Organiseren kan ik wel: voor het sjouwen zijn de hulptroepen al ingeschakeld en de eerste aankondigingen zijn de deur uit.

Het moeilijkste vind ik om te bepalen welke schilderijen ik zal laten zien en te koop zal aanbieden.
Ik heb mezelf al een beperking opgelegd: ik ga alleen mijn met acryl geverfde schilderijen ophangen.

Ikzelf heb voorkeur voor een 7-tal en heb daarnaast nog ruimte om meer schilderijen te laten zien.
Er is nog  keuze genoeg.

Help mij de keuze te bepalen voor nog 4 schilderijen en maak jouw voorkeur kenbaar.
Hoe? Klik hieronder een (of meer) schilderij(en) aan en schrijf bij reacties “Mijn keuze voor Open Huis 2012″

Ik houd je op de hoogte!

De eerste keer gaat plaats vinden op zaterdag 3 maart as:
ik doe mee met een eerste gezamenlijk Open Huis op het voormalig Groot Zieken Gasthuis terrein in Den Bosch.
En ik heb al een keuze gemaakt voor de schilderijen die ik wil laten zien:

Er is plaats om nog meer schilderijen te laten zien.
Help mij kiezen, klik hier

Goed op schema

Ik was zo trots op mijn website.
Samen met Tanja de Bie in het leven geroepen.

Mijn werk in een virtuele galerie.
Mijn exposities zichtbaar.
Een goed lopende zoekfunctie.
Een homepage natuurlijk.
En mijn blogs.

Drie jaar lang geen problemen.

Totdat MijnDomein, de host van mijn website, een platform ging migreren en mijn website van 12 op 13 februari 2012 aan de beurt was.

Geen schilderijen, beelden en exposities meer zichtbaar op de galerie pagina. Terwijl de foto’s en teksten in de database te vinden zijn. Zoals bijv: De Ruiter
Een gecorrumpeerde lay-out van de zoekresultaten. Zoals bijv. zichtbaar bij: De Ruiter
Geen uploadmogelijkheden meer voor foto’s.

ARRGGGHHHH

Dus op zoek naar een telefoonnummer van de helpdesk van MijnDomein. Dat telefoonnummer is niet gevonden. Klinkt net zoals bij (te) goedkope telefoonproviders…
Dan maar mailen.
En wachten op een antwoord.

Na 23 uur (binnen 24 uur) blijkt dat dat MijnDomein zich niet verantwoordelijk voelt.
Nog een e-mail.
Na 23 uur (binnen 24 uur) bericht MijnDomein dat de uploadmogelijkheden hersteld zijn.
Maar die zoekresultaten dan en mijn virtuele galerie?
Nog een e-mail …

Vandaag 17 februari 2012
is de lay-out van de zoekresultaten nog steeds een rommeltje
heeft Tanja de Bie de link van mijn virtuele galerie gehaakt aan een snel in het leven geroepen portfolio bij Behance.net
en wil ik

NU mijn oude vertrouwde website terug

met mijn zorgvuldig gearrangeerde schilderijen, beelden en exposities
met informatie en teksten over het ontstaan …

Tot ik in de ICT ging werken wist ik niet eens dat ik in auto’s geïnteresseerd was.
Maar zelf een lease-auto mogen uitkiezen en (laten) aanschaffen deed wonderen.

Die luxe tijden zijn voorbij en nu rijd ik in een braaf en trouw tweedehandsje.
Toch kijk ik nog steeds naar auto’s en van het vele file “rijden” tijdens mijn interim-managers bestaan en het naar achterkanten van auto’s moeten kijken, heb ik een tic overgehouden om op de achterkant te letten. De kont.
Want veel auto’s zijn aan de voorkant prachtig gesneden en vanaf de zijkant ziet het er ook wel flitsend uit. Maar bij heel veel kleinere auto’s lijkt het wel of ze zo ineens rigoureus doorgesneden zijn. Omdat ze anders te lang zouden worden? Dat levert voor mij geen sexy kontjes op.

Nu ben ik weer in een andere fase beland: die van de bestelauto. Mijn grotere schilderijen passen niet meer in mijn oude trouwe focus. Ik heb mezelf beloofd dat ik deze focus op zal rijden, met het voorbehoud dat ik niet langs de weg kom te staan en helemaal niet ‘s avonds. Dus ben ik me alvast aan het oriënteren op bestelauto’s, stammend uit het jaar 2007.

LELIJK.

Neus en kont!
En waar is de ABS en de airco en de verstelbare chauffeursstoel en en en
rijden mensen niet dusdanig vaak in hun bestelauto dat er veiligheidsmaatregelen nodig zijn? Hebben de bezitters geen behoefte aan een beetje comfort?

Zoiets als: ik denk in de kersttijd mijn jaarplan uit en zit met heel veel voorpret mijn painter-in-residence weken in Spanje uit te denken en realiseer me dan dat ik me voorgenomen heb dit jaar 2 exposities te organiseren.
DUS: moet ik het organiseren van de 1e tentoonstelling nu wel gaan starten. Ik pols twee mede-kunstenaars voor een open atelier in april dit jaar en zie dan in een e-mailbericht dat een andere collega al concreet iets aan het organiseren is. Ik sluit mij aan bij de datum, zaterdag 3 maart 2012, en  stort mij meteen op events aanmaken (facebook en linkedin), mijn webdesigner een nieuwe pagina aan laten maken en mede-GZG-gebruikers mobiliseren.

Lekker vooringenomen en gefocust vergeet ik door te vragen en loop vast in mijn aannames.
Ik ontmoet de eerste weerstand en ga door.
Steven Pressfield (“Do the work”) “zegt” dat je je niet, nooit moet laten tegenhouden door weerstand.
Na de 2e verandering in de omstandigheden (de details zal ik je besparen)
ga ik twijfelen en ik voel mezelf in mijn slechte gewoontes schieten: vastbijten en voor de troepen uitlopen.
Hoe oud was ik ook al weer?
Zo kan ik me wel weer gaan verdiepen in “Beslist gelukkiger” van  Maja Storch en met een goede balans tussen rationele en emotionele inzet mijn uitdagingen benaderen.
Let op je lichaamsseinen, emotioneel ervaringsgeheugen!

Allemaal mooi en aardig maar hoe kom ik daar achter en beslis ik dan?

Nog een goed advies: voordat we grote hoeveelheden energie in een doel steken, zouden we een aantal fundamentele vragen moeten stellen:
- wil ik dit wel echt
- geniet ik er wel van
- zal ik er in de toekomst ook nog van genieten
- is het de prijs die ik – en anderen – betalen wel waard
- zal ik, wanneer ik het volbreng, nog met mezelf kunnen leven?
En nu ook nog eerlijk antwoorden!

Dus als ik  leef met doelen, liefst een levensdoel waaruit alle anderen doelen vanzelf (?) voortvloeien zal ik regelmatig flow ervaren en een zelfstandig denkend, voelend en handelend mens in balans zijn …. (Mihaly Csikszentmihalyi)

Ik ga eerst maar weer eens vaker tot 10 tellen, een nachtje erover slapen, vragen en doorvragen, luisteren, om mezelf lachen en vooral meer genieten van de wereld om mij heen en van mijn eigen streken. Morgen is er weer een dag.

En zaterdag 3 maart zal er een fantastisch Open Huis zijn

Na de middelbare school, ik wist niet wat ik wilde worden, was ik directiesecretaresse  in een periode tussen twee bazen in. Ik zat na de postafhandeling en een beetje typewerk en het hele archief opgeschoond te hebbende de rest van de dag te breien. Al mopperend: ” Niks doen doe ik liever thuis”.

Daarna liet ik mijn kinderen in hun lagere schoolleeftijd, nadat ik van alles had aangeboden en verzonnen, zichzelf net zo lang vervelen en door hun nulpunt gaan, tot ze zelf op, nog betere,  ideeën kwamen. En  op eigen kracht overgingen tot actie. Op hun, zeldzaam voorkomende, vervelende dagen.

Burn-out: ziek worden van te veel te doen hebben.
De adviezen zijn bekend: neem tijdelijk een stapje terug; haal professionele hulp; kijk naar de oorzaken; zorg voor een echt nieuw begin.
Ik zou uit persoonlijke ervaring nog een paar adviezen willen toevoegen: ga iedere dag naar buiten, een half tot heel uur wandelen; doe yoga of ga zingen (ademhaling). EN ga kunst kijken, nog beter ga zelf kunst beoefenen. Met de hoofdregel: doe wat je doet rustig en met aandacht.

Bore-out: bijna ziek worden van verveling.
Minder bekend en erkend. Kan lusteloosheid, slapeloosheid, tegen je werk opzien, irritaties, laag zelfbeeld, veranderde eetlust, klachten als hoofdpijn, spierpijn , gewrichtspijn en steken in de hartstreek veroorzaken. Dat klinkt helemaal niet goed. En zie de oorzaak maar eens aan te pakken als het om je werk gaat.

Toch denk ik dat echt niets doen en ook helemaal niets weten te doen af en toe regelmatig voor niet al te lange tijd goed voor een mens is.
Om krachten op te kunnen doen voor nieuwe impulsen:  zoals Sterke Wanja uit het boek van Otfried Preussler zeven jaar op de kachel moest blijven liggen en zonnebloempitten moest eten tot hij sterk genoeg was om het dak van het huis omhoog te tillen, zodat hij daarna tsaar van Rusland kon worden.
Om zoals in  De creatiespiraal van Marinus Knoope beschreven wordt, te kunnen ervaren dat verveling een verdrongen behoefte aan stilte en inkeer is.

Of geef jezelf opdrachten met een duidelijk doel, waar je je geestelijke energie op kan richten, waarbij de feedback snel en duidelijk is en waarvan de uitdaging aansluit bij je huidige vaardigheden.
Om zo tot de Flow van Mihaly Csikszentmihalyi te komen en als mens te groeien.

Blijkbaar geeft iedere nieuwe fase, het nemen van een kruispunt, mij de behoefte aan een nieuw handboek. Een handboek dat mij houvast biedt en troost en nieuw inzichten en opluchting en licht en een glimlach op mijn gezicht tovert.

Fasen? Kruispunten?
Net als de zaken goed gaan, ik lekker in me vel zit en leuke contacten heb, begint er iets te knagen of te rammelen, verandert mijn omgeving. En gaat langzaam maar zeker mijn wereld op zijn kop staan. Als ik er middenin zit en er niet meer naar kan kijken, noem ik het een crisis, als ik weer iets lucht krijg, een adempauze, kan ik het zien als een kruispunt. Hoewel het toch ook dan wel als een soort door-het-oog-van-de-naald-gaan voelt. Zoiets als een geboortekanaal?

Ik kan het er behoorlijk benauwd van krijgen. Gelukkig kom ik iedere keer weer mensen op mijn weg tegen, in de werkelijkheid en in boeken, waardoor ik mij een tijdje kan laten begeleiden en die mij een nieuw vergezicht kunnen tonen. Zodat ik weer weet waar mijn weg heengaat.

En als je in levensfasen denkt en leeft dan zijn er dus best wel wat kruispunten te nemen.

Mihaly Csikszentmihalyi beschrijft het zo mooi: dat ieder mens haar flow haal uit haar werk en de mensen om haar heen.En datzelfde werk en diezelfde mensen om ons heen zoveel ellende voor ons kunnen veroorzaken. Met andere woorden hoe kom ik zo goed in me zelf te staan (autotelisch) dat ik me niet al te zeer laat afleiden door dat wat om me heen gebeurt (entropisch) en weg laat leiden van dat wat ik me had voorgenomen (focus).

Voor nu helpt mij het lezen van het boek Flow en het volgen van mijn jaarplan.

Wordt vervolgd