Italianista

IL VIZIO DELL' AMORE / Il quaderno rosso /Gabriele Romagnoli

noreply@blogger.com (arky) — Mon, 14 Feb 2022 18:57:00 +0300

Η κακή συνήθεια του έρωτα

Γκαμπριέλε Ρομανιόλι

Το κόκκινο τετράδιο

Λένε ότι στον έρωτα αυτό που μετράει είναι να καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον. Ας πάρουμε αυτό που συνέβη σ’ εμένα. Δούλευα εφτά χρόνια στο Ινστιτούτο Ερευνών. Τα χρήματα ήταν λίγα, αλλά η ικανοποίηση μεγάλη. Κάναμε πειράματα για την ιατρική. Χρησίμευαν στην παραγωγή καινούριων φαρμάκων. Και χωρίς πειραματόζωα, κανένα βασανισμένο ζώο. Ακόμα και γι’ αυτό ήμουν χαρούμενη. Συμμετείχα σε ένα ερευνητικό σχέδιο, σε μια ομάδα που επικεντρωνόταν στο να βρει μια θεραπεία για την ψωρίαση. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, το σημαντικό είναι ότι είχαμε κάνει ένα ουσιώδες βήμα. Το νέο διαδίδεται στον περίγυρο, οι φαρμακευτικές εταιρίες λυσσάνε, αλλά και η μικρή επιστημονική μας κοινότητα μιλάει πολύ γι’ αυτό. Τότε δεχόμαστε μια πρόσκληση από την Αμερική, από ένα πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, για να πάμε να παρουσιάσουμε την έρευνά μας, τη διαδικασία της και το τελικό αποτέλεσμα μπροστά στη διδακτική τους ομάδα.

Κανονικά θα πήγαινε ο διευθυντής του ινστιτούτου μας, αλλά η σύζυγός του είναι έγκυος στον τελευταίο μήνα, οπότε τον προσπερνάνε. Για τον ένα ή τον άλλο λόγο τους προσπερνάνε όλους, ώσπου φτάνουν σ’ εμένα. Εγώ ένα λόγο για να με προσπεράσουν τον είχα, με τα αγγλικά τα πήγαινα χάλια, very bad my english,[1] αλλά στο βιογραφικό μου, για να με προσλάβουν, είχα γράψει ότι τα μιλούσα με ευχέρεια. Και στην επιστημονική κοινότητα θεωρείται δεδομένο ότι επίσημη γλώσσα είναι τα αγγλικά. Μέχρι και οι Κινέζοι τα μιλάνε. Δεν μπορεί κάποιος να πάει στη Μασαχουσέτη και να κάνει μια διάλεξη στα ιταλικά. Ούτε να έχει γράψει ψέματα στο βιογραφικό του. Έτσι, δεν λέω τίποτα, δεν φέρνω αντιρρήσεις και βρίσκομαι σ’ ένα αεροπλάνο για τη Βοστόνη. Από το στρες, κατά τη διάρκεια της πτήσης, έπαθα ψωρίαση.

Φτάνω και με πηγαίνουν στο χώρο του κολλεγίου, μου δίνουν ένα ωραίο δωμάτιο. Εγώ λέω συνέχεια και μόνο thank you[2] σε όλους. Κλείνομαι στο δωμάτιο και με τη βοήθεια του λεξικού ολοκληρώνω τη μετάφραση του κειμένου μου. Πρέπει να είναι λίγο αλαμπουρνέζικα, αλλά τουλάχιστον είναι κάτι. Θα δοκιμάσω να το διαβάσω αντί να τα πω αυτοσχεδιάζοντας. Με τα σχεδιαγράμματα στον πίνακα μπορώ να τα βγάλω πέρα, οι αριθμοί και τα σύμβολα είναι παντού ίδια. Δεν κλείνω μάτι. Συνεχίζω να ξύνομαι και το δέρμα μου κοκκινίζει. Το πρωί πηγαίνω στην αίθουσα. Βρίσκω μπροστά μου κάτι σαν εξέδρα γεμάτη επιστήμονες. Λέω: «Good morning».[3] Και φυσικά ήθελα να το βάλω στα πόδια. Όμως, βγάζω τις σημειώσεις μου και αρχίζω να μιλάω. Για την ψωρίαση, if I may have your attention.[4]

Για λίγο σηκώνω τα μάτια μου από τα χαρτιά και βλέπω ότι όλοι στριφογυρίζουν στα έδρανά τους. Έχουν πάρει τα ακουστικά για την ταυτόχρονη μετάφραση. Μιλάω στη γλώσσα τους, αλλά δεν το έχουν καν καταλάβει. Όλοι, εκτός από έναν. Είναι αυτός ο άντρας με τα στρογγυλά γυαλιά που κάθεται στην τρίτη σειρά. Είναι γύρω στα σαράντα, κάποιες τρίχες λιγότερες, αλλά ωραίο πρόσωπο. Εκείνος δεν φοράει ακουστικά, έχει μπροστά του ένα μεγάλο κόκκινο τετράδιο και γράφει. Κρατάει σημειώσεις. Πού και πού σηκώνει τα μάτια του, τα οποία, αν και αντανακλά το φως στους φακούς του, μου φαίνονται ανοιχτόχρωμα και μετά ξαναρχίζει να γράφει. Επίσης, συμφωνεί, γνέφοντας, όταν εγώ κάνω κάποια διακοπή. Μου δίνει κουράγιο, ακόμα και τα αγγλικά μου βελτιώνονται.

«And so we fight the psoryasis».[5]

Εγώ ολοκληρώνω, κοιτάζοντας ουσιαστικά μόνο εκείνον, και ρωτάω αν υπάρχουν ερωτήσεις. Εκείνος σηκώνει το χέρι και, με μια αμερικάνικη προφορά που πιο αμερικάνικη δεν γίνεται, μου κάνει μια ερώτηση. Εγώ ξέρω την απάντηση. Τη δίνω, εντελώς ταραγμένη, εκείνος συνεχίζει να συμφωνεί γνέφοντας. Κανένας άλλος δεν το κάνει. Έπειτα μου κάνει μια δεύτερη ερώτηση και άλλη μία, κι έτσι, η διάλεξη διαρκεί όσο θα έπρεπε αν και κανένας, εκτός από εκείνον, δεν την είχε παρακολουθήσει πραγματικά.

Στο τέλος μαζεύω τα πράγματά μου και βγαίνω στο χώρο του κολεγίου. Νιώθω δυστυχισμένη, είναι σαν να είμαι σε πόλεμο με την Αμερική. Εκείνος εμφανίζεται ξαφνικά δίπλα μου, περπατάει σιωπηλός. Τον κοιτάζω, δεν λέω τίποτα. Μόνοι μας, ντρέπομαι πάλι για τα αγγλικά μου. Έτσι μιλάει εκείνος. Λέει: «Θα δειπνήσετε απόψε;» Τα ιταλικά του είναι σαν τα αγγλικά μου. Χαμογελάω και του λέω ναι.

Τρεις μήνες μετά του το ξαναλέω, σε μια εκκλησία. Εκείνος, σε ολόκληρη την Αμερική, ίσως και στον κόσμο, είναι ο μόνος που με καταλαβαίνει. Ο έρωτας, σκέφτομαι εκείνη τη στιγμή, γεννιέται από το θαύμα της κατανόησης.

Έπειτα, μετά το γάμο, αποφασίζουμε να έρθουμε να ζήσουμε μαζί στην Ιταλία. Εκείνος στέλνει όλα του τα πράγματα σε κούτες, μέσω θαλάσσης. Όταν φτάνουν, δεν είναι στο σπίτι. Είμαι μόνη και δεν αντιστέκομαι, ανοίγω τα πακέτα, αρχίζω να τακτοποιώ τα βιβλία. Και κάποια στιγμή βρίσκω το κόκκινο τετράδιο, εκείνο όπου κρατούσε σημειώσεις στη διάλεξη. Το κοιτάζω και συγκινούμαι. Το ανοίγω, αργά. Ξεφυλλίζω μέχρι τη σελίδα εκείνης της ημέρας. Έγραφε τις ημερομηνίες για κάθε τι που σημείωνε. Τη βρίσκω, η διάλεξή μου. Οι σημειώσεις του είναι μουτζούρες χωρίς νόημα. Μετά έχει κάποιες σειρές, όπου το μόνο που έχει γράψει δεκάδες φορές είναι: «She’ s a dream», αυτή είναι ένα όνειρο. Ξανακλείνω. Δεν νιώθω απογοητευμένη, το αντίθετο. Καταλαβαίνω ότι τον αγαπώ ακόμα περισσότερο γι’ αυτόν το λόγο και ότι θα το κάνω για πολύ καιρό, γιατί τώρα ξέρω ότι ο έρωτας δεν ζει με θαύματα, αλλά με την επιλογή να προσπαθεί ο ένας να κατανοεί τον άλλο, ακόμα και όταν ο ένας δεν καταλαβαίνει καθόλου τον άλλο.

[1] ΣτΜ: Αγγλικά στο κείμενο: «Πολύ κακά τα αγγλικά μου».
[2] ΣτΜ: Αγγλικά στο κείμενο: «σας ευχαριστώ».
[3] ΣτΜ: Αγγλικά στο κείμενο: «Καλημέρα».
[4] ΣτΜ: Αγγλικά στο κείμενο: «Θα ήθελα την προσοχή σας παρακαλώ».
[5] ΣτΜ: Αγγλικά στο κείμενο: «Κι έτσι καταπολεμάμε την ψωρίαση».

Μετάφραση από τα ιταλικά: Αρχοντία Κυπριώτου

Το παραπάνω κείμενο βρίσκεται στη συλλογή διηγημάτων "Η κακή συνήθεια του έρωτα" του Γκαμπριέλε Ρομανιόλι, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΣΚΑΡΙΦΗΜΑ.

Η κακή συνήθεια του έρωτα / Beso negro / του Γκαμπριέλε Ρομανιόλι

noreply@blogger.com (arky) — Tue, 21 Sep 2021 13:07:00 +0300

Beso negro

da "Il vizio dell' amore"
di Gabriele Romagnoli

Beso negro[1]

Πριν ένα μήνα συνάντησα για πρώτη φορά το σύζυγό μου.

Είμαστε παντρεμένοι εδώ και ένα χρόνο. Πριν το γάμο, ήμασταν μαζί δύο, σχεδόν τρία χρόνια, αν μετράνε και τα διαλείμματα. Αλλά είναι ένας μήνας τώρα που τον γνώρισα πραγματικά. Κι εκείνος γνώρισε εμένα. Όχι ακριβώς. Ξεκινάω από την αρχή.

Εκείνος είναι σεναριογράφος. Γράφει αυτές τις τηλεοπτικές σειρές για τις οποίες δεν ενδιαφέρεται καθόλου. Ούτε που τις παρακολουθούμε, όταν παίζονται. Το βράδυ πάμε σινεμά, ή διαβάζουμε κάνα βιβλίο, ο καθένας στον καναπέ του. Μετά εγώ πάω για ύπνο κι εκείνος αρχίζει να γράφει. Γράφει τη νύχτα, κοιμάται την ημέρα, εκείνος μπορεί. Αυτό λέει, τουλάχιστον. Γράφει γρήγορα, πάντα καλά την πρώτη σκηνή κι ακολουθεί η επόμενη. Υπάρχουν νύχτες που τελειώνει ένα επεισόδιο, λέει. Δεδομένου ότι μετά δεν το βλέπουμε, δεν ξέρω αν είναι αλήθεια. Δεν τσεκάρω το όνομά του στους αρχικούς τίτλους. Ή στους τίτλους τέλους, όπου και να το γράφουν. Ξέρω ότι βγάζει χρήματα. Κι ότι το πρωί ο υπολογιστής του είναι σβηστός. Εκτός από μια φορά, πριν ένα μήνα.

Ποτέ δεν κατάλαβα πότε οι άντρες γίνονται επιπόλαιοι. Στην αρχή όλοι τους είναι σαν πράκτορες της CIA. Χρησιμοποιούν κωδικούς, συνθηματικά, φοβούνται μήπως τους παρακολουθήσεις, τους ακούσεις, καμουφλάρονται, συγκρατούνται. Εκείνος άλλαζε πάντοτε τον τελευταίο αριθμό στο τηλέφωνο σε περίπτωση που θα πατούσα το πλήκτρο επανάκλησης. Ακόμα κι αν είχε καλέσει πριν το φαναρτζή. Νομίζω ότι ήθελε να γίνεται σαν μια αντανακλαστική κίνηση: αν συνηθίσεις να το κάνεις πάντα, δεν το ξεχνάς ποτέ. Κάθε φορά που πατούσα την επανάκληση, έβγαινε η υπηρεσία που λέει την ώρα. Και έσβηνε τον υπολογιστή πριν πάει να κοιμηθεί, δεν τον άφηνε στην αναμονή, συνδεδεμένο στο ίντερνετ. Τι είναι αυτό που τους προδίδει; Η υπερβολή της ασφάλειας; Ή, κάποια στιγμή, θέλουν να τους αποκαλύψεις; Κατά τη γνώμη μου εκείνος ήθελε να τον αποκαλύψω.

Κι έτσι, ένα πρωί σηκώνομαι για να ετοιμάσω πρωινό και βλέπω το λαμπάκι του υπολογιστή. Πατάω ένα πλήκτρο τυχαία και ξανανάβει βουίζοντας. Γυρίζω, εκείνος κοιμάται. Όταν ξαναγυρίζω, στην οθόνη είναι μια σελίδα, η τελευταία που διάβαζε εκείνος. Η τελευταία που έγραφε, για να είμαστε ακριβείς. Δεν ήταν όμως μια από εκείνες των σεναρίων του. Ήταν η σελίδα ενός chat: Νεγκρανόττε,[2] λεγόταν. Κοιτάζω την οθόνη, είχαν απομονωθεί οι δυο τους, σαν να ήταν χώρια σε ένα δωμάτιο. Αποκαλούνται Λούπο[3] και Τάνγκα. Ο Λούπο είναι εκείνος. Το ξέρω γιατί είναι ένα παρατσούκλι που του έδωσα εγώ, πριν πολύ καιρό. Εκείνος το έκοψε, λες και ήταν κάτι που τον έπνιγε, έλεγε ότι δεν τον έκανε να αισθάνεται άνετα. Και τώρα να τος, ο Λούπο, με την Τάνγκα, να τσατάρουν[4] στο Νεγκρανόττε. Διαβάζω τις τελευταίες ανταλλαγές μηνυμάτων και… ω Θεέ μου, τον ακούω να ξυπνάει, σβήνω τα πάντα. Προλαβαίνω μόνο να διαβάσω ότι εκείνος της ζητάει να γυρίσει απ’ την άλλη.

Την επόμενη μέρα, λοιπόν, ενώ είμαι στο γραφείο, στον υπολογιστή, πάω να ψάξω το Νεγκρανόττε και ανακαλύπτω ότι λειτουργεί και το απόγευμα, έχει λιγότερο κόσμο βέβαια, αλλά ο Λούπο είναι εκεί, στη θέση του. Στέλνει λίγα μηνύματα, αλλά φαίνεται σαν να περιμένει κάποιον. Την Τάνγκα, φαντάζομαι. Παίρνω μια ανάσα, διαλέγω για ψευδώνυμο το Άπριμι.[5] Και μπαίνω.

Στην αρχή είμαι ντροπαλή, μετά λύνομαι λιγάκι. Προσπαθώ να τραβήξω την προσοχή. Δεν ξέρω καλά πώς γίνεται, σ’ εκείνον εκεί τον κόσμο. Κάποτε είχα δει μια αστεία γελοιογραφία. Ήταν δύο, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που περπατούσαν σ’ ένα πάρκο, κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου, κι εκείνος την κοίταζε και κατακόκκινος της έλεγε: «Θα ’θελα να ανακαλύψω πώς είσαι στο ίντερνετ».

«Θα ’θελα να σε γνωρίσω καλύτερα, τετ-α-τετ, έρχεσαι στο δωμάτιο μόνη μ’ εμένα;», αυτό μου το έλεγε εκείνος, ο Λούπο, ο σύζυγός μου: ήθελε να με γνωρίσει καλύτερα, σε ένα δωμάτιο, εγώ κι εκείνος μόνοι μας. Αυτό δείχνει μια ωραία εξέλιξη. «Θέλω όμως να μείνω όλη την ώρα με γυρισμένη την πλάτη». Εκείνος απάντησε με μια σειρά από σύμβολα που σήμαιναν ότι ανυπομονούσε. Μπήκαμε κι εκείνος άρχισε να μου γράφει όσα ήθελε να μου κάνει και δεν ήταν τα ίδια που έκανε όταν ήμασταν αληθινοί, σε ένα αληθινό δωμάτιο. Και καταλάβαινες ότι του άρεσαν περισσότερο αυτά. Ένα πράγμα όμως, ένα αστείο πράγμα, κατά βάθος, ένα περίεργο πράγμα, είναι ότι και σ’ εμένα άρεσαν περισσότερο αυτά. Εκείνος με ρώτησε: «Te gusta el beso negro?». [6] Είχαμε πάει μαζί στην Ισπανία. Απάντησα: «Por supuesto!!!!». [7] Κι έβαλα τέσσερα θαυμαστικά, για σιγουριά. Εκείνος έγραψε ότι τότε θα μου το έκανε. Και μετά έστειλε μια σειρά από σύμβολα. Εγώ προσπάθησα να το φανταστώ και μου άρεσε κι εμένα πολύ. Αλλά δεν μπορούσα να κλείσω τα μάτια γιατί εκείνος μου έγραφε διάφορα κι εγώ έπρεπε να απαντάω με πέντε ή έξι θαυμαστικά για να του λέω ότι ήμουν όλο και πιο ευχαριστημένη. Τόσο που αν μου το είχε ζητήσει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου στη Βαρκελώνη, θα του είχα πει κι εκεί ναι και θα του τα έδειχνα δια ζώσης, τα θαυμαστικά. Στο τέλος του έστειλα δέκα και μετά είπα ότι είχα εξαντληθεί, ότι έπρεπε να αποσυνδεθώ. Τότε εκείνος μου έγραψε κάτι. Δεν έγραψε: «Ήταν πάρα πολύ ωραία», ούτε: «Θέλω να σε ξαναδώ». Έγραψε: «Εγώ θα ήθελα να αλλάξω ζωή και να γίνω αστυνομικός». Μετά χαιρέτησε και εξαφανίστηκε.

Συνεχίσαμε να μιλάμε κάθε μέρα, τα απογεύματα, στο διαδικτυακό δωμάτιο. Εκείνος είπε ότι θα με ήθελε και τις νύχτες. Για να τον ικανοποιήσω, μια Πέμπτη σκαρφίστηκα ένα συνέδριο εκτός πόλης και πήγα σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου για να του γράψω στο Νεγκρανόττε. Δεν παρατήρησε τη σύμπτωση: η σύζυγός του λείπει και η Άπριμι εμφανίζεται. Τώρα πια δεν ήμουν μόνο με γυρισμένη την πλάτη, τις περισσότερες φορές δεν κάναμε τίποτ’ άλλο από το να διηγούμαστε ο ένας στον άλλο διάφορα πράγματα. Ανακάλυψα έναν άλλο άντρα, όχι μόνο σεξουαλικά. Και το πρόβλημα, μετά από λίγο ήταν ξεκάθαρο ότι ήταν πρόβλημα, ήταν ότι εκείνος ο άντρας μού άρεσε περισσότερο από το σύζυγό μου. ΉΤΑΝ ο σύζυγός μου, αυτό το ξέρω, αλλά δεν ήταν εκείνος. Ήταν ένα κομμάτι από εκείνον που μου έκρυβε. Εμένα ο σύζυγός μου μου άρεσε, να το ξεκαθαρίσουμε, αλλά ο σύζυγός μου ως Λούπο μου άρεσε περισσότερο, πολύ περισσότερο. Ο σύζυγός μου ως Λούπο ήταν στ’ αλήθεια το άλλο μου μισό, ο σύντροφος των παιχνιδιών, το τέλειο δέσιμο. Ο σύζυγός μου ως Λούπο ήταν ο άντρας που θα ήθελα να είχα παντρευτεί. Μα δεν το είχα κάνει;

Το σκέφτηκα και, στο τέλος, η απάντηση ήταν ναι: εκείνος ήταν ο άντρας που είχα παντρευτεί. Έπρεπε μόνο να τον κάνω να βγάλει τη μάσκα. Αστείο, ε; Κρύβουμε κάποια πράγματα σκεφτόμενοι ότι ο άλλος δεν θα τα δεχτεί, ενώ αντίθετα είναι ακριβώς αυτά που θέλει. Έπρεπε μόνο να του πω να βγάλει τη μάσκα, αφού χωρίς αυτή θα μου άρεσε ακόμα περισσότερο και θα είχαμε ένα γάμο τέλειο, μοναδικό, αληθινό. Το έκανα χθες το βράδυ.

Ήμασταν στο κρεβάτι. Κάποια στιγμή γύρισα την πλάτη. Εκείνος μου φαινόταν πλέον ευτυχισμένος. Περίμενα λίγο και μετά είπα: «Me gustarìa el beso negro».[8] Σκέφτηκα ότι θα εκστασιαζόταν, όμως μπλόκαρε. Δεν τον άκουγα καθόλου πια. Γύρισα και ήταν άγαλμα, είχε τα μάτια ορθάνοιχτα. Προσπάθησα να τον κουνήσω. Του είπα ότι όλα θα πήγαιναν πάρα πολύ καλά, ότι τώρα θα ήμασταν πραγματικά ευτυχισμένοι, ότι θα μπορούσε ακόμα και να σταματήσει να γράφει και να γίνει αστυνομικός, αν ήθελε. Ούρλιαξε, σοκαρισμένος. Τότε τον αποκάλεσα Λούπο, γύρισα και πάλι την πλάτη, είπα: «Λούπο, μπορείς να κάνεις όλα όσα θέλεις». Εκείνος έφυγε.

Πριν ένα μήνα συνάντησα για πρώτη φορά το σύζυγό μου και χθες τον έχασα. Εκείνος είπε ότι δεν μπορεί να μπλέξει την πραγματικότητα με τη φαντασία, ότι είναι σαν να έγινε αμαρτία, ότι κανείς δεν μπορεί να κατοικεί και στις δύο, ή να προσποιείται ότι είναι ταυτόχρονα και τα δύο πράγματα. Ότι δεν το μπορεί, ότι τον στεναχωρεί κι από πάνω. «Lo siento mucho», [9] έγραψε, τη νύχτα, ενώ είχα μείνει μόνη στο σπίτι, μπροστά από τον υπολογιστή. Πρόσθεσε ότι, αν θέλω, μπορούμε να συνεχίσουμε να βλεπόμαστε στο ίντερνετ.

[1] ΣτΜ: Ισπανικά στο κείμενο: Η κατά λέξη μετάφραση της έκφρασης «μπέσο νέγρο» σημαίνει «μαύρο φιλί». Αυτή η έκφραση χρησιμοποιείται στην ισπανική αργκό για την «πρωκτολειχία».

[2] ΣτΜ: «Negranotte» στα ιταλικά σημαίνει «Νέγρικη νύχτα».

[3] ΣτΜ: «Lupo» στα ιταλικά σημαίνει «Λύκος».

[4] ΣτΜ: Από το αγγλικό «chat» έχει δημιουργηθεί στα ιταλικά, όπως και στα ελληνικά, το αντίστοιχο ρήμα «chattare» («τσατάρω») για τη συνομιλία μέσω διαδικτύου.

[5] ΣτΜ: «Aprimi» στα ιταλικά σημαίνει «Άνοιξέ με».

[6] ΣτΜ: Ισπανικά στο κείμενο: «Σου αρέσει το beso negro?»

[7] ΣτΜ: Ισπανικά στο κείμενο.: «Φυσικά!»

[8] ΣτΜ: Ισπανικά στο κείμενο: «Θα μου άρεσε το beso negro».

[9] ΣτΜ: Ισπανικά στο κείμενο: «Λυπάμαι πολύ».

Μετάφραση από τα ιταλικά: Αρχοντία Κυπριώτου

Πηγή: YouTube: Paola Cortellesi - Beso negro (2007). Το παραπάνω κείμενο βρίσκεται στη συλλογή διηγημάτων "Η κακή συνήθεια του έρωτα" του Γκαμπριέλε Ρομανιόλι, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΣΚΑΡΙΦΗΜΑ.

IL VIZIO DELL' AMORE / LO SPECCHIO di Gabriele Romagnoli

noreply@blogger.com (arky) — Wed, 23 Jun 2021 16:07:00 +0300

Η κακή συνήθεια του έρωτα

Γκαμπριέλε Ρομανιόλι

Ο καθρέφτης

Χθες διηγήθηκα στην ψυχαναλύτριά µου ένα όνειρό µου που επαναλαµβάνεται.

Εκείνη χρησιµοποιεί αυτή τη µέθοδο, µε τα όνειρα: µε βάζει να τα διηγούµαι πολύ αργά, σαν να υπαγορεύω. Μετά µου ξαναδιαβάζει το όνειρο, αφού όντως ό,τι λέω το γράφει στο σηµειωµατάριό της.
Θα µου το δώσει, λέει.

Λοιπόν, είµαι στην αίθουσα συναυλιών του λυκείου, πίσω από τις κουίντες. Είναι η σχολική εκδήλωση για το τέλος της χρονιάς.

Το κοινό περιµένει την έναρξη της παράστασης. Το βλέπω κρυφοκοιτάζοντας ανάµεσα από τις κουρτίνες.

Προσπαθώ να φορέσω τους παλιούς σκληρούς φακούς επαφής, αλλά έχουν µια κρούστα από ξεραµένα δάκρυα. Τους καθαρίζω µε τα νύχια. Είµαι απελπισµένη: δεν έχω φορέσει ακόµα το κοστούµι µου, δεν θυµάµαι τα βήµατα του χορού µου, ούτε τους χρόνους των εισόδων µου. Όλες οι άλλες µπαλαρίνες ετοιµάζονται. Η Μαρία, η καλύτερή µου φίλη, είναι ήδη έτοιµη και προσπαθεί να µε βοηθήσει, αλλά είναι κάποια πράγµατα που πρέπει να τα κάνω µόνη µου. Πηγαίνω στο καµαρίνι, αλλά είναι υπερβολικά στενό και δεν υπάρχει ούτε ένας καθρέφτης.

Και να, βρίσκοµαι στη σειρά µε τις άλλες, περιµένοντας να βγω στη σκηνή, ντυµένη µε πολλά πούπουλα. Κινούµαστε όλες µαζί πάνω στη σκηνή του θεάτρου, σαν ένα µεγάλο φίδι, έπειτα, η µία µετά την άλλη, πέφτουµε κάτω, βάζοντας τα χέρια πάνω από το κεφάλι. Κοιτάζω τα κορίτσια µπροστά µου, αναρωτιέµαι ποια πρέπει να ακολουθήσω, διαλέγω τη Μαρία. Σηκωνόµαστε, σχηµατίζουµε και πάλι το φίδι και αποφασίζω ότι αυτή είναι η ευκαιρία µου για να ξεφύγω, να βγω από τη σκηνή και να εξαφανιστώ· αναρωτιέµαι αν στην πραγµατικότητα συνειδητοποιώ αυτό που κάνω.

Η ψυχαναλύτρια σταµάτησε να γράφει. Είπε: «Τώρα θα σου κάνω κάποιες ερωτήσεις σχετικά µε το όνειρο».

«Ήσουν πράγµατι µπαλαρίνα;»

Ναι.

«Όταν κοιτούσες ανάµεσα από τις κουρτίνες, ποιον έψαχνες;»

Τους γονείς µου.

«Και ήταν εκεί;»

Όχι.

«Τι συναισθήµατα σου προκαλούσε το όνειρο;»

Άγχος, δεν ένιωθα έτοιµη να αντιµετωπίσω τις ευθύνες µου. Έπειτα ενοχές, που δεν ήµουν έτοιµη. Ήθελα να ήµουν η Μαρία: εκείνη ήταν πάντα προετοιµασµένη σε όλα.

Εκείνη δεν έκανε σχόλια. Ήθελε να µάθει τι µου είχε συµβεί την ηµέρα πριν από το όνειρο. Τι µου είχε συµβεί; Περίµενα µάταια την απάντηση από µια εταιρία, όπου είχα δώσει µια συνέντευξη για δουλειά. Το βράδυ είχα βγει για φαγητό, αλλά βαρέθηκα, γύρισα στο σπίτι και άκουσα ράδιο. Είχε τη συνέντευξη ενός τραγουδιστή που ήταν τόσο νέος και είχε ήδη όλα όσα ήθελε. Και ζούσε από το ταλέντο του.

«Εντάξει», µου είπε, «τώρα κλείσε τα µάτια, θα σου επαναλάβω το όνειρο, ένα µέρος κάθε φορά, πες µου αυτό που σου προκαλεί».

Άρχισε: «Είσαι στην αίθουσα συναυλιών του λυκείου, πίσω από τις κουίντες. Το κοινό περιµένει την έναρξη της παράστασης. Το βλέπεις κρυφοκοιτάζοντας ανάµεσα από τις κουρτίνες. Προσπαθείς να φορέσεις τους παλιούς σκληρούς φακούς επαφής, αλλά έχουν µια κρούστα από ξεραµένα δάκρυα. Τους καθαρίζεις µε τα νύχια».

Τη διέκοψα. Ήµουν δεκαέξι χρονών, αλλά ένιωθα πολύ πιο γριά µέσα µου σαν να είχα περάσει ήδη ένα µεγάλο µέρος της ζωής µου. Και σήµερα, σήµερα είναι το αντίθετο: νιώθω το κεφάλι µιας δεκαεξάχρονης, φυλακισµένης στο σώµα µιας ενήλικης γυναίκας. Είναι σαν να ήµουν δεκαέξι χρονών σε όλη µου τη ζωή. Τότε φοβόµουν και φοβάµαι και τώρα. Ένιωθα µόνη, διαφορετική, δεν ξέρω… πώς µπορώ να το πω… χωρίς σύµµαχους, απαρηγόρητη. Κοιτούσα το κοινό και ήταν πολλοί, ανυπόµονοι, περίµεναν κάτι ωραίο. Οι γονείς µου δεν ήταν εκεί όµως. Είχαν χωρίσει λίγο καιρό πριν, ένα χρόνο, και λιγότερο. Η µητέρα µου µε είχε κρατήσει µαζί της. Εκείνη δεν ανέφερε πια τον πατέρα µου, ποτέ. Δύο χρόνια πριν έδειχναν ευτυχισµένοι, ένα χρόνο µετά είχαν χωρίσει. Δεν ειδώθηκαν ποτέ ξανά. Ο πόνος απ’ αυτό το πράγµα έχει… ξεραθεί µέσα µου… έχει ξεραθεί όπως τα δάκρυα στους φακούς… δεν ήξερα τι να κάνω, δεν ήξερα πώς να το αντιµετωπίσω, ίσως γι’ αυτό να ακολουθούσα το ρεύµα, αλλά καταλάβαινα ότι δεν ήταν το σωστό, ότι δεν θα µε βοηθούσε.

Σώπασα, εκείνη ξανάρχισε: «…όλες οι άλλες µπαλαρίνες ετοιµάζονται. Η Μαρία, η καλύτερή σου φίλη, είναι ήδη έτοιµη και προσπαθεί να σε βοηθήσει, αλλά είναι κάποια πράγµατα που πρέπει να τα κάνεις µόνη σου. Πηγαίνεις στο καµαρίνι, αλλά είναι υπερβολικά στενό, δεν έχεις χώρο για να κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις και δεν υπάρχει ούτε ένας καθρέφτης».

Είπα ότι όλα ήταν ασφυκτικά, εκείνον τον καιρό: η ζωή µου ήταν ασφυκτική. Αλλά δεν τόλµησα να επαναστατήσω, δεν ήθελα να πληγώσω κανέναν, οπότε έκανα το καλό κορίτσι για τη µητέρα µου, δεν ξέρω, ήταν σαν να ήθελα να δηµιουργήσω µια αξιοπρεπή ζωή για εκείνη, εκείνη πέθανε πριν τρία χρόνια, αλλά εγώ δεν έχω απελευθερωθεί ακόµα από εκείνη την αίσθηση. Πάντα έπαιζα ένα ρόλο, προσπαθούσα να ζω σύµφωνα µε τις προσδοκίες… εκείνοι είναι εκεί, πίσω από την αυλαία και κάνουν φασαρία. Υπάρχει ένα σωρό κόσµος, στο σπίτι, που περιµένει κάποια πράγµατα από εσένα, που σε θέλει όµορφη, σε θέλει καλή και όλα αυτά που θέλεις εσύ καµιά φορά, καµιά φορά… είναι να µην τους απογοητεύσεις. Όλοι απογοητεύουµε κάποιον, αργά ή γρήγορα. Απογοητεύουµε τον εαυτό µας, πολύ νωρίς. Εγώ δεν κατάφερνα να είµαι ειλικρινής. Η αλήθεια ήταν µια πολυτέλεια που δεν µπορούσα να επιτρέψω στον εαυτό µου. Η αλήθεια προκαλεί συντρίµµια. Αν την πούµε, τελείωσε, τινάζονται όλα στον αέρα. Όταν πέθανε η µητέρα µου, είπα στον εαυτό µου την αλήθεια και σταµάτησα να χορεύω. Ασχήµυνα για να βγω απ’ αυτό… η οµορφιά είναι ένα από εκείνα τα πράγµατα που σε βάζουν σε µια πειθαρχία…

Εκείνη µε ρώτησε: «Η Μαρία ήταν όµορφη σαν εσένα;»

Η Μαρία ήταν πιο όµορφη από εµένα. Εκείνη ήταν πάντα κάτι περισσότερο.

Πήγε στο τέλος: «…αποφασίζεις ότι αυτή είναι η ευκαιρία σου για να ξεφύγεις: αναρωτιέσαι αν στην πραγµατικότητα συνειδητοποιείς αυτό που κάνεις».

Κοιτάξτε, δεν έπαιζα το παιχνίδι µου και ακόµα και τώρα δεν το κάνω. Σταµάτησα το χορό. Μετά δούλεψα στον κινηµατογράφο, οργάνωση, τίποτα το συναρπαστικό, έπειτα πέρασα στο γραφείο, κατευθείαν. Πριν έξι µήνες η εταιρία παραγωγής έκλεισε και έµεινα ξεκρέµαστη. Μια ευκαιρία για να κάνω αυτό που πάντα ονειρευόµουν, για να τολµήσω. Όµως, άρχισα να ψάχνω µια οποιαδήποτε δουλειά για να επιβιώσω. Δεν ακολουθώ τις επιθυµίες µου, µε τροµάζουν.

«Εντάξει», είπε εκείνη, «τώρα θα πρέπει να προσπαθήσουµε να συνθέσουµε τα στοιχεία του ονείρου, για να φτάσουµε στην ερµηνεία του. Είπες πολλά πράγµατα, και όλα τόσο ξεκάθαρα, είναι σχεδόν όλα ξεκάθαρα τώρα πια».

«Σχεδόν», είπε.

Έπειτα πρόσθεσε: «Ο φόβος να ξαναµπείς στο µεγάλο φίδι, επιλέγοντας πάλι µια δουλειά, ένα κοστούµι, µια µάσκα. Το κοινό που περιµένει, οι προσδοκίες των γονιών σου, αλλά αυτοί δεν είναι εκεί, αυτοί που άφησαν έναν πόνο ξεραµένο… αυτοί πού ήταν… πού είναι; Η µητέρα σου πέθανε, αλλά ο πατέρας σου έφυγε για πάντα, γιατί;» Η φωνή της είχε µια χροιά γλυκιά, µητρική. Είχα την αίσθηση ότι µου ετοίµαζε µια βαλίτσα, διπλώνοντας µέσα τα πράγµατα µε φροντίδα: τα ρούχα της δεκαεξάχρονης, το κοστούµι της σκηνής, τα πούπουλα, τη θήκη των φακών επαφής, όλα, για να µπορέσω να τα πάρω µακριά, και να µη γυρίσω πίσω ποτέ πια.

Έπειτα ρώτησε: «Γιατί δεν υπήρχαν καθρέφτες στο καµαρίνι;»

Δεν απάντησα.

Επέµεινε: «Ποιος είναι αυτός που δεν ήθελες να δεις στον καθρέφτη;»

Εγώ, τίποτα.

Κι εκείνη: «Είναι η Μαρία που δεν ήθελες να δεις;»

Έγνεψα ναι.

Τη Μαρία και µετά…

Τον πατέρα µου.

Τον πατέρα µου και τη Μαρία στο µεγάλο δωµάτιο. Εγώ είχα γυρίσει νωρίς από το µάθηµα χορού, ήµουν στο διάδροµο, στις µύτες, τους είδα µέσα από τον καθρέφτη, ήµουν δεκαπέντε χρονών.

Δεν είπα κάτι άλλο.

Η συνεδρία τελείωσε, πήγα στο σπίτι.

Θα ξαναπάω στην ψυχαναλύτρια την επόµενη Πέµπτη.

Ίσως να της διηγηθώ ότι η Μαρία ήταν η φανταστική µου φίλη. Ίσως και όχι.

Μετάφραση από τα Ιταλικά: Αρχοντία Κυπριώτου

Πηγή: Το παραπάνω κείμενο βρίσκεται στη συλλογή διηγημάτων "Η κακή συνήθεια του έρωτα" του Γκαμπριέλε Ρομανιόλι που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΣΚΑΡΙΦΗΜΑ.

IL VIZIO DELL' AMORE / L' ALTRA di Gabriele Romagnoli

noreply@blogger.com (arky) — Thu, 3 Jun 2021 15:22:00 +0300

Η κακή συνήθεια του έρωτα

Γκαμπριέλε Ρομανιόλι

Η άλλη

Διαβάστε εδώ, στα ελληνικά, το διήγημα Η άλλη.

Δείτε στο παρακάτω βίντεο την ανάγνωση του διηγήματος L'altra από το πρωτότυπο.

Διαβάζει ο Dario Criserà.

Πηγή: Il canale video del Comune di Medicina (Bologna) / Interpretazione: Dario Criserà

ΕΝΑΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΙ ΕΚΑΤΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ- Λουίτζι Πιραντέλλο

noreply@blogger.com (arky) — Wed, 12 May 2021 18:42:00 +0300

Uno nessuno e centomila

Luigi Pirandello

"Υπάρχει μία μάσκα για την οικογένεια,
μία για την κοινωνία,
μία για τη δουλειά.
Και όταν είσαι μόνος,
μένεις κανένας."

(Λουίτζι Πιραντέλλο. Ένας, κανένας και εκατό χιλιάδες)

O Σικελός δραματουργός ξεκίνησε τη συγγραφή του μυθιστορήματος Ένας, κανένας και εκατό χιλιάδες (Uno nessuno e centomila) το 1909 και το 1915 κυκλοφόρησαν κάποια αποσπάσματα στο περιοδικό Sapientia. Το έργο, στη μορφή που έχει σήμερα, ολοκληρώθηκε το 1925 και την ίδια χρονιά ξεκίνησαν κάποιες δημοσιεύσεις του, σε συνέχειες, στο περιοδικό La fiera Letteraria. Η πρώτη ολοκληρωμένη έκδοση σε μορφή βιβλίου κυκλοφόρησε το 1926.

ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΩΤΟ

Η σύζυγός μου και η μύτη μου

«Τι κάνεις;», με ρώτησε η σύζυγός μου, βλέποντάς με να χασομερώ με ασυνήθιστο τρόπο μπροστά στον καθρέφτη.

«Τίποτα», της αποκρίθηκα, «κοιτάζω εδώ, μες στη μύτη μου, σ’ αυτό το ρουθούνι. Όταν το πιέζω, αισθάνομαι ένα πονάκι.»

Η σύζυγός μου χαμογέλασε και είπε:

«Νόμιζα ότι κοίταζες από ποια πλευρά κλίνει.»

Γύρισα σαν τον σκύλο που του πάτησε κάποιος την ουρά:

«Κλίνει; Εμένα; Η μύτη μου;»

Και η σύζυγός μου, με ηρεμία:

«Μα ναι, καλέ μου. Κοίταξέ την καλά: κλίνει προς τα δεξιά.

Ήμουν είκοσι οχτώ χρόνων και ανέκαθεν μέχρι τότε θεωρούσα τη μύτη μου, αν όχι ακριβώς ωραία, τουλάχιστον πολύ ταιριαστή όπως κι όλα τ’ άλλα μέρη τού σώματός μου. Γι’ αυτό μού ήταν εύκολο να παραδέχομαι και να υποστηρίζω εκείνο που συνήθως παραδέχονται και υποστηρίζουν όλοι αυτοί που δεν είχαν την ατυχία να τους τύχει ένα κορμί δύσμορφο: ότι δηλαδή είναι βλακώδες να καυχιούνται για τα χαρακτηριστικά τους. Γι’ αυτό η ξαφνική και αναπάντεχη ανακάλυψη εκείνου του ελαττώματος με εξόργισε σαν μια τιμωρία που δεν μου άξιζε.

[…]

Μέχρι τότε στη ζωή μου δεν είχα σκεφτεί ποτέ το σχήμα τής μύτης μου· το κόψιμό της, αν ήταν μεγάλη ή μικρή, ή το χρώμα των ματιών μου· το πόσο στενό ή πλατύ ήταν το μέτωπό μου, και πάει λέγοντας. Αυτή ήταν η μύτη μου, αυτά τα μάτια μου, αυτό το μέτωπό μου: πράγματα αδιάσπαστα από εμένα, τα οποία, προσηλωμένος στις δουλειές μου, απασχολημένος με τις σκέψεις μου, αφημένος στα συναισθήματά μου, δεν μπορούσα να σκεφτώ.

Τώρα όμως σκεφτόμουν:

«Και οι άλλοι; Οι άλλοι δεν είναι δα και μέσα μου. Για τους άλλους που κοιτάζουν απ’ έξω, οι σκέψεις μου, τα συναισθήματά μου έχουν μία μύτη. Τη μύτη μου. Κι έχουν ένα ζευγάρι μάτια, τα μάτια μου, που εγώ δεν τα βλέπω και αυτοί τα βλέπουν. Τι σχέση υπάρχει ανάμεσα στις σκέψεις μου και τη μύτη μου; Για μένα, καμία. Εγώ δεν σκέφτομαι με τη μύτη, ούτε προσέχω τη μύτη μου, όταν σκέφτομαι. Οι άλλοι όμως; Οι άλλοι που δεν μπορούν να δουν μέσα μου τις σκέψεις μου και βλέπουν απ’ έξω τη μύτη μου; Για τους άλλους οι σκέψεις μου και η μύτη μου έχουν τέτοια σχέση που, αν υποθέσουμε ότι οι σκέψεις μου ήταν πολύ σοβαρές και η μύτη μου εξαιτίας τού σχήματός της πολύ αστεία, θα άρχιζαν να γελούν.»

[…]

Η σκέψη ότι οι άλλοι έβλεπαν σ’ εμένα κάποιον που δεν ήμουν εγώ που γνώριζα· κάποιον που μονάχα εκείνοι μπορούσαν να γνωρίζουν κοιτάζοντάς με απ’ έξω με μάτια που δεν ήταν τα δικά μου και που μου έδιναν μια όψη προορισμένη να με αφήνει πάντοτε ξένο, αν και ήταν μέσα μου, αν και ήταν δική μου για εκείνους (συνεπώς, ένα «μου» που δεν ήταν για μένα!)· μια ζωή στην οποία, αν και ήταν δική μου για εκείνους, εγώ δεν μπορούσα να εισχωρήσω· αυτή η σκέψη δεν μ’ άφηνε πλέον να ησυχάσω.

Πώς ν’ ανεχτώ μέσα μου αυτόν τον ξένο; Αυτόν τον ξένο που ήμουν εγώ ο ίδιος για μένα; Πώς να μην τον βλέπω; Πώς να μην τον γνωρίζω; Πώς να μείνω για πάντα καταδικασμένος να τον κουβαλάω μαζί μου, μέσα μου, στο βλέμμα των άλλων κι έξω, εν τω μεταξύ, από το δικό μου;

Μετάφραση: Αρχοντία Κυπριώτου

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από την ελληνική έκδοση του βιβλίου Ένας, κανένας και εκατό χιλιάδες (Εκδόσεις Ίνδικτος) που κυκλοφόρησε το 2006.

Πηγή: Φωτογραφία από Facebook PirandelloWeb

Giocando si impara - CRUCIVERBA / A1_Grammatica

noreply@blogger.com (arky) — Wed, 21 Apr 2021 20:32:00 +0300

PARTICIPI PASSATI IRREGOLARI

Per completare il cruciverba clicca qui sotto

PARTICIPI PASSATI IRREGOLARI

Giocando si impara - CRUCIVERBA / A1-A2_Vocabolario

noreply@blogger.com (arky) — Thu, 18 Mar 2021 19:08:00 +0300

Oggetti della casa

Per completare il cruciverba clicca qui sotto

OGGETTI DELLA CASA

Giocando si impara - CRUCIVERBA /A1_Vocabolario

noreply@blogger.com (arky) — Fri, 8 Jan 2021 20:06:00 +0300

Luoghi in città

Per completare il cruciverba clicca qui sotto

LUOGHI IN CITTA'

Giocando si impara - CRUCIVERBA / A1_Grammatica

noreply@blogger.com (arky) — Wed, 23 Dec 2020 22:28:00 +0300

VERBI IRREGOLARI AL PRESENTE INDICATIVO

Per completare il cruciverba clicca qui sotto

VERBI IRREGOLARI AL PRESENTE INDICATIVO

Giocando si impara - CRUCIVERBA / A1_Vocabolario

noreply@blogger.com (arky) — Wed, 2 Dec 2020 17:49:00 +0300

Le nazionalità

Per completare il cruciverba clicca qui sotto

Nazionalità

Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω! - Ντάριο Φο

noreply@blogger.com (arky) — Mon, 23 Nov 2020 15:36:00 +0300

Non si paga, non si paga!
di Dario Fo

Το θεατρικό έργο "Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω" γράφτηκε από τον Ντάριο Φο το 1974 και είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα του Ιταλού Νομπελίστα στην Ελλάδα. Έχει ανέβει από πάρα πολλούς ελληνικούς θιάσους, καθώς είναι ένα έργο διαχρονικό που πραγματεύεται τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι σε μια περίοδο ανεξέλεγκτης ακρίβειας, μαζικών απολύσεων, μειώσεων ωραρίων και αμοιβών!

Πατώντας παρακάτω στον τίτλο του έργου, μπορείτε να παρακολουθήσετε την παράσταση από το Αρχείο της ΕΡΤ και την εκπομπή το Θέατρο της Δευτέρας.

Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!

ESPRESSIONI CON "PER"

noreply@blogger.com (arky) — Sun, 11 Oct 2020 14:36:00 +0300

per mari e per monti     per ora                 per il momento

per l’ avvenire         per tempo     per caso

per combinazione

per favore per piacere per carità!

per ordine per esempio

per filo e per segno per forza per fortuna

per merito (tuo) per lo più per lo meno

giorno per giorno in fila per due

al cento per cento due per tre

STEFANO BENNI (Μια φορά κι έναν καιρό τα ζώα τα απασχολούσε ένας παράξενος ιός)

noreply@blogger.com (arky) — Fri, 24 Apr 2020 13:50:00 +0300

Stefano Benni

C’ERANO UNA VOLTA GLI ANIMALI ALLE PRESE CON UNO STRANO VIRUS

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΤΑ ΖΩΑ ΤΑ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΣΕ ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΙΟΣ

του Στέφανο Μπέννι

Τις πιο θλιβερές στιγμές, τα παιδιά έχουν ανάγκη τα παραμύθια
(Γ. Γκριμ)

Κάποτε στον πλανήτη μας, σε ένα μέρος που το λένε Κίνα, ξέσπασε μια επιδημία, μια αρρώστια που τους μόλυνε όλους. Για δύο μήνες οι κυβερνώντες των άλλων χωρών έμειναν αδρανείς και υποτίμησαν τον κίνδυνο. Έπειτα, αρχικά κινήθηκε μια χώρα που τη λένε Ιταλία και ξεκίνησε έναν πόλεμο στην αρρώστια, την οποία ονόμασε πανδημία.

Ήταν μια φρικτή στιγμή, και αν και όλοι κατέβαλλαν κάθε προσπάθεια με θάρρος και αφοσίωση για να φροντίζουν και να σώζουν, οι νεκροί στο ανθρώπινο είδος ήταν πάρα πολλοί.

Και οι χώρες έκλεισαν τα σύνορα, τα μέσα μεταφοράς, τα καταστήματα και οτιδήποτε μπορούσε να αποκλειστεί.

Ώσπου ένας επιστήμονας έκανε την άσχημη ανακάλυψη ότι η αρρώστια θα μπορούσε να μεταδοθεί και στα ζώα.

Τα ζώα, που είναι πιο έξυπνα από τους ανθρώπους, άρχισαν αμέσως να αναζητούν μέτρα για να σταματήσουν τον ιό. Αυτό όμως περιλάμβανε πολλές θυσίες, κυρίως να μένουν στο σπίτι και να μπορούν να βγαίνουν μόνο για σοβαρούς λόγους.

Ανάμεσα στα ζώα ξέσπασε μεγάλος θυμός. Οι λαγοί ήθελαν να τρέχουν, οι μαϊμούδες ήθελαν να κατεβαίνουν από τα δέντρα, οι σκύλοι δεν καταλάβαιναν το λόγο που από τις τρεις συνηθισμένες βόλτες την ημέρα τούς έβγαζαν έξω και σαράντα φορές. Οι γάτες κατέφευγαν στις σκεπές, οι σκίουροι ήθελαν να βγουν να ψάξουν για φουντούκια, οι κότες ήθελαν να πάνε στον κινηματογράφο, οι αρκούδες ήταν φυλακισμένες στον λήθαργο, τα σαρκοφάγα έμπαιναν στη σειρά με δύο μέτρα απόσταση το ένα από το άλλο για να πιάσουν αντιλόπες και ζέβρες και στο τζάγκουαρ έβαλαν βαρίδια στα πόδια επειδή ήταν αρκετά προνομιούχο.

Ο βραδύπους ήταν έτοιμος να πεθάνει από την πείνα, αλλά ανακάλυψε το Amazon Forest Food.

Στον ουρανό δεν πετούσε κανένα πουλί πια, οι πάγκοι με τα ψάρια αραίωσαν και κολυμπούσε μια σαρδέλα τη φορά, τα σμάρια των μελισσών πήγαιναν το καθένα όπου ήθελε. Ακόμα και τα μυρμήγκια έφτιαξαν γκαρσονιέρες.

Το λιοντάρι και η τίγρη, έχοντας την ευθύνη να διατηρήσουν την τάξη, έδιναν σε όλους πρόστιμα, σταματούσαν τα καγκουρό που πηδούσαν, τσάκωναν τις αλεπούδες που έβγαιναν για κυνήγι τη νύχτα, διέλυαν τις συναθροίσεις που έκαναν οι φώκιες, οι οποίες ήθελαν να παίξουν με την μπάλα τους.

Ήταν παλιοδουλειά, ειδικά όταν έπρεπε να πείσουν έναν ελέφαντα να φτιάξει ένα σπίτι από κορμούς και να μείνει εκεί μέσα.

Έτσι, το λιοντάρι και η τίγρη είχαν εξαντληθεί και δεν τα έβγαζαν πλέον πέρα.

Ένα βράδυ επιστρέφοντας στις φωλιές τους συνάντησαν δύο ζωάκια που περπατούσαν ήρεμα το ένα δίπλα στο άλλο.

- Δεν μπορείτε να κάνετε βόλτα! – φώναξαν – Δεν μπορείτε να σεργιανίζετε έτσι – είπε το λιοντάρι.

- Και κυρίως πρέπει να μείνετε στο σπίτι, συνέχεια στο σπίτι! – φώναξε η τίγρη.

- Ε, - είπε ένα από τα ζωάκια – μου φαίνεται φυσιολογικό. Δεν βλέπω πού είναι το περίεργο.

- Εννοείται πως θα υπακούσουμε – είπε το άλλο – μην αμφιβάλλετε.

Το λιοντάρι είπε: - Πάλι καλά που υπάρχει και κάποιο ζώο μυαλωμένο που σ’ αυτή την τραγωδία δεν εξοργίζεται και υπακούει ήρεμα.

- Μακάρι να ήταν όλοι έτσι – είπε η τίγρη.

Και έφυγαν.

- Μα πόσο νευρικοί ήταν αυτοί οι δύο – είπε η χελώνα.

Δεν βλέπω, πραγματικά, πού είναι το περίεργο να μένεις στο σπίτι σου – είπε το σαλιγκάρι.

Σ.τ.Μ.: Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα La Repubblica στις 21/3/2020.

Ο Στέφανο Μπέννι, μυθιστοριογράφος, ποιητής και δημοσιογράφος, ένας από τους πιο ενδιαφέροντες σύγχρονους Ιταλούς συγγραφείς, ανταποκρίθηκε στο άιτημα πολλών αναγνωστών του να γράψει κάποια ιστορία που να μπορούν να διαβάσουν και τα παιδιά τους, που αυτή την περίοδο, λόγω της καραντίνας, περνούν όλη την ημέρα στο σπίτι.

Η παραπάνω ιστορία είναι μία από αυτές.

Μετάφραση από τα ιταλικά: Αρχοντία Κυπριώτου

Πηγή: FACEBOOK/STEFANO BENNI

STEFANO BENNI (Η αράχνη και η μύγα)

noreply@blogger.com (arky) — Thu, 2 Apr 2020 11:41:00 +0300

Stefano Benni

IL RAGNO E LA MOSCA

Η ΑΡΑΧΝΗ ΚΑΙ Η ΜΥΓΑ

του Στέφανο Μπέννι

Ήταν κάποτε μια αράχνη ξακουστή για την ομορφιά των ιστών της. Τους έφτιανε τέλειους με ίσες και καλά τεντωμένες κλωστές, με πανέμορφους ομόκεντρους κύκλους, τέλεια τετράγωνα και πάντοτε κρεμασμένους σε ένα μέρος όπου ο ήλιος μπορούσε να τους φωτίζει και να τους κάνει να λάμπουν.

Οι άλλες αράχνες τη ζήλευαν και προσπαθούσαν κι εκείνες να φτιάξουν τόσο όμορφους ιστούς, αλλά τους έβγαιναν λιγάκι στραβοί, ανόμοιοι και χωρίς συμμετρία. Με λίγα λόγια, κακοφτιαγμένοι.

Ένα πρωί εκεί που η αράχνη ολοκλήρωνε την υπέροχη δουλειά της ανάμεσα σε δύο πεύκα, μια μύγα έπεσε μέσα στον ιστό και έμεινε εγκλωβισμένη. Η αράχνη γρήγορα κατευθύνθηκε προς τη μύγα με ορθάνοιχτα σαγόνια, έτοιμη να τη φάει.

Παρ' όλ' αυτά την κοίταξε και είπε: «Παλιοαφηρημένη, σου φαίνεται σωστό να καταστρέφεις ένα αριστούργημα σαν αυτό τον ιστό; Κοίτα: έκανες μια τρύπα, στράβωσες αυτό το τετράγωνο, έκοψες εκείνη την κλωστή, θα μου πάρει όλη τη μέρα να τον ξαναφτιάξω τόσο όμορφο όπως ήταν πριν.

Πήρε τη μύγα, την απελευθέρωσε και την άφησε να πετάξει.

Μετά επέστρεψε στη θέση της και είπε:

«Πραγματικά, δηλαδή, υπάρχει κόσμος που δεν καταλαβαίνει τους καλλιτέχνες».

Σ.τ.Μ.: Ο Στέφανο Μπέννι, μυθιστοριογράφος, ποιητής και δημοσιογράφος, ένας από τους πιο ενδιαφέροντες σύγχρονους Ιταλούς συγγραφείς, ανταποκρίθηκε στο άιτημα πολλών αναγνωστών του να γράψει κάποια ιστορία που να μπορούν να διαβάσουν και τα παιδιά τους, που αυτή την περίοδο, λόγω της καραντίνας, περνούν όλη την ημέρα στο σπίτι.

Η παραπάνω ιστορία είναι μία από αυτές.

Μετάφραση από τα ιταλικά: Αρχοντία Κυπριώτου

Πηγή: FACEBOOK/STEFANO BENNI

STEFANO BENNI (Ο γάτος που δεν ήξερε να νιαουρίζει)

noreply@blogger.com (arky) — Sat, 28 Mar 2020 18:37:00 +0300

Stefano Benni

IL GATTO CHE NON SAPEVA MIAGOLARE

Ο ΓΑΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΝΑ ΝΙΑΟΥΡΙΖΕΙ
του Στέφανο Μπέννι

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια κυρία που είχε έναν πανέμορφο γάτο με πυκνό, ασπρόμαυρο τρίχωμα, αλλά που είχε ένα ελάττωμα. Δεν ήξερε να νιαουρίζει: ξεφυσούσε, σφύριζε, έκανε κάτι σαν ρέψιμο, μουρμούριζε αλλά να νιαουρίσει, τίποτα. Όταν τη νύχτα οι άλλες ψιψίνες πάνω στις σκεπές εναρμονίζονταν στη νιάου-συναυλία τους, εκείνος έμενε σιωπηλός και όταν δοκίμαζε να πει καμιά στροφή, όλοι τον κορόιδευαν.

Τότε η κυρία σκέφτηκε να απευθυνθεί στον πιο καλό γατολόγο της πόλης, έναν κτηνίατρο που είχε λύσει πάρα πολύ περίπλοκες περιπτώσεις.

Το ιατρείο του κτηνιάτρου ήταν γεμάτο κουτσά σκυλιά, γατιά με το ένα μάτι χτυπημένο, ήταν και ένας σκύλος τόσο ψηλός που ήταν γεμάτος καρούμπαλα γιατί χτυπούσε στο ταβάνι και ένα χρυσόψαρο που δεν ήξερε να κολυμπάει.

Ο κτηνίατρος εξέτασε με προσοχή τον γάτο.

Του άνοιξε το στόμα, του έβγαλε έξω τη γλώσσα.

Τον ψηλάφισε στην κοιλιά και στον θώρακα, τον εξέτασε σπιθαμή προς σπιθαμή. Ώσπου έφτασε στην ουρά που ήταν πολύ πυκνή και είπε: «Μμμ! να το το πρόβλημα»

«Ποιο πρόβλημα;» ρώτησε η κυρία.

«Κοιτάξτε κυρία μου, πάρα πολλά όργανα πρέπει να έχουν μια τρύπα για να βγάλουν ήχο και να αφήσουν τον αέρα να περάσει. Αν εγώ κλείσω το άνοιγμα από ένα τρομπόνι ή όλα τα κλειδιά ενός κλαρινέτου, ή βάλω βαμβάκι μέσα σε μια γκάιντα, ο αέρας δεν βγαίνει και το όργανο μένει σιωπηλό, και η άλλη τρύπα, (εκείνη στον πισινό) που βοηθάει σ’ αυτό, είναι καλύτερα να ηχεί όσο το δυνατόν λιγότερο».

Αυτά είπε ο κτηνίατρος έβαλε τα χέρια μέσα στην πυκνή ουρά του γάτου και ανακάλυψε ότι υπήρχε ένας μεγάλος κόμπος. Το νιαούρισμα, που πρέπει να διαπερνά ολόκληρο το κορμί του γάτου, ήταν μπλοκαρισμένο από την δεμένη κόμπο ουρά του.

Ο κτηνίατρος έλυσε τον κόμπο, ο γάτος άνοιξε το στόμα και: Νιάουουουουουουουουουουουου.

Ένα πανέμορφο νιαούρισμα, ισχυρό, μουσικό βγήκε από το στόμα του.

Από τότε τις νύχτες με φεγγάρι, ο γάτος που είχε την ουρά δεμένη κόμπο νιαουρίζει τόσο δυνατά που όλες οι γάτες τον ερωτεύονται και όλοι του πετάνε παπούτσια.

Σ.τ.Μ.: Ο Στέφανο Μπέννι, μυθιστοριογράφος, ποιητής και δημοσιογράφος, ένας από τους πιο ενδιαφέροντες σύγχρονους Ιταλούς συγγραφείς, ανταποκρίθηκε στο άιτημα πολλών αναγνωστών του να γράψει κάποια ιστορία που να μπορούν να διαβάσουν και τα παιδιά τους, που αυτή την περίοδο, λόγω της καραντίνας, περνούν όλη την ημέρα στο σπίτι.
Η παραπάνω ιστορία είναι μία από αυτές.

Μετάφραση από τα ιταλικά: Αρχοντία Κυπριώτου

Πηγή: FACEBOOK/STEFANO BENNI

STEFANO BENNI (Το πιο σύντομο παραμύθι του κόσμου)

noreply@blogger.com (arky) — Tue, 24 Mar 2020 13:37:00 +0300

Stefano Benni

LA FAVOLA PIÙ BREVE DEL MONDO

ΤΟ ΠΙΟ ΣΥΝΤΟΜΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

του Στέφανο Μπέννι

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Κοκκινοσκουφίτσα.

Μια μέρα της είπε η μαμά της: «Πήγαινε στο δάσος για να πας το φαγητό στη γιαγιά. Πάρε τον δρόμο με τη μεγάλη βελανιδιά και μετά το σταυροδρόμι που οδηγεί μέσα στο δάσος».

«Από ποια πλευρά;»

«Δεν γίνεται να μπερδευτείς. Από την πλευρά που κρατάς το πιρούνι και το κουτάλι».

Η Κοκκινοσκουφίτσα πήγε, δεν συνάντησε ποτέ κανέναν λύκο και το παραμύθι τελειώνει εδώ.

Η Κοκκινοσκουφίτσα ήταν αριστερόχειρας.

Σ.τ.Μ.: Ο Στέφανο Μπέννι, μυθιστοριογράφος, ποιητής και δημοσιογράφος, ένας από τους πιο ενδιαφέροντες σύγχρονους Ιταλούς συγγραφείς, ανταποκρίθηκε στο άιτημα πολλών αναγνωστών του να γράψει κάποια ιστορία που να μπορούν να διαβάσουν και τα παιδιά τους, που αυτή την περίοδο, λόγω της καραντίνας, περνούν όλη την ημέρα στο σπίτι.
Η παραπάνω ιστορία είναι μία από αυτές.

Μετάφραση από τα ιταλικά: Αρχοντία Κυπριώτου

Πηγή: FACEBOOK/STEFANO BENNI

La vera pizza napoletana

noreply@blogger.com (arky) — Wed, 27 Sep 2017 20:25:00 +0300

Se vuoi sapere qual è la storia

della pizza napoletana...

clicca qui sotto:

L' origine della pizza

con sottotitoli in italiano

Tratto da: http://www.napolidavivere.it/

UN VIAGGIO IN ITALIA

noreply@blogger.com (arky) — Sun, 17 Sep 2017 23:12:00 +0300

Ιταλία: η χώρα των Μνημείων, της Τέχνης, του Θεάτρου, του Κινηματογράφου, της Μουσικής, της Μόδας και φυσικά της καλής Κουζίνας!

Ελάτε να ταξιδέψουμε στην όμορφη Ιταλία, να μάθουμε μύθους και αλήθειες που συνδέονται με την παράδοσή της και να γνωρίσουμε την ιστορία της Pizza Margherita.

Ελάτε να κάνουμε ένα ταξίδι στον μαγικό κόσμο του Bel Paese, και να μιλήσουμε τη γλώσσα των αγγέλων! Γιατί όπως και να το κάνουμε… La vita è bella!

LA PREPOSIZIONE PER

noreply@blogger.com (arky) — Mon, 11 Sep 2017 14:47:00 +0300

Luogo / Moto a luogo / Moto per luogo

Domenica parto per Germania.
Di solito la sera Giorgio va in giro per la città.
Ieri sera ho visto per strada Giuliana.
Finite le vacanze parto per Atene.

Tempo

Ho un sacco di cose per domani.
Per Pasqua i signori Rossi andranno in Francia.
I genitori di Anna sono rimasti in Australia per 20 anni.
Ragazzi, fate questi esercizi per il prossimo lunedì.

Scopo

Luisa andrà in Inghilterra per studiare marketing.
Stasera non esco, resto a casa per dormire presto.

Mezzo

Da molto tempo non vedo Giorgio, parliamo soltanto per e-mail.
Gianni, ti mando tutto per posta.

Causa

Ieri in centro c' era tanto traffico per lo sciopero.
Il concerto allo stadio è stato cancellato per la pioggia.
Roberto non andrà all' estero per la perdita improvvisa di suo nonno.
Stamattina non sono andata al lavoro per il mal di pancia.

Specificazione – limitazione

Per Anna tutti gli altri hanno torto!
Te lo dico per un' ultima volta!

Vantaggio o Svantaggio

Non arrabbiarti! Fallo per i tuoi genitori!
Luigi lavora tutto il giorno per i suoi figli.
A causa del caldo è meglio per gli anziani restare a casa.

Destinazione

Il nonno ha portato per tutti un regalo.
La signora Marta ha comprato dei bei souvenir per la sua nuova casa.

Inclinazione

Paolo ha molto talento per le lingue straniere.

Prezzo, Stima, Misura

Per quanto hanno comprato la casa in montagna?
Al casinò Giorgio ha avuto una grossa perdita di denaro per oltre due mila euro.
La strada era bloccata per molti chilometri.

ESPRESSIONI CON "DA"

noreply@blogger.com (arky) — Thu, 1 Dec 2016 09:30:00 +0300

da secoli                 da anni                   da solo                   da bambino

da grande

da giovane              da vicino                        da parte di

dall’ inizio

da capo

lontano da qualcosa da niente da fuori da

camera da letto sala da pranzo sala da ballo

vestito da sera camicia da uomo camicia da donna

camicia da notte

cane da caccia macchina da corsa

LA PREPOSIZIONE "DA"

noreply@blogger.com (arky) — Mon, 28 Nov 2016 09:30:00 +0300

Provenienza- Moto da luogo

Ieri Elena è tornata dall' ospedale tardi.

Domani arriva dall’ Italia Giorgio per passare le vacanze di Natale in Grecia.

Mia moglie tutti i giorni torna dal lavoro alle 19.00.

Moto a luogo

Lunedì pomeriggio devo andare da mia nonna.

Stasera venite da me! Vi aspetto tutti!

La settimana scorsa siamo andati da Stefano e abbiamo mangiato molto bene.

Complemento d’ agente

Domenica siamo invitati a pranzo da mia suocera.

L' ultimo film di Benigni è stato apprezzato molto dai critici.

Molti alberi sono stati bruciati dall' incendio.

Ogni anno le isole greche sono visitate da molti italiani.

Causa

Ieri mia madre appena ci ha visto ha pianto dalla commozione.

Giorgio non poteva parlare dalla rabbia e Luisa era diventata rossa dalla vergogna.

Elena ha incontrato per strada una persona strana ed è diventata pallida dalla paura.

Tempo

Io e Laura non ci vediamo da molto tempo.

Giorgio è direttore in quella ditta da 10 anni.

Mia madre ha lasciato il suo paese dal 1962.

Fine

Per la mia laurea ho comprato un abito da sera viola.

Per il mio compleanno vorrei comprare un paio di occhiali da sole.

A mia nonna ho regalato un servizio di tazze da tè.

Modo

Marisa si è comportata con Elena da vera amica.

La settimana scorsa Marco ha parlato a Elena da stupido.

Qualità

Giovanni è un ragazzo dal cuore d' oro.
Elena è quella ragazza bionda dagli occhi verdi.

Origine, provenienza

Tomas viene dalla Germania.

Maria ha saputo di questo lavoro dall' internet.

PARTICIPI PASSATI IRREGOLARI DELLA 2a CONIUGAZIONE ( -ERE)

noreply@blogger.com (arky) — Thu, 24 Nov 2016 09:30:00 +0300

1. Μερικά ρήματα παίρνουν ένα s, στη θέση των nd του θέματος του απαρεμφάτου για να σχηματίσουν την μετοχή τους (participio passato):

INFINITO PRESENTE PART. PASSATO

prendere prendo preso

spendere spendo speso

scendere scendo sceso

Lo stesso anche i verbi: comprendere, apprendere, difendere, accendere, rendere, tendere.

2. Άλλα ρήματα παίρνουν ένα s στη θέση του d του θέματος του απαρεμφάτου

INFINITO PRESENTE PART. PASSATO

chiudere chiudo chiuso

ridere rido riso

decidere decido deciso

Lo stesso anche i verbi: uccidere, dividere, deludere, esplodere.

3. Μερικά ρήματα παίρνουν ένα s στη μετοχή τους, στη θέση του τελευταίου σύμφωνου του θέματος:

INFINITO PRESENTE PART. PASSATO

correre corro corso

immergere immergo immerso

spargere spargo sparso

4. Μερικά ρήματα σε –cere και-gere, σχηματίζουν την μετοχή τους σε –to:

INFINITO PRESENTE PART. PASSATO

vincere vinco vinto

dipingere dipingo dipinto

spingere spingo spinto

Lo stesso anche i verbi: cogliere, togliere, giungere, piangere, scegliere, spegnere, accorgersi, distinguere.

5. Μερικά ρήματα σχηματίζουν το participio passato σε –sto:

INFINITO PRESENTE PART. PASSATO

chiedere chiedo chiesto

rimanere rimango rimasto

porre pongo posto

Lo stesso anche i verbi: rispondere, nascondere.

6. Μερικά ρήματα σχηματίζουν το participio passato σε –tto:

INFINITO PRESENTE PART. PASSATO

dire dico detto

scrivere scrivo scritto

leggere leggo letto

Lo stesso anche i verbi: correggere, proteggere, distruggere ecc.

7. Το ρήμα condurre και τα παράγωγά του σχηματίζουν το participio passato σε –otto:

INFINITO PRESENTE PART. PASSATO

condurre conduco condotto

tradurre traduco tradotto

produrre produco prodotto

ridurre riduco ridotto

addurre adduco addotto

8. Ρήματα παράγωγα του premere σχηματίζουν το participio passato σε –esso:

INFINITO PRESENTE PART. PASSATO

esprimere esprimo espresso

deprimere deprimo depresso

opprimere opprimo oppresso

9. Κάποια ρήματα δεν ακολουθούν κανέναν κανόνα για τον σχηματισμό του participio passato:

INFINITO PRESENTE PART. PASSATO

vedere vedo visto

fare faccio fatto

vivere vivo vissuto

stringere stringo stretto

conoscere conosco conosciuto

crescere cresco cresciuto

mettere* metto messo

rompere rompo rotto

* και όλα τα σύνθετα του mettere

LA POSIZIONE DELL' AGGETTIVO

noreply@blogger.com (arky) — Mon, 21 Nov 2016 09:30:00 +0300

Το επίθετο, στην ιταλική γλώσσα, μπορεί να μπει και πριν και μετά το ουσιαστικό:

1. Αν το επίθετο είναι λέξη μεγαλύτερη απ’ το ουσιαστικό, τότε συνήθως μπαίνει μετά απ’ αυτό:

un freddo insopportabile

una vista incantevole

2. Όταν υπάρχουν διάφορα επίθετα που προσδιορίζουν ένα ουσιαστικό, τότε κάποια μπαίνουν πριν και κάποια μετά απ’ αυτό:

E’ un bel vaso cinese.

E’ una celebre storia americana.

Σ’ αυτή την περίπτωση η θέση του επιθέτου επιλέγεται από την σημασία του. Πριν το ουσιαστικό μπαίνει το επίθετο που έχει γενική έννοια (bel, celebre), και μετά το επίθετο που είναι πιο συγκεκριμένης έννοιας (cinese, americana).

3. Το επίθετο κατά κανόνα έπεται του ουσιαστικού όταν είναι «περιοριστικό»:

Για παράδειγμα η λέξη “opera” είναι ένα ουσιαστικό με πολλές έννοιες. Λέγοντας όμως “opera lirica”, περιορίζεται η έννοια του ουσιαστικού ή καλύτερα γίνεται πιο συγκεκριμένη.

Η λέξη “idea”. Λέγοντας “idea socialista”, προσδιορίζουμε την έννοια αυτής της λέξης. Η λέξη “stato”: “lo stato italiano”, “lo stato repubblicano”.

Το επίθετο προηγείται του ουσιαστικού, όταν δίνει στο ουσιαστικό μια γενική έννοια:

una splendida giornata.

le grandiose idee del Rinascimento.

il potente stato.

ESPRESSIONI CON "DI"

noreply@blogger.com (arky) — Thu, 17 Nov 2016 09:30:00 +0300

di solito di frequente di recente di tanto in tanto

d’ un tratto di corsa di anno in anno

di più di meno di fianco

di sotto di sopra

di nascosto di conseguenza di male in peggio

di padre in figlio di generazione in generazione

di modo che d’ ora in poi

pieno di povero di ricco di

prima di dopo di dietro di fuori di

una decina di un centinaio di

la maggioranza di la maggior parte di

un po’ di in compagnia di a causa di

all’ interno di nel corso di

niente di invece di un insieme di

LA PREPOSIZIONE "DI"

noreply@blogger.com (arky) — Mon, 14 Nov 2016 09:30:00 +0300

Specificazione

Il libro di Massimo.

La borsa della signora Rossi.

La casa dei miei nonni.

Il professore di italiano.

-Di chi è questa macchina?
-E’ di Paolo.
-Di chi sono queste scarpe?
-Sono dei bambini.

Materia

Il tavolo di legno.

I bicchieri di cristallo.

L' abito di seta.

L’ orologio di oro.

I piatti di plastica.

Contenuto

Una bottiglia di acqua.

Un bicchiere di birra.

Una tazza di tè.

Una scatola di cioccolatini.

Un piatto di formaggi.

Provenienza

Carlo è di Milano.

I miei genitori sono di Parigi.

-Di dove è John?
-E’ di Londra.

-Di dove è, signora Paola?
-Sono di Firenze.

Argomento

Un convegno di medicina.

Una notizia di cronaca.

Un giornale di economia.

-Di che cosa avete parlato?
-Abbiamo parlato della musica italiana.

Causa

Roberto soffre di emicrania.

Laura muore di freddo.

Ieri alla festa siamo morti di noia.

Tempo

Preferisco viaggiare di giorno.

D' estate Marco va sempre in campeggio.

Non mi piace guidare di notte.

Nicola ha fatto un viaggio di quindici giorni all' estero.

Partitivo

La mattina mangio solo dello yogurt con i cereali.

Sofia e Mara sono andate a comprare del vino.

Ieri i nipoti hanno portato alla nonna dei bellissimi fiori.

Paragone

Roberto è meno alto di suo fratello.

Stasera fa più caldo di ieri sera.

Giulia è più simpatica di sua sorella.

Età

Una ragazza di diciotto anni.

E' una donna attraente di cinquanta anni.

Stima, prezzo

Giorgio e Elena vivono in una casa di tanti milioni.

Questo tavolino è di mia nonna, è un pezzo di valore.

Italianista

IL VIZIO DELL' AMORE / Il quaderno rosso /Gabriele Romagnoli

Η κακή συνήθεια του έρωτα

Γκαμπριέλε Ρομανιόλι

Το κόκκινο τετράδιο

Η κακή συνήθεια του έρωτα / Beso negro / του Γκαμπριέλε Ρομανιόλι

Beso negro

da "Il vizio dell' amore"di Gabriele Romagnoli

IL VIZIO DELL' AMORE / LO SPECCHIO di Gabriele Romagnoli

Η κακή συνήθεια του έρωτα

Ο καθρέφτης

Μετάφραση από τα Ιταλικά: Αρχοντία Κυπριώτου

IL VIZIO DELL' AMORE / L' ALTRA di Gabriele Romagnoli

Η κακή συνήθεια του έρωτα

Γκαμπριέλε Ρομανιόλι

Η άλλη

ΕΝΑΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΙ ΕΚΑΤΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ- Λουίτζι Πιραντέλλο

Uno nessuno e centomila

"Υπάρχει μία μάσκα για την οικογένεια,μία για την κοινωνία,μία για τη δουλειά.Και όταν είσαι μόνος,μένεις κανένας."

Η σύζυγός μου και η μύτη μου

Giocando si impara - CRUCIVERBA / A1_Grammatica

PARTICIPI PASSATI IRREGOLARI

Giocando si impara - CRUCIVERBA / A1-A2_Vocabolario

Oggetti della casa

Giocando si impara - CRUCIVERBA /A1_Vocabolario

Luoghi in città

Giocando si impara - CRUCIVERBA / A1_Grammatica

VERBI IRREGOLARI AL PRESENTE INDICATIVO

Giocando si impara - CRUCIVERBA / A1_Vocabolario

Le nazionalità

Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω! - Ντάριο Φο

Non si paga, non si paga!di Dario Fo

Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!

ESPRESSIONI CON "PER"

STEFANO BENNI (Μια φορά κι έναν καιρό τα ζώα τα απασχολούσε ένας παράξενος ιός)

STEFANO BENNI (Η αράχνη και η μύγα)

STEFANO BENNI (Ο γάτος που δεν ήξερε να νιαουρίζει)

STEFANO BENNI (Το πιο σύντομο παραμύθι του κόσμου)

La vera pizza napoletana

UN VIAGGIO IN ITALIA

LA PREPOSIZIONE PER

ESPRESSIONI CON "DA"

LA PREPOSIZIONE "DA"

PARTICIPI PASSATI IRREGOLARI DELLA 2a CONIUGAZIONE ( -ERE)

LA POSIZIONE DELL' AGGETTIVO

ESPRESSIONI CON "DI"

LA PREPOSIZIONE "DI"

da "Il vizio dell' amore"
di Gabriele Romagnoli

"Υπάρχει μία μάσκα για την οικογένεια,
μία για την κοινωνία,
μία για τη δουλειά.
Και όταν είσαι μόνος,
μένεις κανένας."

Non si paga, non si paga!
di Dario Fo