Tak – dziecko musi zdać państwowy egzamin, ale to może być tylko część jego wiedzy – reszta zależy od Ciebie – nie widzę tutaj nic ograniczającego (wykluczając jakieś opinie z zakresu wiedzy dziecka ograniczasz, a nie rozszerzasz jego wiedzę).

A teraz cytat z tego, który przysłałeś i dowód na to jak bardzo samodzielnie można uczyć dziecko:

“Domowy uczeń” otrzyma świadectwo ukończenia kolejnej klasy po zdaniu egzaminów przygotowanych przez szkołę, w której dyrektor zezwolił na taka formę spełnienia obowiązku szkolnego.

No to mi dopiero wolność

Był jeszcze w serwisie trojmiasto.pl artykuł czytelniczki, która wychowuje swoje dzieci w domu. Ciekawe spostrzeżenia, punkt widzenia i doświadczenia – niestety jakoś nie mogę znaleźć tego artykułu.

Miło się rozmawia, ale jakoś tak sucho w pysku – więcej bez wódki się w dyskusję z Tobą nie wdaje

Mam wolną rękę? Wolne żarty – kuratorium na karku, które mówi mi czego mam uczyć, jak i kiedy. Owszem, można zmienić budynek ale nie książki.

PS
Wydaje mi się, że gdzieś między wierszami zakładasz, że chodziłem lub nie lubiłem szkoły czy studiów. Dla uściślenia było przeciwnie.

Hahahaha Tzn. że jak bo nie rozumiem? Rodzice idą do pracy, a dziecko samo się kształci przy Cartoon Network?

BTW. Jako rodzic masz wolną rękę przecież i w tej chwili. Nie musisz posyłać dziecka do szkoły, bo możesz się zdecydować na samodzielne kształcenie. I to wszystko w świetle polskiego prawa. I nie musisz narzucać innym tego samego sposobu kształcenia cudzych dzieci

Zresztą nieważne – wydaje mi się, że się nie przekonamy wzajemnie do swoich opinii.
Dodam tylko jeszcze, że jak tak się zastanawiałem nad tym co napisałeś starałem się wyobrazić co dały mi szkoły, do których uczęszczałem i kim (czym) bym był, gdybym w nich się nie uczył. Mój prywatny wniosek: KOCHAM SZKOŁĘ