itong2go

เฮียโก บรรยายให้น้องๆมช.ฟังเรื่องการเริ่มต้นธุรกิจทำ content ออนไลน์

2022-02-02T23:32:00.009+07:00

บรรยายผ่าน zoom ครับ ก็จะแห้งๆนิดนึงแต่ก็ได้เนื้อหาอีกแบบนึงอยู่นะ เปิดฟังเองอีกรอบนึงก็สนุกดี พูดตะกุกตะกักไปหน่อย

ผมไม่ได้ทำ รีวิวเชียงใหม่ แล้วนะครับ

2021-06-08T12:03:00.000+07:00

หลายคนอาจจะรู้แล้วแต่หลายคนก็คงยังไม่รู้ เอาชัดๆบอกตรงนี้เลยว่าไม่ได้ทำแล้ว แต่ยังเป็นที่ปรึกษาอยู่นะ ยังไม่ได้ไปไหน

ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมเป็นต้นมา ก็ได้มีทีมบริหารชุดใหม่เข้ามาจัดการและดำเนินกิจการของรีวิวเชียงใหม่ไปแล้ว ผมเองก็ไม่ได้มีบทบาทใดๆอีกต่อไป ถ้าตามเพจก็น่าจะเห็นประกาศนั้นนะครับ

แล้วผมทำอะไร

ตอนนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรครับ ว่างงานบอกเลย กิจกรรมที่ทำทุกวันนี้ก็มี

1. ปั่นจักรยาน

2. เรียนภาษาอังกฤษ

3. เลี้ยงลูกอยู่บ้าน

4. จับโปเกม่อน

5. รองรับเพื่อนๆมาเที่ยวหาที่บ้าน

ก็มีเท่านี้จริงๆ ประเด็นคือจะบอกว่า “ว่างงาน” ไม่มีอะไรทำ ใครมีอะไรให้ทำติดต่อมาได้เลย ความสามารถก็ตามที่เห็นนั่นแหละครับ ออกแนวติ๊งต๊องซะมากกว่า

ในรูปคือไปปั่นจักรยาน ตอนนี้มีเวลาก็ไปปั่นมากหน่อย กลางวันเรียนภาษาอังกฤษ เช้ามาก็ส่งลูกไปโรงเรียน เย็นมาก็สังสรรค์ตามประสาคนอายุสี่สิบอัพ

เหงามั้ย ก็เหงานะ ถึงได้มาโพสนี้ไง อยากทำอะไรที่มันล้ำๆ คูลๆ แต่ก็ยังคิดไม่ออก พ่อว่างเบอร์แรง อันนี้คำพูดลูกสาวคนเล็ก

ถามว่าผมชอบทำอะไร

1. ชอบปั่นจักรยาน ใครมีทริปอะไรยังไง ชวนได้เลย ขึ้นเขาลงห้วยได้หมด

2. ชอบลงทุน ใครมีโปรเจคดีๆมาคุยกันได้ คนรุ่นใหม่พี่ยิ่งชอบ

3. ชอบดื่ม อันที่จริงน่าจะแปลว่าชอบพูดคุยแลกเปลี่ยนมากกว่า ชอบคุยกับคนเก่งๆ กินเหล้าด้วยแล้วมันสนุก

4. ชอบอ่านหนังสือ อันนี้ทำไม่ค่อยได้เพราะทุกวันนี้สมาธิสั้น มือถือกวนตลอด แต่ก็พยายามอ่านอยู่นะ ยังค้างอยู่ 4-5 เล่ม

5. ชอบ รีวิวเชียงใหม่ เพราะเป็นลูกรักของพี่เลย ฝากติดตามกันด้วยนะครับ ทีมงานใหม่ตั้งใจกันมากๆ อนาคตไกลแน่นอนครับ

ปล. ในรูปสีล้อจักรยานไม่เหมือนกัน เพราะล้อหลังเพิ่งเอาไปเปลี่ยนมา ส่วนล้อหน้าคือไม่เคยล้างเลย สมบุกสมบันกันมาหลายปี วันนี้มีเวลาจะล้างให้แล้วนะ

5 เหตุผลที่ไม่ได้เขียน blog และ 5 ทางแก้ไข

2021-04-12T23:48:00.005+07:00

ถ้าใครได้ติดตาม blog ของผมมาบ้างในสมัยก่อนจะรู้ว่าผมอัพ blog ค่อนข้างจะสม่ำเสมอ แต่ในช่วงปีหลังๆมานี้จะขาดๆหายๆ โดยเฉพาะปีหลังสุดนี้ห่างไปนานเป็นปีเลย นั่นสิมันหายไปไหนทำไมไม่เขียนต่อ

มันก็มีเรื่องราวหลากหลายที่เกิดขึ้นแต่ละคนก็คงจะต่างกันไป สำหรับผมคือ รู้อยู่แล้วว่าการเขียน blog มันดีแต่ก็ไม่ได้ทำ วันนี้เป็นวันหยุดยาวมีเวลาว่าง ก็เลยลองมาสำรวจตัวเองว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันนะ

5 เหตุผลที่ไม่ได้เขียน blog ถ้าเขายังไม่ block ก็จะเขียนต่ออยู่นะ

ไม่มีแรงใจ มันไปไหนหมด - มันรู้สึกหมดไฟ จากที่เคยอยากแบ่งปันทุกเรื่องทุกอย่าง มันรู้สึกเหนื่อยไปหมด ไม่รู้พลังมันหายไปไหน พลังคงไม่หมดแต่ใจมันหมด อารมณ์คือแบบท้อแล้ว หมดแรง เหนื่อย กูท้อละ ไม่เอาละ
ไม่มีเรื่องจะเล่า เรื่องเศร้ามันเยอะ - ที่จริงมันก็มีเรื่องเล่าแหละ แต่มันกลายเป็นหมดความมั่นใจว่าจะเล่าดีมั้ย คือเหมือนเราเจอเรื่องที่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันจะดีหรือแย่ จะเล่าดีมั้ยวะ บางเรื่องมันก็เกี่ยวกับคนอื่นด้วยไง เราก็เออคิดว่า ไม่เล่าดีกว่า ไม่อยากกระทบใคร ไม่อยากยุ่งกับคน มันเยอะไปสำหรับเรา
ไม่เจอโควิด คิดไม่ถึงหรอก - มาถึงตอนนี้ (12.04.2021) เราเจอโควิดมาสามระลอกแล้วนะ แล้วธุรกิจของเรามันคือท่องเที่ยวซึ่งกระทบเต็มๆ รอบหนึ่งยาวนาน รอบสองปานกลาง รอบสามมาอีกแล้ว ต่อให้ใจมันได้ยังไงตัวเลขมันก็ไม่หลอก มันก็ทำให้ใจท้อไปเหมือนกันนะ
ไม่ขยันเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือความขี้เกียจ - เราอายุมากขึ้น ณ เวลานี้ก็ 42 แล้วซึ่งก็ไม่ได้แก่หรอก แต่มันก็ไม่ได้มีพลังเหมือนตอน 20-30 ทั้งภารกิจที่ต้องรับผิดชอบ ลูกๆเริ่มโตก็ต้องใช้เวลากับเขา ลูกน้องที่สับเปลี่ยนเข้าออก การทำทีมก็ไม่ได้จะง่ายเหมือนเดิม ก็มีท้อๆเหนื่อยๆไปบ้าง
ไม่ทันโลก ก็ต้องโศกเศร้าตรอมตรม - ระหว่างที่เราคิดว่าเราวุ่นวายยุ่งนั่นนี่ โลกมันเปลี่ยนไปนะครับ อะไรที่เคยทำได้ตอนนี้มันไม่ได้แล้ว เค้าไป tiktok, youtuber แต่เรายังมะงุ่มมะง่าหราอยู่ จะอยู่เก่าก็ไม่เก่า จะไปใหม่ก็ไม่ใหม่ มันเลยออกมาเป็นอาการงงๆมึนๆอย่างที่เห็น

5 ทางแก้ไขที่คิดไว้ จะทำได้มั้ยยังไม่รู้ ขอสู้ดูก่อน ไม่หยุดเดินแปลว่ายังไม่ยอมแพ้นะ

คิดจะเขียนก็เขียนเลย อย่าเมินเฉยผ่านเลยไป - หลายครั้งแล้วตั้งท่าแล้วก็อิดออดไปมา หาข้ออ้างนั่นนี่ให้ตัวเอง สุดท้ายก็ไม่ได้เขียน ผ่านไปอีกวันเปล่าๆเปลี้ยๆ อยากเขียน เขียนเลยทันที
ช่างแม่ง หัดสะกดว่าช่างแม่ง - บางทีมันคิดเยอะไงว่าเขียนไปแล้วจะกระทบนั่นนี่ป่าววะ เอาเถอะมันต้องกระทบอะไรสักอย่างแน่ๆแหละ ก็ต้องเข้าใจ มันเป็นไปไม่ได้หรอกว่าเราทำบางสิ่งอย่างมันจะไม่กระทบอะไรเลย ก็คิดให้ดีๆเอาให้ดี แล้วก็เล่าเรื่องไปเลย
ลิสต์หัวข้อไว้ก่อน ตอนเขียนจะไม่งง - อย่างตอนนี้คือไม่ได้ลิสต์นะครับ คือด้นเขียนไปเรื่อยๆเลยแต่ข้อดีคือมันคิดไว้นานแล้วไง แต่ตอนหน้าๆจะต้องมีการวางแผนกันสักหน่อย ไม่งั้นจะออกทะเลไปไกล
ถ่ายรูปเยอะๆ จะไม่เลอะตอนเขียน - เมื่อก่อนผมไปไหนก็จะกดมือถือถ่ายไว้ พอเรากลับมาดูจะคิดได้ว่าเราถ่ายไว้ทำไม ตอนนั้นเราคิดอะไรอยู่ แล้วมันก็จะเอามาทำเป็นเรื่องเล่าได้ ทุกวันนี้เป็นโรคขี้เกียจยกมือถือมาก ต้องปรับใหม่ เจออะไรปุ๊ปถ่ายปุ๊ปๆปั๊ปๆ จับโมเม้นไว้ก่อน
ทำใจร่มๆ บทจะคมมันก็มาเอง - ในสายงานครีเอทีฟบทจะคิดงานออกมันก็คิดออก ครั้นจะคิดไม่ออกมันก็ตื้ออยู่อย่างงั้น การทำใจผ่อนคลายพักผ่อนบ้าง หยุดคิดงานบ้าง ก็อาจจะทำให้เราคิดอะไรบางอย่างได้แทน หรืออาจจะเจ๋งกว่าเดิมก็เป็นได้

สรุปบทเรียนของผมนะครับ ก็นั่นแหละเจอปัญหาก็ต้องคิดหาทางแก้ (คีย์บอร์ด mac ผิวสัมผัสดีกว่าของยี่ห้ออื่นเยอะเลย พิมพ์สะดวกมาก มันเด้งสู้นิ้วเวลาที่ต้องพิมพ์เยอะๆ ปกติผมไม่ได้พิมพ์เยอนะ) หลังจากนี้จะพยายามอัพ blog สม่ำเสมอแวะมาคุยกันบ่อยๆนะครับผม

เรื่องเล่าหลังโควิด

2020-11-09T23:24:00.005+07:00

ก่อนจะมีเหตุโควิดเราคิดว่าเราก็ทำธุรกิจใช้ได้นะ ไปได้เรื่อยๆ ไม่จนแต่ก็ไม่รวยสักทีแต่ก็ไม่เดือดร้อนเพราะมันก็มีพอมาตลอด ลุ่มๆดอนๆบ้างแต่ก็รอดมาได้แบบชีวิตคนชั้นกลางทั่วไป อยู่บ้านทาวเฮ้าส์ใกล้เมือง ขับรถฮอนด้า ส่งลูกสามคนได้เรียนดีๆ อยากกินอะไรก็ได้กิน ไปเที่ยวเมืองนอกปีละครั้ง ลงทุนธุรกิจดีบ้าง พลาดบ้างขาดทุนเกือบล้านก็มี แต่ก็ยังไม่ถึงกับสิ้นเนื้อประดาตัว

พอเจอโควิด ธุรกิจเราได้รับผลกระทบเต็มๆส่วนนึงเพราะมันก็เกี่ยวกับการท่องเที่ยว อีกส่วนคือใครๆก็หยุดกันหมด ตอนนั้นก็มีน้อยคนมากที่ไม่ได้รับผลกระทบ ผ่านมาสักระยะถึงรู้ว่าธุรกิจใครแกร่งจริง ทำเงินได้แม้ในภาวะวิกฤติ แต่ไม่ใช่ธุรกิจของเรา

ช่วงโควิดคือต้องหยุดอยู่กับบ้าน ทำงาน work from home 100% ก็ได้มีเวลานั่งนิ่งๆหน้าบ้าน ร้อนมากๆจำได้เลย ก็นั่งมันแบบร้อนๆนั่นแหละ คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนคิดได้ว่าที่ผ่านมาเราแทบไม่ได้ทำธุรกิจจริงๆเลย คือทำงานนะแต่ไม่ได้สนใจเรื่องเงินทองหรือความมั่งคั่งร่ำรวยเลย คือแบบว่าพอใจกับชีวิตแล้วน่ะ แต่พอเจอเหตุการณ์ร้ายแรงเราก็เกือบเอาตัวไม่รอด แสดงว่าเราไม่ได้มีความมั่นคงใดๆเลย เงินทุนสำรองก็แทบไม่มี กับน้องๆในทีมที่เหลือก็ต้องแทบจะเรียกว่าแบ่งขนมปังกันกิน หาได้เท่าไหร่ก็เอามาแบ่งกัน พอประทังให้มีชีวิตรอดไปก่อน

หลังจากนั้น วิกฤติก็เริ่มคลี่คลายพร้อมกับความคิดใหม่ๆที่เริ่มเข้ามา เช่น การยืนขาเดียวมันเสี่ยงมาก ล้มแล้วก็ล้มเลย ถ้ามีหลายขาก็ยังพอพยุงกันไปได้ในวันที่มีปัญหา การกระจายความเสี่ยง การไม่มองข้ามงานเล็กงานน้อย การมีทีมที่มีประสิทธิภาพมันสร้างงานสร้างเงินสร้างผลตอบแทนให้ทุกคนได้ การทำกำไรได้มากไม่ใช่ความผิดบาปอะไรไม่ต้องรู้สึกผิดคุณไม่ได้โกงใครไม่ได้ทำผิดกฎหมาย เงินทองอาจซื้อทุกสิ่งบนโลกนี้ไม่ได้ก็จริงแต่การไม่มีเงินนี่คุณซื้ออะไรไม่ได้เลยนะ อย่าว่าแต่คิดจะช่วยคนอื่นช่วยตัวเองให้รอดยังไม่ได้เลย

มาถึงวันนี้ก็บอกกับตัวเองและบอกกับทีมว่า เราจะทำเหมือนเดิมไม่ได้ละนะ ทำธุรกิจก็ต้องทำให้จริงจัง มัวทำเล่นๆก็จะเป็นเหมือนเดิม ไม่เอาแล้วแบบเดิมๆ หลังจากนี้ไปเราจะไม่เหมือนเดิม เราจะทำธุรกิจให้มั่นคงเติบโต ทุกคนต้องมีชีวิตที่ดีจากงานที่ทำ ต้องไม่ขัดสน ต้องไปเกินคำว่าพอเพียง จะพูดคำว่าพอเพียงได้คือคุณต้องรวยเท่านั้น อย่าโลกสวย ยังไม่รวยอย่าเพิ่งอินดี้ เงินซื้อข้าวกินได้ความอินดี้เอาไปซื้อข้าวกินไม่ได้นะ เขาจะด่ามึงเอาไอ่บ้า

ในเรื่องเหล่านี้ก็มีโชคดีของพวกเราอยู่บ้างที่ยังทำงานกันไม่หยุด สองสามเดือนมานี้ออฟฟิศเราทำยอดขายตีกลับขึ้นมาได้ดีกว่าช่วงก่อนโควิดเสียอีก ทุกคนก็มีกำลังใจดีขึ้นมากแม้จะยังไม่กลับมาเหมือนปกติ (ซึ่งอาจไม่มีวันเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว) แต่ๆๆๆ มันอาจจะดีกว่าเดิมไปเลยก็ได้นะ ถ้าใจมันยังมุ่งมั่นและเรียนรู้จากความผิดพลาดที่ผ่านมาและเอามาเป็นบทเรียน

ปลายปีนี้และปีหน้าเป็นบทพิสูจน์ของทีมพวกเราว่าจะเป็นตัวจริงหรือเป็นแค่คนที่ฮึดได้เป็นครั้งคราวและกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก หรือจะเป็นตัวใหม่คนใหม่ทีมใหม่ที่พร้อมวิ่งไปสู่การเป็นบริษัทที่มั่นคง น่าทำงานด้วย น่าลงทุนด้วย มีคุณภาพชีวิตที่ดีกันถ้วนหน้าบอกลาชีวิตแบบเดิมๆ เหมือนที่โควิดมันมาบอกเราว่าโลกแบบเดิมๆไม่มีอีกแล้วนะ

ขอประกาศตรงนี้เลยละกันนะครับ ว่าออฟฟิศโกมิวเจ้าของ รีวิวเชียงใหม่ รีวิวขนม โปรเหนือ เกาแต๊ส และโปรดักส์ทั้งหมดในเครือ จากนี้ไป "ไม่เหมือนเดิม เพิ่มเติมคืออนาคตที่ดีครับ"

คลิปให้สัมภาษณ์ FINEARTS CMU - โกวิท ทาตะรัตน์. คน + ความคิด = นวัตกรรมชีวิต

2020-08-06T11:54:00.000+07:00

กลัวโควิดต้องอยู่บ้าน ก็ชวนลูกทำอาหารกันซะเลย

2020-04-14T14:58:00.000+07:00

สืบเนื่องจากตอนที่แล้ว เราได้ลง คลิปทำอาหารเกาหลี กับลูกๆ ทำไปได้สามคลิปเริ่มรู้สึกเบื่อเกาหลีละ ลองมาทำอาหารไทย อาหารเหนือกันดูบ้างว่าหน้าตารสชาติมันจะออกมาเป็นยังไง

เท่าที่สังเกตดู เด็กๆจะไม่ค่อยอินกับอาหารไทย ไม่ค่อยตื่นเต้นเหมือนตอนทำอาหารเกาหลี อาจเพราะมันดูไทยๆคุ้นเคยอยู่แล้ว แต่ก็ถือว่าดีได้ฝึกทักษะการทำอาหารที่หลากหลาย เผื่อไว้ต้องใช้ในอนาคต มีเมนูอะไรบ้างเราไปดูกันเลย

อ่านบทความทั้งหมดตรงนี้เลยจ้า https://www.reviewchiangmai.com/thai-food-cooking-clip/

อยู่บ้านต้าน COVID เราเลยชวนลูกถ่ายคลิปกันซะเลย

2020-04-14T14:55:00.000+07:00

หลายคนคงเจอปัญหาแบบเดียวกันในช่วงนี้ คือต้องติดอยู่กับบ้านออกไปไหนไม่ได้ ทำกิจกรรมนอกบ้านไม่ได้เลย ปัญหาคือ แล้วเราจะทำอะไรกันดีล่ะตอนที่อยู่บ้าน คิดๆๆๆๆหาทางออกเพราะสงสารเด็กๆที่ต้องอยู่นิ่งๆกับที่ จะมีอะไรดีกว่าการต้องนั่งดูแต่ Netflix และกดดูแต่ Youtube บ้างมั้ย

คิดแล้วก็คิดได้ว่า ทำไมเราไม่ทำอะไรลง Youtube ให้คนเข้ามาดูบ้างล่ะนอกจากจะเป็นคนเสพ เราเป็นคนสร้างด้วยจะดีกว่ามั้ย ว่าแล้วก็จัดการชวนลูกๆมาช่วยกันถ่ายคลิป ช่วยกันทำอาหาร จนถึงช่วยกันตัดต่อ จนออกมาเป็นสองคลิปที่เห็นนี้แหละจ้า ได้มาสองเมนูแล้วคือ ซุปเต้าหู้อ่อนเกาหลี และหมูผัดกิมจิ

ดูบทความทั้งหมดตรงนี้เลยจ้า https://www.reviewchiangmai.com/cooking-with-kids/

รีวิวเส้นทางเดินเทรลดอยสุเทพ ประตูหลังสวนสัตว์-วัดผาลาด

2020-04-14T14:47:00.000+07:00

เส้นทางนี้เป็นทางระยะสั้น เดินสบายๆใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็ถึงจุดหมาย ขาลงยิ่งเร็วกกว่าตอนเดินชึ้นไปเสียอีก เหมาะกับคนที่เพิ่งเริ่มเดินเทรลและอยากทดลองเดินเทรลดู

การเดินทางก็ง่ายมาก ขี่รถไปตามถนนหลังมอชอ ไปจนสุดจะมีทางเลี้ยวขวามีป้ายบอกไปร้านผาลาดตะวันรอน เราขี่ตามทางมาเรื่อยๆจะไปเจอประตูหลังของสวนสัตว์และป้ายบอกเส้นทางเดิน (เหมือนในรูป) จอดรถตรงนี้ได้เลย

อ่านบทความฉบับเต็มได้ที่นี่เลยจ้า https://www.reviewchiangmai.com/doi-suthep-trail-2/

Future is now – เมื่อวันที่อนาคตไล่ล่าคุณ

2020-04-14T14:45:00.000+07:00

ใครที่ชอบดูหนัง Sci-fi คงรู้ว่าประโยคที่ผมพูดหมายถึงอะไร

สมัยก่อนเคยเห็นแต่ในหนังว่ามีหลายๆคนคุยแบบเห็นหน้าพร้อมๆกันจากต่างสถานที่ คือมันล้ำมาก มันจะเป็นไปได้ยังไง พอมาวันนี้ มันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว วันนี้ผมกับทีมงานใช้แอพ Zoom คุยกันสองรอบๆละไม่ต่ำกว่า 1.30 ชม. รวมแล้ววันนี้ประชุมออนไลน์กว่าสามชั่วโมง

ไม่ว่าจะยอมรับ หรือต่อต้าน หรือเฉยๆ ก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่าเราหนีอนาคต (Future) ไม่พ้นจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเจอเข้ากับสถานการณ์ที่บีบบังคับเช่น กรณีเจ้า COVID-19

รัฐบาลประกาศปิดเมือง ร้านอาหารห้ามมีโต๊ะนั่งซื้อกลับได้อย่างเดียว คนแห่สต๊อคกักตุนอาหาร คนต้องกักตัวเองอยู่บ้านไปไหนไม่ได้ จากที่ไม่เคยสั่งของออนไลน์ก็ต้องมาเรียนรู้ จากที่ไม่เคยสั่ง Grab, Foodpanda ก็ต้องลองใช้ แอพสื่อสารทั้งหลายต้องถูกโหลดมาเต็มมือถือ

อ่านบทความฉบับเต็มได้ที่นี่เลยจ้า https://www.reviewchiangmai.com/future-is-now/

สำรวจรอบเมืองเชียงใหม่ใน 8 นาที มีนาคม 2020 – [8 Minutes around Chiang Mai Thailand, March 2020]

2020-04-14T14:42:00.000+07:00

[English below] คลิปนี้ทีมงานให้กล้องโกโปรติดที่หมวกกันน๊อคแล้วตระเวนขี่จากออฟฟิศไปรอบคูเมือง แล้ววนกลับมาที่จุดเดิม ใครอยากเห็นเมืองเชียงใหม่ช่วงเดือนมีนาคม 2020 ลองดูเลยจ้า

This clip film and edit by our team using GoPro camera to explore Chiang May in March 2020. Let’s see how this city being today.

—–

รีวิวเชียงใหม่ – รู้ลึก รู้จริง ที่เที่ยว ที่กิน ใช้ชีวิตในเชียงใหม่

Original content at - https://www.reviewchiangmai.com/8-minutes-around-chiang-mai/

รีวิวเชียงใหม่ปรับตัวอย่างไรในสถานการณ์ COVID-19

2020-04-14T14:38:00.002+07:00

ในวิกฤติแบบนี้ผมก็ไม่รู้จะแนะนำอะไรใครเพราะตัวเองก็แทบเอาตัวเองไม่รอด แต่ที่พอจะแบ่งปันกันได้ก็คงเป็นแนวทางที่เราใช้ปรับตัวรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน หลายอย่างเราทำอยู่แล้ว หลายอย่างเราต้องทำเพิ่ม และบางอย่างเราก็ต้องลดลง สิ่งที่รีวิวเชียงใหม่เราทำกันมีดังต่อไปนี้ครับ

Remote Work หรือที่หลายคนเรียกว่า Work From Home

อันนี้เป็นโชคดีของเราเพราะเราเริ่มทำมาตั้งแต่ต้นปี 2019 แล้ว พอมาถึงปีนี้ 2020 เราก็เลยใช้เครื่องมือคล่องและไม่ต้องทำอะไรใหม่มากนัก หลักสำคัญของการ Remote Work อยู่ที่ความรับผิดชอบของทีมงานแต่ละคน รวมถึงเครื่องมือที่จะช่วยให้เราติดตามงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เครื่องมือที่เราใช้กันมีดังนี้ G Suit, Calendar, Slack, Trello, Workplace, Work Chat และที่เพิ่มเข้ามาในตอนนี้ก็คือ Zoom ที่เอาไว้ประชุมออนไลน์

2. ซื้อประกัน COVID-19 ให้ทีมงานทุกคนรวมทั้งน้องๆฝึกงาน

แม้ว่าจะ Work From Home กันแล้วแต่งานของเราก็คือการไปถ่าย ไปทำรีวิว ต้องออกไปเจอคน เจอเจ้าของร้านต่างๆ เรากำชับให้ทีมงานระมัดระวังกันเต็มที่ แล้วนอกจากประกันสังคมที่ทุกคนมีอยู่แล้วนั้น เราก็ยังซื้อประกันการติดเชื้อ COVID-19 ให้ทุกคนด้วย (ตรวจพบเชื้อรับเงินก้อนทันที, เสียชีวิตรับเงินก้อนทันที) เพื่อเพิ่มความอุ่นใจในการทำงานให้กับทุกคน

อ่านบทความฉบับเต็มได้ที่นี่เลยจ้า https://www.reviewchiangmai.com/covid19/

ลองมาลิสต์กันเล่นๆดูว่ามีอาชีพไหนบ้างที่ไปได้ดีในภาวะ Pandemic 2020

2020-04-14T14:36:00.000+07:00

ภาวะบ้านเมืองตอนนี้เกือบจะเรียกได้ว่า Pandemic หรือเกิดการระบาดของโรคร้ายหรืออย่างน้อยๆก็เป็นขั้นเริ่มต้นของการระบาดแล้ว ส่งผลให้ผู้คนต้องกักตัวเองอยู่กับบ้านโดยอัตโนมัติโดยไม่ต้องรอคำสั่งจากรัฐบาลแต่อย่างใด แน่นอนว่าภาวะนี้ส่งผลกระทบต่อชีวิตผู้คนมากมายหลายอาชีพ

หลายองค์กร หลายโรงงานต้องมีการปิดตัว มีการ Lay-off เลิกจ้างหรือปรับลดค่าแรงกันขนานใหญ่ เป้าหมายคือต้องเอาตัวรอดให้ได้ในภาวะวิกฤติ ส่งผลให้หลายคนต้องตกงาน ขาดรายได้มาหล่อเลี้ยงครอบคัว แต่มาลองคิดๆดูไม่ใช่ทุกคนจะได้รับผลร้ายไปหมด เหตุการณ์นี้ก็อาจส่งผลดีกับอีกหลายอาชีพได้ ผมลองมาลิสต์ดูเอาเท่าที่พอจะคิดได้และใกล้ตัวผม ใครมีอีกก็เพิ่มเติมได้ในคอมเม้นเลย

อ่านบทความฉบับเต็มที่นี่เลยจ้า https://www.reviewchiangmai.com/pandemic-job-2020/

[New post] รีวิวเส้นทางเดินเท้าจากตีนดอยไปบ้านม้งขุนช่างเคี่ยน

2020-02-24T16:52:00.001+07:00

สวัสดีครับทุกท่าน วันนี้ผมจะมารีวิวเสันทางเดินเท้าจากตีนดอยสุเทพไปหมู่บ้านม้งขุนช่างเคี่ยนให้ดูนะครับ

การเดินครั้งนี้เราเริ่มต้นที่ศาลาวังบัวบาน (ดูรูป) ที่จริงจุดเริ่มเดินมีหลายจุดวันนี้เราเลือกเริ่มที่จุดนี้ ระยะทางจากตรงนี้ไปถึงบ้านม้งจะยาว 6 กม. เป็นทางขึ้นตัดตรงอย่างเดียวเลย

เส้นทางเดินวัดจาก GPS ของ Honor Band5

ตรงนี้คือจุดเริ่มต้น จอดรถไว้ตรงนี้ได้เลย

เดินไปได้สักสองกิโลเมตรก็จะเจอน้ำตก แวะพักก่อนนิดหน่อย ไม่พักนานเพราะแรงยังเหลือๆ

ประมาณ 2.5 กม. ก็จะเจอสะพานไม้ตามภาพ ต้นไม้เริ่มจะครึ้มแล้ว ณ บริเวณนี้

ยิ่งสูงขึ้นไปก็จะเจอป่าสนที่ด้านบน

บางช่วงคือชันมากจริงๆ เดินต้านแรงโน้มถ่วงโลกมันเหนื่อยแบบนี้นี่เอง

ร่มรื่นมากๆแต่ก็เหนื่อยมากเช่นกัน

ใกล้ถึงแล้วฮะ มือไม้นี่สั่นไปหมดแล้ว น้ำก็หมด หิวข้าวก็หิว แนะนำเตรียมน้ำดื่มไปให้พอนะครับ

นี่คือข้าวกระเพราหมูสับไข่เจียวที่อร่อยมาก สั่งมากินหลังจากเดินขึ้นมาถึงหมู่บ้านแล้ว มีหลายร้านให้เลือกเอาที่ชอบเลย

ใครขี่รถมาไม่ต้องกลัวนะครับ บนหมู่บ้านเขามีปั๊มน้ำมัน

อีกกิจกรรมนึงที่สนุกคือไปทดลองยิงธนู ราคาอยู่ที่สามดอกสิบบาท ทดสอบความแม่นกันดูครับ

สรุป จากจุดเริ่มตอนเก้าโมงเช้า ถึงตอนลงมาที่จอดรถเวลาห้าโมงเย็น (ตอนลงเดินทางด้วยรถยนต์) ใช้เวลาประมาณแปดชั่วโมง เดินจริงๆประมาณ 5-6 ชั่วโมง ถือเป็นกิจกรรมสร้างสรรค์อีกอย่างนึงสำหรับเมืองเชียงใหม่ที่มีภูเขาเป็นจุดเด่นนะครับ ครั้งหน้าเราจะไปทำกิจกรรมอะไรติดตามกันต่อไปครับผม

[New Post] รีวิวประสบการณ์พาลูกกางเต๊นท์นอนบนดอยปุย

2020-01-21T16:30:00.000+07:00

กางเต๊นท์นอนดอยปุย

ใกล้จะหมดหน้าหนาวแล้วก็คิดว่าน่าจะพาลูกไปนอนกางเต๊นท์ซะหน่อย แต่ก็ไม่อยากขับรถไกล ลองหาข้อมูลดูพบว่าบนดอยสุเทพเรานี่แหละมีที่กางเต๊นท์นอนด้วยชื่อว่า ลานกางเต๊นท์ดอยปุย อยู่เลยวัดพระธาตุดอยสุเทพไปประมาณ 6 กม.

การจองเต๊นท์

โทรไปจองเต๊นท์ เจ้าหน้าที่บอกว่ามาได้เลยไม่ต้องจอง ตอนนี้หลังปีใหม่คนน้อยแล้ว แต่ต้องเตรียมอาหารไปเองนะเพราะไม่มีขาย ว่าแล้วก็ไปซื้อหมูมาหมัก ซื้อผักปลาอาหารเตรียมใส่รถไป อ่อ เขามีเตาอั้งโล่ให้เช่าด้วยนะแต่ผมกลัวไม่มีก็เลยเอาไปเอง ออกบ้านประมาณสามโมง (บ้านผมอยู่แถวศาลากลาง) ไปถึงลานกางเต๊นท์ประมาณสี่โมงนิดๆ ถนนดีแต่ทางจะเริ่มแคบหลังจากเลยตำหนักภูพิงค์ไป ให้ขับช้าๆรถสวนกันลำบากต้องแบ่งๆทางกันไป

พอไปถึงก็ไปติดต่อเจ้าหน้าที่ เขาก็จะถามว่านอนเต๊นท์กี่หลัง แล้วก็จะให้ป้ายไปห้อยเต๊นท์ที่เราจะนอน เราก็เดินไปเลือกๆเต๊นท์ที่ว่างแล้วก็ห้อยป้ายจองไว้เป็นอันเรียบร้อย เสร็จแล้วก็ไปขนแผ่นรองนอนตรงที่ทำการมาปู ส่วนหมอนกับผ้าห่มก็มีให้เช่านะแต่ผมเอาไปเอง หลังจากนั้นก็เริ่มตั้งเตาเตรียมอาหาร ผมเดินหาฟืนเผื่อไว้ตอนกลางคืนกลัวว่าจะหนาว

เขาห้ามก่อกองไฟนะครับ แต่ก่อในเตาได้ คือห้ามก่อไฟบนดินนั่นแหละ

หลังจากนี้ก็จะเป็นการบรรยายตามภาพละกันนะครับ ไปกันเลย

นี่แหละครับหน้าตาของลานกางเต๊นท์ คือเขาจะกางไว้รอแล้วเราก็เดินไปเลือกเลยว่าจะนอนเต๊นท์ไหน คนที่เอาเต๊นท์มาเองก็หาที่ว่างๆกางได้เลย

มีจุดกางเต๊นท์หลายจุด ทั้งข้างบนใกล้สำนักงาน และข้างล่างใกล้ศาลาชมวิว ก็เดินๆเลือกเอาเอง ทำเลดีๆส่วนมากจะโดนฉกไปก่อนแล้ว ถ้าอยากได้ที่ดีๆก็ต้องมาไวๆ

ค่าเช่าเต๊นท์กับค่าที่ปูนอนไม่แน่ใจว่าเท่าไหร่ ตอนกลับผมจ่ายไปห้าร้อยกว่าบาท เช่าสองเต๊นท์กับที่นอนหกอัน

พอเตรียมที่นอนเสร็จก็ได้เวลาจุดเตาทำอาหารก่อนที่จะมืดไปกว่านี้ อ่อ แนะนำให้เตรียมหลอดไฟหรือไฟฉายไปด้วยนะครับ กลางคืนเขาไม่เปิดไฟ จะมีแค่ไฟทางเดินเท่านั้น ไม่มีปลั๊กด้วยต้องเตรียมแบตสำรองไปเอง สัญญาณมือถือมีทุกค่ายฮะ

หกโมงแล้ว อากาศข้างบนดอยปุยเย็นกว่าข้างล่างเกือบสิบองศา คืนนี้มีหนาวแน่ๆเตรียมตัวไว้เลย

อย่างที่บอกว่าเขามีไฟฟ้านะ แต่กลางคืนไม่เปิด ส่วนที่เสียบปลั๊กตรงจุดกางเต๊นท์ไม่มีนะ ถ้าจะใช้จริงๆคงต้องไปขอเสียบที่สำนักงาน

อาหารเตรียมแบบที่ทำง่ายๆไป หมูย่าง ไข่ปิ้ง ต้มแซ่บ ก่อนมาแวะซื้อข้าวเหนียวที่ตลาดสองกิโล ขนมปังเผื่อทำแซนวิชตอนเช้า

เต๊นท์ข้างๆเขาเอาเต๊นท์มาเองอลังการมาก มีส่วนที่ยื่นออกมากันแดดกันฝนได้ด้วยเหมาะมากๆ สายนอนเต๊นท์ต้องมีไว้สักหลัง อุปกรณ์ครบแบบมืออาชีพมากๆ

เต๊นท์เช่าของเราหน้าตาแบบนะครับ หนึ่งหลังกว้างอยู่นะนอนได้สามคน ส่วนไฟผมเอามาเอง เป็นหลอดไฟแบบชาร์จอยู่ได้ถึงประมาณเที่ยงคืน หาซื้อได้ในเน็ตทั่วไป

ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ในเมืองเริ่มเปิดไฟกันแล้ว

ฟ้ามืดสนิทเห็นไฟในเมืองชัดมาก ลูกชายบอกว่าไฟในเมืองทำให้ท้องฟ้าเป็นสีส้ม เออ เด็กมันก็ช่างสังเกตุเนอะ

ตัดภาพมาตอนเช้าเลยละกัน นี่คือภาพแรกที่มุดหัวออกมาจากเต๊นท์ เวลาประมาณหกโมงกว่าๆยังไม่เจ็ดโมง หนาวมั่กๆ ประมาณ 12 องศา

อุทยานเขาจะเน้นรณรงค์เรื่องขยะพลาสติก ขยะต่างๆผมแนะนำว่าเอาใส่ถุงกลับลงไปด้วยเลยดีกว่าทิ้งไว้เป็นภาระเจ้าหน้าที่เขา เอาขึ้นมาได้ก็เอาลงไปเองได้ไม่เป็นภาระใครครับ

ห้องน้ำข้างล่างเต็ม ก็เดินไปเข้าห้องน้ำข้างบนตรงสำนักงานได้ครับ มีห้องน้ำทั้งหมดสามจุด น้ำไหลแรงแถมยังเย็นเจี๊ยบ

น้ำแข็งยอดหญ้า เห้ย ไม่ใช่ หญ้าแห้งธรรมดาครับ สังเกตุหลายๆเต๊นท์เริ่มตื่นเริ่มขยับตัวกันละ

พระอาทิตย์เริ่มมาพร้อมอากาศที่เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ แนะนำว่าควรสลายตัวก่อนเที่ยงฮะ ไม่งั้นมีเคืองแดดบนดอยร้อนจริงจัง

อาหารเช้าก็เอาที่เหลือๆเมื่อคืนนี้แหละครับมายำรวมกันใหม่ มาม่าเอยอะไรเอย จัดไปครับให้ได้อารมณ์มานอนเต๊นท์ เตรียมถ่านไปเยอะๆนะครับไม่งั้นตอนเช้าไม่พอ

กินเสร็จล้างถ้วยชามให้เรียบร้อย ตรงใกล้เต๊นท์ผมมีก๊อกน้ำอยู่ไม่ไกล สะดวกเวลาจะใช้น้ำครับ จุดอื่นๆก็น่าจะมีด้วยเหมือนกัน เก็บขยะใส่ถุงเอากลับลงไปด้วยนะครับ

จบแล้วครับ สำหรับทริปเร่งด่วนนอนคืนเดียวจบ ถือว่าเป็นการนอนบนดอยที่ใกล้เมืองมาก (น่าจะใกล้เมืองที่สุดละ) เดินทางสะดวกมาก ใช้เวลาเดินทางสั้นมากเพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น ขากลับยิ่งเร็วกว่าขามาอีกเพราะลงดอยอย่างเดียวเลย สรุปว่า ถ้ามีวันว่างๆน่ามานอนสักสองคืน ตอนเช้าเดินไปจุดชมวิวด้วยจะดีมาก

สรุปทริปนอนเต๊นท์ดอยปุย : ดีงามพระรามแปด 9/10 ไปเลยจ้า

[New Post] 5 ข้อดีของการออกกำลังกายด้วยการปั่นจักรยาน

2020-01-20T16:25:00.002+07:00

ดีจริงนะการปั่นจักรยานเนี่ย

เป็นที่รู้กันดีว่าการออกกำลังกายนั้นมีมากมายหลายแบบ การปั่นจักรยานก็เป็นการออกกำลังกายชนิดหนึ่ง มาดูกันว่าทำไมหลายๆคนจึงเลือกการปั่นจักรยานมากกว่าการออกกำลังกายชนิดอื่น (ปล. การออกกำลังกายชนิดใดๆล้วนมีประโยชน์ทั้งสิ้นนะครับ) วันนี้มี 5 ข้อมาดูกันครับ

1. ช่วยให้สุขภาพจิตและสมองดีขึ้น

อันนี้มีผลงานวิจัยเลยนะครับ ของฝรั่งสักมหาลัยนึงนี่แหละ บอกว่าคนที่ปั่นจักรยานมักมีสุขภาพจิตที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับตอนที่ไม่ได้ปั่น ข้อสังเกตุของผมเลยก็คือ เมื่อเวลาเราปั่นจักรยานหัวสมองเราก็จะจดจ่ออยู่ที่การปั่นและเส้นทาง เมื่อมีเรื่องต้องคิดน้อย หัวก็จะโล่ง พอหัวโล่งมันก็พร้อมที่จะคิดเรื่องปัญหาในชีวิตต่างๆของเราเองโดยอัตโนมัติ ทำให้หลายคนบอกว่ามักจะคิดงานได้ตอนปั่นจักรยานนี่แหละ

ปั่นทุกวันสุขภาพจิตสดใสหัวไวแท้ๆ

2. ช่วยในการลดน้ำหนัก

การปั่นจักรยาน 30 นาทีจะเผาผลาญแคลเลอรี่ประมาณ 300-500 cal ดังนั้น ถ้าเราปั่นจักรยานวันละ 2 ชั่วโมงก็จะเผาผลาญได้ถึง 1500-2000 cal ยิ่งถ้าร่วมด้วยกับการควบคุมอาหาร ก็จะยิ่งทำให้เห็นผลได้ชัดเจนในเวลาเพียงไม่นาน ที่สำคัญยังได้ความเพลิดเพลินในปั่นทำให้ไม่กดดันตัวเองระหว่างทางของการลดน้ำหนักอีกด้วย

3. ปั่นได้ง่ายๆไม่ยุ่งยาก

ข้อนี้ทำให้ต่างจากกีฬาหลายๆชนิด (อาจจะยกเว้นการวิ่งที่เกิดมาก็วิ่งได้กันแทบทุกคนอยู่แล้ว) หากถามผู้คนจำนวนมากจะพบว่า โดยส่วนมากก็จะปั่นจักรยานกันได้อยู่แล้ว ต่างจากการว่ายน้ำหรือการเล่นเทนนิสที่จะต้องรับการฝึกหัด ฝึกฝนกันสักระยะหนึ่งก่อนถึงจะเริ่มทำได้ ประกอบกับสมัยนี้ รถจักรยานเอย อุปกรณ์การปั่นจักรยานเอย ต่างหาซื้อได้ไม่ยาก มีให้เลือกหลายชนิดหลายราคา ตั้งแต่ถูกมากๆไปจนถึงแพงลิบเลยก็มี อันนี้เลือกกันตามงบที่สบายใจได้เลย

ปั่นจักยานวันนี้ ต่อชีวีวันข้างหน้า

4. ช่วยให้การเดินทางระยะกลางเร็วกว่าการเดินและสะดวกกว่าการขับรถ

การเดินทางระยะกลางหมายถึงระยะทางระหว่าง 5-10 กม. โดยเฉพาะในเขตเมืองที่การจราจรแน่นหนา จักรยานจะเป็นทางเลือกที่ดีมาก เพราะสามารถทำความเร็วได้มากกว่าการเดินหรือวิ่งอย่างน้อยสามเท่า แน่นอนว่าจักรยานจะต้องช้ากว่ารถยนต์แต่จักรยานไม่ต้องติดไฟแดง (จูงข้ามพร้อมคนเดินถนนได้) ไม่ต้องวนหาที่จอดรถ ไม่ต้องแวะเติมน้ำมัน ไม่ต้องจ่ายค่าผ่านทาง เอาเป็นว่าในระยะสั้นๆหรือกลางๆ จักรยานก็เป็นอีกหนึ่งทางเลือกที่ดีครับ

5. ช่วยให้ได้พบเจอผู้คนหรือสังคมใหม่ๆ

พอปั่นจักรยานเราก็จะสนใจเรื่องจักรยานและจะพาตัวเองไปในที่ๆคนเขาคุยกันเรื่องจักรยาน ชวนกันไปปั่นจักรยาน หาร้านซ่อม ซื้ออะไหล่จักรยาน เกิดเป็นสังคมใหม่ๆเพื่อนใหม่ๆที่ชอบอะไรเหมือนๆกัน นอกจากสังคมเดิมที่เราอยู่ ซึ่งอาจก่อให้เกิดโอกาสใหม่ๆในชีวิตได้มากมาย หลายครั้งที่นักปั่นจักรยานปั่นสวนกันก็มักยิ้มพยักหน้าทักทายกันทั้งที่ไม่รู้จักกัน อย่างผมเองครั้งนึงปั่นแล้วโซ่ล้อหลังมีปัญหาระหว่างทางก็ได้คุณลุงนักปั่นท่านหนึ่งเข้ามาช่วยแก้ไข สุดท้ายก็แก้ได้สำเร็จและผมก็ได้รู้จักคุณลุงคนนั้นเป็นเพื่อนนักปั่นเพิ่มขึ้นมาอีกคน

ท่านใดมีประโยชน์ของการปั่นจักรยานอย่างอื่นๆเพิ่มเติมก็มาคอมเม้น มาไลค์ มาแชร์กันได้เลยนะครับ มาร่วมสร้างสังคมที่มีคุณภาพเพื่อลูกหลานของเราไปด้วยกันครับ

สรุปเรื่องราวชีวิตปี 2019 ปีที่ผมเปลี่ยนสีเกือบจะทั้งหัว

2020-01-09T17:44:00.000+07:00

สรุปชีวิตในปี 2019

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มทำสรุปชีวิตตอนสิ้นปีแบบนี้กันก่อน แต่ได้ลองทำมาสองปีละก็ลองทำต่อไปอีกสักปีก็แล้วกัน คนอื่นเขาเขียนกันตอนสิ้นปี ไม่อยากชนกับคนอื่นเรามาเขียนตอนต้นปีก็แล้วกัน

สุขภาพ

ซื้อ Smart Band มาลองใส่เพื่อวัด Heart Rate, Sleep วัดอะไรต่างๆนาๆนัยว่าสนใจสุขภาพมากขึ้น ก็ได้ผลนะเวลาเห็นมันอยู่ที่ข้อมือก็ทำให้ระลึกว่าเราซื้อมันมาทำไม ตอนแรกใช้ Mi Band3 ตอนนี้เปลี่ยนมาใช้ Huawei Honor5 เป็นจอสีและวัดได้แม่นละเอียดกว่า ส่วนของเก่าลูกชายขอไปทำเป็นนาฬิกาปลุก

ปั่นจักรยาน

ไม่ค่อยได้ปั่นจักรยานเท่าไหร่ ทั้งปีไม่น่าจะเกินสิบครั้ง นอกจากปั่นจักรยานก็ไม่ได้ออกกำลังกายชนิดอื่นเลย ปีนี้ตั้งใจและตั้งเป็นเป้าหมายองค์กรเลยว่าสุขภาพต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง

การนอน

นอนได้น้อยในแต่ละคืน ไม่เกิน 5-6 ชั่วโมง ทำให้ช่วงบ่ายจะไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่ พยายามจะนอนให้เร็วขึ้นคือไม่เกินเที่ยงคืน เลทสุดไม่เกินตีหนึ่ง แต่ก็นั่นแหละทำไม่ค่อยจะได้ ต้องเอาใหม่ๆ

การกินการดื่ม

กินอาหารตามปกติแต่ไม่ค่อยจะ Healthy เท่าปีก่อนที่เช้ามาได้กินสลัดผักบ่อยๆ ก็ตั้งใจว่าจะกินผักกินปลาเยอะขึ้น กินแป้งกินเนื้อน้อยลง ส่วนการดื่มนี่น่าจะแทบทุกวันยกเว้นวันที่รู้สึกไม่สบายซึ่งเหมือนจะมีวันเดียว หลังๆมาดีขึ้นคือจะดื่มแค่แถวๆบ้านและไม่กลับดึก ถ้าอยากเมาก็จะเมาที่บ้านแล้วก็เข้านอน จะไม่เมานอกบ้านและไม่ไปนอกเขต ที่สำคัญยังต้องเมาไม่ขับ เรื่องน้ำหนักตั้งใจไม่ให้เกิน 63 กก. แต่ก็เลยมานิดๆหน่อยๆถ้าไม่ออกกำลังกายนานๆ ต้องระวังไม่ให้ลงพุงมันเสียบุคลิก

ความสัมพันธ์

กับลูกๆดีมาก ลูกโตกันหมดแล้วยกเว้นตัวเล็กที่ยังหกขวบ เป็นปีที่ต้องรับมือกับลูกที่เริ่มเป็นวัยรุ่น ทำให้เราต้องหาความรู้เพิ่มเติม ทั้งยังต้องใจเย็นละวางอารมณ์ทั้งปวง พูดช้าๆฟังเยอะๆ พบว่าการหัวเราะเยอะๆมีอารมณ์ขันมากๆช่วยให้เราสนิทกับลูกได้เพิ่มขึ้น เป้าหมายคือทำให้ลูกรู้สึกว่าในแง่นึงพ่อแม่ก็เหมือนเพื่อนที่มีอะไรก็พูดคุยด้วยได้ ไม่อยากห่างเหินหรือมีเรื่องที่ไม่สามารถพูดคุยกันได้ แต่ก็มีเผลอตัวดุลูกไปแรงๆครั้งนึงเหมือนกันนะเป็นตอนเช้าด้วย วันนั้นเสียใจไปทั้งวัน พอตอนเย็นเราไปรับกำลังจะพูดขอโทษแต่ลูกชิงพูดขอโทษขึ้นมาก่อน อารมณ์เหมือนในหนังเลย น้ำตาจะไหลแต่เก๊กไว้ ทำหน้านิ่งแต่จริงๆข้างในร้องแล้ว ดีจังที่ลูกกับพ่อต่างขอโทษกันและกัน ดีจริงๆนะ

กับภรรยา

เจ๊มิวได้กลับไปทำงานประจำช่วงปลายปี เวลาไปทำงานก็เลยไปใครไปมัน เจ๊เอารถยนต์ไป ส่วนเราไปมอเตอร์ไซค์ ตอนเย็นก็กลับบ้านมาเจอกันคุยกันทุกเรื่องเหมือนเดิม ยิ่งแก่ขึ้นเพื่อนก็ยิ่งน้อยลง โชคดีที่พี่มิวก็เป็นเหมือนเพื่อนสนิทกัน ส่วนมากจะคุยกันเรื่องงาน แต่ถ้าเป็นงานที่ทำด้วยกันจะทะเลาะกันทุกที555 รวมๆก็มีความสุขดีรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะอายุมากแล้ว อย่าเรื่องมากอย่าทำอะไรให้ยุ่งยาก อย่าเงื่อนไขเยอะ ให้ใช้ชีวิตง่ายๆเข้าไว้

กับน้องๆทีมงาน

ดีนะ ดีเลย ได้พาน้องหัวหน้าทีมสองคนไปดูงานคุยงานที่กรุงเทพสามคืน กลับมาน้องเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย มุมมองการทำงานไม่เหมือนเดิม เหมือนน้องๆจะเริ่มเข้าใจเรามากขึ้น555 บางอย่างต้องพาไปเจอไปสัมผัส พูดให้ฟังอย่างเดียวมันไม่เข้าใจ ส่วนน้องคนอื่นๆก็ตั้งใจทำงานดี มีเรื่องน่าเสียใจคือต้องลดคนเพราะจ้างไว้ทั้งหมดไม่ไหว ช่วงนั้นเครียดหัวหงอกหัวหงิกเลยล่ะ แต่ก็ผ่านมาได้แหละ ทุกวันนี้ก็ยังบาดเจ็บอยู่ มันทำให้รู้สึกเหวอๆป๊อดๆได้เหมือนกันนะเรื่อง Sensitive แบบนี้ แต่ก็ได้บทเรียนหลายอย่างเลยล่ะ คงเหมือนที่เขาว่า ถ้าไม่เจ็บปวดก็ไม่เติบโต ก็ดีนะแต่โดนบ่อยๆก็ไม่ไหวน่ะไม่ได้ชอบแบบนี้

กับคนรอบข้าง

ไม่ค่อยได้เจอคนอื่นสักเท่าไหร่ ไม่ไปออกงาน ไม่ไปปาร์ตี้งานสังคมใดๆ ถ้าจะเจอใครบ้างก็เจอโดยบังเอิญ มีเพื่อนที่สนิทๆกันเจอกันบ่อยๆไม่กี่คน ส่วนมากก็เจอกันเพราะพาลูกมาทำกิจกรรมมาเล่นกัน กับช่วงที่เปิดร้านทำร้าน ตอนนั้นอยู่ร้านบ่อยก็จะเจอคนเยอะหน่อย ข้อเสียคือชอบจำชื่อคนไม่ได้ เสียมารยาทมากๆต้องแก้ไขเรื่องนี้ด่วนๆ หัวมันไม่ยอมจำอ่ะ บางทีก็เหมือนจะหัวดีนะแต่ไม่รู้ทำไมจำชื่อคนไม่ค่อยได้ สรุป ไม่ค่อยได้เจอใคร เฟซบุ๊คก็เล่นน้อยมาก พบว่าตัวเองเบื่อการรู้เรื่องของคนอื่นน่ะ แต่ก็ยังชอบอ่านเพจที่มีคอนเท้นดีๆอยู่นะ

เรื่องงาน

นี่จัด Priority เหมือนที่ตั้ง Key Competency ของออฟฟิศเลยคือ สุขภาพ ความสัมพันธ์ และสุดท้ายคืองาน

งานออฟฟิศรีวิว

อย่างที่บอกข้างบนคือมีการลดคนในทีมลง ส่งผลให้ทีมเล็กลงคนเหลือน้อยลง ห้องออฟฟิศดูใหญ่กว้างขวางมากเพราะไม่มีคน คนที่ยังอยู่ส่วนมากก็ชอบทำงานแบบ Remote Work เพราะมันสะดวกกว่า มาออฟฟิศก็ดีแหละเน็ตเร็วดีแต่ก็มีที่จอดรถน้อย ตอนนี้ลามมาถึงที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ละ ส่วนเนื้องานพอ Resize องค์กรก็มีการปรับนิดหน่อยคืองานก็จะไปโหลดกับคนที่ยังอยู่มากขึ้น แต่ก็ทำกันได้นะแปลกดี พอเริ่มปีใหม่มานี้ก็ปรับอีกนิดหน่อย ก็รู้สึกว่าลงตัวนะ ละก็มีการไป Partner กับองค์กรอื่นมากขึ้นกว่าเดิม แนวโน้มก็น่าจะดีแหละถ้าไม่ทะเลาะกับเขาซะก่อนนะ555 คงไม่หรอกแก่แล้วเก็บแรงไว้ลุยงานดีกว่า

ร้านฟ้าธานี

อันนี้หนักสุดของปีนี้แล้ว ผิดคาดไปหมดทุกอย่าง ทั้งร้านกาแฟ ทั้ง Co-Working ทั้งที่พัก ลองหมดทุกกระบวนท่าแล้วก็ยังเข็นไม่ขึ้น จนสุดท้ายต้องปิดโซนกลางวันเพราะต้นทุนสูงกว่าใครเพื่อน ลองมาทำแต่กลางคืนก็ยังลุ่มๆดอนๆ ทรงไม่ค่อยดีเลย ดีที่มีออฟฟิศเช่าพื้นที่ชั้นสองกับน้องอีกคนมาเช่าพักรายเดือน เลยทำให้มีแรงกระดึ๊บไปได้อีกหน่อย นี่เพิ่งไปคุยเรื่องค่าเช่ากับคุณป้าเจ้าของมา ถ้าเขาให้คำตอบก็คงจะชัดเจนแล้วล่ะว่าจะยังไงต่อดี แต่ไม่ว่าจะยังไงบอกตามตรงเลยว่าเข็ดกับโลก Offline มาก มันไม่ใช่โลกที่เราถนัดเลย ถนัด Online ก็ไปอยู่บน Online น่ะดีแล้ว เชื่อพี่

Homestay

มีทั้งหมดสี่หลัง ทั้งที่ทำเองและหุ้นกับเพื่อนคือ โป่งน้อย 1&2, โกมิว โฮมสเตย์ และฟ้าธานีคาเฟ่แอนด์เบด ความขายดีและไม่ดีเรียงลำดับตามนั้นเลย โดยเฉพาะอันสุดท้ายนี่เข็นลำบากมาก ขายยากกว่าใครเพื่อน คนที่มาพักแต่ละคนก็แนวอินดี้เหลือเกินไม่ใช่คนธรรมดาทั้งสิ้น ส่วนบ้านโกมิวก็ถือว่าขายได้น้อยแต่ก็ถึงกับไม่เงียบสนิทซะทีเดียว ส่วนสองอันแรกนั้นติดลมบนไปแล้ว ปีหน้าอาจจะทำ โป่งน้อย3 ถ้าหุ้นส่วนเห็นตรงกันนะ

งานพูดงานบรรยาย

ปีนี้น้อยลงไปกว่าปีก่อน แต่สนุกกว่าปีก่อนเนื่องจากอัพ slide ใหม่ๆเยอะประกอบกับไม่เกร็งอะไรทั้งสิ้นแล้ว เปิดเบียร์กินไปพร้อมคนฟังเลย555 สนุกนะโดยเฉพาะครั้งล่าสุดที่เป็นงานของ Google อันนั้นชอบ กับที่พูดกับทีมงานตอน Town Hall ปลายปีอันนั้นก็ดี เสียดายไม่ได้ถ่ายคลิปเก็บไว้ หัวหน้าทีมเตรียมตัวมาดีทุกคนเลย

หุ้นกองทุนต่างๆ

ไม่ได้ติดตามเลย และก็ไม่ได้ทั้งซื้อเพิ่มและขายอะไรทิ้ง ยกเว้นแต่ซื้อ DCA คือซื้อกองทุนเฉลี่ยทุกเดือนโดยไม่ดูราคา ออกแนวเหมือนหยอดกระปุกมากกว่า ส่วนนึงที่ไม่ดูก็เพราะไม่อยากจิตตกด้วยแหละ คนเราอ่ะนะถ้าหุ้นขึ้นเราก็จะดีใจจิตใจพองโตโลกสวยงาม แต่ถ้าหุ้นตกแดงเถือกก็จะทุกข์ใจกลุ้มใจ ไม่อยากอยู่ในมู้ดแบบนั้นก็เลยตัดใจไม่ดูแม่มเลยเพราะไหนๆก็ไม่คิดจะขายอยู่แล้ว สรุป ถือหุ้นอยู่สองตัวและกองทุนสองกอง เท่ากับปีก่อนหน้าเป๊ะเลย

จบละ ปีหน้าก็คงจะเขียนอีก ถ้าชอบอ่านแบบนี้รอปีหน้านะจ๊ะ ของปีก่อนๆค้นดูใน Blog ได้เลยจ้า

[New Post] ทำอย่างไรให้ฝืนใจตัวเองออกไปปั่นจักรยานให้ได้แม้ขี้เกียจสุดๆ

2019-12-25T13:20:00.000+07:00

ขี้เกียจออกกำลังกายจะทำยังไงดี

1. ตั้งใจจะปั่นไว้ล่วงหน้านานๆ วางแผนไว้ล่วงหน้า

มันยากมากที่เราจะออกไปปั่นแบบกะทันหัน ร่างกายและสมองจะหาทางยับยั้งเราไว้ด้วยอุปสรรคนานับประการด้วยข้ออ้างสารพัด ทั้งคนไม่พร้อม รถไม่พร้อม ไม่ได้เตรียมตัว ขาดนั่นขาดนี่ สารพันปัญหาที่ผุดขึ้นมาในสมอง แต่การวางแผนตั้งแต่เนิ่นๆจะช่วยให้เราไม่มีข้ออ้างเหล่านี้ได้

พร๊อพเต็มๆช่วยท่านได้

2. แต่งชุดนักปั่น แต่งชุดออกกำลังกายช่วยท่านได้

ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อละครับว่าการแต่งตัวมีผลต่อการตัดสินใจไปออกกำลังกายอย่างไม่น่าเชื่อ คล้ายกับมันทำงานกับจิตใต้สำนึกของเรา ว่าตอนนี้เราไม่ใช่เราแล้วนะแต่เราคือนักกีฬา คือคนที่กำลังจะไปออกกำลังกาย กว่าจะแต่งเสร็จก็ยุ่งยากพอควรแล้วถ้าไม่ไปออกกำลังกายนี่เสียหายเลยนะ เห็นมั้ยว่าการแต่งกายช่วยท่านได้จริง

ของมันต้องมีสำหรับคนรักสุขภาพ

3. มีเครื่องชั่งน้ำหนักไว้ใกล้ตัว

ถ้าขี้เกียจให้ชั่งน้ำหนักเลยครับ แล้วถามตัวเองดูว่าจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆหรอ ยิ่งถ้ามีการจดบันทึกน้ำหนักไว้เป็นระยะๆจะช่วยได้มาก เพราะจะพบว่าช่วงที่เราปั่นกับไม่ปั่นน้ำหนักมันขึ้นลงแตกต่างกันยังไง แค่นี้ก็ช่วยให้เราตัดสินใจได้ไม่ยากแล้ว

4. จอดจักรยานไว้ในที่ๆเห็นได้ง่าย

จักรยานที่ซื้อมาแต่ละคันไม่ใช่ถูกๆจริงๆไหมครับ ถ้าจะมีประโยชน์แค่ใช้ตากผ้าก็ไม่ใช่เรื่อง จอดมันไว้ในที่ๆเรามองเห็นได้บ่อยและเห็นได้ง่าย จะทำให้เรารู้สึกผิดที่ซื้อมาจอดทิ้งไว้เฉยๆจนสนิมจับ จนในที่สุดก็จะตัดสินใจไปปั่นหรือไม่ก็ขายจักรยานนั้นทิ้งไปเลย ขอให้เลือกแบบแรกกันนะครับ

Smart Band ราคาไม่แพง

5. ลงทุนซื้อ Smart Band หรือ Smart Watch

Gadget พวกนี้จะมี Function เพื่อสุขภาพแทบทั้งสิ้น ทุกยี่ห้อจะมีฟังก์ชั่นติดตามการออกกำลังกาย จับจังหวะการเต้นของหัวใจ หรือแม้แต่วัดค่าอ๊อกซิเจนในกระแสเลือด ตรวจสุขภาพการนอนหลับ วัดปริมาณแคลลอรี่ที่เผาผลาญจากการออกกำลังกาย ซึ่งจะช่วยให้เรารู้ว่าปั่นแต่ละครั้งเราได้ประโยชน์อะไรแบบเป็นรูปธรรม ช่วยให้เราอยากปั่นและรู้สึกสนุกด้วยครับ

เพื่อนๆมีเทคนิคการแงะตัวเองออกไปปั่นยังไงมาแชร์กันที่คอมเม้นด้านล่างได้เลยนะครับผม มาออกกำลังกายกันครับ ฮึบๆๆ

[New Post] รีวิวชีวิตที่ลบแอพ Facebook ออกจากมือถือเป็นอย่างไรบ้าง

2019-12-11T10:46:00.000+07:00

คือวันๆนึงผมจะได้เปิดคอมประมาณสองครั้ง และก็มีโอกาสเข้าเฟซบุ๊คแค่นี้แหละ แต่อยากจะบอกว่าชีวิตที่ไม่มีแอพนี้ในมือถือเราเจออะไรบ้าง

1. แอบเข้าเฟซผ่าน Browser บ่อยมาก

ในที่นี้คือ Safari ก็เข้าบ่อยนะประมาณสองชั่วโมงครั้งโดยเฉพาะเมื่อตอนเพิ่งโพสอะไรไป ใจมันอยากดูว่ามีใครมากดไลค์กดเม้นท์อะไรเราบ้าง เออ เราว่าเรารู้ทันนะแต่แม่งก็อยากรู้ป่าววะ แต่รวมๆก็รูดดูมือถือน้อยลงนะเพราะมันไม่สะดวก

2. มีเวลามองสิ่งรอบตัวเยอะขึ้น

อันนี้พูดเหมือนกระแดะ ที่จริงแล้วคือมันจริง คือพอไม่มองจอ มันก็ต้องมองอย่างอื่นป่าววะ มันก็ได้เห็นสิ่งรอบข้างรอบตัวไง ชาวบ้านตลาดร้านช่องเขาทำอะไรยังไง ได้เห็นจริงๆและก็ได้อะไรมาใช้กับงานเยอะด้วย

3. มีเวลาไปสนใจแอพอื่นๆ

พูดเหมือนกวนตีนแต่เราไปสนใจแอพอื่นจริงๆทำให้รู้ว่ามันยังมีแอพอื่นที่น่าสนใจบนโลกนี้นะเว้ยนอกจากของ facebook เช่น Zoom (ประชุมออนไลน์), Hangout (ประชุมและแชทจากกูเกิ้ล), Tiktok อันนี้โหลดมาแล้วยังไม่ได้เล่น ถามลูกบอกว่าวัยรุ่นเขาเล่นกันเยอะ

4. รู้เรื่องคนอื่นน้อยลง

เฟซบุ๊คมันทำให้เราสนใจเรื่องของคนอื่นทั้งนั้นเลย ลองดูดีๆถ้าไม่นับพวกเพจที่มีสาระมันจะเป็นเรื่องของคนอื่นแทบทั้งหมด ข้อดีคือมันเอาไว้ connect คนที่เราห่วงใยอยากรู้ข่าวคราว แต่คนรอบตัวที่เราห่วงใยจริงๆไม่น่ามีถึงหลายพันคนนะ และถ้าอยากรู้ข่าวคราวหรือคิดถึงกันจริงๆการโทรหากันก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลว โดยเฉพาะสมัยนี้ที่ใครๆไม่ค่อยจะโทรหากันแล้ว

5. พอลบแอพ Facebook ออกก็เลยลบ twitter ออกไปด้วย

เรื่องมันก็พอกัน คือเป็นเรื่องเดียวกันนั่นแหละ พอลบไปได้สักพักเราก็จะเริ่มมาดูแล้วว่ามีอะไรที่คอยดูดเวลาของเราไปอีก อะไรที่มันทำให้เรามัวแต่รูดมือถืออยากรู้เรื่องของคนอื่น อยากรู้ความคิดของคนอื่น แต่ลืมคิดไปว่าการรู้เรื่องของเราเอง การรู้ตัว การรู้ความคิดของตัวเองสำคัญกว่า นั่นแหละแอพ twitter ก็เลยพลอยซวยโดนลบไปด้วย

ก็ประมาณนี้แหละครับ ลบไปได้เป็นเดือนละ และก็คิดว่าคงไม่โหลดมาใส่แล้วถ้าไม่มีอะไรจำเป็นจริงๆ ถ้าจะเล่นเฟซบุ๊คก็จะเปิดผ่านทางคอมหรือโน๊ตบุ๊คเอา ใครสนใจลองทำดูได้นะครับ ลองเป็นคนส่วนน้อยที่เงยหน้ามองไปรอบๆสังคมที่ใครๆก็ก้มหน้ากันดูครับ

[New Post] รวมเรื่องแปลกๆที่เคยเจอตั้งแต่ทำ Airbnb มาสองปีกว่า

2019-12-04T15:48:00.000+07:00

เคยเจอเรื่องแปลกๆประหลาดๆกันบ้างมั้ยครับ

ก่อนทำ airbnb ผมไม่เคยทำธุรกิจที่พักมาก่อนเลย ถือว่าเป็นมือใหม่มากๆสำหรับธุรกิจนี้ ก็ถือว่าทำไปเรียนรู้ไป เรียกว่า Learning by doing กันเลยทีเดียว วันนี้จะมาแบ่งปันเรื่องแปลกๆที่ผมเจอนะครับ ว่ามีอะไรบ้างแล้วมันแปลกยังไง

1. แขกขอล้างแอร์

อันนี้เป็นคนไทยครับ มาพักเมื่อไม่นานนี้เองมาเป็นครอบครัวมีอายุพอสมควรขับรถมากันเอง พอเช็คอินช่วงบ่ายๆเขาก็นอนพักผ่อน พอได้สักพักคนผู้ชายน่าจะเป็นลูกชายก็ถอดแผ่นกรองแอร์มาล้างที่หน้าบ้าน ไม่ได้ถอดมาเครื่องเดียว แต่ถอดมาทั้งสามเครื่อง

แอร์ในบ้านนี้ก็เพิ่งล้างไปได้ไม่นาน เราก็สงสัยเลยถามเขาว่าแอร์มันไม่เย็นหรอ เขาก็ว่าเย็นแต่มันไม่ฉ่ำ และเขาก็ถนัดเกี่ยวกับแอร์เลยถอดล้างเองซะเลย เออ เราก็แปลกใจ เกิดมาเพิ่งจะเคยเห็นคนไปนอนที่พักแล้วล้างแอร์เอง

2. แขกปีนเข้าบ้านทางชั้นสอง

อันนี้จำได้ดีเลย แขกเป็นคนจีนวัยรุ่นชายหญิงมากันหกคนเช่ารถขับกันเอง กลุ่มนี้เสียงดังตั้งแต่เช็คอินเลยคือแนวโน้มวุ่นวายตั้งแต่เข้าพักเลยทีเดียว ตกเย็นก็ขับรถออกไปเที่ยวกัน ดูเหมือนว่าปกติดีไม่มีอะไร

ดึกๆประมาณตีสาม ผมนอนอยู่บ้านติดกันได้ยินเสียงรถถอยเข้าๆออกๆตรงหน้าบ้านเลยลุกขึ้นดู ปรากฏว่าแขกพยายามจะถอยรถมาชิดหน้าบ้านที่พักแล้วจะเหยียบรถแล้วปีนขึ้นตรงระเบียงชั้นสอง เราบอกเฮ้ยทำไรกัน เขาก็พูดเป็นภาษาจีนฟังกันไม่รู้เรื่อง รู้แค่ว่าเข้าบ้านไม่ได้ทำกุญแจบ้านหาย สุดท้ายเราบอกเอารถไปจอดดีๆเดี๋ยวเอากุญแจสำรองเปิดให้ วุ่นวายจนเกือบเช้า

3. แขกออกบ้านไม่ได้ต้องปีนไปขอออกบ้านข้างๆแทน

ไม่แน่ใจว่าเป็นกลุ่มเดียวกับข้อข้างบนหรือเปล่า แต่จำได้ว่าเป็นคนชาติเดียวกันแน่ๆ เรื่องคือแขกมากันหกคนเช่ารถขับเอง ตกเย็นก็ออกไปเที่ยว ปัญหาคือ มาหกคน ออกไปเที่ยวสามคน แล้วก็ล็อคประตูขังคนในบ้านไว้ คนที่อยู่ก็ออกไปไหนไม่ได้

ดึกๆมากลุ่มที่อยู่บ้านก็อยากจะออกไปข้างนอกบ้าง ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยปีนระเบียงไปบ้านข้างๆ เคาะห้องนอนของเขาแล้วก็ขอใช้เป็นทางผ่านเพื่อลงไปข้างล่างแล้วออกไปข้างนอก อันนี้ร้ายแรงมาก ผมขอโทษเพื่อนบ้านอยู่เป็นเดือนๆ เพื่อนบ้านก็ใจดีมากไม่เอาเรื่องอะไรแถมยังบอกว่ากลัวแขกเราจะไม่พอใจอีก เออ เอาเข้าไป

4. แขกไม่ยอมเช็คเอาท์

แขกชาติเดิมอีกแล้วครับท่าน คราวนี้มาแปลก ไม่ค่อยสื่อสารอะไร ส่งข้อความไปไม่เคยตอบ มาพักก็เงียบๆออกไปข้างนอกกลับมาก็อยู่เงียบๆ พอวันจะเช็คเอาท์เราก็ส่งข้อความไปหาว่าจะออกกี่โมงปกติเวลาเช็คเอาท์ของเราคือตอนเที่ยง

เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เปิดเข้าดูในบ้านก็ยังมีข้าวของเครื่องใช้กระเป๋าเดินทางก็ยังไม่ได้เก็บ อารมณ์เหมือนไม่รู้ว่าต้องออกวันนี้ เราก็ไม่กล้าไปยุ่งกับของๆเค้า โชคดีว่าวันนี้ไม่มีแขกเข้าต่อแต่ก็เสียเวลาแม่บ้านมารอทำความสะอาด สรุปคือ แขกบอกว่าเข้าใจว่าเช็คเอาท์เที่ยงคืน (บ้าป่าวมีที่ไหนเขาเช็คเอาท์เวลานี้) ประมาณห้าทุ่มก็กลับมาเก็บของออกกันไป

5. แขกไม่ออกไปไหนเลย

จำไม่ได้ว่าเป็นคนชาติอะไร แต่คือจองบ้านมาเพื่อมาอยู่จริงๆเลย ออกไปแค่ซื้อของมาทำอาหาร แล้วก็ทำอาหารจริงจังทุกมื้อ คือเหมือนย้ายที่อยู่จากประเทศตัวเองมาอยู่เชียงใหม่ มันก็น่าแปลกนะ เชียงใหม่เป็นเมืองท่องเที่ยว แต่นี่คือมาแล้วไม่ไปเที่ยวไหนเลย อยู่จนครบกำหนดก็เช็คเอาท์ออกไปตามปกติ เออ แบบนี้ก็มี เราก็ไม่มีปัญหานะ ได้หมดจะอยู่ตลอดหรือจะออกเที่ยวทั้งวันก็ได้หมด

สนใจจองมาพักบ้านเรากันได้ตามลิงค์นี้เลยจ้า https://www.airbnb.com/rooms/19509439

5 ไอเดียเพิ่มรายได้ให้กับที่พัก airbnb ของเราเอง

2019-11-27T14:52:00.000+07:00

5 ไอเดียเพิ่มรายได้ให้กับที่พัก airbnb ของเราเอง

มาถึงเวลานี้คงจะไม่มีใครไม่รู้จัก Airbnb บริการที่ให้เราสามารถเปิดบ้านของตัวเองเพื่อหารายได้จากการต้อนรับแขกมาเข้าพักได้จากทั่วโลก หลายๆคนอาจะเคยใช้บริการ Airbnb มาแล้ว ในขณะที่อีกหลายคนในหลายพื้นที่ต่างก็ผันตัวเองเป็น Host ทำบ้านขึ้นขายเพื่อทำรายได้บน Platform Airbnb

หลายๆครั้งด้วยการแข่งขันด้านราคาที่ดุเดือดเพราะจำนวน Host ที่มากขึ้นทุกวัน ทำให้รายได้ของ Host ทั้งหลายไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง วันนี้มาลองดูกันว่า ถ้าหากเราอยากจะเพิ่มรายได้ให้กับที่พักของเรานั้น จะมีวิธีไหนบ้าง มาดูกันเลย (หลายท่ายอาจมีไอเดียอื่นๆนอกจากที่ผมเขียน ก็สามารถมาคอมเม้นพูดคุยกันด้านล่างได้นะครับ)

1. Set Up Smart Pricing

วิธีการนี้ง่ายที่สุดและทำได้เลย ใครยังไม่เคยต้องลองดูนะครับ ระบบนี้จะทำงานโดยให้เราเลือกราคาต่ำสุดที่เรารับได้ กับราคาสูงสุดที่เราต้องการ จากนั้นระบบก็จะคำนวณหาความต้องการจองที่พักในพื้นที่ของเรา หากมีความต้องการสูงระบบจะปรับราคาขึ้นให้โดยอัตโนมัติ หากมีความต้องการน้อย ระบบก็จะปรับลงมาเป็นราคาต่ำสุดที่เราตั้งไว้

ผมลองทำและเข้าไปดูพบว่า ช่วงเทศกาลหรือช่วงสิ้นปี ระบบจะตั้งราคาสูงรอไว้เลย เนื่องจาก Airbnb เขาทราบดีอยู่แล้วว่าในช่วงนั้นมีความต้องการจองห้องพักสูง ดังนั้นก็จะปรับราคาขึ้นให้สำหรับ Host ที่ใช้ระบบ Smart Pricing นั่นเองครับ

Smart Pricing

2. คิดค่าบริการ Airport Pick Up/ Drop Off

ปัญหายอดฮิตของนักเดินทางคือลงเครื่องแล้วไปที่พักไม่ถูก และก็เกรงว่าจะสื่อสารกับแท๊กซี่หรือรถประจำทางไม่รู้เรื่องประกอบกับว่าตัวเองก็ไม่รู้เส้นทาง หลายครั้งแขกก็มักจะถามว่าที่พักของเรามีบริการรับ-ส่งสนามบินด้วยหรือไม่ ในกรณีนี้เราสามารถแจ้งแขกขอคิดค่าบริการ Extra Charge ต่างหากได้ ซึ่งก็เท่ากับว่าแทนที่แขกจะต้องจ่ายค่าแท๊กซี่รับส่งสนามบิน รายได้ส่วนนี้ก็จะเป็นของเราแทน

3. ดีลกับร้านรถเช่า ร้านมอเตอร์ไซค์เช่าเอาไว้ก่อน

แขกจำนวนไม่น้อยที่เมื่อเข้าพักแล้วหรือก่อนจะเข้าพักมักจะถามหารถเช่า มีทั้งถามหารถยนต์เช่า มอเตอร์ไซค์เช่า หรือแม้แต่จักรยานให้เช่า ซึ่งสมัยนี้มีบริการที่ดีขึ้นกว่าเดิมมากเพราะหลายๆร้านเขาจะนำรถมาส่งให้ถึงที่พักและมารับรถกลับจากที่พักเอง ซึ่งตรงนี้ถือว่าอำนวยความสะดวกและสร้างความประทับใจให้กับแขกอย่างมาก หากเราติดต่อร้านเหล่านี้ไว้ เมื่อแขกถามว่าแนะนำเจ้าไหนดี เราก็แจ้งร้านให้นำรถมาให้แขก ร้านก็จะมีค่าคอมมิชชั่นเล็กๆน้อยๆ (ค่าน้ำ) ให้กับเราตามที่ได้ตกลงกันไว้

Car Rental

4. ส่งแขกให้กับทริปหรือทัวร์ต่างๆ

หลายๆครั้งที่แขกมักจะขอให้บรรดา Host ช่วยแนะนำที่เที่ยว แนะนำทริป แนะนำทัวร์ต่างๆให้ อารมณ์ว่าถามจากเจ้าถิ่นน่าจะได้ข้อมูลที่ดีกว่า แน่นอนว่าทางผู้ประกอบการจะมีค่าคอมมิชชั่นให้เมื่อแขกซื้อทริปหรือทัวร์ที่เราแนะนำ เราอาจจะดีลกับทัวร์ต่างๆให้มาวางโบรชัวร์แผ่นพับไว้ที่บ้านของเราเมื่อแขกเห็นก็จะหยิบดูและอาจจะทำการจองได้

แต่ยุค 4.0 แบบนี้มีอะไรที่ง่ายกว่านั้น เพราะมีเว็บไซต์ที่รวบรวมเอาทริปเอาทัวร์ทั้งหลายที่น่าสนใจมารวมไว้ในที่เดียว เวลาลูกค้าถาม เราก็แนะนำให้เข้าไปดูในเว็บไซต์ดังกล่าว พอลูกค้าจะจองเราก็บอกว่าให้ใส่โค้ดรหัสบ้านของเรา (เว็บเหล่านี้เขาจะ Gen Code ให้แต่ละหลังไม่ซ้ำกัน เพื่อจะได้จ่ายค่าคอมมิชชั่นได้ถูก) พอลูกค้าจองและไปเที่ยวเสร็จแล้ว เว็บไซต์ก็จะโอนค่าคอมมาให้เราตามเลขบัญชีที่เราได้ให้ไว้ ง่ายและสะดวกสุดๆ ตัวอย่างเว็บเหล่านี้ก็เช่นเว็บ Tripzii.co เว็บนี้มีเจ้าหน้าที่คนไทยคอยอำนวยความสะดวก สนใจลองโทรสอบถามก่อนที่ 064-9615978

Tripzii.co

5. ขายสินค้าหรือของที่ระลึกภายในที่พัก

ไม้ตายสุดท้ายที่จะเพิ่มรายได้คือ การขายของกันดื้อๆนี่แหละ ถ้าสินค้ามีราคาไม่สูงนักเราอาจทำกล่องใส่เงินให้ลูกค้าหยอดเงินทิ้งไว้โดยเราไม่ต้องไปตามเก็บ ตัวอย่างเช่น ขนมขบเคี้ยว น้ำอัดลม เบียร์ต่างๆ โดยเราอาจแช่เครื่องดื่มไว้ในตู้เย็นและติดราคาบอกที่หน้าตู้ พร้อมทำกล่องใส่เงินไว้หลังตู้เย็นก็เป็นวิธีที่สะดวก

หากสินค้ามีราคาสูง เช่น ของที่ระลึกราคาแพง เครื่องประดับต่างๆ เราอาจใส่ไว้ในตู้โชว์พร้อมติดราคาสินค้าแต่ละชิ้นไว้ จากนั้นก็ล๊อคตู้เอาไว้ เขียนบอกไว้ว่าถ้าสนใจอยากจะซื้อให้ติดต่อเราได้นะแล้วจะมาเปิดตู้ให้ กรณีนี้เราอาจจะได้ขายของและได้ของประดับตกแต่งบ้านไปในตัว

————————-

จบแล้วสำหรับไอเดียเพิ่มรายได้ให้กับที่พักของเรา ใครอ่านแล้วชอบใจฝากกดไลค์กดแชร์เพื่อให้กำลังใจกันด้วย ส่วนใครที่มีไอเดียเพิ่มรายได้แบบอื่นๆเอามาแชร์กันได้ในคอมเม้นท์ด้านล่างบทความเลยจ้า

5 เหตุผลที่นักท่องเที่ยวควรจอง Trip ออนไลน์ล่วงหน้าก่อนวันเดินทาง

2019-11-15T23:48:00.001+07:00

การเดินทางท่องเที่ยวเป็นสิ่งที่หลายคนไฝ่ฝัน

1. จะได้มีเวลาค้นหาทริปที่เหมาะกับเราที่สุด

เคยทำอะไรตอนรีบๆเร่งๆมั้ยครับ มันลนลานมันรีบร้อนไปหมด อันนี้ก็เหมือนกัน ถ้าเราจองทริปล่วงหน้าแต่เนิ่นๆเราก็มีเวลาเลือกนั่นนี่ได้อย่างสบายใจ แต่ถ้ารีบล่ะก็เปิดในเน็ตดูได้ไม่กี่ทริปก็ต้องจองแล้ว ทำให้อาจจะพลาดทริปที่เหมาะกับเราที่สุดหรือเราชอบมากที่สุดไปได้ง่ายๆอย่างน่าเสียดาย

2. มีเวลาหาข้อเสนอที่ดีที่สุด (Best Deal)

เงินของใครๆก็หวง จะใช้เงินเที่ยวทั้งทีมันก็ต้องให้คุ้มค่าคุ้มราคา ถ้าเราจองทริปตั้งแต่เนิ่นๆเราก็มีเวลาเปรียบเทียบหาข้อเสนอที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง และที่สำคัญยังอาจต่อรองกับเว็บไซต์หรือเอเจนซี่ที่เราจองได้ด้วย ถ้าไม่ได้ส่วนลดต่อรองเอาของแถมได้ก็ยังดี (เคล็ดลับคือ ใดๆบนโลกนี้ล้วนต่อรองได้หมด อย่ากลัวที่จะเจรจา)

3. ประหยัดเงิน

ก็แน่นอนสิเราจองล่วงหน้าทำให้เรามีเวลาเปรียบเทียบหาเจ้าที่ราคาดีที่สุดในทริปแบบเดียวกัน ขอเล่าให้ฟังว่า ปีที่แล้วผู้เขียนเดินทางไปเที่ยวไต้หวัน และก็หาทริปขึ้นไปเที่ยวบนตึก Taipei101 ปรากฏว่ามีหลายราคามากๆ เราก็เลือกๆดูแต่เราไม่ได้เลือกแบบถูกที่สุดนะ เราเลือกเอาแบบมี Fast Lane คือไม่ต้องต่อแถว ซึ่งแบบที่เราเลือกก็คือ Fast Lane ที่ราคาดีที่สุดนั่นเอง

4. ประหยัดเวลา

ตรงนี้คือประหยัดเวลาตอนที่เราไปเที่ยวแล้วต้องมามัวจองทริปนั่นนี่ระหว่างการเดินทาง เพราะใครก็รู้อยู่แล้วว่าเวลาในการท่องเที่ยวของเรามันมีจำกัด แต่เวลาเตรียมตัวเรามีได้ไม่จำกัด เมื่อเราจองทริปล่วงหน้าก็ทำให้เรามีเวลาจดจ่ออยู่กับการท่องเที่ยวของเราได้มากกว่านั่นเอง

5. ได้ท่องเที่ยวอย่างสบายใจ

แน่นอนว่าเวลาไปเที่ยวเราก็ต้องการสนุก ต้องการได้รับประสบการณ์ ต้องการสัมผัสวัฒนธรรม รู้จักผู้คนใหม่ๆ ทั้งหมดนี้จะเป็นไปไม่ได้เลยหากมัวแต่กังวลกับการมามัวจองทริปจองทัวร์ มัวต้องมาหาข้อมูลเปรียบเทียบทริปทัวร์ต่างๆ การท่องเที่ยวที่ดีเราควรต้องได้เงยหน้ามองทิวทัศน์ข้างทางมากกว่ามัวแต่มองดูมือถือ และนั่นก็คือเหตุผลที่เราควรจองทริปล่วงหน้าแต่เนิ่นๆ

สรุปและขายของ

ได้รู้ถึงข้อดีและประโยชน์ของการจองทริปจองทัวร์ล่วงหน้ากันแล้ว ครั้งหน้าเวลาจะจองก็ให้เข้าเว็บนี้ก่อนเลย Tripzii.co สุดยอดเว็บจองทริปเจ๋งๆทัวร์โดนๆแบบที่คัดมาแล้ว แปลว่าเข้าไปในเว็บนี้จิ้มโดนทริปไหนจองได้เลยไม่ต้องเลือก เพราะเขาคัดมาให้คุณแล้ว การันตีคุณภาพดีแน่นอนเพราะพี่เขาเอาตัวเองไปลองเล่นจริงเจ็บจริงแล้วถึงคัดมาขายให้เรา ลองกดเข้าไปดูกันที่ Tripzii.co ถ้าสงสัยอะไรเขามี online chat ให้ถามกันสดๆได้เลย ถามได้ ตอบได้ ขอลดราคา เขาจะให้หรือเปล่า อันนี้ไม่รู้นะต้องคุยกันเอง จบละจ้า ไปละจ้า ติดตามตอนต่อไปนะ จะเขียนให้อ่านกันเรื่อยๆจ้า // เฮียโก

อะไรที่เหมาะกับเรา - What is suit for you?

2019-11-06T15:12:00.000+07:00

รถสามล้อก็เหมาะกับเราดีนะ

ผมมักถามตัวเองบ่อยๆ เวลาพบเห็นผู้คนดิ้นรนอยากเป็นเจ้าของสิ่งนั้นสิ่งนี้ แลกกับการต้องทำงานมากๆเพื่อให้ได้เงินเยอะๆไปซื้อของที่ต้องการ ผมไม่ได้ต่อต้านการมีเงินมากๆนะ มันดีเลยแหละ เงินมันช่วยให้ชีวิตสะดวกสบายขึ้น มีทางเลือกมากขึ้น แต่การมุ่งหาเงินอย่างเดียวอาจไม่ใช่คำตอบของชีวิตหรอก อย่างน้อยผมก็คิดแบบนั้น

เรามีอะไร

ผมมักถามตัวเองและสำรวจตัวเองบ่อยๆว่าเรามีอะไรอยู่แล้วบ้าง แล้วจำเป็นจะต้องมีใหม่หรือมีเพิ่มหรือต้องอัพเกรดหรือเปล่า การมองแบบนี้ทำให้ผมพบว่าผมไม่ได้ขาดอะไร ผมมีสิ่งที่จำเป็นต้องมีครบถ้วนแล้ว คนที่เดือดร้อนกว่าผมยังมีอีกเยอะแยะ มาดูกันว่าผมมีอะไรบ้าง

- รถหนึ่งคันจุได้ทุกคนในครอบครัว
- มอเตอร์ไซค์หนึ่งคันไว้ขี่ไปทำงาน
- จักรยานสี่คัน
- บ้านทาวเฮ้าส์หนึ่งหลังไว้อยู่อาศัย อีกหลังปล่อยไว้เช่ากับเอาไว้ค้ำประกันเงินกู้บริษัท
- กางเกงขาสั้นสามตัว ไว้ใส่สลับกันไปทำงาน
- กางเกงขายาวไม่มีเลย หนาวนี้ต้องซื้อสักตัวแล้วล่ะ
- เสื้อยืดสีดำหกเจ็ดตัว เสื้อเชิ๊ตมีสองตัวมั้ง เสื้อสูทหนึ่งตัวเคยใส่ครั้งเดียว
- รองเท้าผ้าใบหนึ่งคู่ใส่ทั้งทำงานและออกกำลังกาย
- ไอแมคหนึ่งเครื่องเอาไว้ทำงานที่บ้าน จอใหญ่สะดวกดี
- แมคบุ๊คแอร์หนึ่งเครื่องไว้พกไปทำงานข้างนอก ชอบที่มันเบาดีไม่ปวดหลัง
- ไอโฟนเจ็ดพลัสหนึ่งเครื่องไว้ใช้ทำงาน ลูกชอบเอาไปเล่นเกม อ้อ ละมีหูฟังดีๆอันนึงไว้ใช้ด้วย
- กระเป๋าเงินเล็กๆใบนึงไว้ใส่บัตรต่างๆ ทั้งตัวมีสามบัตร เครดิตหนึ่ง เอทีเอ็มหนึ่ง ปชช.หนึ่ง

เราต้องการอะไร

ผมลองนั่งคิดทบทวนดูแล้วพบว่า ผมไม่ได้ต้องการสิ่งของอะไรมากนัก พบว่าจะรำคาญตัวเองถ้าต้องพกต้องดูแลของเยอะ พบว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ควรจะกังวล น่าจะเอาเวลาไปใส่ใจกับเรื่องที่สำคัญกว่า

ถ้าถามจริงๆว่าอยากได้อะไร มือถือรุ่นล่าสุดหรอก็ไม่นะ รถแพงๆก็ไม่นะ ที่จริงเกลียดการมีรถด้วยซ้ำไป ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนต้องขับรถต้องมีรถ นาฬิกาหรอก็ไม่อยากได้ ขี้เกียจดูแล แต่ทุกวันนี้ก็ใส่ Mi Band3 นะราคาประมาณห้าร้อยบาท อันเล็กๆเหมือนสายรัดข้อมือเอาไว้ใช้เวลาออกกำลังกาย

สรุปถ้ามีสิ่งที่อยากได้จริงๆ คืออยากไปเที่ยวประเทศที่มันหนาวๆ อยากพาลูกพาครอบครัวไปเที่ยวไปอยู่นานๆ

เราจำเป็นต้องมีมันหรือเปล่า

การไปเที่ยวที่จริงก็ไม่ได้จำเป็นนะ แต่ในแง่นึงการไปเที่ยวแบบ travel จริงๆมันจะทำให้เราเติบโตขึ้น เป็นการเรียนรู้อีกรูปแบบหนึ่งนอกจากการเรียนปกติ ทุกครั้งที่ไปเที่ยวกลับมาผมมักจะได้ไอเดียใหม่มาใช้เสมอ อยากสอนลูกๆให้รู้จักการท่องเที่ยว การช่วยเหลือตัวเองเวลาอยู่ต่างประเทศ การฝึกภาษา การเตรียมตัว สรุปคือ การไปเที่ยวเนี่ยถ้าไปได้ก็ควรจะไปเลยล่ะ

อะไรเหมาะสมกับเราที่สุด

บล็อกตอนนี้เวิ่นเว้อเหมือนกันนะเนี่ย เหมือนจะเขียนเพื่อย้ำเตือนตัวเองว่า มึงอย่าเยอะๆ555 ทั้งที่ปกติก็น้อยมากๆอยู่แล้ว เป้าหมายของผมคือ ต้องการจะมีสิ่งของน้อยที่สุด ใช้ชีวิตธรรมดาเรียบง่ายที่สุด แต่สร้างสรรค์ผลงานที่ดีที่สุดและสุดยอดออกมา สิ่งของไม่ต้องเยอะแต่ผลงานต้องยอดเยี่ยมเท่านั้นครับ

หายไปไหนมาทำไมไม่เขียนบล็อกตั้งหกเดือน!!

2019-09-09T00:49:00.000+07:00

ชีวิตบนรถไฟฟ้าตอนชั่วโมงเร่งด่วนของคนกทม.

เป็นเวลากว่าหกเดือนที่ห่างหายไปจากการอัพเดทบล็อก จากที่ตั้งใจไว้ว่าจะอัพอย่างน้อยเดือนละหนึ่งครั้ง ย้อนมาดูพบว่าอัพเดทล่าสุดคือเดือนมีนาคม ตอนนี้คือเดือนกันยายน หกเดือนคุณหายไปไหน

อันนี้จะเล่าเหมือนเล่าให้เพื่อนกันฟังก็แล้วกันนะ คงไม่ได้แบ่งเป็นข้อๆเป็นประเด็นอะไร

เริ่มคือช่วงเดือนกุมภาพันธ์-มีนาคม เป็นช่วงเดือนที่เราย้ายออฟฟิศกัน แล้วออฟฟิศใหม่ (ร้านฟ้าธานี) ก็ยังไม่เรียบร้อย ส่งผลให้พวกเราเป็น Digital Nomad กันแบบไม่ตั้งใจคือ ไม่มีออฟฟิศอยู่ ก็หกระเหเร่ร่อนกันไปตามร้านกาแฟ ตาม co-working space ต่างๆ จะประชุมกันที่ก็ต้องนัดหมายให้ดี ส่วนมากเราจะนั่งทำงานกันที่ CAMP และ Tiger Ted เป็นหลัก นั่นคือความวุ่นวายที่หนึ่ง

พอเริ่มเปิดร้านคือเดือนเมษายน ก็วุ่นวายเพราะร้านยังไม่เรียบร้อย ออฟฟิศยังเข้าใช้ไม่ได้เต็มที่ ร้านก็ยังเปิดไม่เต็มที่ แถมยังมีปิดสงกรานต์ยาว ไม่พอตัวเราเองยังพาลูกๆไปทริปใต้หวันอีกกว่าครึ่งเดือน เด็กๆก็ปิดเทอมต้องใช้เวลากับพ่อแม่ นั่นคือความวุ่นวายที่สอง

พอเรากลับมาปลายเดือนสี่เข้าสู่เดือนห้า นั่นแปลว่าเข้าสู่หน้าโลว์ซี่ซั่นของเชียงใหม่แล้ว เอ้า!! ยุ่งสิ ยอดขายไม่ดีเลย เงินดันเอาไปลงที่ร้านซะเยอะจบติดลบ แล้วยังไงล่ะเนี่ย ต้องมาวุ่นดูเรื่องบัญชีการเงิน ต้องมากอบกู้สถานะการณ์การติดลบ เอาตัวเองเข้าแลกกับร้านที่จะต้องทำยอดให้ได้ เมาทุกวันครับ55 แถมยังต้องตื่นเช้าด้วยเพื่อมาร้านมาออฟฟิศ แต่ถึงอย่างงั้นแล้วการเงินก็ยังไม่ดีขึ้น นี่คือความวุ่นวายที่สาม

หลังจากเดือนห้ามาเดือนหกเจ็ดแปด ก็ถึงได้รับรู้ว่ายอดขายที่แท้จริงของร้านเป็นอย่างไร ประกอบกับยอดขายของออฟฟิศเป็นอย่างไร โอ้ พระเจ้าช่วยทอดกล้วยให้หน่อย เหมือนนรกชังหรือสวรรค์แกล้ง คือแม่ง ok พร้อมๆกันหมดเลย (ok แปลว่า ตกลง) คือมึงจะไม่ให้กูพักบ้างเลยใช่มั้ย555 #วุ่นวายที่4

แล้วในช่วงเดือน 5-8 ก็ดันมีลูกน้องที่ไม่คิดว่าจะลาออกก็ดันมาลาออกไปช่วยงานที่บ้านซะอย่างงั้น เฮ้ย คือกำลังทำงานเข้าขากันไง อ้าว ไปซะละ แล้วยังไงละเนี่ย ก็ต้องหาคนมาแทนตำแหน่งนี้ก็วุ่นวายกันไปอีก #วุ่นวายที่5

ช่วงหน้าโลว์จะเป็นช่วงที่เจ็บปวดมาก คือ มันจะมีงานพอสมควรแต่ไม่เยอะ ปัญหาคือมันจะได้เงินช้ามาก แล้วเงินก็จะติดลบไปเรื่อยๆ เพราะค่าใช้จ่ายคุณคงที่แต่รายได้สวิงไปมา งงมั้ย คือไม่มีอะไรแน่นอนเลย ปวดหัวจนอยากลาออกไปรับราชการ 555 #วุ่นวายที่หก

ช่วงเดือนแปด ลูกน้องที่เราว่ามันต้องไปกับเรายาวๆแน่ๆมาลาออกอีกคนเพราะต้องไปช่วยงานที่บ้าน อะไรวะ!! อีกคนแล้ว (ย้อนไปดูความวุ่นวายที่ห้า) คือยังไงกันเนี่ย ทำไมไม่คุยกับที่บ้านมาแต่แรกว่าจะมาทำงานจริงจังนะ ไม่ได้มาเล่นๆ สรุปคือต้องไป เออ ตามนั้น เราต้องปรับแผนกันอีกแล้ว เหลือพวกเดนตายกันกี่ตัววะเนี่ย555 #วุ่นวายที่เจ็ด

ย่างเข้ามาถึงเดือนแปด สถานการณ์ที่ร้านก็ยังไม่ดีขึ้น ส่วนมากจะขายไม่ดี มีบางวันที่ขายดีแต่ยอดบิลกับยอดเงินก็ดันไม่ตรงกันอีก ง่ายๆคือ เงินหาย หายไม่น้อยด้วย อะไรอีกวะเนี่ย ยิ่งขายของก็ยิ่งขาดทุน ยิ่งขายดียิ่งติดลบเยอะ แล้วถ้าขายไม่ดีก็ยิ่งแย่ไปกันใหญ่ โอย ปัญหารอบด้าน #วุ่นวายที่แปด

ปัญหาเรื่องเงินสดของร้าน คือนายทุนเขาไม่ได้ให้เงินมาเพิ่มแล้ว จะใช้จ่ายเงินแบบมือเติบไม่ได้แล้ว ต้องขายของให้ได้เงินแล้วเอามาหมุนเวียนในร้าน คราวนี้ยิ่งยุ่งไปใหญ่เพราะร้านก็ไม่ใช่จะขายดีแล้วจะเอาเงินสดมาจากไหน มันงูกินหางชัดๆ ข้อดีก็คือเวลานี้แหละเป็นเวลาที่ทุกคนจะระดมสมองออกมาสุดๆเพราะคุณจะตายไม่ได้ คุณต้องรอด555 ในเลขห้ามีน้ำตาซ่อนอยู่ #วุ่นวายที่เก้า

ช่วงเดือนท้ายๆเดือนแปดต้นเดือนเก้าโกวิทยิ่งยุ่งเข้าไปใหญ่ ทั้งงานออฟฟิศรีวิวที่ต้องปรับตัวให้เข้ากับเอเจนซี่กทม. ทีมที่ขาดหายไป การปรับเปลี่ยนตำแหน่ง ปรับโครงสร้าง ร้านที่ต้องทำยอดขาย น้องพนักงานคาเฟ่ที่เข้าๆออกๆ สต๊อกที่ตรงบ้างไม่ตรงบ้าง ห้องพักบนตึกที่ยังไม่แน่ว่าจะจัดการยังไง ลูกค้าที่มาพร้อมเรื่องวุ่นมหาศาล ลูกน้องที่แต่ละคนก็มีปัญหากันคนละแบบละอย่าง ไหนจะลูกๆ ไหนจะที่บ้าน ไหนจะ airbnb ที่ทำร่วมกับเพื่อนๆพี่ๆ #วุ่นวายที่สิบ

สรุปจ่ะ

คือที่เล่ามาเนี่ย ยังไม่ได้ลงรายละเอียดเลยนะ เอาคร่าวๆไปแบบนี้แล้วกัน ตอนนี้คือไม่มีอะไรเลย เล่าให้กันฟัง บอกต่อความเยอะ ถ้าชีวิตเลือกได้อย่าเยอะ555 น้อยๆเข้าไว้จัดการง่ายกว่านะเธอออออ

#สรุปทริปกทม. 09/2019

2019-09-08T22:12:00.000+07:00

ชีวิตดีๆที่ลงตัวของคนกทม.

- ตั๋วเครื่องบินไปกทม.ไม่แพงเลย ราคาประมาณรถทัวร์ ที่เสียมากกว่าคือค่าเบียร์ตอนรอขึ้นเครื่อง
- แท็กซี่กทม.ขับซิ่งไปนะ รีบมากจะทำรอบให้ได้ว่างั้น
- ช่วงเดือนนี้อากาศกทม.ไม่ได้แย่นะ มันแค่มีฝนตกบ่อยๆแต่ไม่ได้ร้อนมาก
- ค่าแท็กซี่และแกร็บพอๆกันนะ และมีครั้งนึงที่เรียกแกร็บแล้วแท็กซี่มารับ แสดงว่าแท็กซี่ปรับตัวใช้ทั้งสองแพลตฟอร์ม
- ถนนแจ้งวัฒนะรถติดมาก เลี่ยงได้ควรเลี่ยง
- เจอคนเก่งระดับเทพอายุ 26 ปีเท่านั้นเอง พูดอังกฤษอย่างกับเป็นภาษาเกิด ทำธุรกิจขยายไปทั่ว southeast asia โอยอะไรวะเนี่ย เชียงใหม่เหมือนเป็นขนมหวานไปเลย555
- ร้านอาหารที่กทม.ราคาสูงกว่าเชียงใหม่ อย่างร้านที่ไปนี้ก็ถือว่าแพงนะ ส้มตำจานละ 140 บาท ถือว่าไม่ปกติอย่างแรงสำหรับเชียงใหม่
- Connection สำคัญมากแต่ที่มากกว่าคือคุณต้องเก่งจริงต้องสุดในงานที่ทำ ต้องดีที่สุดเท่านั้นถึงจะเป็นตัวจริงและมีที่ยืน

* ต้นทุนคนเราไม่เท่ากัน แต่ความพยายามดิ้นรนถีบให้เราไปเท่ากันได้
* คนรู้ภาษาอังกฤษมีโอกาสในชีวิตมากกว่าคนไม่รู้
* คนสุภาพอ่อนน้อมถ่อมตนจะได้รับโอกาสมากกว่าคนหยิ่งผยองคิดว่าตัวเองเก่งแล้วดีแล้ว
* การได้รับความเอ็นดู การได้รับโอกาสจากผู้ใหญ่ก็สำคัญนะอย่าไปมองข้าม
* ทำความรู้จักกับผู้คนไว้ไม่เสียหาย คนที่มาเจอคุณก็คือคนที่คุณดึงดูดเข้ามาในชีวิต
* การทำงานใดๆควรใส่ใจรายละเอียดให้มาก ทำออกมาให้ดีที่สุดๆๆๆเท่าที่จะทำได้ ทำจนตัวเราเองไม่เห็นช่องโหว่ เพราะว่าเรายังเห็นแล้วคิดหรือว่าลูกค้าหรือคนอื่นจะไม่เห็น
* ทำรายการให้ใส่ใจกับนักแสดง หน้าตา การแต่งตัว อย่าให้หลุด ต้องการให้มีราคาก็ต้องใช้คนที่ดูมีราคาเหมาะสมกับแบรนด์ของลูกค้า
* ความคลุมเครือไม่ชัดเจนไม่มีข้อดีเลย
* Think Global, Act Local!!
* ถ้าไม่ต้องปากกัดตีนถีบ คุณก็ต้องมีความทะเยอทะยาน มีความกระหาย ไม่อย่างงั้นชีวิตคุณก็จะไปไม่ถึงไหน
* ชีวิตคนเชียงใหม่ต่างจาก กทม. มากๆ วิธีคิดวีธีการทำงานต่างกัน ถ้าอยากเก่งให้ไป กทม. อยากสบายชิวๆให้อยู่เชียงใหม่
* ทำธุรกิจต้องมีชั้นเชิง มีการต่อรอง อย่าหน่อมแน้ม อย่าโลกสวย
* เรื่องความรู้ โลกกทม.และเชียงใหม่ไม่ต่างกัน แต่เรื่องความเป็นมืออาชีพต่างกันมาก ที่เชียงใหม่เรื่อยๆก็ไปได้ ที่กทม.จะไม่มีที่ยืนให้คนไม่เก่ง ถ้าไม่จำเป็นหรือทำผลงานให้ทีมไม่ได้คุณจะไม่มีที่ยืน
* การเปิดร้านที่กทม.ใช้เงินเยอะกว่าเชียงใหม่มาก แต่ก็มีลูกค้ามากเช่นกัน คนกทม. “เดิน” ส่วนคนเชียงใหม่ “ไม่เดิน”
* ทำร้านที่เชียงใหม่ ที่จอดรถสำคัญมาก
* คนไทยไม่ยอมทำงานใช้แรงอีกแล้ว อย่างน้อยที่สุดคือต้องเป็น Manager
* การพูดคุยกับคนเก่งได้ความรู้ทางลัดยิ่งกว่าการอ่านหนังสือ แต่ไม่ใช่หนังสือทุกเล่มจะดีและเหมาะกับเรา เลือกคนที่คบและเลือกหนังสือที่อ่านให้ดี
* การพบเจอพูดคุยกันต่อหน้าดีกว่าการแชทหรือ video call
* ลูกค้าซื้อสิ่งที่เขาเห็นว่าเราเป็น อยากขายของแบบไหนราคาไหนให้ทำให้ลูกค้าเห็นเราแบบนั้น ภาพลักษณ์ราคาถูกจะขายราคาแพงไม่ได้
* โลกของคนเชียงใหม่ยังแคบมาก ยังติดกับดักความคิดของตัวเอง
* ที่ กทม. มีงาน มีเงิน แต่อาจไม่ได้มีความสุขความสงบ
* เรียนรู้ที่จะอยู่เชียงใหม่ แต่ทำงานและคิดอย่างคน กทม.
* การพูดเรื่องในอดีตมีแต่จะทำให้ทะเลาะบาดหมางใจกัน เหมือนคนขับรถที่มองแต่กระจกหลัง ยังไงก็ต้องเกิดอุบัติเหตุจนได้
* คนพูดเก่งอาจไม่ใช่คนทำงานเก่ง ตรวจสอบให้ดี ให้ดูที่ผลงาน
* ร้านอาหารดีๆเก่าแก่ คนแก่จะไม่ค่อยบอกต่อคนรุ่นใหม่ กลัวคนจะมาเยอะ
* การบอกคนอื่นว่าตัวเองเป็นคนปากหมาเป็นคนพูดตรงๆ ไม่ใช่ข้ออ้างที่จะพูดอะไรก็ได้ ไม่ว่ายังไงคุณต้องรับผิดชอบคำพูดตัวเองอยู่ดี

บันทึกวันที่ 17.3.62

2019-03-17T14:45:00.002+07:00

โดนตำรวจจับครับ ข้อหาไม่พกใบขับขี่

เย็นนี้ต้องไปงานแต่งงานน้องอดีตทีมงานรีวิวเชียงใหม่
ตอนนี้น้องคนนี้ย้ายไปอยู่ภูเก็ต
แต่มีเพื่อนที่เชียงใหม่เยอะ
ก็เลยมาจัดงานเลี้ยงแต่งงานที่เชียงใหม่ด้วย
ยินดีต้อนรับน้อง
เข้าสู่ชมรมคนมีเมีย
แล้วชีวิตคุณจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ฮ่าๆๆ
มันเป็นโลกที่คนในอยากออก คนนอกอยากเข้า
ประเด็นคือ เข้ามาแล้วมันออกไม่ได้555

เมื่อคืนที่ผ่านมา เล่าเรื่อง Gentleman Jack ให้น้องๆฟัง
ว่าแล้วก็ค้นเรื่องมาอ่านอีกที
ใครยังไม่เคยอ่านได้ตรงนี้ https://www.itong2go.com/2016/02/gentleman-jack.html
เรื่องมันหลายปีมาแล้ว แต่ก็ยังเล่าได้ตลอด555

มีงานที่ท้าทายอีกมากที่อยากจะทำ
มีหลายสิ่งที่ยิ่งใหญ่และเซอร์ไพรส์กำลังจะตามมา
ผลงานมันดีตรงที่มันพูดแทนเรา
ตัวเราเองจะโม้ยังไงได้หมดแหละ
สุดท้ายผลงานมันจะพูดแทนเราทั้งหมด

อยากฝากอะไรไว้ให้โลกนี้ก็ทำได้เลย
การคิดถึงแต่ตัวเองมันน้อยเกินไป
คนเราควรคิดถึงตัวเองน้อยๆ
คิดถึงคนอื่นเยอะๆ
ไม่ต้องเป็นพระ ไม่ต้องเป็นนักบวช
ก็ทำอะไรเพื่อคนอื่นได้

แค่ยิ้ม อารมณ์ดีกับคนรอบตัว
ก็ถือว่าได้ให้อะไรกับโลกนี้แล้วนะ
ไม่ต้องยิ่งใหญ่หรอก
เริ่มต้นจากเรื่องเล็กๆนั่นแหละ
คุณจะวิ่งได้ยังไง
ถ้าไม่หัดเดินเสียก่อน