Intellect Explorer

കവിത : വന ജ്യാമിതിയം

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Sun, 12 Jul 2026 07:48:58 +0000

വിളക്കുകൾ ആയിരം

വനങ്ങൾ പതിനായിരം

വഴികൾ നൂറായിരം

വേടന്മാർ ആയിരം ആയിരം

വലിയ വാതിലുകൾ

വിശാലമായ വാക്കുകൾ

വ്യാപ്തിയുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ

വാവലുകൾ വൃത്തം വരച്ചു

വജ്രം വീര്യ നിർമിതിയിൽ

വരച്ച വ്യോമ വിസ്തൃതിയിൽ

വിനാഴികൾ വിണ്ടു കീറിയപ്പോൾ

വീണ്ടും വനങ്ങൾ വന്ധ്യമായി

ചെറു കഥ : പ്രവേഗത്തിന്റെ പ്രിയദർശിനി

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Sat, 11 Jul 2026 07:32:12 +0000

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ചോര പൊടിയാറില്ല, അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ പുഞ്ചിരി മായാറില്ല. അവളുടെ ദൃശ്യ കോണുകളിൽ ദൃഢതയുള്ള ഒരായിരം ദീപങ്ങൾ ഞാൻ കാണുന്നു. അവളുടെ കുസൃതിയിലും പദസരത്തിന്റെ കിലുക്കത്തിലും വല്ലാത്ത വേഗം ഞാൻ അറിയുന്നു. അവൾ എന്തോ തിരയുന്നു, തേടുന്നു. അവളുടെ നാൾവഴികളിലെ ഒരു ജ്വാലയാകാൻ എനിക്ക് കഴിയുമോ? അവളുടെ ചിറകുകൾക്ക് ചാരുത നൽകാൻ എന്റെ ചിത്രങ്ങൾക്കു കഴിയുമോ? എനിക്കറിയില്ല. അവളുടെ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു നേർത്ത ബിന്ദുവാകാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കാം. അത്ര മാത്രം.

ചെറു കഥ : നിഴലും നിലാവും

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Fri, 10 Jul 2026 08:47:38 +0000

അവൻ എന്റെ നിഴലല്ല, നിലാവാണ്. അവനെ എന്റെ തണലല്ല, തേജസാണ്. അവന്റെ നൊമ്പരങ്ങൾ എന്റേതാണ്. അവന്റെ ഉച്ചാരണങ്ങൾ എന്റെ സംഗീതമാണ്. അവന്റെ നിശ്വാസങ്ങൾ എന്റെ ഇന്ധനങ്ങൾ ആണ്. അവന്റെ നിറവിൽ, നിനവിൽ ഞാൻ അനഘമായ ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്ന പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവന്റെ നെറുകയിൽ, നിദ്രയിൽ ഞാൻ ഒരു ദീപ്തമായ ലോകം ദർശിക്കുന്നു. അവന്റെ ചുവടുകൾ എന്റെ ചിന്തയുടെ ചാരുതയാണ്. അവനും ഞാൻ ഒരു കാലത്തിന്റെ കണ്ണാടിയിൽ ഇരു പുറം നിൽക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ കാലചക്രത്തിന്റെ കണക്കുകൾ അറിയുന്നില്ല, കല്പവൃക്ഷത്തിന്റെ കുളിർമകൾ അറിയുന്നില്ല. അറിയുന്നത് അനന്തതയുടെ വശ്യതയും വിന്യാസവും മാത്രം.

ചെറു കഥ : മുഖമുദ്രകൾ

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Mon, 05 Aug 2024 15:14:00 +0000

ഉണരുമ്പോൾ ആദ്യമായി കാണുന്ന മുഖം അത് എപ്പോഴും പ്രധാനമാണ്. അത് നായക്കും മനുഷ്യനും ഒരു പോലെ തന്നെ. ഒരു തെരുവ് നായയുടെ രൗദ്രമായ മുഖമാണ് ഇപ്പോൾ കാണുന്നത്. മുന്നിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ. അവിടെ സംശയത്തിന്റെ നിഴലുകളില്ല. അവിടെ അയാളുടെ മനസിന്റെ പല താളങ്ങൾ തുടിച്ചു തുടങ്ങി. അയാളെ തുറിച്ചു നോക്കുന്ന കുറെ നിമിഷങ്ങൾ. അയാളുടെ ശ്വാസം അളക്കുന്ന കുറെ വിനാഴികകൾ. അവന്റെ ഉറക്കം അലോസരപ്പെടുത്തിയ അയാളുടെ യാത്ര ദുഷ്കരമായിരുന്നു. അവർ കൂടെ ഉള്ള മനുഷ്യരെയും മൃഗങ്ങളെയും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. മുഖാമുഖം നിൽക്കുന്ന രണ്ടു ഉന്മാദികൾ. അവരുടെ ഇടയിൽ ഊഷ്മാവ് ഉയർന്നു താണുകൊണ്ടേയിരുന്നു. സമയത്തിന്റെ വിമുഖതയിൽ ആ മുഖങ്ങൾ പരസ്പരം മറന്നു. ഒരാളുടെ നിദ്ര മറ്റൊരാളുടെ മുദ്രയാകാം. അതുപോലെ ഒരാളുടെ മുദ്ര മറ്റൊരാളുടെ നിദ്രയാകാം. ഇവിടെ ഇരുവരും അർഥങ്ങൾ അറിയാതെ അനർത്ഥങ്ങളിൽ അകന്നുപോയി.

Poem : A Bridge to Buddha

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Sun, 24 Mar 2024 06:40:00 +0000

Synonyms of life

Semblances of life

They lived through his name

They lived through his fame

He was nothing but a voyage

Void and visceral

Vestige and vibrant

He was a ray through riddles

Light was unfolding upon

He was a tide through turbulence

Ocean was spreading its waves

He carried the burdens of a myth

Unto his last days and lost ways

When he mirrored the mankind

Beyond the name, there is a substrate

Beyond the fame, there is a facade

Beneath the self, he echoes an ensemble

Lost in swarms and swamps

ചെറു കഥ : അഗ്നിപുഷ്പങ്ങളുടെ ദ്വീപ്

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Sat, 27 Jan 2024 14:44:00 +0000

കണ്ണുനീർ ചാലുകളിൽ നിന്നും അരുവികളുണ്ടാവാം, പക്ഷെ ഇവിടെ ഉണ്ടായതു അഗ്നിപുഷ്പങ്ങളുടെ ഒരു ദ്വീപാണ്. അവിടെ കണ്ണീർ ഒഴുകിയത് ഒരു ഗുഹാ മുഖത്തേക്കായിരുന്നു. അനന്തരം അവിടെ താഴുന്ന ഒരു ശിഥിലമായ ദ്വീപ്. അവിടുത്തെ തീരങ്ങളിൽ നെരിപ്പോടുകൾ പുകഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അവിടുത്തെ പക്ഷികളുടെ ചിറകുകളും ധൂമ സമ്മിശ്രങ്ങൾ ആയിരുന്നു. അവർ പൂമ്പാറ്റകളെ പോലെ പരാഗണം ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ ദേശാടനങ്ങൾ ധൂമ രഥങ്ങൾ ആയിരുന്നു. അവിടെ വീണ്ടും കണ്ണീർ വാതകങ്ങൾ വലയങ്ങൾ തീർത്തു. അവിടുത്തെ അശാന്തി അവരുടെ വിഷയം ആയിരുന്നില്ല. കാഴ്ചയുടെ സീമകൾ മാത്രമായിരുന്നു അവിടുത്തെ പ്രഹേളിക.

ചെറു കഥ : ഉള്ളടക്കം

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Sun, 07 Jan 2024 08:17:00 +0000

ആ വിദ്യാലയം നിറയെ മരങ്ങളായിരുന്നു. ഇലകളുടെ നിറഭേദങ്ങൾ ആ മുറ്റത്തിന് ഒത്തിരി ഭംഗി നൽകി. അവിടെ അവർ എല്ലാ ഇടവേളകളിലും ഒത്തുകൂടി. അവിടുത്തെ കൊച്ചു ആൽ മരത്തിന്റെ പുറത്തേക്കു തള്ളി നിൽക്കുന്ന വേരായിരുന്നു അവരുടെ സങ്കേതം. അവൻ അവരോടു അവൻ കണ്ട സിനിമകളുടെ കഥകൾ പറഞ്ഞു. പായുന്ന വണ്ടികളും, പുകയുന്ന പാതകളും അനേകം നായകന്മാരും ഉള്ള കഥകൾ. പ്രതി നായകന്മാരില്ലാത്ത കഥകൾ. ആ കഥകൾ അവനു ആവേശമായിരുന്നു. അവൻ കഥകൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അവന്റെ കഥ പറച്ചിൽ പാതയോരങ്ങളിലേക്കും വഴിയിലെ അമ്പല മുറ്റത്തേക്കും നീണ്ടു. അവന്റെ വീടെത്തും വരെ. അവന്റെ കഥയിൽ ചോദ്യങ്ങളും ഉപചോദ്യങ്ങളും ആയി അവന്റെ കൂട്ടുകാർ വന്നു. അവർക്കറിയാമായിരുന്നു അവൻ പറയുന്ന കഥകളുള്ള സിനിമകൾ ഇല്ലെന്നു. എങ്കിലും അവർ അത് പറഞ്ഞില്ല. പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരന്റെ കഥകളിലെ കള്ളം അവർ ഉൾക്കൊണ്ടു. അവൻ വാചാലം ആയപ്പോൾ അവർ നിശബ്ദരായി. അവരുടെ നിശബദതയുടെ നെടുവീർപ്പുകൾ അവന്റെ കഥകളിൽ നിഴലിച്ചു. അവന്റെ വീട്ടിൽ പുതിയ കഥകൾ ജനിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. വേരുകളില്ലാത്ത ഓർമകളും നേരുകളിലാത്ത കഥകളുമായി അവൻ കൂട്ടുകാർക്കായി കാത്തു നിന്നു. വിജനമായ വേരുകളും വീഥികളും അവന്റെ മൂകതക്ക് പുതിയ അർഥങ്ങൾ നൽകി.

ചെറു കഥ : പമ്പരവും ഘടികാരവും

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Sat, 30 Dec 2023 15:28:00 +0000

അതൊരു ഞായറാഴ്ചയാണ്. അവൻ ആ ദേവാലയത്തിൽ എത്തിയിട്ട് അധികം നീരമായില്ല. അവൻ മുത്തശ്ശിയുടെ കൂടെ അവിടെ ചെന്നതാണ്. മുത്തശ്ശി അവിടുത്തെ ആൾകൂട്ടത്തിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു. അവൻ അവിടെ ഉള്ള ആൾകൂട്ടത്തിൽ തികച്ചും ഏകനായി. അന്നവിടെ കൂടിയവരിൽ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞയാൾ. അവിടെ വാത്സല്യമുള്ള ഒരു മുഖവും ഒരു പുഞ്ചിരിയും അവൻ കണ്ടില്ല. എല്ലാവരും പുകയുന്ന കുതിരിക്കത്തിന്റെ ഗന്ധത്തിൽ, ഭക്തി ഗാനത്തിന്റെ അനുഭൂതിയിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നതായി അവനു തോന്നി. ഏതോ ഭാഷയിൽ ആരാധന. വളരെ പുരാതനമായ ആചാരങ്ങൾ. അതിലും പുരാതനമായ രൂപങ്ങൾ. യന്ത്രങ്ങൾ പോലുളള മനുഷ്യരും മന്ത്രങ്ങൾ പോലുള്ള മാത്രകളും അവനു ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത ഓർമയായി. പക്ഷെ അവൻ ചെവി വട്ടം പിടിച്ചു, കണ്ണുകൾ കൂർത്തു ചേർത്തു, ചുണ്ടുകൾ വലിച്ചു മുറുക്കി. അവൻ അവരിലൊരാളായി. ഒരു പമ്പരവും ഘടികാരവും ഒന്ന് ചേരും പോലെ അവനൊരു ബഹുമുഖനായി. മന്ത്രങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ കൂടു കൂട്ടി. യന്ത്രങ്ങൾ അവന്റെ തലച്ചോറിൽ താളം വെച്ചു. അവൻ അവിടുത്തെ ആരാധന തീർന്നത് അറിഞ്ഞില്ല. അവൻ പുകയുന്ന കുന്തിരിക്കവും ആടുന്ന തലപ്പാവുകളും ഇല്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തിലായിരുന്നു. ആ ലോകം അവനു അന്യമായിരുന്നില്ല. അവൻ അവന്റെ വീടും കൂടും ഇല്ലാത്ത കാലത്തേക്കുള്ള ഒരു ചുവടു വെയ്പായിരുന്നു.

ചെറു കഥ : അനന്തരം സമാന്തരം

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Fri, 29 Dec 2023 17:27:00 +0000

അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ആ പാളങ്ങളെ പോലെ സമാന്തരമായി മഥിക്കുകയായിരുന്നു. ആ യാത്രയുടെ നീളവും വീതിയും ആഴവും അന്നവർക്കറിയില്ലായിരുന്നു. അവരിരുവരും അറിയാതെ അകലങ്ങളിൽ നാനാർഥങ്ങളും അടുപ്പങ്ങളിൽ അനർത്ഥങ്ങളും വന്നു ഭവിച്ചു. ഇരുളിന്റെ അറിവും തെളിവിന്റെ നിറവും അവരറിയുന്നില്ലായിരുന്നു. ആ യാത്രയിൽ അവർ അനേകം പാട്ടുകൾ കേട്ടു. കാഴ്ചകൾ കണ്ടു. കുറെ കണ്ണുകൾ അവരെ കണ്ടു. അവരുടെ ദൃശ്യ താളം പകർന്നെടുത്തു. അവരിരുവരും ഏറെ സാദൃശ്യങ്ങൾ ഉള്ളവരായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും അവർ അവരുടെ വൈവിധ്യങ്ങളെ കുറിച്ചും അനന്യതകളെ കുറിച്ചും ചിന്തിച്ചു. ജീവിതം എങ്ങനെ പങ്കു വെക്കണം എന്നത് അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ വന്നില്ല. പുതിയതറിയാൻ തീരുമാനിച്ചുറച്ച രണ്ടു ദേശാടന പക്ഷികൾ. മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും കാണാൻ കഴിയാതെ ചിറകടിച്ചു ഉയരങ്ങൾ തേടിയ രണ്ടു പക്ഷികൾ.

ചെറു കഥ : നിദ്രാ നിബിഡം

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Fri, 29 Dec 2023 08:17:00 +0000

ഉറക്കം ഉറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ മുറിയിൽ കട്ടിലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തണുപ്പ് കട്ടപിടിച്ച അലമാരികളും ഞരങ്ങി നീങ്ങുന്ന ജനാലകളും ഉള്ള ഒരു മുറി. അയാൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. തടിപോലെ പരുപരുത്ത ആ തറയിൽ, ഇരുണ്ട ആ മുറിയിൽ ഏകാന്തതയോന്നും അയാൾക്ക്‌ ഒരു വിഷയം ആയിരുന്നില്ല. ഉറക്കത്തിന്റെ ചങ്ങലകൾ അയാളുടെ തലച്ചോറിന്റെ അടിവേരുവരെ പിണഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു. ഇന്നലെകൾ അയാളെ ബന്ധനസ്ഥനാക്കി. നാളെകൾ അയാളുടെ ഉൾക്കണ്ണുകളെ അന്ധമാക്കിയിരുന്നു. അയാൾ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഒന്നും കണ്ടില്ല, അഥവാ കണ്ടതായി ഓർക്കുന്നില്ല. പകലുകൾ ഉറങ്ങി തീർത്ത അയാൾ രാത്രി കാലങ്ങളിൽ വീണ്ടും ഉറങ്ങി. സ്വന്തം ശരീരത്തിനകത്തുഒത്തിരി മനുഷ്യർ കുടിയിരിക്കുന്നതായി അയാൾക്ക്‌ തോന്നി. അങ്ങനെ അയാൾ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഉറക്കത്തിന്റെ വിവിധങ്ങളായ ശരീര ഭാഷകൾ കണ്ടെത്തി. ഉറക്കം ആവാഹനങ്ങളുടെ അവരോഹണങ്ങളായി മാറി. ആ മുറിയിലെ തടിച്ച മെത്തയും നനുത്ത ഈർപ്പവും മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ അലമാരകളും ചേർന്ന് ആ മനുഷ്യ ദേഹത്തിന്റെ നിദ്ര ദാഹം ആഘോഷിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒരു പകൽ വരെ. അയാൾ ഉള്ളിൽ നിന്നും അന്യമായ ശബ്ദ ശകലങ്ങൾ കേട്ട ആ പകൽ. ആ പകലിൽ അയാൾ ഒരു പമ്പരം പോലെ കറങ്ങി. ഉറക്ക പിച്ചയിൽ അയാൾ പകച്ചു പോയി. അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഞാൻ എന്റെ തടി കിടക്കയിലല്ല, ഒരു വഴിവക്കിലാണെന്ന്. ആ പാതയോരത്തിൽ അയാൾ ബോധരഹിതനായി മാറിയപ്പോൾ അയാൾ തീർത്ത നിദ്രയുടെ ലോകങ്ങൾ അകലെ ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. അതൊരു അർദ്ധ വിരാമം ആയിരുന്നു.

ചെറു കഥ : ചന്ദ്ര ബിംബം

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Thu, 28 Dec 2023 06:10:00 +0000

ഇത് ചന്ദ്രനെന്ന ആകാശ ബിംബത്തിന്റെ കഥയാണ്. ഭൂമിയും സൂര്യനും സാക്ഷിയായ ഒരു മായ ജാലത്തിന്റെ കഥ. ചന്ദ്രൻ ബിംബങ്ങളുടെ ഒരു മായാജാലം ആണ്. സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച നിഴലുകളുടെ മിഥ്യയിൽ മഥിക്കുന്ന ഒരു ഗോളം. അഗ്നിയും ആഴിയും ഇല്ലാത്ത ഒരു ശൂന്യ കാലത്തിന്റെ മൂകസാക്ഷി. ഒരു വിചിത്രമായ രാത്രിയിൽ ചന്ദ്രന്റെ നൂറായിരം ബിംബങ്ങളിൽ ഒന്ന് ഭൂമിയിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു. ഒരു രാത്രിയിൽആയിരങ്ങളിൽ ഒരു ചന്ദ്ര ബിംബം ഭൂമിയിൽ കാവൽ നിന്നു. ആ രാത്രിയിൽ ഒരു കുടുംബം കടൽ തീരത്തു പോയി. അവർക്കു ആ യാത്ര വെറും നേരം പോക്കായിരുന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും മൂന്ന് മക്കളും പിന്നെ ഒരു ഉന്മാദിയായ അതിഥിയും . ആഅതിഥിയുടെ മനസ് തകർന്നടിഞ്ഞ ഒരു ചതുരംഗ കളം പോലെ അതി സങ്കീർണം ആയിരുന്നു. കടലിന്റെ കാലുഷ്യവും കരയുടെ വിജനതയും ഒന്നും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒന്നും അളന്നു തിട്ടപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്ത ഒരു അവസ്ഥ. ചന്ദ്ര ബിംബവും ഇതേ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. ഭൂമിയുടെ ഓരോ സ്പന്ദനവും ആ ബിംബത്തിനു അന്യമായി തോന്നി. ചന്ദ്ര ബിംബം വെറുതെ സ്പന്ദിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒരു ഉന്മാദിയായ ഘടികാരം പോലെ. ശൂന്യതയിൽ നിന്നും അപരതകളിലേക്കുള്ള ഒരു അപരാഹ്നത്തിന്റെ പ്രയാണം. കാറ്റും കോളും അനസ്യൂതമായ ഒരു പ്രയാണം. അവർ തമ്മിലെ ബന്ധം നാഴികയും നിഴലും പോലെ ആയിരുന്നു. അവർ തമ്മിൽ അളന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. പരസ്പരം കാവൽ നിക്കുന്നത് പോലെ. ആ രാത്രി മുഴുവനും അവരുടെ തരംഗങ്ങൾ ആ തീരത്തിനെ ഭ്രമിപ്പിച്ചികൊണ്ടേയിരുന്നു. ആ കുടുംബവും സാഗരവും പുതിയ ഒരു ഭാഷക്ക് സാക്ഷിയായി.

കവിത : ഗന്ധകങ്ങൾ, മാത്രകൾ

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Sun, 02 Jan 2022 07:28:00 +0000

മന്ദം, മന്ദം

നിഴലുകൾ പറയുന്നു

ഗന്ധം, ഗന്ധം

നിനവുകൾ നീറുന്നു

വഴികളുടെ വിസ്താരം

വാക്കുകളുടെ മാപിനികൾ

മുറിയുന്ന മുദ്രകൾ

മലരുന്ന മാത്രകൾ

വേഗം വേണം

അതിവേഗം വേണം

വരാത്ത വാതിലുകൾ

വിടരുന്ന വ്യാപങ്ങൾ

Poem: Rip Van Winkle wakes up again!

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Fri, 10 Oct 2014 04:52:00 +0000

I just arrived at my office desk

Time machines everywhere

Numbers dripping blood from everywhere

It is my sweat, sweet sweet and salt salt and saltier blood

that you simply call by the name ‘sweat’

It is a socket to my nervous circuitry

It is a simple sickle in my stomach

Time is dripping away like a bloody whirlpool

You need not be a world bank economist to know

That money circulates in time

How much ever you obfuscate money

How much ever you mystify money

How much ever mask time with data

And use the equations

Time is not money alone

Knowledge is not power alone

There is a world beyond equations

World of inequalities and perturbations

World of irrational imaginations

World of exponential series

World of irregular tropes

World of truncated silhouettes

World of trapezoidal memes

World of memes and nemesis

World of numismatics and bit coins

World of plagiarisms and forgery

World is not a whirlpool alone

It is simply a whirlwind

Can you imagine what will happen?

When Rip Van Winkle wakes up

Only to see that Don Quixote is ruling the roost

And to see the affair between a pelican and an albatross

There are many stories unfolding

In the polynomial times

Time is just a tyrant, in an ocean of solitaires

A Night after the Neurosis

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Sun, 05 Oct 2014 10:00:00 +0000

It is a quite Sunday morning
It was a weird outing in the evening

We saw fuming ashes
We saw failed elephants
We heard the tales of fallen petals
We saw drifting continents of love and lust

It was a quite Sunday morning after a tepid Saturday night
I saw many men sulking under the weight of their own dreams
I heard many women lustfully languishing their tongue twisters

They were all eloquent
They were all spellbound
They were castrated

A Carnival in the oddest of the hours
A Caricature of my self and many other selves

Our pulses were travelling to Venus, Mars and Pluto
We were simmering in the heat of the market mongers
We were boiler plates to the typecasted experiments in human nature

Have you heard about Pavlov
Who embarked on an experiment to create machines in human mindset

Have you learned about Vygotsky
Who smiled at the smiling babies and loved their zones of evolution

Have you wept when Maykovsky shot dead himself
His poetry must have been boiling faster than his heart impulses

When I end up embracing the dichotomies of Mikhail Bakhtin
I know I have become a scoundrel, polyglot, a hedonist, pagan beast

When this hetroglossia unfolds and scarlet fevers engulf the nations
Fear of languages, life and all sort of glass house effects will prevail

Do you know the fissures in your palace
Do you know if it is made of marble, mosaic, or even a piece of pitch blend?

Now I know only about primordial stones and shadows
Who build pyramids and prisons in the middle of stone hinged and laggard society
Who are in multitudes, nameless, nation-less, necro-manic living echoes

I live their turquoise blue rings, silver palms, their mythical fear of tortoises
I dig a grave to heal their zest for anarchy, and to unwound their zeitgeist

Poem: A Venomous Silkworm

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Sat, 04 Oct 2014 04:03:00 +0000

I despise these degrees of freedom
Said the neo Diderot and the archaic David

I envy the liveliness of the termites
Said the neo Valimiki and the primordial Achilles

How could they embrace a poetic saint in trance
Wondered the venomous Rama and the Venerable Lama

Who saw the torrid life a prince and the princess
Wicked was the Neanderthal Freudian and Digital Darwin

Over and above my sheaths
An albatross is savaged and an ancient mariner is saved

These pearls of wisdom and crowded imaginations
They strike digits and cubits of wealth in times of diarrhea

Astral mathematics, astralopithicus, astronomic gaze
They were the gargantuan invaders of the Gregorian calender

Rest is known to us, first word is born as a worm hole
No one need to be a snake charmer or a sand miner to unravel the lantern under the rooftop

There is a King cobra and a funnel full of flesh and blood

They are changing cloths of sheep and wolves in hermits of suffocating odor

Let me coin a mint in their name

And toast a blood bath in their future dreams to come

Poem: Zen's Paradox

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Fri, 05 Sep 2014 01:58:00 +0000

A Zen gazed at his mind
That looked at the glaciers
Umpteen levels deep

Zero, Zero by Zero, Zero raised to Zero
Questions surfaced above the volcanic erections

Language of the lost
In the lucky facades and gambling chariots

Neutrino by Neutrino, they neutralized every pinch of salt
Before they were salted and halted in the ionosphere

Curves and cubes, hyper cubes and hyper markets
Zen’s continued to gaze, at the pandemonium of choices
Chance, choice, will, illness, plea, randomness, chaos

You name it and graph it and store it in archives, if not dens
You love bearing fruits of fissures in the veins of my earth

And zen fell asleep wondering the warmth of the worms
In the deepest of the shallow slow time dilation of his heart to eye reveleations

Poem: Fault Lines and Flat Landers

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Sun, 24 Aug 2014 03:22:00 +0000

There are fault lines
In this land I love

They are fever cells
In this yield I love

They are fuming wounds
In these serpents I breed

When there are fault lines
I can see them vividly
I can see their venomous permutations
As I see from above

Above the eyelids of all my sons
Above the grey hairs of all my grandsons
Above the black birds of all those forefathers
Zigzag across the fizzog

When they vomit lava and lashes of wisdom
A few survive to meet the destiny

Puzzles are there from primordial winters
Somewhere engraved in caves
Some where etched in stones
Somewhere buried in calenders
Some where weaved in cocoons
Somewhere someone want to plough my fault lines

Do you think I will look at this like a fool in a proverb?
Do you think I will stand still like a ribbon crow?
Do you think they have rights over my fault lines?

I have seen them growing in pain
I have seen them howling in tremors
I had hibernated for years when they were just seeds of destiny
I had seen their ripples across the peaceful valleys

For them it is just a fault line that breeds contempt
Why do fault lines breed contempt?

Anguish exist beyond my farm
Only that I want them to grow like the flat landers* of the prime

These flat landers have flattened sols

These flat landers have flattened foreheads

These flat landers have flattened lungs

These flat landers are flattered by all

I love and hate their flattened existence

Any ways my fault lines exist today and they were bleeding bad for years
No one dared to seed the flowers of Eden* or Springs of Manasa Sarover*

Now they have formed a design that utters songs
Songs that they need, those who come again and again in vein
Songs that they lick, lust, lash, leap and lampoon on their gardened breasts
I am least bothered as they celebrate the wisdom of the gardenia
I am talking to them, my own fault lines

And they will listen and recite my songs for ever
In the moments of juxtapose, which only I know

We will meet and meet and meet and meet for the miserable times to come!

Poem: Flood of leaves and a lonely lotus flower

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Thu, 08 May 2014 18:09:00 +0000

Fury of the soils
Fierce burns on the fingers
Fermenting blood in the foils
I fell down sleeping by the farm fields

It was summer and a sinking season
Fissures in the petals, a lotus is awakened
Only to see the plenitude of leaves
And a depth full of beings, veins of my earth

They are the leaves of a lotus
Born in a mud of dirt and wet sands
Floating so dear to the eyes

Beauty of the fathoms was fuming in the surface

Far from the heart of the clay filaments
The lineage of the airy cells

They carried the silence so long
This time the land is so loving

I am so closed and hibernated
When the whole world of leaves are soiled in happiness

The lotus stood closer to the leaves

Waving smiles at their happening lives

Poem: Chipmakers

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Tue, 11 Mar 2014 05:32:00 +0000

They are soiled people

They are oiled souls

They are boiled shells

They are coiled coals

They make living out of soils

Most of us carry it on head

Some of us know it is inside and outside

Few of us agree that we are from soil

But this group is proud of their foil

They call it by names

Silicon, Carbon, Graphene, Lava and so forth

When we till our earth

When we tilt our head

When we mince our mold

The chip we make steal our earth

It rains heavy on the soaked blood of many others

May chip makers know that theirs is soil too

Poem: Torn Papers

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Thu, 06 Mar 2014 02:28:00 +0000

Velvet drums

They were ripped of silence

Veils of a green turf

Enchanted eyes

They were plucked out well

Cupid lenses

They wanted more

Thirsty fists

They juiced out skulls

Rigid metaphors

They cursed my mind

The pitch blend silks

They ironed out a weather

People and their pupil

It was all soaked in charcoal

Written in summer solitude

This song is lost in the middle

Poem: Two lives laughing together

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Sat, 01 Mar 2014 13:56:00 +0000

I was in a hurdled state of mind

As I hurled myself into this passenger bus

Paused for a while, perplexed for a while

A little moment of relax and gaze

When I saw them laughing together

A little boy and his uncle

The boy was listening and chirping

His uncle was bubbling like a child

They had no life missed in between

No age difference for sure

Sitting at the corner seats

Both of them thin and lean

Leaning on to one another

Eyes thrown outward

Body shrunken by nature

They could spell a world of laughter

On all possible topics

Shouting at the stupid crows

Speaking about the stupid death

Speechless about our flashy lifestyles

Spamming about so much more

As they vanished shouting aloud

My thoughtful moments were all but gone

Though nothing much I could share with'em

Poem: Gradients of light

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Wed, 26 Feb 2014 12:14:00 +0000

Gradients of light

You may name them by colors

Or by the shady love of the rouge beams

I see them from heavens to hell

Across their desire to feel

The patterns of melting earth

The tangents of galactic winds

Languishing a destiny of tolerance

They curled up towards poisoned lives

Their unbound energy and infinite kindness

Enough to skim through the treacherous ether

They fail to reach the promised eternity

Afraid to question the will of the masters

As they are many and cobbled up

They wander in crowded horizons

As predictions make fuzzy end to all journeys

Like the epics of the east and the proverbial holy lands

With the hasty spikes they would weave a wrinkled leaf

Naming as we see it now

You may call it a sky of miseries

Infinite as it seem to eyes

It is meager to the variations

Myths of mountains, they always hid the sword

Yet lightnings could burn the past

Memoirs were etched in clouds

As they floated in shapes so vivid

Envious to the gods and demons alike

Poem: A Canine self

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Sat, 22 Feb 2014 14:23:00 +0000

A wolf like he is

Weaving heaviness on the dream hours

A night like grim he is

Wandering in the most manly hours

A beast like feverish he is
Feasting on the dust of us

A brown self with a red heart
Skin open and bleeding
Hair spinning over his pain
Misery like his eternal bones
Hissing streets where he belongs
Have a vein of blood and lust

Distant gaze and loving eyes

Wood like flesh he is
Wishing for a better life
For his canine self and others
He walked across his shadow and others too

Loving the dust of the dirty canals

Seldom he barks
Rarely he eats
Never he sleeps
Comes in my dreams and strange meetings

Still I wonder if he is a benign or a brute self
When I walk past his withering shades

Poem: The love of synonyms

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Wed, 19 Feb 2014 23:14:00 +0000

Tiring as it may be
They gazed at this moment all along

The river of many bay
The blood of many vessels
The beam of many costs
The nest of many wings
The last of many firsts
The sheen of many rays
The reptile of many snakes
The magic of many prophets

They marched in continuum

The synonyms and their greed for meanings

Meanings, oh meanings!
As you cannot love your past
All the memoirs shrink to this question
What shall be the next moment before future

Poem: ‘Selfie’ Pictures

noreply@blogger.com (Gokul Alex) — Sat, 15 Feb 2014 10:41:00 +0000

Morning 9 AM to 11 AM
I was in front of a mirror
That was twisted and turned
And was full of options to deceive
Even my oldest enemy out there

‘Selfie’ they call this
When I stare at my laughing nerves

Seldom I liked my smell before
I had bought my first perfume can
That was full of unknown aroma
Yet I loved it as myself

Selfie, now I have a phone with a camera
Selfie, I had a dressing mirror so old
Both of them are silent and watching
The silent side of myself