración de novos camiños para a construción dunha verdadeira esquerda nacional. Esta candidatura sería unha candidatura cidadá plural sen cotas partidarias, contando o apoio electoral da esquerda partidaria para conseguir crear un grupo galego e de esquerdas no senado -arrebatando á dereita a hexemonía na representación galega.

Para conformar a candidatura propomos os seguintes criterios:

1. Que estea encabezada por persoas referentes éticos e políticos amplos;

2. Que haxa paridade entre homes e mulleres;

3. Que haxa persoas respectadas tanto polo mundo PSdG do BNG e de EU;

4. Que haxa persoas respectadas polos movementos sociais;

5. Que haxa persoas respectadas por outros sectores da esquerda e do nacionalismo.

A candidatura proporá centrar os seus esforzos na defensa dun programa simple baseado na defensa do estado do benestar e do autogoberno galego. Programa simple que, ao mesmo tempo, deberá ser enmarcado nunha estratexia de máis longo alcance tendente a procurar a reorganización da esquerda nacional con criterios abertos e participativos, a profundización democrática nas institucións e a exploración de novas vías e discursos alternativos que nos permitan superar a aceptación resignada das reglas económicas e políticas imperantes. Neste sentido, ese grupo cidadán avogaría, a un tempo, por defender ese programa simple e por facer pedagoxía para explicar a necesidade desoutros obxectivos máis ambiciosos.

Unha vez conformada a candidatura e feitos os primeiros contactos nas distintas forzas partidarias para tantear impresións habería que encetar a difusión da nosa proposta, pois o valor da mesma estribará máis na nosa capacidade para que este debate sobre os partidos, a democracia, o ataque ao estado do benestar e ao autogoberno, a necesidade de pensarmos en alternativas ao existente, etc., ocupe a axenda mediática e política provocando que os partidos aludidos e conminados a daren o seu apoio a esta candidatura sintan a necesidade de se expresaren en público sobre a mesma e sobre as súas propostas.

4. O que podería significar esta proposta.

Se a presentación desta candidatura acadase ese obxectivo de colarse na axenda política e mediática xa sería un éxito porque evidenciaría o seguinte:

1. Hai unha cidadanía activa que superou a etapa da queixa e se atopa xa na etapa da acción política.

2. A esquerda non nacionalista, en especial ao PSdG obligarialles a construir un proxecto nacional centrado en Galicia. Ademais o PSdG escoitaría como unha iniciativa cidadá, cuxo discurso e maneiras pode calar en parte das súas bases, lle di que non pode continuar implementando políticas de dereitas e antigalegas.

3. Ao nacionalismo obligarialle a unha apertura necesaria. A idea da nación galega non é só cousa do nacionalismo organizado arredor do BNG senón que tamén é reivindicada desde a sociedade civil.

4. Este tipo de candidaturas poderían ser un veículo para que os movementos sociais puidesen colocar a interlocutores da súa plena confianza nas institucións, de xeito que as súas propostas entrasen nas mesmas.

5. A aparición desta candidatura cidadá podería significar o inicio da creación dun polo potente e transversal de defensa dos dereitos adquiridos e tamén a aparición ilusionante dunha nova esquerda alternativa que non se resigna a ser o escudo do sistema contra o descontento social e a ruína ecolóxica que xera o capitalismo.

   
   

   *  *  *  *  *

   Para contribuír coas túas suxestións, críticas, emendas ou calquera outra achega, ofrecémosche catro vías: (1) nos comentarios a esta entrada; (2) por e-mail; (3) no grupo de Facebook; ou (4) na nosa conta en Twitter.

Por outra banda, despois duns días en que diversas persoas non puideron confirmar a súa adhesión á Iniciativa BenComún, o problema foi resolto: abonda abrir este enderezo, cubrir os campos e enviar. Pedimos desculpas a todas as persoas afectadas e agradecemos a paciencia e a disposición a formar parte deste proxecto colectivo que é BenComún.

Bencomún e Esquerda Unida debateron a Carta de Compromisos e a proposta dunha candidatura cidadá progresista para o Senado

A Iniciativa continuará nas vindeiras semana os contactos con formacións políticas e colectivos e movementos sociais

Santiago de Compostela, 11 de agosto de 2011.- Iniciativa BenComún reuniuse este xoves cunha representación de Esquerda Unida para presentarlles e debater sobre a Carta de Compromisos pola Rexeneración Democrática e a proposta de conformación dunha candidatura cidadá progresista, presentada a pasada semana, para a que Bencomún solicita o apoio dos partidos galegos de esquerda.

Na xuntanza, que tivo lugar na Sede Nacional de Esquerda Unida, participaron Yolanda Díaz e Xabier Ron en representación de EU, e Xoán Hermida e Filipe Diez pola Iniciativa Bencomún.

Esquerda Unida valorou positivamente as iniciativas para a rexeneración democrática contidas na Carta de Compromisos e realizou novas achegas, principalmente no apartado de dereitos económicos, laborais e fiscais. Tamén recibiu con agrado a proposta de constituír unha candidatura cidadá progresista para o Senado, co obxectivo de conformar un Grupo Galego de esquerdas na Cámara Alta e de defender alí o Estado de Benestar, o autogoberno de Galicia e a democracia real.

Nas eleccións de marzo de 2008 o PP obtivo 12 dos 16 senadores elixidos en Galicia, gañando o PSdeG-PSOE os outros catro. Porén, a suma dos votos recibidos polos candidatos de PSOE, BNG e EU superou nas catro provincias os colleitados polos conservadores, obtendo a esquerda máis do 52% dos votos, pero só unha cuarta parte dos senadores. Unha candidatura unitaria da esquerda racharía a distribución actual e permitiría obter unha maioría de senadores progresistas.

A candidatura, que estaría formada por cidadáns de prestixio, e para a que se pide o apoio dos partidos galegos de esquerda, serviría non só para sumar os apoios agora dispersos, senón para multiplicar a forza da esquerda, como espazo para a confluencia entre os partidos e os sectores sociais progresistas. Para a formación federalista estes procesos de converxencia poden supoñer un “revulsivo para a esquerda deste país”.

Así mesmo, Yolanda Díaz saudou positivamente as accións desenvolvidas até o momento pola Iniciativa Bencomún, pois contribúe -dixo- a “repensar a esquerda colectivamente, na teoría e na acción política”.

Bencomún reuniuse a pasada semana cunha representación do BNG e nos vindeiros días manterá novos encontros con outras formacións políticas, coma o PSdeG-PSOE, e tamén con colectivos e movementos sociais.

O encontro terá lugar na sede nacional de EU, en Compostela

Santiago de Compostela, 10 de agosto de 2011.- Iniciativa BenComún reunirase este xoves cunha representación de Esquerda Unida para presentarlles e debater sobre a Carta de Compromisos pola Rexeneración Democrática e a proposta de conformación dunha candidatura cidadá progresista, presentada a pasada semana, para a que Bencomún solicita o apoio dos partidos galegos de esquerda.

A xuntanza, que terá lugar na Sede Nacional de Esquerda Unida (Rúa Dublín, 16, Fontiñas) comezará ás 5 da tarde. En representación da Iniciativa Bencomún participarán Filipe Diez e Xoán Hermida. Por EU acudirán Yolanda Díaz, coordinadora xeral da formación, Xabier Ron e Carmen Iglesias.

A Carta de Compromisos propón medidas concretas para rexenerar a política galega e recuperar a confianza dos cidadáns a través dunha mellora da transparencia e da participación democrática e a reforma das relacións económicas e a defensa do Estado do Benestar. Así mesmo, a Iniciativa está promovendo unha candidatura cidadá unitaria para o Senado que represente á esquerda galega, co obxectivo de conformar un grupo galego progresista e defender o autogoberno, unha saída de esquerdas á crise e a rexeneración democrática. Bencomún reuniuse a pasada semana cunha representación do BNG e nos vindeiros días terá lugar unha xuntanza co PsdeG-PSOE.

Ao remate da xuntanza a representación da Iniciativa Bencomún informará aos medios de comunicación dos asuntos debatidos e dos compromisos acordados con Esquerda Unida. O encontro cons medios terá lugar na porta da sede de EU.

• Chuza
• El Correo Gallego
• Galicia Confidencial
• Galicia Hoxe
• La Información
• La Voz de Galicia
• Xornal.com nova nº 1 – nova nº 2 – nova nº 3

Bencomún vailles realizar a proposta de maneira formal aos partidos de esquerda con implantación en Galicia no marco da rolda de contactos que está mantendo con eles neste mes de agosto.

O obxectivo é a conformación dun grupo galego progresista no Senado que defenda de forma conxunta os intereses de Galicia e dos galegos e galegas e exerza de contrapeso fronte ás tentativas recentralizadoras e de desmantelamento do Estado de Benestar. Habería un Grupo Galego no Senado por vez primeira, e viría a sumarse á iniciativa coma a Entesa Catalana de Progrés, que dende 2000 representa conxuntamente a PSC, ICV e ERC e que na actualidade conta con 16 senadores.

Nas eleccións de marzo de 2008 o PP obtivo 12 dos 16 senadores elixidos en Galicia, gañando o PSdeG-PSOE os outros catro. Porén, a suma dos votos recibidos polos candidatos de PSOE, BNG e EU superou nas catro provincias os colleitados polos conservadores. Unha candidatura unitaria da esquerda racharía a distribución actual e permitiría obter unha maioría de senadores progresistas.

A candidatura debería articularse ao redor dun programa mínimo centrado na defensa e potenciación do Estado de Benestar e as políticas económicas sociais e redistributivas, tamén na defensa do autogoberno e a redacción dun novo Estatuto de Autonomía para Galicia, e finalmente a rexeneración, transparencia e participación democrática. Consensos que mobilizan unha maioría social dos galegos.

Bencomún presentou hai uns días a este respecto a Carta de Compromisos para a Rexeneración Democrática un documento de 46 puntos que foi enviado aos principais partidos políticos para que o debatesen e o asumisen publicamente.

Primeiro encontro co Bloque Nacionalista Galego
Este xoves celebrouse na sede nacional do BNG un encontro entre unha representación desta forza política e outra de Iniciativa Bencomún. Na xuntanza debateuse polo miúdo a ‘Carta de Compromisos’ presentada a pasada semana, e nela os representantes do BNG amosaron unha coincidencia practicamente total coas propostas feitas e realizaron achegas que serán debatidas no seo da Iniciativa para a súa incorporación ao documento.

O Bloque Nacionalista Galego comprometeuse a estudar o texto con máis detemento de cara a unha nova xuntanza, que terá lugar en setembro. Na reunión os representantes de Bencomún tamén presentaron a proposta da referida candidatura cidadá para o Senado, que o BNG se comprometeu igualmentea estudar e debater.

Iniciativa Bencomún celebrará a vindeira semana encontros con representantes de PSdeG-PSOE e Esquerda Unida ao redor da ‘Carta de Compromisos’ e tamén da candidatura cidadá progresista.

As ideas non se desaloxan

BenComún apoia o Movemento 15-M
e o seu dereito a ocupar o espazo público

O peche das estacións de metro e das cercanías de Sol, anunciado pola megafonía dos vagóns (“este tren non parará en Sol”) é a mellor metáfora da reacción absurda, violenta e irreal de PSOE e PP ás protestas cidadás do 15M. Cando unha voz é incómoda, o que fai o poder é ignorala, ocultala, facela desaparecer.

O movemento 15M practicou en todo momento a non-violencia, pero non-violencia non significa non-conflito. O sistema penaliza o conflito en tanto que o conflito pon en cuestión unha orde establecida que asoballa as maiorías en beneficio dunha minoría.

O 15M é a forza das nosas liberdades. Onte en Madrid, como tantas outras veces, os activistas do movemento demostraron que a súa loita é a de todos nós, a da cidadanía indignada e inconformista, e fixeron evidente a fenda que existe –e que cada vez se fai máis ampla– entre a cidadanía, por un lado; e os poderes públicos e partidos políticos maioritarios, entregados ao poder económico, polo outro.

O desaloxo de Sol, a reacción represiva e a privatización do espazo público revelaron, ademais, que PSOE e PP continúan xordos e cegos á realidade, e que se nalgún momento pareceu que realizaban –a xeito de lavado de cara– algunha chiscadela ás demandas cidadás, aquilo foi unicamente un xesto oportunista, un intento de mercar vontades.

O PSOE leva dous anos realizando a mesma política económica (ou case) que realizaría o PP se estivese no Goberno e que levará a cabo se gaña –como parece probable– as eleccións de novembro. Pero agora semella que tamén executa a política de represión das voces opositoras que exercería o Partido Popular. Semella que o PSOE xa iniciou o traspaso de poderes, tamén en Interior.

Chegamos ás eleccións do 20N sen que os dous partidos maioritarios reaccionasen á altura das circunstancias ante este movemento de rexeneración política. O desaloxo de Sol é unha mensaxe dirixida á cidadanía crítica: “non imos deixar que interfirades no proceso electoral; isto vai ser cousa só de dous e o 15M non está convidado”. É tamén unha mostra da política de represión do descontentamento que pode ser habitual despois de novembro, unha vez cobrados os votos con mensaxes doces e compromisos vagos.

Dende Iniciativa Bencomún amosamos o noso apoio ao movemento 15M e rexeitamos a dinámica de desprestixio e criminalización que queren impoñer o PSOE e o PP, máis algúns medios de comunicación. Animamos a poboación indignada a manter a súa actitude crítica e o dereito a disentir, ben como a reclamar o espazo público, a rexeneración democrática e a capacidade da cidadanía para deliberar e decidir sobre os asuntos comúns. Temos dereito a defender o Estado de Benestar e a reivindicar unha política non rexida polos mercados e polos poderes financeiros non democráticos.

Comisión dinamizadora de ICB

A xuntanza, que terá lugar na Sede Nacional do BNG (Avenida Rodríguez de Viguri, 16) comezará ás 11 da mañá. En representación da Iniciativa Bencomún participarán Henrique Monteagudo, Filipe Diez e Xoán Hermida. Polo BNG acudirán Rafa Villar, Gonzalo Constenla e Xoán Carlos Bascuas.

A Carta de Compromisos propón medidas concretas para rexenerar a política galega e recuperar a confianza dos cidadáns a través dunha mellora da transparencia e da participación democrática e a reforma das relacións económicas e a defensa do Estado do Benestar. Bencomún dirixiuse tamén a Partido Popular de Galicia, Partido dos Socialistas de Galicia-PSOE e Esquerda Unida co obxectivo de crear un debate coa clase política ao redor das medidas presentadas para que a propia cidadanía coñeza o parecer de cada un dos partidos galegos ao respecto. Nas vindeiras semanas Bencomún manterá encontros, con data aínda non fixada, con representantes destes partidos.

Ao remate da xuntanza a representación da IniciativaBencomún informará aos medios de comunicación dos asuntos debatidos e dos compromisos acordados co Bloque Nacionalista Galego. O encontro cons medios terá lugar na porta da sede do BNG. Os gráficos poderán entrar no comezo da reunión, ás 11 horas, para tomar imaxes.