Innerst i skogen

Skogstur

2011-10-12T20:58:00.001+02:00

-Kan du ta han med ut ein tur?
Ho hadde så mykje å gjera. Så mykje å streva med. Det var greit. Eg hadde endeleg ein del mindre å gjera. For ei stund framover.
Eg kledde på han. Han vrei seg som ein orm medan det stod på. Eg satte han oppi ein bæremeis og løfta han opp på ryggen.
Så opna me døra inn til skogen. Eg ville gjerne visa han noko av det eg hadde sansa der inne. Hovudet hans gjekk frå side til side der bak ryggen min, medan han studerte det nye miljøet. Lufta var litt tung. Sola steikte mellom trekronene. Skogen suste så morgonstille som den kunne. Beina mine kleiv oppover stien i seige tak. Kroppen hans gynga i takt med kliva.

"Daiapp" i morgonsol

2011-10-02T11:29:00.001+02:00

Me satte opp døra til verandaen. Klar morgonluft og fuglesang strauma inn i stova. Grønt og nytt liv. Blå sommarhimmel. Brødet var nybakt. Kaffen nykokt. Til og med nykokte egg stod klare.
-Daiapp!, sa sjefen. Det tydde at han ville ha mat. Kona mi hadde varma opp ei flaske med melk til han. Han drakk med lange slurk. Eg skar små terningar av ei brødskive med leverpostei. Han klaska handflaten ned i leverposteien og smurde brødbiten rundt i andletet, innan den fann vegen inn i munnen. Så pludra han i veg på språket sitt.
-Seier du det, svara eg. -Ja, det er nå så.
-Ja, sa han. Så pludra han vidare innimellom lange melkeslurkar og ein ny brødbit.
Me smilte til kvarandre. Kona og eg. Eg kjende den gode sommarlufta som leika rundt meg. Kaffen som rann ned i magen og skapte ro og harmoni. Sjefen byrja å smøra brødbitar rundt på det vesle bordet sitt. Andre bitar kasta han ned på golvet. Eg såg under stolen hans. Det låg strødd med brødbitar under han.
-Daiapp!, sa han.
Det tydde at han var ferdig å eta og ville ned frå stolen.

Draumelandet

2011-07-10T11:28:00.000+02:00

-Jøss! Ligg du her og søv?
Eg rykka opp frå sofaen. Såg rundt meg. Sjefen sat på golvet og leika med nokre klossar. På fjernsynet var Drømmehagen for lengst ferdig. Det kjendest som berre ein augneblink sidan at eg dansa omkring på den grøne enga saman med Hinkel Pinkel og Hoppsy Daisy.
-Eg låg berre med augene litt igjen, sa eg.
-Det gjorde du vel, sa kona. -Sonen din har bæsja. Kan du skifta på han, så lagar eg frukost?
Ei lysebrun gugge lyste mot meg. Sjefen Låg fastspent på stellebordet og sang melodien til Bæ bæ lille lam, etter teksten "daa-daa-da-da-da". Eg skylte kluten i lunka vatn, vaska han rein, tørka han, satte på ei ny, tørr bleie. Kjende litt på gleda ved at han var rein og tørr. Han låg og såg på meg medan han skravla i veg på sitt eige språk. Eg satte han på armen. Gjekk opp trappa. Oppe i stova lukta det nykokt kaffe.

Fjernt syn

2011-07-01T21:22:00.001+02:00

Nokre menn stod på scenen og sang om at nokon fekk igjen pengar på skatten. Og brukte desse pengane på nye pupper. Så var det ein gammal mann som stod og sang saman med ei ung jente på ei strand. Eg skjøna ikkje heilt kven han stod med. Om det var barnebarnet hans eller kva. Innimellom var det nokre amatørmessige bilete av ein hårete mann som låg i vatnet. Og ei bikinikledd jente. Så var det ein mann som var ein slags karikatur av rike oppkomlingar. Han stod ved ein bar med sigar, konjakk og smilande jenter. Og overalt snurra det folk i ein evig snurredans. Glade og entusiastiske.
Eg var så trøtt medan eg stirra på dette urnorske fenomenet som alltid blei vist så tidleg på morgonen. Eg frykta at alt som fantes av kultur mellom nokre av trea i skogen heromkring. Det var denne snurredansen.
Me sparte pengar. Og hadde dermed så få kanalar å velgja mellom. Og så tidleg om morgonen var det berre ein kanal å velgja i. Med denne urnorske snurremusikken.
Sjefen slurpa nøgd i seg av den oppvarma melka frå tåteflaska, medan han sat i sofaen og såg på musikkvideoane. Han var så ung at han framleis syntes denne musikken var interessant.
Klokka rørte seg sakte nedover.
Så var det der, endeleg. Åh, det var himmelriket. Når eg kunne skifta til barnekanalen, leggja meg bakover i sofaen, kjenna den vesle varme kroppen til sjefen kvila mot meg og høyra dei velkjende tonane til Drømmehagen.

Morgonsjokk

2011-06-18T21:54:00.001+02:00

Eg sveva med lange hopp over den mjuke mosen. Laga små piruettar. Tok lett sats og flaut oppover langs furustammen.
Så kom eit brått og uventa skrik. Det skar tvers igjennom. Overkroppen min kasta seg nitti grader opp i senga. Eg såg på klokka. Fem. Kona mi låg med ryggen til og sov. Det var visst min tur å stå opp. Hugsar ikkje heilt.
Det kom nye, skjærande skrik frå naborommet. Meir utolmodige og kommanderande denne gongen. Eg treiv beina ned på golvet. Fann nokre klede. Men ikkje sokkane. Det blei stille inne på barnerommet då lyden av dei bare føtene mine klaska mot det kalde golvet i gangen. Eg opna døra til rommet.
-Eeeeeiiiii!!!
Ein blid gut på over året stod i sprinkelsenga med smokken på snei. Han løfta armane i været for å koma opp. Eg kjende den mjuke, varme pyjamaskroppen mot min. Eine armen hans haldt rundt skuldra mi. Beina hans hang rundt magen og ryggen. Den gode lukta av det mjuke håret hans. Han såg forventningsfull rundt seg medan me gjekk opp trappa til stova. Eg snubla bort til fjernsynet. Det einaste dei kunne tilby var norske, gudsforlatte og harry musikkvideoar av danseband. Den same musikken kvar einaste morgon. Men sjefen, med vidopne auge, satte seg nøgd i sofaen.

Kveldstankar

2011-06-12T13:31:00.002+02:00

-Så fint det er, sa ho.
Ho hadde kome ut på verandaen. Stod og såg utover.
-Var den bra, den engelske krimmen, spurte eg.
-Pff, svara ho. -Eg veit at du ikkje likar den serien. Men eg synest nå den er bra, ja.
Eg såg opp på henne. Kroppen hennar hadde forma seg mjukt og fint etter fødselen. Augene hadde fått nokre nye, vakre linjer.
Dette universet av ei kvinne. Det var mykje ho hadde kjempa mot. Svinga sverdet mot krypande ormar. For å verna det som betydde aller mest. Kampen tæra på henne. Men eg beundra styrken hennar. Ho var ein vegleiar. Ho kunne hjelpa meg òg, bort frå mine demonar. Viss eg berre tok imot.
Kveldssola lyste med eitt opp ein siste augneblink før ho forsvann i horisonten.
Eg vakna litt.
"Herregud, så djup eg har blitt", tenkte eg.
-Kva er det du tenkjer på, spurte ho.
-Ingenting, svara eg.
-Særleg, sa ho.
Eg pusta tungt. Såg ei stund mot den mørknande himmelen.
-Det er litt vanskeleg å forklara, sa eg.

Kveld

2011-06-04T20:26:00.002+02:00

Eit år hadde gått. Og meir enn det. Den første skikkelege sommardagen hadde kome. Eg var seint heim frå jobb. Sjefen, som hadde nådd å bli endå meir sjef, låg og sov. Kona mi låg på sofaen og såg på engelsk krim. Eg satte meg ut på verandaen. Lufta var varm og lindrande. Himmelen lyste gult i horisonten. Langt der borte ein stad var ein flyplass. Små fly gjekk opp og ned. Så langt borte at eg ikkje kunne høyra dei. Svaler gjorde akrobatøvingar langt oppe på himmelen. Knott surra framfor andletet mitt. Glade stemmer. Hos naboen. Ein av dei få naboane våre, som hadde selskap på sin eigen veranda. Og fuglane sat i trea og sang og sang.

Samtalen

2011-05-28T19:12:00.001+02:00

-Så det har altså skjedd, sa han. Det var ikkje reint lite.
Eg studerte hendene mine. Dei låg i fanget. Den eine tommelen skrapa mot neglen på den andre peikefingeren.
-Kva vil du gjera nå, då?
Eg såg opp. På bordet. Der det stod ei mugge med vatn. Ein kaffetermos. To glas og to koppar. Såg bort på eit bilete av eit landskap.
Tja, sa eg. -Nokre gonger tenkjer eg at eg må ta eit val. Gå enten den eine vegen, eller den andre. Eller kanskje det ikkje er nødvendig. Kanskje det går an å gjera det beste ut av å få til begge deler. Eg veit ikkje.
-Nei, sa han.
Det blei stille. Me såg begge ut i lufta. Det var ikkje så mykje meir å seia. Førebels.

Heime

2011-05-21T18:45:00.000+02:00

Han var stille der bak medan me køyrde. Sat i eit nytt og sikkert barnesete. Kona mi sat òg bak. Var stadig og sjekka om alt var i orden. Det var så vidt eg fekk henne ut av sjukehuset. Først ville ho skifte bleie. Så gi han meir melk. Så skifte bleie igjen. Så gi meir melk igjen. Slik haldt ho på.
Men nå var me på veg. På sida av vegen var det tomme kornåkrar. Slitte hus. Plenar med haustløv. Og eit bleikt, kaldt ljos.
Me kom fram til huset vårt. Det smilte venleg. Eg stoppa motoren.
-Vent med å opna bildøra, sa ho. -Eg må kle på han først.
-Det er jo berre fem meter til husdøra, sa eg.
-Han må ikkje bli kald, sa ho. -Vent litt.
Ho kledde på han. La eit teppe rundt han. Så trakk ho pusten. Opna raskt døra på bilen. Haldt han tett inntil kroppen. Skunda seg bort til husdøra og smatt inn. Eg byrja å bera inn på barneutstyr og diverse. Huset rista litt på seg i spaning. Alt var klart for det nye familiemedlemmet.

Belønning

2011-05-14T12:19:00.004+02:00

-Kan du henta litt saft, spurte ho.
Eg gjekk ut på kjøkkenet på sjukehuset og fant fram. Gul saft. Litt kake.
-Eg trur han har bæsja. Kan du skifte bleie på han?
Ut på stellerommet med den vesle, vesle kroppen. Fjerna ei mørkegrøn gugge. Tørka. Ny bleie. Tilbake til rommet der ho slurpa i seg den siste resten av safta.
-Korleis går det, spurte eg.
-Eg trur eg byrjar å koma til krefter igjen, svara ho.
Eg såg ut vindauget. Det var litt haustleg, småkjøleg solskinn der ute.
-Går det greit om eg får tatt meg ein liten tur ut, spurte eg. -Eg treng litt frisk luft.
-Det går sikkert bra, svara ho.
Eg trakk den skarpe lufta ned i lungene. Gjekk nedover eit bratt fortau. Bilar brumma opp og ned vegen. Heilt uavhengig av kva som hadde skjedd med meg.
Eg kom inn på eit kjøpesenter. Kanskje eg kunne finna det her. Det var lite truleg. Men kanskje.
Eg gjekk forbi ein gullsmedforretning. Jo, eg burde vel innom her. Eg såg litt rundt mellom glitter og stas. Den der var jo fin. Ikkje så dyr, heller. Eg peika på den. Ei dame tok den fram frå disken og pakke den inn.
Nøgd gjekk eg vidare. Inn på ei elektronikkforretning.
-Har de den nye iphonen her, spurte eg.
-Nei, dei forsvann same dagen som dei kom inn, svara ein mann. -Men om ein månad trur eg me vil ha nye. Skal eg setja deg opp på ei liste, spurte han.
-Nei, takk, svara eg.
Det var vel eigentleg fånyttes. Telefonen var umogleg å få tak i. Eigentleg like greit å gå tilbake til sjukehuset.
Eg gjekk forbi ein ny elektronikkforretning. Gjekk inn.
-Har de den nye iphonen, spurte eg.
-Ja, faktisk, så har me ein igjen, svara ein mann.
-Har de, stotra eg.
Han tok fram ei eske. Og der var den. Ein flunkande, ny iphone.
Eg kom inn på rommet til dei to. Sjefen låg og sov. Kona mi kikka opp frå eit vekeblad.
-Var det fint ute, spurte ho.
-Mm. Eg har kjøpt ei gåve til deg, sa eg.
Ho strålte opp. Pakka opp den vesle eska.
-Ei kjærleiksgåve. Den er fin, sa ho og kyssa meg.
Ho såg på smykket og skrapte litt i det med eine neglen.
-Eg kjøpte noko til meg sjølv, òg, sa eg. -Eg fekk tak i den nye iphonen.
-Jaså, sa ho.
Eg tok eska forsiktig opp frå posen. Gleda meg så vanvittig til å opna den.

Reparasjon

2011-05-07T11:00:00.000+02:00

Ho låg bleik i senga. Sjefen låg og sov i ei lita seng med glasvegger. Lyset frå vindauget var haustvinterleg og bleikt det òg. Eg sat ved fotenden ved eit lite bord og togg på ei brødskive.
Sjukesøstra kom inn.
-Eg tenkte eg skulle sjå korleis det står til, sa ho. -Du fekk jo eit ganske kraftig rift i går, og mista ein del blod.
Natta før, i eit virvar av barnegråt, blod og morkake, hadde ein lege kome inn og sydd henne. Så vidt eg kunne hugsa.
Sjukesøstra undersøkte den nybakte mora. Så snudde ho seg mot meg som sat ved det vesle bordet og togg på ei brødskive. Eg var ikkje sikker på kva sjukesøstra sa med blikket sitt. Men sjølv så syntes eg det i grunnen såg ganske greit ut, det heile.

Ut

2011-04-29T22:43:00.000+02:00

Han sklei ut med krum rygg og kraftige skuldre. Såg irritert og undrande rundt seg. Det kom nokre skrapande, små kråkelydar ut av han.
Du store Gud!
Det var han.
Det var sjefen. Frå og med augneblinken då han var ute. Så viste han med heile seg at han var ein sjef. Bestemt og kraftig.
-Vil du klippa navlestrengen, spurte sjukesøstra.
Eg nikka og klippa.
Han blei lagt opp på brystet hennar.
Eg såg på den krumme, bestemte, vesle ryggen. Munnen hans leita etter melk.
Eg var solgt. Fullstendig solgt til sjefen.

Utvegen

2011-04-22T13:38:00.003+02:00

Ho trakk pusten. Djupt, djupt. Så djupt som eg aldri trudde det gjekk an å trekka den. Så bles ho opp to store hamsterkinn. Overtenna beit seg fast i underleppa. Augene igjenknytte. Hendene hennar kvitna då dei knytte seg rundt to handtak. Ho spente heile kroppen. Andletet hennar blei raudare og raudare. Til det var blodraudt. Nei, blåraudt.
Det var i den augneblinken at eit lyn slo ned i meg. Det varte berre nokre sekund. Men innanfor dei sekunda opna det seg ei...ei openbaring. Med eitt kunne eg sjå det. Kva som var opphavet til alt. Ei stjerne hadde vakse seg så stor at den til slutt eksploderte. Så sterkt at det danna seg eit svart hol. Som saug inn i seg alt liv ikring seg. Men som etterkvart skapte noko nytt. Ein ny galakse blei sakte danna, med milliardar av nye stjerner. Ei evig veksling mellom død og liv.
Jordkloden vår driv og balanserer på ein knivsegg. Stjerna vår skal berre veksa litt. Og den vil gi oss dødeleg varme og energi i staden for det livet den gir i dag. Men fordi jorda er plassert akkurat der den er plassert, får ho sånn passe med varme og energi, enn så lenge. Små og store meteorar susar forbi oss. Det skal berre til ein passeleg stor ein, for å utsletta det meste på kloden. Men fordi andre planetar er plasserte der dei er plasserte, så tar dei imot det meste av meteorane. Vernar oss. Enn så lenge. Kloden er som eit egg. Eit tynt skal utanpå, og kokande sydande masse inni, som sprenger på for å koma ut. Nokre gonger kjem det ut litt. Men stort sett berre litt. Enn så lenge.
Livet. Det kjempar om å ha ein plass. Og opphavet til livet. Det er i denne kvinna. Det er kvinna som gir liv. Som vernar om det mot alle farer. Mot atomvåpen og forureining. Det skal berre ein finger på ein knapp til. Så er alt utsletta. Det er berre litt meir gift som skal til. Så har me ikkje meir å pusta i. Kvinna vernar om barnet så godt ho kan. Mot soldatar som valdtar, kidnappar og drep. Ho arbeider og slit, dagen lang for å få endane til å møtast. Medan mannen spelar kort og drikk opp det vesle dei hadde. Ho ofrar alt. Gir ei endelaus omsorg som livet er avhengig av for å eksistera. Og det ho får igjen er evig smerte. Tallause menstruasjonar, migrene, uro, valdelege, maktsjuke menn, bekkenløysing, fødslar som gir ein slik ursmerte langt inn i den innerste margen. Og barn som til slutt drar frå henne, utan takk for det ho har ofra.
Alt dette. Såg eg i det blåraude andletet. Kva hadde ikkje ho ofra? Korleis hadde ho ikkje streva seg fram gjennom livet? Tynt kroppen gjennom ein jungel. Pressa seg fram gjennom trange irrgangar. Av makt og negative ladningar. Og likevel. Var ho i stand til å gi frå seg eit hav av kjærleik og omsorg. Som ga henne ei så enorm kraft.
-Nå trur eg det skjer noko her, sa sjukesøstra med eitt.

Harmageddon

2011-04-17T14:09:00.001+02:00

Det kom i bølger. Buldrande. Brakande. Heile skjukehuset rista og skaka. Så roa det seg litt ned. Ho pusta. Fort. Så bygde det seg opp igjen. Handa hennar greip tak i t-skjorta mi. Ho reiv og sleit. Fillerista meg. Brølte.
-Du må opna opp meir, sa ei sjukesøster og ville brekka knærne hennar meir frå kvarandre.
-Det går ikkje, sa eg. -Ho har bekkenløysing.
Det heile verka umogleg. To krefter i vill kamp. Om det skulle gå inn eller ut.
-Korleis går det, spurte ho, innimellom pustepausane.
-Det går betre nå, sa eg og prøvde å smila. -Du er flink. På den siste, der gjorde du det bra.
Ho skar i ei grimase.
-Kom igjen, sa ei sjukesøster. -Nå pressar du alt du kan.
Ho kneip igjen augene. Satte på trykket.
-Hnng-g-g-g-g-g.....
Eit glas med vatn på nattbordet byrja å vibrera. Senga rista litt. Veggene byrja å knirka. Asfalten på parkeringsplassen utanfor slo små sprekker. Like ved der bilen vår stod. Vinden bles opp. Segla over tretoppane. Fekk skogen til å mumla uroleg. Bølgene uti havet byrja å reisa seg. Sola sprakk ut i fleire, små eksplosjonar. Galaksen spant raskare. Universet....trakk seg saman...det kunne bli eit nytt, stort smell...det kunne skje nå....
-g-g-g-g-g-g-gAAAAAAAAAAAAAAAAAAAhhhhhhhhhhh.......
-Eg kunne sjå hovudet så vidt, sa ei sjukesøster. -Men der smatt han jammen meg inn igjen.
Korleis skulle dette gå? Det var umogleg. Mot slike krefter måtte til og med ho gi opp.
-Korleis var det nå, spurte ho og pusta.
-Jo, nå var det veldig bra, sa eg. -Denne gongen var du kjempeflink....
-Du må jobba meir, sa sjukesøstera. -Press alt du kan, neste gong. Det nyttar ikkje med slik smågreier. Viss ikkje, må me kanskje halda på i fleire timar.
Så bygde det seg opp igjen.
-Hm-hm-hm-hm-hm....
Eg hadde flytta meg ned, og hjalp til med å halda eine kneet hennar oppe. Såg om det kom noko. Men kunne ikkje sjå noko.
-Kom igjen nå, sa sjukesøstera. -Nå pressar du.
Kom igjen, tenkte eg. For guds skuld! Press! Press...press...

På veg

2011-04-09T17:02:00.001+02:00

-Oooooooooooooooooooohhhhhhh........
Handa hennar hang fastlåst i handtaket på bilen. Kroppen hannar halvvegs sat, halvvegs låg i setet.
Vegen var mørk. Bilen summa jamnt. Innimellom ulinga var det berre denne jamne summinga som kunne høyrast. Skulle eg køyra over fartsgrensa for å koma raskare fram til sjukehuset? Eller kunne det bli farleg? Kva om me kolliderte? Men kva om ungen plompa ut i bilen?
-Ooooooooooooooooooohhhhh......
Eg bestemte meg for å berre halda fartsgrensa. Såg konsentrert inn i mørket. Svart skog rundt oss over alt. Svart skog og svart mørke. Ingen elg måtte koma ut i vegen for oss nå. Ingen landevegsrøvarar. Ingen snikande sjukdomar. Ingenting måtte stå i vegen.
-Oooooooooooooohhhh....
Jo. Det måtte nok vera vondt for henne dette. Ingen tvil om det. Så vondt at me menn ikkje kunne forestilla oss kor vondt det var. Visstnok. Og nå kom ulinga tettare og tettare.
Eg svinga opp til sjukehuet. Pokker. Kor var det eg skulle køyra? Eg stansa bilen. Fomla med mobiltelefonen.
-Kva er det du gjer, spurte ho, innimellom hyperventilering og stønning.
Kor var det telefonnummeret? Så fann eg, stotra fram eit spørsmål, leita meg til ei dør. Nokre kvitkledde sjukesøstre kom ut med ei trilleseng. Kona mi stavra seg oppi. Så trilla dei innover.

Tida inne

2011-04-01T22:03:00.002+02:00

Eg hadde stått opp igjen. Såg ut morgonvindauget. Det var ikkje mykje nytt å sjå.
Herregud! Å vera borte frå jobben ei veke innebar berre ein ting; Det låg eit hav av uferdig arbeid framfor meg. ein diger bunke med papir låg på pulten min. Eg snudde på det øverste papiret. Prøvde å finna ut av det.
Mange hadde vore sjuke, fortalte dei på jobben. Og mange var det framleis. Folk vaska seg på hendene i eitt sett. Eg hadde lyst til å klø meg i nasen. Men klarte å unngå det.
Ein kollega fortalte at ein bilist var blitt rana på vegen ikkje så langt unna. Nokon hadde stått ved vegen og bedt om hjelp. Ein bil hadde stansa. Så hadde bilisten blitt rana. Kreftbyen åt seg berre nærare og nærare.
Eg snudde på nokre fleire papir. Eg prøvde å leggja ein plan. Setja opp ei tidsliste. for når det eine skulle vera ferdig. Og så det andre. Dette kom til å ta lang tid.
Så ringte mobilen.
Det var henne.
-Du må koma, sa ho.
-Nå? spurte eg.
-Ja, nå. Tida er inne.
-Jammen...-ikkje noko jammen, avbraut ho. -Du må koma nå!

Betre

2011-03-26T21:31:00.000+01:00

Eg hadde overlevd. Og livet var ikkje så verst, i grunnen. Eg hadde vent meg til at jobben og resten av verda fekk segla sin eigen sjø. Det var ein rusande tanke. Å berre ta omsyn til seg sjølv. Formen var ganske bra. Men eg skulle liggja ei stund til i karantene. Eg låg og leste i bøker. Såg på fjernsyn. Høyrde på musikk. Gjorde alt som eg elles ikkje hadde hatt tid til. Og kona serverte mat kvar dag.
-Er det noko du treng, spurte ho.
-Litt saft, kanskje, svara eg.
Magen hennar var enorm. Den måtte ha blitt endå større sidan sist. Ho satte eit glas på trappa. Strauk seg på ryggen.
-Korleis går det, spurte ho.
-Betre, svara eg. -Men eg må nok liggja ei lita stund til.

Sjukare

2011-03-18T22:09:00.001+01:00

Pusten. Den gjekk inn og ut. Først gjekk den inn. Og så strauma den sakte ut igjen. Og slik gjekk det. Taket låg over meg. Senga under meg. Papirtørkle, brukte og ubrukte låg på puta ved sida av meg. Ei mugge med varm saft stod på golvet.
-Er det noko du vil ha, høyrde eg frå etasjen under.
Eg pusta inn. Så ut. Så inn igjen.
-Nei, pusta eg ut.
Eg segla inn ein stad i ingenting. Det var ingenting der. Eg var ingenting. Pusten. Eg måtte konsentrera meg om pusten. Den sleit meg ut igjen. Taket over meg. Senga under meg. Og pusten gjekk inn og ut.

Sjuk

2011-03-04T23:09:00.000+01:00

Så var det morgon igjen. Eg stod opp ekstra tidleg. Så tidleg at ingen andre kunne ha stått opp. Eg ville koma litt før på jobben. Slik at eg fekk førebudd meg litt ekstra.
Eg såg ut det mørke vindauget. Ein bil køyrde forbi i stor fart. Hjula freste mot grusvegen. Det varte berre ein liten augneblink. Så var bilen borte. Kvifor køyrde den bilen forbi her? I slik stor fart?
Eg satte på radioen. Det var dei same nyhenda som i går. Kokte kaffe. Smurte matpakken. Ordna tinga. Gjekk ut.
Det var framleis tidleg då bussturen var over, og eg hadde satt meg inne på kontoret. Ingen andre var der. Ljoset i taket og røyra susa. Eg prøvde å førebu meg. men uansett kor tidleg eg var, så gjekk denne tida for fort. Kollegaene kom inn. Ein etter ein. Sa hei. Og så braka det laus.
Utover ettermiddagen ringte eg heim og spurte om det var greit at eg jobba litt ekstra. Ville gjerne førebu meg. Få gjort alt som eg ikkje hadde fått tid til før.
Så. Medan eg sat der. Så kjende eg det. Det verka i ryggen. Og i fleire og fleire av ledda. Det svimla. Eg byrja å bli varm.
Fan, fan, fan! Dette passa ikkje! Det var tusen ting eg skulle få gjort.
-Herre Gud, sa kona. Kom deg opp på loftet, og bli der! Ho stod lengst borte i hjørnet, medan eg kreka meg opp trappa.
-Du har vel sete og pilla deg i nasen, der borte på jobben din, sa ho. -Ikkje så rart at du har blitt smitta. Eg set mat til deg etterkvart i trappa.
Eg la meg i gjestesenga. Det gule ljoset sang rundt i ein ring over hovudet mitt. Det snurra og snurra. Fortare og fortare. og jobben. Alt eg ikkje fekk gjort. Og ute luska det kanskje kriminelle. Og barnet. Fan, barnet. Og ljoset rasa nå. Det buldra. Rundt, rundt.

Tilbake

2011-02-24T21:10:00.000+01:00

Det var seint då eg tok bussen heim igjen. Eg såg på landskapet som segla forbi bussvindauget nok ein gong. Det hadde ikkje endra seg særleg sidan sist.
-Det er litt middag på kjøkkenet, sa kona då eg kom inn døra. Eg fann fram maten. Den var kald.
-Korleis går det, spurte eg.
Ho låg på sofaen med ein diger ballong av ein mage over seg.
-Eg ligg berre og ynskjer at eg kunne fått dette overstått, svara ho.
Eg putta ei kald pølse i munnen.
Det var nyhende på fjernsynet. Ein bank var blitt rana i den store byen. Det hadde byrja å bli ein vane. Kriminaliteten hadde hatt ein dramatisk auke, sa dei. Eg lurte av og til på om det ville vera lurt. Å alltid ha alle lysa i huset vårt slukka om natta. Så kunne ingen sjå oss. Men samstundes kunne kanskje nokon tru at huset var tomt. Og prøva å gjera innbrot. Synleg eller usynleg. Kva ville vera det beste? Dersom eg skulle følgja magekjensla, altså mi magekjensle, så ville eg vera usynleg. Så dermed ville nok alle lysa bli slukka i natt òg.
Det var ei ny sak. Om den store sjukdomen. Fleire og fleire blei smitta. Nokre hadde døydd.
-Herregud, sa kona. -Det der kan bli skummelt for barnet vårt som kjem snart. -Du må passa på så du ikkje blir smitta, du som er ute blant så mykje folk.
Eg stakk gaffelen inn i ein potet.

Kafè

2011-02-23T11:31:00.003+01:00

Det summa rundt meg. Frå folk som sat rundt borda, med kaffekoppar og tebrød. Og travle menneske som hasta forbi kafèen med handleposar. Summinga sirkla rundt og rundt. Oppover og oppover mot taket høgt der oppe, i det svære kjøpesenteret.
Ein eldre mann med grå jakke og sixpence og ei eldre dame med pels sat ved det næraste bordet. Mannen prata mykje.
-Eg pratar visst litt for mykje eg, sa mannen.
-Å, neeida, sa dama. -Det gjer du nå ikkje.
-Men du må berre sei frå viss du synes at eg pratar for mykje, sa mannen.
-Å, jada, men neida, det er ingen problem. Det er berre koseleg at du pratar, sa dama.
-Men du må berre sei frå viss du synes det blir for mykje, sa mannen.

Elektroniske ting

2010-12-30T14:08:00.000+01:00

Det var ei anna side ved dette kjøpesenteret. Det hadde ei mengd med forretningar som selde elektroniske duppedingsar og ting. Og eg elska kvar einaste, vesle duppedings eg kunne sjå. Stadig var det noko eg fann ut at eg trengte. Anten ein ny duppedings. Eller noko til duppedingsen. Ein kabel eller noko anna. Eg hadde god tid. Bussen skulle ikkje dra før om ei stund. Så eg gjekk omkring og leita etter noko nytt til duppedingsen min. Forretningane skein og lyste mot meg. Nystrigla, unge menn med raude v-gensrar stod på rekke og rad og venta på å lura nokon.
Men det var endå ei anna side ved dette kjøpesenteret. Det var ein type menneske som ikkje hadde gjort forsøk på å omstilla seg til nye krav om fancy klede og hårfrisyrar. Det var alle dei pensjonerte, tidlegare bøndene som ikkje hadde anna lurt å gjera enn å gå på kjøpesenteret, dei òg. Breie og bestemte stod dei ved diskane, med gråe jakkar og sixpence på hovudet.
Eg fann ei forretning som kanskje hadde det eg leita etter. Men ein av desse pensjonistane stod i vegen.
-Men åssen skal jeg få tak i flere sånne kamerapiksler, da?
Eg såg kor det bar hen og snudde i døra. Gjekk vidare. Fann ei ny forretning. Og jammen stod det ikkje endå ein slik pensjonist med grå jakke ved disken.
-Men åssenee, åssenee...
Eg snudde igjen. Leita vidare etter ei ny forretning. Fann den omsider. Her måtte dei vel ha det eg leita etter...fan...her stod det ikkje berre ein, men tre slike pensjonistar. Den eine av dei hang med albogane godt planta over disken. Baken hans tok opp resten av plassen. Han såg litt på skrå opp og tenkte hardt.
-Breeeeebånd????? spurte han.
-Ja, det anbefaler eg. Det er lenge sidan me slutta å selgja isdn-apparat, svarte den unge butikkmannen med raud v-genser.
Augene mine byrja å leita etter ein kafè.

Kjøpesenteret

2010-12-25T10:09:00.000+01:00

Det var blitt mørkt då eg gjekk ut frå jobben. Den automatiske låsen til ytterdøra summa litt bak meg. Eg hadde ikkje heilt forstått dette låsesystemet. Men forstod i alle fall at nå var døra låst. Og at eg ikkje hadde klart å koma meg inn igjen dette døgeret. Eg såg opp. Kaldt småregn smådusja andletet mitt. Eg gjekk bortover ei gate. Tett med bilar. Dette var ikkje ein stor stad. Men det var alltid tett med bilar. Frå morgon til kveld. Bort til eit kjøpesenter. Inn. Til funklande lys, bakgrunnsmusikk, ei summing av stemmer. Vaksne som gjekk hastig fram og tilbake. Born som stod ved nokre dataspel. Ungdommar som hang omkring. Alle med fjonge klede. Stæsja hårfrisyrar. Unge og eldre jenter med glitrande makeup. Alt sikkert kjøpt på kjøpesenteret. Det virka som om dette kjøpesenteret var sjølve hjartet på denne staden. Eller kanskje ein slags pacemaker. Som haldt liv i noko nytt. Nye, fjonge klede. Nye ting å kjøpa. Det ana meg at denne staden måtte ha vore så annleis for berre nokre år sidan. Kanskje berre nokre bønder som surra på nokre jorde. Så måtte det ha skjedd noko brått og uventa. Som gjorde staden moderne med kjøpesenter og tett trafikk. Og menneske med siste nytt innan makeup, hårfrisyrar og fjonge klede. Det virka som om menneska streva med å tilpassa seg det nye livet. At dei gjorde det dei kunne for å ta avstand frå det gamle bondelivet. Og at metoden var å kjøpa mest mogleg på kortast mogleg tid på dette kjøpesenteret.

Jobb på kvelden

2010-12-12T11:03:00.000+01:00

Eg hadde ringt heim. Spurt om det var greit at eg jobba litt lengre. Ho hadde akseptert det, men likte det ikkje. Ei vaskedame kom inn. Tørka litt støv her og der. Men unngjekk den rotete pulten min. Eg følte at eg etterkvart blei betre kjent med vaskedamene enn med dei andre på jobben.
Rommet var så stille på denne tida. Eg høyrde berre sus frå røyr og ein stille klang.
Det var vanskeleg dette. Å ha ein ny jobb. Alt det nye eg måtte setja meg inn i. Alt gjekk så mykje seinare. Samstundes som eg hadde eit intenst behov for å ha full oversikt. Ned til den minste detalj.
Eg prøvde å jobba. Det var så mykje ugjort som låg føre meg.

På jobben

2010-12-06T15:30:00.000+01:00

Det banka på døra. Nokon sprang. Det var innkalling. Det hasta med å rekka. Førebuing. Sikring for å sikra at alt var godt nok førebudd. Bunkar med papir på pulten. Ut av kontoret. Nye rundar. Det banka på døra igjen. Kanskje på tide å rydda pulten. Papira flaut omkring. Det var så viktig å halda oversikten. Og rydding i papir kunne vera ein utveg. Kasta noko av det i søppelkorga. Legga anna inn i ein perm. Det banka på døra igjen. Ut igjen til ein ny runde. Papir under armen. Sikra at det var ein kulepenn i lomma. At nøklane var med. Og sikra at alt var best mogleg førebudd.
Så roa det seg litt ned. Med ny innkalling til møte. Nokon snakka. Andre høyrde på. Eller høyrde dei eigentleg på? Andlet som såg framfor seg på noko som ingen kunne festa seg ved. Alle ynskte seg heim. Men eg ynskte meg tilbake til kontoret. Ville jobba og jobba slik at eg blei godt nok førebudd.