Islam in het Westen

"Arabische lente' of islamitisch vuur?

2011-12-19T17:38:00.001+01:00

Het kan niemand ontgaan zijn dat de elkaar opvolgende Arabische volksrevoluties een wereldhistorische gebeurtenis constitueren. Nooit en nergens ter wereld hebben zoveel mensen tegelijkertijd een zo radicale revolutie ontketend als die welke zich nu nog onder onze ogen voltrekt. Des te meer beschamend is daarom de onderkoelde reactie van het Westen.

Ik heb al eens eerder botweg verklaard dat de westerse wereld, die zichzelf begrijpt en definieert in termen van vrijheid en gelijkheid, moreel bankroet is, juist omdat het deze 'waarden' nooit echt innerlijk heeft omarmd. De westerse waarden worden constant en te pas en te onpas ingezet om vooral Anderen de les te lezen, te intimideren en te chanteren. Alsof de westerse politiek en samenleving het toonbeeld of de belichaming zouden zijn van deze verheven en abstracte 'waarden'. Ik plaats het woord 'waarde' telkens met opzet onder aanhalingstekens om te benadrukken dat we hier te maken hebben met een waarde in de zin van een economisch gecalculeerde waarde en niet in de eigenlijke zij van een in zichzelf waardige grootheid. men zegt ook weleens "vrijheid is een groot goed" en inderdaad is dat wat het is: een goed te midden van andere goederen.

Met goederen kan handel worden gedreven en daar is het Westen ontegenzeggelijk de grote meester in. Hier gelden geen metafysische begrippen als vrijheid, gelijkheid en rechtvaardigheid, maar eerder de meer aardse en concrete wetten van de economische evenredigheidscalculatie: een beetje geld in ruil voor mensenrechten? Geen probleem. Een vat olie voor keiharde dictatuur? Over de brug ermee!

Het is in deze context dat we de lauwe reactie van het Westen dienen te begrijpen als het gaat om de zogenaamde 'Arabische lente'. Die naam alleen al spreekt boekdelen, alsof men het woedende vuur van de onderdrukte Arabische moslimsmassa's wil doven met de groene en vochtige associaties van een bloeiende lente! Men wil met deze naam de revolutie domesticeren en bagatelliseren, als ging het om een onschuldig gefluisterd 'nee'.

Het Westen, dat de onderdrukking en het onrecht in de islamitische en Arabische wereld historisch en actueel op de kerfstok heeft, doordat zij als gevolg van de soms eeuwenlange kolonisatie, de islamitische samenlevingen heeft ontwricht en bij vertrek marionettenregimes heeft achtergelaten die zorgvuldig op eigen leest waren geschoeid, heeft behendig alle (mede-)verantwoordelijkheid van zich afgeschoven door oorverdovend stil te blijven. De in vergelijking veel minder beduidende Oranje Revolutie van Oekraïne kon aanspraak maken op veel meer sympathie en steun. De wind stond destijds anders en een goede handelaar waait met de meest gunstige winden mee.

De reactie van het Westen dient uiteraard concreet verklaard te worden vanuit de schroom voor een islamitische heropleving die weleens een politieke realiteit zou kunnen worden. Inderdaad is dit precies wat zich momenteel aan het voltrekken is: de islamitische intrede in en overheersing van het politieke landschap. De vraag is of het Westen zich werkelijk zoveel zorgen moet maken. Wie weet is een islamitische staat in ieder geval in staat om een samenleving te creëren die werkelijke vrijheid, gelijkheid en rechtvaardigheid voor de onderdaan kan garanderen. Echte moslims handelen namelijk niet met de waardigheid van de mens. Om dit laatste te beargumenteren is een ander artikel nodig.

Wetenschap zegt: 9/11 was samenzwering

2011-10-09T19:59:00.003+02:00

Al snel na de beruchte aanslagen van 11 september 2001, rezen bij velen serieuze vragen over de houdbaarheid van het officiële verhaal van de Amerikaanse autoriteiten. Het was echter ongepast om, in een toestand van collectieve verbijstering en rouw, samenzweringstheorieën te verkondigen. Maar al gauw doken letterlijk honderden filmpjes op internet die meer of minder
uitgebreid en gedetailleerd twijfels uitten over de mogelijkheid van een zo grote operatie zonder medeweten van ten minste de CIA en de FBI.

Er werden vraagtekens geplaatst bij elk detail van alle vier kapingen. Om maar een aantal dingen te noemen: ooggetuigenverklaringen uit nieuwsuitzendingen en radio- en telefoonopnamen werden aangehaald om te bewijzen dat brandweerlieden, politie en burgers grote explosies hadden gehoord vóór de instorting van de WTC-torens en WTC-gebouw 7. Vertraagde opnames van de crashes werden oneindig vaak herhaald om aan te tonen dat de torens te snel en te uniform instortten in plaats van langzaam en scheef. Honderden vragen rezen bij de kritische mens en zelfs bij sommige nabestaanden van de slachtoffers.

De Amerikaanse autoriteiten konden dit niet negeren en kwamen met een officieel rapport waarin de verklaring naar voren werd gebracht dat de Twin Towers waren ingestort door de zeer hoge temperaturen ontstaan bij de verbranding van de grote hoeveelheid kerosine. Dit ging zeker niet op voor gebouw 7 dat op een relatief grote afstand stond en geen aanzienlijke schade leek te hebben. Men bleef twijfelen aan het officiële verhaal en de samenzweringstheorie werd weggewuifd als een psychologisch begrijpelijke en natuurlijke reactie na een zo traumatische gebeurtenis.

De film hierboven belicht het dossier vanuit een uniek perspectief. Het is geen amateuristisch werk ontsproten aan de breinen van fantasierijke en ontevreden anarchisten die altijd tegen het systeem zijn en elke gelegenheid aangrijpen om hun onvrede te botvieren. Het is integendeel een evenwichtig en bovenal wetenschappelijke presentatie van de meest dringende vragen die een mens met gezond verstand zou moeten stellen. Zonder vooruit te lopen op de film, zou ik zeggen: kijk je ogen uit en vergeet vooral niet dat het harde wetenschap is die spreekt. Mocht je het toch niet geloven, kijk dan vooral het laatste stukje nog eens: daarin wordt vanuit psychologisch perspectief niet de samenzwering verklaard maar het ongeloof van mensen die met harde feiten worden geconfronteerd. De geschiedenis heeft ons vele illustraties van grote samenzweringen gegeven. Is het dan zo ongeloofwaardig wanneer de samenzweerder in dit geval de machtigste mogendheid is? De tien jaar na 9/11 hebben de samenzweringstheorie niet ondermijnd maar juist bekrachtigd.

De interessantste vraag die ná het zien van de film opkomt is: wat betekent dit alles nu? Deze vraag laat ik graag op eenieder inwerken, omdat eenieder hem voor zichzelf moet beantwoorden.

Revolutie in Egypte: een taaie dictatuur

2011-01-28T13:44:00.011+01:00

Recentelijk schreef ik op dit blog dat na de revolutie in Tunesië Egypte spoedig zal volgen. Ruim een week geleden gebeurde dit en terwijl ik dit schrijf kijk ik naar Al-Jazeera en zie ik dat de chaos die vanmiddag begon elk moment in een bloedbad kan uitlopen. Hoe te schrijven over een zich voltrekkende revolutie met bijbehorende chaos en bloed? Het is alsof iemand tijdens de lynchpartijen van de Franse Revolutie iets zinnigs probeert te zeggen.

Eerst even terug! De Tunesische revolutie was zeer onverwacht en inderdaad leek het logischer dat Egypte het voortouw zou nemen. Egypte stond immers al jaren op exploderen. Zo bezien is Tunesië de katalysator gebleken van een zware motor. Egypte is geen Tunesië. De leefomstandigheden zijn vele malen slechter en de bevolking is vele malen groter. De aard van het regime is ook iets anders. Een grote reus heeft nu eenmaal tijd nodig om op gang te komen. Maar als het zover is, dan is er geen stoppen aan en zijn de gevolgen niet te overzien, zoals thans het geval. Niemand weet welke kant het op zal gaan.

Dat de belangen groter zijn en de internationale verhoudingen complexer liggen maakt dat het belang van de Egyptische revolutie moeilijk te overschatten is. Egypte is de grootste en belangrijkste Arabische bondgenoot van het Westen en stilzwijgend van Israël. Dat heeft alles te maken met de strategische ligging van het land, namelijk op de grens met Israël en het olierijke golfgebied. En ook het Suezkanaal is van zeer grote strategische waarde. Verder geldt Egypte als een belangrijke speler in het zogenaamde vredesproces tussen Israël en de PLO.

Naast deze geopolitieke kwesties hebben we te maken met een zeer interessante interne politieke dynamiek. De val van de bevriende Tunesische dictator leidde in het Westen tot kopzorgen maar geen acute migraineaanvallen. Dat is omdat duidelijk was dat het geen islamitische revolutie betrof en dat niet gevreesd hoeft te worden voor de vestiging van een islamistische staat. In Egypte ligt de zaak anders. De demonstraties zijn weliswaar niet zuiver islamitisch geïnspireerd en lijken over het algemeen niet veel te verschillen van die in Tunesië. Het meest voor de hand liggende alternatief in Egypte is echter overduidelijk islamitisch.

De Moslim Broederschap is de belangrijkste oppositiebeweging in Egypte en zij heeft een internationale werkingssfeer en een lange geschiedenis die in de jaren '20 van de vorige eeuw in Egypte begon. De beweging is zeer populair en vult reeds decennialang het sociale vacuum dat de zich verrijkende dictatuur heeft achtergelaten. De Moslim Broederschap is aanwezig op alle niveaus en is doorgedrongen tot in de fijnste haarvaten van de maatschappij: het ís de maatschappij! De populariteit ervan is de laatste jaren sterk toegenomen en men verlangt naar een islamitische oplossing voor de grote politieke en sociale problemen. De overgrote meerderheid van de Egyptenaren zijn zeer godsdienstige mensen.

In dit licht zijn de zorgen van Israël goed te begrijpen. Men vreest dat het komende regime de vredesverdragen zal ontbinden en dat Hamas aan steun zal winnen. Hamas heeft zijn oorsprong in de Broederschap. Men is ook bang dat de revolutie overslaat naar het andere land waar Israël een vredesverdrag mee heeft, Jordanië en natuurlijk naar alle andere landen om Israël heen. Des te verwonderlijker is het dat de VS, ofschoon laat en mondjesmaat, zich achter het Egyptische volk lijkt te scharen en zich steeds scherper tegen de grote vriend-dictator Mubarak keert. Op dit moment dringt de VS aan op een "onmiddellijke en vreedzame transitie" van de macht. Daartegenover staat dat men Mubaraks aftreden niet publiekelijk eist.

De verrassende houding van de VS, waar zelfs de top van de Republikeinse Partij achter staat, lijkt mij daarom vooral te maken te hebben met economische overwegingen. Men maakt zich op dit moment vooral zorgen om eventuele economische consequenties van de aanhoudende chaos. De financiële crisis is nog nauwelijks verwerkt en een disfunctionerend Suez-kanaal betekent een tekort aan olie, hoge olieprijzen, stagnerende wereldhandel, vallende koersen en crashende beurzen. De olieprijs bedraagt nu al boven de 100 dollar per vat en alle beurzen voelen de impact. Een andere verklaring ligt mijns inziens in het vertrouwen van de VS dat de macht van de Broederschap binnen de perken kan worden gehouden door het leger en de andere oppositiepartijen. Vanmiddag meldde Al-Jazeera English dat de Amerikaanse legertop nauwe contacten onderhoudt met de collega's in Egypte.

Op dit gevoelige moment is het echter gepaster om nog een blik te werpen op de zeer dringende situatie in Caïro en elders. Tot nu toe zijn de grootschalige demonstraties vreedzaam verlopen en de antiregimedemonstranten hebben constant het vreedzame karakter benadrukt. Men eist vanaf dag één het opstappen van Mubarak. De twee late speeches van Mubarak, die magere beloften behelzen, konden de miljoenen niet geruststellen. Vandaag gebeurde dan iets wat weinigen hadden verwacht.

Mubarak lijkt te hebben beseft dat hij vóór aanstaande vrijdag moet handelen wil hij zijn positie behouden. Men had namelijk voor vrijdag nóg grotere protesten gepland. Mubarak gaf daarom vanmiddag rond 14u lokale tijd opdracht aan enkele duizenden partijleden, veiligheidsmensen, politieagenten en omgekochte knokploegen (bekend onder de Egyptische naam Baltagiyyah) om de honderdduizenden demonstranten op het Tahrirplein (Bevrijdingsplein, niet Vrijheidsplein!) aan te vallen met stenen, messen, zwaarden en later zelfs met molotovcocktails. Enkele tientallen van deze Baltagiyyah bestormden op middeleeuwse wijze het plein op kamelen en paarden! Dit alles had tot doel om angst te zaaien en de demonstranten te intimideren opdat zij het plein zouden verlaten en naar huis terugkeren. Dit was ook de constante boodschap van het regime op de Egyptische staatstelevisie.

Tot nu toe hebben de vreedzame demonstranten de aanvallen van vandaag moeten bekopen met 3 doden en ruim 1500 gewonden. Dat zijn de cijfers van het ministerie van gezondheid, maar wie de beelden heeft gezien moet daar sterk aan twijfelen. Demonstranten zelf spreken van tientallen doden en gewonden die ze zelf moeten verzorgen, aangezien het regime geen enkele ambulance laat rijden! Bij die aanvallen hebben de demonstranten enkele van de Baltagiyyah aangehouden, waarbij bleek dat deze inderdaad id-kaarten bij zich droegen die duidden op lidmaatschap van de regeringspartij, politie of veiligheidsdiensten. Op Al-Jazeera kon men live zien hoe de demonstranten deze lieden arresteerden en de id-kaarten voor de camera omhoog hielden. Sommigen van hen waren omgekochte burgers die verklaarden 50 Eg. Ponden van aan de regeringspartij verbonden zakenlieden te hebben ontvangen. De staatstelevisie liet van dit alles niets zien en bleef spreken van "grootschalige tegendemonstraties" van Mubarak-liefhebbers.

De cruciale factor in de gebeurtenissen wordt gespeeld door het leger. Dit was zeker het geval in Tunesië waar het leger ondubbelzinnig aan de kant van de massa stond. Enige dagen geleden stelde Mubarak snel enkele bevriende ex-generaals aan op cruciale politieke posten, zoals het ministerie van binnenlandse zaken en het vice-presidentschap. Toen het veiligheidsapparaat afgelopen vrijdag faalde om de demonstraties met alle geweld en 100 doden te breken, trokken deze zich verrassend en zeer snel terug en maakten plaats voor het leger. Het leger werd daarop warm onthaald door de demonstranten omdat zij deze beschouwden als beschermers, zoals in Tunesië. Het leger positioneerde zich in niet al te grote getallen op essentiële plaatsen zoals het Tahrirplein en het bleef vier dagen rustig. Men was trots op het leger dat traditioneel kan rekenen op veel respect van het Egyptische volk. Tot het moment van de chaos vandaag.

In plaats van de demonstranten te beschermen tegen de Baltagiyya op het moment dat deze hun middeleeuwse aanvallen begonnen, hield het leger zich afzijdig. Het plein telde naar schatting 200.000 demonstranten terwijl er slechts 2 tanks en enkele gepantserde wagens waren gestationeerd. De chaos werd alsmaar groter terwijl men via de lens van Al-Jazeera en andere zenders met verbazing enkele soldaten op het dak van het nabijgelegen museum passief zag toekijken. Ook toen de molotovcocktails het museum in werden gegooid en het onschatbare erfgoed in vlammen dreigde op te gaan, deed men niets. Het bleek al gauw dat het gerespecteerde leger het volk had verraden. Dit is iets wat zelfs op dit moment begrijpelijkerwijs niet tot de meeste Egyptenaren wil doordringen. Men kan zich niet voorstellen dat het leger, dat Egypte tegen Israël had beschermd, de vreedzame demonstranten laat afslachten door het criminele gevolg van een corrupt regime. Wie echter bedenkt dat de top drie van het regime allemaal ex-generaals zijn, kan het niet ontgaan dat het leger medeplichtig is aan het complot tegen de onschuldige burgers.

De VS heeft de rol van het leger goed geïnterpreteerd toen ze verklaarden dat deze een afwachtende houding aannam om te zien of Mubarak erin zou slagen de touwtjes weer in handen te nemen. Mubarak voert zijn laatste slag en is bereid het hele land in vlammen te laten opgaan voor zijn zachte zetel waar hij na 30 nog geen genoeg van kan krijgen. De aanvallen op de demonstranten zijn niet minder dan misdaden tegen de menselijkheid en ik hoop hem binnenkort in Den Haag op de andere zachte zetel te mogen aanschouwen: de zetel van Milosovic.

En terwijl ik dit bericht wil afsluiten, hoor ik geweerschoten en meldt Al-Jazeera dat de demonstranten op het Tahrirplein zojuist zijn aangevallen met 'levende kogels' en dat er 4 doden en vele gewonden zijn gevallen. Het leger doet wederom niets! Een massaslachting vindt onder de ogen van de wereld plaats. Ik ben benieuwd of de zogenaamde 'internationale gemeenschap' net zo ijverig Mubarak zal vervolgen als al die andere niet-bevriende dictators.

Revolutie in Tunesië: wederom ontmaskering van het Westen

2011-01-18T21:11:00.010+01:00

Toen in de zomer van 2009 duizenden Iraniërs de straat op gingen om te protesteren tegen vermeende verkiezingsfraude van de zittende president Ahmedinejad, stortte het Westen zich massaal op de gebeurtenissen en liet geen middel na -- inclusief Twitter -- om de protesten te laten omslaan in een revolutie, opdat het islamitische regime kon worden afgezet. Zowel politiek als media zetten zich ijverig in om de protesten een geest van democratie en vrijheid in te blazen. De protesten werden spoedig in de kiem gesmoord en men ging over op demonisering van het regime door beelden en foto's van bebloede demonstranten wekenlang de ether rond te laten gaan. Het hielp allemaal niets: Ahmedinejad zit er nog altijd, geen vuiltje aan de lucht!

Contrasteer het bovenstaande met de verse gebeurtenissen in een andere (ditmaal een bevriende seculiere) dictatuur: Tunesië.
Ruim vier weken geleden stak de 27-jarige Tunesiër Bouazizi zichzelf voor het parlementsgebouw in brand. Aanleiding: zijn groentekarretje werd in beslag genomen door de politie waardoor hij zijn broodwinning verloor. Bouazizi was een afgestudeerde die net als duizenden andere jongeren moest accepteren dat zijn academische graad hem niets had opgeleverd in een land waarin de president Zine al-Abidien bin Ali samen met zijn maffiose familie alle rijkdommen van het land naar zich toe had getrokken. Hierop ontstak de spontane woede van de Tunesische jongeren met als resultaat vier weken lang demonstraties tegen onderdrukking, armoede en uitzichtloosheid. Het voorlopige resultaat is 78 doden en een gevluchte president. Daarmee is binnen een recordtijd (bijna) een einde gekomen aan 23 jaar dictatuur: een wereldhistorische gebeurtenis, eentje die de aandacht verdient van het 'vrije' en 'democratische' Westen, zou je zeggen...

Deze gebeurtenis is onvergelijkbaar groter en belangrijker dan de verkiezingsprotesten van 2009 in Iran. Ten eerste omdat het de eerste is in de Arabische wereld sinds de onafhankelijkheid van de Westerse onderdrukkers in de jaren '50-'60. Ten tweede omdat het een spontane volksrevolutie is die de kracht van een vrij volk demonstreert en dus vergelijkbaar met de eeuwenlang bejubelde Franse Revolutie (die in wezen een broodrevolutie was die veel bruter verliep). En tot slot omdat het een zeer belangwekkende precedent representeert met mogelijk grote gevolgen voor de gehele Arabische wereld en bijgevolg de hele wereld. We hebben de afgelopen dagen reeds 12 vergelijkbare zelfmoordpogingen gezien, waarvan de laatste vandaag (een 50-jarige advocaat) in Egypte daadwerkelijk met de dood is afgelopen. De Arabische dictators wisten niet hoe snel ze zichzelf moesten behoeden voor eenzelfde lot als dat van Zine al-Abidien bin Ali en begonnen onmiddellijk verlichtende maatregelen te nemen om hun onderdrukte volken te paaien. Prijzen en belastingen gingen hard omlaag. De storm is nog niet voorbij en de Arabische volkeren beginnen licht aan het eind van de zeer lange tunnel te zien en hebben Tunesië als voorbeeld. Er is niet veel voor nodig om de lijdende Arabische volkeren in één keer tot ontploffing te brengen: zij leven immers reeds decennialang in vernedering, zowel van buitenaf (Westen en Israël) als van binnenuit (dictatuur).

Om terug te komen op het kernpunt van deze bijdrage: waar blijft de Westerse blijdschap om deze unieke en onverwachte vrijheidsrevolutie in een land en regio waar dit praktisch onmogelijk werd geacht? Waar blijft de media-aandacht en de politieke steun aan het Tunesische volk dat weliswaar heeft afgerekend met de dictator maar nog steeds niet af is van de dictatuur? Waar blijven de foto's en beelden van de 78 overhoop geschoten demonstranten. Op YouTube vindt men veel meer en wredere beelden uit Tunesië dan die van de stervende Iraanse demontrante Neda die destijds een waar internetfenomeen was geworden. Waar blijft het internetfenomeen Bouazizi (en de andere 77) die in zijn eentje een einde maakte aan een 23-jarige dictatuur?

De reactie uit het Westen is vergelijkbaar met een grafstilte, en inderdaad hebben we met een dode te maken, namelijk moraliteit. Moreel bewustzijn (geweten) is in het Westen een zeer langzame en stille dood gestorven, alle normen- en waardenflauwekul ten spijt. Men heeft altijd de mond vol van vrijheid en bedoelt eigenlijk "vrijheid voor ons" en eerder "vrijheid voor mij". Als het aankomt op werkelijke vrijheid voor onderdrukte volkeren die we niet zo mogen, dan is vrijheid ongewenst. Frankrijk, tot enkele dagen geleden nog het meest 'bevriende' land met Tunesië, heeft de gevluchte 'vriend' en ex-president de toestemming geweigerd om op haar bodem te landen. Niet omdat het een dictator betrof, maar omdat Frankrijk feilloos aanvoelde dat hij had afgedaan en niet meer van nut kon zijn. Bin Ali moet een zeer pijnlijke dolksteek in zijn rug hebben gevoeld. Uiteindelijk stemde het nog corruptere Saoedi-Arabië toe de met 1,5 ton goud en 20 miljard euro gevluchte despoot en zijn even corrupte vrouw te ontvangen.

De VS, die nooit nalaten hun neus in andermans zaken te steken, volstonden met een nietszeggend commentaar waarin men kon melden dat men "de wil van het Tunesische volk respecteert". Als dat zo was dan hadden de VS Tunesië moeten binnenvallen en niet Irak. Maar het is natuurlijk geen geheim dat Tunesië een NAVO-basis herbergt en een VS-vliegdekschip in de nationale wateren heeft dobberen. Ook is het geen geheim dat het Tunesië van Bin Ali in het Westen werd beschouwd als zeer nuttige bondgenoot en buffer tegen het 'islamitisch fundamentalisme'. Of dit zo blijft moeten we afwachten, want het politieke steekspel tussen de dictatoriale partij van Bin Ali en de overige echte en marionettenoppositie is nog in volle gang. het Tunesische volk laat in ieder geval blijken politiek zeer bewust te zijn getuige de opnieuw oplaaiende demonstraties tegen de oude garde die met buitenlandse hulp en achterbakse politiek nog altijd probeert de touwtjes in handen te houden. Vele in het verleden door Bin Ali verbannen politici, onder wie de islamistische Rachid Ghannouchi (Londen) en mensenrechtenactivisten hebben reeds verzekerd op korte termijn naar hun land teug te keren om mee te werken aan een nieuw Tunesië.

Ik weet zeker dat het Westen op de achtergrond zeer zenuwachtig is en alle politieke middelen inzet om de dictatuur in Tunesië te beschermen. Men wil namelijk geen Iraanse revolutie à la Khomeini. Het feit dat men niet militair heeft ingegrepen (zoals in de jaren '90 in Algerije) geeft aan dat men zich geen zorgen maakt om een islamitische revolutie. Dat is een geruststelling, maar eentje van korte duur. Alle wijzers in de Arabische wereld wijzen namelijk in eenzelfde richting: Islam! Zo niet in Tunesië dan in Egypte. De tijd zal het leren, maar of het Westen het ooit zal leren...? Ik betwijfel het.

Wikileaks: het geweten van het digitale tijdperk

2010-12-06T04:07:00.007+01:00

Het belang van het verschijnsel Wikileaks is onmogelijk te overschatten in een tijdperk waarin macht synoniem is geworden met informatie.

Alleen al de officiële wereldwijde reacties, zowel naar inhoud als felheid, duiden op een gebeurtenis van tsunami-achtige proporties. Hooggeplaatste politici in de VS (zoals de knettergekke Sarah Palin), Saoedi-Arabië (corrupte oliesjeiks) en Zweden hebben inmiddels gevraagd om het hoofd van Wikileaker Assange: de heksenjacht is reeds volop aan de gang en geen middel wordt geschuwd om de man en zijn organisatie de mond te snoeren.

Hoe is het mogelijk dat het publiceren van (tot nu toe) enkele honderden notities, afkomstig uit VS-ambassades, zulke Middeleeuwse rabiate reacties uitlokt in vergelijking met de relatief milde impact van de honderdduizenden militaire logs aangaande de bloedige, eindeloze en zinloze oorlogen in Afghanistan en Irak? Het antwoord ligt in de aard der informatie.

De informatie uit de ambassadeverslagen is van een andere aard dan alle eerder door Wikileaks gepubliceerde documenten. Zij bevat naast gevoelige feiten rondom bepaalde gebeurtenissen vooral de denkwijze van een op hol geslagen onbeschaamde supermacht die zich, mede door de inschikkelijke en slaafse houding van andere landen, een geïncarneerde god op aarde waant. Dit blijkt uit de neerbuigende en beledigende toon waarop het andere naties en leiders heimelijk bejegent, maar vooral ook uit de corrupte aard van zijn werkingsmechanismen.

Natuurlijk heeft een verstandig mens altijd zijn bedenkingen bij het gedrag van een supermacht, maar de toegevoegde waarde van Wikileaks is de directheid waarmee het de wereldbewoner confronteert met het door en door smerige karakter van een immorele wereldorde, die inderdaad als orde van incestueuze machtsstructuren aan elkaar hangt; iets wat in elk afzonderlijk land wordt weerspiegeld door nepotisme, privileges en het rouleren van prestigebaantjes. Die directheid bestaat erin dat het nu geen aantijgingen of complottheorieën betreft die weersproken kunnen worden door het 'officiële verhaal', maar het officiële verhaal zelf zoals zij in ongekuiste waarheid luidt! Die waarheid betreft ook niet alleen de VS maar deze zijn wel de spin in het web en wat hen treft, treft ook alle anderen.

De ernst van de situatie wordt helaas weerspiegeld door de apathische reactie van de wereldburger, die inmiddels zo diep in een corrupt systeem is ondergedompeld dat de onthulling ervan zonder gepaste reactie zijnerzijds geheel aan hem voorbijgaat. Waarom komt niemand op voor Wikileaks? Waarom zien we geen wereldwijde protesten voor ambassades en regeringsgebouwen? Waarom worden er geen internationale rechtszaken gestart tegen diegenen van wie duidelijk is geworden dat ze op een of andere manier crimineel zijn? Het antwoord daarop is dat we met zijn allen, bewust of onbewust, gewild of niet, onderdeel zijn van die wereldorde. We vinden het normaal dat politici liegen, bedriegen, manipuleren, zich misdragen en misdaden plegen: dat hoort nu eenmaal bij de macht. Eigenlijk hopen we stiekem dat Wikileaks snel wordt opgerold zodat we onszelf geen ongemakkelijke gewetensvragen hoeven te stellen.

Wikileaks brengt de ongemakkelijke waarheid naar buiten en een ieder in wie enig geweten huist moet een diepe sympathie voelen voor de heldhaftige wijze waarop gewone mensen een oppermachtige globale politieke constellatie op haar corrupte grondvesten doen schudden en in de toekomst hopelijk ook breken. Ik stel voor een 'Wikiprijs van het Geweten' in het leven te roepen en de eerste daarvan per direct aan Assange en Co uit te reiken; voor de komende 50 jaar op rij!

Wilders, de rechtspraak en de media

2010-10-26T12:08:00.004+02:00

De onhoudbaarheid van Wilders' positie was voor eenieder met voldoende gezond verstand onmiddellijk duidelijk, maar dit neemt niet weg dat dit telkens opnieuw moet worden bevestigd.

In de afgelopen weken hebben wij een typisch Nederlandse gang van zaken mogen aanschouwen, ditmaal echter op een institutioneel niveau dat traditioneel het respect en aanzien geniet van de bevolking, namelijk de rechterlijke macht.

Het 'fenomeen' Wilders heeft niet alleen voor enorme verwarring gezorgd in politiek en maatschappij, maar thans is vast komen te staan dat ook de mensen die voor verstandig en wijs doorgaan voor deze verwarring zijn gezwicht.
Rechters en rechtbanken struikelen over een man en een camera. Kennelijk heeft dit instituut de afgelopen decennia zich in een donkere niche opgehouden en weinig contact gehad met de als maar verder gemediatiseerde samenleving.

In het sinds kort lopende Wilders-proces zijn door de rechterlijke macht zo veel en zulke domme fouten gemaakt dat ik me begin af te vragen hoe dit land überhaupt staande wordt gehouden. Men moet zich denk ik ernstig zorgen gaan maken over de stabiliteit van een land dat zich zo gemakkelijk door triviale incidenten laat meeslepen.

Of is dat te ver gezocht en hebben we te maken met een politiek spel achter de rechterlijke schermen? Bij mij begint het vermoeden post te vatten dat men simpelweg niet verder wil met de vervolging van Wilders, om maar de schijn van een politiek proces weg te poetsen. Het lijkt erop dat er mensen zijn die het proces reeds in zijn embryonale staat willen laten doodbloeden. Het OM, dat mensen gewoonlijk voor de rechter daagt en straft, eist vrijspraak. Niet verwonderlijk wanneer men verneemt dat één van de huidige officieren van justitie in eerste instantie de zaak niet ontvankelijk achtte en Wilders weigerde te vervolgen! Het lijkt er ook op dat men de zaak publiek wilde behandelen opdat de Wilders-fans zou worden getoond dat de rechtspraak niet partijdig is en dat zij gerust weer op haar kunnen vertrouwen.

De heren Moszkowicz en Wilders valt hier weinig te verwijten, afgezien van de kinderachtige uitlating van de laatste, dat een veroordeling ondermijnend zou zijn voor de geloofwaardigheid van de rechtspraak: "Spreek mij vrij, anders bent u ongeloofwaardig". Moslims moeten incasseringsvermogen tonen als ze massaal worden beledigd, maar Wilders mag geen geblondeerd haartje worden gekrenkt.

Wat ik in het begin van dit artikel 'typisch Nederlands' noemde is de altijd aanwezige neiging, versterkt door de media, om altijd af te wijken van de hoofdzaak en langzaam te verglijden in onbenulligheden waarbij het discours op een gegeven moment volledig verward overkomt. Want gaat het bij dit proces niet om de 1 miljoen slachtoffers van belediging en haat zaaien? Waar is hun stem? Een feit dat naar mijn mening en ervaring als moslim helemaal niet bewezen hoeft te worden, maar dat uiteraard wel juridisch moet worden aangepakt. Aristoteles zei eens: "Het behoort tot de wijsheid dat men weet wanneer wél en wanneer niet een bewijs vereist is." De moslims worden in de media overstemd door de kinderachtige Wilders, de verwarde rechters en de verontwaardigde zogenaamde 'getuigendeskundige', die noch deskundig noch geloofwaardig is om te getuigen in een zo belangrijke zaak. De heer Janssen is een controversiële Arabist die in academische kringen maar weinig respect verdient: hij is een man die het met zijn wetenschappelijkheid niet zo nauw neemt. Ik heb hem in een lange e-mailwisseling inzak de islam persoonlijk meermaals op demagogie en verdraaiing van feiten mogen betrappen.

De media is waarlijk een circus dat los gezongen is van zijn oorspronkelijke functie: de bewaking van de democratie. Zij werkt inmiddels ondermijnend door sensatiezucht, welke inderdaad slechts bevredigd kan worden door trivialiteiten groot en hoofdzaken klein te maken. Zelfs de publieke omroep, die met gemeenschapsgeld wordt gefinancierd en dus nog meer verantwoordelijkheid draagt, is verworden tot oppervlakkig retorisch geleuter met een sterke neiging naar simplificering en de eerder genoemde 'verglijding' in trivialiteiten. Waarom wordt daar geen stem gegeven aan de aanklagende partij? Wilders is wederom iedereen te slim af en is hij erin gelaagd binnen korte tijd van verdachte in slachtoffer te veranderen. Ik kan mij niet onttrekken aan een vergelijking met Israël: oorlogsmisdaden begaan en slachtoffer spelen. Deze vergelijking is niet vergezocht als men bedenkt dat Wilders een grote vriend is van deze schurkenstaat en zelfs zijn advocaat liet zich onlangs in Pauw en Witteman ontvallen dat een zeker lid van de rechtbank "geen vriend is van Israël". Hij zag de domheid ervan in en haastte zich om de uitspraak te nuanceren door onmiddellijk toe te voegen dat dat "er niet zoveel mee te maken heeft, maar toch...".

Dit alles laat, wat mij betreft, zien wat er op de stille achtergrond van het Hollandse circus wél van belang is: een strijd tussen de islam en de zeer machtige krachten van het internationale zionisme dat overal op aarde in politiek, economie, media en recht is geïnfiltreerd. Wilders is een agent-provocateur van Israël en in Europa zien we synchrone bewegingen van het zionisme dat moslimhaat predikt. De nazaten van de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog zijn uit op wraak, niet op de dader, maar op een ander slachtoffer: de moslim. De geschiedenis herhaalt zich inderdaad, maar ervan leren doen slechts enkelen.

Negen jaar na '9/11'

2010-09-12T07:05:00.002+02:00

Een balans mbt de verhouding islam-Westen na '9/11' had al vrij snel opgemaakt kunnen worden. Immers de VS begonnen binnen twee jaar daarna twee grote oorlogen tegen twee islamitische landen die dat niet konden gebruiken. Afghanistan lag al decennialang plat en Irak leed sinds de Irak-Iran-oorlog een moeizaam bestaan met twee VS-invasies en allerlei embargo's die tot de dood van miljoenen hebben geleid.

De twee oorlogen woeden nog steeds en we weten inmiddels allemaal met welke intenties ze gevoerd worden en tot welke resultaten ze hebben geleid.

Maar naast deze regelrechte diabolische agressie van het Westen hebben we sinds '9/11' ook een duidelijke verrechtsing en een toenemende intolerantie kunnen waarnemen jegens de islam en moslims in het Westen. De haviken, opportunisten en handelaren in angst zijn erin geslaagd met een simpele boodschap en Nazi-achtige propagandatechnieken het verband te leggen tussen islam en terrorisme, alle verstandige tegengeluiden ten spijt.

Wilders sprak gisteren in New York in termen van eenvoudige en clichématige tegenstellingen tussen het Westen en de islam: Vrijheid-onderdrukking, tolerantie-intolerantie, vrede-geweld, enz.. Datzelfde riedeltje wordt al jaren afgedraaid en het is hetzelfde riedeltje waarmee het Westen de slachtingen in bezet Palestina, Irak en Afghanistan rechtvaardigt. Ik heb over deze diabolische hypocrisie vaak genoeg geschreven op deze blog en elders.

In het Nederland van vandaag de dag zien we een parallelle beweging: een rechts kabinet moet en zal er komen, over de ruggen - of lijken - van de onmondige moslimdrommels. Het ware gezicht van de zogenaamde christendemocraten - die noch Christelijk noch democratisch zijn - komt in volle glorie te voorschijn in de putjes van Verhagen, die sluwe Blair-achtige "rat", zoals een 'goede vriend' hem onlangs bij Pauw en Witteman noemde.

De formatie verloopt stroef en de problemen lijken onoverkomelijk en tóch is men vastberaden, dat is het woord dat we uit de mond van de partijleiders herhaaldelijk horen. Waarom? Er moet flink bezuinigd worden en dat lukt alleen 'rechtsom'. Maar Wilders wil niet aan de VVD-CDA-miljardenbezuinigingen en dus luidt de deal: VVD-CDA krijgen hun miljarden over de ruggetjes van de zwakke burgerluitjes heen en Wilders krijgt een vrijbrief om te doen wat hij wil met de irritante moslims. Aangezien moslims tevens tot de economisch zwakkeren behoren worden zij dus dubbel getroffen: in hun toch al lege portemonnee door VVD-CDA en in hun ziel door Wilders.

Kort samengevat: De Westerse politieke en financieel-economische elite leidt in haar zucht naar meer macht en rijkdom de verwarde westerse burger op een rooftocht in de islamitische wereld (voornamelijk olie). Daarvoor bedient zij zich van leugenachtige vrijheidsretoriek waarmee zij zich tegen de islam en moslims afzet. De verwarde burger krijgt daarmee zijn identiteit tijdelijk terug (wij zijn het tegenovergestelde van de moslims). In ruil daarvoor moet deze arme burger zijn eigen vrijheden steeds meer inleveren (verscherpte veiligheidsmaatregelen, soepelere privacywetten ed.) en de rekening betalen van de genoemde rooftocht (bezuinigingen n.a.v. de financiële crisis). Vervolgens wordt de ontstane ontevredenheid naar aanleiding hiervan gekanaliseerd naar.. inderdaad... het zwarte schaap: de moslim. De onvrede genereert weer genoeg legitimering om nog meer onderdrukking toe te passen en zo nodig nog een oorlog ergens ver weg te beginnen.

En zo is de cirkel rond.

Wat kost een allochtoon?

2009-09-25T14:54:00.004+02:00

De PVV leeft van de emotie, de onderbuikgevoelens, de angst en vooral de schizofrenie van de gevestigde orde. Tegenover het rationele systeem van de bureaucraten profileert Wilders zich als de vervelende en heldhaftige luis in de pels die het systeem en vooral zijn functionarissen voortdurend confronteert met hun gespletenheid en het gevolg daarvan, radeloosheid en besluiteloosheid. Dat spreekt de steeds dieper in het systeem ondergedompelde burger aan. Het zou daarom verkeerd en oppervlakkig zijn het succes van Wilders volledig toe te schrijven aan het onderscheid rationaliteit-emotie.

Tegen de achtergrond van de vertwijfeling bij zowel volk als bestuur moet ook Wilders' vraag naar de kosten van allochtonen anders worden bezien. Tot nu toe beperkt men zich in media en politiek tot vragen die betrekking hebben op de (principiële) juistheid of onjuistheid van Wilders verzoek om de allochtoon te taxeren en de wenselijkheid of onwenselijkheid van een tegemoetkoming aan dat verzoek. Voorstanders vinden dat alles onderzocht moet kunnen worden en sommigen menen zelfs dat dit allang is gebeurd. Tegenstanders beroepen zich op principiële, humanistische argumenten, waarbij gewezen wordt op de waardigheid van de mens en zijn recht niet slechts als economische waarde te worden verrekend.

Hiermee valt ook het onderscheid tussen een pragmatisch en een principieel standpunt ten aanzien van Wilders vraag weg. Immers, het pragmatische ja-antwoord is ook een principieel antwoord, namelijk verwijzend naar het principe van democratische openbaarheid. Niet voor niets protesteert Wilders tegen minister Van der Laan wanneer hij hem beschuldigt van elitair gedrag. Het volk heeft namelijk het principiële en fundamentele recht om alles te weten ten aanzien van overheidsfinanciën die hem direct aangaan.

Anderzijds is het principiële antwoord van het kabinet hoogst pragmatisch, omdat men zich daarmee afzet tegen de de-humanisering die Wilders partij bezigt. Men wil zich aan het volk verkopen als menselijk, terwijl men met evenveel gemak onmenselijke maatregelen neemt op elk mogelijk maatschappelijk vlak, zoals de invoering van het elektronisch kinddossier en de nieuwe paspoortwet. De overheid wil inderdaad, net als Wilders, alles weten van haar burgers en de informatie het liefst opslaan en gemakkelijk uitwisselbaar maken. Dit alles toont aan dat elk 'principieel' debat in Nederland onderworpen is aan een machtsspel, waarbij alle middelen geoorloofd zijn zolang zij succes sorteren. En succes is niets anders dan verkiezingssucces op weg naar meer macht.

Wilders vraag naar de kosten van allochtonen is geniaal. Niet alleen omdat hij zich daarmee weer eens in de schijnwerpers plaatst, maar vooral omdat elk antwoord bij voorbaat in zijn voordeel is. Negeren of weigeren te antwoorden betekent impliciet Wilders gelijk geven op verschillende niveaus: het establishment heeft geen respect voor het volk en is elitair en het maakt zich verdacht doordat het kennelijk iets te verbergen heeft. Beantwoorden aan Wilders' verzoek betekent aan de andere kant een schoffering van een belangrijk deel van de eigen achterban en brengt het risico met zich mee dat Wilders' vermoeden bewaarheid wordt: de allochtoon kost inderdaad meer dan hij opbrengt. Belangrijker is echter het gevaar dat men het eigen humane masker verloochent: CDA, PvdA en Christen Unie presenteren zich als christelijk en sociaal, wat ze beide overigens niet zijn!

Een slimmer antwoord is om te wijzen op allerlei praktische problemen bij het berekenen en interpreteren van de gegevens. Maar hiermee verschuift men slechts het probleem, want een berekening zál gemaakt worden en interpretaties zullen snel volgen, waarbij zeer waarschijnlijk te verwachten valt dat een 'anti-mosliminterpretatie' de voorkeur zal hebben, simpelweg omdat moslims sowieso verdacht en ongewenst zijn.

Het heeft overigens geen zin om te bakkeleien over de definitie van 'allochtoon' en of daartoe ook westerse allochtonen moeten worden gerekend. Wilders weet heel goed dat verreweg de meeste allochtonen moslim zijn (bijna een miljoen) en daarmee in verhouding de grootste kostenpost zijn. Bovendien zijn zij sociaaleconomisch het meest achtergesteld. Ook heeft het geen zin om erop te wijzen dat moslims in de jaren '60 en '70 zo verdienstelijk waren: de Nederlandse handelsgeest dicteert dat vroeger behaalde resultaten geen garantie zijn voor huidig en toekomstig succes, wat telt is nu; en nu ziet het er slecht uit voor die arme moslimdrommels.

Hoe nu iets zinnigs te zeggen met betrekking tot Wilders' vraag? Men moet allereerst toegeven dat Wilders op zeer intelligente wijze altijd de juiste vragen weet te stellen. Het intelligente zit 'm niet in de antwoorden maar in het vermogen de pijnpunten van het systeem als geheel aan te wijzen. Mijns inziens is de belangrijkste daarvan de schizofrenie die eigen aan het democratische systeem: enerzijds humanistische retoriek, anderzijds de voortdurende dehumanisering van de mens. Niemand ontsnapt hier overigens aan, ook Wilders niet. Zijn succes is daarom niet gelegen in het bieden van een alternatief voor het systeem, maar slechts in de negatieve ontmaskering van haar gebreken. Wilders' kunst ligt in zijn vermogen deze gebreken te identificeren en mee te liften op het heersende volkssentiment dat zelf niet in staat is die gebreken ter sprake te brengen.

De onhoudbaarheid van Wilders' project ligt hierin dat hij zijn kiezers voorhoudt dat de gebreken van het establishment te wijten zijn aan het establishment zelf. Dit vindt men geïllustreerd door zijn voortdurende schoffering van de zittende macht. Het is daarom tekenend dat Wilders niet uit is op revolutie, dus bevrijding van het volk uit het juk van een systeem, maar slechts op regime change, waarmee hij zichzelf als verlosser in het zadel helpt en de bestaande orde handhaaft.

De echte gebreken zijn echter niet gebonden aan de functionarissen in het bestel maar aan de inherente onhoudbaarheid van de democratische rechtsorde zelf. Maar dit propageren betekent uiteraard politieke zelfmoord.

Wilders' kracht is het vermogen om de inherente leugenachtigheid van het systeem extern toe te schrijven aan de functionarissen ervan. Zijn alternatief is niet het opheffen van het systeem maar een accentverschuiving naar meer authenticiteit en rechtlijnigheid. Deze vindt hij in een verrechtsing van het systeem, waarbij de oude democratische dilemma's waar alle politieke partijen mee kampen, namelijk die tussen humane idealen (links) en pragmatische machtspolitiek (rechts), worden opgeheven door expliciete verloochening van het humane, maar alleen richting de ander, namelijk de moslim.

Wilders leeft gek genoeg niet alleen van een schizofrene staat, maar ook van een schizofreen volk: het volk vervloekt het systeem, maar heeft er tegelijkertijd alle vertrouwen in. Dit is begrijpelijk: er is in zijn ogen geen aantrekkelijk alternatief voorhanden.

Ik op mijn beurt beweer dat het alternatief bij de schijnvijand ligt: de islam. Maar of dit ooit ingezien wordt betwijfel ik ten zeerste. Laten we eerst de gevolgen van een Wilders-regime ervaren!

Obama incarnatie van de duivel?

2009-06-10T13:53:00.006+02:00

Op 4 juni 2009 waren de ogen en oren van de (islamitische) wereld met alle aandacht gericht op de speech van Barack Obama in Caïro. Men had hoge verwachtingen van de charismatische en vriendelijk ogende president van het machtigste imperium op aarde. De islamitische wereld was er zeker van dat Obama ook in het Huis van de Islam verandering zou aankondigen.

Moslims werden niet teleurgesteld.
Obama kwam met een boodschap van vrede, samenwerking en vooruitgang. Hij had lof voor de prestaties van de islamitische beschaving op de vele cultuurdomeinen, zoals wetenschap en kunst. Hij deinsde er zelfs niet voor terug de Europese Renaissance afhankelijk te maken van de vorderingen van de vroegere moslims. Hij liet blijken kennis te hebben van de humane en verheven waarden van de islam. Hij wees op zijn verwantschap met de moslims om nog dichter in de huid van zijn moslimpubliek te kruipen. Als slagroom op de taart citeerde hij mooie koranpassages, iets wat zelfs de meest sceptische moslim sympathie voor deze ongewone Amerikaan moest inboezemen. Hij beloofde, naar de regel van de Koran, de waarheid te vertellen. Wel nuanceerde hij dit met de woorden "zo veel mogelijk". En veel waarheid was het niet!

Obama's speech bestond uit de bespreking van zeven 'issues', die we niet allemaal één voor één willen nagaan. Wel wil ik wijzen op een opvallende structuur die door de hele speech als een rode draad loopt. Het is de zorgvuldig geregisseerde afwisseling van de spreekwoordelijke 'wortel en stok': venijnige politiek verpakt in verleidelijke, honingzoete idealen. Arabieren zijn dol op zoet, getuige de vele applausrondes.

Obama begint met het opzoeken van gemeenschappelijkheden en noemt 'mutual interests' en 'consciousness' in de vorm van humaniteit. Je zou bijna zeggen: "wat wil je nog meer?"; alles is koek en ei! Toch heeft Obama een probleem. Dat probleem is terrorisme en steekt op cruciale momenten in de speech de kop op. Wat dat betreft staat Obama op dezelfde voet als zijn voorganger, van wie hij toch zoveel wilde verschillen.

De kernboodschap van de gehele speech komt helemaal aan het einde op pregnante wijze ter sprake. Hij stelt de islamitische wereld voor een keuze: "The easy path or the right path". Waarom resoneren hier de gevleugelde woorden van Bush: "you're either with us or against us."? De makkelijke weg is die van verdeeldheid, wantrouwen en achteruitgang. De juiste weg is die van vertrouwen, samenwerking en toekomst. Het is dan tijdens de bespreking van de zeven kernpunten inmiddels duidelijk geworden wat die wegen concreet inhouden. De makkelijke weg is die van verzet (terrorisme), de juiste weg is die van overgave aan de Amerikaanse wil, waarvan de beloning in materiële vooruitgang ligt.

Om deze 'these' hard te maken, bespreek ik de twee belangrijkste punten voor de moslimwereld: Palestina en Irak, te beginnen bij het laatste. Over Irak zegt Obama met enige moed dat het een gekozen oorlog is, in tegenstelling tot Afghanistan zoals hij ons wil doen geloven. Afghanistan was namelijk ook gewild, want de Taliban hadden destijds na 9/11 de Amerikanen gevraagd om bewijs te leveren voor de betrokkenheid van Al-Quaïda. De VS reageerden daarop met een bommenregen, die ook Nederland heldhaftig ondersteunt. De Veiligheidsraad was tegen, dus de oorlog was gewild. Maar dat terzijde.

Irak was dus een gekozen oorlog waar Obama niet achter staat. Hij meent dat Irak beter af is zonder Saddam (we hebben het gezien!), maar dat diplomatie beter was geweest. Door Thomas Jefferson aan te halen geeft hij aan dat de inval niet 'wijs' was. Jefferson hoopte namelijk dat met macht ook de wijsheid zou groeien. Obama steekt de hand in eigen boezem en verklaart dat zijn land de eigen principes niet mag vergeten. Hiermee refereert hij aan de bestiale martelingen en vernederingen van Iraakse gevangenen in Abu-Ghraib en de gevangenen in Guantanamo. Onmiddellijk daarna maakt hij zich ongeloofwaardig door te menen dat deze overtredingen volgden op grote Amerikaanse emotionaliteit als gevolg van 9/11. Hij neemt zich voor Irak aan de Irakezen over te laten, geen militaire bases te bouwen en geen olie buit te maken. Het eerste gebeurt, mogen we hopen, in 2012 (9 jaar na bezetting!); het tweede is een loze geste, omdat Amerika al genoeg grote bases heeft in de regio en het derde is een leugen, omdat de grote oliecontracten bij Amerikaanse olie-exploitanten liggen.

Maar dit alles is nog niet eens het grootste probleem dat ons moslims dwars zit. Wat pijn doet zijn de miljoenen vergeten Iraakse slachtoffers. 1,5 miljoen doden en 3 miljoen vluchtelingen. Om maar te zwijgen over de bewust geplante haat tussen de bevolking (verdeel en heers) en de totale vernietiging van de gehele infrastructuur en cultuur. In een land met de grootste oliereserves heeft men buiten de groene zone van Bagdad, waar de marionettenregering zetelt, geen reguliere voorzieningen zoals water en elektriciteit. Enorme problemen op alle maatschappelijke vlakken vreten aan het land als een kankergezwel. In welk opzicht is Irak beter af zonder Saddam? Ja, ik was bijna de militie-democratie vergeten, die wreder optreedt dan Saddam ooit heeft gedurft.

Hiermee wordt duidelijk dat Obama's vredesboodschap niet meer is dan de genoemde wortel. Als hij serieus was geweest, dan waren emotionele verontschuldigingen en diepe schaamte meer op hun plaats dan de belofte reeds gestolen olie niet te zullen inpikken! De belofte om te vertrekken is geen welwillend gebaar van Obama, maar pure noodzaak: de brutaliteit ging zelfs zover dat hij ernaar verwees dat een langer verblijf financieel niet haalbaar is! De vernedering kan niet groter en toch blijft men klappen. Er is een Arabisch spreekwoord dat vrij vertaald luidt: "door herhaling leert (zelfs) de ezel". Gek genoeg leren de Arabieren nooit. Dat geeft te denken.

Het andere kernpunt dat ik wil behandelen is het centrale probleem in het Midden-Oosten: de Israëlische bezetting. Ook hier zien we dezelfde aanpak: mooie woorden gevolgd door giftige aansporingen. Obama begint met de oeroude bevestiging van de 'speciale band' met Israël. Ik vraag me af wat die band zo speciaal maakt. Welke heilige alliantie is hier aangegaan? Of is het puur pragmatiek: Israël als voorpost en belangenbehartiger van Amerika. Beide lijken juist: er is een merkwaardige religieuze band, geschapen door de zogenaamde zionistische christenen die met miljoenen de Wederkomst van Jezus proberen te versnellen door het Heilige Land "van de Nijl tot de Eufraat" te realiseren. Wat dat betreft kunnen we nog wel wat verwachten. Daarnaast moet niet ontkend worden dat Israëls aanwezigheid de Arabische wereld parten speelt en een wederopstanding van het vervlogen Islamitische Rijk verhindert. Om maar te zwijgen over de materiële belangen, zoals olie- en wapenhandel.

Wat heeft Obama ons nog meer te melden over Israël? Ten eerste dat Israëls bestaan gelegitimeerd is door een pijnlijke geschiedenis van de joden. Daarmee is een nieuw lijden van moslims goedgepraat! Maar Obama zou Obama niet zijn als hij niet ook een toezegging aan de moslims deed. Israël moet namelijk volgens hem het lijden van de Palestijnen, als gevolg van 60 jaar bezetting, erkennen. Tja, daar zullen ze daar in Gaza veel aan hebben. Moet Israël het lijden erkennen of de rechten?

Maar, zo vervolgt Obama richting de moslims: "probeer het van twee kanten te bekijken"! Aan beider aspiraties moet worden tegemoetgekomen. De oplossing is dus twee staten. Mooi, maar dat hoorden we zelfs van Bush en hij was de allereerste president van de VS die het zei; dat was echt groot nieuws! Welnu, Obama belooft persoonlijk deze oplossing na te streven. En dan komt het gif: De Palestijnen moet hun verantwoordelijkheid nemen en de wapens neerleggen! "Resistance through violence is wrong and killing does not succeed". De aap uit de mouw: geen verzet, want het werkt niet! Ten eerste werkt het wel (vgl. alle bevrijdingen!) en ten tweede: beoordelen we de legitimiteit van verzet aan het succes ervan of aan het recht? Volgens de VN mag elke bevolking zich (ook met geweld) verzetten tegen een bezettende macht. Bovendien, sinds wanneer worden landen bevrijd zonder geweld? Obama nam, terecht, zelf het woord 'occupation' in de mond dus wat is zijn probleem? JHWH mag het weten!

Het lachwekkende en trieste tegelijkertijd is dat hij de Palestijnen een pijnlijke vergelijking voor houdt: de zwarte slaven hebben zich ook zonder geweld bevrijd!! Wiens klomp breekt niet bij een dergelijke denigrerende en beledigende opmerking? Is dit hoe Obama de 'hearts and minds' van moslims denkt te winnen? "Palestijnen, hou nog even 300 jaar vol. De vreedzame bevrijding van slavernij is ophanden"! Dit is niet alleen een belediging aan het adres van de moslims maar ook aan die van de nazaten van de negerslaven in Amerika, die Obama zijn zege hebben bezorgd. Volgens Obama hielden zij hun idealen hoog en konden zij zich daardoor uiteindelijk toch bevrijden. Alsof die arme voorouders ook maar de kans hadden om zich met geweld te verzetten. Alles wat zij konden doen was zingen. Deze woorden tonen aan dat Obama niet alleen geen African-American is, maar ook dat hij er geen enkele voeling mee heeft. De mooie woorden smaken bijzonder bitter en ik moest er bijna van kotsen...

Hamas en de moslims moeten volgens Obama begrijpen dat "violence is a dead end". Het is geen teken van moed om raketten richting slapende kinderen te schieten of oma's in bussen op te blazen. Het is ook geen manier om morele autoriteit te verkrijgen. Wij stellen Obama de vraag of het bombarderen van gevluchte kinderen, vrouwen en ouderen wel moedig is. En verkrijgt Israël moreel aanzien door fosforbommen in dichtbevolkte wijken te laten vallen? Is het met bulldozers vlak maken van hele wijken misschien een teken van moed? Of het vernederen van vrouwen en mannen bij controleposten op eigen grondgebied? Misschien is de scheidingsmuur een teken van hoogwaardige moraliteit. We weten niet met welke morele maatstaven Obama meet. Of misschien toch: materiële belangen, pragmatiek.

Krijgen de Palestijnen dan helemaal niets van Obama? Jawel, "The US does not accept the legitimacy of continued Israëli settelements". Halleluja! Niet de honderden nederzettingen die de Jordaanoever tot gatenkaas maken, zijn het probleem, maar de legitimiteit van de voortgezette nederzettingenbouw! De emotionele Arabische zaal klapt voor de zoveelste keer zonder het Engels te verstaan. Overigens waren de aanwezigen uitgenodigd, dus vooraf geselecteerd, zodat er geen schoenen door de zaal zouden gaan. Met deze opmerking laar Obama voor de zoveelste keer in zijn speech duidelijk blijken dat hij niets nieuws brengt, behalve betere retoriek dan zijn stotterende voorganger.

Tot slot nog iets over de Koran. Obama citeerde in zijn speech een aantal keer uit de Koran. Daarbij koos hij voorzichtig de juiste passages. Men vraagt zich af waarom hij niet ook de gewelddadige passages citeert. Als de Koran voor hem zoveel respect verdient, waarom verontschuldigt hij zich dan niet namens Amerika voor het door Amerikaanse soldaten verscheuren, besmeuren en doorspoelen van het Allerheiligste Boek van de moslims, met wie hij toch een nieuw begin meent te willen maken?

Om dit pijnlijke artikel te beëindigen, wil ik de gekozen titel nader toelichten. Satan is iemand wiens taak het is om de mensheid te verleiden tot het Kwade. Daarbij schuwt hij geen middel. Kenmerkend voor deze middelen is dat zij de mens een beter resultaat van een bepaalde keuze voorhouden dan in werkelijkheid het geval is. Daarbij speelt hij in op menselijke neigingen. Welnu, dit beeld is op een treffende wijze van toepassing op Obama's speech. Hij verleidt de moslims tot het opgeven van verzet en de overgave aan Amerika en stelt hen vooruitgang en samenwerking in het vooruitzicht. Het middel dat hij daarvoor gebruikt is de taal, iets dat bekend staat onder de naam retoriek. Hij stelt de moslim voor een moeilijke keuze: overgave en welvaart aan de ene kant en verzet (met als gevolg vernietiging) aan de ander kant. De harde keuze is versluierd met idealen die we allemaal nastreven: vrede, vooruitgang, vrijheid...

Wat Obama, Amerika en het Westen in het algemeen niet begrijpen, is dat de (ware) moslim geen pragmatist kan zijn die zijn plicht verzaakt met het oog op materieel gewin. Die plicht is in dit geval verzet en bevrijding van islamitisch land.

In Amerika dachten sommige hysterische Obama-fans dat ze van doen hadden met Christus zelf. De moslim kent de verleidingen van de duivel maar al te goed en herkent diens gezicht in Obama.

Koninginnedag 2009: drama of terreur?

2009-05-08T01:23:00.007+02:00

Het 'incident' dat een einde maakte aan Apeldoorns Koninginnedag eiste tot nu toe 7 doden, onder wie de dader, en 8 gewonden. Dit incident is veelzeggend. Niet omdat, zoals de media graag wil, Koninginnedag nooit mee hetzelfde zal zijn, maar omdat het ongewild de definitie van terreur heeft verduidelijkt.

Na de terreuraanslagen van '9/11' en de daarop ontketende heksenjacht, die alle burgers in het Westen en in de islamitische wereld direct of indirect heeft getroffen, drong de islamitische wereld er bij het Westen op aan om een duidelijke definitie van terrorisme te formuleren, omdat men het gevaar zag van een klakkeloos te pas en te onpas gebruik van dit gevaarlijke label. Het Westen bleef het antwoord schuldig en we kunnen wel raden wat daar achter zit.

Op dit moment wordt terrorisme vooral geassocieerd met gewelddadige acties van moslims. We zien dan ook een verschuiving in de definities die in de loop der jaren in Nederland werden en worden gehanteerd. De verschuiving heeft vooral betrekking op de toevoeging dat het geweld een ideologisch motief moet hebben om als terreur te worden beschouwd. Deze toevoeging die door de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding (NCTb) wordt gehanteerd, illustreert de eerder vermelde associatie van terreur en islam. Door de 'ideologisering' van de definitie van terreur verzekert men zich van een exclusieve toepassing op islamitisch geweld: de islam is namelijk de enige serieuze 'ideologie' die een uitdaging vormt voor de hegemonie van het Westen.

Het 'drama' van Koninginnedag bevestigt dit vermoeden. Enkele uren na de gebeurtenis haastte de Officier van Justitie zich in de eerste persconferentie te verklaren dat a. het geen terreur betreft en b. dat de dader niet bekend is bij een instelling voor geestelijke gezondheidszorg.

De oplettende luisteraar en kijker moet zich hebben afgevraagd hoe de Officier van Justitie tot de eerste conclusie kon zijn gekomen op basis van de nog niet geopenbaarde verklaring van de agent van de Koninklijke Marechaussee, die kennelijk vluchtig contact heeft gehad met de dader. De Officier van Justitie kon het volk wel verzekeren dat er opzet in het spel was, maar zeker geen terreur! In reactie hierop kon minister Guusje ter Horst desgevraagd bij Pauw en Witteman melden dat de verklaringen van de Officier van Justitie kennelijk iets zeggen over de manier waarop wij Nederlanders nog altijd gepreoccupeerd zijn met de kwestie terrorisme. Mij zegt het echter nog iets anders.

De enige reden waarom de Officier van Justitie terreur moest uitsluiten is omdat de dader een blanke autochtone Nederlandse man is. Deze kan per definitie geen terrorist zijn. Daarom moest ook worden geverifieerd of men de rechtvaardiging kon aandragen dat er een psychisch probleem in het spel was. Helaas was dit niet het geval. De man reed bewust door een menigte onschuldige burgers en had het duidelijk op de koninklijke familie gericht, het symbool van het Koningrijk der Nederlanden en de bindende factor van het Nederlandse volk. En dat ook nog eens op een symbolische dag waarop volk en monarchie verenigd worden.

Dit alles, inclusief de enorme angst, paniek en ongeloof (terreur), mocht de Officier van Justitie er niet van overtuigen het woord in de mond te nemen. Allemaal kunnen we ons nog herinneren hoe we opgelucht ademhaalden toen de moordenaar van Pim Fortuyn een autochtone Nederlander bleek te zijn. Een quasi-burgeroorlog bleef ons bespaard. Minder fortuinlijke was de moord op Theo van Gogh. De dader bleek Mohammed B. te heten en een moslimterrorist was het.

Waarom waren en zijn Volkert van der G. en Karst T. anders dan Mohammed B.? Omdat er een ideologie achter de laatste schuil gaat, zodat we de Officier van Justitie gelijk moeten geven op grond van de definitie van de NCTb ? Inderdaad staan de twee ambtenaren op één lijn. Ik sta liever op een andere lijn. Alle drie de daden zijn drama's, maar welk drama is nu erger en rechtvaardigt des te meer de kwalificatie 'terreur'?

Volkert van der G. vermoordde een populaire politicus die naar men vermoedt grote kans maakte om premier van dit land te worden. Zijn dood werkte ontwrichtend en heeft de politieke kaart en klimaat voorgoed veranderd: de bekende ruk naar rechts. De dood van Fortuyn was een belangrijke gebeurtenis met directe politieke implicaties (een andere voorwaarde in oudere definities van 'terrorisme'). Verder handelde Van der G. uit ideologische drijfveren die we als links-extremistisch betitelen. In die zin kon hij een terrorist worden genoemd. Dit gebeurde echter niet, om de reeds genoemde reden: hij was een autochtone, blanke Nederlander. Men zocht zoals altijd naar een psychologische verklaring: de man was een mislukte narcist.

De moord op Theo van Gogh was geen politieke moord, wel had zij politieke consequenties. Zij had een emotioneel-religieuze drijfveer die door media en politiek als terroristisch werd begrepen. Van Gogh had zich direct, beledigend en provocatief gericht tegen moslims en islam en Mohammed B. kon het niet meer aan. Er knapte iets in hem en een brute slachting was het gevolg. Mohammed B. verklaarde doelbewust te hebben gehandeld. Het was een persoonlijke afrekening een een wraakactie namens de islam en moslims, die het beide hebben afgekeurd. Men kan desalniettemin van terreur spreken met het oog op de brute wijze van de moord, de openbare plaats waarin dat plaatsvond en het mogelijke angstgevoel dat dit heeft veroorzaakt bij de burger. Ik ben echter geneigd te denken dat men Mohammed B. een terrorist noemt omdat hij zich beroept op de islam. Overigens werd ook bij hem gepoogd een psychologische factor aan te wijzen. Dit deed men echter niet ter rechtvaardiging, maar simpelweg omdat men niet kon begrijpen dat een tiener met een normale opleiding tot een dergelijke daad in staat was en daar vol overtuiging de verantwoordelijkheid voor nam. Hoe het ook zij, als hij met recht een terrorist genoemd mag worden, dan ook zijn voorganger en opvolger.

De motieven van Karst T. zullen waarschijnlijk onbekend blijven. Wel zal men een uiteraard een psychologisch profiel schetsen, waarin één of ander geestelijk mankement of foute dispositie kan worden aangewezen. Al het extreme moet immers weg verklaard worden, opdat de samenleving verder kan slapen. In ieder geval het volgende vast. Het 'drama' dat hij heeft veroorzaakt is groter dan dat van zijn voorgangers. Het aantal slachtoffers is groter, de directe angst was groter, de paniek was groter, het doel was groter en toch was al snel duidelijk dat het geen terreur was! Wij danken de Officier van Justitie voor zijn helderheid en stellen hierbij een nieuwe eenduidige definitie van terrorisme vast:

"Terrorisme is het door een moslim doelbewust plegen van een gewelddaad, of de ondersteuning ervan op welke wijze dan ook, tegen een Westerse overheid, haar burgers, haar cultuur, haar levensstijl, haar normen en waarden, kortom haar belangen, waar dan ook ter wereld."

Leviathan ontmaskerd

2009-04-28T14:56:00.002+02:00

Het Westen is inherent gewelddadig jegens de Ander. Deze gewelddadigheid wordt gemaskeerd en in stand gehouden door universeel-humanistische retoriek, gestoeld op de verraderlijke en verleidelijke Verlichtingsidealen. Deze retoriek dient de ongebreidelde vermeerdering van Macht.

Het zijn boude en ongefundeerde beschuldigingen. Zij zouden uit de mond van een terrorist kunnen vloeien. Maar juist deze gedachte drukt de gewelddadige aard van het westerse denken uit: Hij die het waagt het superieure Westen op welke wijze dan ook schade te berokkenen zal als terrorist door het leven gaan en zijn einde ofwel onder marteling ofwel onder een regen van ‘smart bombs’ tegemoet zien.

Ik loop te hard van stapel. De westerse beschaving is toch de bakermat van wetenschap, techniek, mensenrechten, vrijheden, de rechtstaat en nog veel meer? Dit zijn inderdaad prachtige en lovenswaardige menselijke prestaties. In welk niet-westers land geniet men een menswaardiger leven dan in het vrije Westen? Gaat niet de meerderheid van de wereldbevolking gebukt onder dictatoriale regimes die de onderdaan alle vrijheid ontnemen en in een zee van oorlog en armoede storten? Ook dit is juist. Hoe kun je dan tot deze abjecte gedachten komen en het Westen beschuldigen van je eigen falen in de race der beschavingen? Als het Westen zich met de rest van de wereld bemoeit dan is dit altijd met goede bedoelingen en de bemoeienis komt op de lange termijn ten goede van de ander. Bovendien, globalisering is een factum waaraan niemand, ook het Westen niet, zich kan ontrekken. Kritiek op het Westen is een uiting van wanhoop jegens de eigen mogelijkheden. Het Westen streeft er juist naar die mogelijkheden voor eenieder te vergroten door ontwikkelingshulp, democratisering en internationalisering van de vrije handel.

Dit is een overtuigend betoog dat moeilijk valt tegen te spreken, laat staan te weerleggen. Ik zal dit dan ook niet proberen. In plaats daarvan wil ik in de richting wijzen van iets dat boven het Westen zelf uitstijgt en dat haar en de rest van de wereld in de greep houdt en stuurt. Het is geen kwestie van goede wil, mogelijkheden, omstandigheden of waarheid. Het is de aard van de in de techniek gestolde Geest. Mijn intellect kan hiervoor niet bogen op originaliteit. Het vereist de scherpste en meest bezonnen geest om door te dringen tot het wezen van een cultuur. Daarbij komt dat wanneer dit gebeurt door een outsider een onbehaaglijk vermoeden van vooringenomenheid niet kan uitblijven. De Westerse cultuur kan daarom het beste van binnenuit worden benaderd. In het Arabisch kent men een spreekwoord dat vrij vertaald luidt: “En een getuige uit hun midden heeft getuigd…”; dat wil zeggen: wanneer van binnenuit wordt getuigd, wint de getuigenis aan authenticiteit en waarheid.

Ik heb mijn getuige gevonden in de krachtigste geest van de twintigste eeuw: de Duitse filosoof Martin Heidegger. Zijn diagnose van de Westerse ‘zijnsgeschiedenis’ wijst op intrigerende wijze de pijnpunten aan van een zelfingenomen Geest, die niet van bezinning weet en die slechts zichzelf wil. De andere Duitser Nietzsche zag de aard van de Westerse cultuur gelegen in de ‘Wil tot Macht’. Heidegger herformuleert dit als de ‘Wil die alleen maar zichzelf wil’.

Het is deze treffende karakterisering die zo tekenend is voor alle wereldbepalende gebeurtenissen van onze tijd. Wat wil de individuele Nederlander, Europeaan of wereldburger? Een gelukkig leven? Waarin wordt dit gezocht? In de kleine sfeer van het rijke gezinsleven en in de grote sfeer van de macht. Beide zijn doordrongen van de drijfveer continu meer te willen. In de kleine sfeer meer luxe, in de grote sfeer meer invloed. Daarbij is onmiddellijk in te zien dat de kleine sfeer slechts kan bestaan bij de gratie van de grote. Ook inzichtelijk is, dat een verzameling van individuele willen tot moordende concurrentie leidt. In een container van ‘wilsquanta’ is iedereen ieders vijand: zo kan ‘Jan modaal’ zich afreageren op de grote ‘graaiers’ in de top van het politieke bedrijf en het bedrijfsleven. De machtigen op hun beurt consolideren hun macht met behulp van klantgerichte reclame: “Wij doen het allemaal voor u”.

De democratische orde – bureaucratie – dankt haar legitimering aan de rondzingende abstracte idee van de gelijkheid. Alle burgers zijn gelijk voor de wet. Verder hebben alle burgers in principe gelijke kansen op machtsposities. De indruk ontstaat dat de burgers verzameld zijn in een zelfgekozen systeem dat zij volgens een algemene wil beheren. In feite leidt dit systeem van bureaucratie een eigen leven: het is regelgeleid. Dat wil zeggen, het regelt zijn eigen instandhouding door zich over alles te verbreiden. Ter wille van deze vermenigvuldiging dienen alle machtsposities functioneel te zijn: zij worden bemand door anonieme functionarissen. Ter wille van de functionaliteit en de efficiency van het ‘staatsapparaat’ – het woord zegt het al – wordt alles gelijkgemaakt: het geheel is rationeel.

Deze constellatie is een houdgreep waarin zowel staat als individu gehouden zijn: beide worden geleid door de wil tot meer die gebaat is bij uniformiteit: de gelijkschakeling van individuele willen: een eenheidsworst. Niet voor niets willen wij allemaal hetzelfde: de markt is de ruimte ter botviering van de individuele wil. De markt kan daarom nooit ophouden zich te vermeerderen: kapitalisme is een uitdrukking van de zichzelf willende wil tot meer.

De staat breidt haar macht uit tot in de intiemste vertrekken van haar burgers en tot in de verst afgelegen uithoeken van de globe, het een niet zonder het ander: de aanwezigheid in Irak en Afghanistan en de groeiende activiteit van de inlichtingendienst zijn twee kanten van dezelfde medaille. De staat moet dit spel 'meespelen' om de Westerse hegemonie in stand te houden, daarmee haar zelfverklaarde doel voorbijschietend: de vrijheid en veiligheid van de eigen burgers. Het Westen draait in een cirkel rond waar geen begin en geen einde is, alleen een ‘nog meer’.

Deze cirkelgang van zichzelf vermeerderende macht kan niet zondermeer in stand worden gehouden: het heeft zowel productiekracht als brandstof nodig. De productiekracht wordt geleverd door de techniek; de brandstof en de afvalput is de Ander. Hoe is het mogelijk dat Irak de brandstof levert voor haar eigen vernietiging? En dat in naam van een komend heil genaamd ‘democratie’! Hoe zijn een miljoen slachtoffers, drie miljoen vluchtelingen, algehele vernietiging, cultuurroof en oliepiraterij gerechtvaardigd in de naam van democratie, die de mens nu juist voor deze zaken claimt te behoeden? Het antwoord ligt in de leugenachtigheid van de democratie zelf.

Ter verdere illustratie kunnen we de blik werpen op een ander onrecht dat binnen de landsgrenzen van ‘Holanda’ plaatsvindt. Hoe wordt hier omgegaan met de Ander? Bij deze vraag ben ik zelf als de Ander inbegrepen. Mijn ervaringen met Nederland zijn gemengd. Aan de ene kant dank ik aan haar de mogelijkheid tot het schrijven van dit essay: Was in mijn vaderland Marokko mijn geest dusdanig verruimd dat ik in staat was geweest te zien wat ik nu zie? Het is niet ondenkbaar, maar ook niet zeer waarschijnlijk. Dankzij Nederland ben ik op de breuklijn gaan staan van twee culturen die, in hun confrontatie, naar mijn sterke vermoeden de toekomst van de gehele mensheid zullen bepalen. Wie denkt dat ik het opkomende Azië voor het gemak over het hoofd zie, wil ik meegeven dat de ontwikkelingen aldaar zich bewegen in de richting van een totale overgave aan de westerse geest. China en India zijn geen concurrenten van de westerse cultuur; als economische concurrenten vormen zij juist de affirmatie van haar hegemonie: Azië heeft zich overgegeven aan de westerse Wil.

Dit verklaart tevens waarom de islam zo’n vijand kan zijn: Het koppige verzet tegen de westerse hegemonie. Overal waar verzet opduikt reageert het Westen als een bezetene. De term ‘terrorisme’ dient als ‘jodenster’ ter markering van het doel en de legitimering van diens vernietiging. Hoe kan het anders dat alle landen die een appeltje te schillen hebben met sektarische of ongewenste lieden niet weten hoe snel ze moeten grijpen naar de kwalificatie ‘terrorist’? Slechts het uitspreken van het woord rechtvaardigt onmiddellijk en onvoorwaardelijk geweld. De vrijheidsstrijder is letterlijk en figuurlijk ten dode opgeschreven. Dit valt niet los te zien van de ontideologisering van de wereld. Het Westen duldt geen ideologieën die de vrije markt en dus Wil tot macht in de weg staan. De islam wordt beschouwd als een dergelijke 'ideologie' die zich niet wil laten gelijkschakelen: het is daarom achterlijk en terroristisch. Het dient uit de weg geruimd te worden. Militaire aanvallen in het buitenland en provocatie in het binnenland zijn het devies.

Nederland is het land der provocatie. Nederland wordt ervan beschuldigd een broeinest te zijn van ‘islamofobie’. Deze beschuldiging wordt gestaafd door voor Nederland beschamende rapporten over mensenrechtenschendingen. Het ‘integratiebeleid’ is met andere woorden een onderdrukkingsbeleid. Verder valt niet te betwisten dat dit beleid gericht is op die taaie moslims met hun achterlijke ideologie: Wilders drukt slechts uit wat de gevestigde partijen politiek incorrect achten. Achter de schermen voeren zij in stilte uit wat Wilders hoopt: verdere assimilatiedruk op de achterlijke Ander. Wat niet met zoveel woorden gezegd wordt, dat wordt in praktijk gebracht: een kwestie van goede marketing en communicatie. Wat politiek correct is stoelt niet op algemeen aanvaarde fundamentele normen en waarden maar op de peilingen van Maurice de Hond.

De deelnemers aan de polls laten zich leiden door de media en niet door enige norm of waarde. Beter gezegd: de media bepaalt wat goed is en wat niet door haar selectie van het nieuwswaardige. Moslims vallen op doordat zij anders zijn. Dat maakt ze slecht en dus halen ze het nieuws. Het is een cirkel van onheil. De cirkel wordt versterkt door een enkele populist die het anders-zijn als een angstaanjagende eigenschap karakteriseert: die moslims moeten zich aanpassen. Dat wordt dan vanzelf de ‘wil van het volk’.

De gevestigde politiek op haar beurt bedient ‘de burger’: ‘cliëntisme’ is de naam die Rouvoet eraan gaf – maar ook hij kan er niet aan ontkomen wil zijn gedateerde christendom een stem hebben. Één – weerzinwekkend – woord is voldoende om dit cliëntisme tot uitdrukking te brengen: ‘burgerservicenummer’.

Waarom is de integratie mislukt? Een gerespecteerde onderzoekscommissie kwam tot een tegengestelde conclusie. De tweede en derde generatie allochtonen – onder wie ondergetekende – spreken (accentloos) Nederlands, bezoeken steeds meer het hoger onderwijs en nemen goede posities in de maatschappelijke ladder. Waarom vormen een handjevol raddraaiers in Utrecht of Gouda en hooguit enkele tientallen nikabs het middelpunt van het ‘integratiedebat’? Waarom is elke nuance weg uit een zo belangrijk maatschappelijk vraagstuk? Onderbuikgevoelens en het groeiende onbehagen over de islam, zal men zeggen. Waar waren deze gevoelens tien jaar geleden? Hoe kan een land zo snel omslaan? Of is het geen omslag maar slechts de uiting van een volksaard? De omslag wordt gezocht in ‘11 september 2001’. Maar waar is de westerse analytische rationaliteit gebleven die de zaken altijd goed van elkaar onderscheidt? Irak, Afghanistan en alle moslimminderheden in het Westen moeten tot de dag van vandaag vernietiging, onderdrukking en angst ondergaan voor een geïsoleerde daad van een marginale beweging. Collectieve straffen waren toch van dictaturen te verwachten en niet van volwassen democratieën? Ik ben daarom geneigd te denken dat er geen wezenlijk verschil is tussen de twee: democratieën zijn broeinesten van verkapt racisme en dictatuur.

Alweer een schaamteloze beschuldiging. Wellicht schaamteloos maar daardoor niet minder noodzakelijk. Noodzakelijk omdat het een inherente contradictie aanwijst in de westerse geest en daarmee in de Nederlandse: universalisme en racisme. Sinds de Nieuwe Tijd en de daarmee gepaard gaande kolonisering van de Ander, wordt kolonisatie gerechtvaardigd op grond van een hoger staand cultureel peil dat te danken is aan de ontdekking van de universele ratio. Descartes, de vader van de moderne tijd, bracht dit universalisme van de ratio tot uitdrukking door te menen dat iedere mens gelijkelijk het vermogen van de rede toekomt. Slechts het juiste of onjuiste gebruik ervan maakt verschil. Zijn methode moest het juiste gebruik illustreren: resultaat was een wereldbeeld waarin de ratio de wereld aan zich onderwerpt: de geboorte van de wil tot overheersing, de wil tot macht. Tevens de geboorte van de rationele discriminatie.

De koloniale machten, waaronder Israël, hebben altijd het argument aangevoerd dat de Ander, vanwege het ontberen van de rede – of op zijn minst het bezitten ervan in mindere mate – zijn eigen ontwikkeling en vooruitgang niet zelf kan bewerkstelligen. De verlichte Westerling schiet hem te hulp en cultiveert de aarde en oogst haar vruchten: dit is de opdracht van God. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ook de islam de cultivering van de aarde voorschrijft; met het verschil dat dit nooit en te nimmer Onrecht kan rechtvaardigen. De verlichte westerling heeft kennelijk een ander begrip van recht en onrecht: deze bestaan slechts op het papier der wet.

Dat brengt mij tot slot op het belangrijkste papiertje van de Nederlandse democratie: de Nederlandse Grondwet. Niet toevallig drukt juist deze grondwet genoemd racisme uit, maar uiteraard wel onopvallend. In een onnavolgbaar boek, getiteld ‘Omerta’ , wordt het belangrijkste artikel uit de grondwet aan een filosofische blik onderworpen. De eerste volzin van het eerste artikel uit de grondwet luidt:

“Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld.”

De auteur wijst erop dat in deze universeel-humanistisch ogende zin sprake is van een dubbele discriminatie, namelijk tussen overheid en burger en tussen burgers onderling. Wat het eerste betreft: er wordt door de passieve grammaticale constructie verzwegen door wie de gelijke behandeling geschiedt. Dit is uiteraard de overheid, maar waarom wordt dit verzwegen? Omdat de overheid niet gelijk is aan haar burgers: zij discrimineert zonder dat dit mag opvallen. De universele gelijkheid van de democratie blijkt niet zo universeel: de overheid discrimineert tussen zichzelf en haar burgers.

Belangrijker voor onze bespiegelingen is de tweede ongelijkheid die in de Nederlandse identiteitsstichter ongezegd ter sprake komt. Deze komt tot uitdrukking in het zinsdeel ‘in gelijke gevallen’. Hierin schuilt een vrijbrief voor de wetgever om te discrimineren naar eigen inzicht: wat ongewenst is kan in de clausule ‘ongelijke gevallen’ worden ondergebracht. Zo kun je de moslims toch discrimineren door allerlei wetten in te voeren die hun godsdienstvrijheid beperken. Je legitimeert dit door te zeggen dat moslims niet gelijk hoeven te worden behandeld omdat ze de gelijkheid der godsdiensten niet aanvaarden: Zij zijn geen gelijke gevallen. Zoals ‘Omerta’ zegt:

Het nu opdoemend verlangen om dit artikel uit de Grondwet te schrappen, ten einde een lastige bevolkingsgroep zoals de moslims te discrimineren, is overbodig. Je kunt ze discrimineren op basis van dit artikel – zoals je er iedere gewenste discriminatie op kunt baseren. (Omerta, p.87)

Homoridder Marcouch komt met 'homo-nota'

2009-04-14T03:30:00.009+02:00

Wie zegt dat het leven vol verrassingen is, spreekt de waarheid als we ons wenden tot een schijnbare, symbolische revolutie in het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart. Deze wijk krijgt door toedoen van een handvol brutale 'Marokkaantjes' in verhouding meer politieke en vooral media-aandacht dan een willekeurige volksopstand, hongersnood of oorlog elders in een uithoek van de wereld. Waarom?

Kern van het kennelijk grote nieuws dat ons uit Slotervaart bereikt is de botsing tussen islam en homofilie.
De baldadige Marokkaantjes misdragen zich en spugen, schelden en slaan zo nu en dan een homopaar in elkaar. Ontoelaatbaar natuurlijk, maar moeten we in deze misdragingen van puberende jongeren zonder gedegen opvoeding een botsing der beschavingen zien?

Stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch meent van wel. Hij spreekt expliciet van een 'beschavingsoffensief' dat op de achterlijke moslimouders moet worden losgelaten. Ahmed, de moslim en naamgenoot van de stichter der islam, lanceert een beschavingsoffensief op achterlijke moslims! Hoe troosteloos verdraaid en hopeloos verward is de situatie in dit door oppervlakkige sentimenten en opportunisme gedreven zeelandje. De situatie is echter ook ernstig.

Ahmed Marcouch' weerzinwekkende paternalisme en koloniaal aandoende houding jegens degenen die hem zijn zetel hebben bezorgd getuigt van een pijnlijke ontwikkeling die met Ayaan Hirshi Ali begon, via Ehsan Jami bekrachtigd werd en bij Ahmed Aboutaleb haar hoogtepunt bereikte: de bevoogding van achterlijke moslims door mondige (ex-)moslims ten dienste van de Meester-autochtoon. Zoals marionettenregimes in derdewereldlanden het Westen hebben gediend en nog dienen door de eigen bevolking te onderdrukken, zo dienen de nieuwe slavendrijvers hun meesters binnen de landsgrenzen. Hun beloning is daarbij niet gering: zij maken de snelste carrières.

In dit licht moet Ahmed Marcouch' waanzin worden bezien. Een moslim met als nevenfunctie het voorzitterschap van een moskeeënbond moet inderdaad wel van waanzin worden beticht als hij het waagt om met een homo-nota op de proppen te komen, en dat ook nog als stadsdeelvoorzitter met een zeer grote minderheid moslims. Maar Marcouch is niet waanzinnig geworden, integendeel: hij treedt in de voetsporen der succesvollen. Maar al te graag zou hij in navolging van zijn grote voorbeeld Aboutaleb, burgemeester worden van die andere Nederlandse parel, Cohens Amsterdam.

Terug naar de vermeende kern van de zaak. Marcouch meent als moslim te moeten opkomen voor homorechten, desnoods door confrontatie en provocatie. Men ziet: wij moslims zijn in staat te leren van onze vijanden, zoals Verdonk en Wilders. Het treurige is hierbij dat Marcouch zich wil opwerpen als de ridder der democratische rechten van de mens. Hij beroept zich op de gelijkheid van zijn burgers in het kleine Slotervaart. De gelijkheidsgedachte moet daarbij aan de moslims worden opgedrongen door hen te confronteren met hun intolerantie. Homo's zijn immers ook mensen en hebben 'net zo veel rechten als moslims', zoals het AD vandaag kopte.

Marcouch speelt handig in op de spanning die Wilders heeft versterkt tussen de islam en het "joods-christelijk-humanistische Nederland". Met zijn woorden schaart Marcouch zich bij de humanisten en ijvert voor gelijke rechten. Daarmee zet hij zich openlijk af tegen de islam en moslims en vervreemdt hij zich van zijn achterban ten gunste van het COC. Hij kan nog met zoveel woorden beweren dat hij moslim is, iemand die per se een homobar in een islamitisch gekleurde wijk wil vestigen heeft zich in een onmogelijke spagaat gewerkt. De Koran verbiedt en veroordeelt expliciet homoseksualiteit en wie hier tegenin gaat en zich moslim wil blijven noemen is ofwel onwetend ofwel hypocriet. In dit specifieke geval kan van onwetendheid geen sprake zijn (zelfs niet-moslims kennen het islamitische standpunt), Marcouch is een hypocriet die zich anders voordoet dan hij is. Ófwel hij komt uit de kast en verklaart openlijk zijn apostasie, ófwel hij komt tot inkeer en draagt het 'homo-dossier' over aan een geloofwaardiger collega. Zijn ongeloofwaardigheid blijkt ook uit zijn pathetische oproep aan de Christelijke partijen om hem te steunen in zijn kruis-tocht (de woorden krijgen hier een eigenaardige meerzinnigheid!). Een moslim die roomser is dan de paus is! Ik roep Balkenende en Rouvoet op om deze man vooral te blijven negeren.

Dit voor wat betreft de innerlijke spanning in de persoon Marcouch. Belangrijker is eigenlijk de verkeerde en daarmee gevaarlijke framing van de kwestie van de Marokkaanse raddraaiers. Moslims zijn de eersten die onrechtmatig geweld dienen af te afkeuren. In dit geval dus ook tegen homo's omdat de islam voorschrijft dat men zich moet houden aan de wetten van het land waarin men verblijft, ook als deze onislamitisch zijn. Pas wanneer deze wetten het voor de moslim onmogelijk maken om zijn godsdienst naar behoren te belijden is emigratie geboden; en dus niet geweld. Nederlanders vragen vaak waar die afkeurende moslims dan blijven. Ik antwoord altijd dat zij druk bezig zijn om van het minimumloon voor zeven kinderen eten op tafel te krijgen. Ik stel hen ook altijd gerust met de mededeling dat ze nog veel zullen horen van de komende generaties moslims, die steeds mondiger zullen worden.

Het voorgaande betekent dat het probleem van Slotervaart geen islamitisch probleem is, nog afgezien van de vraag of het wel zo'n groot probleem is, gemeten naar de dispropostionele aandacht. Door te spreken van een beschavingsoffensief en door het benadrukken van de democratische grondrechten, suggereert Marcouch dat de islam de oorzaak is van het 'potenrammen'. Een inherent verband is echter uitgesloten.

Het juiste kader waarin deze kwestie moet worden geplaatst is dat van de opvoeding. Aangezien deze jongeren en komende generaties de islam als godsdienst zullen blijven dragen, is het volkomen onjuist en zelfs contraproductief om hen een vreemde waarden- en normensysteem te willen opleggen. Rampzalig en triest is het wanneer een moslim dit wil doen door provocatie. De enige juiste weg is daarom een islamitisch opvoedingsoffensief. De jongeren moeten worden doorverwezen naar de moskeeën waarvan Marcouch het voorzitterschap draagt en niet naar de seksuele voorlichting waartegen de Marokkaanse jongeren een natuurlijke aversie hebben. Eerste generatie Marokkaanse ouders hebben een traditionele opvoeding gehad en zijn vaak analfabeet. Hierdoor -- en vanwege andere zaken -- staan zij machteloos tegenover de heimelijke daden van hun kinderen. Zij moeten niet lastig gevallen worden met 'homopraat': hun culturele denk- en belevingswereld is dusdanig anders dat zij dit niet kunnen verdragen noch verstaan. Marcouch is een Marokkaan die deze gevoeligheden maar al te goed kent, daarom treft hem des te meer blaam.

Een grotere context moet tot slot worden geschetst. Alle (ex-)moslimridders van het westerse humanisme in Nederland, die de afgelopen jaren hun zegje hebben mogen doen met goedkeuring van het establishment hebben één ding gemeen: zij zijn een instrument. De gevestigde orde in dit land ziet, net als Wilders, een groot gevaar in de demografische transformatie die de islam teweegbrengt. Zij ziet zich daarom gedwongen om een antwoord te formuleren dat de islam-expansie een halt toeroept en tegelijkertijd de schijn van humaniteit over zich heeft. Dit is waar Wilders' ongewenstheid ligt: zijn expliciete in-humaniteit jegens de islam en moslims, die de grondideeën van het democratische en universalistische Nederland teniet doet. De kunst is nu juist om het gewenste resultaat op subtiele wijze te bewerkstelligen. Men realiseert zich dat de inzet van inhumane middelen de geloofwaardigheid en legitimiteit van het democratische systeem aantast en daarmee uiteindelijk het voortbestaan in gevaar brengt. Men kiest daarom voor indirecte assimilatie door juridische, maatschappelijke en ideologische druk uit te oefenen. Men spreekt dan van 'integratiebeleid', maar bedoelt eigenlijk assimilatiedruk: de integratie is mislukt verklaard en dingen met 'beleid' doen, is niet meer de gepaste aanpak. Een uitstekende tactiek bij assimilatiedruk is de inzet van 'voorbeeld-moslims' die tot een succes kunnen worden gemaakt om de mislukte moslims te verleiden met de beloning van assimilatie.

Deze tactiek zal mislukken, omdat de 'voorbeelden' (ver-)vreemd zijn.

Wilders' 'Fitna'

2009-04-14T02:54:00.008+02:00

[Geschreven op 01-04-2008 als reactie op de verschijning van 'Fitna' op 27-03-2008)]

We kunnen eindeloos praten, discussiëren en debatteren over Wilders en zijn manier van politiek bedrijven. We kunnen het daarbij hebben over hoe intelligent hij te werk gaat en ervoor zorgt dat het hele land in zijn greep valt en blijft. We kunnen analyseren hoe de ‘gevestigde orde’ van Christo-Sociaal-Democraten en ‘slappe liberalen’ zich gevangen ziet door de Wilders-uitdaging en hoe zij vervolgens al dan niet adequaat handelt. We kunnen onderzoeken wat ‘het volk’ van Wilders’ Fitna vindt en hoe zij op zijn scherpe polemieken reageert in allerlei peilingen.

Dat alles en nog veel meer kan gezegd en gedaan worden en het zal ongetwijfeld zinnige zaken opleveren. Dat is evenwel niet mijn bedoeling in dit stuk. Ik wil alvast het debat openen met Wilders zelf.

Na de vertoning van zijn lang verwachte en gevreesde film Fitna heeft Wilders toegezegd het debat aan te zullen gaan. Velen, de heer Pechtold aan kop, hebben Wilders terecht verweten met opzet continu het debat uit de weg te gaan. Naar het achteraf schijnt wilde hij eerst de nodige stof tot discussie leveren, zodat hij en niet anderen het onderwerp bepaalt; Wilders is een man die de regie graag in eigen handen heeft, getuige onder andere de bestuursvorm van zijn partij.

Welnu, stof genoeg! Maar voor ik inhoudelijk inga op de boodschap van Fitna, wil ik even stilstaan bij de keuze voor die titel. Fitna is een zuiver islamitisch woord—zoals bij voorbeeld het woord Sharia—dat in een neutrale context simpelweg onrust of beproeving betekent. In de gebruikelijke religieuze context slaat het echter op zoiets als een ‘moeilijk te overkomen crisis in de Umma, of geloofsgemeenschap’. Hieruit valt op te maken dat Wilders zijn film ziet als een beoogde oorzaak van Fitna, de film zelf is de fitna. Daarmee verraadt hij zijn polariserende bedoelingen: hij beoogt een crisis te bewerkstelligen, niet zozeer in de geloofsgemeenschap als wel in de Nederlandse samenleving als geheel.

Wilders’ politieke slogan luidt: “Stop de islamisering van Nederland!” Fitna moet ons overtuigen van de noodzaak aan deze oproep te beantwoorden door op de PVV te stemmen. Hoe? Fitna heeft naar mijn mening slechts één stelling, met twee kanten. Deze luidt: De islam is een inherent gewelddadige ideologie wier aanhangers ernaar streven de wereld te overheersen. De ene kant van deze stelling schuilt in de verbinding van islam en geweld, de andere in de expansiedrift. Ik wil in deze bijdrage de onjuistheid van de stelling van Fitna aantonen. Dit gebeurt door aan de hand van de twee deelaspecten klaarheid over de islam te verschaffen. Ik concludeer met een eigen oproep aan Wilders.

De islam is een relatief onbegrepen religie. Van oudsher heeft Europa geweigerd zich de nodige moeite te getroosten om tot een goed begrip te komen van wat ik zal noemen ‘de geest van de islam’. Het is altijd gebleven bij vooroordelen en westerse projecties, die eerder verhullend dan onthullend hebben gewerkt. De oorzaak hiervan moet hebben gelegen in de natuurlijke aversie van het gevestigde Christendom jegens een ‘ketters’ geloof. De boodschapper van deze nieuwlichterij, Mohammed (vzmh), is weleens vereenzelvigd met de Antichrist. Latere eeuwen van studie hebben ons niet veel meer opgebracht dan oriëntalistisch onderzoek, dat methodisch externalistisch is en moet zijn, waardoor allerlei Westerse begrippen en denkkaders de islamitische werkelijkheid geweld hebben aangedaan. De Koran is bij voorbaat een literair boek dat kritisch moet worden gelezen, Mohammed (vzmh) was een staatsman met slechts politieke ambities, de Sharia is een verzameling gekopieerde normen, waarden, geboden en verboden, enz., enz.. Deze onwil om de islam nu werkelijk te begrijpen vanuit de interne waarden, motieven en spirituele dimensie heeft in onze dagen ertoe geleid dat zij met gemak kon worden vereenzelvigd met terrorisme, alle politiek correcte cosmetische nuanceringen ten spijt.

Dit korte relaas moet dienen ter illustratie van de algemene onwetendheid over de islam in het Westen. Wilders vormt daar geen uitzondering op, maar juist een exemplarisch geval. In het collectieve geheugen van het Westen is de islam altijd geassocieerd geweest met geweld en dus met angst. Dat heeft zo zijn min of meer begrijpelijke religieuze achtergrond in het verleden, maar nu het Westen volledig geseculariseerd is, zou men een andere houding verwachten. Het tegendeel is gebeurd: de islam is nu geen religieuze concurrent maar een rivaliserende politieke ideologie. Het achterliggende argument is evenwel niet gewijzigd: de islam is erop gericht het Westen te veroveren, als niet door prediking en oorlog, dan door emigratie en terrorisme. Tegen de idee van de islam als een politieke ideologie valt veel in te brengen, maar dat zou mij te ver voeren. Ik wijs er slechts op dat het woord ‘ideologie’ nog geen 300 jaar oud is, terwijl de islam zo’n 1400 jaar geleden het licht zag. Dit toont wederom het gewelddadige karakter aan van het begrippenapparaat waarmee de westerling het onbekende wil be-grijpen en beheersen.

Keren we terug naar Fitna dat een voortzetting is van bovengenoemde onwil en onbegrip. Fitna toont volgens Wilders aan dat de islam, in de vorm van zijn heilige boek de Koran, de directe bron en drijfveer is van extremistisch ‘moslimgeweld’. Hiertoe laat hij een aantal passages reciteren met de door hem vervormde stem van de alom gerespecteerde Saoedische imam en recitator As-soedees, om het dramatische effect te versterken en het Nederlandse volk angst aan te jagen. De passages worden verbonden met allerlei macabere daden van moslims. De conclusie moet wel luiden: de islam draagt moslims op om verschrikkelijke dingen te doen met elkaar en met andere mensen. Vliegtuig- en bomaanslagen, liquidaties, onthoofdingen, lynchpartijen, vrouwenbesnijdenissen, indoctrinatie van kinderen, een aparte vorm van kindermishandeling bij de Shi’ieten en een bevlogen imam die de over 200 kernkoppen beschikkende joden van Israël bedreigt met een krom zwaard.

Het is vergeefs en onzinnig te willen beweren dat religie, welke religie ook, absoluut geweld-vrij is. Geweld en oorlog zijn even zo menselijke verschijnselen als vrede en liefde. De joodse en christelijke Geschriften lusten er meer pap van, zo toonde een hoogleraar onlangs aan; niettegenstaande de dominante boodschap van (naasten-) liefde. In naam van deze religies en in naam van ‘aardse’ ideologieën zijn miljoenen mensen omgebracht. Het is dus niet zaak dit te ontkennen maar de dingen op hun juiste plek te zetten. Alle aangehaalde verzen in Fitna hebben een eigen historische context die aangeeft in welke gevallen hoe te handelen. Deze richtlijnen moeten het handelen van de gelovigen in oorlogstijd reguleren, om onmenselijkheid te voorkomen. De islam kent als enige religie een unieke en gedetailleerde oorlogsethiek die 1400 jaar vooruit loopt op de Geneefse Conventie.

Het is niet toevallig dat de in Fitna geselecteerde verzen zich geheel en al afspelen in de context van een zich reeds voltrekkende oorlog, waarvan de ongelovigen de aanstichters zijn en waarin sprake is van collaborateurs. Hieruit valt een algemene regel af te leiden: doodt hen die oorlog tegen u voeren en hun samenzweerders. In normale kringen heet dat verzet. De verzen die aan de gekozen verzen voorafgaan en die welke daarop volgen—die Wilders natuurlijk buiten beschouwing laat—spreken van vrede wanneer de ongelovigen hun oorlog stoppen en van een verbod op transgressie. Want “Allah houdt niet van overtreders”. En vergist u zich niet in de ernst van het woord ‘overtreding’ als het gaat om de grenzen van Allah.

Hoe nu te oordelen over de feitelijke beelden in Fitna? Zijn het overtredingen van de grenzen van Allah of gepaste reacties op de vijand? Bomaanslagen tegen burgers zijn overtredingen van de grenzen van Allah en zijn dus onislamitisch en strafbaar volgens de Sharia; zeker als deze burgers zich buiten islamitisch gebied bevinden en niet betrokken zijn bij agressie tegen moslims. Het doden van leden en helpers van een bezettende macht, aan de andere kant, is een plicht—dat heet verzet en het Nederland van de Tweede Wereldoorlog zal dat begrijpen! De doodstraf op ontucht en sodomie is islamitisch—en overigens ook joods en christelijk—aanvaardbaar mits aan specifieke voorwaarden is voldaan, die door een rechter worden getoetst en niet door milities. De wijze waarop de straf wordt uitgevoerd in Fitna strookt overigens ook niet met de richtlijnen van de Sharia. Ik denk hierbij aan het op kleine afstand met een Kalashnikov afschieten van de vrouw in Afghanistan en aan de slachting van de man in Irak. Vrouwenbesnijdenis is geen islamitisch voorschrift. De Sharia heeft er ook geen verbod op, mits aan bepaalde voorwaarden is voldaan en de operatie goed wordt uitgevoerd. De zaken liggen wat gecompliceerder dan het beeld van het vastgebonden meisje in Fitna. Die gang van zaken is in geen geval islamitisch te rechtvaardigen. De ‘indoctrinatie’ van kinderen is een betrekkelijke zaak, iedereen zal zijn of haar normen en waarden aan de eigen kinderen willen doorgeven. Van het Palestijnse meisje dat de joden heeft leren haten moet men de specifieke achtergrond proberen te begrijpen. Bovendien, kan een kind van drie überhaupt haten? Ouders voeden hun kinderen daar op met het idee dat Israël hun rechten schendt en hen systematisch vernietigt met een ultramodern oorlogsapparaat. Als het meisje leert dat joden apen en varkens zijn dan wordt daarmee tegelijkertijd gerefereerd aan de Israëliërs die haar familie hebben vernietigd en aan een koranvers waarin staat dat Allah een specifieke groep ongehoorzame joden, of kinderen Israëls, heeft vervloekt en veranderd in apen en varkens. Zowel de Thora als de Bijbel bevatten het verhaal van de joden die God keer op keer ongehoorzaam zijn en hiervoor moeten boeten. De bebloede Sjiitische kinderen nemen deel aan een religieuze ceremonie die specifiek Sjiitisch is en waar men het lijden van Mohammeds kleinzoon Hoessein (vzmh) herdenkt. Als Soenniet sta ik niet achter dit gebruik en laat de Sjiieten voor zichzelf spreken. Wel kan men zich afvragen in welke mate een dergelijke praktijk schadelijk is voor kinderen. Ik zou zeggen: gooi er een psychologisch onderzoek tegenaan! In ieder geval heeft het in Iran voor zover ik weet niet tot dramatisch hoge aantallen terroristen of bloeddorstige monsters geleid.

Al met al moet Wilders erop gewezen worden dat hetgeen hij met Fitna aan de islam toeschrijft er geenszins mee samenvalt. In het gunstigste geval kan Wilders een extern verband leggen tussen de beelden en de islam, wat erop neerkomt dat er geen verband is, want als A zich beroept op B, dan hoeft B hier geen boodschap aan te hebben. Van een inherent verband tussen islam en geweld kan dus geen sprake zijn. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de 99,9% aan verzen in de Koran die zonder interpretatie overduidelijk ‘humaan’ zijn. De andere 0,1% is uit zijn verband gerukt, zoals hierboven is aangetoond.

Kom ik tot het tweede deel van mijn betoog dat beduidend korter is. Streeft de islam naar wereldheerschappij? Het antwoord moet zijn ‘ja’. Met alle middelen? Nee. De islam is een universele boodschap gericht aan alle mensen. Dit staat ondubbelzinnig in de Koran en behoort tot de kern van het geloof. Moeten we hier van opkijken? Nee. De islam heeft een waarheidspretentie en is het als zodanig tegenover zichzelf verplicht zich te verkondigen aan wie maar horen wil. Uitgangspunt daarbij is het woord en niet zoals het westen altijd heeft beweerd, het zwaard. Wat levert het mij of de islam op wanneer ik mijn potentiële geloofsgenoten ombreng? Een dergelijke gedachtegang is contraproductief en onislamitisch. De verspreiding van de islam gebeurt door overtuiging, niet alleen van de rede maar vooral ook van de moraal. De zuivere morele houding van de rechtschapen moslim, die we in Nederland helaas zelden vinden, heeft door de eeuwen heen landen en continenten veroverd. Wanneer in Fitna een imam aankondigt dat de wereld aan de islam zal toebehoren dan spreekt hij daarmee niet van een op handen zijnde invasie van de islamitische legers—deze bestaan nauwelijks—maar van de groeiende moslimaantallen in Oost en West. In Europa en Amerika, maar ook wereldwijd, is de islam de snelstgroeiende religie. Ik heb nog geen bekeringen met het zwaard meegemaakt in Nederland en het zijn er toch al een paar duizend and counting.

Heeft Wilders daarmee gelijk als hij de PVV-slogan laat klinken? Wel, het is maar wat u wilt. Of misschien moet ik zeggen: het is maar de vraag of u het kunt! “Stop de islamisering van Nederland!” Wat is de betekenis van een dergelijke oproep? Alleen de grenzen sluiten zal niet afdoende zijn. Een miljoen moslims het land uitzetten is een andere optie. Wilders wijst met een onbedoeld lachwekkende staafdiagram in Fitna op de explosief groeiende aantallen moslims sinds de jaren ’60, die hij laat beginnen in... 1940?! Als hij deze had laten beginnen in 1508 was het effect dramatischer geweest. De situatie is ernstig. Misschien biedt een politiek beleid van geboortebeperking van chinees-communistische snit wel uitkomst. Of categoriale sterilisatie van alle moslimmannen. Wie weet wat er allemaal ontspruiten zal aan het brein dat zorgvuldig onder Wilders' pruik is verborgen. Het lijkt allemaal wel erg op de even onzinnige als van paranoia getuigende oproep om de Koran te verbieden.

De islam groeit in Nederland en elders door natuurlijke aanwas en bekeringen. Dit is een onomkeerbaar fenomeen. Wilders zal dit moeten erkennen. Het feit dat hij de realiteit de rug toekeert verklaart deels zijn extremisme. Als men de realitiet niet kan verkroppen dan wordt men hysterisch. Het zal niet helpen om de moslims zwart te maken, zitten blijven ze toch! Dus of we gaan naar een situatie waarin moslims steeds meer rechten toebedeeld zullen krijgen comform hun sterker wordende aanwezigheid, of we gaan naar een situatie van vervolging en inquisitie. In het eerste geval moeten we denken aan meer zelfstandigheid voor moslims met betrekking tot allerlei maatschappelijke inrichtingen, zoals onderwijs en zorg, waarin moslims zelf kunnen voorzien. In het tweede geval moeten we denken aan angst, haat en conflict. De keuze is voor de heer Wilders en de zijnen waarschijnlijk makkelijk gemaakt, voor Nederland evenwel staat meer op het spel dan zetels. Waar zijn zetels immers goed voor wanneer daarmee de samenleving in brand gestoken wordt? Het is deze vraag—en het bovenstaande—waarop ik de heer Wilders uitnodig zich te bezinnen. Hoewel ik vermoed dat het woord hem wat vreemd in de oren zal klinken, ‘be-zin-nen’. Ik hoor hem al denken: “ik capituleer niet voor de islam.”

Israël pleegt genocide in Palestina

2009-01-05T15:19:00.010+01:00

De 1,5 miljoen inwoners van de Gaza-strook in bezet Palestina leven sinds de democratische verkiezingswinst van Hamas in 2006 onder een algeheel embargo opgelegd door Israël. Deze terroristische staat vond het echter nodig om de langzame genocide om te zetten in een snelle door een algehele militaire aanval op de uitgehongerde bevolking te lanceren.

Vandaag, na tien aaneengesloten dagen van continue bombardementen op een van de dichtstbevolkte gebieden in de wereld, tellen wij ruim 530 doden en meer dan 2500 gewonden, waaronder honderden in levensgevaar. Daarnaast is de toch al zeer fragiele infrastructuur van de Gaza-strook volledig vernietigd, waardoor zonder enige twijfel gesproken kan worden van een humanitaire ramp. Ik spreek echter liever van weloverwogen en systematische genocide en staatsterrorisme. Wie de live-beelden van het gerespecteerde Al-Jazeera volgt, kan niet anders concluderen. Door de vernietiging van de stroomvoorziening en het opraken van diesel, kunnen ziekenhuizen hun apparatuur niet aan de praat houden, waardoor burgers in levensgevaar een langzame dood moeten sterven.

Te midden van de Gaza-Holocaust speelt de zogenaamde ‘internationale gemeenschap’ de rol van toeschouwer. Sommige regeringen, waaronder de Nederlandse, kunnen zelfs gerekend worden tot supporters en zelfs medeplichtigen. Van de Verenigde Staten zijn we niet anders gewend. Zij vervullen reeds decennialang hun klassieke rol in het dekken van de Israëlische oorlogsmisdaden door elke veroordeling van de VN-Veiligheidsraad met hun Veto te blokkeren. De voorzitter van de Algemene Vergadering kon niet anders dan zijn verslagenheid uitspreken als gevolg van de ineffectiviteit van de VN. De doorgaans ‘gematigde’ Europese Unie verraste door te verklaren dat de Israëlische operaties defensief en niet offensief van aard zijn. Balkenende volgt zijn meester Bush en toont begrip voor het afslachten van kinderen, vrouwen en bejaarden. Een groot retorisch vraagteken moet geplaatst worden bij de grafstilte van de veelbelovende en nu dus teleurstellende Obama. De ‘man van het gewone volk’ heeft niet één woord over voor een volk onder vuur. Misschien omdat de Palestijnen geen gewoon volk zijn. Maar ik vermoed vooral omdat hij Israël reeds in de armen heeft gesloten, zoals de politieke traditie in de VS dat voorschrijft.

De zionistische entiteit genaamd ‘Israël’ voert één rechtvaardiging aan voor haar wandaden: de lancering door Hamas van zelfgemaakte raketten in de richting van Israël. Hamas heeft meermaals duidelijk gemaakt dat raketbeschietingen een reactie zijn op het embargo dat de Gaza-strook een langzame dood injaagt. Men dient zich te herinneren dat een embargo dezelfde militaire betekenis heeft als een beleg, zoals het beleg van Leiden door de Spanjaarden. Doel is om een bevolking te dwingen tot overgave. In het geval van Israël was het doel het isoleren van de democratisch gekozen regering van Hamas door de bevolking te laten verhongeren. Men hoopte dat de bevolking zich uiteindelijk uit wanhoop tegen Hamas zou keren. Nadat Israël daarin gefaald heeft vanwege het standhouden van Hamas en de inwoners van de Gaza-strook, is zij overgegaan op een totale slachting.

In eerste instantie was het verklaarde doel van wat iedereen koelbloedig een ‘operatie’ noemt, het vernietigen van Hamas. Na enkele dagen van zware bombardementen en ruim 250 doden, lanceerde Hamas niet minder maar meer raketten dan normaal. Israël realiseerde zich dat ze haar doelstelling moest wijzigen. Men verklaarde vervolgens dat het doel van de ‘operatie’ is om Hamas te verzwakken. Na negen dagen is gebleken dat Hamas en andere verzetsbewegingen in de Gaza-strook een geduchte tegenstander is, ondanks de beschamende disproportionaliteit van militaire middelen. Israël verklaart daarom nu dat haar strategische doelstelling is om de Gaza-strook in twee delen te splitsen waardoor Hamas in Gaza-stad wordt afgesloten van andere steden in het zuiden en daarmee van de aanvoer van wapens uit Egypte. Deze doelstelling is echter reeds vóór de genocide bereikt aangezien de enige doorgang door Egypte zelf is afgesloten conform een bilateraal verdrag.

Dit brengt mij op de positie van de Arabische regeringen, Egypte voorop. Dit land heeft een vredesverdrag met Israël. Haar president Moebarak verklaarde onlangs dat hij de doorgang van Rafah niet kan openen voor humanitaire hulp omdat hij gebonden is aan een verdrag met Israël. Hij beroept zich dus op juridische gronden. Rechtsgeleerden en deskundige advocaten in en buiten Egypte hebben echter verklaard dat elk land in geval van nood er alles aan mag en moet doen om een humanitaire ramp te voorkomen of hulp te bieden. Daarnaast vergeet Moebarak voor het gemak dat het Israëlische embargo en de slachting beide illegaal zijn op grond van internationaal recht en internationale verdragen.

Egypte en andere Arabische landen, zoals Saoedi-Arabië en Jordanië, hebben echter andere overwegingen dan juridische. Deze zijn politiek van aard en betreffen de ongewenstheid van een militante islamitische regering in de regio. Zij vrezen dat Hamas met haar verkiezingssucces een voorbeeld kan zijn voor andere islamitische bewegingen. Zij vrezen dus, zoals altijd, voor hun eigen hachje. Niet alleen de VS en de EU, maar ook de meeste Arabische staten zijn daarom medeplichtig aan de Israëlische genocide in Palestina. De Arabische Liga krijgt het niet eens voor elkaar om een Arabische top te organiseren. De Arabische en islamitische bevolking over de hele wereld demonstreert met miljoenen tegelijk tegen de Israëlische bestiale oorlogsmisdaden en tegen de zwakke, beschamende Arabische leiders. Zij spreken hun bereidheid uit om per direct in Gaza mee te vechten indien de Arabische leiders de grenzen met Israël opengooien.

Uit deze humanitaire ramp moet in ieder geval één les geleerd worden. De medeplichtige VS en EU die er prat op gaan de voorvechters van de universele mensenrechten te zijn, hebben nog duidelijker dan voorheen hun masker afgeworpen. De ware betekenis van wat vrijheid, democratie en mensenrechten heet is niets anders dan macht. Het Westen drogeert de rest van de wereld met deze mooie woorden zodat elke weerstand tegen de economische belangen bij voorbaat kan worden ontzenuwd. Israël garandeert het Westen de toegang tot de voor de westerse welvaart essentiële oliebronnen in het Midden-Oosten. Elke weerstand die Israël en daarmee de westerse economie in gevaar kan brengen moet ofwel worden geneutraliseerd door holle woorden als ‘democratie’ en ‘vrijheid’, ofwel worden vernietigd. Hamas is hiervoor het levende bewijs: zij is democratisch gekozen en juist daardoor uitzonderlijk gevaarlijk, dus moet het vernietigd worden. De VN dient om de drugs ‘mensenrechten’ te verspreiden en niet om deze rechten te verdedigen als dat het Westen niet uitkomt. De dubbele maatstaven van de VS en Europa in internationale conflicten en binnenlandse aangelegenheden bieden talloze voorbeelden. Het Westen is daarmee moreel bankroet en heeft alle geloofwaardigheid verloren.

Tot slot moet worden opgemerkt dat hoewel de Palestijnen het slachtoffer zijn van genocide gedekt door een internationale medeplichtigheid, zij toch trots zijn op het feit dat Hamas en andere verzetsbewegingen Israël moedig tegenstand bieden. Israël verbiedt internationale journalisten de toegang tot de Gaza-strook en heeft haar soldaten hun mobiele telefoons afgepakt om te voorkomen dat haar misdaden en verliezen wereldkundig worden gemaakt. Desondanks kunnen wij via Al-Jazeera vernemen dat het Israëlische leger grote tegenslagen te verduren krijgt na de invasie twee dagen geleden. En dit terwijl zij nog niet eens de stedelijke gebieden zijn binnengegaan, waar het echte verzet hen opwacht.

Dat Israël lak heeft aan internationale verdragen en mensenrechten is bekend. Minder bekend was dat zij ook lak heeft aan de geloofsleer van het Jodendom als het even uitkomt: zij lanceerde haar verrassingsaanval op de Sabbat. In Israël rijdt men geen auto op de Sabbat, maar voor het afslachten van Palestijnen maakt men graag een uitzondering.

Mede door haar (historische) overtredingen van Gods geboden en verboden zal Israël haar politieke en militaire doelstellingen niet bereiken. Hetzelfde falen als in Libanon tegen Hezbollah in 2006 staat haar in Gaza te wachten. Israël vermoordt onschuldige burgers en vernietigt gebouwen; de wil van het Palestijnse volk heeft zij na ruim 60 jaar kolonisatie en bezetting echter niet kunnen breken. Dat is omdat zij Allah geloven wanneer Hij zegt:

“Bestrijdt hen [de agressors], Allah zal hen door uw handen straffen en vernederen en u tot een overwinning over hen helpen en het gemoed van een volk dat gelooft, verlichten.” [9:14]

Ehsan Jami brengt anti-islam'film' uit

2008-12-15T02:54:00.011+01:00

Afgelopen woensdag verscheen op het internet de aangekondigde anti-islam'film' van het niemendalletje Ehsan Jami. Gezien de enorme aandacht die de aankondiging van de film Fitna van zijn partner in fear Geert Wilders genoot, kunnen we nu al spreken van een flop die dramatischer is dan zijn voorganger. Als moslim met een overschot aan eergevoel, voel ik me gedwongen om ook op mislukkingen te reageren.

De nóg amateuristischer aandoende 'film' van aandachtskind Jami is gegoten in de vorm van een interview met een gemaskerde, druk gebarende, steenkolenengelssprekende man die voor de gelegenheid even de rol van de profeet Mohammed (vzmh) op zich heeft genomen. Het interview moet de huidige islam-interpretatie aan de kaak stellen door Mohammed als een tot inkeer en wijsheid gekomen man te portretteren, die het ideaalbeeld relativeert dat zijn huidige aanhangers van hem hebben. Hiermee hoopt Ehsan Jami de moslims een nieuw voorbeeld voor ogen te houden, zodat ook zij misschien ooit tot de moderne beschaving zullen toetreden.

Ehsan Jami heeft zichzelf het denkbeeldige voorrecht geschonken om 15 minuten lang te spreken met de man die de wereld in ongekend tempo en voor altijd heeft veranderd, doch zijn magere intellect brengt hem niet verder dan het ventileren van de uitgekauwde, uit het christelijke middeleeuwen en het giftige oriëntalisme stammende mythen rond de profeet (vzmh). Ondanks maandenlange voorbereiding en het leermoment Fitna komt het geen moment in zijn eencellige brein op om één inhoudelijke vraag te stellen: bijvoorbeeld naar de waarachtigheid van Mohammeds profeetschap. Ik zou als ex-moslim hebben gevraagd: wat is het bewijs van uw profeetschap?

Dat de doelstelling van de 'film' op zijn zachtst gezegd naïef is -- zoals dat een onvolwassen kind betaamt -- is nog daar aan toe. De manier waarop dit bereikt moet worden is echter ronduit pathetisch. Ehsan Jami presenteert zich als een hooghartige intellectueel die het erfgoed van de Europese Verlichting meedraagt en daarmee 1,3 miljard moslims de les wil lezen. Dat hij geen intellectueel is blijkt al gauw uit zijn MTV-achtige manier van Engels spreken, waarbij een verontwaardigd "well..., yeaah!" niet wordt geschuwd. Dit wisselt hij af met hier en daar een zinnetje dat op een middelmatige imitatie van het Brits-Engelse accent wordt uitgesproken zoals: "I want to rush forward through tiiime". Je kunt de jongen met de beste wil van de wereld niet serieus nemen, maar laten we toch maar een poging wagen.

De inhoud -- voor zover aanwezig -- is naar mijn vermoeden tot stand gekomen met de hulp van andere quasi-intellectuelen onder wie Jami's hoeder en coach Afshin Ellian. Dit blijkt uit het feit dat deze laatste geen kans voorbij heeft laten gaan om de film te promoten en vervolgens met de hoogste lofprijzingen te recenseren. De man vergeet niet eens de film-technische kanten in zijn columns te belichten. Is het toeval dat deze anti-islam fanaticus een publicatie op zijn naam heeft staan met de titel: Dialoog met Mohammed 'een felle polemiek met de grondlegger van de islam' (2003)? Ik twijfel er daarom geen moment aan dat ook deze Perzische Verlichtingsfundamentalist (de woordcombinatie alleen al) een grote rol heeft gespeeld in de totstandkoming van het doodgeboren geesteskind genaamd 'film'. Verder verwijst Ellian zelf naar de "hulp van kunstenaars". Dat dit een belediging is voor elke vorm van kunst laten we maar passeren.

Het is onvoorstelbaar hoeveel fouten iemand kan maken in 15 minuten, zelfs wanneer het opzet betreft. Het is naar mijn idee ook zinloos om hier alle leugens, mythen en beschuldigingen te weerspreken: zij hebben in het Westen honderden jaren standgehouden en zullen nog lang blijven circuleren. Ik vermoed zelfs dat veel mensen inmiddels wantrouwig worden bij het horen van 'islam-kritiek' in het algemeen. Er is in het Westen altijd behoefte aan ongegronde kritiek op de islam; hoe moet dit krachtige en tegelijkertijd eenvoudige en daarom aantrekkelijke geloof anders weerstaan worden? De Westerse mens hunkert in zijn nihilisme naar zingeving en de culturele en politieke elite zal altijd willen voorkomen dat dit bij de islam wordt gezocht.

De voorhoede van deze elite wordt in onze tijd gevormd door aan de ene kant rechts-christelijke politici en geestelijken en aan de andere kant door Verlichtingsfundamentalisten die het onheil van de islam profeteren. Met betrekking tot het eerstgenoemde front kunnen we volstaan met een verwijzing naar het CDA , de SGP, de ChristenUnie en het geradicaliseerde Vaticaan. Het tweede front krijgt momenteel onze aandacht, omdat Jami er een gebroed van vormt.

Opvallend is dat dit front van nostalgische Verlichtingsfundamentalisten zich meer en meer heeft versterkt met zogenaamde ex-moslims, zoals Ellian en Jami, en 'kaasmarokkanen' zoals daar zijn Aboutaleb en Marcouch. Deze mensen worden bij elkaar gehouden door het woordje 'beschaving', dat zij geleerd hebben van hun meesters. Zij stellen zich op als verlichte moslims die hun donkere en onwetende dagen van de islam hebben verruild voor het heldere licht van het rationele Westen. Dat zij geen kaas hebben gegeten van de islamitische beschaving die de westerse mogelijk heeft gemaakt, moet ze maar vergeven worden. Het is al erg genoeg voor ze. In feite hebben zij zich onder koele, berekenende, pragmatische en technocratische meesters gesteld: zodra zij hun taak verzuimen, zullen zij vervangen worden. Het is niet voor niets dat juist deze mensen de snelste carrières maken. Zij dienen een specifiek doel: zij worden tactisch ingezet om de geloofwaardigheid van de onheilsboodschap te vergroten: "als (ex-)moslim zullen ze het toch wel weten", zo moet de gedachte luiden.

Ook opvallend is dat onder de Perzische ex-moslims een wonderbaarlijke sympathie voor joden bestaat. Hoe kan het toch dat een ex-moslim, die predikt voor de rechten van zijn lotgenoten te strijden, zijn interview met 'Mohammed' aangrijpt om diens vermeende gruweldaden tegen de joden in het 7de-eeuwse Arabië aan de kaak te stellen? Gesteld dat het waar is -- en dat is het niet-- wat drijft Jami om deze eeuwenoude koe uit de sloot te halen? Wat bindt de Perzische Jami met de Semitische joden van Arabië, die meer aan Mohammed en de Arabieren verwant zijn dan aan hem zelf? En wat drijft Geert Wilders om voor sponsoring regelmatig het vliegtuig naar Tel Aviv te pakken? Ik suggereer niets, ik zeg: een sterke joodse lobby in Nederland zet allerlei mensen aan tot uiteenlopende acties tegen de islam en moslims met als enige doel de verdere verspreiding van de islam tegen te houden. Jammer genoeg voor al deze strijders is en blijft de islam in het Westen en in Nederland de snelstgroeiende godsdienst met de meeste bekeringen. De demografische transformaties die de toekomst zullen bepalen vormen de reële angst van iedereen die elitaire belangen heeft (macht en rijkdom).

Het pathetische interview van Jami is slechts een klein, onbeduidend fragment in de lange geschiedenis van de echte anti-islam-film. Deze loopt al sinds de begindagen van de islam met als enkele hoogtepunten de Kruistochten, de Inquisitie, de kolonisatie en de moderne massaslachtingen in Palestina, Irak en Afghanistan. Christenen en Joden hebben eerst elkaar bestreden, maar bij het verschijnen van een derde concurrent die ze kwam verzoenen met een boodschap van eenheid, kon eindelijk een pact worden gesloten tegen een gezamenlijke vijand. Maar zoals alle drie de religies weten: "De Waarheid komt altijd boven" en "eerlijkheid duurt het langst"!

Obama for president?

2008-10-21T23:59:00.009+02:00

Met nog zo'n twee weken tot de verkiezingen in de Verenigde Staten kunnen we met enige waarschijnlijkheid voorspellen dat Barack Obama de nieuwe wereldleider zal zijn. De analisten in Amerika zijn het er in ieder geval over eens dat het voor McCain steeds zwaarder wordt om de veranderingsstorm van Obama het hoofd te bieden.

In vergelijking met het verleden zijn de huidige Amerikaanse presidentsverkiezingen met de kandidatuur van Barack Obama in meerdere opzichten uniek -- al zijn er mensen die een gelijkenis in karakter zien met John F. Kennedy. Niet alleen omdat Obama weleens de eerste zwarte president van de VS zou kunnen worden, maar vooral vanwege de fundamentele verandering die zijn beweging van change in het land teweegbrengt.
Obama is vóór zijn benoeming reeds een revolutie begonnen. De beloofde verandering lijkt vooral verband te houden met de herverdeling van rijkdom. Obama wil van Amerika een socialer land maken dat daarmee in de richting komt van het sociaal-democratische Nederland van vóór Pim Fortuyn. Dit betekent een radicale koersverandering in de politiek van de VS ten opzichte van de afgelopen decennia.

Zoals bij alle presidentsverkiezingen in de VS sinds de Tweede Wereldoorlog zijn er moslims die hun hoop vestigen op een gematigde president en moslims die de hoop hebben opgegeven omdat er sinds de oprichting van Israël in 1948 geen positieve verandering is geweest in het Midden-Oosten-beleid van het Witte Huis. Met de succesvolle kandidatuur van Barack Obama lijkt voorlopig echter het eerste kamp in de meerderheid te zijn. Waarom?

Allereerst omdat men in de islamitische wereld ervan overtuigd is dat 'slechter dan Bush' moeilijk voorstelbaar is. De rampen die hij en zijn meerderen sinds 2001 in de islamitische wereld hebben ontketend zijn de ergste sinds de bezetting van Palestina door de Zionisten. De ongebreidelde agressie tegen het reeds door 25 jaar oorlog geteisterde Afghanistan en de illegale bezetting van Irak en de bestiale afslachting van haar bevolking vormen de ontmaskering van de valse vrijheid-retoriek van de giftige haviken in het smerige neo-conservatieve nest.

Ten tweede is men hoopvol omdat Obama in tegenstelling tot alle voorgaande blanke presidenten integriteit uitstraalt. Hier is eindelijk een Amerikaanse presidentskandidaat die met intellectueel overwicht tot de conclusie lijkt te zijn gekomen dat politiek ook op een eerlijke manier kan worden bedreven, zonder te liegen en te bedriegen. Uiteraard spreekt hier een hoop idealisme uit en het is maar de vraag of het sterk bevuilde nest in Washington wel zo gemakkelijk schoon te vegen is, maar sinds wanneer is idealisme een slechte zaak? Obama is iemand die het in zich heeft om het afschuwelijke Amerikaanse gezicht weer wat op te poetsen. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik hem geloof!

Ik denk dat Obama voor de eigen bevolking enorme verbeteringen zal kunnen doorvoeren, vooral ten gunste van de minderbedeelden. Er komt een herverdeling van de rijkdom via belastinghervorming, toegankelijke zorg door een ziektekostenverzekering voor iedereen, een stabiele economie en een schoner milieu. De criminaliteit zal verminderen als het hem lukt om de wapens uit de handen van de gestoorde rednecks te slaan en eindelijk eens de zwarte getto's en Latino's perspectief te bieden.

Voor wat betreft de islamitische wereld ben ik deels optimistisch, deels pessimistisch en deels onverschillig. Het positieve zal met enige zekerheid erin bestaan dat Obama de Amerikaanse bezetting van Irak binnen afzienbare tijd zal beëindigen. Daarmee zullen de problemen in Irak echter niet opgelost zijn. Sterker nog, in eerste instantie zal de relatieve stabiliteit verstoord worden doordat Iran de vrije hand zal krijgen om haar Sjiitisch-racistische doeleinden in Irak verder te realiseren. Zij zullen hun etnische zuiveringen in het Zuiden en in de grote steden effectiever door kunnen zetten. Op de lange termijn zal hieraan een einde worden gemaakt omdat de Arabische buurlanden zich steeds meer in Irak zullen mengen bij afwezigheid van de VS. Een nieuw evenwicht zal ontstaan. Het is alleen te hopen dat dit evenwicht niet gerealiseerd wordt via opsplitsing van Irak maar via interne solidariteit zoals deze honderden jaren heeft bestaan alvorens te worden verstoord door de haviken.

Mijn pessimisme betreft de uitspraken van Obama met betrekking tot Afghanistan. Obama wil de oorlog in Afghanistan koste wat kost winnen. Hij wil meer troepen er naar toe sturen, wellicht een deel uit Irak. Hiermee zou hij meteen zijn eerste fout begaan. Terwijl steeds duidelijker wordt dat die oorlog heilloos is en meer kapot maakt dan opbouwt, lijkt Obama zijn verstand opzij te hebben geschoven. Om de een of andere reden is zijn standpunt hier niet in overeenstemming met zijn algemene instelling. Ik vermoed dat dat te maken heeft met de grote twijfel rond zijn gebrek aan ervaring en leiderschap. De Amerikanen willen een sterke president die de nationale veiligheid kan garanderen. Obama lijkt geen keuze te hebben, aangezien het reppen van terugtrekking uit zowel Irak als Afghanistan hem duur kan komen te staan in het stemhokje. Om iets van kracht uit te stralen belooft hij tegen beter weten in die oorlog te zullen winnen. Wellicht dat hij na zijn benoeming tot inkeer zal komen.

Mijn onverschilligheid, ten slotte, heeft betrekking op de relatieve betekenisloosheid van Obama's presidentschap voor het lijden van het Palestijnse volk. Om de essentiële steun te verkrijgen voor zijn campagne heeft Obama net als alle andere presidenten vóór hem de Joodse lobby ervan verzekerd dat Israël op zijn onvoorwaardelijke steun kan rekenen. Als er in de Amerikaanse buitenlandse politiek een constante kan worden aangewezen dan is het wel de heilige overtuiging dat het lot van Amerika verbonden is met dat van Israël. Zo zien we dat een mythe constanter kan zijn dan pragmatische belangenafweging. Het is moeilijk, zo niet onmogelijk voor te stellen hoe Obama van deze koers zou kunnen afwijken. Wellicht zal hij meer druk uitoefenen op Israël om de bouw van nederzettingen te stoppen zodat het 'vredesproces hervat kan worden'. Uiteraard is er geen sprake geweest van een vredesproces dat 'hervat' zou kunnen worden. Israël doet aan politiek op de grond: door de situatie op de grond te veranderen komen de rechten van mensen vanzelf te vervallen. Als zij onder druk wordt gezet om toch te onderhandelen dan stelt zij belachelijke voorwaarden zodat er uiteindelijk toch niet te onderhandelen valt. Op die manier kan Israël haar gang gaan met het bedrijven van staatsterrorisme onder het excuus dat er geen gesprekspartner is. Obama zal hier niets aan kunnen veranderen. Wel is het mogelijk dat hij Israël onder druk kan zetten om de grote gevangenis 'Gaza' genaamd te heropenen, zodat mensen niet op middeleeuwse wijze worden uitgehongerd.

Hoe dan ook, slechter kan het niet worden. Dus voorlopig zeg ik: Obama for president!

Aboutaleb burgemeester van Rotterdam

2008-10-21T20:41:00.011+02:00

De benoeming van Ahmed Aboutaleb tot de eerste burgemeester van Marokkaanse afkomst in Nederland is op het eerste oog een belangwekkende gebeurtenis. Een euforische democraat zou kunnen spreken van "een nieuwe overwinning van de democratie". De eerste gedachte die bij mij opkwam toen ik het nieuws hoorde was de vraag of deze benoeming nu werkelijk een doorbraak behelst in de gepolariseerde Nederlandse maatschappij.

Mijn vraag klinkt licht retorisch en zo is zij ook bedoeld. De benoeming van een Marokkaanse Nederlander tot burgemeester van een wereldstad als Rotterdam lijkt vooral de gemoederen in Den Haag en Rotterdam bezig te houden. De publieke opinie is zoals altijd gedreven door oppervlakkige sentimenten waarvan het netto-resultaat nul is. Ik--en ik vermoed veel Marokkanen met mij--voelen een vleugje trots bij de abstracte gedachte aan een Marokkaanse burgemeester in Nederland, maar veel verder dan de novelty van die woordcombinatie reikt dit gevoel bij mij niet. Wat mij in mijn vreugde en trots vooral afremt zijn de uitlatingen en houding van de burgemeester in spe zelf.

Het beeld dat wij Marokkanen in de afgelopen 2 jaar van de man hebben gevormd--en ik vermoed dat ik hier gerust voor de meeste Marokkanen kan spreken--en dan met name sinds de moord op Theo van Gogh, is niet bepaald positief. De indruk die Aboutaleb niet nalaat achter te laten bij zijn 'achterban' is op z'n minst gezegd een zorgwekkende. Aboutaleb en meer recent ook de heer Markouch wanen zich bij afwezigheid van een Marokkaanse 'stem des volks', tegelijkertijd representant van en voogd over de Marokkaanse 'gemeenschap'. Het feit dat er in werkelijkheid geen Marokkaanse gemeenschap bestaat vergemakkelijkt en versterkt dit waanbeeld. Ik geef echter toe: het is een aantrekkelijk waanbeeld, omdat het ingegeven is door een gevoel van macht. Aboutaleb en Markouch kunnen en zullen ver gaan in het tarten van de onmondige marokkaan en zullen daar naar rato voor beloond worden door het Haagse establishment: "Eindelijk mensen die durven te zeggen wat wij denken en die er mee weg komen"; "Laat ze vooral hun eigen zooitje in het gareel houden". De Marokkaanse heren worden op een voetstuk geplaatst zolang zij de belangen van Den Haag behartigen. Zij maken aldus carriere over de rug der onderontwikkelde Marrokanen. Een nieuwe heer-slaaf-verhouding is geboren binnen de landsgrenzen: interne kolonisatie.

Men zou mij kunnen verwijten dat ik de Nederlandse politiek eenzijdig schets door te suggereren dat alle partijen aan 'Marrokaantje pesten' doen. Is Groen Links bijvoorbeeld geen uitzondering? Welnu, wat Aboutalebs verhouding tot de Marrokkaanse gemeenschap aangaat, houdt iedereen zich wijzelijk op afstand. Stel je voor dat mevrouw Halsema zich druk zou maken over Aboutalebs PVV-achtige uitspraak waarin de marokkaan wordt verwezen naar de spreekwoordelijke koffer. De gedachte lijkt unaniem te luiden: "Wie kan beter beoordelen of Aboutalebs woorden gepast of ongepast zijn dan hij zelf?; Hij is immers Marokkaan". Hetzelfde geldt voor Markouch' VOC-achtige en misselijkmakende pleidooi voor een "beschavingsoffensief" op Marokkaanse ouders. Deze meneer plaatst zichzelf netjes in de cirkel van de beschaving en wijst met een koloniaal aandoende vinger naar de achterlijke landgenoot die van opvoeden geen kaas heeft gegeten. Dat de beide heren zich langzaam en dus ongemerkt vervreemden van hun landgenoten doet voor Den Haag natuurlijk niet ter zake.

Zo bezien lijkt Aboutalebs benoeming tot burgemeester van de verdeelde stad aan de Maas eerder polarisatie in de hand te werken dan de vermeende bruggenbouw te bevorderen. Uiteraard moeten we Aboutaleb niet a priori tot mislukking veroordelen en afwachten wat de toekomst brengt. Laat het bovenstaande dan dienen als advies van Marokkaan tot Marokkaan om bij het bouwen van de bruggen beide oevers in de gaten te houden!