İpek İlyasoğlu

Beiktaş Şeref'tir; Şeref Beşiktaş'tır

2012-06-08T04:17:00.000-07:00

Boğaz azgın bir nehir gibi akıyordu Marmara’ya doğru.

İstanbul’un üzerine çöken manevi ağırlığı kaldıracak bir evliya beklentisi vardı sokaklarda. Karayelden esen rüzgar, yağmur getirecekti şehit mezarlarına. Fatih’in al kanla fethettiği İstanbul beşyüzyıl sonra, kansız savaşsız İngilizler’e teslim edilmişti bir Mayıs sabahı.

Dolmabahçe önünde son silahlı birlik de silahlarını teslim ediyordu.

Yüzbaşı Şeref ve birliği manga manga tüfeklerini, tabancalarını hatta süngülerini İngiliz subaylarına makbuz karşılığı teslim ediyordu.

Birliğin sonu geldiğinde İngiliz Çavuş Şeref Yüzbaşı’ya bağırdı :
- Sör ! Tabancanız...

Şeref hiddetle döndü, elinin tersiyle çavuşa vuracak oldu.İngiliz Binbaşı araya girdi ve “Tabancanız kalsın, mermileri boşaltınız yüzbaşı” dedi.

Şeref hiddetle tabancasını çekti, ateş edebileceğini düşünen İngiliz askerleri silahlarını Yüzbaşı Şeref’e doğrulttular. Şeref “altı patlar”ını gökyüzüne çevirdi, tambur pimini çekti, prinç kovanlı ve uçları çentikli altı mermi iki metre yükseklikten yere boşaldı. Kabzası laz işi, baba yadigarı tabancasını kılıfına soktu, asker dönüşüyle birliğinin karşısına geçti.

Hazırolda bekleyen 120 asker yumrukları sıkılı, dişleri kenetli, Galiçya’dan Hicaz’a, Trablusgarp’tan Fizan’a peşinden gittiği o mert adamın ağzının içine bakıyordu. Bir emir verse, evet o bir emir verse bir avuç züppe İngiliz’i elleriyle boğabilirlerdi.
- Şimdi dağılıyoruz arkadaşlar. Sizleri 10 yıldır sabırla bekleyenlerin yanına gidin. Ama unutmayın bu iş daha bitmedi, bu millet esaretini yenmek için sizin gibi yiğitlere ihtiyaç duyacaktır. Hakkınızı helal eder misiniz?
Bir an sessizlik oldu. Elleri cebinde ve cebinde tuttuğu yuvarlak metal çerçeveli gözlüğü olduğu halde bekledi. Bekledi, bekledi... Birliğin çavuşu bir adım öne çıktı ve:
- Bizim helalimiz seninle şehit düşmektir komutanım.
Şeref’in gözlerinden hiç de istemediği halde iki damla yaş süzüldü, ellerinde tuttuğu gözlük tuzla buz olmuştu. Avuç içi kanıyordu ve daha sert bir sesle bağırarak :
- Hakkınız helal midir bana?
****
Yağmur yağıyordu. Gökyüzündeki martılar birkaç dakika önce yaşadıkları gökgürültüsünden beter bir “Helal Olsun!” sesinden duydukları ürküntüyü üzerlerinden atamamışlardı.
Kan damlaları Dolmabahçe’den Beşiktaş’a doğru birer metre aralıklarla Şeref’i takip ediyorlardı. Neden sonra elinin kanadığını farketti. Dolmabahçe Sarayı Harem Dairesi ardındaki yüksek duvarın altında omuzundaki yıldızlı apoletleri söküp eline sardı. Kanı emen apoletin ipek örtülü yıldızları kıpkırmızı oluverdiler.
Şeref Bey sabahın yağmurlu hüznünde Beşiktaş’a vardı. Balıkçı kahvesinde oturmak istedi ancak “hırpani halim bir Türk subayına yakışmaz” diyerek sahile indi. Oturup tekne altını onaran balıkçıyı seyre daldı. Kan çanağına dönen gözlerinin ardında fırtınalar kopuyordu. Sırtına dokunan elle irkildi. Kafasını kaldırdı. Biraz önce teknesini onarırken seyrettiği denizci bir şeyler söylüyordu. Ama Şeref duyamıyordu onu. Sararmış dişlerine bakarak denizcinin, anlamaya çalıştı söylediklerini.
- Asker aga, asker aga ?
- Efendim
- Okuman, yazman var mıdır?
- Evet. Hayrola?
- Agam be teknenin adını yazsan olur mu?
- Tamam. Nedir teknenin adı?
- Kardelen
- Sevgilinin adı mı?
- Hee... Nerden bildin?

Harp Okulunda aldığı “Hat” dersi ilk kez işine yarıyordu. Şeref Osmanlıca ve bir kardelen şekline benzer motifle yazdı tekneye genç denizcinin sevgilisinin adını “KARDELEN”
- Aga, kardelen mi bu şimdi? Ya aga çok güzel oldu. Sana borçlandım şimdi ben.
- Bir gün ödersin. Nerelisin sen?
- İnebolulu’yum. İstanbul’daki Rum meyhanelerine tuza basılmış torik getiririz. Rumlar lakerda mı, lekarda mı ne diyorlar. Fener’i dönerken teknenin altını vurdum. Burada onarıyorum. Kısmetse öğlen namazı tekneyi indirip İnebolu’ya yelken basacağım.
*****
Yüzbaşı Şeref Akaretler Yokuşu’ndan Osmanoğlu Konağı’na yürüdü. Konağın kapısını müstahdem açtı.
- Şeref Beyim, hoşgelmişsin
BJK Divan Kurulu üyesiydi. Eskrim takımında kılıç hocasıydı ve futbol takımında da kalecilik yapıyordu. Şeref konağın ahşap merdivenlerini hışımla çıkıp çatıdaki malzeme deposuna girdi. Kısa çatı camının altına oturdu. Tabancasını çıkardı. Cepkenindeki enfiye kutusunu eline aldı. Kutuyu kulağına götürüp iki salladı. Sedef kakmalı enfiye kutusu tıkırdamaya başladı. Kutuyu açtı, içinden pamuğa sarılmış gümüş bir kurşun çıktı. Kurşunu çizme derisine süre süre iyice parlattı. Kurşunu tabancasının tamburuna sürdü, tamburu hızla çevirip kapattı. Kırlaşmaya başlayan şakaklarına götürdü.
“Affet” dedi.
TIK... boş
TIK... boş
TIK... boş
*****
Kapı hiddetle açıldı. Ahmet Fetgeri içeri girip dördüncü kez tetiğe basmakta olan Şeref’in elindeki silahı kaptı. Şeref kendinden geçmiş bir durumda ağlamaya başladı.
- Ne yapıyorsun sen, delirdin mi Şeref ?
- ...
Koltukaltından tutup Şeref’i aşağıya indirdi. Sade kahve ile birer sigara içtiler.
“Herşey bitti” dedi Şeref.
“Daha değil” dedi Fetgeri. “Dün akşam Mustafa Kemal ve arkadaşları İstanbul’u terkedip Anadolu’da mücadeleyi başlatmak için gemiyle Samsun’a doğru yola çıktılar”
Gözleri parladı Şeref’in. Birkaç dakika önce Azraille Rus ruleti oynayan o değildi sanki. Bir kuş olup o gemiye yetişmeyi geçirdi aklından. “Nasıl giderim ben de?” dedi.
“Çok zor. Salmazlar seni İstanbul’dan” dedi Fetgeri. Çaresiz hissetti Şeref kendini. Birden Kardelen geldi aklına. Kardelen vardı ya İnebolu’ya giden. “Neden olmasın?” diye söylendi. “Dur cellalenme hemen” diyen Fetgeri’ye Kardelen’i anlattı.
“Dostum fındık kabuğu kadar bir tekneyle gidemezsin oralara. Sakin olunuz, bir çare düşünürüz elbet” dedi Fetgeri. Artık Şeref’i durdurmanın imkanı yoktu. Yukarı çıktı, üç beş parça eşyasını bez asker torbasına sıkıştırdı. İki dost sarıldılar.
“Ha, unutmadan bu torbayı da al, lazım olur belki” dedi Fetgeri. “Nedir bu?” diye sordu Şeref. “Denize açılıncaya kadar sakın açma” cevabını aldı.
*****
Kardelen denize inmiş, yelken açmaya hazırlanırken bir sesle irkildi denizci :
- Tayfa lazım mı?
Gözleri ışıldadı genç denizcinin.
- Buyur agam. Ama hayırdır, nereye?
- Senin gittiğin yere, hatırlarsan bana borcun vardı, ödeşmiş oluruz.
*****
Kardelen, Anadolu Feneri’ni geçip Karadeniz’e yol alırken, Şeref erguvanlara son kez baktı. Erguvanların güzel renklerini İngilizler’e bırakıyordu.
Yaralı elini Karadeniz’in az tuzlu temiz sularında yıkadı. Temiz bir bez parçası aradı sarmak için. Fetgeri’nin verdiği çantanın düğümünü açtı. İçinde beyaz bir beze sarılı yuvarlak bir şey vardı. Bu bez olur diye açtı bezi ve Kardelen’in içine bir futbol topu yuvarlandı. Gözlerine inanamadı. Bu top mahalli ligde gol yemeden şampiyon oldukları ve hatıradır diyerek sakladıkları “Ertolhd” marka, içten lastikli pahalı futbol topuydu. “Ah be! Fetgeri” dedi içinden ve güldü.
*****
Arasıra esen sert rüzgar ve serpiştiren yağmura rağmen Şile açıklarını neşeyle geçtiler. Ağva limanında gece demirlediler. Lakerdanın satılmamış kısmıyla, mısır ekmeği ve erik rakısı akşam yemekleriydi. Gece denizci gence Beşiktaş’ı, Ahmet Fetgeri’yi ve bu futbol topunun hikayesini anlattı hiç susmadan. Şeref çok içtiği rakının ardından yüzüne doğan yakıcı güneşle uyandı.

Kardelen, Pazarbaşı burnunu aşmış, Karasuya doğru yelkenleri doluyordu. Kardelen’in genç reisi Asiye tüküsünü söylüyor, tekneyle yarışan yunuslara mısır ekmeği atıyordu. Arasıra “Kardelenim, sevdiğim”e benzer mırıldanmalarla yavuklusunu anıyordu. Ertesi gece Akçakoca, diğer gece Amasra limanında yattılar. Yüzbaşı Şeref denizciliği de öğrenmeye başlamıştı.

Amasra limanı çıkışı denizci hayıflandı. “Hava patlayacak agam” Şeref baktı, baktı. Keyifli ve güneşli bir 19 Mayıs sabahından başka bir şey göremiyordu. Önemsemedi.

Teknedeki topun bir o yana, bir bu yana gittiğini gören Şeref başını kaldırdı. Deniz tarafı tamamen kararmıştı ama daha öğlen bile olmamıştı.
“Karadan neden bu kadar uzaklaştık?”diye sordu Şeref.
“Agam, kaba dalga vuruyor, burnu çevirdim”
*****
Bir süre sonra yağmur eşliğinde öyle bir fırtına başladı ki, Şeref’in midesi dışarı çıkarcasına istifra ediyordu. “Yelken ipinden uzak dur agam, ayağına dolanmasın” dedi genç adam. Bir büyük dalga geçti üzerlerinden. Sonra bir daha, bir daha. Dümen tutan avuçları ezilmişti denizcinin. Şeref yelken ipini tutmaya çalışsa da bir süre sonra direk kopup, denize düştü. Denizcinin çığlığı bardaktan boşalırcasına yağan yağmura karıştı.
“Agam ipi sal”
Şeref duyamadı, tekne boyunun beş katı bir dalga sancak tarfından tekneyi alabora etti. Dalga çukurunun dibindeki tekne denizin altında kaldı. Denizci büyük bir çeviklikle kendini yukarı itip sudan çıktı.
Yüzbaşı Şeref su çekmiş asker üniformasının ağırlığı ve çizmesine dolanan yelken ipiyle tekneye bağlı karanlık dibe doğru hızla batıyordu. Yarım dakika dibe hızlı gidiş, ayağından çözülen iple durdu. Artık tekneden kurtulmuştu ama üzerindeki ağırlık onun yüzeye çıkmasına mani oluyordu.
Bulanık denizde gözleri açık çırpınırken, yanından geçen beyaz birşey gördü. Bu, yukarı doğru hızla çıkan Ertolhd marka futbol topuydu.
BJK ‘nın gol yemez kalecisi “Panter” Şeref topa doğru uzandı, uzandı...
*****
Kerempe Burnu’nda baygın yatan genç denizci ve yanında Ertolhd marka futbol topu dalgalarla birlikte salınıyordu. Genç denizci yüzünü paramparça eden kayalıkların üzerine çıkıp bağırdı :
“Agam ! Agam!”
Yüzbaşı Şeref hayatının golünü Karadeniz’in soğuk sularında yemişti. Topa yetişememiş ve karanlık sular onu dibe doğru sürüklemişti. Elbet Karadeniz onu Anadolu’ya verecekti.
*****
Mustafa Kemal’in ardından Kurtuluş mücadelesinde yer almak için Anadoluya geçen Yüzbaşı Şeref ‘ten tam 17 yıl sonra 19 Mayıs 1936’da Şeref’in takımı Beşiktaş Jimnastik Kulübü, 19 Mayıs’ta kutladığı spor gününün her yıl “Atatürk’ü Anma Gençlik ve Spor Bayramı”olarak milletçe kutlanması için önerisini Atatürk’e sundu ve kabul edildi.
Öneriyi Beşiktaş Jimnastik Kulübü adına veren Ahmet Fetgeri Bey’dir.
*****
Ahmet Fetgeri’ye 1924 yılında bir hanım gelir ve bir torba bırakır. Ahmet bey kadının getirdiği torbadan çıkan topa bakar ve kadına sorar.
- Nedir bu bacım?
- İstiklal savaşında şehit düşen kocamın vasiyetiydi, size vermemi istedi.
Ahmet bey sorar
- Adın ne bacım?
Kadın yanıt verir.
“KARDELEN”

Sertifikalı Kadın Girişimci

2012-04-12T04:51:00.001-07:00

Uzun bir müddet sizinle Özyeğin Üniversitesi vesilesi ile çıktığım yolculuğu paylaşmıştım.
Artık SERTİFİKALI BİR KADIN GİRİŞİMCİYİM!

Arkaplana baktığımda birçok kişinin buradaki bilgilere ilgi duyduğunu gördüm.
Benim yazılarımı okuyarak projeye başvuranların olduğunu da biliyorum.
Bu beni çok mutlu etti.
Böyle olunca da yazılarıma devam etme kararı aldım.

Hem de yeni yazılarım yeni seçildiğim projeden edindiğim bilgilerden oluşacak.
Avrupa Birliği ve KAGİDER ortak projesi olan Avrupa Birliği Mentor Ağı Projesi'ne mentee olarak seçildim.
Mentörüm Bedriye HÜLYA.
Bedriye Hanım'ı B-Fit Sağlık ve Yaşam Merkezleri'nden tanıyabilirsiniz.

Bedriye Hanım ile yaptığımız aylık görüşmelerden edindiğim bilgileri derleyip sizlerle paylaşacağım.
Dilerim hepimiz için faydalı olur.

BUGÜN GÜNLERDEN 20 EKİM

2011-10-20T05:11:00.000-07:00

Canım acıyor, kalbimde bir sancı var.

Sarsıyor beni...

20 Ekim...
Hayatımdaki en kıymetli varlığın doğum günü...
Doğduğum günden bugüne Yaradan'ın bana verdiği en büyük hediye; kardeşim...
En büyük sırdaşım...
En çok eğlendiğim...
Gözlerine bakınca ağladığım tek varlık...
Sevgiden ağlar mı insan?
Ağlar elbet... O an düşünürsün çünkü "Ya ona bir şey olursa?" diye.
Öyledir kardeş sevmek...
Anneni veya babanı sevdiğin gibi sevemezsin kardeşini.
Ona içinin titrediği kadar sevgiline, kocana titremez için...
Belki sadece evladını kardeşin kadar sevebilirsin, ama evladın da kardeşine benzesin istersin.

Öyle bir şeydir işte kardeş sahibi olmak.
Daha anne, baba olmadan peşinden koşturduğun evladın gibidir.
Dersaneye götürürsün, futbol seçmelerinde yanında olursun, sırdaşı olursun, abisi olursun...
Hatta bazen babasısındır...
Ablasısındır ama abisi olsan bu kadar özel şeyler paylaşamazsın.
Birbirinizin eksik parçalarını tamamlarsınız.
Hissedersiniz artık, o olmazsa siz yarım bile değilsiniz...

20 Ekim kardeşimin doğum günü...
Ve 24 gencin toprağa verileceği gün...
Çoğu kardeşimden küçük...
Hiçbirini tanımam ama 2 gündür akan gözyaşlarımın sebebidirler...
Dedim ya insan kardeşi için ağlar diye, şimdi onlar da benim kardeşim gibi artık.
Hele bugünde...
Kardeşimin yeni yaşını kutladığım bu günde...

Karacaahmet'e mezarlık ziyaretine gittiğimizde yolumuzun üzerinde 1988 yılında doğmuş ve
20 yaşındayken şehit düşmüş yakışıklı bir çocuğun kabri var...
Kardeşimle yaşıt.
Mezar taşına fotoğrafını nakşetmişler...
Gözlerimin içine bakıyor gülen yüzüyle...
Ağlatıyor beni her seferinde.
Kabri pırıl pırıl...
Yaz-kış hep taze çiçekler oluyor mezarının başında.
Annesi geliyordur belki her gün, ya da ablasıdır gelen...
Kim ayrılabilir ki kardeşinden?

Kalbim acıdı.

.

Bir mükemmel gün...

2011-04-09T08:16:00.000-07:00

4 Nisan gününü bu kadar keyifli geçireceğimi hiç tahmin etmiyordum açıkçası. Sadece keyifli demek bu güzel günü anlatmak için yeterli değil aslında. Heyecanlı, sürprizli, paylaşım dolu... Yeni insanlar, tanımanın verdiği ayrıcalığı da eklemeliyim tabi ki! Yeterince merak uyandırdıysam eğer nerede olduğumu söyleyebilirim.

NTV’de yayınlanan ve LabX ile Özyeğin Üniversitesi’nin sponsorluğunu üstlendiği “Bir Fikrin mi Var?” yarışmasının set arkası konuğuydum. Bir kadın girişimci ve blog yazarı olarak davet edildim.

Açıkçası elimde bir not defteri ile ortalıkta öylece dolanacağımı sanıyordum. Malum prodüksiyon işleri meşakkatlidir, insanlar benimle mi uğraşacaklar diye gayet kendimce düşünceler içerisindeydim. Ancak anladım ki; önyargı kötü bir şeydir.

LabX Genel Müdürü Fuat Sami ve yarışmanın Facebook sayfa yöneticisi sevgili Sümeyya Gökcan ile programın çekimlerine gittim. Çekim hazırlıkları başlamıştı bile. Dedim ya prodüksiyon zahmetli bir iştir diye, hakikaten de öyle... Hazırlıklar devam ederken ben salonda keşfe çıktım. Çalışmaları yakından inceleme fırsatı buldum. Büyük bir ekip en küçük bir ayrıntıyı dahi atlamamak için üstün bir performansla çalışıyordu. NTV’nin ekibine kendimce “Bravo!” demek istiyorum.

Oluşturulan ekibin kalitesinden bahsetmişken öncelikle projenin genel yapısı hakkında da birşeyler söylemek isterim. Bu bilgiler “bir fikri olanlara” yardımcı olabilir umarım:

Türkiye’nin ilk %100 yerli girişimcilik yarışması formatlı “Bir Fikrin mi Var?” için 6 aylık yoğun bir yapım ve organizasyon süreci geçirilmiş. Öyle ki bugüne kadar 7.000’e yakın iş fikri başvurusu alınmış ve tek tek değerlendirilmiş. 2007 – 2010 yılları arasında 800.000 TL’lik sermaye yatırımı sağlayan ve toplamda 1.400.000 TL değerinde ödül dağıtan yarışma, 3 girişimciyi kendi işinin patronu yapmış. (Çok iyiymiş ya!)

Yarışma hakkındaki bilgilere ulaşmak ve takip etmek için:

www.birfikrinmivar.com - facebook.com/birfikrinmivar - twitter.com/birfikrinmivar

Salonda hazırlık sürecini fotoğrafladıktan sonra kulise geçtim. Farkettiğim en önemli şey; fikir sahipleri ile jüri üyelerinin kuliste tanışmıyor olmaları. Yani jüri, fikirleri ilk kez yarışma esnasında duyuyor, buradaki verilere ve sunuma göre değerlendirme yapıyor. Jüri demişken kendilerinden bahsetmek için heyecanlanıyor, direkt o konuya girmemesi için kalemimi zor zapt ediyorum :)

Günün en şaşırtıcı anı da buydu sanırım benim için. Önce Uludağ İçecek Satış ve Pazarlama Genel Müdür Yardımcısı Ömer Kızıl ile karşılaştım. Süper ötesi biri diyebilirim! Sonra bir baktım Pegasus Havayolları Yönetim Kurulu Başkanı Ali Sabancı geliyor, göz göze geldiği herkese gülümseyerek. Sonra odaya bir göz atayım dedim Koton Yönetim Kurulu Başkan Yardımcısı Gülden Yılmaz içeride keyifli bir sohbete dalmış.

Dedim ki; “İpek sakin ol!”

Ben böyle heyecanlanmışken Ömer Kızıl tüm neşesiyle yanımıza geldi ve Fuat Sami bizi tanıştırdı. Pozitif enerjisi ile insanlarla müthiş bir iletişim kuran Ömer Kızıl’a birkaç soru sordum. Sonra da birlikte piyano iskemlesinde (evet odada piyano vardı) oturup Ali Sabancı’nın Hürriyet haftasonu eki için verdiği röportajı dinledik. İşte Ömer Kızıl ile olan sohbetim:

· Ömer Bey ben de bir kadın girişimci yeni veya genç girişimcilere bakışınızı, tavsiyelerinizi merak ediyorum. Bu bağlamda bir iki sorum olacak. Fikir sunumlarındaki performansları yeterli buluyor musunuz? Sunum değil fikir önemli mi dersiniz?

· Genel olarak fikir sunumları tabi ki çok çok önemli. İfade edebilmek, tüm verileri aktarabilmek fikrin kabulü noktasında hayati rol oynar. Ama bu yarışma için sunumlardaki en büyük dezavantaj sürenin kısa olması. Dolayısıyla fazla detaya girmeden konu en hayati noktaları ile anlatılmalı ve yalnızca gerekli detaylar verilmeli. Az ve öz sunum anlayacağınız :) Ama bence her şeyden önemlisi pozitif olmak! O enerjiyi sunum yaptığın kişilere geçirmek zorundasın. Bazen fikir sahibi geliyor, direkt negatif bir hava içerisinde oluyor. Böyle olunca geriliyor projesini de anlatamıyor. Sonuç başarısız oluyor tabi ki.

· Mucitleri sever misiniz? Fikir sahiplerinden icat mı yoksa ticat diyebileceğimiz ticari bir ürün mü beklersiniz?

· Girişimci nasıl bir proje geliştirirse geliştirsin muhakkak ki topluma faydalı olan bir şey ortaya çıkarmış olmalıdır bence. Bir eksiğe, bir ihtiyaca çözüm bulmuş olmalıdır. Adını sonra ne koyarsa koysun ama muhakkak ki fayda sağlamalı!

Ali Sabancı röportajı esnasında “Girişimci doğulmaz abi olunur. İçinde varsa olursun zaten yoksa ne yapsan yap olmaz.” Dedi. Pek de doğruydu söylediği. Olunabileceğini hatta öğrenebileceğini söylediğinde ben de müsaade isteyerek, 10.000 Kadın Girişimci programının ilk mezunlarından olduğumu, aldığım eğtimin bana neler kattığını anlattım. O an Türkiye iş dünyasının en önemli insanlarıyla aynı ortamdaydım ve hepsi cankulağıyla beni dinliyorlardı. Bu onuru bana verdikleri için teşekkür ederim. Ali Sabancı ile de makyaj odasında sohbet ettik:

· Ali Bey, madem fikirlerin ödüllendirildiği bir yarışmadayız size şunu sormak istiyorum: Bir fikrin yatırım alabilmesi için öncelik nedir? Mesela yatırımcıya para kazandıracak olması mı? Çok orijinal bir proje olması mı?

· Fikrin sahibi! Sadece bu. Çünkü fikri sattıracak olan da kendisi. Zaten fikir sahibi önce fikrine kimi inandırmalı? Tabi ki kendisini. Kendi inanmadığı bir projeyi gelip zaten anlatamaz, satamaz, değerlendiremez. Önemli olan özgüven!

· Kadın girişimciler için pozitif ayrımcılık yapar mısınız?

· Yapılmalı zaten! Ben ülkemde başarılı olan daha çok kadın görmek istiyorum.

Hazırlıklar tamamlandığı için Gülden Yılmaz ile konuşamadan şekime girildi. Ama ben sohbet için söz almıştım bile :) Günün en bomba isimlerinden biri de emin olun ki Celal Pir idi. Tavırları, samimiyeti ve tabi ki ses tonu ile müthiş bir insan! Tüm fikir sahipleriyle birebir ilgileniyor, heyecanlarının yatışmasına yardımcı oluyor; hatta bazen jüri karşısında yarışmacıdan yana çıkıyor. En son bir girişimciye şunu söylüyordu: “Fikrinizi, işinizi sizden daha iyi bilen kimse yok. Çıkın ve tüm birikiminizle işinizi anlatın ve jüriyi ikna edin.”

Çekimlerin televizyona yansımayan kısmı da tıpkı yayınlanan kısmı gibi keyfili geçti. Ali Sabancı, Özer Kızıl’a ve Gülden Yılmaz’a takılmadan edemiyor. Sürekli neşeli bir ortam var. Bu da fikir sahiplerine yansıyor tabi ki. Sürekli samimi bir ortam yaratılarak “iş sunma” gerginliği ortamdan uzaklaştırılmaya çalışıyor.

Çekime ara verildiğinde Gülden Yılmaz ile seohbet ettik. Deneyimli bir iş kadınıyla çömez bir girişimci kadının buluşması gibiydi. Anlattıkları, benimle paylaştıkları çok kıymetliydi. En önemlisi beni dinlemesi oldu; malum tekstil ortak noktamız :) Girişimcilik üzerine şunları konuştuk:

· Gülden Hanım, hepimizin aklına fikirler geliyor, şöyle olsa ne güzel olur diye düşünüp duruyoruz. Sizce her fikir sahibi bir girişimci midir?

· Değildir. Projelendirilmemiş hiçbir fikir bir girişime dönüşemez. O halde her aklına fikir geleni girişimci saymamız lazım. Fikrini iş planına döken, uygulanabilirliğini gören kişiler girişimci olabilirler. Analitik hayalperest olmalıyız diye düşünüyorum. Sadece bir şeyler düşünüp, bunları hayal seviyesinde bırakmamamız lazım. Hedefe ulaşmak için çözümcü yollar bulunmalı ve başta da dediğim gibi fikirler kesinlikle projelendirilmelidir. Aksi halde yolda kalınır. Motive olan kazanır!

· Kadın girişimciler için pozitif ayrımcılık yapılmalı mı?

· Ben girişimcilere ayrımcılık yapılmasından yanayım genel olarak. Kadın veya erkek olarak kategorize etmek istemiyorum. Fikrine gönül vermiş, buna inanmış herkesin desteklenmesi gerektiğini düşünüyorum. Yani sadece kadın diye olmayacak bir projenin desteklenmesi bana pek de adil gelmiyor.

Şimdi size projelerden bahsetmeyeceğim ama öyle şanslıyım ki bu yarışmanın en ilginç bölümüne denk geldim. İzlediğinizde neden bahsettiğimi çok iyi anlayacaksınız. Bugünün birincisiyle de keyifli bir sohbet gerçekleştirdik. İsmini daha sonra yayınlayacağım. Bakın bakalım yeni bir girişimci tecrübeli girişimcilere sorduğum sorulara nasıl yanıtlar vermiş:

· Bizler analitik düşünmüyoruz. Sorunu tespit etme konusunda çok iyiyiz ama çözmek konusuna gelince çok vasatız. Ben de tespit ettiğim bir soruna çözüm bulmak için yola çıktım.

· Proje sunumlarında en önemli olan bence samimiyettir. Ben bu şekilde davrandım ve birinci seçilmem de bunun etkisi olduğunu düşünüyorum. Tabi ki heyecanıyor insan ama profesyonel tavır ve pozitif yaklaşımla hiçbir sorun çıkmayacağına inanıyorum.

· Girişimcilerin önündeki en büyük engel bürokrasi sanırım. Özellikle ürün patenti alma süreci çok sıkıntılı. Kimi zaman başvurudaki yazı karakteri veya rengi bile dosyanın ertelenmesine sebep olabiliyor. Bir girişimci için en olumsuz şeylerden biri vakit kaybıdır.

· En son Bir Fikrin mi Var? Yarılmasının üstlendiği görevden bahsetmek istiyorum. Bu bizim girişmlerimiz, projelerimiz bile bu programın yanında bence bir hiç. Bu programı Türkiye’deki en büyük girişimcilik projesi olarak görüyorum. Öyle bir girişimcilik projesi ki; ülkedeki tüm girişimcilere kollarını açıyor. Emeği geçenlere, bu projeye destek verenlere teşekkürlerimi sunuyorum.

İkramların dostça paylaşıldığı, herkes için keyifli bir ortamın oluşturulduğu harika bir gündü. Bana ilk daveti yapan Sihir Mobilya Yönetim Kurulu Üyesi ve Networking Akademi’nin kurucusu Ertuğrul Belen’e teşekkür etmek istiyorum. İyi ki 1,5 sene evvel seminere katılmışım da kendisiyle tanışmışım. Sonra projenin sponsoru LabX Genel Müdürü Fuat Sami’ye teşekkür ediyorum. Proje her yönüyle mükemmel bir şekilde işlemeye başlamış. Böyle olunca bana da bu müthiş ortamın tadını çıkarmak kaldı. Bir de tabi ki Özyeğin Üniversitesi... Girişimciliğe bu kadar destek olan bir başka eğitim kurumu olmadığını artık herkes biliyor. Ben de bu kurumun bünyesinde eğitim alma şansı bulanlardan biri olduğum için çok mutluyum. Öğrendiklerimin yanısıra bana açtığı kapılar, farkettirmeden oluşturduğu ortamlar hayallerimin de ötesinde. Sağolun! Jüri üyelerini es geçemeyeceğim. Tüm samimiyetimle söylüyorum ki; hiç bu kadar yakın hissedeceğimi düşünmemiştim. Samimiyetiniz için teşekkür ederim. Tekrar görüşmek üzere...

İpeki

10.000 Kadın Girişimci Sertifika Programı Başvuruları Başlamış!

2011-02-07T00:49:00.000-08:00

Geçen sene Temmuz ayında başlayan serüvenimi uzun uzun buradaki yazılarımla paylaşmıştım.
Bunlar sadece benim tecrübelerimdi.
Her kadının kendine çıkardığı bir ders, öğrendiği bir şey, farkettiği bir yenilik, belki de kazandığı yeni bir vizyon oldu.
Bu bağlamda daha yeni hikayeler dinleyebilmek için, yeni dönem başvurularının başladığını buradan da duyurmak istiyorum. Aşağıdaki dökümandan gerekli şartları öğrenebilisiniz:

10.000 Kadın Girişimci Sertifika Programı’nın 2. Yıl

Başvuruları Başladı!

SON BAŞVURU TARİHİ 28 ŞUBAT 2011

www.10000kadin.org

Kadın girişimcilere destek olmak amacıyla Goldman Sachs tarafından dünya çapında 22 ülkede yürütülen ve Türkiye’de Özyeğin Üniversitesi tarafından hayata geçirilen 10.000 Kadın Girişimci Sertifika Programı ikinci defa kadın girişimcilere kapılarını açıyor. Türkiye’de 2011 yılı içinde toplam 135 kadınının ücretsiz eğitim göreceği programdan yararlanmak isteyen kadın girişimcilerin Şubat 2011 sonuna kadar www.10000kadin.org adresinden başvurularını yapmaları gerekiyor. Programa, ekonomik büyüme potansiyeli yüksek bir işe veya iş fikrine sahip olan, ancak gerekli eğitimleri maddi koşulları nedeniyle alamamış bütün kadın girişimciler başvurabilecek.

Sertifika Programı Nasıl Bir Eğitimi Kapsayacak?

10.000 Kadın Girişimci Sertifika Programı kapsamında 3 aya yayılmış bir süre içerisinde toplam 6 haftada 150 saat eğitim verilecek. Eğitimler; girişimciliğin temel ilkeleri, muhasebe ve finans, süreç yönetimi ve organizasyonel planlama, satış ve pazarlama, sermayeye erişim ve iş planı geliştirme ve değerlendirme konularını içeriyor.

Programı tamamlayıp sertifikasını alan her kadın girişimci, mezun olduğu günden itibaren en az bir yıl süre ile izlenecek ve işini büyütebilmesi için mentörlük ve koçluk hizmetlerinden yararlanacak.

Ücretsiz olan programın eğitim dili Türkçe olacak.

Kimler Başvurmalı?

10.000 Kadın Girişimci Sertifika Programı’na,

· En az lise, tercihen üniversite mezunu,

· İşletme lisans veya yüksek lisans eğitimi almamış,

· Ekonomik büyüme potansiyeli yüksek (istihdam ve ciro olarak) bir işe ya da iş fikrine sahip,

· Daha önce bu tür eğitimlerden maddi koşulları nedeniyle yararlanamamış,

· En az iki yıllık iş tecrübesine sahip,

· İstanbul’da düzenlenecek, 3 aya yayılmış 6 haftalık programa katılabilecek durumda olan

bütün girişimci kadınlar başvurabilir.

Başvurular www.10000kadin.org web sitesi üzerinden yapılmaktadır.

Başvuru için son gün: 28 Şubat 2011

Başvurular yukarıdaki kriterlere göre değerlendirildikten sonra; uygun bulunan adaylar ile yapılacak mülakatlar sonucu programa kabul edilecek kadın girişimciler belirlenecek ve seçilen kişiler programdan ücretsiz olarak yararlanacaklardır.

Mezunlar Ne Diyor?

“2009 yılında işlerin yolunda gitmemesiyle eğitim almam gerektiğine inandım. İşimi daha fazla nasıl geliştirebilirim düşüncesi ile 10.000 Kadın Projesi ile tanıştım ve başvuru yaptım. Şu anda bu yazıyı 10.000 kadın benim değişimle 10.000 bacım için yazıyorum. Bu projede böyle bir ekiple tanıştığım ve eğitim aldığım için kendimi çok şanslı hissediyorum.” – Arzu Ekici

“Aralıklarla 3,5 aylık zaman dilimine yayılan 150 saatlik eğitim sonunda önce kendimin farkına vardım. Her eğitim modülü ile edindiğim, nokta atışı şeklinde bizlere verilen bilgiler sayesinde kendimi aştığımı ve çok daha dolu, bilinçli bir girişimci olarak bundan sonra yoluma devam edebileceğimi bilmek ve bu güveni hissetmek ayaklarımın yere daha sağlam basmasına neden oldu. Tüm bunların yanında eğitimin ardından bir yıl boyunca alacağımız mentörlük desteği de bence bu projenin bana ve benim gibi girişimcilere sunduğu en önemli hizmetlerden biri.” – Nilgün Köse

“Firmamın işletmede bilimsel yöntemleri kullanarak ilerlemesinde eğitim faaliyetlerini çok önemli bulduğum için Goldman Sachs 10.000 Kadın Projesi ile Özyeğin Üniversitesi ailesine dahil oldum. Burada çok iyi bir eğitim aldım, çok iyi arkadaşlar edindim ve işinde uzman iyi yönetici, işadamı ve eğitmenlerle tanıştım. Bu proje, kendimi keşfetmenin ve geleceğe yeni bir vizyonla bakmanın en önemli adımı oldu Kendimi tanımam, sahip olduğum değerleri ve eksikliklerimi görmem için bana ayna tuttu. Yürüdüğüm bu uzun ve zorlu yolda artık yalnız olmadığımı gördüm. Bir misafir olarak karşılandığım Özyeğin Üniversitesi artık benim için evim ve işimden sonra “Üçüncü Bir Ev” oldu.” – Refika Özoğlu

İletişim:

Detaylı Bilgi ve Başvuru için: www.10000kadin.org

Özyeğin Üniversitesi Girişimcilik Merkezi

Tel: 0216 559 2354

E-posta: info@10000kadin.org

MUTLULUĞUMU PAYLAŞIN LÜTFEN!

2011-01-20T05:44:00.000-08:00

Bugün harika haberler alıyorum!

10.000 Kadın Girişimci Projesi'nde tanıştığım sevgili arkadaşım Asuman aradı.
"İpek Habertürk bizi haber yapmış." dedi.
Katıldığımız projeyi Habertürk konu yapmış, "135 Şanslı Kadın İçin İlk Zil Çalıyor" demiş.
Yeni dönem eğitimlerinden bahsetmiş ve 79 kadının geçen sene bu eğitimi aldığını yazmış.

Doğrudur.
Eğitimimizi aldık, yeni şeyler öğrendik, bildiklerimizi tekrarladık ama en önemlisi birbirimizi tanıdık.
Çeşit çeşit kadının olduğu bir ortamı tasavvur edebiliyor musunuz?

Her yer buram buram özgüven kokar böyle zamanlarda....
Kadınlar iş konuşur, dünyayı kurtarmasa da ekonomiyi kurtarır muhabbetlerinde...
İstihdam sorununu çözerken bir yandan da akşama ne yemek pişireceğini düşünür.
Çocukların dertlerinin yanında bir de personel dertleri paylaşılır.
Hayatlarının ne çok merkezinin olduğunu anlarsınız işte o zaman.

Habertürk konusunun ardından geçen günlerde benden "hikayemi" yazmamı istedi Özyeğin Üniversitesi'ndeki proje yöneticisi İmge Kaya.
Yazıp gönderdim ben de.
Aslında Zamane Hatunları yarışması için yazdığım yazıyı vermek istemiştim ama biraz konsept dışı olduğu için yeniden yazdım. Tüm açıkyürekliliğimle hayatımdaki kendimce önemli dönüm noktalarını vurgulamak istedim.
Yazıma aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz.

http://www.10000kadin.org/content.php?q=mezunlar

Özyeğin Ünv. Girişimcilik Merkezi'ndeki herkese bu fırsat için tekrar teşekkür ederim.
Gözardı edilebilecek bir şey değil çünkü bu olanlar.
Ehh, medyanın gücünü de ben çok iyi biliyorum.
Eğitimlerin yanısıra sürekli haber olarak medyada yer almamız bizim için çok önemli.
Bu proje önümüzdeki yıllarda büyük bir prestij meselesi olacak diye düşünüyorum.
Ve biz ilk yıl mezunları olarak Çok Özel muamele göreceğiz :)

MELAHAT MORÇÖL - Muhakkak tanınması gereken bir hanımefendi-

2011-01-11T06:25:00.000-08:00

Başlığa bakıp da boşuna Google araması yaptırmayın bu isim için.
Yalnızca UNICEF bağışçılarında ve bir de Göktuğ Morçöl isimli bir akademisyenin yazdığı Handbook of Decision Making isimli kitabın .pdf uzantılı dosyasında adı geçiyor. Tahminim bugün benim tanışma şerefine nail olduğum hanımefendi, bu iki yerde de adı geçen.

Göztepe SSK Hastanesi Merdivenköy Poliklinikleri'nde Ertuğrul ile sıra numaramızın gelmesini beklerken yaşlı ama bir o kadar da hoş bir hanımefendi ile eşi bize doğru yaklaştılar. Yanımızda duran su otomatını nasıl kullanacağız diye dertlenirlerken ben yardım ettim ve sularını kendilerine verdim. İlk diyaloğumuz bu kadardı. Aradan zaman geçti, biz hala bekliyor iken hanımefendi elinde kağıt para ile yeniden yanımıza yaklaştı. Eşinin bu uzuuuun bekleme süresinde susadığını ve yeniden ona yardımcı olup olamayacağımızı sordu. Ama otomat kağıt para almıyordu ki... Ertuğrul parayı bozdurmak için çıkış kapısına doğru yönelen hanımefendiye yetişti ve ben bozdururum dedi. O sırada biz de kendisiyle oturup sohbet etme imkanı bulduk. İlk sözü:
"Ne iyi insanlarla karşılaştık!" demek oldu.
"Rica ederim, nedir ki bu yaptığımız?" dedim.
"Olur mu?" dedi, "Bir şey sorduğumuzda suratımıza bile bakmayanlar var maalesef."
Kısa bir sessizlik oldu aramızda.
Ne kadar hanımefendi olduğunu anlatamam size.
Mükemmel bir kürklü şapkası vardı başında.
Yaşlı ama inanılmaz güzel yüzündeki tek detay, kahverengi ruju idi.
Narin vücudundaki en belirgin nokta ise yeşil gözler.
İlk gördüğüm andaki endişeli ifade yerini keyfe bırakmıştı.

Birtakım konulardan bahsetti. İstanbul'a 45 yılında geldiğinden, o zamandan bugüne çok şeyin değiştiğinden...
"Ben aslında soğuk biriyimdir ama bak sana ne göstereceğim." dedi.
Merakla, bembeyaz elini şık paltosunun altındaki hırkasının cebine götürüşünü izledik.
Ne zerafet!
Çok eski yeşil bir defter çıkardı. Eski bir pasaport!
"Bak ben buyum aslında." dedi.
Ne kadar güzeldi siyah beyaz fotoğrafı...
Ellerimde bir tarihi tuttuğumu hissetim o an.
Ve ilk şok.
1929 doğumlu bir hanımefendi vardı karşımda.
82 yıllık yaşanmışlıkla karşımda duruyordu.
Ve ikinci şok.
"Tayyare Uçuş Eğitmeni - Etimesgut"

Düşünebiliyor musunuz?
Karşımda Sabiha Gökçen'in öğrencisi duruyordu!
Amerika'da bile henüz kadın pilot yokken kendisi eğitmendi.
Bir Türk kadını!
Offf, neler hissetiğimi paylaşabilmem mümkün değil.
Gözleri hafızama kazınmış durumda.
"Sabiha Hanım bana yurtdışına gitme, burada sana çok ihtiyaç var dedi ama ben dinlemedim." diye anlattı.
Almanya'da görev yaptığını, askeri pilotlar yetiştirdiğini söyledi.
Tek bayan olduğunu ama hiçbir rahatsızlık duymadığını anlattı.
Bir daha görmem mümkün değil belki kendisini.
Ama istedim ki bu satırlarda kendisinden bahsetmiş olayım.
Ne ben unutayım ne de böyle birinin varlığı belirsiz olsun.
O kadar şanslı görüyorum ki kendimi o andan itibaren.
Öyleyim, evet!

Bu her anı değerlendirmek, herkesle diyaloğa girmekle ilgili sanırım.
Kurban bayramında da İşitme Engelli bir teyzeciğimle otobüs durağında karşılaşmıştık, hem de Çanakkale'de.
İlk kez gittiğim Çanakkale'de otobüse binmek için gittiğim durakta işitme engelli bir teyze olsun, işaret dili bilsin, benimle sohbet etsin...
Senaryo yazsan izleyen "Hadi canım..." der.
Bunu ayrıca paylaşacağım. :)

Sağlıklı bir ömrünüz olsun Melahat Morçöl...
Saygılarımla...

Düzenleme:

Bu yazıyı yazdıktan sonra yukarıda linkini verdiğim kitabın sahibine bir e-posta gönderdim.
Belki bir bağlantı kurabilirim inancı ile, tanıştığım hanımefendiden ve yazımdan bahsettim.
Bu sabah ofise geldiğimde de beni çok çok mutlu eden, haftaya süper başlamama vesile olan bir yanıt buldum. Yüksek müsaadeleri ile bir kısmını paylaşmak isterim:

"Sayin Ipek Ilyasoglu,

Mesajiniz bana cok guzel bir surpriz oldu. Evet dogru, Melahat Morcol annem. Yazdiginizi okudum, cok duygulandim. Kurdugunuz baglantilar dogru. Handbook of Decision Making kitabimi annem ve babama adamistim. Annemin Sabiha Gokcen’le baglantisi da dogru. Annem Turkiye’nin ilk kadin pilotlarindan birisi. Ankara Etimesgut’ta Turk Hava Kurumu’nun Turkkusu tesislerinde calisti uzun yillar. Emekli olduktan sonra Istanbul’a tasindilar.

Boyle guzel bir yazi yazdiginiz icin size tesekkur ediyorum. Bunu kendisine iletecegim."

Ben de size teşekkür ederim Göktuğ Morçöl.

Sevgi ve saygılarımla...

Özyeğin'de 5. Modül...

2010-12-02T15:17:00.000-08:00

Tecrübelerimi paylaşmaya devam ediyorum.

Özyeğin Üniversitesi'ndeki 10.000 Kadın Girişimci Projesi'nin 5. modülü "SERMAYEYE ERİŞİM" idi.

Kısmen faydalandım diyerek anlatmaya başlayayım. Neden "kısmen" dediğimi de yazının sonunda belirteceğim.

İlk gün dersimize büyük fedakarlıklar göstererek Hong Kong'tan gelen Prof. Dr. Ali Beba katıldı. Her zaman olduğu gibi -yorgunluğuna rağmen- üst düzey bir çaba ile bilgilerini, tecrübelerini paylaştı. Değindiği birkaç konu oldu. İkisini burada paylaşmıştım. ASHOKA ve ChangeMakers. Burası finansmana erişim konusunda sosyal proje düzenleyenlerin katıldığı bir yarışma platformu. Özyeğin de bu 10.000 Kadın Girişimci'ye karşılıksız olarak verdiği eğitimle yarışmaya katılmış.

Ali Beba derse Winnovateamhttp://www.winnovateam.com/ isimli bir grubu davet etmiş. 3 kişi geldiler, aslında 33 kişi olduklarından bahsettiler. Bu arkadaşlar inovasyon takımı olarak kendilerini açıklıyorlar. Türkiye'de inovatif tüm yarışmalara katılıyorlar, sürekli projeler üretiyorlar. Çok iyi dereceleri var anlattıklarına göre. Tavırları biraz ukala geldi bana açıkçası. Önlerindeki tek engelin bu olacağını düşünüyorum. Yoksa iyi çalışıyorlar, belli.

İkinci gün Ali Beba Kredi Garanti Fonu A.Ş. İstanbul Anadolu Yakası Müdürü Sayın Bülent Atmaca'yı konuk etti.

Çok beğendim!

2010-11-02T11:16:00.000-07:00

29. Tüyap Kitap Fuarı

2010-11-02T07:59:00.000-07:00

Bilindiği üzre kitap fuarı 30 Ekim'de kapılarını açtı. Fuar 7 Kasım'a kadar devam edecek.
Bu fuarı burada konu etmemin tek bir nedeni var. O da Jean-Christopher Grange 'in fuara gelecek olması!!!

Bir aksilik çıkmazsa 6 Kasım Cumartesi günü orada olacağım! Elimde bir dolu kitapla!

İlgilenenler için fuar imza programı aşağıda:
(Geçmiş günleri de veriyorum ki kimleri kaçırdık görelim :)

ÖNE ÇIKAN iMZA GÜNLERi

30 EKİM CUMARTESİ
- 12.00 Erdil Yaşaroğlu - Doğan Kitap
- 13.00 Ali Poyrazoğlu - Doğan Kitap
- 13.00 Murat Menteş - İletişim Yayınları
- 14.00 Ece Temelkuran - Everest Yayınları
- 14.00 Kaan Sezyum, Serkan Altuniğne, Cem Dinlenmiş - CanGençlik Yayınları
- 14.00 Yalvaç Ural - Marsık Yayıncılık
- 15.00 İpek Çalışlar - Everest Yayınları
- 16.00 Hasan Ali Toptaş - İletişim Yayınları
- 16.00 Mario Levi - Doğan Kitap
- 17.00 Yekta Kopan - Can Sanat

31 EKİM PAZAR- 13.00 Aydın Boysan - İş Bankası Kültür Yayınları
- 13.00 Pucca - Okuyan Us
- 14.00 Hakan Günday - Doğan Kitap
- 14.00 Yekta Kopan - Can Sanat
- 15.00 Alper Canıgüz - İletişim Yayınları
- 15.00 Tahsin Yücel - Can Sanat
- 16.00 Nedim Gürsel - Doğan Kitap
- 16.00 Yalvaç Ural - Marsık Yayıncılık

2 KASIM SALI- 14.00 Akdoğan Özkan - Inkılap Kitabevi

3 KASIM ÇARŞAMBA- 14.00 Ferhan Şensoy - Bilgi Yayınevi

5 KASIM CUMA- 12.00 Canan Tan - Altın Kitaplar
- 13.00 Ayşe Kulin - Everest Yayınları
- 15.00 Turgut Özakman - Bilgi Yayınevi

6 KASIM CUMARTESİ - 12.00 Canan Tan - Altın Kitaplar
- 13.00 Altan Öymen - Doğan Kitap
- 13.00 Ayşe Arman - Doğan Kitap
- 13.00 Bünyamin Aygün - Paraf Yayınları
- 13.00 Cem Yılmaz - Okuyan Us
- 13.00 Nazlı Eray - Doğan Kitap
- 13.00 Nermin Bezmen - Doğan Kitap
- 13.00 Şebnem İşigüzel - İletişim Yayınları
- 14.00 Arzu Çağlan - Alfa Yayınları
- 14.00 Ayşe Kulin - Everest Yayınları
- 14.00 Selim İleri - Everest Yayınları
- 14.00 Turgut Özakman - Bilgi Yayınevi
- 14.00 Yalvaç Ural - Marsık Yayıncılık
- 14.30 Can Dündar - Can Sanat Yayınları
- 15.00 Jean Chris Grange - Doğan Kitap
- 15.30 Ahmet Ümit - Everest Yayınları
- 16.00 Buket Uzuner - Everest Yayınları

7 KASIM PAZAR
- 12.00 Canan Tan - Altın Kitaplar
- 12.00 Meral Tamer - Doğan Kitap
- 13.00 Pucca - Okuyan Us
- 14.00 Ahmet Ümit - Everest Yayınları
- 14.00 Emre Kongar - Remzi Kitabevi
- 14.00 Turgut Özakman - Bilgi Yayınevi
- 15.00 Nazlı Eray - Doğan Egmont
- 15.00 Nihal Yeğinobalı - Can Sanat
- 16.00 Yalvaç Ural - Marsık Yayıncılık

Kaynak: cadde.milliyet.com.tr

Özyeğin'de 4. Modül -Vol.2-

2010-11-01T07:28:00.000-07:00

Uzun uzun anlatmadan edemediğim için bu modülü 2 ayrı parçaya böleyim istedim.
İkinci bölümde de Sayın Hüseyin Mandacı'dan bahsedeceğim. Kendisi şu anda MDC Consultancy & Academy'nin kurucusu ve genel müdürü.
Satış dersini 1,5 gün boyunca kendisi verdi.
Ama ne ders! Bayıldım diyebilirim.
Yine ders öncesi internetten bir araştırma yapmış ve CV'sine ulaşmıştım.
O zaman bu siteden ulaşmıştım ama şimdi kendi sitesinde de var özgeçmişi: Hüseyin Mandacı CV
Genç yaşında böylesine önemli başarılara imza atacak görevlerde bulunmuş olması takdire şayandı. (Pamukbank Genel Müdürlük Bireysel Bankacılık Pazarlama Müdürlüğünden Dışbank’a Yönetici Direktör unvanıyla transfer olup 1 milyon yeni müşteri kazandıran projeyi hazırlamaya uzanan bir geçmişten bahsediyorum.)

Derse pazar günü olmasına rağmen bize olan saygısını göstermek istercesine şık bir takım elbise ile gelmişti.
Şu "ilk intiba" noktasını vurgular nitelikteydi yani. Derse öyle bir başlangıç yaptı ki şimdi ben anlatmayayım. Daha önceden bunu tecrübe edememişlere haksızlık etmeyeyim :)

Satış konusunda uzman birinin ilk öğretisinin "satışa gelmemek" olması, aslında işin önemini tüm çıplaklığıyla vurguluyordu bana göre. Satış tekniklerini en can alıcı örneklerle anlattı. Bir çoğu kendi tecrübeleriydi.
Ama verdiği eğitimin en büyük özelliği interaktif olmasıydı. Sürekli bizimle içiçe ve paylaşımda bulunduğu dramalarla konunun akılda kalıcılığını sağlıyordu. Bununla ilgili iki fotoğraf paylaşayım:

"Satış Ceketini Giyen Merve Temiz"

"Tanışma / Tokalaşma Anını Anlatırken Feraye Özfesçioğlu"

Dramalarda ayrıca iş görüşmelerinin canlandırmalarını da bize yaptırdı. Hatalı durumlara müdahale ederek neyi nasıl düzelteceğimiz konusunda bilgi verdi. Sınıfta tiyatro havası esti. Herkes eğleniyor ama öğreniyordu da.

Bununla ilgili video aşağıda. Ancak orijinal sesi ile vermiyorum dersin içeriğine olan saygımdan ötürü. Bu dramada sağ taraftaki arkadaşımız Şelale Alagaş, sol taraftaki arkadaşımız Kübra Paşaoğlu'na hizmet satmaya çalışıyor:

Giyim kuşama, nasıl oturup kalkmamız gerektiğine bile değindi. İşin bu kısmı takdir edilesi çünkü kadınlara bu konuda bir erkeğin bilgi vermesi ve kadın gözüyle söylemeliyim ki yanlışlarımızı bu kadar iyi tespit edebilmesi beni şaşırttı. Çok fazla bilgi vermek istemiyorum dersin içeriği hakkında. Herkes yaşasın görsün isterim gerçekten. Çok verimli geçen bu dersin sonunda ben kendimle iligili birçok yenilik yapmak durumunda kaldım. Yanlış bildiğim demeyelim de eksik bıraktığım noktalar olduğunu farkettim kendi işimle ilgili.

İlginç değil mi? Satışa yönelik bir iş yapıyorum ama hala kendimde bu ve/veya başka konularla ilgili eksiklikler bulabiliyoum. Ama iyi bir inşaat ustası gibi tüm açıklarımı kapıyorum. Bu eğitimler ve diğerleri de zaten bunun için. Biliyor veya bilmiyor olmak değil konu, sürekli geliştirmek. İşte Hüseyin Mandacı'nın öğrettikleri de benim için eksiklerimi gidermemdeki en önemli kazanımlardan biri oldu diyebilirim. Kendisine teşekkürü bir borç bilirim. Artık daha güzel adımlar atabileceğimden eminim.

Kendisinin yeni bir blogu var, takip etmenizi öneririm: huseyinmandaci.blogspot.com

Aldığım sayısız notları ne yazık ki burada paylaşamayacağım. Sebebi de bu notların eğitim esnasında bir anlam ifade ettiğidir. Herkes kendince önemli olanı alabilir diye düşünüyorum. Ama belki birini paylaşabilirim. En önem verdiğimi, renkli kalemle yazıp yanına yıldız koyduğum kısa bir not:

Gün Bugün!

Özyeğin'de 4. Modül -Vol.1-

2010-11-01T03:49:00.000-07:00

Ben bu eğitimi alalı bir hayli oldu evet ama şimdi 3. dönem öğrencilerinin derslere başladığını düşünürsek tecrübelerimi paylaşmam iyi bir fikir olabilir.

4. modül "Pazarlama ve Satış" üzerineydi. Bence finans modülü kadar "baba" bir konuydu.
Pazarlama dersini Dr. Selcen Ö. Aykaç verdi. Kendisi hakkında daha fazla bilgiyi kişisel websitesinden alabilirsiniz.

Amerika ve Türkiye'de Phd çalışmaları yapmış ve eğitimi almış olan Selcen Aykaç'tan teoride iyi bir eğitim aldığımı söyleyebilirim. Ancak işin pratik yani kendi işimde uygulanabilirliği noktasına geldiğimde aynı fikirde değilim. Bu derste kendimi daha çok bir "doktora" öğrencisi gibi hissettim. Evet, ben de araştırma yapmayı çok severim. Hatta çocukken bile okumayı en çok sevdiğim şey babamın aldığı ansiklopedilerdi. Ancak, burada çok kısa zamanda en verimli bilgiye ulaşma ihtiyacı olduğundan beklentiler de farklı oluyor. Aldığı eğitim, bilgi donanımı kıskanılacak düzeyde lakin ben pazarlamanın tecrübe edilmiş bir aktivite olması gerektiğine inanıyorum. Salt bilgi ile pazarlamayı bir "pazar araştırması" gibi değerlendirerek 50 yıllık verilerle hareket etmek bugünün piyasa şartları, yeni pazarlama mecraları için vasat bir girişim olur. İşinin uzmanı bir eğitimciden en büyük beklentim ise "İşi uzmanına yaptırın." mesajını vermesine yönelikti. Ancak dersin bir yerinde ürün tanıtımına yönelik ilan çalışmalarının nasıl yapılması gerektiğini anlatması, sanki herkesin kendi işinin tanıtım çalışmasını yürütmesini öğütler nitelikteydi. Ürüne bakan bebek ilanı örneği gibi. Bu örneği tamamlayıcı cümle şu olmalıydı: "Sizin çözüm ortağınız olacak reklam ajansı ve PR şirketi bunu en iyi şekilde yapacaktır."
Çünkü eminim bu örneği verdikten sonra sınıfın en az %50'si ürünü ile bebeği aynı gazete ilanında gördü.
Kendisinin dersinden en çok aklımda kalan iki cümleyi defterime not etmişim, paylaşayım:

Müşteri bakış açısıyla ürün pazarlama
Ölçemezsen yönetemezsin

Asıl bombalar 3. gün patlamaya başladı. İlk bomba: Sami BUGAY
e-pazarlama ve e-ticaret konusunda bir uzman olmasının yanısıra harika bir eğitmen.
İtiraf edelim; bizim sınıf pek bir atılgan, pek derse iştirak eden bir karaktere sahipti. Hatta Sami Bugay tanışma faslında derse katılmamızı rica etti ama tabi henüz bizi tanımıyordu. Ancak kendisi hem konuşmaları hem de sınıfın ilgisini kontrol etme konusundaki uzmanlığını da bize göstermiş oldu. Ben kendi adıma kendisini tanıdığımdan çok memnunum. (Bir anı: Eğitimden önce kitaplar verildiği ve derslere kimin gireceği belli olduğu için bir ön araştırma yapmış ve Sami Bugay'ın Ka Danışmanlık şirketinin sitesine ulaşmıştım. Sitenin girişinde böyle tarz birinin görseli kullanılmıştı ve ben "Fotoyu gettyimagedan kullanmış" demiştim. Sınıfa geldiğinde fotoğraftakinin Sami Bugay'ın kendisi olduğunu görünce "Pek avrupai çıkmış." diyerek kıvırmaya yönelik yaptığım manevralar pek sonuç vermedi.)

E-pazarlama konusunda o kadar bilgiliydi ki anlattıkları klasik pazarlamada dahi kullanılabilecek yöntemlerdi. Yeni mecralar hakkında çok iyi bilgi verdi. e-pazarlamanın avantajlarını dezavantajlarını çok çok iyi anlattı. Zaten inanılmaz bir elektriği var Sami Bugay'ın. Aktif bir insan olması da cabası. Ders aralarında mutlaka müzik yayını yaptı bilgisayarından. Böylelikle sınıfın ister istemez (neden olduğu bilinmez) gerginliğinden eser kalmadı. Bu gerçekten önemli çünkü işimizden, vaktimizden, evimizden hatta hayatımızın bir kısmından fedakarlık edip bu eğitime katılıyoruz ve ister istemez beklentiye bağlı bir gerginlik oluşuyor kişilerde. Bunun yönetimini çok iyi yaptı Sami Bugay.

Kendi anlattıkları yetmezmiş gibi bir de misafirler sığdırdı 1,5 günlük derse.
İlk misafiri Philip Morris S.A. Satış Eğitimi & Organizsayon Geliştirme Uzmanı Sayın Ersin Denizseven.
Böyle ilk gördüğünüzde pozitif bir insan olduğunu anlayabileceğiniz birisi. Neden pazarlama konusunda eğitim verebildiği aşikar anlayacağınız. Pazarlamanın yani global kullanımıyla marketing'in önce kişinin kendisiyle başladığının tipik bir örneği. E-pazarlama kadar klasik pazarlamayla da ilgili çok iyi noktalara değindiğini düşünüyorum. İnternetin kullanımından ve hayatımızdaki yerinden bahsederken ben ‎''Pizzanın evimize polisten daha çabuk geldiği bir çağda yaşıyoruz.'' demiştim. Hak verdi bana çünkü tam da bundan bahsediyorduk. Tesadüfen bu sözü dersten 1 gece önce "Afili Lügat - Hayli İlginç Bir Aforizma Kitabı" adlı kitaptan okumuştum. Denk gelince de söyleyiverdim, iyi oldu. Ama o anda kimin söylediğini unutmuştum şimdi sözün sahibini de paylaşmalıyım. Bu güzel tespit Jeff Marder'a ait. Paylaştıkları için Ersin Denizseven'e tekrar teşekkürler. (Bir insanın soyadı bu kadar güzel olabilir mi?)

Sami Bugay'ın sürprizleri ikinci gün de devam etti ve derse Hızlıal.com'un Genel Müdürü Oktay Yılmaz katıldı.Çok hoş, kendine güveni tam, belki biraz heyecanlı ama bilgi paylaşmaya gelmiş olduğu belli genç bir yönetici. Eskiden insanlar "genel müdür" deyince daha ileri yaşta birilerini bekliyorlardı ama artık devir değişti ve bu benim çok hoşuma gidiyor. Koltukları gençlere teslim edebilme özgüvenini gösteren firmaların gelecekte daha da büyüyeceğinden eminim.

Konumuza dönersek; Oktay Yılmaz e-ticaret'in nasıl bir şey olduğunu, nasıl yönetildiğini, nasıl bir bilgi birikimine ve teknolojik donanıma sahip olunması konusunda çok güzel bilgiler verdi. İnternette kullanılabilecek ölçümleme sistemlerinden tutun da müşteri kitlesinin belirlenmesine kadar çok çeşitli soruların cevaplarına kendisi sayesinde ulaşmış oldum. Bilgi dağarcığımın gelişmesinde bulunduğu katkılardan ötürü kendisine teşekkür ederim.

Girişimcilik Hakkında

2010-10-25T07:44:00.000-07:00

Kaç hafta oldu ben hala eğitimin diğer modüllerinden bahsetmedim ama aklımda merak etmeyin.
Bu sefer her zaman duyduğum, hatta kimi zaman "Ya ne demek istiyor bunlar, kapatalım mı yani dükkanı?" dememe neden olan bir görüş hakkındaki fikirlerimi paylaşacağım.

İşin özüne bakarsanız ben de aynı fikirdeyim. Yani o kadar büyük örnekler varken ters düşünmek biraz da saçmalık olur zaten. Ancak kullanılan terimin alt okumasının değiştirilmesi gerektiğine inanıyorum.

Konu nedir derseniz, şudur:
Aldığımız tüm eğitim boyunca gerek eğitmenlerden gerekse gelen misafir girişimcilerden duyduğumuz şu oldu: "Şirketiniz sizin çocuğunuz değildir. Zamanı gelince satmasını, kapatmasını bilmelisiniz."

İçten içe hak verdiğim bu cümlenin yanlış kurgulanmış olduğunu düşünüyorum.
Tabi ki işletmemiz, şirketimiz hatta belki holdingimiz (inşallah :) öyle bize bağlı, olmazsa olmazımız değildir. Öyleyse de olmamalıdır. Geliştirilmesi, büyütülmesi için paylaşılması gerekiyorsa bu yapılmalıdır; tıpkı çocuklarımız gibi.

Evet, çocuklarımız belki de en büyük vazgeçilmezimiz. Ancak zamanı geldiğinde evden gitmesine de izin vermek gerekiyor. Kendi ayakları üzerinde durmasına, hatta bizden bağımsız bir hayat sürmesine katlanmak bile şart oluyor kimi zaman. Kaldı ki; mecburen de olsa onu yapayalnız bırakabiliyoruz.

Dolayısıyla, şirketimizi de bence tam tersi çocuklarımız gibi görmeliyiz. Kurarkenki tüm sancılarını çekip, gelişmesi için elimizden geleni yaptığımız firmamıza artık biz bile yetemez duruma geldiğimizde ona yardımcı olmalıyız. Gerekirse yeni bir yatırımcı bulunmalı, gerekirse satılmalı. Şimdi bana kalkıp "İpek, ötanaziyi mi savunuyorsun?" demeyin ama gerekirse de kapatılmalıdır.

Organ bağışı bile böyle değil mi aslında? Yaşayan dokuların ölmesine izin vermeden yeni bir vücutta hayat bulmasını sağlamak. Varolan işletmenin gidişatı iyi değilse, en iyisi onu ayakta tutan can damarları tükenmeden kapatmak ve yenisine hayat vermektir.

Bu can damarları neler midir? Öncelikle girişimcinin kendisidir. Yo yo, kimsenin işletmesini kapatmazsa öleceği yok tabi ki. Ancak siz halen ayaktayken yani pişman olmamışken, daha fazla üzülmemişken, valhasılıkelam artık pes etmemişken bu kararı vermek gerekiyor diye düşünüyorum. Diğer can damarları da işinizle ilgili neye sahipseniz onlardır. Belki bilgisayarlarınız, belki üretim tezgahınız, belki çalışanlarınız...

İşin bir de "korku" kısmı var. Bu konuda sevgili Prof. Dr. Ali Beba'nın savunduğu fikir çok hoşuma gitmişti:
"Girişimcilerde sürekli "Ya fikrimi çalarlarsa?" korkusu var. Bazısı bana bile söylemiyor. Eee iyi de, çalarlarsa çalsınlar! Sen değil misin girişimci olan? Yeni fikirler senden başka kimde var?"

Haklı değil mi sizce de? Muhakkak ki insan üzülür fikrini başkasının uyguladığını görünce. O halde şart olan nedir? Harekete geçmektir!

Başladığımız konuya dönersek eğer; büyümemiz gerekiyorsa ne lazımsa yapılmalı. Kapatmak gerekiyorsa kapatılmalı. Paylaşmak gerekiyorsa paylaşılmalı. (Bu paylaşmak konusundaki bence en önemli kriter "işinin uzmanı güvenilir birisi" ile çalışmaktır.) Ama önemli olan karar verebilmektir.

Ve de görebilmek...

Ben de artık yeni bir oluşumun içindeyim. Detayları zamanı geldiğinde paylaşacağım :)
Sevgiler, saygılar efendim.

TRIPOD Creative Çalışmalar

2010-10-22T04:48:00.000-07:00

Layık Olmak...

2010-10-19T14:09:00.000-07:00

Power tuşuna bastım.
Bilgisayar açıldı.
İnternet bağlantısı otomatik kuruldu.
Outlook'u açtım.
Gönder-Al yaptı.
7 tane e-posta düştü.
Birini gördüm.
Gözlerim parladı.
Inbox: Ufuk Tarhan Re: Zamane Hatunları yazıyordu.
Heyecanlandım.
Mouse ile e-postaya geldim.
Tıkladım.
"Zamane Hatunları Yarışması'nın Ödül Gecesi etkinliğini yazacağım" cümlesini okudum.
Yutkundum.
"Blogunuzu link olarak vereceğim." cümlesini gördüm.
Sakinleşmeye çalıştım.
Elim telefona gitti.
Hayır bu keyfi kendim yaşamalıydım.
Kimseyi aramadım.
En iyisi cevap yazmaktı.
Öyle yaptım.

Yazı yayınlandı.
Kendime yalan söylememek için önce adımı aradım.
Buldum.
Sanki yazıyı ben yazmamışım gibi linke tıkladım.
Blogumu görünce ilk defa görmüş gibi sevindim.
M-gen'in sayfasına geri döndüm.
Yazıyı okudum.
Sosyal ağlardaki gerekli paylaşımları gerçekleştirdim.
Mutluydum.
İnandım.
Aslında hep inandım.
Ama bu seferki destekliydi.
Sanırım layık oldum.
Onurlandım.
Teşekkür ettim.

Yazı için lütfen tıklayınız: UFUK TARHAN'IN YAZISI

Zamane Hatunları Projesi

2010-10-14T16:07:00.000-07:00

"Öyle hava atmakla olmuyor İpek Hanım blog sahibi olmak!" dedi bana iç sesim.
Hiç sesimi çıkarmadım ben de; öyle bir dinleyeyim bakayım dedim, nedir bu isyanın sebebi.
Meğersem öyle ben orda burda blogum var, aman da çok şahane filan dedikçe içimden birileri deliriyormuş! Ve diyormuş ki; madem bu kadar şahane neden düzenli yazmıyorsun?
Offf, yani var ya ağız dolusu hakaret yesem gücüme gitmez bu kadar.
İçimdeki bir ses benim bloguma, benim sevgili bloguma laf ediyor!

Neyse şimdi aniden dellenmeyeyim de demokratik bir insan olarak içimdeki sese de kulak vereyim dedim. Anaaaa! Resmen haklı çıktı iyi mi? Bir insan böyle mi morarır, böyle mi bir tuhaf olur?

Madem öyle; dedim hemen en sıcak gelişmeden başlayayım:

"ZAMANE HATUNLARI YARIŞMASI" vardı, bilmiyorum ne kadar haberdarsınız.
Ben oraya kendimce çok beğendiğim bir yazı gönderdim.
Ne zamandır da bekliyorduk sonuçları.
Bu geçen süreç içinde bana oy veren 141 kişiye (biri benim onun için 140)
keyifle okuduklarını umarak teşekkürlerimi gönderiyorum.

Bugün The Sofa Hotel'de ödül töreni yapıldı. Ben geç kaldım ama tören öncesi yapılan bir mini kokteyl zaman kazanmamı sağladı da yetiştim sayılır.

Nasıl böyle nefes nefeseyim. Yarışmaya katılan 14 yıllık arkadaşım Zeynep Kıyak, taaa Tuzla'dan oraya gitmeyi başarmıştı, ben Göztepe'den gidemedim. (112 No'lu otobüs, bir daha da seninle bir yere gitmem!)

Ben işte öyle nefes nefeseyken Zelfist'in sahibi ve ELELE Dergi Genel Yayın Yönetmeni Elif Zehra Taş kürsüde sunuma başlamıştı. Yahu bir heyecan bir heyecan! Ben dereceye girmişsem böyle tıngır mıngır topuklularla zar zor gelmişim zaten nasıl çıkarım kürsüye filan diye dertlenmeye başlamıştım ki sanırım kendisi sesimi duydu ve ödül alanlar içinde adımı söylemedi :) Yani bu projede ödüle layık olamadım ama sizlerle yazımı paylaşmak isterim. Yorumlarınızı bekliyor olacağım:

Yazı için tıklayınız efendim: BEN NEDEN ZAMANE HATUNUYUM?

Ödüller de iyiydi aslında. İkinci olmayı istiyordum ben. Bilgisayar vardı ödül olarak; iyi bir netbook. Neyse artık :/

Ama; işin önemli kısmı bence ödül töreninden sonraydı.
Ne zamandır tanışmak istediğim, Fütüristler toplantısına Ayvalık gezisi nedeniyle gidemediğim, çok çok keyifle takip ettiğim Sayın Ufuk Tarhan ile orada karşılaştım.

Tamam ben genelde öyle "Ayy şununla da tanışayım, bununla da görüşeyim, ayyyy ben onu çok seviyorummmm..." şeklinde yaşayan biri değilim. Ama işinin ehli insanları gördüğüm zaman saygı duyuyorum ister istemez. Öncü olanları seviyorum; kadın erkek farketmez. Hedeflediğim noktaya gelmiş olanların tecrübeleri benim için paha biçilemez bir ödül aslında.

Kendisi M-Gen Gelecek Planlama Merkezi'nin kurucusu. Oradaki yazılar bile birçok konuda bilgi sahibi olmaya yeter aslında. Bunun için teşekkürler. Çok zarif bir bayandı. Boşuna tanışmak istemedim herhalde :)

Sonra Çiler YILDIZ ile tanıştım. Çok keyifli bir hatun, inanın. Öyle bir ortam için ilk defa tanışan kişiler olarak gayet uzun ve neşeli bir sohbet oldu benim adıma. 10.000 Kadın Projesi'nden bahsettim. Kazananlardan biri olduğumu söyleyince gözlerinin parladığını söylemeliyim. Demek ki buraya katılmakla da doğru karar vermişim. Çiler Hanım bir Networking uzmanı. Zaten ilk anda belli oluyor uzmanlığı :) Yazılarından haberdar olmak isteyenler Hayat Aşkı isimli blogtan takip edebilirler.

Son olarak da Binnur Zaimler'den bahsetmek istiyorum. Gecenin artık sonunu bekledim kendisiyle tanışmak için çünkü sürekli yanında birileri vardı. Kendisi de çok çok hoş bir hanımefendi gerçekten. Çok büyük bir nezaketle sıktı uzattığım eli. Keyifli bir sohbet etmiş olduk. Kendisi Doğan Yayın Holding'te İnsan Kaynakları Koordinatörü olarak çalışıyor. Ayrıca ilgilenenlere duyurulur; astroloji ile ilgili de yazıyor!

Yazdıklarımdan da anlaşılacağı gibi "sıfır" ödüle karşılık süper insanlar, keyifli bir akşam, kırmızı şarap, tek lokmalık aperatifler vardı!
Ehh daha ne olsun!
Yine en iyisi benim oldu!

(İç ses: Kendini beğenmiş.)

ChangeMakers

2010-09-21T01:29:00.000-07:00

Dün akşamki "Sermayeye Erişim" dersinde (bu modülle ilgili daha sonra yazacağım) Prof. Dr. Ali Beba, içinde bulunduğumuz projenin "ChangeMakers" isimli yarışmaya katıldığını söyledi.

Bu yarışma, ASHOKA adlı sosyal girişimciliği destekleyen bir organizasyonun bünyesinde gerçekleştiriliyor. Ashoka çok büyük bir platform gördüğüm kadarıyla.
Ben de henüz detaylı inceleyemedim. Sadece organizasyon hakkında bilgi edindim.
Varolduğum proje günden güne önem kazanıyor ve bu beni çok mutlu ediyor!

10.000 Kadın Girişimci Projesi ile ilgili sayfa aşağıda...

http://www.changemakers.com/node/90375

http://www.ashoka.org/node/4262?gclid=CO2FsurKlqQCFVU_3godaE0tIQ

.

Flavors.me

2010-09-20T23:31:00.000-07:00

Bu sabah arkadaşım Emre Kıyak'tan güzel bir mail aldım.
Kişisel websitesini basit bir şekilde yapmanızı sağlayan bir servisten bahsediyordu.
"Bunu seveceksin." demişti. Sevdim..:)

Aşağıda benim hemencecik hazırladığım siteyi görebilirsiniz.
Tüm profillerimi paylaşma ve aynı anda yayınlama imkanı sağlayan bu sistemi takdir ettim!

Benim sayfamı ziyaret etmek için:
Ipek Ilyasoglu: "I am a creative designer.

Nasıl yapıldığını izlemek için:
http://vimeo.com/7105366

Özyeğin'de 3. modül...

2010-09-16T04:14:00.000-07:00

5. modül geldi çattı ben daha yeni yazıyorum 3. modül ile ilgili.
Derslerin arasında bayram nedeni ile fazla ara olmaması sanırım neden oldu buna. Olsun; geç olsun da güç olmasın değil mi? (Canım atalarımın bu sözleri de olmasa yanmıştık!)

3. Modül "Süreç Yönetimi ve Organizasyonel Planlama" idi.
Aslında biraz üretim süreçlerini planlama gibi anlatılsa da; gelecekte ne tür yeni işlere girişeceği belli olmayan biz girişimciler için önemli bir modüldü.
Tabi aslında benim gibi ortada olmayan bir ürünü satmaya çalışanlar için üretim değil de "çalışma planlaması" gibi düşünülmeli bu konu. Ben de öyle yaptım.

Ben daha evvelden giriştiğim için girişimcilik süreci konusunda eksiklerim gediklerim nelermiş, neleri atlamışım onları kontrol etme fırsatı buldum. Ancak daha işini kurmamış olanlara Dr. Ahmet Murat Fiş faydalı bilgiler sunuyor. Zaten yazılarını ve katıldığı platformu takip edenler bunu açıkça görebilirler. Ödül aldığı bir makalesi ile ilgili haber burada.
Benim seçici kurulumdaydı Ahmet Bey, mülakata katıldığımda. Hatırlıyorum da sanırım beni en zorlayanlardan biri de oydu. Kendisine teşekkürü bir borç bilirim. Mülakat bir hayli heyecanlıydı yahu. Öğleden sonra 15:30'da beni çağırmışlardı ve ben en turuncu saçlarımla odaya girmiştim. Eminim "İşte, bir deli geldi." demişlerdir. Delilik iyidir. Neticede eğitime hak kazandım ya!

3 günün ardından İşe Alım Süreci dersini verecek olan Anı Yeşim Sönmezer ile tanıştık. Başkalarını bilemem ama ben pek bir sevdim kendisini. Tarzı hoşuma gitti. Güzel de bir kadındı. Gerçi ben genelde öyle herkesi beğenmem kendini beğenmiş biri olduğum için... Ama Yeşim Hanım'a kanım ısındı. Gayet detaylı bilgi verdiğini düşünyorum. Ama ben bu tür işlerin dış kaynaklı halledilmesi gerektiğini düşünüyorum. Çünkü bu şekilde en doğru elemana ulaşılabileceğine inanıyorum. Tabi bizim meslekte sözkonusu işi kendimiz yapmalıyız; çünkü portfolyo değerlendirmek ancak o işi bilenler tarafından yapılmalıdır. Ama örneğin bir bankanın alacağı elemanların ön çalışmasını bir aracı kuruma yaptırdığını biliyorum. Ancak tabi ki son kararı verecek olan iş sahipleri, neye odaklanarak mülakat sürecini hazırlayacak ve değerlendirecek olmasını bilmeliler. Dolayısıyla bu 1 günlük eğitimin, iyi hazırlanmış içeriği ile faydalı olduğunu düşünüyorum.

Son gün "Outsourcing" dersi vardı. Pek verimli geçmediğini üzülerek söylemek istiyorum, objektif olma adına. Fuat Sami isimli genç bir girişimci eğitmen olarak derse katıldı. Ancak sınıfın ihtiyacı olan bilgileri tatmin edici bir düzeyde veremedi. Kendisinin başarılı bir girişimci olması takdire şayan ancak belki de kendisi ile ilgili olmayan bir konuyu anlatmak üzere oradaydı. Genelde "melek yatırımcı" konusundan bahsetti. O konuda yaptığı iş nedeni ile gayet iyi bilgiler verdi. Ancak dediğim gibi outsourcing konusunun anlatımı yüzeysel kaldı. Buna bu kadar değinmemin sebebi; bir üst paragrafta da belirttiğim gibi dış kaynak konusunun çok önemli olması. Bence firmalar kendi konularındaki çalışmalar haricindeki tüm ihtiyaçlarını dış kaynaklardan temin etmelidir. Bu uzman desteği de olabilir, otomobil kiralama da olabilir, müşavirlik hizmeti de olabilir. Özellikle belirtmeliyim ki; tanıtım ve reklam hizmeti dahil!

Her firma kendi reklamını kulaktan dolma bilgilerle ya da ondan bundan görerek yapmaya çalışırsa -şu anda piyasada üzülürek gördüğümüz gibi- ciddi bir görsel ve işitsel kirlilik olur. Herkes kendi işini yapsın demek istiyorum kısacası.

Konuyu dağıtmayalım.
Bu modül de bu şekilde sürdü ve bitti.
Bize kalan ise yeni bilgiler, eleştirel bakış açısı ve yeni uzmanlarla tanışmış olmak oldu.

Bir Uzayperestin yolculuğu...

2010-09-15T04:52:00.000-07:00

Şu FriendFeed gayet ilginç bir platform olmaya başladı.
İnanılmaz insanları tanıma fırsatı buluyorum. Sanırım FF'yi Twitter'dan daha fazla sevmemin en önemli sebebi bu; yani paylaşımda bulunuyor olma imkanı. Bir şey paylaşıyorsun, yorumlanıyor, eleştiriliyor, böyle böyle çevre ediniyorsun sanal ortamda. Gözlemlediğim kadarıyla birçok kişi bu arkadaşlığı dış dünyaya da taşımış durumda. Belki bakalım ben de öyle yaparım.

Ama bu sıralarda en ilginç bulduğum kişi, uğraşısı nedeni ile Göktaşı.
Bence çok acayip bir şeyle uğraşıyor; teleskop yapıyor. Hikayesi websitesinde yazıyor aslında. İstatistik okumuş bir kadının deliler gibi çalışıp da birdenbire uzay yolculuğuna çıkması -hem de dünyada- pek mümkünmüş gibi gelmiyor kulağa.
Benim ilgimi çeken de bu oldu zaten. Tam hikaye için bakınız: http://fezamen.com/hakkinda/

Özellikle beni cezbeden şey ise bir proje oldu. Çocuklar için oluşturduğu bu projenin adı "İlk Teleskobum"
Siteyi muhakkak incelemenizi tavsiye ederim. TEGV ile yapmış olduğu çalışmalar da var.

Muhakkak desteklenmesi gereken bir proje olduğuna inanıyorum. Ben de buradan kendisine seslenmiş olayım; beni de projeye dahil edebilir tabi ki yapabileceğim bir şey olduğuna inanırsa :)

Bu konuda uzun uzun yazmak istiyorum aslında ama hani yaptığı iş benim için o kadar enteresan ki, merak eden herkesin kendisinin incelemesi gerektiğine inanıyorum. Bir de şimdi yanlış bir şeyler yazarım filan... Çünkü Seryum Oksit ile cilalama filan gibi aklıma dahi gelmeyecek şeyler ile yapılıyormuş teleskop.

O yüzden Göktaşı'nın ellerine sağlık diyor, bu çalışmalarında bir desteğe ihtiyacı olursa yanında olmak isteyeceğimi bilmesini istiyorum.

Bence de...

2010-09-14T02:31:00.000-07:00

Sabah kalktım kahvemi hazırladıktan sonra televizyonu açtım. İz TV'de o an beni çeken bir şey olmadığı için devam ettim ve Türkmax'a geldim. Hülya Avşar Stüdyosu'nda Merve İldeniz vardı. Belki hep aynı, eskimiş yüzlerin verdiği bıkkınlıkla, belki de gençliğimin çok sevdiğim şarkılarından Metin Arolat'ın söylediği "Dert Değil" klibinde oynadığı için izlemek istedim. (Hatta şu anda açtım klibi onun eşliğinde yazıyorum.)

Buraya yazmama neden olacak birtakım düşünceleri daha doğrusu yaşam tarzı var Merve'nin. Nasıl olmuş acaba, nasıl başarmış filan demeye hiç gerek yok. Kendisi anlattı zaten. Öyle ilginç bir hikaye yok aslında. Küçüklüğünden beri tarz olarak kendi hayalleri doğrultusunda yaşamış, bunun için üniversite diplomasını aldıktan sonra manken olmuş bir kadın. Ama hala öyle mutsuzmuş ki o zamanlar... "Bana ait olmayan bir hayatı yaşıyordum." diyor. En ilginç gelen cümle ise; "Bana öğretilenlerle yaşamak istemedim."

Düşünüyorum; birtakım fikirlerimizde benzerlik var. Bana göre kendisi daha marjinal yapıda. Çünkü bunu hayata geçirmiş. Gerçi aramızdaki yaş farkına bakarsak benim de onun yaşındayken aynı yerde olma ihtimalim yüksek. Benim belki işim, aile yapım, hepsinden de öte cesaretsizliğim gereği şu an itibari ile buna adım atmam zor görünüyor. Ancak, ev yaşantısında ve işten geriye kalan tüm anlarımda kendime göre yaşamayı görev edinmiş birisiyim. Nasıl diye sormayın, benim Merve kadar ilginç bir durumum yok. Ama en küçük örnek olarak AVM'leri gezmek gibi bir huyumun olmamasını söyleyebilirim. İhtiyaçlar dahilinde aylık gıda/temizlik alışverişini saymazsak eğer, öyle boş vaktimi değerlendireyim diye asla gitmem o mekanlara. Benim için hayat Eminönü'nde.

Orası kanlı canlı, yaşayan bir yer değil mi sizin için de? Ne bileyim, Tahtakale'ye çıkarken burnunuza gelen mis gibi kahve kokusu yüzünüzü gülümsetmiyor mu hiç? İçinizden bir "Oh, mis gibi koktu" demiyor musunuz sanki? Kesin diyorsunuzdur. Herkes bilir oradaki taze kekiğin kokusunu. Paketlenmemiş, mis gibi elinize alıp koklayabileceğiniz, esnafla ayaküstü iki lafın belini kırabileceğiniz bir yerden bahsediyorum. İkinci kez gidişinizde sizi tanıyan, "Vay ablam gelmiş, abim gelmiş" diyen bir canlılıktan... İyi değilse "Bu hafta sana keçiboynuzu vermeyeyim." diyen zihniyetten...

Böyle şeyler çok varoşça mı geliyor size?
Yazık o halde...

Utanç!

2010-09-13T03:28:00.000-07:00

Ne zamandır yazmıyorum. Evet, blog dediğin sürekli güncel tutulmalıdır. Zaten o kadar çok yazım birikti ki, neden girip de bunları yazmıyorum bilmiyorum. Bir keyifsizlik, bir buhran... Yeni bir iş kurmanın verdiği de heyecan var sanki. Şimdi ne alaka bir yandan buhran, bir yandan heyecan diyebilirsiniz. Ben de diyorum. Zaten onun yaşattığı sarsaklık beni engelledi gibi, buraya yazmak konusunda.

Neyse, şimdi peşisıra tüm yazılarımı yayınlamaya başlayacağım. Ama en önemlisi hemen şimdi olacak! O da beni utandırarak kendime gelmemi sağlayan sevgili Ali Saydam'ın sayesinde oldu.

Evet, yine bir skandala imza attım ve sürekli iletişimde olmaya özen gösterdiğim, yazdığım yazıları paylaştığım, bu 10.000 Kadın Girişimci Projesi'ni anlattığım Ali Saydam'ın taaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Mayıs ayındaki Marketing Türkiye yazısında benden ve bu projeden bahsettiğini yeni gördüm!

Durun yahu hemen kapatmayın sayfayı, bir anlatayım hele...
Ne anlatacaksam allasen! Girdim Marketing Türkiye'nin sitesine Ali Saydam'ın eski yazılarını okuyayım dedim, geldim "Helal olsun BP'ye" yazısına. Bir baktım ki Goldman Sachs diyor, Özyeğin Üniversitesi diyor, hatta İpek İlyasoğlu diyor!

Rezalet!
4 ay önce sen yaz, nezakette bulun e-postayla bilgi veren kadının adını ver, o yeni görsün iyi mi? Değil! Az önce nasıl bir özür postası yazdım anlatamam. Artık bir ümit bana anlayış göstermesini beklemek zorundayım.
Buradan da sesleneyim madem ki tekrardan. Ali Hocam, özür diler teşekkür ederim.
Ama bakın yani yazılarınızı dönüp dönüp okuyor olmasam hiç farkedemeyecektim. Hani belki burdan bir kanaat notu verebilirsiniz bana. Bir e-posta yazarken kızarır mı insan?

Yazı için aşağıdaki linkten "Dikkat "engagement management" geliyor!" altbaşlıklı yazıyı okuyunuz.

http://www.marketingturkiye.com/yeni/Yazarlar/Yazar_Detay.aspx?id=853

Yirmidört

2010-08-16T04:31:00.000-07:00

Bir gün kaç saatttir sorusunun cevabı geliyor değil mi aklınıza ben böyle deyince? Ama ben kadınlardan bahsediyorum. Tam yirmidört kadından. Hem de hayatımda daha önce hiç görmediğim yirmidörtlü. Aslında bu kadınlar seksenüç taneler ama ben henüz yirmidört tanesi ile tanışma şansını yakaladım.

Aynı ama bir o kadar da farklı bir amaç için bu kadar çok kadının bir araya geldiğini görmemiştim. Ya hayır, şimdi bana altın günlerinden filan bahsetmeyin! Hem siz hiç annenizin altın gününe Prof. Dr. Ali Beba'nın geldiğini gördünüz mü, kuzum? Hadi diyeceksiniz ki o erkek nasıl gelsin; e peki ya Özden Anık? Böyle elinde kısırla... Görmediğinize göre bırakında yazıma devam edeyim.

Bu kadar kadın "İşimi acaba nasıl daha iyi yönetebilirim?" sorusuna cevap aramak için buluşmuş. Aramızda 20 yıldır kendi işini yapan da var, daha evvel hiç bu işlere kalkışmamış ama bu eğitimi başlangıç saymış olanlar da. Ben iki yıldır çıktığım bu yolda ilerliyorum. Bu kısa süre zarfında bile bezdiğim anlar oldu. Tıpkı doğrularım olduğu kadar hatalarım da olduğu gibi. Ama bu sürede iki büyük şansım oldu. Bunlardan biri; onlara hizmet etme şansını bana veren müşterilerim... Çünkü başarının asıl kaynağı, size güvenen insanlardır.
Diğer bir şansım ise başvurumun kabul edilmesi ile dahil olduğum 10.000 Kadın Girişimci Projesi...

Bu projeden haberdar olduğumda biraz araştırayım dedim; hani önceden katılmış olanların isimleri, tecrübeleri filan. Aklımca değerlendirme yapacağım bakalım neymiş diye. Meğer ilk senesiymiş projenin Türkiye'de. Goldman Sachs bir süredir dünyanın birçok ülkesinde uyguluyormuş bu projeyi zaten. Bununla ilgili yazım için bkz: http://ipekilyasoglu.blogspot.com/2010/05/10000-girsimci-kadn-projesi.html

Xing üzerinden bir network seminerine katılmıştım. Orada Ertuğrul Belen; "Bir kişiyi tanıyor olmanız beş kişiyi tanıyorsunuz anlamına gelir ve bu beş kişinin her birinden de beşer kişi daha..." demişti. İnsanları tanıyor olmanın büyüsüne kapılınca sürekli yeni birileri ile tanışma ihtiyacı doğuyor insanda. Hele bizim toplumumuz için bunun ne kadar önemli olduğunu hepimiz biliriz. Televizyonda gördüğümüz bir ünlüyü bile tanıdığımızı iddia ederiz çoğu kez. "Geçende kimle tanıştım bil?" diye başlayan cümleleri hemen hepimiz duymuşuzdur. Hatta biz bile deriz "Var ya bu dizide oynayan benim ilkokul arkadaşımdı." Hatta hastaneye gideceksinizdir tanıdık birini ararsınız. Karınız doğuruyordur ama siz hala tanıdık bir doktorun, en olmadı hastabakıcının peşindesinizdir. O kadar mühim bir iştir birilerini tanımak.
Ama tabi bu noktada tanıdığın kişilerin potansiyeli filan gibi bir konu da gündeme gelebilir. Bu konuyu 10.000 Kadın Grişimci Projesi üzerinden değerlendirmek istiyorum. Burada önemli olan potansiyel müşteri olacak kişileri tanımak değil. Aksine herhangi bir konuda fikri alınabilecek, güzel paylaşımlarda bulunulabilecek dostlar edinmek. Aslında bu söylediğim tam da bu yazının temelini oluşturuyor. Bu proje sayesinde tanıştığım insanlarla belki bir gün çalışma fırsatı bulacağım ama bu sadece bir ihtimal. Kesin olan ise şu ki; çiçeklerimin bakımını danışabileceğim bir Bahar, en sevdiğim şey olan doğal ürünlerle ilgili bilgi alabileceğim bir Rana, ihalelere güvenle girilmesini sağlayan bir Nilgün, ne istersen temin edebilecek -ki en mühimleri turnak bakımı için olanlardır- bir Merve var artık hayatımda. Bu kadınları arasan bir arada bulamazsın! Düşünsenize metal aksamlar üreten bir kadın var. Kim o, Yeliz. Benim diyen internet arama motorları veremez size bu bilgiyi :)

Dolayısıyla eğitim-öğretim bir süre sonra ikinci plana düşüyor. Bunun yerini insan ilişikileri alıyor. (Bir de Feraye var, yurtdışı fuar organizatörü. Yurtdışına çıktığında beni de yanında götürecek, gezdirecek, söz verdi. Dedim size insan tanımak daha önemli diye :))

Kimileri "girişimci iş kadını" olmakla ilgili aldığım bu eğitimi eleştirebilir. Hatta "İpek şirket yönetmeyi bilmiyormuş" bile diyebilir. Ama bize ders veren öğretmenlerin büyük kurumlarda çalıştığı, hatta holdinglere danışmanlık yaptıkları gözönüne alınırsa bu düşüncelerin ne denli saçma olduğu görülebilir. Ne yani; koskoca bir holding finans konusunda birinden danışmanlık aldığında onlara "Aaaa ne ayıp, bilmeden holding yönetiyorlarmış!" diyebilir miyiz? Hiç sanmam. Hmm, bak şimdi farkettim, biz daha yolun başındayken aldık ya bu eğitimleri. Çoğundan bile önde sayılırız!

Ben 29 yıllık hayatımda olmasa da işte belki "hayat" hakkında fikir sahibi olduğum yıllardan bugüne anladım ki; öğrenmek her şeyin temelidir. Bilmiyor olabilirsin ama öğrenebilirsin. Sağlıklı insan beyninde kapasite yoktur. Ne kadar bilgi yüklersen o kadardır kapasiten. Öyle fizik profesörü olunmasından bahsetmiyorum tabi ki. Kitap okumazsan hangi kapasiteden bahsedebilirsin ki? Gazete okumuyorsan nerede kalır genel kültür. Onun için tasarımcıysan finanstan, bankacıysan edebiyattan, bakkalsan etten, kasapsan zerzevattan az da olsa anlayacaksın. En azından bir fikrin olsun be arkadaşım, öyle boş boş bakma yüzüme!

ipeki

Özyeğin'de 2. Modül'ün ardından...

2010-08-10T02:03:00.000-07:00

Çok yoğun bir haftaydı mı desem, yoksa modülün içeriği ağır geldi de ondan bize öyle geldi mi desem bilemedim. 10.000 Kadın Girişimci Projesi'nde bu modül "Muhasebe ve Finans" üzerine idi.
Çoğumuzun kafası karıştı. Hele ben bir ara böyle nerede olduğumu filan unuttum, idrak edemedim.
Bir de tabi konuyu bilmemekten ziyade; biz bu işleri nasıl kurmuşuz hiçbir şey bilmeden, onun verdiği bir şok da vardı.

Muhasebe öğretmeni Sayın Sezai Mandal, muhasebe konularını, evrakları, müşavirliği, vergiyi, ödemeleri falan anlatıyor, anlattıkça ben bayılıyorum. Çünkü dediğim gibi ben demek ki hiçbir şey bilmeden kurmuşum şirketimi. Bildiğin cahil cesareti. Bilanço okumayı bilmeden, muhasebecimden hangi evrakları isteyeceğimi düşünmeden. Ay sonunda ödeme ne kadar diye sor bitsin gitsin. Bizdeki sistem böyleydi.

Ben iki gün süren Muhasebe dersinden sonra komaya girmişken üstüne süper bir Finans öğretmeni olan Yrd. Dç. Kemal Saatçioğlu'nun dersleri başladı! (bilgi için http://www.ozyegin.org/hoca/yrd-doc-kemal-saatcioglu)
Ben artık ne yapsam da anlasam bu Finansal Fonksiyonları derken sınıfta öğretmenin yakaladığı sinerji pek bir hoşuma gitti. Birden ben Excel'de proje analizi yapmaya başladım. Hee, tabi kendi kendime yapacak kıvama gelmem için ohooooo! Neyse, Kemal Öğretmen söylüyor biz yapıyoruz filan. Eğlenceli de geçmeye başladı. Finans denen şeyi öyle a'dan z'ye kavramak zaten imkansız ama en azından ne olduğu hakkında bir fikrim var artık. Şirketimle ilgili bir değerlendirme yaparken ya da başkalarına bunu yaptırdığımda, ne olduğunu anlayabileceğim.

Zaten bu kadar sürede kimseyi finansçı veya süper pazarlamacı yapacaklarına dair bir iddiası yoktu Özyeğin'in. Ama artık ben kendi adıma söyleyecek olursam finanstan konu açıldığında aval aval bakmayacağım. (Eh, ne yapayım yani Güzel Sanatları bitirmiş biriyim ben anlamam ki o konulardan)
Bu bile benim için büyük bi artı oldu. Ama farkettim ki çok mühim bir konuda büyük eksiklerim varmış.
Peki itiraf ediyorum; meğer hiçbir şey bilmiyormuşum! Artık arkadaşlarıma neler danışmam gerektiğini, kimlerden ne konuda mentörlük isteyeceğimi biliyorum.

Yoksa zaten hepimiz işimizi iyi biliyoruz ve yapıyoruz değil mi?
Eee, o zaman burada ne işimiz var?

Television is a drug.

2010-08-01T10:47:00.000-07:00