Raistlin’in yaptığı hatayı yapmaz, daha yükseklerde gözüm olmazdı. Leydime sahip çıkar ve ben de onu severdim.

…..

Uyurken seni seyrettim doyasıya.. Beyaz teninin ardında saklanan bir melek değildiyse neydi! Masumdun o an, günahların her birinden binlerce fersah uzakta. Kötülüklerin en küçüğü bile aklına gelmezdi insanın seni seyrederken, hele birisini üzeceğini düşünmek en mantıksız şeydi.
Ama sen, belki de o masumca uykunu yaşarken; rüyanda bir başkasıyla dolaşıyordun, ben yanında kor olup alevlerimi yakarken sana. O an en yakınında ben vardım madden ama ruhun kim bilir kiminle yıldızları sayıyordu çimenlerin üzerine uzanmış bir halde, el ele dururken. Nefret ettim o anda senden, tamam belki hiç bir hakkım yoktu. Sevmiyorsun diye senden nefret etmem çok bencilce ve saçmaydı ama işte, ne yapayım..

Gök delinmiş gibi yer yüzüne dökerken bulutlar göz yaşlarını yağmur olarak, seninle el ele dolaşmayı istedim sırılsıklam ıslanana dek. Yağmur rahmettir, yağmur mutluluktur ona şemsiye açılmaz. Sen ol yanımda, sarılayım sıkıca ve içime işlesin yağmur! Oysa ki bilmezdim, sen aynı yağmurda bir şemsiyeyi başkasıyla paylaşmışsın, yanımda bana sarılıp yüzüme güldüğün zamanlarda.

Dokunmak istedim sana, o siyah saçlarını okşamak geldi içimden; bir bebekten farksız karşımda uyurken en saf halinle.. Ama söylendim kendime “Haketmiyorum ben bunu.”, aklında ben yokken sana dokunmak çok saçma geldi o an. Sadece seyrettim, ama şimdi diyorum keşke dolaştırsaydım parmaklarımı yüzünde; saltolar atsaydı saçlarının arasında..

Keşkelerim o kadar çok ki bilemezsin..
Ama keşke,
beni sevseydin..

diye başlar rahmetli MJ’ın Dirty Diana’sı (dayana diye okununca daha havalı oluyor). Herkes yine kendisi gibi siyahi şarkıcı olan ve bir zamanlar aşık olduğu hatta taptığı iddia edilen meşhur Diana Ross için yazıldığını sanmıştı bu şarkının. Ama açıklamasını yaptı Michael: bu şarkı müzisyenlerle tanışmayı, konser sonrası kapılarında beklemeyi yani hayranlığı profesyonelliğe dökmüş Diana isimli bir hatuna yazılmıştı.

Bundan bir milenyum önce (gene) Bon Jovi gelmiş idi Türkiye’ye. Konserine gideceğim diye yeminler ettiğim şahsiyet. Gittim tabii ki. Konser sonunda ben ve birtakım kendimize “salaklar” olarak isim takmış insanlar Conrad International’ın bahçesinde bir kartal arabanın steyşın kısmında sabahladık. Neymiş Jon’u görcez camdan da o da bize el sallayacak da. Ya da es kaza resepsiyondakiler uyur kalırsa otele dalacaz. Sanki Hollywood filmi anasını satayım. Jon da uyanır ve lobiye iner. Genç kızla gözgöze gelirler. Gel seni New Jersey’e götüreyim der. Orda çifliğimin kadını tavuklarımın annesi ol der. Kız da gider

Yok tabii öyle bişi. Kimseyi göremedik. Camdan bile el sallamadı. Dirty Diana falan olmadık. Ama şarkının devamını dinleyelim. Michael bunu yaşamış:

 She’s saying that’s ok
Hey baby do what you please
I have the stuff the you want
I am the thing that you need
She looked me deep in the eyes
She’s touchin’ me so to start
She says there’s no turnin’ back
She trapped me in her heart

Kıza yüz vermek istemez bizim Michael. Yorgunum ben, evde aşkım beni bekliyor falan der. Ama kız cevval. Adı üstünde ‘dirty’

Şarkı heyecanlıca devam ediyor. Sonu güzel. Çok havalı:

Diana walked up to me,
She said I’m all yours tonight
At that I ran to the phone
Sayin’ baby I’m alright
I said but unlock the door.
Because I forgot the key.
She said he’s not coming back
Because he’s slepping with me

Michael sevgilisini arıyor. Canım birşeyim yok gelicem ama kapıyı kitleme anahtarımı unutmuşum derken Diana telefonu elinden kapıp: “gelemiyecek çünkü bu gece benimle sevişecek” diye şarkıyı bitiriyor.

Heyecan diye buna derim.. Allah hepinize versin.. Diana yani. ‘Dirty’ sinden

-Organik abula bunlar ORGANİİİİİİİİİİK!!

-Ne yani diğerleri inorganik mi?!?!? Cansız mı yani?!? Plastik mi

-Yok be abula! Nerden çıkardın!

-Haaa anladım. Organik diye bağırınca kilosu 5milyon oluyo. Bağırmayınca 3!

İşte böyle sonu gelmez muhabbetler. Taa ki bugün gazetede:

ORGANİK PATATES HASADI İÇİN DEVLET TÖRENİ DÜZENLENDİ

başlığını okuyuncaya kadar. Konya’da “Tarladan Sofraya Gıda Güvenliği Projesi” kapsamında Güneydere ve Evliyatekke Köyü Organik Patates Hasat Şenliği düzenlenmiş.

Biri bana anlatsın: Bu organik dediğiniz atadan dededen kalma, hormonsuz, mis gibi toprak kokan, kocaman kocaman aşırı büyümemiş, sadece kendi şeklini almış ürünler yetiştirmek değil mi? Ki TDK’ya bakılırsa tam üstüne bastım: Geliştirici veya olgunlaştırıcı bir kimyasal madde kullanılmadan doğal ortamda yetiştirilen ürün.

Ciks semtlerde organik ürünler satan mağazalar peyda olmuş. Bir gece vitrinlerine birileri sprey boyayla şunu yazarsa hiç şaşmayın:

ORGANİK MORGANİK DEĞİL BİLDİĞİN TAPTAZE MİSS GİBİ PATATES!

Söyleyecek pek de bişi yok Dünyanın bir numaralı erkek dergisi yılların Marge Simpson’unu çıplak fotoğraf vermeye ikna etmiş. Bu konuda haylaz erkek çocuk Bart’ın ne dediği henüz merak konusu. Ama fotoğraflar için Homer’ın 3-5 bira parasına razı olduğu söylentilerini akıllı kız Lisa Simpson yalanlamış:

“Ben, önce özgür bir insan, sonra hür iradeli bir kadın, en sonra da açık görüşlü bir eş ve anne olarak bu pozları veren anneme büyük saygı duyuyorum. Bu fotoğraflarda ailemizi zedeleyecek hiçbir kötü unsur yoktur.”

Marge’ı cesaretinden ve cüretinden dolayı tebrik ediyor, “The Simpsons” ın 20. yılını kutluyoruz.

Not: Derginin bu sayısında Benicio Del Toro ile yapılan şöyleşide de böyle resimler var mı acaba?

-Ben diyorum ki fırk, bu sefer kemiğin boyunu falan iyice ölçsek Abucaoğlu.

-Lan olm İmdat geçen sefer ufak bi manita olayını tüm gazetelere duyurdun. Eşe dosta rezil olduğumuz yetmedi evdeki karı bizi evden kovdu. Bi idare edemedin hıyar herif!

-İyi de abucaoğlu fırk! Sen de işi bok ettiydin o sıra!

-Sus lan başlatma işine! Tut şu kemiğin ucundan da yaşı mıymış taşı mıymış hesaplayalım da çıkalım şurdan! Senin bu laborant Mehmet gene en önemli zamanda izinde mınagoyum. İş yine bize düştü.

-Abucaoğlu bi bilene sorsak diyorum ben bu kemik işini fırk. Öteki işi de oramıza buramıza bulaştırdıydık_

-Sus lan deyuz! Bulaştırmışmış! Karıya sildirdik işte heryeri! Ne bileyim ben vücut sıvısı mıymış ne bok diyonuz her insanınkinin farklı olduğunu! Altı üstü .ikimden aşağı kasımpaşa işte!

-Yaw Abucaoğlu dur sus sinirlenme fırk. Bizim maalleye birisi geldiydi hani? Toprakları avuçladıydı falan. Onu arasak telefon bıraktıydı.

-İyi lan ara kimi ararsan! Ara da gelsin! Bi bokum çıkmayacak bu kemikten yoksa!

***

Mahkemede:

“….. KURUMUNUN …. SAYILI …. TARİHLİ RAPORUNDA BELİRTİLDİĞİ ÜZERE KATİL ZANLISI C.G.’NİN KEMİK YAŞI: YAKLAŞIK 2MİLYON 365 BİN YILDIR SAYIN HAKİMİM”

“-*+&%/&(=))=?=?_?=?=??????=))’^+%&/()=?=/”

-Kaç?

-Kim?

-Ne?

-Nasıl yani?

Kahvede TV karşısında fısıldaşma:

-Ulan imdat çağırdın elin antronolog pantropolong mu herneysesini karı kemiğe baktı baktı bi boka da benzetemedi ama bak yaza yaza ne yazmış!)

-Abucaoğlu ben de şüphelenmedim değil o kemikten fırk. Bize çocuğun bacağından dediler. Baksana çocuk adamakıllı yürüyo fırk.  Biz ne kemiği incelettik karıya yaw??

Gül ki sevgilim, gül ki gözlerin;
Solmasın sakın aşk çiçeğim.
Bu sabah adını boş kağıtlara yazdım,
Astım duvarlara.

Ama insana umut veriyordu sözleri, hastalıkla uğraşıyorsan şifa, aşk istiyorsan sevgi, para istiyorsan şans verecek gibiydi. Neyse işte, güzel bir şarkıydı işte, hala da öyle de aman boşver.

Şimdi daha anlamlı geliyor bana, Gül ki sevgilim.. Gül ki, hep mutlu ol ve beni de mutlu etmeye devam et. Gül ve mutlu ol ki, bırakma beni hep yanımda kal. Zaman dursun sen varken, ya da akacaksa seninle beraber aksın. Ayrıca bir kelime oyunu da yok değil, “Gül” ki sevgilim. Yani sevgilim olsun adı bir de Gül olsun, yeme de yanında yat oh ne güzel. Mutluyum valla, ne yazdım farkında değilim üstte. Ama amacım mutlu olduğumu belli eden bir şeyler yazmaktı, amacıma ulaştım.

Seni seviyorum anzer balım benim ^^

7 sene öncesi bir Radikal kitap ekinde bir yazımız vardı. 2 Ekim 2009 tarihli Radikal kitap ekinde ise Z. Heyzen Ateş’in “Allende’den boşuna sevdalar” isimli yazısı. Tam da benim bu eski tarihli yazımı tekrar burada yazmak istediğim günlerde İsabel Allende yeni bir kitap çıkarıyor. Ama şanssızız ki henüz Türkçe’ye çevrilmemiş

“Açıkçası İspanyolca öğrenmiş olmakla gurur duyduğum anlardan biri bu -çünkü bu sayede kitabı sizlerden en az bir yıl önce okuyorum. Demek harcadığım onca paraya ve yıla değmiş” diyor Heyzen Ateş yazısının sonunda.  Biz Allende’yi Türkçe okuyabilmek için beklemekten mutsuz ama sebepli sebepsiz anabilmekten ve en sevdiğimiz yazarlar sıralamasında ilk 3 arasında sürekli bulunmasından memnun olarak diyoruz ki:

Durup dururken Isabel Allende. Hani bir dergide bir yazardan bahsetmenin doğru zamanı vardır ya, yeni bir kitabı çıkmış olabilir, doğumunun ya da ölümünün 25′li 50′li 100′lü yıllardan bir yıldönümü olabilir, ya da biz ölümsüz sanıp hiç beklemezken ölüp gitmiş olabilir… Allende’nin 1942 doğumlu olduğundan dem vurup altmışıncı yaşının da hatırı sayılabilecek bir tam yaş olduğunu iddia edebilecek olsak da, bu pek inandırıcı bir bahane değil. Bizimki basbayağı durup dururken Allende. Niye mi? Çünkü:

Bir kadın. Ve yazar. Kadınları kendi penceresinden anlatan bir yazar. Hayatın ölümle noktalanmadığı bir ülkede ve hatta kıtada yaşayan, olağanüstülükleri pekala olağanmış gibi anlatan ve sizi buna inandırabilen bir yazar. Kıta dedik çünkü Allende’yi Şili’den ve Şili’yi Latin Amerika’dan ayrı düşünmek mümkün değil.

1964-73 yılları arasında, Şili’de çeşitli kadın ve çocuk dergilerindeki yazıları ile başlayan yazarlık serüveni, amcası devlet başkanı Salvador Allende’nin ölümü ve Şili’nin yıllarca süren baskı rejiminin başlangıcı olan 1973 askeri darbesinin ardından sürüldüğü Venezuela’da El Nacional gazetesinde devam edecektir (1975-84). Bu dönemde hastalanan ve ülkesine dönemediği için göremeyeceği büyükbabasına 8 Ocak 1981 günü yazmaya başladığı mektup, sonunda bitmek bilmeyen sayfalara dönüşür. Mektubu postalayamadan büyükbabasının ölüm haberini alacaktır ama bu sayfalar onu dünyaya tanıtırken, bize de ilk romanı olan ‘La Casa de Los Espiritus – Ruhlar Evi’ni kazandıracaktır. Sonraları yazara diğer romanlarına da 8 ocaklarda başlama alışkanlığını kazandıracak olan bu mektup-roman ile Allende, büyükbabasının yaşlı zihnini açık tutabilmek için ona kendi ailesinden ve çocukluğundan bahsetmeye başlarken, 20. yüzyıl başlarında isimsiz bir Latin Amerika ülkesinde, Clara, kızı Blanca ve onun kızı Alba etrafında 70 yıllık bir serüvene sürüklüyor bizi. Burada fanteziyle efsaneyi, gerçekle gerçeküstünü, olmayacakla olabiliri birleştirerek ülkenin politik dönüşümlerini, kırsal ve kentsel yaşamını, üretim ilişkilerini sezdirmeden anlatıvermeyi başarmaktadır. Fantezi ve erotizmi ‘Binbir Gece Masalları’yla, yaşamını ve yazdıklarını belirleyen duruşu da feminist yazarlarla keşfettiğini söyleyen Allende’nin kitaplarında hep feminizmin ‘özel olan politiktir’ yaklaşımını görürüz.

Annesini ve yakın dostlarını suç ortağı ederek kaleme aldığı ‘Afrodit: Afrodizyak Yazılar Afrodizyak Yemekler’ adlı kitabıyla bizi yedi günahtan ikisinin derinliklerine davet ediyor Allende, diğer kitaplarından alıştığımız oyuncu, aşklı, büyülü diliyle. Kitapta iştaha ve cinsel hazza dair öyküler, bunları kışkırtan tariflerle örülerek anlatılmış. Afrodit kışkırtıcı olduğu kadar şaşırtıcı da. Kitapta balık yemeklerinin anlatıldığı bölümde, XI. Yüzyılda Japonya’da Lady Onogora’nın yazmış olduğu ‘Soğuk Balık’ adlı, kendisini usandıran titizlikteki sevgilisinin eldivenli dokunuşlarıyla yaşadığı hayal kırıklığından sonra evinin havuzundaki gün görmüş sazan balığıyla teselli bulan Hanako’nun öyküsü için Allende,
“Bu tür bir masal anlatmak ancak bir kadının aklına gelirdi” diyor. Böylesi bir öyküyü balık yemeklerinin arasına hem de hiç aykırı olmadan yerleştirebilmeyi de ancak böyle bir kadın akıl edebiliyor kuşkusuz.

Şili dünyada boşanmanın yasal olmadığı tek ülke. Allende’nin ülkenin bu gerçeğine dair nükteli bir yorumu var, ‘Kaderin Kızı’ adlı kitabında şöyle diyor: “İki karış aklı olan hiçbir kadın, bir erkekle kendisini eğlendirsin diye evlenmez, geçindirsin diye evlenir. Ve bir kadın eğer şansı varsa genç yaşta dul kalır.” Ancak Isabel Allende tıpkı annesi ve kitaplarındaki kahramanları gibi evliliği yalnızca aşkla besleyebildiğinden ülkesinin hukukuna aykırı bir yaşam yolu tutturmuş.

“Biyografi yazmak çok garip bir şey” diyor yazar bir söyleşisinde, “çünkü biyografi sadece bir tarihler, olaylar ve başarılar listesidir; gerçekte birinin hayatıyla ilgili en önemli şeyler onun kalbinin gizli odacıklarında kilitlidir ve böyle bir listeye dahil edilemez.” ‘Paula’, Allende’nin, 28 yaşında ölümcül porfiria hastalığına yakalanan kızı Paula’ya adanmış kurgu olmayan ilk romanıdır. Bu kitap da anneden kızına bir mektup olarak başlamış ve bir annenin hayatı ve bir genç kadının ölümü üzerine meditasyon haline gelmiştir.
Allende’nin kitaplarını okuduğunda insan Latin Amerika toprağında masalla gerçeği büyülü bir bilme şekli ile anlatmaktan başka bir yol olmadığını düşünüyor. Yazma biçimi için ‘büyülü gerçeklik’ denilmesine şaşan yazar, kendisini gerçekçi bir yazar olarak gördüğünü, dilin yaşanılan coğrafyayla çok ilgili olduğunu söylerken şunu da ekliyor:
“Kafka Meksika’da doğsaydı belki de gerçekçi bir yazar olarak anılırdı“. Yaşamda ve yazıda ‘normal/anormal’, ‘ciddi olan/olmayan’, ‘politik olan/olmayan’, ‘gerçek/gerçek dışı’ gibi ayrımlara yer vermeyen yazar dünyanın, demokratik bir seçimle görev başına gelen ilk marksist lideri Salvador Allende’nin halk arasında hızlı yükselişi sırasında Muhafazakar Partililer’in avuntusunu şöyle özetliyor:
“Komünistler dünyanın hiçbir yerinde oy çoğunluğunu kazanamadı. Böyle bir şeyin olmasına izin vermeyiz.” Oysa Şili halkı komünizmle hayatın büyülü yönünü birleştirirken, Koca Pedro’nun ‘Ruhlar Evi’nde geleceğin devrimcileri Pedro ve Blanca’ya anlattıkları bir gün gelip Şili’nin gerçeği oldu:
“Günlerden bir gün koca Pedro Garcia, Blanca’yla Pedro Tercero’ya, her gece kümese girerek yumurta çalıp civciv yiyen tilkiyle ona karşı güç birliği yapan tavukların öyküsünü anlattı. Tavuklar tilkinin zorbalığından illallah etmişlerdi. Toplanıp onu beklemiş ve kümese girdiğinde yolunu kesip çevresini alarak daha o ne olduğunu anlamadan gagalaya gagalaya öldüreyazmışlardı onu. İhtiyar öyküsünü, tilki kuyruğunu bacaklarının arasına sıkıştırıp kaçmış, bütün tavuklar da onu kovalamışlar, diye bitirdi. Blanca öyküye güldü ve bunun olamayacağını çünkü tavukların doğuştan aptal ve zayıf tilkilerinse doğuştan kurnaz ve güçlü olduklarını ileri sürdü, ama Pedro Tercero gülmedi. Bütün o akşamı tilkiyle tavukların öyküsünü düşünerek dalgın geçirdi.”

Evet. Bir kadın. Ve bir yazar. Ama sadece kadınları değil, tüm toplumlarda kadınların vazgeçemediği gerçekleri bilerek ve onlardan vazgeçmeyerek tüm hayatı anlatan bir yazar. Yazdıklarıyla herkese kendine ait bir yaşam sunabilen dünün, bugünün ve her zamanın anlatıcısı bu yazar kimi satırda bir anne, kimisinde sevgili veya bir kızkardeş, kimisinde bir çocuk, kimisinde de onulmaz karasevdaya saplanmış bir aşık olarak çıkıyor karşımıza. “Bazı insanlar kendi ilginç hikâyelerini bana yolluyorlar” diyor Allende; “ama ben onların yaşadıkları hayatları anlatamam ki! Yazdıklarımdan bana çok uzak gözükenler arasında bile yaşadıklarımdan esinlenmediğim hikâye pek azdır.” Başka öyküleri veya hayatları Allende tarzıyla, bir Latin Amerika büyüsüyle anlatabilmek mümkün olsaydı keşke. Gerçeklerin çıplak olarak yüzümüze çarptığı şu dünyada birazcık da büyüye ihtiyaç duyanları, olamazı olduran, geçmişi yaşatan ve geleceği öngören bu muhteşem kadınla baş başa bırakıyoruz. Erkeklerin “bütün erkeklik yaşantıları boyunca içlerine akıtmış oldukları gözyaşları şimdi gözlerinden boşanabilsin” ve kadınların da “zevk denen; sevgilileriyle birlikte aldıkları uzun yolun en son, paha biçilmez aşaması kıvançla, acelesiz, ormanlar, bağlar, tarlalar, akarsular ve uçsuz bucaksız gökyüzüyle, kırların sessizliğiyle sarılı olarak alınabilsin” diye..

Bu sesleri duyurmak kulak vermek kadar önemli diye düşünüyorum..İlgilerinize..

İyi günler ben daha önce aşağıda belirtiğim adreste Türkçe Öğretmeni olarak çalışmaktaydım. Oradayken kütüphane kurma çalışması yapmıştık. 1Eylülden itibaren Muğla Milas Ovakışlacık İlköğretim Okulunda çalışmaya başladım En sonda da ovakışlacık iöo  ‘nun resmi bulunuyor.  Buraya geldiğimde de okul için öğrenciler için gayret etmek istedim. Sizler sayesinde bir çalışma da burada yapmak istiyorum. Gelin eğitim adına geleceğimiz adına gençlerimizin yüreğine  bir kitap da biz koyalım

Türkçe Öğretmeni

Haliç’in kıyısındayız. O da ne?! Bir denizaltı demirlemiş kıyıya. Çünkü Rahmi Koç Müzesi’ndeyiz.

Müzede Rahmi Koç’un klasik araba koleksiyonundan tutun da; 1 Ağustos 1943′de Romanya petrol tesislerini bombalamaktan dönerken Manavgat açıklarına düşen bir Amerikan bombarduman uçağının enkazına kadar neler var neler! Gidip görünüz. Müzenin yerini bilmeyenler için adresi Hasköy caddesi numara 5, Hasköy, İstanbul. Hasköy de neresi derseniz; koordinat olarak Eyüp Camii’nin ve Piyer Loti’nin karşı kıyısına düşüyor. İstanbul’a turist gözüyle bakmayı seven ve zaten sadece o gözle bakabilen biri olarak gideceğin yerin önce istikametini tespit etmek en önemli şey.

Müzeye girişte ne kadar para ödeyeceğimiz müze gezme alışkanlığı olmayan toplumumuz için gayet önemli. Merak etmeyin yılların birikimine yıllarca biriktirilecek kadar çok para ödemeden ulaşabileceksiniz. Kişi başı 5 lira gibi mütevazi bir giriş ücreti tespit edilmiş. Yalılarda, villalarda saklanarak sadece çevrelerindeki belli insanlara gösterilen birikimlerden farklı olarak bu koleksiyonlar insanlığın bilgi ve kültür birikiminin hizmetine sunulmuş. Bence zenginliğin paylaşımı bu; tıpkı bestekarın bestesini, şairin şiirini, ressamın resmini, yazarın fikrini sunması gibi. Bir ömür boyu biriktirilenler kıskançlık yapılmadan sergileniyor. Bazı şeylerin ’sadece benim’ olması hissinden daha çok haz verecek bir şey de onları böylesi şık bir müzede herkesle paylaşmak olsa gerek.

Teşekkür ediyoruz. Görmeyenlere gidip görünüz diyoruz. Çıkışta minyatür gemilerden alırken, Rahmi Koç’un Nazenin adlı yelkenlisi ile çıktığı dünya turunda çektiği fotoğrafların güzelliğine hayret etmeyi de unutmayınız.

Yukarıdaki kedi, müzenin müdavimi. Müze personelinden bir iki kişi, önceki akşam Rahmi Bey’in ayaklarına dolanarak sevgi gösterisinde bulunduğunu söylediler.

Uçak enkazını gezdirdi bize kedi. Yaralı Amerikan pilotunu sırtında hastaneye götüren Türk köylüsünün resmini gösterdi. Duygulandık.

Lida Dai Dai Hua Jiao Nang isimli mucize bir zayıflama kapsülü var. Hepimiz bu ürünü yakınen tanıyoruz. Mükemmel etkileriyle gerektiği süre zarfında sağlıklı bir şekilde zayıflayabilmemizi sağlayan bu ürünün orjinal sürümlerini ülkemizde çok az sayıda web sitesi pazarlıyor!
http://www.lidamania.com adresinde de bu orjinal ürünlerden edinebilirsiniz! Web sitesi yöneticileri, ürünlerinin orjinalliğine dair ücret geri ödeme garantisi dahi sunuyorlar. Tüm bunların yanında gelişmiş ve çabuk kargo teslimatı, kapalı paket prensibi ve kişiye özel teslimat gerçekleştirerek kullanıcılarını en üst seviyede hoşnut tutmak için elinden geleni yapan Lida Mania sistemi yöneticileri 3 yıldır kullanıcılarına kusursuz hizmet vermenin haklı gururunu yaşamaktalar.

Web sitesinin üzerindeki telefon numaraları yada iletişim formlarını kullanarak siz de Lida hakkında bilgi alabilir, uzman site ekibine istediğiniz soruları sorabilir ve Lida sipariş ederek ürünün hızlı biçimde ve ücretini Teslimatta ödeyebileceğiniz şekilde kapınıza kadar gelmesini sağlayabilirsiniz.

Sağlıklı zayıflamalar dileriz.

Barış Manço Fransa’da bir televizyon kanalının canlı yayınına konuktur… Küstah bir spiker vardır ve Barış Manço ile dalga geçmektedir… Sürekli,

” İşte Türk, yani barbar, vahşi vs… ” demektedir… Barış Manço daha fazla dayanamaz ve spikere ” yanınızda kâğıt para var mı? ” diye sorar! Bu soruya spiker şaşırır ve ” evet var ama n’olacak ” der… Barış Manço ısrar edince spiker cebindeki kâğıt paraları çıkartır… Bu olaydan az önce Barış Manço canlı yayında “Anahtar” adlı şarkısını söylemiştir… Bu şarkının bir bölümü şöyledir:

” Beş Akif- bir Saat Kulesi, iki Kule-bir Fatih, beş Fatih-bir Mevlana, İki Mevlana-bir Sinan” (Barış Manço / Anahtar şarkısı / Darısı Başınıza Albümü / 1992).

Bu şarkı bir matematik sorusudur ve şarkıda adı geçen kişiler o dönemdeki Türk parası olan banknotların arkasında fotoğrafı olan kişilerdir… Barış Manço spikere sorar: ” Bu paranızda fotoğrafı olan kişi kim? ” Spiker:

“General…….” .

Barış Manço diğer paralardaki fotoğrafları olan kişileri de sorar, spikerin verdiği cevaplar hep aynıdır:

“General…….”, “Amiral………..”, “Komutan………….”

Spikerin bu “falanca General, falanca Amiral, falanca Komutan” cevabından sonra, bu sefer de Barış Manço cebinden Türk paralarını çıkarır… Spikere der ki: “Bu parada fotoğrafı olan kişi Mehmet Akif Ersoy’dur. Şairdir…

“Bu fotoğraftaki kişi Mevlana’dır. Düşünürdür… ”

“Bu paradaki fotoğrafı olan kişi Fatih Sultan Mehmet’dir. Adaletin sembolüdür…”

“Bu paradaki kişi ise Atatürk’tür. ‘Yurtta barış, dünyada barış’ diyen kişidir…”

“Bizim paralarımız bunlar… Biz Türkler ince ruhlu, kibar, medeni insanlar olduğumuz için paralarımızın arkasına şairlerimizin, düşünürlerimizin, bilim adamalarımızın fotoğraflarını bastık… Siz Fransızlar kendiniz barbar, vahşi olduğunuz için paralarınızın arkasına hep savaş adamlarının fotoğraflarını basmışsınız!” der…

Barış Manço’nun bu müthiş cevabından sonra televizyon yöneticileri canlı yayını keserler ve spikeri yayından alırlar. Başka bir spiker yerine gelir ve canlı yayın yeniden başlar, yeni spiker Barış Manço’dan ve Türklerden özür diler, programa böylece devam edilir…

Hala sabahları aynı andımız. Sadece ‘yasam’ yerine ‘ilkem’ dedittiriyorlar bebelere. Demek ki geçen yıllar içinde bu anddan sadece yasama-yürütme kurumu alınmış üzerine. Ama hiçkimse lojmanlarını, makam odalarını ve arabalarını yenilediği titizlikle son model birşeyler söyletmek derdinde olmamış çocuklara.

Halbuki hayatta ve doğacak olan çocuklarının diyetini yeterince ödemiş bir nesil olarak bizden sonra gelenlerin andımız okumalarına gerek yoktu bence. Aksine Atatürk’ün gençliğe hitabesini gençlikten anladıkları sadece 13-17 yaş grubu olan bazı görüntüsü yetişkin ama aklı bi boka yetişememiş kanun yapıcı ve bunu uygulayıcıların her sabah memleketi soktukları halden dolayı özür metni okuyarak başlamaları gerekir hayata.

Mesela şu konumda yeni bir and yazılabilir. Başında da ‘Updated And’ diye bağırabilir ey Türk gençliğim birinci vazifesi olarak her sabah:

“Türküm. Demokratik açılımla Kürdüm, Çerkezim, Çingeneyim, Lazım, Tatarım, Gagavuzum, Dadaşım. Hrant Dink cinayetinden sonra Ermeni’yim. Doğruyum. Çalışkanım. Yeşil kartlıyım, SSK’lıyım, Bağkur’luyum, çalışanım,  emekliyim. Aynı SGK çatısı altında ayrı ayrı muamele göreyim. İlkem sen çalış ben yiyeyim. Kardeşi kardeşe düşman edeyim. Açılımlara geleyim. Dünya Sağlık Örgütünden af dileyeyim. Bebek ölümlerini ört bas edeyim. Ölen bebekleri ayakkabı kutusunda gömeyim. Çöp tenekelerinde kesik başlarla gezeyim. Depremlerde kim vurduya gideyim. Mayın tarlalarında top koştururken koşturan ayaklarımdan olayım. Sellerde İstanbul’dan Yeşil Cami’ye kadar sürükleneyim. Sigortalı işçi iken sigortasız arabalarda öleyim. Varlığımı varlık vergisi oalrak armağan edeyim. İmralı’daki terörist başıma selam edeyim; bir gün herkes fenerli olur belki ama bu memleket asla sana kalmaz diyeyim.

Ne mutlu alt kimliğini bilene!”

Atam ne güzel demiş biz olayı sapıttırmadan önce:

“Bu memleket, dünyanın beklemediği, asla ümid etmediği bir müstesna mevcudiyetin tecellisine, yüksek sahna oldu. Bu sahna yedibin senelik, en aşağı, bir Türk beşiğidir. Beşik tabiatın rüzgarları ile sallandı; beşiğin içindeki çocuk tabiatın yağmurları ile yıkandı. O çocuk tabiatın şimşeklerinden, yıldırımlarından, kasırgalarından evvela korkar gibi oldu; sonra onlara alıştı; onları tabiatın babası tanıdı, onların oğlu oldu. Bir gün o tabiat çocuğu tabiat oldu; şimşek, yıldırım, güneş oldu; Türk oldu. Türk budur. Yıldırımdır, kasırgadır, dünyayı aydınlatan güneştir.”

MUSTAFA KEMAL ATATÜRK

İşte okullarda her sabah bu söyletilmelidir. Yoksa elli senelik andımızda ‘yasam’ yerine ‘ilkem’ dedittirmek değildir muasır medeniyet seviyesine erişmek beyler bayanlar!

özgürlük ve barış

tüm insanların özlemi olacak yarınlarda

anam bacım kardeşim

eşim dostum yandaşım

daha da mutluyuz yarınlarda

ağlama yoook, gülmek var

düşmanlık yook dostluk var

yarınlarda seni sevmek var

yarınlarda mutlu günler var

yarınlar benim yarınlar senin

yarınlar uzun yarınlar bizim

mutluluk şarkısı tüm insanların

gönlüne dolacak yarınlarda

canım gülüm sevgilim

balım dalım bitanem

daha da mutluyuz yarınlarda

Ali Rıza Binboğa’ya selam ediyoruz.

Çok fazla benzedikleri anlar var ama uğraşıp bulamadım şimdi :/ Bana göre benziyolar arkadaş, ikisinden birisiyle mutlu mesut bi yuva kurabilirsem ne mutlu bana. Hatta 2 kişiyle evliliğin yapılabildiği bi ülkede olsaydık ikisini de isterdim Daha da abartıp, şu boş kalan kısma, bunlara benzeyen genç bi tane de olsa iyi olur desem mi ki? :/

İşte ben de az önce aklımdan bi fikir geçirdim kendi çabalarımla. Dedi ki kendime kendim, keşke hayatta da böyle bir şansımız olsa. Mesela yürüyorsun caddede, karşıdan çıtır bir hatun geliyor. İçinden geçirirsin kesin “Of uleyn, at bunun yanında midilli kalır bee.” diye. İşte bu durumda hemen hatunun kafasının üzerine koy 5 nokta, al sana boşluk. Sonra ne istiyorsan yaz oraya hatun onu söylesin. İster “Atın olayım, sür beni!?!” desin, ister “Evinin kadının, çocuklarının anası olayım Faruk.” desin. Yani sen belirle işi

Sonra okuldasın, hoca vizeleri okumuş açıklıyor sınıfta. Öyle kasvetli, stresli bir an. Hoca numaranı ya da adını okudu, pat hemen aç baloncuğu kafasının üstüne, koy noktalarını okusun hoca “Mehmet, koçum benim 102 almışsın, aferin nasıl aldın la bunu?” diye.

Oyunun en güzel yerindeyken, odanın kapısını açan annenin üzerine koy noktaları, demesin kadın “Hadi oğlum, yemek hazır sıçıcam bilgisayarının şarap çanağına.!”. Mesela diyebilir, “Oğlum buraya getireyim mi yemeğini?” ya da “Yemek istemiyorsan, pitza söyleyeyeyim?”.

Güzel olur hasıl-ı kelam. Bunları düşünürken ne içtiysem, bi daha istiyorum.

Daha önce de baklava ve lokum gibi meselelerde çıkan tescil kavgası hele şükür lehimize sonuçlanmış. Lakin böylesine güçlü bir anlatım içeren, böylesine milli bir değer olan, geçmişi yüzyıllara dayanan bir sahne sanatının değerini UNESCO damgalı kağıtlarda bırakmaktan öteye ne zaman geçeceğiz?

Bizim çocukluğumuzda ramazan geldi mi o zamanlar memleketimin tek televizyonu olan TRT’de bir ramazan heyecanı yaşanırdı. Bu sadece dansözleri uzun eteklik giydirip çıkarmak ya da çıkarıp da oynatmamak şeklinde güya saygı duyuyormuş gibi ama saygısızca yapılan işlerden çok öte bir heyecandı Zamanın ileri dönem gençliğini süren eşsiz tiyatrocuları tarafından sahnelenen ortaoyunları, meddah gösterileri, karagöz-hacivat atışmaları hala gözümün önündedir. 

 ”Karagöz ve Hacivat neden öldürüldü” filminden beridir kimseyi Karagöz ve Hacivat kılığında görmedim. Ya da tevizyonda ustası tarafından canlandırılan Tuzsuz Deli Bekir’li, Beberuhi’li, Zenne’li, Çelebi’li, Laz’lı, Tiryaki’li güzel bir oyun seyretmedim. Geçen sene ramazanda Sultanahmet meydanında tek kişilik bire gösteride ismini bilmediğim bir göstericinin şu sözlerine tanık olmuştum:

“Ya çocuklar! Bulaşık süngerinden kahraman olur mu hiç? Bırakın öyle saçma çizgi filmleri de ülkemizin değerleri olan güzellikleri seyredelim!”

Haklıydı bu vatandaş. Tamam bulaşık süngerinden kahraman olmaz. Peki ama nerde Türk kültürüne ait Karagöz’le Hacivat’ın çizgi filmi? Nerde Keloğlan’ın seneler önce başrolünde Rüştü Asyalı’nın oynadığı filmler hariç başka filmi? Haksızlık etmeyeyim. Yeni bir film çekilmiş: KELOĞLAN KARAPRENSE  KARŞI!!! Baş rollerinde Özcan Deniz ve maalesef Mehmet Ali Erbil’in oynadığı bu filmle ilgili yorum yapyamacağım. Ağzına sağlık ‘yürüyen adam’ yapmış zaten!

Mizah ustalarını sayarken nerde anlı şanlı, aklı ve hazırcevaplığı dillere destan Nasrettin Hoca’mız? Fıkraları cilt cilt kitaplar dolduran dilden dile çevrilen ve bir çizgi film kahramanı yaratılmaya kalkışılsa hazır yüzlerce senaryosu arşivlerde bulunan Nasrettin Hoca’mız?

“Halep ordaysa, arşın burda” diyerek ben Halep’te şu kadar arşın atlardım bu kadar arşın zıplardım diyen adamı alaşağı ederken aslında bu lafı sene, onun görüp görebileceği seneler milenyum milenyum geçmişken hepimize demiyor mu?

Karagöz’ün sesinden “Yar bana bir eğlence medet” nameleriyle dökülen cümleyi duyunca tefin sesiyle bereber hanginiz TV karşısına geçmezsiniz?

“Who lives in a pine apple under the sea?”

“Sponge Bob Squarepants!”  çığlıklarından daha akılda kalıcı olmalı (bu arada süngerbobu ve silahsız vurdusuz kırdısız tüm çizgi filmleri seviyoruz)

Halep orda evet. Ama arşın burda. Ufak tefek kanallarda yayımlanan ve yavaş ilerlediği gibi konusu da çocukları zerre kadar çekmeyen Türk çizgi filmleri yerine hazır tescilini de almışken ulusal kanallarda ve TRT Çocuk’da görmek istiyoruz..

Karagöz’üm iki gözümüzü..

Hacıcavcav’ımızı..

Keloğlan’ımızı..

Nasrettin Hoca ve eşeğini..

Eşeklik bizde ki kültürümüzü görmek korumak yeni nesillere tanıtmak istiyoruz..

Nafile mi?

3. gün gittim Vodafone bayilerinden birine sordum, aga nasıl yatırcam ben bunu, başım belada O da dedi ki ancak bankalardan yahut Ptt Bank’tan yatırabilirsin. Ben de tatili köyde geçirdiğimden, ancak geceleri gelebiliyorum ilçe merkezine. Ziraat Bankası, canımız ciğerimiz dedim sarıldım ATMsine. Ama onlarda da genel bir eksik, para yatırma haznesi yok. Eğer olsa en kral banka tartışmasız Ziraat. Neyse dedik, sürenin dolacağı gün Ziraat Bankası’ndan yatırdım faturayı. Ama 13 liralık faturayı yatırabilmek için, en az 20 liralık yakıt yaktım

Sözüm sana Vodafone, bayilerine neden fatura tahsil imkanı vermiyorsun; çok mu zor bu şey? İlçe dediğim yer, İzmir’in ilçesi ve turistik bir yer. Öyle bizim buradaki gibi köyden upgrade olmuş ilçe değil.

Başka bir sayfada daha önce yazdığım gibi. Çakma GUCCI pantolondan orijinal GUCCI POUR HOMME’a terfi etmiştik Ve çok da isabetli olarak “aynı parfümü tarlada terlemiş Mehmet Emmi üzerinde denemek ve Brad Pitt’in üç gün ahırda ineklerle uyumuş haliyle mukayese etmek istiyorum. Suya sabuna ve evrimleşmeye dokunmadığıma göre TÜBİTAK’tan teşvik alabilirim” demiştim.

Yanılmamışım. Üzerine orijinal GUCCI POUR HOMME dökülünce Mehmet Emmi bir seks ikonu olabilir. Çünkü güdüler karanlıkta kokuya odaklanır. Omurilik soğancığı bir süreliğine Mehmet Emmi’yi Brad Pitt ya da daha kötüsü Fight Club’daki partneri Edward Norton’muş gibi algılayabilir.  Ben ikincisini birincisine her türlü yeğlerim. Brad’in yüzü ve ismi çok eskidi. Ama omurilik soğancığım Mehmet Emmi’yi algılar algılamaz ne yaparım bilmem

Şimdi gelelim her gün bal yiyenin baldan bıkması meselesine. Beni egosu büyük diye tabir ettiğim adamları elinde çivili mağara adamlarından bahsediyorum sananlar var. İşte çivili mağara adamı öyle olmaz böyler olurmuş! Dünyanın gözü üzerinde olan bir çifti bile mağaralarda şelalelerin altında sevişmekte bulmuş çözümü. Üç gün ahırda ineklerle uyutturup getirtiyormuş Angie sevgilisini yanına. TÜBİTAK’tan teşviki o almış anlaşılan.

Erkekleri mağara adamı olarak mı görmek istiyoruz yoksa zaten hali hazırdaki mağara adamlarının kravatlarını çıkartıp onları doğal ortamlarına mı salıyoruz? Birşeyleşemediğimizi söylemiştim: Evrim henüz çarkını tamamlayabilmiş değil. İnanmamıştınız.

Önemli olan ucu sivriltilmiş ve çiviler çakılmış kazıklarıyla iki adımı zor atan ucube kahramanlar o kazıklarıyla kalbimizi de mi acıtıyor yoksa sadece bedenimiz mi  eziyet gören bunu ayırt etmek.

Gerisi zenginin yapay şelalesi züğürdün blogunu(burada kendime yönelik iyelik eki koydum bloga patron züğürt benim yani) doldurur hesabı.

       gandhi

Berlin Hayvanat Bahçesi’nde 2007 doğumlu Knut adındaki kutup ayısı için  İtalyan sevgili bulunmuş. Tabii ki yalnız kalpler sütunundan olmamış bu iş. Ya da Knut nette gezerken Skype’den İtalyan bir kızla tanışmamıştır herhalde

Münih Hellabrun Hayvanat Bahçesi’nde İtalya doğumlu  Gianna adında bir bağyan kutup ayısı yaşıyormuş. Yalnızlıktan mustarip bu bağyan kutup ayısının tek emeli helal süt emmiş evinin erkeği olabilecek bir kutup ayısı ile hayatını birleştirmekmiş. İşte sayın hayvanat bahçesi yetkilileri bu bağyanla bu bay kutup ayısını bir araya getirmeye karar vermişler.

İtalyan dilberini çeyiziyle hayvanat bahçesindeki malikanesinin kapısında karşılayan Knut fotoğraf çekmeye çalışan gazetecilere “Lütfen özel hayata müdahale yok. Yarın bebeğimiz olunca basına bir balkondan sallayarak gösteririz nasıl olsa!” demiş ve evinin kapılarını kapatmış.

***

Muğla merkezde iki katlı ahşap evde çıkan yangında, uyuyan 49 yaşındaki Huriye Öz’ü 14 yıldır beslediği ‘Deyzi’ adlı Terier cinsi köpeği alevlerden kurtardı. Ahşap ev tamamen kül olurken, Deyzi, mahallede kahraman ilan edildi.

Ne zaman insanlar, hayvanlara ve insanlara, hayvanların insanlara davranabildiğinin onda biri kadar insancıl davranır bu memlekette, o zaman adam oluruz.

Ama biz görmeyiz..

Keşke hiç gayrimeşru çocuk doğmasa. Keşke yeni yetme genç erkekler yeni yetme genç kız arkadaşları ile bilinçsizce ilişkiye girmese. Keşke evli erkekler başka kadınlardan çocuk peydahlamasa. Keşke evli kadınlar başka erkeklerden hamile kalmasa. Keşke sevgili olan insanlar bakamayacakları bir çocuğa gebe kalmasalar.

Keşke hormonlar sadece insanlar evlendikten sonra  aktive olsa. Keşke ergenlik diye bir şey olmasa. Keşke kadının da erkeğin de doğurganlığı, doğurganlığa giden dikenli taşlı yolda başlarına neler gelebileceğini keşfetmekten henüz çok uzak yaşlarda başlamasa. Keşke kadınlar erkekleri sadece meşru iken yani evli iken arzulasa.

Keşke çıplak tenin çekiciliği veya tensel temasın yol açacağı ihtiraslar hiç bilmeyenlere ve hiç görmeyenlere görsel işitsel ve yazılı tüm araçlarla geceli gündüzlü duyurulmasa. Keşke kadınlar erkeklere, erkekeler kadınlara, erkekler erkeklere, kadınlar kadınlara, çocuklar erkekelere ve kadınlara gizli ya da açık pazarlanmasa.

Keşke kadınlar istemediği halde kocası tarafından ilişkiye zorlanmasa. Keşke kadınlara, kızlara, erkek ve kız çocuklarına tecavüz edilmese. Keşke insanlığın en eski mesleğini icra eden kadınlar kimden olduklarını bilemedikleri çocuklara iş kazası nedeniyle hamile kalmasa. Keşke ensest ilişki nedeniyle hamile kalmış çocuk yaşta kızların doğurduğu bebeklerin babasının  DNA testi ile kızın abisi olduğu ortaya çıktıktan sonra bile ‘test yanlış biz yine de kızı vurcaz’ denmese.

Ya da keşke sadece evli erkekler sperm evli kadınlar yumurta üretebilse. Keşke spermler evli olmayan bir kadınla bir erkek arasında alışverişteyken en öndeki öncü sperm birden kolunu yukarı kaldırıp yumruk yapsa ve ‘arkadaşlar geri dönüyoruz bu yumurta ile aramızda evlilik anlaşması yok henüz’ dese. Keşke yumurtalar ısrarcı spermleri kapıdan geri çevirse ve ‘evlenmeden olmaz şekerim’ dese.

Keşke doğabilir meşru ama down sendromu, lösemi, fenilketonüri, kalp yetmezliği ile ya da erken doğarak doğada tutunamayacak çocuklar zamanından önce rahmi terkedip gitse. Keşke tıp ilerlese herkes ne cinsiyette nasıl gözlü ne renkli saçlı ve ne renk tenli bebek doğurmak istediğini söylese de doktorlar ortaya karışık yapabilse.

Keşke tek çocuğa izin verilen dünyanın en kalabalık ülkesinde kız çocuklar cahiliye devrinden bu yana bulunmuş en güzel kız çocuk ortadan kaldırma yöntemi ile refah içindeki batılı ülkelere evlatlık verilmese.

Böylece 29 yılda 29 kadının ölümüne sebep olduğu iddia edilen RU486(Mifepriston) adlı kürtaj hapını kullanmaya gerek kalmasa. Ve evet Papalık Hayat Akademisi Başkanı Monsenyör Elio Sgreccia’nın da dediği gibi keşke bu hapı kullananlar ve hapı veren doktorlar da dinden çıksa..

..dininden çıkmayan herkes daha mutlu olsa..

Okan Bayülgen bir programında Kenan Doğulu ve benzerleri demişti. Severim Okan’ı. Akıllı adamdır. Kenan Doğulu’yu da severim. İyi çocuktur Bence kalıcı müzisyenlerdendir. Eski şarkıları da dinlenebilen. Mevsimlik müzik yapmayan. Ama işte benzeri ve muadili çıktığı zaman piyasaya insanın biraz daha dikkatli olması gerekiyor.

Baktım bu yaz herkes kaset çıkarmış. 80li yıllardan kalma deyimle . Aslında albüm çıkarmış. Yeni yetme deyimle: CD’si çıkmış indirdin mi?! Yalın bir saç modeli yapmış bir kostüm falan. Eksik bir Jim Carrey bakışı ve Johnny Depp’in fantastik filmleri gibi bir kılıkla bakıyor albüm kapağında. Çıkış şarkısı da bir o kadar neşeli ve klibi sürükleyici: Ah be kardeşim!

Özgün’ün yeni albümünün çıkış şarkısı ise ‘Kız Zilli’ (aslında ‘Zilli’ ama bence ‘kız zilli’ olmalıymış ) Çok neşeli, tam coşturmaca olayı:”Tek elle kopça çözüp öpmeyi de bilirim/Bu kız zilli fakat ben yola getiririm” )

Klip ve melodi biraz Ricky Martin üstü hafif Enrique İglesias soslu çok hoplatmacalı az düşündürmeceli bir olay. (Bu arada tek elle kopça çözebilenler parmak kaldırsın )

Gelelim esas oğlana. Bekliyorum hala zıplatmadı ortalığı. Kenan Doğulu yani. Klibi dönmeye başlamış. Albümdeki ilk iki şarkının isimleri şöyle: 1. Patron??2. Rütbeni bilicen???

Patron sensin tamam Kenan kardeş ama rütbeni bileceksin. Sıralamadan düşmeyeceksin. Benzerin ve muadillerin çıktığı için müzisyenliği bir adım önde bir adam olarak kulağımızın pasını silmelisin. Sosu da yemeği de senden olmalı. Düşündürmemeceli şarkılardan bahsetmişken senin öyle bir lüksün yok. Dokundurmalı, değdirmeli, eğlendirmeli ama düşündürmelisin. Tek elle kopça çözmekten çok daha fazlası yani

Hayran kitlesi denilen şey çıtanı sürekli yükselttiğin zaman hoşnut olur. Nankörüz o konuda. Çıtasız takip ettiğimiz kişiler de vardır Sezen Aksu gibi. Ama onun her türlü çıtayı zaten hali hazırda devirdiğini herkes biliyor! 

Sonra bir bakarsın: Zalim oyun bozan/Yıllarım olmuş ziyan/Biz de unutalım seni yok yere sevdiğimizi..